Honesteco

Honesteco (el la latina ) indikas la homan kvaliton kapabligantan agadi kaj sincere kaj lojale kaj travideble komuniki surbaze de moralaj principoj universe konsideritaj validaj kaj proponendaj kaj devigaj. Tio kunportas “sin deteni el riproĉindaj agoj rilate la proksimularon, jen senescepte jen rilate sian kondiĉon, praktikatan profesion kaj medion en kiu oni travivas”.
La honesteco sin kontraŭmetas al la plej komunaj negativaj valoroj en la homaj rilatoj kiel al hipokriteco, al menzogo kaj al sekreto.
En diversaj kazoj la malhonesteco konturiĝas kiel vera kaj propra krimo jure persekutebla: ekzemple, en la kazoj de korupto kaj malversacio de publika oficisto kaj falsa atesto. La honesteco havas gravegan centrecon en la sociaj rilatoj kaj konstituas la bazon de la fondantajn valorojn de la jurŝtato.

La honesteco fondas ankaŭ la bazon de la religia moralo, se eblas fari tiun distingon: Fakte ne havas sencon serĉi aŭ rilati al Dio pere de malhonesta konscienco aŭ pere de malhonesta pensado. Oni vidu, ekzemple, la Evangeliojn aŭ Koranon. Laŭlonge de jarcentoj, pri tiu virto pritraktis filozofoj, teologoj, moralistoj kaj sociologoj…

 Vidu ankaŭ 

 Etiko
 Moralo
 Jurnormo
 Imposta fraŭdo
 Korupto
 Indico de perceptata korupto

Kategorio:Etiko
Kategorio:Virtoj
Kategorio:Homa konduto