Miaŭ

Miaŭ estas la esperantlingva onomatopea voĉigo de plenkreskaj katoj. Miaŭo povas esti asertiveca, kortuŝa, amika, aŭdaca, bonveniganta, atenton petanta, postulanta aŭ plendanta. Ĝi eĉ povas esti silenta, kiam la kato malfermas la buŝon sed ne faras sonon. Plenkreskaj katoj ne miaŭas unu al alia kaj tiel la miaŭado de plenkreskaj katoj al homoj probable estas pro-aldomiga etendaĵo de la miaŭado de katidoj.

 Lingvaj diferencoj 
Aliaj lingvoj havas malsamajn vortojn por la sono "miaŭ", inkluzive de miau (en la belorusa, finna, franca, germana, hispana, hungara, kroata, litova, malaja, pola, portugala, rumana, rusa kaj ukraina),  (en la ĉeĥa),  en la sorabaj lingvoj,  (en la indonezia),  (en la estona),  (latinlitere niau, en la greka),  (en la latva),  (en la nederlanda),  (latinlitere njā, en la japana),  (latinlitere māo, en la mandarena ĉina),  (en la itala), miav/miau aŭ mjav/mjau (en la dana, norvega kaj sveda),  (en la islanda),  (latinlitere ja-ong, en la korea),  (latinlitere mijāʾūṉ, en urduo) kaj  (en la vjetnama). En la angla, la literumo "meow" unuafoje uziĝis en 1842. Antaŭ tio, la vorto literumiĝis "miaow," "miau" aŭ "meaw." En kelkaj lingvoj (kiel en la ĉina 貓, māo), la voĉigo fariĝis la nomo de la besto mem.

 Referencoj 

Kategorio:Vortoj
Kategorio:Sono
Kategorio:Katoj