Eginhardo

Eginhardo (naskiĝis 770 en Maingau, Frankonio, mortis la  en Seligenstadt) estis franka nobelo, kronikisto, fondinto de la abatejo de Seligenstadt, privata sekretario kaj biografiisto de Karolo la Granda. Lia plej grava verko Vita Karoli Magni estas la plej bona biografio de imperiestro de la mezepoko, perfekte imitante la stilon de Suetonio (70-140), precipe lian "Vita Aŭgusti", montrante la imperiestron el pli intima kaj persona vidpunkto, kaj rivelante ĉiujn flankojn de lia karaktero, kun ĉiuj pruvoj de vera portreto.

 Biografio 
eta|300px|maldekstra|
Naskiĝinto el bona familio en la valo de la Majno, liaj studoj en la monaĥejo de Fulda kaj lia aplikado konvinkis la abaton Baugulf von FuldaPersonensuche lin sendi al la kortego de Karolo la Granda, kie lia eduko kompletiĝis en la lernejo de la palaco. Li havis kiel unu el siaj majstroj Alkvino el Jorko kiu atestis lian notindan talenton rilate al matematiko kaj arkitekturo. Baldaŭ li distingiĝis kiel konsilisto de la imperiestro. Karolo la Granda lin komisiis pri la konstruado de la katedralo de Aĥeno, krom la palacoj de Aĥeno kaj Ingelheim, tiam li konatiĝis en la reĝaj cirkloj kiel Beseleel. La imperiestro ankaŭ faris uzon el lia prudenteco kaj el lia lerteco por sendi lin al pluraj diplomatiaj misioj. Tiele, en 802, la imperiestro lasis en liajn manojn la negocadojn pri la interŝanĝo de saksaj ostaĝoj, kaj, en 806, li estis sendita al Romo por ricevi la papan aprobon por la imperidividado decidita de la imperiestro.

Dum la regado de Ludoviko la Pia (770-840), Eginhardo konservis sian konfidopostenon kaj pruvis ke li estas fidela konsilisto al la filo de Ludoviko, Lotaro (795-855)Personensuche. Tamen, li malsukcesis kiam li provis starigi la reĝan sukcedon dank'al la imperiestrino Judit de Bavario (797-843)Personensuche. Nekapablante repacigi Ludovikon kun liaj filoj, Eginhardo ekziliĝis en 830 al Mülheim, kies propraĵo estis donita al li en 815 (krom aliaj kiel tiu en Michelstadt kaj diversaj abatejoj, inter ili tiu de Saint-Wandrille) kiel signo de la reĝa favoro.

Li translokiĝis la relikvaron de Sankta Marĉelino kaj Sankta PetroSankta Marĉelino kaj Sankta Petro estis martiroj de la 4-a jarcento., kaj nomis la lokon Seligenstadt. Krom tio, inter 831 kaj 834, li tie starigis benediktanan abatejon, kie, post la morto de lia edzino Emma, fratino de la episkopo Bernhard von WormsCERL Thesaurus, li eniris en la monaĥejon, aŭ kiel sacerdoto aŭ kiel monaĥo. Lia epitafo estis skribita de Hrabano Maŭro (780-856).

 Verkoj 
eta|300px|maldekstra|
 Vita et gesta Caroli Magni, eldonita en Kolonjo, 1521
 Epistolae, 71 leteroj de Eginhardo, kiuj transvivis lin
 De Translatione et miraculis sanctorum Marcellini et Petri (La translokiĝo kaj la mirakloj de la sanktuloj Marĉelino kaj Petro)
 Libellus de adoranda Cruce (Traktato pri la adorado de la kruco)
 Annales qui dicuntur Einhardi (Analoj diritaj de Eginhardo), etendiĝas inter la periodoj 741-801 el kiuj li estas unu el la aŭtoroj
 Annales regni Francorum, 741-829, reviziis

 Literaturo 
 New Advent
 Personensuche
 Allgemeine Deutsche Biographie
 Neue Deutsche Biographie
 Virtual International Authority File
 Hessische Biografie

 Vidu ankaŭ 
 Alkvino el Jorko (735-804)Personensuche estis lia majstro
 Karolo la Granda

 Referencoj 

Kategorio:Frankaj historiistoj
Kategorio:Mezepokaj historiistoj
Kategorio:Kronikistoj
Kategorio:Karolo la Granda
Kategorio:Biografoj
Kategorio:Mezepokaj verkistoj