Leo Brouwer

Juan Leovigildo „Leo“ BROUWER MesquidaRichard M. Juang, Noelle Anne Morrissette: Africa and the Americas. Culture, Politics, and History. Volumo 2, ABC-CLIO, 2008, ISBN 978-1-85109-441-7, S. 206. (naskiĝinta la 1-an de marto 1939 en Havano) estas kuba orkestrestro, gitaristo, perkutinstrumentisto, komponisto, muzikaranĝisto kaj muzikpedagogo.William Luis: Culture and customs of Cuba. Greenwood Pub Group, 2001, ISBN 0-313-30433-5, p. 143. Li estas unu el la plej gravaj komponistoj por gitaro de la nuntempo. Al verkoj liaj apartenas ĉambromuzikaĵoj, simfonioj kaj konĉertoj. Krom tio li komponis filmmuzikojn por distingitaj kinofilmoj kiel Como agua para chocolate (1992) kaj A Walk in the Clouds (1995). Liaj sonverkoj foje respegulas tradician afrikan muzikon. Li kunlaboris kun la gitaristoj John Williams kaj Julian Bream. Vastan rekonon li trovis krom tio ĉe Tōru Takemitsu kaj Hans Werner Henze.Victor Coelho: The Cambridge companion to the guitar. Cambridge University Press, Kembriĝo 2003, ISBN 0-521-80192-3, p. 197. Oni donis al li multajn internaciajn distingojn, ekzemple en 2001 li fariĝis honormembro de Unesko kaj en 2010 li ricevis la renoman ibero-amerikan Premion Tomás Luis de Victoria.

 Vivo 
 Junaĝo kaj komenco 
Leo Brouwer komencis gitarludon en la aĝo de 13 jaroj, inspirite de la aŭskultado de flamenko-muziko kaj subtenate de sia patro Juan Brouwer, kiu krom sia profesio kiel kuracisto ankaŭ mem amatore gitaris, kaj sia onklino Caridad Mezquida. Post la eksedziĝo de siaj gepatroj li alkreskis ĉe sia avino, per kiu li ekhavis kontakton kun sia fama praonklo Ernesto Lecuona. Lia unua instruisto pri gitarludo estis ekde 1953 ĝis 1954 Isaac Nicola, kiu siaflanke estis lerninta de Emilio Pujol. Pli malfrue li studis ĉe la Konservatorio Carlos Alfredo Peyrellade en Havano.

 Unuaj komponaĵoj 
Leo Brouwer tiel ellernis la tradician repertuaron de klasika gitaristo kaj havis en la aĝo de 17 jaroj sian unuan publikan prezentadon. Tiumomente jam evidentiĝis lia intereso pri kompozicio, kiun li komence alproprigis al si sininstrue. Al liaj unuaj verkoj apartenas Music kaj Suite el la jaro 1954. La komponaĵoj Preludio (1956) kaj Fuga No. 1 (1959) montras stilan influon de Béla Bartók kaj Igor Stravinski.

Pluan edukadon subtenatan per stipendioj li ricevis en Usono, kie li studis kompozicion ĉe Lernejo Juilliard kaj ĉe la universitato je Hartford de 1959 ĝis 1960. Brouwer ankaŭ okupiĝis pri eksperimentemaj tendencoj. Tio ĉi evidentiĝas ekzemple je Elogio de la Danza (omaĝo de la danco), kiu kontraste al liaj pli fruaj komponaĵoj montras treege dissonan karakteron. Brouwer ankaŭ distanciĝis en ĉi tiu peco plejparte de kubaj ritmoj. La peco konsistas el du movimentoj: Lento kaj ritma Ostinato. Nun ĝi estas tutmonde unu el la plej popularaj pecoj por gitaro kaj dancisto.

 Pluaj fazoj 
En la sekva fazo ekestis komponaĵoj kiel Canticum kaj Concerto No. 1 for Guitar and Orchestra, en kiuj evidentiĝas lia okupiĝo pri seria muziko, dekdutonismo kaj modala muziko. Lin influis modernaj komponistoj kiel ekzemple Luigi Nono kaj Iannis Xenakis.

En 1970 Brouwer gitaris dum la unua prezentado de El Cimarrón. Rezital für vier Musiker de Hans Werner Henze kadre de la Festivalo de Berlino. Kune kun Morton Feldman li estis 1972 stipendiato de DAAD en Berlino.

La muziko el la tria fazo de lia verkado postlasas minimumisman impreson, kion Leo Brouwer mem priskribas kiel evoluo de modula sistemo. Al tio apartenas komponaĵoj kiel El Decameron Negro (1981) aŭ Hika „In Memorium Toru Takemitsu“ (1996).

Por la konkurso de la Internacia Gitarofestivalo je Esztergom en Hungarujo Leo Brouwer verkis la pecon Blue Skies and Smile, kiu li prezentis per Gitarorkestro Bálint Bakfark konsistanta el 200 gitaristoj.

 Aliaj aktivecoj 
eta|Leo Brouwer (Havano en 1998)
krom tio li verkis teĥnikajn ekzercojn por gitaro, la Éstudios Sencillos, aktivis kiel muzikaranĝisto kaj komponis diversajn filmmuzikojn. Krom liaj komponaĵoj por gitaro li verkis ĉambromuzikon, ĥoraĵojn, modernan baleton, pecojn por blovmuzikistaroj same kiel ankaŭ orkestroverkojn.

Krom tio Leo Brouwer laboris de 1960 ĝis 1961 kiel vicmuzikdirektisto ĉe Radio Havano Kubo,Don Michael Randel: The Harvard biographical dictionary of music. Harvard University Press, Kembriĝo 1996, ISBN 0-674-37299-9, p. 111. kiel profesoro pri kompozicio de 1961 ĝis 1967 ĉe la nacia konservatorio je Havano,David M. Cummings, Melrose Press: International who’s who in music and musicians' directory. Routledge, Londono 2000, ISBN 0-948875-53-4, p. 84. kiel muzika konsilanto por la kubaj radio kaj televido, estis membro de juĝantaroj dum diversaj muzikaj konkursoj, ricevis plurajn internaciajn premiojn, instruis ĉe la Akademie der Künste en Berlino kaj fariĝis en 1987 honormembro de Unesko. Tiamaniere jam antaŭe honoriĝis Yehudi Menuhin, Ravi Shankar kaj Herbert von Karajan.

Li estis fonda membro de la Kuba Instituto de Kinaj Arto kaj Industrio, kies muzikdirektoro li estas ekde 1969.Richard M. Juang, Noelle Anne Morrissette: Africa and the Americas. Culture, Politics, and History. Volumo 2, ABC-CLIO, 2008, ISBN 978-1-85109-441-7, p. 207. Tie ĉi li apartenis kune kun Silvio Rodríguez, Pablo Milanés, Sergio Vitier, al la Grupo pri Toneksperimentoj.Claudia Lightfoot: Havana. A Cultural and Literary Companion. Signal Books, Oxford 2002, ISBN 1-902669-33-9, p. 208. Li metis normojn en latinamerika filma kaj populara muziko. Brouwer mem komponis 60 pecojn, inter ili La última cena (La Lasta Vespermanĝo, 1976) sub reĝio de Tomás Gutiérrez Alea same kiel Like Water for Chocolate (1993) kaj A Walk in the Clouds (1995) de reĝisoro Alfonso Arau.

Brouwer direktis orkestrojn sur la tuta mondo. Li ekzemple gastdirektis la Berlinajn Filharmoniistojn, la Reĝan Skotan Nacian Orkestron, la ĉambrorkestron de BBC, la Nacian Simfoniorkestron de Meksiko, simfoniorkestron de la itala radio RAI, la Filharmonian Orkestron de Lieĝo, la Orientbotnian Ĉambrorkestron de Suomujo kaj la Ŝtatan Simfoniorkestron de Istanbulo.Leo Brouwer ĉe AfroClassical.com Li estris dek jarojn la Nacian Simfoniorkestron de Kubo kaj fondis resp. direktis de 1992 ĝis 2001 la Orkestron Kordovo en Hispanujo.Carlos Prieto, Elena C. Murray: The adventures of a cello. University of Texas Press, 2006, ISBN 0-292-71322-3, p. 274.

Li aranĝis la komponaĵojn de Scott Joplin Elite Syncopations kaj The Entertainer same kiel Fool on the Hill de John Lennon kaj Paul McCartneys.Leo Brouwer ĉe musicweb-international.com

Aprilon de 2003 Brouwer apartenis al aro da elstaraj kubaj kulturkreantoj, kiuj subskribis Publikan Leteron publikigita en la gazeto de la Kuba Komunisma Partio, Granma, kiu estis direktita al amikoj de Kubo en la tuta mondo kaj rifuzis kritikon el eksterlando pri la homrajta politiko de la kuba registaro kiel kontraŭkuba kalumnia kampanjo:Nachricht aus Havanna für unsere Freunde in der Ferne  ĉe: Freundschaftsgesellschaft BRD - Kuba e.V., vokita la 16-an de majo 2015, hispana versio jen, vokita la 16-an de majo 2015 En la antaŭaj semajnoj la supera juĝejo de Kubo estis kondamninta post arestadondo nomata „Nigra Printempo“ 75 kritikajn ĵurnalistojn kaj homrajtistoj al longaj malliberecoj kaj ekzekutiginta tri junajn nigrulojn kubajn post la sensanga kaj fiaskinta provo de ŝipoforrabo.Entführer von Fähre in Kuba hingerichtet En: Der Tagesspiegel de la 13-a de aprilo 2003, vokita la 16-an de majo 2015

 Distingoj 
 1962 Koresponda membro de la Reĝa Akademio de Belaj Artoj de Sankta Fernando en Madrido, Spanien
 1982 Medalo Alejo Carpentier, Kubo
 1984 Ordeno Félix Varela, Kubo
 1989 Honormembreco ĉe Instituto Italo-Latinoamerika en Romo, Italujo
 1997 La Chitarra con amore en Milano, Italujo
 1998 Premio Manuel de Falla, Hispanujo kaj Kubo
 1999 Ordeno Felix Varela, Kubo
 1999 Nacia premio pri muziko, Kubo
 2001 Honordoktoreco de Instituto Superior de Arte, Kubo
 2001 Honormembro de Unesko
 2002 Grnda Premio Cubadisco, Kubo
 2003 Premiito de Klasikmuzika Premio Midem en Cannes, Francujo
 2005 Premio Cubadisco, Kubo
 2007 Honordoktoreco de Universitato de Ĉilio, Ĉilio
 2007 Ordeno Pablo Neruda en Santjago, Ĉilio
 2008 Premio Goffredo Petrassi de Composición in Zagarolo, Italujo
 2009 Nacia Kinopremio, Kubo
 2010 Premio Tomás Luis de Victoria, Hispanujo

 Verkoj por gitaro 
 Solaĵoj 
 1955 Suite No. 1 Antigua
 1955 Suite No. 2
 1956 Preludio
 1957 Danza Característica „Quítate de la Acera“
 1959 Fuga No. 1
 1959 Tres Apuntes
 1964 Danza del Altiplano
 1964 Elogio de la Danza
 1968 Canticum
 1968 Un Dia de Noviembre
 1971 La Espiral Eterna
 1973 Parábola
 1973 Estudios Sencillos (Nos. 1–10)
 1974 Tarantos
 1975 Cadences
 1981 El Decamerón Negro
 1981 Preludios Epigramáticos No. 1–6
 1984 Variations on a Theme of Django Reinhardt
 1987 Paisaje Cubano con Campanas
 1990 Sonate
• Fandangos y boleros
• Sarabanda de Scriabin
• Toccata de Pasquini
 1993 Rito de los Orishás
 1996 Hika: „In Memoriam Toru Takemitsu“
 1996 Hoja de album
 1996 Paisaje Cubano con Tristeza
 1999 An Idea (Passacaglia por Eli)
 2000 Viaje a la Semilla
 2001 Nuevos Estudios Sencillos No. 11–-20
 2004 Omaggio a Prokofiev
 2004 La Ciudad De Las Columnas
 2008 Paisaje Cubano con fiesta
 Canción Triste
 Cantilena de los bosques dedicata a Roberto Fabbri
 Dos aires populares cubanos
• Guajira criolla
• Zapateado
 Exaedros 1
 Paisaje Cubano con lluvia
 Paisaje Cubano con rumba
 Piezas sin títulos No. 1–3 Variantes Variations on a Piazzolla Tango Dos Temas populares cubanos• Drume negrita, cancion de cuna (Berceuse)• Ojos Brujos Gitaristaroj 
 Gitarduopoj 
 1957–1958 Micropiezas Hommage à Darius Milhaud 1958 Micropiezas No. 5 1964 Música incidental campesina, (muziko por la teatraĵo El fantasma)
 Per Suonare a Due Triptoco Gitarkvartetoj 
 Canciones remotas Toccata para cuatro o más guitarras Toccata Paisaje Cubano Con Rumba Gitarorkestro 
 1979 Acerca del cielo, el aire y la sonrisa Gitaro kaj arĉkvaropo 
 Kvinteto por gitaro kaj arĉkvaropo Gitaro kaj orkestro 
 1958 Tres danzas concertantes 1983 Retrats Catalans 1985 From yesterday to Penny Lane 1995 Concierto Omaggio a Paganini (konĉerto por gitaro kaj violono)

 Konĉertoj por gitaro 
 19?? Concierto p.g. No. 1 1981 Concierto p.g. No. 2 de Lieja 1986 Concierto p.g. No. 3 Elegiaco 1987 Concierto p.g. No. 4 de Toronto 1991 Concierto p.g. No. 5 de Helsinki 1997 Concierto p.g. No. 6 de Volos 1998 Concierto p.g. No. 7 „La Habana“
 1999 Concierto p.g. No. 8 „Concierto Cantata de Perugia“
 2002 Concierto p.g. No. 9 „de Benicassim“
 2003 Concierto p.g. No. 10 „Book of Signs“ (concert voor twee gitaren)
 2007 Concierto p.g. No. 11 „de Requiem (In memoriam Toru Takemitsu)“

 Aliaj verkoj 
 Solaĵoj 
 1960 Sonata para cello solo (violonĉelo)
 1962 Variantes para un percusionista (perkutinstrumentoj)
 Diary Of An Alien-Flute Solo (fluto)

 Ĉambromuziko 
 Arĉkvarteto 
 Ballad for Flute and Strings
 1961 Cuarteto de cuerdas No. 1, a la memoria de Bela Bártok
 Cuarteto de cuerdas No. 2
 Cuarteto de cuerdas No. 3
 Demeter Prelude

 Aliaj 
 1970 Sonata pian e forte (piano kaj sonbendo)
 1970 Per suonare a Tre (fluto, aldo kaj gitaro)
 1983 Manuscrito antiguo encontrado en una botella (pianotrio)
 Canción de Gesta  (ĉambrorkestro)
 Sonata por Cor et Piano (arĉinstrumentoj kaj piano)
 Pictures of Another Exhibition (arĉinstrumentoj kaj piano)
 La Region Mas Transparente (fluto kaj piano)
 Basso Continuo I (2 klarnetoj)
 La Vida Misma (piano, violono, violonĉelo kaj perkutinstrumentoj)
 2009 Mitología de las Aguas (Sonato n-ro 1 por transversa fluto kaj gitaro) – dediĉita al Sef Albertz

 Verkoj por orkestro 
 1984 Canciones remotas (arĉorkestro)
 Simphonio n-ro 1 (orkestro)
 Remembrances (orkestro)
 Anima Latina (orkestro)
 Cadence Quatuor en Ré (orkestro)

 Orkestro kun soloinstrumentoj 
 1972 Balada, concierto para flauta y orquesta de cuerdas (fluto kaj arĉorkestro)
 1972 Concierto para violín y orquesta (violono kaj orkestro)
 1981 Cancion de Gesta (For the Boat Loaded with the Future) (simfonia blovorkestro kun piano)

 Ĥoro 
 Canciones Amatorias por miksita ĥoro pri tekstoj de Federico García Lorca kaj José Hernández (SATB)

 Filmmuzikoj 
 1960: Historias de la revolución
 1965: Vaqueros del cauto
 1966: Papeles son papeles
 1966: La muerte de un burócrata
 1967: Las aventuras de Juan Quin Quin
 1968: LBJ
 1968: Hanoi, martes 13
 1968: Memorias del subdesarrollo
 1968: Lucía
 1969: Despegue a las 18:00
 1971: La bataille des dix millions
 1972: Una pelea cubana contra los demonios
 1973: El extraño caso de Rachel K
 1973: El hombre de Maisinicú
 1975: Abril de Vietnam en el año del gato
 1975: Ustedes tienen la palabra
 1976: Un día de noviembre
 1976: La cantata de Chile
 1976: La última cena
 1977: Mi hermano Fidel
 1977: Destino manifiesto
 1978: Son o no son
 1978: El recurso del método
 1979: No hay sábado sin sol
 1979: Los sobrevivientes
 1979: La viuda de Montiel
 1980: La guerra necesaria
 1982: Una y otra vez
 1982: Cecilia
 1983: Tiempo de amar
 1983: Los refugiados de la cueva del muerto
 1983: Alsino y el cóndor
 1983: a rosa de los vientos
 1983: Hasta cierto punto
 1984: La segunda hora de Esteban Zayas
 1985: Cuando una mujer no duerme
 1985: Jíbaro
 1985: Amada
 1986: Tiempo de morir
 1992: Como agua para chocolate
 1995: Un héroe se hace a patadas
 1995: A Walk in the Clouds
 1998: Mátame mucho
 2002: Ficción sin ficción
 2003: Memorias de Lucía
 2004: Lucía y el tiempo
 2004: La persistencia de la memoria
 2005: Kordavision

 Sonregistraĵoj 
 De Bach a Los Beatles (EGREM)De Bach a Los Beatles  (hispana)
 La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. I. Brouwer por Brouwer. (EGREM)La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. I.  (hispana)
 La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. II. Brouwer intérprete. (EGREM)La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. II. (hispana)
 La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. III. Re-creaciones. (EGREM)La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. III.  (hispana)
 La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. IV. Conciertos para guitarra y orquesta. (EGREM)La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. IV.  (hispana)
 La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. V. Brouwer por los maestros Rey Guerra y Joaquín Clerch. (EGREM)La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. V.  (hispana)
 La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. VI. Presencia en el Festival Internacional de guitarra… (EGREM)La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. VI.  (hispana)
 La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. VII. Ensambles con guitarras. (EGREM)La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. VII.  (hispana)
 La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. VIII. Actuaciones memorables. (EGREM)La obra guitarrística de Leo Brouwer. Vol. VIII.  (hispana)
 Leo Brouwer Collection Vol. 1–6Leo Brouwer Collection Vol. 1–6 (Frame)  (angle)
 Antología selecta, Vols. 1-3. (EGREM – Parnaso)

 Literaturo 
 Hucky Eichelmann: Leo Brouwers „La Espiral Eterna“. Eine Analyse, nova giulianiad 3/84
 Maurice J. Summerfield: The Classical Guitar. Its Evolution, Players and Personalities Since 1800. 5. Ausgabe, Ashley Mark Publishing Company, Newcastle upon Tyne 2002, ISBN 1-872639-51-8, pj. 70–73.

 Eksteraj ligiloj 



 Leo Brouwer ĉe musicweb-international.com
 Biografio de Leo Brouwer
 Artikolo pri Leo Brouwer ĉe ecured.cu

 Referencoj 

Kategorio:Komponistoj de la 20-a jarcento
Kategorio:Kubaj komponistoj
Kategorio:Komponistoj de filmomuziko
Kategorio:Kubaj gitaristoj
Kategorio:Kubaj muzikistoj
Kategorio:Kubaj orkestrestroj