Oto la 2-a (Sankta Romia Imperio)

Oto la 2-a, konata kiel Oto la Ruĝa, naskiĝis fine de 955 kaj mortis la 7-an de decembro 983 en Romo. Li estis filo de Oto la 1-a kaj lia dua edzino, Princino Adelajdo de Burgonjo (931-999).

Oto, Imperiestro de la Sankta Romia Imperio, vivis sian regadon sekvante la paŝojn de sia patro. Dum la Regno, la unua kun tiu nomo, jam okupis la tutan nuntempan Germanion, nordorientan Francion, Bohemion (Ĉeĥio), Svislandon, Aŭstrion, Nederlandon kaj Belgion, li celis plifortigi la Imperion kaj vastigi ĝin en Italion.

Oto la 2-a ne posedis la saman militistan lertecon kiel lia patro, sed li sukcesis konservi la unuecon de la imperio, kiu prosperis kulture kaj komerce. Liaj ekskursoj en Francion kaj sudan Italion ne estis bonsukcesaj. Li mortis kun la aĝo de 28 jaroj, en 983. Liaj samtempuloj festis lian erudicion kaj piecon. Kvankam li eble ne egalis al Oto la 1-a de la Sankta Romia Imperio laŭ talento, li almenaŭ klopodis regi la imperion laŭ siaj propraj idealoj.

Tamen, rezulte de la Batalo de Kabo Colonna, la markioj inter la riveroj Elbo kaj Odro estis invaditaj, kaj la germanigo interrompiĝis, ne rekomenciĝinte inter la 11-a kaj 12-a jarcentoj.

Biografio
Lia Juneco

Lia patro, Oto la 1-a, impresita de la scio de Gerberto de Aŭrilako, al kiu li estis prezentita de la grafo Borrell la 2-a (927-993), konfidis la edukadon de sia filo Oto al Gerberto. Oto ankaŭ ricevis instruadon de sia onklo Bruno, ĉefepiskopo de Kolonjo, kaj sia ekstergeedza duonfrato, Vilhelmo, ĉefepiskopo de Majenco.

Elektita reĝo de la Dieto de Vormjo, li estis ligita al la trono kaj ricevis la kronon de Germanio la 26-an de majo 961 en la katedralo de Aix-la-Chapelle. Elektita Reĝo de Italio fine de 962, li estis kronita Sankta Romia Imperiestro en Romo fare de Papo Johano la 11-a la 25-an de decembro 967. La 26-an de majo 973, en Aix-la-Chapelle, li estis kronita Reĝo de Germanio, sukcedante sian patron, kiu mortis la 7-an de majo.

Lia patrino, Adelajdo de Burgonjo, prenis la bridojn de la imperio, kiun lia juneco kaj malsperteco malfaciligis lian administradon en la kritikaj cirkonstancoj, kiujn li alfrontis.

Familia Kverelo
Sed baldaŭ li laciĝis pro la dependeco de sia patrino kaj devigis ŝin forlasi la germanan kortegon. Adelajdo de Burgonjo estis klera kaj pia princino, kies virtoj metis ŝin inter la sanktulinojn. Ŝi regis per tiom da saĝo kiom da feliĉo. Tamen, tuj kiam Oto atingis la aĝon por regi memstare, malkuraĝaj kalumniantoj metis lin kontraŭ sian patrinon, kiun ili portretis kiel ambician virinon, kiu, ĵaluza pri konservado de sia aŭtoritato, celis nur teni lin sub sia eterna tutoreco.

Adelajdo, pli tuŝita vidante sian filon atenti tiujn akuzojn ol afliktita pro perdo de potenco, kiun ŝi neniam deziris, retiriĝis al Burgonjo, al la kortego de reĝo Konrado la 3-a de Burgonjo, ŝia frato. Sed tuj kiam ŝi alvenis, Oto, rekonante la perfidon de la konsilo, kiun li ricevis, skribis al sia patrino, esprimante sian penton kaj sincere petegante ŝin reveni al la kortego. Ŝi konsentis iri. La imperiestro ĵetis sin al ŝiaj piedoj, verŝante larmojn: ilia repaciĝo estis sincera, kaj ili restis eterne unuiĝintaj. Estas vere, ke tuj kiam Adelajdo de Burgonjo mortis, eksplodis civita milito.

Estis ene de sia propra familio, ke Oto trovis problemojn. Li unue koliziis kun Henriko la 2-a la Kverelema, Duko de Bavario, lia kuzo, kiun li bezonis kvin jarojn por kontroli. La Kverelema esperis aneksi Ŝvabion al Bavario post la morto de sia bofrato, Burŝardo la 3-a de Ŝvabio. Tamen, Oto malhelpis ĉi tiun union por malhelpi Bavarion ekspansiiĝi, ĉar la pligrandigo de Ŝvabio minacus domini la tutan sudan Germanion.

Dum longa tempo, la Dukoj de Bavario ĝuis konsiderindan  ene de liaj regnoj, parte pro ilia kontrolo de la episkopejoj de suda Germanio por membroj de sia familio. Fakte, Bavario trudis sian superregadon sur grandan parton de la nuna Aŭstrio kaj suden ĝis la Adriatika Maro kaj Garda-Lago. Aliancita kun Boleslavo la 2-a de Bohemio, Mieŝko la 1-a de Pollando, al la danoj kaj al la slavaj malplimultoj, Henriko la 2-a la Kverelema ribelis kontraŭ sia imperia kuzo, sed li estis venkita.

En januaro 974, Oto rekaptis la fortikaĵon Busuao de Lambert de Loveno kaj Regnier de Mons  (950-1013) kiuj invadis la Graflandon de Hainault. Baldaŭ poste, li gvidis ekspedicion kontraŭ reĝo Haraldo la Bludenta de Danio, devigante ilin peti pacon.

Dismembrigo de Bavario
Oto la 2-a posedis bonegajn ecojn. Li estis justa, sed severa: protektanto de bonaj civitanoj kaj lojalaj vasaloj, tamen senkompata kontraŭ ribeluloj. Henriko la 2-a la Kverelema perdis sian duklandon, en 976, estis malliberigita, kaj poste ekzilita. Oto metis finon al la privilegia statuso de Bavario. Li apartigis la Orientan Markion, la Ostarrichi, de Bavario, donante ĝin al Leopoldo la 1-a de Babenberg (940-994). Tio markis la komencon de la regado de la Babenberga familio en Aŭstrio.

eta|dekstre|400px|La ĉerko de Oto la 2-a, Imperiestro de la Sankta Romia Imperio, trapasante homamasojn de ribelantaj italoj. Ilustraĵo por Storia d'Italia de Paolo Giudici (1887-1964) (Nerbini, 1930).

En la sudo de la imperio, la imperiestro establis la novan Duklandon de Karintio en 976, kiu ampleksis la antaŭajn markiojn de Karniolo, Verono kaj Istrio. Ĉirkaŭ la sama tempo, la Episkopejo de Prago estis establita kaj metita sub la aŭtoritaton de la Ĉefepiskopejo de Majenco, dum Bohemio antaŭe estis sub la jurisdikcio de la Episkopejo de Ratisbono. Tiel, Bavario ankaŭ perdis ĉian religian aŭtoritaton super Bohemio.

Tamen, la dukoj Boleslavo la 2-a de Bohemio, en Bohemio, kaj Mieŝko la 1-a de Pollando, en Pollando, reakiris sian plenan sendependecon. Estas vere, ke lia ekspedicio kontraŭ la bohemoj en 975 estis estinta parta fiasko. En 977, la imperiestro organizis alian ekspedicion en Bohemion, kie la duko Boleslavo la 2-a de Bohemio ĵuris fidelecon.

En 979, Mieŝko la 1-a de Pollando forpuŝis militan ekspedicion de la Sankta Romia Imperio kaj Luzacio kontraŭ Pollando. Packontrakto metis finon al la milito, kaj Mieŝko edziĝis al Oda (955-1023), la filino de Teodoriko de Haldensleben, la margrafo de la Norda Markio.

Lotaringio
En 973, la germana influo ekzercita en Gaŭlio fare de Oto la 1-a, imperiestro de la Sankta Romia Imperio, onklo de Lotaro (941-986) kaj Hugo Kapeto, kies kuratorecon li konfidis al sia frato Bruno (925-965) post la morto de iliaj respektivaj patroj ĝis ili atingis sian plenaĝecon, subite finiĝis. La impona potenco de la imperiestro, kiu protektis Lotaron kontraŭ la invadoj de siaj vasaloj, tute ĉesis kun la morto de la imperiestro.

Lia filo Oto la 2-a estis ekskludinta la grafojn de Mons, Reginar la 4-a kaj Lamberto la 1-a, de ilia patra heredaĵo, Lotaro sendis sian fraton Karlo, en 976. Karlo, al kiu la malriĉeco de la reĝa familio ne permesis la atribuadon de posedaĵo, aliĝis al la armeo, kiun Hugo Kapeto kaj Oto de Vermandois estis senditaj por helpi la grafojn. Grava batalo, kiu restis nekonkludebla, okazis apud Mons, en 976.

En 977, Oto la 2-a bonvenigis sian kuzon, Karlo, kiu ĵus estis ekzilita de sia frato Lotaro, reĝo de Okcidenta Francio, pro akuzado al la reĝino Emma de Italio (948-988) pri malfideleco kun Adalberono, episkopo de Laono. Karlo tiam faris omaĝon al la imperiestro, kiu, malgraŭ promesinte kroni lin tuj kiam Lotaro estu forigita de la trono, donis al li la Duklandon de Malsupra Loreno, kiu restis vaka ekde la morto de Godofredo de Meco, en 964.
eta|maldekstre|600px|Papo Johano la 12-a dum la kronado de Oto la 1-a, Imperiestro de la Sankta Romia Imperio.

La nomumo de Karlo kiel kapo de la duklando, kiu fariĝis feŭdo de la Imperio, provokis maltrankvilon, kiu eksplodis dum la somero de 978. Tiu rimedo ankaŭ ne kontentigis reĝon Lotaron, kiu esperis iom profiti el la kaosa situacio. En aŭgusto 978, li eniris la ribeleman Duklandon de Loreno kaj igis la Teritoriojn de la Mozela duklando ĵuri fidelecon al li en Meco.

Kun 20 mil militistoj, li gvidis atakon kontraŭ Akenon, kie loĝis la imperia familio, kiu rapide forfuĝis kaj ne estis kaptita. Laŭ Thietmar de Merseburgo, Lotaro turnis la aglojn metitajn sur la palacon de Karolo la Granda direkte al Francio por certigi sian suverenecon sur Loreno. Richer de Reims (941-998) mencias nur unu bronzan aglon, kiu supozeble estis turnita orienten, klarigante ke la germanaj triboj estis turnintaj ĝin okcidenten" por simbole indiki ke lia kavalerio povus venki la Gaŭlojn kiam ajn li dezirus." Lotaro tiam retiriĝis al Okcidenta Francio, kunportante la aglojn.
eta|dekstre|400px|Malsupra Lotaringio kaj Supra Lotaringio ĉirkaŭ la jaro 1000.

Hugo Kapeto
Revenĝe pro la atako de Lotaro kontraŭ Akeno, Oto la 2-a kunmetis armeon de 60 mil viroj, "armeo," skribis unu kronikisto, "kian neniu homo de tiu tempo iam vidis antaŭe aŭ vidis poste." Ĉe la kapo de ĉi tiu armeo, li invadis nordan Francion en oktobro 978, eĉ sieĝante Parizon, defenditan de Hugo Kapeto.

Dum ĉi tiu kampanjo, li prirabis la regionon de Reims, la regionon de Laono, la regionon de Soissons, kaj la palacon kaj estontan Abatejon de Saint-Corneille, en Compiègne. Lotaro rifuĝis en Étampes. En decembro, tamen, pro epidemioj inter siaj trupoj, la imperiestro estis devigita ordoni retiriĝon. Persekutata de la francoj, li perdis sian ariergardon, sian bagaĝon, kaj ĉefe sian rabaĵon dum transirado de vadejo sur la rivero Aisne ĉe Soissons, pro inundo.

Lotaro komprenis, ke Hugo Kapeto, incitante lin batali kontraŭ la Sanktaj Romiaj Imperiestroj, havis neniun alian motivon ol senigi la reĝon de la subteno de ĉi tiuj princoj kontraŭ liaj uzurpaj planoj. Sekve, li decidis serĉi pli proksimajn ligojn kun Oto la 2-a. En 980, ĉe Margut apud la rivero Mozo, la reĝo rezignis pri siaj pretendoj al Loreno.

Hugo Kapeto, malkontenta pri ĉi tiu paco finita sen lia kunlaboro, kaj timante, ke la du princoj unuiĝus kontraŭ li, siavice provis akiri la favoron de la imperiestra kortego. Li pasigis Paskon en Romo kun Oto, kiu varme bonvenigis lin, kaj li sukcesis akiri la kompletan favoron de la Imperiestrino Teofana Skleraina. Li ankaŭ profitis de la subteno de Adelajdo de Burgonjo, patrino de la imperiestro, en sia klopodo iĝi Reĝo de Francio.

La eklezioj de Kolonjo, Treviro, Lieĝo kaj Meco, kune kun la Palatinaj Grafoj, profitis de ĉi tiuj tumultoj por konfiski grandan kvanton da tero apartenanta al Loreno.

Romo kaj la Papo
Oto tiam estis libera por reveni al la italaj aferoj. Li konfidis la potencon al Ĉefepiskopo Viligo de Majenco, Arkikanceliero, kaj Duko Bernardo la 1-a de Saksio (950-1011), kaj vojaĝis al Italio por plenumi siajn devojn kiel "patricius romanorum" ("romia patricio") de la Romia Imperio. Dinastiaj rivalecoj efektive estis rebruliĝintaj kun renoviĝinta intenseco ekde la morto de Oto la 1-a, Sankta Romia Imperiestro, kaj nun estis la familio devenanta de Teodora la juna (897-950), la Creŝenci, kiu postulis potencon kaj malhonoris la Eklezion per siaj intrigoj kaj perforto.

Baldaŭ post la morto de Johano la 13-a, Creŝencio malliberigis kaj strangolis sian posteulon, Benedikton la 6-an, en lia karcero. Li instalis Bonifacon la 7-an, sed ĉi-lasta estis elpelita de la reprezentanto de la imperiestro kaj anstataŭigita de Benedikto la 7-a, Grafo de Tusculum kaj Episkopo de Sutri.

En 980, akompanata de sia edzino, Teofana Skleraina, Oto aperis por restarigi ordon. Li repaciĝis kun sia patrino, Adelajda de Burgonjo (931-999), en Ticinum kaj festis Kristnaskon 980 en Raveno. Li eniris Romon je Pasko en 981. La urbo submetiĝis, kaj Papo Benedikto la 7-a, kiu estis devigita fuĝi al Konstantinopolo, estis restarigita al sia digno. Li deziris efektivigi eklezian reformon, kiu tiutempe estis forte interplektita kun la lukto de la imperiestro kontraŭ siaj vasaloj.

Efektive, ĉi tiuj vasaloj monopoligis episkopajn kaj abatecajn oficojn, kaj la batalo kontraŭ simonio estis bonega maniero por reakiri la ekleziajn posedaĵojn, kiu falis en la manojn de laikoj. Kun tio en menso, li kunvokis gravan reforman koncilion la 27-an de marto 981, en la Baziliko de Sankta Petro, en Romo. Li dekretis, ke la transdono aŭ ricevo de sanktaj ordenoj fariĝus senpagaj: se iu metropolito rifuzus transdoni episkopejon senpage al kleriko, ĉi-lasta simple devus veni al Romo por ricevi ĝin. Ĉi tiu rimedo malhelpis la komercadon de oficoj

Por liberigi la italajn monaĥejojn de la kontrolo de la aristokrataro, la imperiestro nomumis proksimajn konatojn al ilia gvidado. Tiel, Johano Filagato, proksima amiko de la Imperiestrino Teofana, estis nomumita abato de Nonantola en 982, kaj Gerberto de Aurilako abato de Bobjo en la sama jaro, baldaŭ post la "Disputo de Raveno"Disputo de Raveno:Otriko de Saksio, majstro de la katedrallernejo en Magdeburgo en Saksio (nuntempe en Germanio), denuncis Gerberton al imperiestro Oto la 2-a. En decembro 980, Otto provokis debaton en Raveno inter Gerberto kaj Otriko pri la temo de scienco-klasifikado. La dato de ĉi tiu polemiko ŝajnas esti ĉirkaŭ Kristnasko 980, kaj ĝin verŝajne sekvis preskaŭ tuj la morto de Otriko, la 1-an de oktobro 981..

Oto celis eĉ pli larĝajn celojn. Li volis certigi sian regadon super la tuta Italio. Oto la 2-a havis neniun pretendon al suda Italio, eĉ ne pro sia edziĝo. Tamen, la princoj de Kapuo kaj Benevento kuraĝigis lin provi konkeri Apulion kaj Kalabrion, kiujn la imperiestroj de Konstantinopolo estis rezervintaj por si per la traktato de 972, kaj kiu, pro la kunkulpeco de la grekoj, funkciis kiel enirpordo por la saracenoj por detrui la limojn de la Imperio kaj la kamparon ĉirkaŭ Romo.

La imperiestro solvis kelkajn sinsekvo-problemojn kaj, post pluraj bonsukcesaj bataloj, konkeris Napolon, Salernon kaj Taranton, sed la grekoj apelaciis al la saracenoj pri helpo. Ĉe la Batalo de Kapo Kolona en Kalabrio la 13-an de julio 982, lia armeo estis venkita, kaj li apenaŭ forfuĝis fare de la saracenoj: la italoj en liaj trupoj forlasis lin venĝeme pro la masakro en Romo. Oto estis devigita fuĝi kaj naĝis al greka ŝipo, kiu donis al li rifuĝon. Rifuĝinte en Rosano, Oto kaŝis sian veran identecon kaj ne revenis al Romo ĝis la 12-a de novembro 982.

Ĉi tiu malvenko konsiderinde malfortigis la imperian potencon. La grekoj alianciĝis al la saracenoj. Ili reakiris kontrolon de Apulio kaj Kalabrio.

La Sekvoj de Malvenko
La sekvoj ne limiĝis al Italio. Oto devis alfronti ĝeneralan ribelon de la obotritoj kaj la venedoj. La slavoj profitis tion por ataki la limojn kaj eĉ la fortikaĵojn de la Elbo.

Ĉirkaŭ la jaro 982, la markioj etendiĝis orienten ĝis la rivero Niso kaj suden ĝis la Ercmontaro. En 983, post la malvenko de la imperiestro Oto la 2-a ĉe Kapo Kolona, la slavaj triboj limantaj orientan Saksion ribelis. Havelbergo kaj Brandenburgo estis detruitaj, kaj la Markio Zeitz estis ruinigita.

La margraflandoj de Meissen, Luzacio kaj la Norda Markio kunigis fortojn kun la trupoj de la episkopo de Halberstadt kaj la ĉefepiskopo de Magdeburgo por dispremi la slavojn. Tamen, la germanaj triboj estis devigitaj retroiri okcidenten de la rivero Elbo.

La danoj profitis la situacion por invadi la Markion de Ŝlesvigo, kaj la bohemoj, gvidataj de Teodoriko de Buziĉi (937-976), turingia nobelo kaj fondinto de la Domo de Saksio, detruis la Markion de Zeitz, kiu falis en la manojn de la soraboj. La hungaroj, gvidataj de Geza, ankaŭ kaptis la okazon por ataki Bavarion kaj konkeri la fortikaĵon de Melk.

La Morto de Oto la 2-a
En 983, dum li prepariĝis por korekti ĉi tiun malsukceson, Oto malsaniĝis en sia palaco en Romo kaj mortis tie la 7-an de decembro, kun la juna aĝo de 28 jaroj. Lia edzino, la imperiestrino Teofana Skleraina, estis akuzita pri lia venenigo. Lia korpo estis metita en romian sarkofagon kaj entombigita sub la portiko de la Baziliko de Sankta Petro la 8-an de la sama monato.

Lia trofrua morto estis grava bato por la naskiĝinta imperio. Lia trijara filo estis elektita reĝo kaj kronita tri semajnojn poste, la 25-an de decembro. De tiam, la heredaĵo de Oto la 1-a ŝajnis esti en danĝero. Nek la nordo nek la sudo de la imperio estis sekuraj, kaj la heredanto de la trono estis juna infano. La unua, kiu ribelis, estis Henriko la 2-a la Kverelema, reveninta el ekzilo. Li kaptis la reĝan infanon kaj postulis la regentecon; poste, li provis preni la kronon alvokante baronojn kaj episkopojn al du proklamoj.

La tuta Germanio estis en tumulto, kaj eĉ Francio, kies ambicia reĝo Lotaro denove celis Lotaringion. Sed finfine, la juna Oto la 3-a retenis la kronon, danke al la lojaleco de la plej multaj el siaj vasaloj, kaj precipe de la episkopo Viligo de Majenco: li estis metita sub la kuratorecon de sia patrino, poste de sia avino Adelajdo de Burgonjo. La imperio konstruita de Oto la Granda tiel pruvis kiom solida ĝi estis.

Ascendo
Geedzeco kaj posteuloj
Por sigeli packontrakton finitan en 971 kun la bizanca imperiestro Johano la 1-a Cimiskes (925-976), lia patro, Oto la 1-a, elpensis la ideon proksimigi la orientan kaj okcidentan imperiojn per aranĝado de sia geedziĝo kun nevino de la imperiestro Johano Cimiskes.

Komence de 972, germana delegacio, gvidata de ĉefepiskopo Gerono de Kolonjo (900-976), alvenis al Konstantinopolo por serĉi Teofanan Sklerainan. Ĉi tiu filino de Konstantino Skleros (991) kaj Sofia Fokaina, nevino de la orienta romia imperiestro Johano la 1-a Cimiskes kaj Bardas Skleros, edziniĝis al Oto la 14-an de aprilo 972 de Papo Johano la 13-a en la Baziliko de Sankta Petro en Romo kaj kronita la saman tagon. Oto estis nur 17-jaraĝa.

La imperiestrino akompanis sian edzon dum la plej multaj el liaj militaj kampanjoj kaj plenumis diplomatiajn agadojn nome de li kiel imperiestrino.

Ili havis kvin infanojn, el kiuj kvar postvivis sian patron:

 Adelajda, Abatino de Kedlinburgo (977-1043);

 Sofia, Abatino de Gandersheim kaj Essen (978-1039);

 Matilda de Germanio (979-1025), kiu edziniĝis al Eco, Palatina graflando de Lotaringio;

 Oto la 3-a (980-1002);

 kaj ĝemela fratino de Oto la 3-a, kiu mortis juna.

 Referencoj