Hilajro

Fine, Hilajro edziniĝis al Kastoro, kaj naskis filon nomiĝinta AnogonoPseŭdo-Apolodoro. Mitologia biblioteko, 3.13.4. aŭ AnaksisoPaŭzanio. Priskribo de Grekio, 2.22.5.. La leŭkipidinoj travivis saman destinon ol siaj edzoj: Febo kaj Hilajro diiniĝas ses monatojn jare, kaj restas en la submondo la ceteron. Fakte, iliaj nomoj (luna brilo kaj milde brilanta) forte rilatas al la steligitaj dioskuroj, kaj iĝis epitetoj de la luna diino Semelo, ankaŭ ĉiela rajdantino.

En la templo dediĉita al la dioskuroj en Argo Hilajro estis prezentita, kune kun sia fratino kaj la edzoj kaj filoj de ambaŭ, per skulpta grupo el ebona ligno kaj marmoro (la parto de la ĉevaloj) farita de Dipojno kaj SkilisoPaŭzanio. Priskribo de Grekio, 2.22.5.. Ankaŭ en Sparto (Lakonio) troviĝis sanktejo dediĉita al Febo kaj Hilajro. Ĝiaj sacerdotinoj estis junaj virgulinoj, nomitaj Leŭkipidinoj, kiel la diinoj. Unu el la tieaj skulptaĵoj estis ornamita de Leŭkipiso, unu el la sacerdotinoj, laŭ ordonoj ricevitaj en sonĝo. Pendiĝis el la tegmento de tiu sanktejo ovo ligita per rubando, kiu teorie estis tiu deponita de Ledo.

 Eksteraj ligiloj 

  La leŭkipidinoj ĉe Theoi.com

 Notoj kaj referencoj 

Kategorio:Duondioj en la helena mitologio
Kategorio:Epitetoj de la grekaj dioj
Kategorio:Idaro de Apolono
Kategorio:Princinoj en la helena mitologio
Kategorio:Sacerdotinoj de Artemiso