Transfeminismo

Transfeminismo, aŭ transgenra feminismo, estis difinita de verkisto kaj aktivulo Emi Koyama kiel "movado fare de transgenraj virinoj kaj por transgenraj virinoj, kiuj konsideras sian liberiĝon imanente ligata al la liberiĝo de ĉiuj virinoj kaj pretere [ĝis aliaj marĝenaj grupoj]." Koyama rimarkis, ke ĝi "ankaŭ estas malferma al aliaj kviroj, interseksaj homoj, transgenraj viroj, netransgenraj virinoj, netransgenraj viroj kaj ĉiu, kiu estas kunsenta kun la bezonoj de transgenraj virinoj kaj konsideras sian aliancon kun transgenraj virinoj kiel esenca por sia propra liberiĝo." Transfeminismo ankaŭ estis difinita, pli ĝenerale, kiel "formo de feminismo, informita per transgenra politiko."

Malgraŭ sia relative malfrua apero kiel termino, transfeminismo ekzistis jam ekde la frua dua ondo de feminismo en diversaj formoj, plej elstare reprezentata de pensantoj kia Sandy Stone, konsiderata la fondinto de akademiaj transgenraj studoj, kaj Sylvia Rivera, ribelinto ĉe Stonewall kaj fondinto de Street Transvestite Action Revolutionaries. En 2006, la unua libro pri transfeminismo, Trans/Forming Feminisms: Transfeminist Voices Speak Out redaktita de Krista Scott-Dixon, estis eldonita de Sumach Press.

Transgenraj feministoj ne nepre estas transfeministoj; multaj klopodas minimumigi la malsamaĵojn inter si kaj cisgenruloj, ĉu el pluviva strategio aŭ simple propra prefero.

 Historio 
Fruaj voĉoj en la movado inkludis Kate BornsteinBornstein, Kate (1994). "Gender Outlaw: On Men, Women, and the Rest of Us." ISBN 0-679-75701-5 kaj Sandy Stone, kies eseo "The Empire Strikes Back" ("La imperio rebatas") rekte respondis al la kontraŭtransgenra verko de Janice Raymond, The Transsexual Empire (La transseksa imperio).Stone, Sandy (1991). The Empire Strikes Back: A Posttranssexual Manifesto . En Body Guards: The Cultural Politics of Gender Ambiguity. En la 21-a jarcento, Krista Scott-Dixon
kaj Julia Serano eldonis gravajn verkojn pri transfeminismo.

En 2000 transfeminism.org estis kreita por reklami la Transfeminisman Antologian Projekton de Diana Courvant kaj Emi Koyama. La retejo ĉefe koncentris sin, tamen, al la enkonduko de la koncepto transfeminismo al la akademiaro kaj al la trovado kaj kunligado de homoj, kiuj prilaboris transfeminismajn projektojn kaj temojn, per samnoma antologio. Koyama kaj Courvant serĉis aliajn transfeministojn kaj klopodis plipopularigi ilin. La antologio intencis enkonduki la movadon al granda legantaro.

En la lastaj kelkaj jardekoj, la ideo, ke ĉiuj virinoj kunhavas komunan sperton, estis defiata de neblankaj virinoj, lesbaninoj, kaj virinoj de la laborista klaso, interalie. Ankaŭ multaj transgenraj kaj transseksaj personoj demandis, kion signifas sekso, kaj defias ĝin kiel biologian fakton. Transfeministoj insistas, ke iliaj spertoj estu rekonataj kiel parto de la feminisma sfero. Transfeminismo inkludas ĉiujn gravajn temojn de la tria ondo de feminismo, inklude multkulturismon, korpan memestimon, kaj la aganteco de virinoj. Transfeminismo ne nur temas pri mikso de transgenraj aferoj kun cisgenra feminismo. Ĝi temas ankaŭ pri kritika analizado de la dua ondo de feminismo el la vidpunkto de la tria ondo.

Kiel ĉiuj feminismoj, transfeminismo kritikas la nocion de la plimulto pri maskleco kaj argumentas, ke virinoj meritas egalajn rajtojn. Fine, transfeminismo kunhavas la unuigan principon de aliaj feminismoj, ke sekso estas patriarkeca socia konstruaĵo uzata por subpremi la virinojn. Rilate transgenra idento, Nicholas Birns kategoriigas transfeminismon kiel "feminismo, kiu difinas la terminon 'trans-' en la laŭeble plej inkludema maniero."https://books.google.com/books?id=YY0BpjV4vDYC&pg=PA161&dq=nicholas+birns+transfeminism+transnationalism&hl=en&sa=X&ved=0CB0Q6AEwAGoVChMIvOvj7fyJxwIVwVoeCh3AgQot#v=onepage&q=transfeminism%20&f=false"

La transfeministo Cristan Williams skribis, ke malgraŭ la malamikema historio de iuj specoj de feminismo kontraŭ transaj virinoj, ŝi tamen engaĝiĝas en feminismo pro tio, ke ŝi bezonas ĝin kiel ĉiu virino:

La vojo al legitimeco por transfeminismo kiel koncepto estis malsama kaj pli ĉagrenita ol aliaj feminismoj. Almerĝenigitaj virinoj el transgenraj fono kaj afekto devis pruvi, ke iliaj bezonoj estas malsamaj, kaj ke la feminismo de la plimulto ne per si mem parolas por ili. Aliflanke, transgenraj virinoj devis pruvi, ke ilia virineco estas egale valida kiel tiu de cisgenraj virinoj, kaj ke feminismo povas paroli por ili sen ĉesi esti feminismo. La verkoj de la trans-ekskluda radikala feministo Janice Raymond reprezentas ekstreman formon de tia obstaklo.

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 
 Indiĝena feminismo
 Intersekca teorio
 Kvir-teorio
 Lesbana feminismo
 Postkolonia feminismo
 Virineco

 Eksteraj ligiloj 

 Kategorio 'transgenraj aferoj' ĉe Egalecen 

Kategorio:Feminismo
Kategorio:GLAT
Kategorio:GLAT-rajtoj
Kategorio:Transgenreco