Libera Francio

eta|170px|Medalo de la Libera Francio
La Libera Francio estas eksterlanda rezista organizaĵo fondita en Londono de generalo de Gaulle sekve de lia alvoko de la . La armitaj fortoj aliĝintaj al la Libera Francio estis nomitaj Liberaj Francaj Fortoj (FFL). ekde la , la « Libera Francio » estis alinomita « Batalanta Francio » de la franca Nacia Komitato (ekziliĝinta franca registaro) por marki la aliĝon de la Libera Francio kaj « de grupiĝoj en Francio, kiuj aktive partoprenis en la rezistado »Oficiala Gazeto de la Batalanta Francio, n° 9..

La Libera Francio kaj ties armeo oficiale ĉesis ekzisti en la , sed ilia agado daŭris kun CFLN kaj la Franca Armeo por la Liberigo.

 La algrupiĝoj de teritorioj 
eta|upright=.9|Félix Éboué, guberniestro de Ĉado, akceptis Charles de Gaulle en 1940.
eta|upright=.9|Memormonumentoj al la ŝipanoj de la komerca ŝiparo de la Libera Francio en Paimpol en Bretonio.
En julio 1940, la Libera Francio enhavis ĉirkaŭ . Ĝia membraro notinde kreskis, en aŭgusto-septembro 1940, sekve de la aliĝo de pluraj afrikaj oceaniaj kaj aziaj kolonioj : Kondominiumo de Nov-hebridoj (nun Vanuatuo) (la 22-an de julio), Ĉado (la 26-an de aŭgusto), Franca Kamerunio (la 27-an de aŭgusto), Respubliko Kongo (la 28-an de aŭgusto) kaj Ubangi-Ŝari (la 31-an de aŭgusto), « Kontoroj de Hindio » (la 7-an de septembro), Franca Polinezio (la 9-an de septembro) kaj Nov-Kaledonio (la 24-an de septembro1940 - la ŝlosilaj datoj de la estiĝo de FNFL). Tiuj aliĝoj, plie, donas al la Libera Francio teritorion kaj do ŝtatan dimension kaj ne plu nur milita dimensio. Fine de septembro 1940, Britoj kaj FFL tamen malsukcesis akiri la aliĝon de la Franca Okcidenta Afriko, albordiĝa provo al Dakaro estis forpelita : AOF restis provizore en la reĝimo de Vichy.
En decembro 1940, la Liberaj Francaj Fortoj enhavis ,  kaj centon da diverstipaj aviadiloj.

La , Gabono, kies guberniestro estis anoncita sian aliĝon antaŭ ol repreni sian vortonPierre Montagnon, La France coloniale, tome 2, eldonejo "Pygmalion-Gérard Watelet", 1990, paĝo 28-a, estis konkerita de la solaj FFL : tiam la tuta Franca Ekvatora Afriko estis sub regado de la Libera Francio. En julio 1941, Sirio kaj la Granda Libano, tiam administrataj de Francio laŭ mandato de la Ligo de Nacioj, estis invaditaj kaj konkeritaj de FFL kaj britoj. Tiuj lastaj, post sia konkero de Madagaskaro, ĝin redonos al la Libera Francio la (). Du francaj batalionoj — la estontaj marŝbatalionoj n° 21-24 — aliĝigis Ĝibutio al la Libera Francio la .

La insuloj Sankta-Piero kaj Mikelono (la ), same kiel Valiso kaj Futuno (la ) kaj Reunio (la ), estis aliĝigitaj per la Liberaj Francaj Maraj Fortoj (FNFL).

eta|upright=.9|Monumento al la Liberaj Francoj starigitaj en Greenock, en Skotlando; ĝi memorigas pri ilia kontribuo en la batalo de Atlantiko.

 Al la estonteco 
La Konferenco de Brazzaville estis kunsido de francaj politikistoj en la ekzilo kaj altrangaj oficiroj de la kolonioj okazinta en Brazzaville, kiu tiam estis la ĉefurbo de Franca Ekvatora Afriko, en januaro 1944. En ĝi oni diskutis la politikajn, sociajn kaj ekonomiajn reformojn plenumotajn en la Franca Kolonia Afriko.

 Notoj kaj referencoj 

 Vidu ankaŭ 
 Vidu ankaŭ 
 Liberaj Francaj Fortoj (FFL)
 Rezistado (politiko)
 Franca rezistado
 Franca Komitato por la Nacia Liberigo (CFLN)
 Provizora registaro de la Franca Respubliko (GPRF)
 Franca mandato en Sirio
 Historio de la Franca Kolonia Imperio en la dua mondmilito
 Fonduso de la Libera Francio

 Eksteraj ligiloj 



 La aliĝoj de la Imperio al la Libera Francio en la interretejo "Chemins de mémoire"

*, 01
Kategorio:Charles de Gaulle
Libera Francio