Rememoro pri la budho

Rememoro pri la budho (ĉine: 念佛, niànfó, japane: 念仏, ねんぶつ, nenbutsu, koree: 염불, yeombul, vjetname: niệm Phật), aŭ "nembucuo" kun la japanlingva radiko, estas termino ofte renkontita en Purlanda Budhismo. Kiel parto de Purlanda praktiko, nianfoo ĝenerale referencas al la ripetado de la nomo de Amitabo. Ĝi estas traduko de la Sanskrita  (aŭ "rememoro pri la Budho").

 Nianfoo en la Hinda Sanskrito 
Kvankam la Sanskrita frazo uzata en Hindio ne staras en la originala enhavo de la du ĉefaj Purlandaj sutroj, ĝi aperas en la unua parto de la Sanskrita Sutro de Senfina Vivo jene:

namo'mitābhāya.

La apostrofo kaj forigo de la unua "A" de "Amitābha" devenas de la normala Sanskrita sandi-igo, kaj montras, ke la unua "A" estas implica kaj dirita pli rapide. Pli komprenebla versio estus:

Namo Amitābhāya.

La frazo laŭvorte signifas "Omaĝon al Senlima Lumo". La Sanskrita elparolo estas jena:

IFA nɐmoːɐmit̪ɑːbʱɑːjɐ

 Formoj 
100ra|eta|Represaĵo de nembucua (nianfoa) belskribaĵo verkita de Honen, fondinto de Purlanda budhismo en Japanio. Presita en Jōdo-shū-a liturgio.
Dum la praktiko de nianfoo disvastiĝis el Hindio al aliaj regionoj, la originala elparolo ŝanĝiĝis laŭ la variaj naciaj lingvoj.

 Lingvo Skribformo Latina Alfabeto Sanskrito नमोऽमिताभाय Namo Amitābhāya Mandarena ĉina Tradicia: 南無阿彌陀佛Simpligita: 南无阿弥陀佛 Nāmó Ēmítuófó Kantona ĉina Tradicia ĉina: 南無阿彌陀佛 naa1 mo4 o1 mei4 to4 fat6 Japana Kanĝia: 南無阿弥陀仏Hiragana: なむ あみだ ぶつ Namu Amida Butsu Korea Hanĝa: 南無阿彌陀佛Hangula: 나무아미타불 Namu Amita Bul Vjetnama Vjetnama alfabeto: Nam mô A Di Đà PhậtChữ nôm: 南無阿彌陀佛 Nam mô A Di Đà Phật

En Ĉinio, la praktiko de nianfoo estis kodigita kun la fondiĝo de la aparta Purlanda skolo de budhismo. La plej komuna formo de ĉi tio estas la ses-silaba nianfoo; iuj malplilongigas ĝin en Āmítuó Fó.淨業持名四十八法 En la japana Jōdo Shinshū-a sekto, ĝi ofte malplilongiĝas en na man da bu.

 Varioj 
En la Jōdo Shinshū-a tradicio en Japanio, variaj formoj de la nianfoo estas uzataj jam de ĝia komenco. La fondinto, Shinran, uzis naŭ-karaktran  en la Shoshinge kaj la himnoj de Sanamidabutsuge (讃阿弥陀佛偈)):

Plue, la "restariginto" de Jōdo-Shinshū, Rennyo, ofte skribis la nianfoon por diŝciploj per la dek-karaktra ( :

Ĉi tiu unue populariĝis de la posteulo de Shinran (kaj la praulo de Rennyo), Kakunyo, sed ĝia uzo estis larĝe etendita de Rennyo.

 Celo 
100ra|eta|Mushono Dainembutsu-a amuletopapero
Koncerne Purlandan praktikon en hinda budhismo, Haĝime Nakamura skribis, ke laŭ la Purlandaj sutroj el Hindio, Konscio pri la Budho (Sanskrite buddhānusmṛti, ĉine nianfo) estas la esenca praktiko.Nakamura, Hajime. Indian Buddhism: A Survey with Bibliographical Notes. 1999. p. 205 Ĉi tiuj formoj de konscio estas baze metodoj mediti pri la Budho Amitabo.

En la Sutro de Shurangama, la bodisatvo Mahastamaprapto rakontas, kiel la nianfoa praktiko ebligis lin atingi samadion.

En ĉina budhismo, la nianfoo estas elektita kiel speciala temo de meditado kaj ofte ankaŭ nombrita per budhista rozario.Wei-an Cheng (2000). Taming the monkey mind: a guide to pure land practice, translation with commentary by Elder Master Suddhisukha; New York: Sutra Translation Committee of the U.S. and Canada, pp. 18-19

En Ĉinio, la Pura Lando kaj Chan tute unuiĝis ĉe la Dinastio Yuan. La nuntempa restariganto de Chan Nan Huai-chin instruis, ke oni deklamu malrapide la nianfoon kaj ĉiun fojon, oni malplenigu la menson. Kiam iluziaj pensoj aperas, oni rediras la nianfoon por forigi ilin. Post daŭra praktiko, la menso iom post iom malpleniĝas kaj la meditanto atingas samadion.Yuan, Margaret. Grass Mountain: A Seven Day Intensive in Ch'an Training with Master Nan Huai-Chin. York Beach: Samuel Weiser, 1986

Laŭ la plimulto de Purlandaj tradicioj, zorga deklamado de la nomo de Amitabo estas komprenita kiel la maniero atingi naskiĝon en la pura lando de Amitabo, Sukavatio. Oni diras, ke ĉi tiu ago helpus neniigi vastajn amasojn da malbona karmo, kiuj povus malhelpi al la klopodo pri budheco. Sukavatio estas rifuĝejo, kie oni povas budhiĝi nedistrita pro la suferoj de nia ekzistado.

Variaj Purlandaj skoloj en Japanio havas malsamajn interpretojn de la nianfoo, ofte bazita sur fido je Amitabo anstataŭ je meditado. Laŭ Jōdo Shinshū, la nianfoo estas reinterpretita kiel esprimo de dankemo al Amitabo. La ideo de ĉi tio estas ke naskiĝo en Sukavatio certiĝas je la momento mem kiam oni unue fidas al Amitabo.

 Origino 
Andrew Skilton (Andru Skilton) konsideras la intermiksadon de mahajanaj instruadoj kaj la budhistaj meditadoskoloj en Kaŝmiro kiel la kaŭzon de la plipopulariĝo de mahajanaj praktikoj rilataj al buddhānusmṛti, t.e. konscio pri la Budho:Skilton, Andrew. A Concise History of Buddhism. 2004. p. 162

La pli frua dathava sutro, kiu mencias la nianfoon, estas la Sutro de Pratjutpana-samadio (unua jarcento KE), kiu verŝajne havas sian fonton en la antikva regno de Gandaro. Ĉi tiu sutro ne listigas iujn votojn de Amitabo aŭ la kvalitojn de lia pura lando, Sukavatio, sed anstataŭe aludas mallonge al la ripetado de la nomo de Amitabo kiel ilo eniri lian regnon medite.

La Sutro de Senfina Vivo kaj la Sutro de Amitabo ambaŭ inkluzivigis instrukciojn pri la praktikado de buddhānusmṛti ĉi tiel. Tamen, ankoraŭ ne estas certeco pri kiu sutro estis verkita unue, aŭ en kiu grado la praktiko de buddhānusmṛti jam estis popularigita en Hindio. Buddhānusmṛti pri aliaj budhoj kaj bodisatvoj ankaŭ estas rekomendita en sutroj de ĉi tiu periodo, ekzemple pri Akŝobjo kaj Avalokiteŝvaro. La praktiko de buddhānusmṛti pri Amitabo multe populariĝis en Hindio. Kaj pro tradukaĵoj de la antaŭmenciitaj sutroj kaj la instruado de hindaj monaĥoj, la praktiko rapide disvastiĝis en Orienta Azio.

 Malpermeso 
La termino "malpermeso de nembucuo" ("nembucuo" signifas "nianfoo" kun japanlingva radiko) riferas al la okazaĵo en Kioto, Japanio en 1207 kiam Hōnen kaj liaj disĉiploj estis forpelitaj el la urbo kaj kondamnitaj al ekzilo. Ĉi tio okazis, kiam la estroj de pli malnovaj skoloj de budhismo konvinkis la politikan estraron pri malpermeso de pli novaj praktikoj, inkluzive la deklamadon de Namu Amida Butsu. La malpermeso estis nuligita en 1211.

 En nuntempa historio 
Thích Quảng Đức, vjetnama mahajana monaĥo kiu fame bruligis sin ĝis morto kiel protesto, diris la nianfoon kiel siajn lastajn vortojn tuj antaŭ ol morti. Li sidis en lotuspozo, turnis rozarion de lingaj preĝ-bidoj, kaj deklamis la vortojn "Nam Mô A Di Đà Phật" antaŭ ol froti alumeton kaj faligi ĝin sur sin mem.

 Referencaro 

 Literaturo 
 Baskind, James (2008). The Nianfo in Obaku Zen: A Look at the Teachings of the Three Founding Masters, Japanese Religions 33 (1-2),19-34

 Grumbach, Lisa (2005). "Nenbutsu and Meditation: Problems with the Categories of Contemplation, Devotion, Meditation, and Faith", Pacific World, Third Series, 7, 91-105.
 Inagaki Hisao, trad., Stewart, Harold (2003). The Three Pure Land Sutras , 2nd ed., Berkeley, Numata Center for Buddhist Translation and Research. ISBN 1-886439-18-4
 Jones, Charles B. (2001). Toward a Typology of Nien-fo: A Study in Methods of Buddha-Invocation in Chinese Pure Land Buddhism, Pacific World, Third Series, 3, 219-239.
 Keenan, John P. (1989). Nien-Fo (Buddha-Anusmrti): The Shifting Structure of Remembrance, Pacific World, New Series 5, 40-52
 Payne, Richard K. (2005). "Seeing Buddhas, Hearing Buddhas: Cognitive Signiﬁcance of Nenbutsu as Visualization and as Recitation", Pacific World, Third Series, 7, 110-141

 Eksteraj ligiloj 

 La Nianfo laŭ la Jodo Shu-a tradicio 
 La Tannisho
 La Pli Longa Sutro de Nemezurebla Vivo 

Kategorio:Terminaro de Budhismo
Kategorio:Purlanda budhismo
Kategorio:Budhismo en Ĉinio
Kategorio:Budhismo en Japanio
Kategorio:Budhismaj mantroj