Atarvavedo

La Atarvavedo (en Sanskrito: अथर्ववेद,  el  kaj veda signife "sciaro") estas la "konostokejo de atharvāṇas, nome proceduroj por ĉiutaga vivo".Laurie Patton (2004), Veda and Upanishad, en The Hindu World (Editors: Sushil Mittal and Gene Thursby), Routledge, ISBN 0–415215277, paĝo 38 La teksto estas la kvara Veda, sed estis malfrua aldono al la Vedaj skribaĵoj de Hinduismo.Carl Olson (2007), The Many Colors of Hinduism, Rutgers University Press, ISBN 978-0813540689, pages 13-14Laurie Patton (1994), Authority, Anxiety, and Canon: Essays in Vedic Interpretation, State University of New York Press, ISBN 978-0791419380, paĝo 57

La Atarvavedo estis komponita en Veda Sanskrito, kaj estas kolekto de 730 himnoj kun ĉirkaŭ 6,000 mantroj, dividitaj en 20 libroj.Maurice Bloomfield, The Atharvaveda, Harvard University Press, paĝoj 1-2 Ĉirkaŭ sesono de la tekstoj de la Atarvavedo adaptas versojn el la Rigvedo, kaj resumon el la Libroj 15 kaj 16, la teksto estas en poezia formo montrante diversecon de Vedaj metrikoj. Du diferencaj revizioj de la teksto – nome  kaj  – survivis ĝis modernaj epokoj.Frits Staal (2009), Discovering the Vedas: Origins, Mantras, Rituals, Insights, Penguin, ISBN 978-0143099864, pages 136-137 Fidindaj manuskriptoj el la eldono Paippalada estis ŝajne perditaj, sed bone konservita versio estis malkovrita inter kolekto de palmofoliaj manuskriptoj en Odiŝo en 1957.

 Referencoj 

 Bibliografio 
 Alexander Lubotsky, Atharvaveda-Paippalada, Kanda Five, Harvard College (2002).
 Thomas Zehnder, Atharvaveda-Paippalada, Buch 2, Idstein (1999).
 Dipak Bhattacharya, Paippalada-Samhita of the Atharvaveda, Volume 2, The Asiatic Society (2007).

Kategorio:Hinduismo