Hidrazino

DuazanoKemia formulo{{KemiaFormulo|N|2|H|4}}CAS-numero-kodo302-01-2ChemSpider kodo8960PubChem-kodo9321Fizikaj proprecojAspektosenkolora fumiganta likvaĵoMolmaso32.0452 g·mol−1Denseco 1.021g cm−3FandpunktoBolpunktoRefrakta indicoEkflama temperaturoNew World EncyclopediaAcideco (pKa)8.10SolveblecoAkvo:Tute solveblaMortiga dozo (LD50)59 mg/kg (buŝe)Sekurecaj IndikojRiskojR45 R10 R23/24/25 R34 R43 R35SekurecoS53 S45 S60 S61Pridanĝeraj indikoj Danĝero GHS Damaĝo PiktogramoGHS SignalvortoDamaĝa substancoGHS Deklaroj pri damaĝojGHS Deklaroj pri antaŭgardoj PubchemEscepte kiam indikitaj, datumoj estas prezentataj laŭ iliaj normaj kondiĉoj pri temperaturo kaj premo( kaj 100 kPa)

La Hidrazino aŭ Duazano estas neorganika komponaĵo kies molekula formulo estas N2H4. Ĝi estas senkolora bruligebla likvaĵo kun amoniakosimila odoro. Hidrazino estas alte toksa kaj substanco kaj danĝere malstabila escepte se manipulita en solvaĵo. Ĉirkaŭ la jaro 2000, proksimume 120 mil tunoj da hidrazinhidrato estis jare produktitaj en la tuta mondo, kio peze egalvolaras al 64% de akva hidrazinsolvaĵo.

Hidrazino estas ĉefe uzata kiel ŝaŭmiga agento en la preparado de polimeraj ŝaŭmoj, tamen ĝi ankaŭ uzatas kiel antaŭiloj de polimerizaj kataliziloj kaj farmaciaĵoj. Krom tio, la hidrazino uzatas kiel porraketa brulaĵo, kaj por prepari la gasgeneraĵojn uzatajn en la protektaj aerkusenoj. Hidrazino ankaŭ uzatas en la vaporcikloj de la Elektrostacioj nukleaj kaj konvenciaj kiel oksigenkonsumilo por kontroli la dissolvitan oksigenon kiel klopodo por redukti la korodan procezon, laŭ la ekvacio:

<center>
N2H4 + O2 → N2 + 2 H2O
</center>

Ĝi ankaŭ uzatas kiel ĵetpafanto de artefaritaj satelitoj.

 Sintezo 
La hidrazinoj estas reakciproduktoj inter du aminoj primaraj aŭ sekundaraj.

amoniako|70ra + amoniako|70ra hidrazino|120ra + hidrogeno|90ra

 Sintezo kaj fabrikiĝo 
Theodor Curtius (1857-1928) unue sintezis la hidrazinon, en 1889, per tre malfacila procezo. Emil Fischer kojnis la vorton en 1875. Sed la pura anhidra hidrazino estis preparita de la nederlanda kemiisto Lobry de Bruyn, en 1895. La hidrazino ankaŭ produktiĝas en la Procezo Olin-Raschig de Natria hipoklorito (la aktiva agento en multaj blankigiloj) kun amoniako, kies procezon li anoncis en 1907. Ĉi-metodo sin bazas sur la reakcio de la kloramino kun amoniako.

 Reakcioj 
 Reakcio 1 
 Preparado de hidrazino per traktado de kloramino kun amoniako
kloramino|100ra + amoniako|70ra +hidrazino|120ra klorida acido|70ra

 Reakcio 2 
 Preparado de hidrazino per traktado de natria hipoklorito kun ureo:
ureo|120ra + natria hipoklorito|90ra +2natria hidroksido|120ra  hidrazino|120ra+natria klorido|80ra + natria karbonato|120ra +akvo|70ra

 Reakcio 3 
 Preparado de hidrazino per traktado de ureo kun natria hipoklorito
ureo|120ra + natria hipoklorito|80ra +hidrazino|120ra karbona duoksido|70ra+natria klorido|80ra

 Reakcio 4 
 Alia laboratoria maniero produkti la hidrazinon estas per interagado de amoniako kun natria hipoklorito:
2amoniako|70ra + natria hipoklorito|80ra hidrazino|120ra + natria klorido|120ra + akvo|70ra

 Vidu ankaŭ 

 Literaturo 
 Universitato de Princeton 
 Encyclopedia Astronautica
 Encyclopedia Britannica
 1911 Encyclopedia Britannica
 New World Encyclopedia

 Referencoj 


Kategorio:Reduktiloj
Kategorio:Nitrogenaj hidridoj