Bernardino Rivadavia

El 1820 al 1824 li estis Ĉefministro kaj de Eksteraj Rilatoj de la provinco de Bonaero dum la regado de la generalo Martín Rodríguez.

Partiano de la tutnacia organizado, dum la valido de la Ĝenerala Kongreso de 1824 kiu redaktis konstitucion, la komenco de la Brazil-Argentina Milito estis tialo por ke li okupu la postenon de Prezidento de Argentino kaj — post la elektd — li estis la unua kiu okupis ĝin.

La aprobo de la Argentina Konstitucio de 1826, de granda enhavo unuiga, malakceptita de la provincoj kaj lia propra malakcepto de la paco kun la Brazila Imperio estis tialo por lia rezigno al la prezidenteco, ĉe kio sukcedis Vicente López y Planes, sed tuj poste la naciaj aŭtoritatoj dissolviĝis, kio daŭris ĝis 1852.

Post sia rezigno li retiriĝis al Hispanio, kie li mortiĝis en 1845. Liaj restoj estis repatriigitaj al Argentino en 1857. En la aktualo ili ripozas en maŭzoleo situanta en la Placo Miserere, apuda al la Avenuo Rivadavia nomita tiele por sia honoro.

 Notoj 

 Bibliografio 
 Castagno, Antonio, Argentina: 200 años de historia. Bernardino Rivadavia: hombre de Mayo, estadista de su tiempo. El Derecho Constitucional 2010-477. Buenos Aires.
 Rosa, José María, Rivadavia y el imperialismo financiero, 1969
 Ministerio de Economía de la Provincia de Buenos Aires, Historia del Ministerio de Economía de la Provincia de Buenos Aires, 1999
 Vicente Osvaldo Cutolo, Buenos Aires: Historia de las calles y sus nombres. Editorial ELCHE, 1994
 José Luís Romero kaj Luis Alberto Romero, Buenos Aires, historia de cuatro siglos. Editorial abril de 1983
 Pigna, Felipe, Los mitos de la historia argentina 2, 2005
 Jauretche, Arturo, Manual de zonceras argentinas
 Lozier Almazán, Bernardo, Martín de Álzaga, Ed. Ciudad Argentina, Bs. As., 1998
 Nicolau, Juan Carlos, Ciencia y técnica en Buenos Aires 1800-1860. Ed. Eudeba, Bs. As., 2005

Kategorio:Argentinaj politikistoj