Universitato de Ingolstadt

La Universitato de Ingolstadt estis fondita de Ludoviko, la riĉulo, Duko de Bavario, en la 26-a de junio 1472 kaj ĝia unua kanceliero estis Wilhelm von Reichenau (1426-1496), Episkopo de Eichstätt. Komence ĝi konsistis el kvin fakultatoj: homsciencoj, teologio, sciencoj, juro kaj medicino. La universitato havis kiel modelon la Universitaton de Vieno, kaj ĝia ĉefa celo estis dissemi la kristanan fidon. La universitato fermiĝis en Ingolstadt en majo 1800, laŭ ordonoj de Maksimiliano la 4-a (1756-1825), Duko de Bavario, kaj estis translokigita al Landshut, kaj 26 jarojn poste, en 1826, denove translokigita al Munkeno kaj fariĝis la hodiaŭa Munkena universitato.

 Antaŭ-reformacio 
La universitato rapide kreskis en siaj unuaj jardekoj, malfermante la fakultatojn ne nur por la filozofaro el la realismaj kaj nominalismaj lernejoj, sed ankaŭ por la malriĉaj studentoj dezirantaj vizitadi la lecionojn pri liberalaj artoj. Inter la plej famaj profesoroj de la 15-a jarcento troviĝis la poeto Conrad Celtis (1459-1508), la hebreisto Johannes Reuchlin (1455-1522) kaj la bavara historiisto Johannes Aventinus (1477-1534).

La movado de la Iluminatoj estis fondita en la 1-a de majo 1776, en Ingolstadt, Supra Bavario, de la jesuito kaj profesoro Adam Weishaupt (1748-1830), kiu estis la unua laika profesoro pri kanona juro de la Universitato de Ingolstadt. La movado konsistis el liberpensistoj, kiuj estis speco de la branĉo de la Klerismo. Tiamaj verkistoj, kiel Seth Payson (1758-1820) kredis ke la movado estis iu konspiro por infiltri kaj renversi la registarojn de la eŭropaj ŝtatoj. Kelkaj verkistoj, kiel Augustin Barruel (1741-1820) kaj John Robison (1739-1805) eĉ asertis ke la Iluminatoj estis malantaŭ la Franca Revolucio, kies preteksto estis malmensogita en 1801, en la verko de Jean-Joseph Mounier On the Influence Attributed to Philosophers, Free-Masons, and to the Illuminati on the Revolution of France ("Pri la influo atribuita al la filozofoj, framasonoj kaj al la Iluminatoj rilate al la Franca Revolucio").

La aliĝantaj grupoj ricevis la nomon "Iluminatoj", kvankam ili nomis sin "Perfectibilists" ("Perfektemuloj"). La grupo ankaŭ nomiĝis Ordeno de la Iluminatoj kaj la Bavaraj iluminatoj, kaj la movado mem raportis sin kiel Klerismo. En 1777, Karolo Teodoro fariĝis reganto de Bavario kaj estis proponanto de la Klera despotismo, kaj en 1784, lia registaro forpelis ĉiujn sekretajn societojn, inkluzive de la Iluminatoj.

Dum tiu periodo kiam la Iluminatoj leĝe funkciis, multaj influhavaj intelektuloj kaj progresemaj politikistoj nombriĝis inter ties membroj, inkluzive de Ferdinando de Brunsvigo (1721-1792) kaj la diplomato Franz Xavier von Zwack (1756-1843), kiu estis la numero du de la operacio kaj troviĝis kun amaso de la dokumentaro de la grupo, kiam lia domo estis traserĉita. La membroj de la ordeno ĵuradis obeemon al ties superuloj, kaj dividiĝis je tri ĉefaj klasoj, ĉiu kun pluraj gradoj. La ordeno havis siajn branĉojn en la plejmulto el la landoj de la eŭropa kontinento. Laŭdire la nombro de ties adeptoj atingis 2 mil en la daŭro de unu jardeko. La organizaĵo altiris ĉefe beletristojn, same kiel Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832) kaj Johann Gottfried Herder (1744-1803) kaj eĉ en la regantaj dukoj de Gotha kaj Weimar. Weishaupt iagrade modelis sian grupon en la framasonismo, kaj multaj grupoj el la iluminatoj venis el la framasonaj loĝioj. Interna frakturo kaj paniko rilate al la sukceda procezo antaŭis ties falon, kiu efektiviĝis de la Sekulara Edikto kreita de la bavara registaro, en 1785.

 Iamaj universitatanoj el Ingolstadt 
</center>

 Georg Zingel (1428-1508) katolika teologo
 Johannes Tolophus (1429 - 1503) profesoro pri Filozofio kaj Teologio, rektoro (1473)
 Johannes Widmann (kuracisto) (1444-1524) profesoro pri medicino
 Martin Prenninger (1450-1501) humanisto
 Johannes Stöffler (1452–1531), lernanto, matematikisto kaj astronomo, profesoro kaj rektoro de la Universitato de Tübingen
 Johannes Reuchlin (1455-1522) filzofo, humanisto, juristo kaj diplomato
 Conrad Celtis (1459-1508) humanisto kaj poeto
 Hieronymus von Croaria (1460-1527) juristo
 Johannes Stabius (1460–1522), profesoro pri matematiko
 Peter Burckhard (1461-1526) kuracisto
 Caspar Schatzger (1463/64–1527), lernanto
 Johannes Engel (astronomo) (1463-1512) profesoro pri matematiko kaj fiziko
 Leonhard von Eck (1480–1550), kanceliero de la Universitato de Ingolstadt
 Georg Hauer (1484–1536), rektoro, profesoro pri kanona juro kaj juristo de la Fakultato de Ingolstadt
 Johannes Eck (1486–1543), profesoro pri teologio
 Leonhard Marstaller (1488–1546), profesoro pri teologio kaj rektoro 1539
 Petrus Apianus (1495–1552), profesoro
 Leonhard Haller (1499-1570) episkopo
 Leonhart Fuchs (1501–1566), lernanto, (1526) Docento pri medicino
 Veit Amerbach (1503-1557) humanisto
 Caspar Schober (1504-1532) profesoro pri juro
 Christoph Mendel von Steinfels (?-1508), episkopo de Chiemsee kaj unua rektoro
 Friedrich Staphylus (1512-1564) katolika teologo kaj luterano
 Wiguläus Hundt (1514–1588), rektoro 1540
 Pedro Canísio (1521-1597) rektoro kaj profesoro pri teologio
 Michael Teuber (1524-1586) juristo
 Philipp Apian (1531–1589), profesoro pri matematiko
 Obertus Giphanius (1534–1604), profesoro pri juro (1590–1599)
 Martin Eisengrein (1535-1578) katolika teologo
 Heinrich Husanus (1536-1587) poeto, juristo kaj diplomato
 Henriko Kanizo (1548-1610) profesoro pri kanona juro
 Jan Iwicki z Iwiczny (1550-1598), profesoro pri kanona juro
 Johann Sebastian von Hirnheim († 1555), lernanto
 Michael Eiselin (1558-1613) jezuito kaj profesoro
 Philipp von Rodenstein (1564–1604), lernanto, episkopo de Worms
 Adam Tanner (1572-1632) teologo kaj profesoro pri teologio
 Christoph Scheiner (1573-1650) fizikisto, optikisto kaj astronomo
 Maksimiliano la 1-a, (1573-1651), princo-elektisto, lernanto
 Christoph Besold (1577-1638) juristo
 Amadeus Eckolt (1623-1668) juristo
 Caspar Adelmann (1641-1703) jezuito
 Balthasar Adelmann (1645-1713) jezuito
 Edmund Zoz (1653–1706), lernanto, cisterciana abato
 Johann Christoph Raßler (1654–1723), jezuito, profesoro pri teologio Morala, Dogmatika kaj Filozofio, rektoro de la Universitato de Dillingen de 1714 ĝis 1716
 Franz Joseph Seedorf (1691–1758), jezuito, profesoro pri teologio
 Johann Adam von Ickstatt (1702–1776), profesoro pri juro kaj direktoro
 Ignaz Weinhart (1705-1787) jezuito kaj profesoro pri matematiko kaj fiziko
 Joseph Zwinger (1705-1772) jezuito
 Daniel Stadler (1705–1764), jezuito, historiisto kaj konfesisto de Maksimiliano la 3-a Jozefo de Bavario
 Johann Georg Weishaupt (1716-1753) profesoro pri juro
 Raymund Anton von Strasoldo (1718-1781) episkopo de Eichstätt
 Hermann Scholliner (1722-1795) benediktano kaj profesoro pri dogmatiko
 Benedikt Stattler (1728-1797) teologo, pedagogo kaj filzofo
 Franz Anton Mesmer (1734–1815), lernanto kaj kuracisto
 Mathias Gabler (1736-1805) jezuito kaj pedagogo
 Adam Weishaupt (1748–1830), profesoro pri kanona juro
 Gilbert Michl (1750-1828) komponisto
 Sebastian Seemiller (1752-1798) katolika teologo
 Georg Alois Dietl (1752–1809), profesoro pri stetiko kaj latina filologio
 Beda Aschenbrenner (1756-1817) profesoro de eklezia juro
 Gabriel Knogler (1759-1838), matematikisto, fizikisto kaj rektoro
 Stephan Zipff (1761-1813) kuracisto


Kategorio:Universitatoj en Germanio