Pollando dum feŭda dispartigo

Feŭda dispartigo estis periodo en la historio de Pollando, kiu konvencie daŭris ekde 1138 ĝis la kronado de Ladislao la 1-a en 1320. Karakteriza kvalito de tiu periodo estis progresanta diserigo de la pola ŝtato al ĉiam pli etaj, grandparte sendependaj, feŭdaj teroj. La procezo estis ligita multobliĝo de la dinastio de Piastoj, kies ĉiu ano, laŭ la pola kutimjuro, havis la rajton posedi parton de la patra heredaĵo. Similaj procezoj okazis en la historio de la piasta lando jam antaŭe, sed tiam oni sukcesis ilin frue bremsi.
eta|300px|maldekstra|Mapo de Pollando dum la regado de Ladislao la 1-a (Pollando) (Ladislao la Ulnolonga)(dum la jaroj: 1275–1300)
eta|dekstra|Pollando dum la regado (1191-1194) de Kazimiro 2-a la Justa
La longa periodo de feŭda dispartigo kontribuis al veko de regionaj diferencoj. kresko de signifo de grandsinjoroj kaj alta pastraro. Manko de forta centra decidorgano, kiu kapablus en siaj manoj koncentri la potencon de la reĝlando, kaj samtempe ofta manko de kunlaboremo inter la dukoj kaŭzis malfortiĝon de Pollando. Tial haltis la tendenco de plivastigado de la lando kaj ĝi perdis grandan parton de sia teritorio. En la periodo de feŭda dispartigo memstariĝis pomeriaj duklandoj (okcidenta Pomerio iris sub influon de Margraflando Brandenburgio, kaj Gdanskan Pomerion en la 14-a jarcento transprenis la Ordeno de germanaj kavaliroj); Brandenburgio transprenis Lubuŝion kaj rezulte la sileziaj duklandoj iĝis grandparte dependaj de la Landoj de Krono ĉeĥa.

 Vidu ankaŭ 
 feŭda dispartigo
 dispartigoj de Pollando

 Eksteraj ligiloj 
 Podział Polski na dzielnice (pole)

Kategorio:Historio de Pollando
Kategorio:Feŭdismo
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 1130-1139
Kategorio:Aperis en 1138
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1320-1329
Kategorio:1320