Ruth Schaumann

Vivo 
Schaumann pasigis la junajn jarojn en Haguenau, ĉe la geavoj en Uelzen kaj - separite de la familio - en Hamburgo kaj Lahr. En 1905 ŝi perdis, pro skarlatino la aŭdsenson. En 1917 ŝi transloĝiĝis kun sia edukistino Munkenon, kie ŝi studis en 1918 ĉe la Ŝtata Artmetilernejo kaj iĝis majstra disĉiplino de Josef Wackerle. Nombriĝis inter la munkenaj spronistoj la pastoroj kaj verkistoj Alois Wurm kaj Peter Dörfler kiel la germanistikisto Fritz Strich.

Schaumann komencis verki jam kiel infano kaj publikigis en 1920 la religian-pasian poemkolekton Die Kathedrale en la ekspresionisma serio "Der jüngste Tag" (represite ĉe: O. Schürer, Versöhnung, 1981). Eseo de Friedrich Fuchs en la gazeto "Hochland" igis ŝin konata (1923). Krom plusaj poemvolumojn ŝi publikigis ludojn scenejajn (ekde 1924), rakontojn (ekde 1929), romanojn (ekde 1933) kiel ankaŭ fabelojn, legendojn kaj poradoleksantajn librojn. En 1931 ŝi honoritis per la Poeta premio de la urbo Munkeno estante la unua virino al kiu oni aljuĝis ĝin. Post la demisiigo (1935) kaj la morto (1948) de sia edzo, ŝi perlaboris la vivon de la tuta familio sole, per verkado kaj artaĵfarado.

 Graveco 
En la plastikaj kaj grafikaj verkoj Schaumann konsideritis kiel renovigistino de kristana arto. Ekser figurojn (Verkündigung, 1921, City Art Mus., St. Louis, USA; Pietà, 1929, Krypta d. Frauenfriedenskirche, Frankfurt/M.), reliefojn el bronzo/ligno kaj dizajnon de la berlina porcelanaĵmanufakturo ŝi faris desegnojn, lignogravuraĵojn, papertondadojn, portretojn, mozaikojn kaj vitralojn (Kirko Sankta Spirito en Landstuhl, 1955). Ne forgesendas ke ŝi ankaŭ ilustris proprajn kaj fremdajn librojn. La amasego da (dum la 1950-aj/1960-aj jaroj jam eksmodaj) grafikaĵoj kaj poemoj tamen baris la vidon al la kreiva energio kaj sensiveco de ŝiaj bildofarado.

Ekde la fino de la 1920-aj jaroj ŝi estis eminenta kaj populara verkistino, ankaŭ ĉe nekristanoj, eĉ dum la tempo de Nazia Germanio. Enhave ŝi krom religiaĵoj ĉerpis el historiaj, ekzotikaj, idiliaj kaj pridestinaj motivoj. Simpleco kaj sincereco lingva koncentriĝis en muzikozeco de la lirikaro. Prozverkare troviĝas kaj plisimpliga stilizado kaj poetike tute propra laŭvorteco kaj ludadoj kun ŝanĝiĝantaj rilatoj. La centraj daŭrantaj motivoj de la verkaro,nome infaneco kaj patrineco, tipas ankaŭ por ŝia plej furora libro, la aŭtobiografia romano Amei, Eine Kindheit (1932).

 Honoroj 
 BVK I. Kl. (1959)
 Kogge-Ring d. Stadt Minden (1960)
 Bayer. Verdienstorden (1964)
 Ruth-Schaumann-Schule f. Gehörlose u. Schwerhörige en Lebach (ekde 2004)

 Aliaj verkoj 
 Der Knospengrund, 1924,
 Werkbll., 1924 (Einf. v. P. Dörfler)
 Der Rebenhag, 1927
 Der blühende Stab, 1929,
 Die Tenne, 1931
 Ave v. Rebenhagen, 1933
 Siebenfrauen, 1933
 Yves, 1933
 Der singende Fisch, 1934
 Der Major, 1935
 Der mächtige Herr, Holzschnitte zum Heliand, 1938
 Der schwarze Valtin u. die weiße Osanna, 1938
 Die Übermacht, 1940, 81958; Die Silberdistel, 1941
 Die Zwiebel, 1943
 Elise, 1946
 Myrtil u. Merula, 1946
 Kl. Schwarzkunst, Scherenschnitte u. Verse, 1946
 Die Vorhölle, Gedichte, 1947
 Klage u. Trost, 1947
 Seltsame Geschichten, 1947
 Ländl. Gastgeschenk, 1948
 Die Taube, 1955
 Die Frau d. guten Schächers, 1956
 Das Arsenal, 1968 (Autobiogr.)
 Mensch unter Menschen, Ein R.-S.-Buch, zus.gest. v. E. Antkowiak, 1976
 Der Kugelsack, hg. v. T. Vollhaber, 1999 (Autobiogr.)

 Eksteraj ligiloj 

 Biografio ĉe NDB

 Deutscher Scherenschnittverein
 Schaumann Haus Uelzen
 Schaumannsche Kunstwerke in der Filialkirche St. Konrad von Parzham Berlin
 Lindenholzplastik Anna Selbdritt, St. Anna Kirche in St. Wendel
 Tafelbild Mariä Himmelfahrt, St. Marien Kirche in St. Wendel
 Glasfenster von Ruth Schaumann (Nr.33–41) in der Hl. Geist Kirche Landstuhl (Pfalz)
 Grabstätte Schaumann, Winthirkirchhof, München

Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Germanaj artistoj