Roberto la 2-a (Skotlando)

Roberto la 2-a Stuarto (naskiĝis la  en Paisley kaj mortis la  en la kastelo de Dundonald) estis reĝo de Skotlando de 1371 ĝis 1390. Li estis la nevo kaj la sekvanto de Davido la 2-a.

Roberto estis la unika filo de Walter Stuarto, la 6-a Granda Stevardo de Skotlando kaj de Marjorie Bruce, filino de la reĝo Roberto Bruso kaj de lia unua edzino Isabella de Mar.

En 1318, la skota parlamento dekretis, se la reĝo Roberto la 1-a mortis sen filoj, la Krono estoa al la filo de Marjorie, sed Bruso havis filon (kiu sekvis sian patron sub la nomo Davido la 2-a) en 1324. Post kiam Davido estis kronita en 1329, Stuarto komencis okupi granvan parton en la auntos de Skotlando, ekde  li estis unu el la estroj de la skota armeo en la batalo de la monteto Halidon, en julio 1333. Post iuj sukcesoj por la adeptoj de Eduardo de Balliol en la okcidento de Skotlando, li kaj John Randolph, 3-a grafo de Moray (mortis en 1346), estis elektitaj regantoj de la reĝlando, dum David II fuĝis en Francion.

 Geedziĝo kaj idaro 
En 1336, li edziĝis kun Elisabeth Muir de Rowallan (mortis en 1353), filino de Sinjoro Adam Muir de Rowallan. Ili devis reedziĝi, kaj tio okazis en 1349. La geedzoj havis almenaŭ 10 idojn.

En 1355, Roberto edziĝis kun Euphemia de Ross (mortis en 1387), filino de Hugo, grafo de Ross, kun kiu li havis 4 idojn.

La reĝo Roberto 2-a havis ankaŭ eksteredzecajn idojn kun pluraj amantinoj el kiuj kvar filoj kun sia prefera Mariota de Cardeny, filino de Sinjoro Cardeny kaj Foss kaj vidvino de Aleksandro Mac Naugthon.

Aliaj filoj naskiĝis el rilatoj kun nekonataj virinoj.

La reĝo Roberto la 3-a estas unu el la filoj de Roberto la 2-a.

 Fontoj 

Kategorio:Stuartoj
Kategorio:Skotlandaj reĝoj