Sint-Kruis

dekstra|eta|Situo de Sint-Kruis en Bruĝo

Sint-Kruis estas vilaĝo en la belga provinco Okcidenta Flandrio, ekde 1971 partkomunumo de la provinca ĉefurbo Brugge. Ĝi troviĝas oriente de la historia urbocentro. Ĝi havas areon de 16,84 km² kaj nombris fine de 2012 15.955 loĝantojn, tio estas 13,6% de la bruĝa loĝantaro.

 Historio 
La origina centro de Sint-Kruis troviĝis en Male, ĉe la N9 (Maalse Steenweg), iama sinjorejo je tri kilometroj de la nuna centro. Kiel Assebroek, Sint-Kruis origine estis parto de Sijsele.

Sint-Kruis unuafoje estas menciita en dokumento de 1089. Jam tiam ekzistis kapelo dediĉita al la Sankta Kruco.

Post la konstruo de la dua remparo de Bruĝo, Sint-Kruis estis duonigita. La parto ene de la remparo poste iĝis la urbocentra paroĥo Sankta Anna.

De 1795 (la franca epoko) ĝis 1971 (anekso al Bruĝo) Sint-Kruis estis sendependa komunumo.

 Kastelo de Male 
Kie nun estas la kastelo de Male, en la 9-a jarcento estis konstruita defenda turo kontraŭ la Vikingoj. La nunan kastelon verŝajne konstruigis la flandra grafo Filipo de Alzaco (1142-1191). Laŭ legendoP. Vanderschaeghe (1987): Male stede en de Paercke, Male waar wij wonen, Brugge, blz. 35.F. Barlow (1986): Thomas Becket, University of California Press, Berkeley, blz. 118. Thomas Becket, ĉefepiskopo de Canterbury, inaŭguris ĝin en 1166. Dum la postaj jarcentoj ĝi estis plurfoje okupita de militistoj, detruita kaj rekonstruita.

Komence de la 20-a jarcento ĝi estis posedaĵo de nobelula familio. Post ĝisfunda renovigo de 1954 ĝis 2013 en ĝi troviĝas la Sankta Trudo-monaĥinejo. En 2010 la monaĥinoj vendis la bienon al privatulo.

 Paroĥoj 
Nun estas tri paroĥoj. La plej malnova estas Sankta Kruco. La preĝejo de Sankta Francisko el Asizo konstruiĝis en 1969, por nova kartalo ĉirkaŭ Damse Vaart kaj Zuidervaartje. En la 1990-aj jaroj sekvis preĝejo dediĉita al Thomas Becket por la nova kvartalo Malehoek.

La Sankta Kruco-preĝejo estis inaŭgurita en 1614 kaj pligrandigita en 1651. En 1851 ĝi estis malkonstruita kaj pli granda novgotika preĝejo anstataŭis ĝin. Arĥitekto estis Pieter Croquison; la internon desegnis Jean Bethune (1821-1894), la pioniro de la novgotiko en Belgio. En 1963 la novgotika polikromio malaperis sub blanka farbo.

Sur la tombejo ĉirkaŭ la preĝejo estas tomboj de pluraj riĉaj familioj de Bruĝo, kiuj malŝatis la centran tombejon de la urbo en Steenbrugge.

 Politiko 
Listo de la estroj de la sendependa komunumo Sint-Kruis:

 1800-1806: François Timmerman
 1806-1811: Valentin Jacoby
 1811-1830: Judocus Van Cleemput
 1830-1847: Adolphe-Alphonse Goupy de Beauvolers
 1847-1855: Marie Jean Visart de Bocarmé
 1855-1860: Joseph Hoste (waarnemend)
 1860-1861: Charles De Lange (waarnemend)
 1861-1888: Jules de Bie de Westvoorde
 1889-1895: Gustave-Amedée Visart de Bocarmé
 1896-1921: Ferdinand de Maleingreau d'Hembise
 1915-1921: Karel Van Robays (anstataŭanta Ferdinand de Maleingreau, kiu militservis dum la Unua Mondmilito)
 1922-1933: Charles Casteleyn
 1934-1946: Pieter Janssens
 1941-1942: Gaston Meire (dummilita, ne en la oficiala listo)
 1946-1970: Didier de Pierpont

 Evoluo de la loĝantaro 
 19-a jarcento 
 Jaro  1806 1816  1830  1846  1856  1866  1876  1880  1890 Loĝantoj  1100  1196  1473  1856  1774 1918  2115 2201  2676 <small>Rezultoj de popolnombradoj je 31 decembro

 20-a jarcento ĝis anekso al Bruĝo 
 Jaro  1900 1910  1920  1930  1947  1961  1970 Loĝantoj  3300  4250  4925  6242  7935 11.033  13.522 <small>Rezultoj de popolnombradoj je 31 decembro

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 
 Ne-oficiala retpaĝo de Sint-Kuis
 Oficiala retpaĝo de la urbo Bruĝo

Kategorio:Bruĝo