Raul Pompeia

RAUL POMPEIA (1863-1895) (* Jacuecanga, en la 12-a de aprilo 1863 - Rio-de-Ĵanejro, en la 25-a de decembro 1895) estis brazila ĵurnalisto, kronikisto, novelisto kaj dramverkisto, kaj la patrono de la 13-a seĝo de la Brazila Beletristika Akademio laŭ elekto de la fondinto Domício da Gama (1862-1897)Brazila Beletristika Akademio.

La pozicio de Raul Pompeia en la brazila beletro estas dubosenca. Principe, la kritikistaro lin juĝis kiel apartenanto al la Naturalismo, sed la artismaj kvalitoj entenataj en liaj romanoj faras lin proksimiĝi al la Simbolismo, kaj tial lia arto restas kiel tipa esprimo en la brazila literaturo, kun impresiĝema karaktero. "La Ateneo" estis la romano kiu signigis lian nomon inter la plej grandaj brazilaj romanverkistoj. Ĝi estas la plej grava verko de la brazila Realismo.

 Biografio 
Ankoraŭ infane, li translokiĝis kun la familio al Rio-de-Ĵanejro. Enmatrikuliĝinte en la Kolegio Abiljo, li distingiĝis kiel studema lernanto kaj karikatura desegnisto. Tiuepoke, li estis redaktoro de la ĵurnaleto "O Archote"La Torĉo.. Li daŭrigis sian studadon en la "Kolegio Petro la 2-a"La Kolegio Petro la 2-a, en Rio-de-Ĵanejro, estis fondita en la 2-a de Decembro 1837, datreveno de la naskiĝo de la brazila imperiestro. kaj en 1880 publikigis sian unuan romanon "Iu tragedio en Amazonio". En 1881, li enmatrikuliĝis en la "Fakultato pri Juro de San-Paŭlo", kie li partoprenis de la avangardaj movadoj, kaj materialismaj kaj pozitivismaj, kiuj fundamente celis la abolicion de la sklaveco kaj de la Respubliko.

Li asociiĝis al Luís Gama (1830-1882)Museu Maçônico Paranaense kaj intense partoprenis en la studentaj agitiĝoj. Paralele, li ekis la publikadon, en la "Ĵurnalo de la Komerco" en Rio-de-Ĵanejro, de siaj prozecaj poemoj "Senmetrikaj kanzonoj"Canções sem Metro.. Li finas la kurson pri Leĝoj en la "Fakultato pri Juro el Recife", kien li translokiĝis, kune kun naŭdek kolegoj, probable kaŭze de la konsekvenco rilate al la defendo de la aboliciismaj kaj respublikanaj idealoj. Reirinte al Rio-de-Ĵanejro, li komencis labori kiel profesia ĵurnalisto, kie li verkis kronikojn, felietonojn kaj rakontojn. Li partoprenis de la bohemiaj kaj intelektismaj rondoj, kaj laŭgrade, li altrudis sin kiel verkisto.

En 1888, li komencis publikigi iun felietonon en la ĵurnalo "Gazeta de Notícias"Gazeto de novaĵoj. kaj en la sama jaro li publikigis la romanon "La Ateneo", kiu estis "kroniko de nostalgioj", doninte al li la decidan konsekradon kiel verkisto. Post la Ora Leĝo kaj la Proklamado de la Respubliko, li daŭrigis sian aktivaĵojn kiel politika ĵurnalisto, kaj engaĝiĝis en la grupo de la tiam nomitaj "florianistoj"Florianistoj estas la sekvantoj de la dua prezidento de Brazilo Floriano Peiŝoto., kaj tiam li sin donis al ia ekzaltita indiĝena movado. Ĉar li faris flamiĝeman paroladon apud la tombo de Floriano Peixoto (1895), li estis eksoficigita en la Nacia Biblioteko el Rio-de-Ĵanejro. Li sin mortigis per brustopafo en la nokto de kristnasko, en la oficejo de la domo kie li vivis kun sia patrino, kiu cetere ĉeestis lian morton.

 Verkoj 
 Uma tragédia no Amazonas (realisma verko) 1880
 O Ateneu (realisma verko) 1888
 Canções sem metro (prozo) 1883
 As joias da Coroa (satira pamfleto)1882

 Literaturo 
 Brazila Beletristika Akademio
 UOL Educação
 Brasil Escola
 InfoEscola
 e-Biografias 
 Biblio.com
 Wikisource

 Vidu ankaŭ 
 Brazila Beletristika Akademio

 Referencoj 

Kategorio:Brazilaj ĵurnalistoj
Kategorio:Brazilaj verkistoj
Kategorio:Patronoj de Brazila Beletristika Akademio
Kategorio:Brazilaj kontraŭsklavistoj
Kategorio:Brazilaj ateistoj