Abatejo de Fulda

La monaĥejo aŭ abatejo de Fulda en Fulda (latine: Fuldense coenobium aŭ Sancti Bonifacii monasterium'') povas esti konsiderata lulilo de la kristanismo en Centra Germanujo kaj semejo de la sciencoj kaj artoj dum naskoloko de la okcidenta civilizo.

Fulda, fondita de Sturmio laŭ komisio de Sankta Bonifaco, estas la plej granda kaj fekunda de la institucioj havigitaj de tiu germana misiisto. Post la konvertigo de la plej parto de tiu enorma teritorio, starigo de granda nombro de preĝejoj kaj konventoj kaj kvar novaj episkopaj sidejoj, li okupiĝis al kreado de monaĥejo, tiu pli grava ol tiuj jam tiam ekzistintaj.

En tiu abatejo troviĝas la tombejo de la misiisto Sankta Bonifacio.

La abatejo kun siaj teritoriaj posedaĵoj dum la historio fariĝis ankaŭ eklezia princlando en la Sankta Romia Imperio. La abatoj de Fulda havis ekde 1220 la titolon de princabato. En 1752, papo Benedikto la 14-a rangaltigis la abaton al episkopo kaj do la princabatujon al princepiskopujo, kiu restis ĝis la fina dissolvo en la Regna deputacia fina akto.

Vidu ankaŭ
Hermes Halpaur, delegito jezuita
 Referencoj 
Diccionario enciclopédico de teología, 1848

Kategorio:Benediktanaj monaĥejoj en Germanio
Kategorio:Imperiaj abatejoj
Kategorio:Teritorioj de la Sankta Romia Imperio
Kategorio:Princepiskoplandoj

Kategorio:Katedraloj en Germanio
Kategorio:Religia arkitekturo
Kategorio:Hesio