Listo de suverenoj de Provenco

Tiu artikolo listigas dukojn, grafojn, poste markizojn de Provenco. La titolo grafo de Provenco fariĝis poste malfrue titolo pro ĝentileco en la Kortego.

 561-600 : Arleza Provenco kaj marsejla Provenco 
dekstra|280px|eta|La aŭstrazia koridoro en Provenco kreita en 567.
Post la partigo de la reĝlando inter la filoj de Klotaro en 561, la provinco Arlezo estis tute alligita al la reĝlando de Gontran, tio estis Burgonjo, laŭ natura solidareco. Sed pro la graveco de la mediteranea fenestro, la reĝoj de Aŭstrazio akiris koridoron nomitan aŭstrazia koridoro, kiu deirante de ilia aŭvernja teritorio tra Avignon ĝis MarsejloÉdouard Baratier, Histoire de Provence, p. 93.

Ni scias de Gregorio de Tours ke la reĝo Gontran nomis en sia reĝado tri patriciojn, ĉiuj ŝajne el romia origino, kiuj sinsekve intervenis en ProvencoJean-Baptiste Dubos, Histoire critique de l’établissement de la monarchie françoise dans les Gaules. Parizo, 1734, libro 6-a, ĉap. 10 : "Or il est fait mention dans un seul chapitre de Grégoire De Tours, de trois Romains créés patrices du roi Gontran, qui avoit la Bourgogne dans son partage ; sçavoir, Celsus, Amatus, et Eunius Mummolus. Leurs noms suffisent pour montrer qu'ils étoient romains, mais nous sçavons encore d'ailleurs, que Celsus étoit de cette nation. Nous avons l'épitaphe de Silvia, mère de ce Celsus, et il est dit dans cette épitaphe que Silvia, qui comptoit des consuls au nombre de ses ancêtres, avoit vu l'un de ses fils evêque, et Celsus, qui étoit l'autre, revêtu de la dignité de Patrice.".
 561-570 : burgonja patricio Celsus, sendita de Gontran por rekonkeri la urbon Arlezo prenita de la grafo Firminus de Clermont laŭ ordoj de SigebertP.-A. Février, La Provence des origines à l'an Mil, p. 454. ; por Antoine-Étienne Mille, Celsus estis farita patricio nur en 562Antoine-Étienne Mille, Abrégé chronologique de l'histoire ecclésiastique, civile et littéraire de ..., p. 186 ĉi tie : (562) "Tiu Princo, malkontenta pri Agricole, kiun Klotaro la 1-a estis farinta Patricio de Burgonjo, eksoficigis lin kaj metis Celse en lia loko.".
 569 : bourgonja patricio Amatus, indikita post la patricio Celsus.
 570-582 : bourgonja patricio Eunius nomita ankaŭ Mummolus, postanto de Amatus.

Aŭstraziflanke, eblas identigi la sekvantajn homojn :
 561-569 : Adowaire
 565 : patricio Bodégisèle (Bodegiselius)P.-A. Février, La Provence des origines à l'an Mil, p. 452., filo de Mundéric kaj frato de Gundulf, episkopo de Tongres.
 565 : Hecca, kiu ricevis de Sigeberto la 1-a komision "ekposedi Provencon kaj Marsejlon".
 569-570 : Loup
 570-573 : Jovin ; reprezentanto de la aŭstrazia povo, li fariĝis poste episkopo de Uzès (581)
 573-575 : Albin ; fariĝis poste episkopo de Uzès (581)

Je la morto de Sigeberto en 575, lia filo Ĉildeberto la 2-a devis cedi al Gontran duonon de Marsejlo.

 7-a jarcento : prefektoj 
En la 7-a jarcento, estas multaj mankoj. La ofico de rector de la 6-a jarcento estis anstataŭita de tiu de praefectus kun aldona povo : fabriki monon kun aparte fabrikado de reĝaj oraj monerojn bone reprezentitaj inter 613 kaj 662P.A. Février (sud estrado de), La Provence des origines à l'an Mil, p. 461.. Oni tamen scias pri estroj de la prefektlando de Marsejlo :
 Babo (ĉ. 600).
 Aegyla (ĉ. 602); por iuj, li estis antaŭ LeudégisèleGregorio de Tours, en ties Histoire des Francs (8-a libro, 30), precizigis : "La reĝo, eksciinte pri tio, nomumis kiel dukon Leudégisèle anstataŭ Calumniosus surnomumita Agilan ...".
 Syagrius.
 Didier (Desiderius) ; li regis post sia frato Syagrius, mortinta. Li ekoficis poste kiel episkopo de Cahors, sekve de sia murdita frato.
 Bado (634–641).
 Willibad aŭ Willebad, patricio de Burgondio (641–643)Chronique de Frédégaire, 4-a libro, 89-90..
 Eloi (ĉ. 662).

 675-736 : patricioj 
Inter la fino de la 7-a jarcento kaj 736, la titolo rector malaperis profite al tiu de patricio. Ekde la jaroj 673-675, laŭ Louis Stouff, patricio regis Provencon nome de la frankaj suverenoj, sed li ne loĝas en Arles. Li loĝas en Marsejlo fariĝinta la ĉefurbo de ProvencoLouis Stouff, Arles au Moyen Âge, p. 19. Eblas tamen ke la situacio estis pli malsimpla, okaze de la periodoj de la arleza Provenco..
"Laŭ la tekstoj de F. Kiener kaj G. de Manteyer, la listo de la patricioj resumiĝas tiel :
? -antaŭ 675 : Hector, mortigita de Ĉilderiko la 2-a
? -ĉ. 680 : Rocco
ĉ. 681-690/691 : Bonitus, Agnorius
ĉ. 700 : Nemfridius
ĉ.711/714 : Anténor, Métranus
ĉ. 726-ĉ. 735 : Abbo".

 Karolidaj grafoj en Provenco 
La titolo reaperis en ĉirkaŭ 780, verŝajne lige al la nova imperia politiko en la sudo de Francio.
 780 : Marcellin, grafo en ĉ. 780P.A. Février (sub estrado de), La Provence des origines à l'an Mil, p. 483.
 Komence de la 9-a : Loup
 ant.824-post.829 : Leibulf, indikita kiel postanto de la grafo LoupJean-Pierre Poly, La Provenco kaj la société féodale, 879-1166, p. .. (à préciser).
 835 : Milo
 841 : Garin aŭ GuérinPaul-Albert Février (sub estrado de), La Provenco des origines en l'an Mil, p. 483 : "Un certain Garin, en 841, avait porté le titre de duko de Provenco (Chron. Aquit.), mais son pouvoir semble avoir eu por assise le Lyonnais.".
 ???-845 : Audibert, grafo de Marsejlo, poste duko aŭ grafo de Provenco en 850.
 845-860 : Fulcrad, ribelinta kontraux Lotaro la 1-a
 850 : Audibert
 860 : Aldric
 ĉ. 861 : Fourrat, grafo de ArlesPierre Riché, Les Carolingiens, une famille qui fit l'Europe. Parizo, eld. "Hachette", 1997, p. 209 ; ebla alia skriba formo por Fulcrad ?
 863-875 : AdalbertLaŭ Frédéric de Gingins-La-Serra, la duklando Arles sub Ludoviko la 2-a estis regata de la grafo Adalbert.
Frédéric de Gingins-La-Sarra, Mémoires pour servir à l'histoire de royaumes de Provence et de Bourgogne-Jurane. Lausanne, 1851, p. 43
ici : 
 "… Tiu monarko, Karolo la Kalva kunigis tiun de Provenco aŭ de la fuklando Arles, kiu ĝis tiam estis regata nome de la imperiestro Ludoviko la 2-a de iu grafo Adalbert kun la titolo margravoe (marchio)"'). Laŭ rekomendo de la papo Johano la 8-a, la duko Boson ŝajne forlasis tiun margravon kaj al la grafino Rotilda, lia edzino, la regadon de parto de Provenco …."
 875-879 : Boson (bosonide) († 887), duko de Provenco nomumita de Karlo la Kalva. Li sin proklamis reĝo en 879 kaj nomumis sian parencon Teobaldon grafo de Arles por administri Provencon.

Post Boson, en la reĝado de Ludoviko (890-928), oni konas :
 grafoj de Provenco :
 890-908 : Thibert, alinomita Teutbert de Avignon
 grafoj de Arles :
 879-895 : Teobaldo (Arles) (bosonido) († 895), edziĝinta al Berta, filino de Lotario la 2-a.
 ...
 905-928 : Hugo (Arles) († 947), filo de la antaŭa. En 928, li fariĝis reĝo de Italio kaj donis la graflandon Arles al sia frato Boson.

 Grafoj de Arles 
928-936 : Boson de Arles (885 † 936), frato de la antaŭa.

936-947 : Hugues de Arles denove

 Grafoj de Provenco 
La graflando Provenco estis plueco de la graflando Arles. La reĝoj de Burgonjo kaj de Provenco estis konfidita la regadon de ilia reĝlando al grafoj, kiuj havis la titolon grafoj de Arles.

Je la morto de Hugo de Arles, Konrado la 1-a, reĝo de Arles, partigis la graflandon Arles en tri kaj nomumis :
 Boson la 2-a, grafo de Arles
 Vilhelmo (frato de Boson), grafo de Avignon
 Grifono, grafo de Apt
Vilhelmo kaj Boson forigis Grifonon kaj Vilhelmo mortis sen infanoj ; fakte, oni konas pri li nur unu filon, Archimbaud, kleriko, kio klarigas la neeston de idaroJean-Pierre Poly, La Provence et la société féodale, 879-1166, p. 33.. En tiu situacio Boson reunuigis la malnovan graflandon Arles, kiu fariĝis la graflando Provenco. La titolo grafo de Arles restos al la idoj de la plejaĝa frato de Boson la 2-a.

 Dinastioj de Provenco 
947-968 : Boson la 2-a (Arles) († 968), grafo de Arles (949), edzo de KonstancoNe konfuziĝu kun Konstanco de Arles, filino de Vilhelmo la 1-a kaj edzino de la reĝo Roberto la 2-a de Francio

250px|eta|Partigo de Provenco en la 12-a jarcento, inter graflando kaj markizlando Provenco kaj graflando Forcalquier.
La graflando Provenco estis poste nedivida posedaĵo de la heredantoj : je la morto de grafo, liaj filoj fariĝis ĉiuj grafoj. Se la grafo ne havas filon, la graflando alias al ma filinoj (aŭ fratinoj) kiuj ne estis dotitaj.

 Pliaĝula branĉo 
968-1008 : Rotboaldo la 1-a († 1008), pliaĝa filo de Boson la 2-a, grafo de Arles, kaj de Constance
edziĝinta al Emildis, filino de Étienne, vicgrafo de Gévaudan, kaj de Anne

1008-1014 : Rotboaldo la 2-a († 1014), filo de la antaŭa
edziĝinta al Ermengearde

1014-1037 : Vilhelmo la 3-a († 1037), filo de la antaŭa.
marié en Lucia

1037-1063 : Emma, fraino de la antaŭaedziniĝinta al Vilhelmo la 3-a Taillefer (952 † 1037), grafo de Tuluzo

 Domo Tuluzo 
1063-???? : Bertrand la 1-a de Tuluzo mortinta post 1081, filo de la antaŭaj
edziĝinta al Alix de Die

????-1105 : Raymond de Saint Gilles († 1105), grafo de Tuluzo kaj de Tripoli, markizo de Provenco, nevo kaj bofilo de la antaŭa, filo de Pons, grafo de Tuluzo (filo de Vilhelmo la 3-a kaj de Emma) kaj de Almodis (Marĉo)
edziĝinta unue al Ne de Tuluzo, filino de iu grafo de Provenco (Bertrand la 1-a aŭ Ĝofredo)
edziĝinta due al Mahaut de Hauteville, filino de Roĝero 1-a de Sicilio
edziĝinta trie al Elvira de Kastilio

1105-1112 : Bertrand la 3-a (†1112), markizo de Provenco, grafo de Tuluzo kaj de Tripoli, filo de Raymond kaj de Ne de Tuluzo

1112-1148 : Alphonse Jourdain, markizo de Provenco, grafo de Tuluzo, (1103 † 1148), filo de Raymond kaj de Elvire de Castille
edziĝinta en 1125 al Faydide de Uzès

eta|120px|Blazono de la grafoj de Tuluzo kun la kruco de Boson.
1148-1194 : Raymond la 5-a (Tuluzo) († 1194), markizo de Provenco, grafo de Tuluzo, filo de la antaŭa
edziĝinta al Konstanco de Francio

1194-1222 : Raymond la 6-a (Tuluzo) († 1222), markizo de Provenco, grafo de Tuluzo, filo de la antaŭa

1222-1249 : Raymond la 7-a (Tuluzo) († 1249), markizo de Provenco, grafo de Tuluzo, filo de la antaŭa

1249-1271 : Alfonso la 2-a de Francio (1220 † 1271), markizo de Provenco, grafo de Poitiers kaj de Tuluzo, bofilo de la antaŭa, filo de Ludoviko la 8-a, la Liono, reĝo de Francio
edziĝinta al Johana (Tuluzo), filino de Raymond la 7-a

Je lia morto, la markizlando Provenco, la graflandoj Poitiers kaj Tuluzo revenis al Filipo la 3-a (Francio), kiu alligis ilin al la reĝa bienaro. Malpliaĝula branĉo 
968-993 : Vilhelmo la 1-a la liberiganto (ĉ. 953 † 993), markizo de Provenco, malpliaĝa filo de Boson la 2-a
edziĝinta unue (en 968, aŭ en 970) al Arsinde de Comminges
edziĝinta due en ĉ. 984 al Adelaida de Anĵuo

993-1018 : Vilhelmo la 2-a (ĉ. 986 †1018), filo de la antaŭa
edziĝinta en 1002 al Gerberge de Burgonjo

Je lia morto, divido inter liaj filoj :
 1019-antaŭ 1030 : Vilhelmo la 4-a, mortinta sen posteuloj
 1019-1051 : Foulques Bertrand († 1051) nomita ankaŭ Bertrand la 1-a, edziĝinta al Hildegarde, patro de :
 1051-1063/7 : Vilhelmo la 5-a Bertrand, grafo de Provenco, praulo de la grafoj de Forcalquier
 1051-1065 : Godefredo la 2-a, grafo de Provenco
 1019-1063 : Godfredo la 1-a (ĉ. 1013 †1063), edziĝinta al Étiennette-Douce de Marsejlo, patro de :

1063-1093 : Bertrand la 2-a († 1093), markizo de Provenco, filo de la antaŭa
edziĝinta al Mathilde

 Domo Millau-Gévaudan 
1093-1112 : Gerberge (ĉ. 1060 † 1115), fratino de la antaŭa
edziĝinta al Gilbert de Millau (ĉ. 1060 † 1111), grafo de Gévaudan

 Domo Barcelono 
1112-1130 : Douce 1-a (ĉ. 1090 † 1130), filino de la antaŭaj
edziniĝinta en 1112 al Raimond Bérenger la 1-a (ĉ. 1082 † 1131), grafoj de Barcelono (Raimond Bérenger la 3-a) kaj de Provenco

 1-a branĉo de Provenco 
eta|120px|Blazono de Bérenger RaimondBlancart, Iconographie des sceaux et bulles ... des archives départemental des Bouches-du-Rhône. Marseille & Parizo, 1860, pl. 2..
1130-1144 : Bérenger Raimond (1114 † 1162), filo de la antaŭaj, grafo de Provenco
edziĝinta en 1135 al Béatrice de Melgueil

1144-1161 : regentado de Raimond-Bérenger la 4-a (Barcelono) (frato de Bérenger Raimond), kiu kelkfoje estas indikita kiel Raimond-Bérenger la 2-a, grafo regento de Provenco

1144-1166 : Raimond Bérenger la 2-a (aŭ la 3-a) (1140 † 1166), filo de Bérenger Raymond
edziĝinta en 1137 al Riksa de Pollando († 1185)

1166-1167 : Douce la 2-a († 1172), filino de la antaŭa, senposedigita de sia kuzo

 Plejaĝula branĉo 
eta|120 px|Blazono de la grafoj de Barcelono kaj Provenco
1167-1173 : Alfonso la 1-a (1152 † 1196), grafo de Provenco kaj grafo de Barcelono poste reĝo de Aragonio (Alfonso la 2-a), filo de Raimond Bérenger la 4-a, grafo de Barcelono (filo de Raimond Bérenger la 3-a kaj de Douce la 1-a de Provenco) kaj de Pétronille (Aragonio) († 1174)
edziĝinta en 1174 al Sancie de Kastilio

1173-1181 : Raimond Bérenger la 3-a (aŭ la 4-a) (1158 † 1181), frato de la antaŭa

1181-1196 : Alfonso la 1-a (1152 † 1196), denove
edziĝinta en 1174 al Sancie de Kastilio

 Dua branĉo de Provenco 
1196-1209 : Alfonso la 2-a (1180 † 1209), filo de la antaŭa
edziĝinta al Garsende de Sabran, grafino de Forcalquier (1180 † 1242)

1209-1245 : Raimond Bérenger la 4-a (aŭ la 5-a) (ĉ. 1198 † 1245), filo de la antaŭa
edziĝinta en 1220 al Beatrica de Savojo (1205 † 1266)

 1-a domo Anĵuo 
eta|120 px|Blazono de familio Anĵuo, reĝoj de Sicilio kaj Jerusalemo
1245-1267 : Beatrica (Provenco) (1234 †1267), filino de la antaŭa
edziniĝinta en 1246 al Karlo la 1-a de Anĵuo, grafo de Anĵuo, reĝo de Napolo (1226 † 1285), frato de Sankta Ludioviko

1267-1309 : Karlo la 2-a (Napolo) (1254 † 1309), grafo de Anĵuo, reĝo de Napolo, filo de la antaŭaj
edziĝinta en 1270 al Maria de Hungario (1257 † 1323)

1309-1343 : Roberta la Saĝa (1277 † 1343), reĝo de Napolo, filo de la antaŭa
edziĝinta unue (1297) al Jolanda de Aragono († 1302)
edziĝinta due al Sancia (Majorko) († 1345)

eta|160px|Johana la 1-a de Napolo (1326-1382), alinomita la reĝino Johana,reĝino de Napolo kaj grafino de Provenco
1343-1382 : Johana la 1-a de Napolo, alinomita la reĝino Johana, (1326 † 1382), reĝino de Napolo, filino de Karlo, duko de Kalabro (1298 † 1328), filo de Roberto la 1-a kaj de Jolanda de Aragono) kaj de Maria de Valezio.
edziniĝinta en 1333 al Andreo de Hungario
edziniĝinta en 1346 al Ludoviko (Taranto) (1320 † 1362)
edziniĝinta en 1363 al Jakobo la 4-a (Majorko) (1336 † 1375)
edziniĝinta en 1376 al Otono de Brunsvigo (1320 † 1399)

 Jeanne de Naples adoptis Ludovikon de Anĵuo por regi post ŝi. Tiu ĉi rajtos heredi nur Provencon.

 Dua dinastio Anĵuo 
eta|100 px|Blazono de la dukoj de Anĵuo de la Domo de Valois

1382-1384 : Ludoviko la 1-a de Anĵuo (1339 † 1384), duko de Anĵuo
edziĝinta en 1360 al Maria de Blois (1345 † 1404)

1384-1417 : Ludoviko la 2-a (Anĵuo) (1377 † 1417), filo de la antaŭa
edziĝinta en 1400 al Jolanda de Aragono (1385 † 1443)

1417-1434 : Ludoviko la 3-a de Anĵuo (1403 † 1434), filo de la antaŭa
edziĝinta en 1432 al Margareta de Savojo (1420 † 1479)

1434-1480 : Renato la 1-a de Anĵuo (1409 † 1480), frato de la antaŭa
edziĝinta en 1420 al Izabela de Loreno (1400-1453)
edziĝinta en 1454 al Johana de Laval (1433-1498)

1480-1481 : Karlo la 5-a (Anĵuo) (1436 † 1481), grafo Karlo la 5-a de Mansio, nevo de la antaŭa, filo de Karlo la 4-a de Anĵuo, grafo de Mansio kaj de Izabela de Luksemburgo. Li estas ankaŭ konata kiel Karlo la 3-a de Provenco.

Je la morto de Karlo la 5-a de Anĵuo, lia kuzo Ludoviko la 11-a, reĝo de Francio, senigis Renaton la 2-an, duko de Loreno pri heredo kaj aneksis Provencon.center|eta|200 px|Blazono de Provenco, alinomita Moderna Provenco, blazono farita per simpligo de la blazono de Anĵuo-Sicilio

 Dinastio Burbono 
 1755-1789Datoj pri malapero de titoloj varias. Tiel, se oni konsideras ke la nokto de la 4-a de aŭgusto 1789 forigis privilegiojn, tial la titoloj estingiĝis. Tamen, post 1789, la princo daŭre estis nomita grafo de Provenco.La fino de la reĝado la  povas esti konsiderata kiel 2-a dato, kio faras de la titolo titolon pro ĝentileco inter 1789 kaj 1792.La 3-a dato estas ligita al la titolaro de la Malnova Reĝimo, kiu asertas ke la princoj konservas sian titolon ĝis kiam ili reĝigaxas. Tiel, je la morto de Ludoviko la 16-a la , la princo fariĝis laŭleĝe la reĝo « Ludoviko la 18-a », perdante siajn titolojn, kiuj logike estis enigitaj en la reĝa bienaro. : Louis-Stanislas-Xavier de Francio. La princo ricevis kiel apanaĝon la graflandon Provenco ekde sia naskiĝo de sia avo Ludoviko la 15-a. Sub la reĝado de sia frato Ludoviko la 16-a, la grafo de Provenco estis nomita « S-ro », sed li estas pli konata per sia nomo de reĝo Ludoviko la 18-a, kiun li oficiale ekuzis en 1814 ĝis 1824.

 Genealogio 

 Notoj kaj referencoj 

 Vidu ankaŭ 
 Bibliografio 
 Frédéric de Gingins-La-Sarra, Mémoires pour servir à l'histoire des royaumes de Provence et de Bourgogne-Jurane. Lausanne, G. Bridel, 1851-1853 Texte en ligne
 René Poupardin, Le royaume de Provence sous les Carolingiens (855-933). Parizo, 1901.
 René Poupardin, Recueil des actes des rois de Provence (855-928). Parizo, 1920.
 Pierre Riché, Les Carolingiens, une famille qui fit l'Europe. Parizo, eld. "Hachette Littérature", eldono de 1997 .
 Foundation for Medieval Genealogy : Les comtes de Provence
 Titles of the counts of Provence
 Michel Fixot, « La Provence de Grégoire de Tours en l'an Mil », en La Provence des Origines à l'an Mil, dir. Paul-Albert Février. eld. "Editions Ouest-France", 1989, p. 443-491. 

 Librofontoj, romanoj 
 Jean Boissieu, Le Seigneur des Baux. Parizo, Mengès, 1981.
 Jean Boissieu, La Louve des Baux. Parizo, Mengès, 1982.
 Patrick de Carolis, Les Demoiselles de Provence. Parizo, Plon, 2005.

 Eksteraj ligiloj 

  Medieval Lands : Provenco

Provenco
Provenco
!
!
!
!
Kategorio:Historio de Provenco
Kategorio:Mezepoka Provenco
Kategorio:Okcitana historio
Kategorio:Historiaj homoj de Provenco