Kontraŭheroo

Kontraŭheroo aŭ kontraŭheroino estas protagonisto al kiu mankas konvenciaj heroaj kvalitoj kiel ekzemple idealismo, kuraĝo, kaj moraleco.

 Historio 
La kontraŭheroa arketipo povas esti datita reen minimume ĝis Tersites de Homero. La koncepto ankaŭ estis identigita en klasika greka dramo, romia satiro, kaj Renesanca literaturo kiel ekzemple Donkiĥoto kaj la pikareska fiulo.

La esprimo kontraŭheroo unue estis uzita jam 1714, aperante en verkoj kiel ekzemple Le Neveu de Rameau de Denis Diderot en la 18-a jarcento, kaj ankaŭ estas uzita pli larĝe por aludi al herooj de George Byron.

La literatura Romantikismo en la 19-a jarcento helpis popularigi novajn formojn de la kontraŭheroo, kiel ekzemple la gotika duoblaĵo de La Stranga Kazo de D-ro Jekyll kaj S-ro Hyde de Robert Louis Stevenson. La kontraŭheroo poste iĝis establita formo de socia kritiko, fenomeno ofte asociita kun la nenomita protagonisto en Leteroj Elsubteraj de Fjodor Dostojevskij. La kontraŭheroo aperis kiel kontrasto al la tradicia heroa arketipo, procezo kiun Northrop Frye nomis la fikcia "pezocentro." Tiu movado indikis literaturan ŝanĝon en heroa etoso de feŭda aristokrato al urba demokratio, kiel estis la ŝanĝo de eposo ĝis ironiaj rakontoj.

La kontraŭheroo iĝis elstara en la Ekzistadismo de la komenco de la 20-a jarcento ĉe verkoj kiel ekzemple La Metamorfozo de Franz Kafka (1915), La Nausée de Jean-Paul Sartre (1938) (france por Naŭzo), kaj L'Étranger de Albert Camus (1942) (franca por La fremdulo). La protagonisto en tiuj verkoj estas maldecidema centra rolulo kiu drivas tra sia vivo kaj estas markita per spleno, angoro, kaj fremdiĝo.

La kontraŭheroo eniris en usonan literaturon en la 1950-aj jaroj kaj ĝis la mezo de la 1960-aj jaroj estis portretita kiel fremdiĝinta figuro, nekapabla komuniki. La usona kontraŭheroo de la 1950-aj jaroj kaj 1960-aj jaroj (kiel vidite en la verkoj de Jack Kerouac, Norman Mailer, kaj aliaj) estis tipe pli iniciatema ol sia franca ekvivalento; kun roluloj kiel ekzemple la dekano de Kerouac Moriarty fame vojaĝanta al la vojo por venki sian splenon. La brita versio de la kontraŭheroo aperis en la verkoj de la "koleraj junaj viroj" de la 1950-aj jaroj. La kolektivaj protestoj de la kontraŭkulturo de la 1960-aj jaroj vidis la izolan kontraŭheroon iom post iom kovrita per fikcia eminenteco, kvankam ne sen postaj reviviĝoj en literatura kaj kinematografia formo.

 Referencoj 

 Literaturo 


 Vidu ankaŭ 
 Fatala virino
 Tragika heroo
 Bajrona heroo
 Maliculo
 Trickster

 Eksteraj ligiloj 
 Saturday Night and Sunday Morning Character Analysis

Kategorio:Literaturo
Kategorio:Romanoj
*

Kategorio:Tipaj roluloj