Raŝiduna Kaliflando

La Raŝiduna Kaliflando (, ĉ. 632–661) estas kolektiva termino enhavanta la unuajn kvar kalifojn — nome la "Ĝuste Gvidataj" aŭ Raŝidunaj kalifoj (en araba الخلفاء الراشدون al-Ĥulafā’ ar-Rāŝidūn) — en islama historio kaj estis fondita post la morto de Muhammad en 632 (jaro 11 HJ laŭ la Islama kalendaro). Je ties pinto, la kaliflando kontrolis ampleksegan imperion ĉe Araba Duoninsulo kaj Levantenio, ĝis Kaŭkazo en la nordo, Norda Afriko el Egipto al nuntempa Tunizio okcidente, kaj la Irana Altebenaĵo al Centra Azio en oriento. Ĝi estis la plej granda imperio en la historio laŭ terareo ĝis tiam.

 La Kvar Justaj Kalifoj 

La kvar kalifoj estis tre proksimaj al la profeto kaj estis elektitaj de la islama komunumo, male al la postaj kalifoj umajadoj kaj abasidoj.
 Abu Bakr
 Umar ibn al-Ĥattab
 Uthman ibn Affan
 Ali ibn Abi Talib

Kelkaj inkluzivas ankaŭ Hasan ibn Ali kiel la kvina bone gvidita kalifo.

 Vidu ankaŭ 
 Batalo de Jarmuk


Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en la 7-a jarcento
Kategorio:Aperis en 630-639
Kategorio:632
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en la 7-a jarcento
Kategorio:661