Léon Champy

Léon Champy (naskiĝis en 1863 en Bruselo; mortis la  en Antverpeno) estis unu el la pioniroj de Esperanto en Belgujo kaj membro de la iama "Antverpena Grupo Esperantista". Lia Patro A. Champy (1829-1907), doktoro de sciencoj, estis Volapukisto, sed la falo de Volapuko senkuraĝigis lin pri la afero de internacia lingvoLa belga sonorilo - Numero 061, Majo (1907). Kune kun Frans Schoofs, A. Van der Biest-Andelhof, J. Van Laere kaj Oscar Van Schoor li en 1908 starigis la revuon Belga Esperantisto. Li skribis por la unua numero enkondukan artikolon "Nia Programo", en kiu li - estis la tempo de la Ido-skismo - alvokis "ĉiujn admirantojn de la Esperanto de D-ro Zamenhof kaj de neniu alia" al kunlaboro kaj apogo.

Post la skismo li iĝis la ĝenerala sekretario de Belga Ligo Esperantista ĝis 1914 kaj post la milito fakte funkciis kiel vicprezidanto de tiu ligo ĝis 1927. Li poste iom retiriĝis el la aktiva movado sed ankoraŭ partoprenis la belgan kongreson en Antverpeno (1937)  Arĥivoj de Flandra Esperanto-Ligo .

En 1911 li havis la ŝancon akcepti en sia familia domo d-ron Zamenhof, okaze de la sepa Universala Kongreso en Antverpeno Louis Muller 1984 : Je la Memoro de Elza Champy , Espero Katolika.

Lia filino Elza Champy heredis de sia patro la poresperantan idealon kaj loĝante en Lieĝo estis kasistino de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista.

 Bildaro 

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

  1998 : De Gasfabriek Champy A., 't Bruggeske, Heemkring Hoghescote, Kapellen.

Kategorio:Belgaj esperantistoj