Listo de episkopoj de Langres

La episkoplando kaj la episkopoj de Langres 
La episkopa sidejo de Langres, kies fondo datiĝas de la fino de la 2-a jarcento, estis, en la Malnova Reĝimo, unu el la plej gravaj kaj prestiĝaj en Francio. Ĝiaj titoluloj, kiuj estis duko kaj pajro de Francio, partoprenis en la konsekra ceremonio de la reĝo de Francio, kie ili portis la sceptron.

La diocezo de Langres enhavis en 1730 la landojn de Tonnerre, de Bar-sur-Seine, de Bar-sur-Aube, de Chaumont, de Châtillon-sur-Seine kaj de Dijon, ĝi etendiĝis sur pluraj nunaj departementoj : Haute-Marne, Vosges, Côte-d'Or kaj parto de Meuse kaj Meurthe-et-Moselle.

Ĝi estis najbaro norde de la diocezo de Toul (kiu dependis de la Sankta Romia Imperio kaj fariĝis franca nur en 1648, kaj Loreno en 1766), oriente de tiu de Besançon (ankaŭ Franĉ-Konteo dependis de la Imperio kaj estis ligita al la reĝlando nur en 1678), kaj sude de tiu de Chalon kaj tiu de Autun, kiuj dependis de la duko de Burgonjo en konflikto kun Francio ĝis la regno de Ludoviko la 11-a. Tiel, la diocezo de Langres tuŝis francajn diocezojn nur oriente, tiun de la diocezo de Troyes (al la grafoj de Ĉampanjo do al la reĝlando de Francio) kaj okcidente tiun de Sens (en la reĝa bienaro) kaj tiun de Auxerre (al la reĝlando de Francio), kio dirigis al la kronprinco Karlo, estonta Karlo la 5-a, ke Langres "sidis ĉe limoj de la reĝlando".

Nur en 1731 la diocezo de Dijon estis kreita, poste malligita de tiu de Langres kies episkopo perdis sian favoran rezidejon.

 Historio 
Provinca koncilio okazis en Langres en 830 : la episkopo Alberik akceptis Ludovikon la 1-an la Pian, filo de Karolo la Granda kaj lian filon Lotaro. La episkopoj rajtis dum iu tempo fari monon.

La duko Hugo la 3-a de Burgonjo donis la titolon grafo de Langres al sia onklo Gauthier, tiam episkopo de Langres. La reĝo Ludoviko la 7-a aldonis la pajrecon kaj Filipo-Aŭgusto donis al la episkopoj la titolon duko, konfirmanta pajrecon. Ekde la 12-a jarcento, dukoj kaj pajroj de Francio, ili ludas gravan rolon en la konsekro de la reĝoj de Francio : ili tenas la sceptron.

En 1731, okaze de la kreo de la episkoplando de Dijon, ili perdis pli ol 130 paroĥoj, kaj 7 abatejojn. De 1791 ĝis 1802, la episkopa seĝo estis okupita de konstitucia episkopo, kaj la surfaco de la episkoplando estis reduktita al la nura departemento Haute-Marne. En 1802, la konkordato nuligis tutsimple la episkoplandon ĉar la opinioj de Monsinjoro La Luzerne, episkopo titolulo ne plaĉis al la nova imperia reĝimo, kiu ekestis. La episkoplando estis restarigita en 1823, en la regno de Ludoviko la 18-a.

La sidejo de la episkoplando estis movita al Chaumont ĉar ĝi estas la prefektujo de Haute-Marne, kvankam ĝi daŭre nomiĝas episkoplando de Langres.

Sep episkopoj de Langres estis kanonizitaj, kaj tri fariĝis kardinaloj.

Vilhelmo de Joinville, fariĝinta ĉefepiskopo de Reims, konsekros Ludovikon la 8-an reĝo de Francio.

 Listo de episkopoj de Langres 
 Ĉ. 200 Senatano de Langres, kanonizita
 Ĉ. 240 Justo
 Ĉ. 264 Sankta Didiero, festat la 23-an de majoNominis : Sankta Didiero.

Vakeco de la episkopa seĝo dum 20 jaroj

 284/301 Marteno
 301/327 Honoreo
 327/375 Urbano, kanonizita (ne estis la samnoma papo, kies relikvoj estis movitaj al la abatejo de Saint-Urbain, poste, en Haute-Marne)
 375/410 Paŭleno la 1-a
 410/411 Desideriuso
 411/448 Fraterno la 1-a
 448/455 Fraterno la 2-a
 456/484 Aprunkulo, kanonizita.
 485/490 Armentario
 490/493 Venanco
 493/498 Paŭleno la 2-a aŭ Paŭlo
 498/501 Patiento
 501/506 Albiso
 506/539 Gregorio de Langres, kanonizita, elektita episkopo post sia vidveco dum 57 jaroj. Li estis dum 40 jaroj grafo de la lando de Autun. Li estis la praavo de Gregorio de Tours. Li estis je la origino, laŭlegende, de la fondo de la abatejo Saint-Bénigne de Dijon
 539/572 Tetricus (Tetriko), filo de la antaŭa. Kanonizita

...

 1770/1802 : Cesaro-Vilhelmo de La Luzerne. Li rifuzis la civila konstitucion de la klerikaro. Li demisiis en 1802 kiam la espiskoplando estis nuligita, poste li fariĝis kardinalo pro sia kuraĝa konduto dum tiu periodo.
 1791/1802 : Antono-Hubert Wandelaincourt, konstitucia episkopo, ne agnoskita de la katolika Eklezio.

Nuligo de la episkopo dum 21 jaroj
eta|250px|Alfonso Marteno Larue
 1823/1832 : Ĝilberto-Paŭlo Aragones de Orcet
 1833/1834 : Jakobo-Mario-Adriano Césaire
 1834/1851 : Petro-Ludoviko Parizois
 1851/1877 : Jakobo-Antono Guérin
 1877/1884 : Vilhelmo-Mario Frédéric Bouange
 1884/1899 : Alfonso Martin Larue
 1900/1911 : Sebastiano Herscher
 1911/1918 : Olivero-Mario de Durfort
 1919/1924 : Teofilo-Mario Louvarde '
 1925/1929 : Johano-Baptisto Thomas 1929/1934 : Ludoviko-Jozefo Fillon 1935/1938 : Georgo Choquet
 1938/1939 : Firmeno Lamy 1939/1964 : Ludoviko Chiron 1964/1975 : Alfredo-Jozefo Atton
 1975/1981 : Luciano Daloz
 1981/2000 : Leono Taverdet
 2000/2014 : Filipo Gueneley
 ekde 2014 : Jozefo de Metz-Noblat, 120-a episkopo de Langres.

 Fontoj kaj referencoj 
 de 1200 ĝis 1789 : http://www.heraldique-europeenne.org/Regions/Francio/Langres.htm kaj Kancelierejo Episkoplando de Langres.
 Émile Jolibois, La Haute-Marne Ancienne kaj Moderne, 1971, ISBN 2-84178-037-6.
 Arthur Daguin, Les Evêques de Langres. Etude épigraphique, sigillographique et héraldique. Langres au musée'', (s.d.) Eltitaĵo el "Mémoires de la Société historique et archéologique de Langres". Tomo 3-a,

 Eksteraj ligiloj 

 Blazonoj de la episkopoj de Langres en la interretejo "Héraldique Européenne".

Langres
Kategorio:Haute-Marne
!
!Episkopoj de Langres
Kategorio:Historio de Grand Est
!Langres

it:Diocesi di Langres#Cronotassi dei vescovi