Elisabeth Langgässer

Vivo 
Estante filino de arkitektura konsilisto ŝi unue laboris kiel instruistino. En 1928 ŝi transloĝiĝis kun sia filino al Berlino kie ŝi komence deĵoris kiel docentino pri pedagogiko (1929/30) kaj perlaboris poste la vivon skribante radidramojn. Pro juda deveno malpermesitis al ŝi plua verkpublikigado post la apero de la romano Gang durch das Ried (1936). Ŝia filino taksitis laŭ la Nurenbergaj leĝoj kiel purrasa judino kaj deportitis en koncentrejojn al Aŭŝvico kaj Terezín. Langgässer mem devis fari devigan punlaboron en armiluzino. Ŝi ade suferis ankaŭ por pliakriĝanta malsano (multloka sklerozo) kaj la dummilitaj vivkondiĉoj. Dume ŝi verkis la romanon Das unauslöschliche Siegel (1946). En 1948 ŝi revenis al Rheinzabern situanta proksime de la naskiĝurbo. Tie ĉi estiĝis ŝia lasta romano titole Märkische Argonautenfahrt (1950). Mallonge post la morto oni aljuĝis la Georg-Büchner-premion.

 Graveco 
Jam kiel instruistino Langgässer verkis naturlirikaĵojn ĉerpantajn el la kristana revelacio sekvante la spurojn de Annette von Droste-Hülshoff. Menciindas tiukuntekste Der Wendekreis des Lammes. Ein Hymnus der Erlösung (1924) kaj kelkaj rakontoj eldonitaj ne antau la 1930-aj jaroj. En la pli malfruaj tekstoj la verkistino temigis - krom religiaĵoj - ankaŭ la spertojn dummilitajn kaj la situacio de Okcidenta Germanio post la Dua mondmilito. Jenas aliaj verkoj: la lirikaĵvolumoj Die Tierkreisgedichte (1935) kaj Der Laubmann und die Rose (1947), la rakontoj Triptychon des Teufels (1932) kaj Glück haben (postmorte, 1968).

 Eksteraj ligiloj 

 Biografio kaj bildoj

 Frommholz, Rüdiger: "Langgässer, Elisabeth". Ĉe: Neue Deutsche Biographie 13 (1982), p. 596-599 (tie ĉi interrete)

Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Kristanoj
Kategorio:Virinoj
Kategorio:Germanaj pedagogoj