Josep Pla

Josep PLA I CASADEVALL ([ʒuˈzɛp ˈpɫa] ; naskiĝis la 8-an de marto 1897 en Palafrugell, mortis la 23-an de aprilo 1981 en Llofriu) estis kataluna verkisto kaj ĵurnalisto.

Lia ampleksa literatura verko, kiu ampleksas ses jardekojn kaj enhavas pli ol 30 000 paĝojn, estis decida por renovigi la katalunan lingvon, konservi la kutimojn de la lokanoj kaj daŭrigi iliajn tradiciojn. La opinioartikoloj, kiujn li publikigis, liaj ĵurnalismaj listoj kaj liaj recenzoj pri tio, kio okazas en diversaj landoj, estas unika atesto pri la eventoj, kiuj formis la vizaĝon de la 20-a jarcento. Eĉ multajn jarojn post sia morto, José Pella estas unu el la plej karaj verkistoj de la legantaro en sia patrujo, kio metis lin en la sama linio kiel la plej gravaj verkistoj en la nuntempa kataluna literaturo. Li verkis tre multajn kaj variajn verkaĵojn katalune, tial li estas grava por la kreo de la moderna kataluna kiel lingvo, kaj ne dialekto.

Josep Pla mortis la 23-an de aprilo, kiu estas tago grava por la verkistoj (vidu Monda Tago de la Libro).

 Graveco 
Josep Pla ĉiam verkis por la legantoj de sia tempo, ne por estontaj generacioj. Lia verkaro disponigas ampleksan superrigardon de socio dum lia tempo, preskaŭ ĉiam en ĵurnalisma verkado kiel ekzemple la listoj de Italio, Balkano kaj Skandinavio kiujn li publikigis en la 1920-aj jaroj kiel rubriko en la gazeto El Sol. Li verkis la plej grandan parton de sia verkaro en la kataluna, la lingvo en kiu li sentis sin plej komforta, sed pro cirkonstancoj li estis devigita de tempo al tempo fari tion en la hispana (pro cenzuro aŭ simple pro financaj kialoj).

Signifa parto de sia vivo Pla devis vivi sub cenzurado : dum la diktaturo de Primo de Rivera, poste en Italio kaj Germanio (kie li estis sendita kiel raportisto dum la ekesto de la faŝismaj reĝimoj en Eŭropo) kaj kompreneble dum la Frankismo kiu ekzercis brutalan cenzuradon. Kvankam li komence identiĝis kun la diktatoreco de Franco kaj verkis ke ĝi konformas "kun la publika intereso", tiu daŭris nur dum kelkaj monatoj. Baldaŭ li ekhavis dubojn, precipe pro la malpermeso de eldoni en la kataluna. Kvankam li ĉiam enradikiĝis en medio, kiu permesis al li fari tion, la senĉesa frankisma cenzuro kaŭzis al li multe da malkomforto ("Ĝi estis la plej malbona kiun mi konis" efektivigita de la "oficialuloj de mallumo", li iam verkis en unu el siaj taglibroj. Li abomenis la malestimon de la totalisma reĝimo al lingvo kaj kulturo kataluna kaj ĝia obstina malvolo eĉ ŝajnigi demokration, eĉ se direktita kaj kontrolita de supre.

La stilo de Pla estas dotita de simpleco, ironio kaj granda klareco, ĝi estas ege modesta stilo, kaj sentema al mokado, li malestimis la ŝajne sofistikan pretekston kaj la malplenan retorikon. Dum lia literatura vivo li restis fidela al sia stilo: "la neceso de klara, preciza kaj sobra verko". Li montris mankon de intereso en fikcio, kaj evoluigis sekan, ŝajne simplan stilon kiu estis pragmata kaj algluiĝis al la faktoj. Li estis unuokula observanto de la realo en ĝiaj detaloj kaj donis fidelan ateston de la socio de sia tempo. Liaj verkoj spegulas subjektivan kaj parollingvan vidon, "kontraŭliteraturan", en kiu, tamen, grandega stila penado evidentiĝas nomi aferojn laŭ ĝia propra kaj taŭga nomo "kaj trakti la ĝustan adjektivon", kiu estis unu el liaj plej persistaj literaturaj obsedoj. Kiel senlaca verkisto, laŭ sia opinio la vivo estas kaoso, nelogika, manko de justeco, kaj la sopiro al egaleco kaj revolucioj estas frenezo, kiu kondukas al malbonaj katastrofoj, kiujn oni ne povas kontroli. Li estis konservativa kaj racia, ne enprofundiĝis en la agadon, sed prefere ĝuis la instinktan sensualecon. Agrabla kaj konversacia homo, kiu amis gustumi bonan manĝon, kaj ĉefe, ĝui bonan trinkaĵon (en la krepusko de sia vivo, viskio daŭre estis parto de lia menuo). Li estis devige fumanto, plena de idealoj, en sia junaĝo li kutimis porti cilindran ĉapelon, kiun li poste konvertis en kamparanon bereton, li abomenis la banalecon, la kulturan pretekston ŝveligitan de memgraveco, kaj tiujn, kiuj "parolas aŭskultante al si mem" li ne povis toleri. "Estas pli malfacile verki ol esprimi opinion", li skribis, "tial ĉiu esprimas sian opinion." Li mem multe legis en la verkaĵoj de la klasikuloj, sed malofte enmetis citaĵojn el ili en siajn verkojn.

 Verkaro 
Pla dediĉis sian tutan vivon al verkado. Liaj verkaĵoj ampleksas 46 volumojn kaj preskaŭ 30 000 paĝojn kaj inkluzivas taglibrojn, raportojn, artikolojn, eseojn, biografiojn, novelojn, kaj kelkajn poemojn kiuj sugestas lian imponan laborkapaciton dum samtempe malfaciligante meti lin kiel kreinton de ajna periodo. Multaj el la verkoj estas la rezulto de malfacila procezo de reverkado de tekstoj el lia juneco, kaj el la centoj da artikoloj, kiujn li publikigis ĉiusemajne, dum preskaŭ kvardek jaroj, en Destino kaj aliaj gazetoj, kaj ankaŭ multege da korespondado. Ĝia tema ordigo ankaŭ ne estas facila, ĉar multaj artikoloj aperas diversloke kun etaj vortŝanĝoj. Lia tema repertuaro estas tre ampleksa kaj la limoj inter la ĝenroj kiujn li kreis ne estas ĉiam klaraj. Tamen, eblas provi aranĝi lian verkon laŭ tipoj (la indikitaj jaroj estas tiuj, en kiuj la verko estis eldonita unuafoje, ne la jaro de traduko kaj ne reeldonita ene de ĉiuj liaj verkaĵoj):

Rakontoj: Coses Vistes (Aĵoj Videblaj, 1925), Llanterna Màgica (Magia Lanterno, 1926), Relacions (Rilatoj, 1927) estas karakterizitaj per rakonta prozo sed sugestas kaj skizas aliajn ĝenrojn kiuj poste estus tre fundamentaj en lia laboro. La vida amarga (La amara vivo), El carrer estret (La mallarĝa strato, 1952) kaj Aigua de mar ( Marakvo ) estas pli postaj rakontoj.

Taglibroj kaj memoroj: La taglibro donas al Pla grandan liberecon en la uzo de la kombinita uzo de malsamaj ĝenroj: la persona taglibro, la priverko, la rakonto, la dialogo, la personaj pripensoj, la konsilo al la leganto, la portreto kaj la analizo de la kutimoj de nacioj kaj popoloj. El quadern gris (la griza kajero) estas ĵurnalo kiu establis la statuson de Pla. Ĝi ne estas aŭtentika taglibro, sed "literatura" taglibro, verkita post tempo. La ĉefaj temoj en la taglibro estas la pejzaĝo kaj geografio de la Emforde-regiono (lia hejmprovinco), la priverko de la ĉiutaga vivo kaj la obsedo de la aŭtoro-rakontanto pri verko. Aliaj ŝajne aŭtobiografiaj verkoj estas: Girona (Ĝirono, 1952), Primera volada (Unua flugo), Notes Disperses (Dispertaj Notoj), Notes del capvesprol (Notoj en la Vespero, gajninto de la Premio Urbo de Barcelono por 1979) kaj Notes per a. Silvja (Notoj al Silvja).

Antropologia eseo (Eseo pri Dogano): Els pagesos (La Kamparanoj, 1952), El pagès i el seu mon (La Kamparano kaj Lia Mondo) kaj Les hores (La Horoj, 1953).

Biografio: Vida de Manolo (Vivo de Manolo, 1928), Santiago Rusiñol i el seu temps (Santiago Rusiñol kaj lia tempo, 1955), Francesc Cambó Francesc Cambó, 1928-1930), Homenots (grandaj tipoj), Retrats de passaport (pasporto). fotoj), Tres senyors (tri sinjoroj).

Vojaĝrakontoj: Les Illes (La Insuloj), Viatge a la Catalunya Vella (Vojaĝo en Malnova Katalunio), Italia i el Mediterrani (Italio kaj Mediteraneo), Les Amèriques (Ameriko: Du Kontinentoj), Sobre París i França (Pri Parizo kaj Francio), Cartes de កា (Leteroj de malproksime, 1947), Israelo, 1957 (Israelo 1957, eldonita 1958).

Politikaj Listoj: Polemica. Cròniques parlamentàries (Polemiko, parlamentaj listoj, 1929-1932), Madrido. El adveniment de la República (Madrido. Naskiĝo de Respubliko, 1933) kaj Cròniques parlamentàries (Parlamentaj Listoj, 1933-1934 kaj 1934-1936).

En la unuaj jaroj de la frankisma reĝimo, kaj pro la absoluta malpermeso de eldonado en la kataluna lingvo, li publikigis la jenajn verkojn en la hispana: Guía de la Costa Brava (Gvidisto de la Costa Brava, 1941), Las ciudades del mar (Urboj de la Maro, 1942), Viaje en Busus (Vojaĝo per Buso, 1942), estas konsiderata unu el liaj plej gravaj verkoj, kaj pruvas sian brilan majstradon de la hispana, Rusiñol y su tiempo (Rusiñol kaj lia tempo, 1942), El pintor Joaquin. Mir (La pentristo Joaquin Mir, 1944), Un señor de Barcelona (Sinjoro el Barcelono, ​​1945), La huida del tiempo (Spertita de Tempo, 1945) Iom poste, en 1947, kiam la cenzuro permesis al li fari tion, li revenis al eldonado en la kataluna: Cadaqués (Cadaques, unu el liaj plej sukcesaj libroj). Inter 1950 kaj 1956 li publikigis kelkajn el siaj plej konataj verkoj kiel: El carrer estret (La Mallarĝa Strato), Girona (Ĝirono) kaj Cartes d'Italia (Leteroj el Italio) en la eldonejo Selecta.

Ekde 1956, li komencis kolekti kaj redakti kune kun la eldonejo Selecta de Joseph Maria Crozet la unuan parton de "ĉiuj liaj verkaĵoj", kiu nombris 29 volumojn kaj en kiuj li komencis eldoni siajn mirindajn portretojn nomitajn Homenots (grandaj tipoj). En 1962, la kunlaboro inter li kaj Crozet finiĝis, kaj post pluraj jaroj sen redaktoro, en 1966 li revenis al la projekto "Ĉiuj Siaj Verkaĵoj", eldonita de Destino, redaktita de Josep Vergés. La unua volumo en la nova definitiva eldono de ĈSV estis verko kiu ankoraŭ ne vidis la lumon, El quadern gris (La Griza Kajero), taglibro verkita en la fruaj 1920-aj jaroj (poste reverkita kaj signife vastigita), kaj kiu estis turnopunkto en la literatura referenco al Pla. La kritika laŭdo kaj sukceso kiun la verko ricevis inter la legantaro instigis Verges daŭrigi eldonadon de ĈSV, kiuj nuntempe nombras 46 volumojn, inkluzive de manuskriptoj kiuj ankoraŭ ne vidis la lumon, kiel ekzemple: Notas para un diario (Notoj por taglibro), verkita en la mez-1960-aj jaroj. Tiu ĉi verko estis la objekto de la plej multaj el la sagoj de kritiko, pro la tro da libereco kiun Vergés prenis sur sin por enkonduki ŝanĝojn kaj korektojn en la teksto, por tiel diri, (verŝajne por ŝpari al la leganto certajn malglatajn trairejojn). Kun la emeritiĝo de Josep Vergés, Frank Keerl estis nomumita por gvidi la eldoniston kiu serĉis eltiri ekonomiajn profitojn el la verkaĵoj anstataŭe de igi ilin haveblaj al esploristoj aŭ transdoni ilin al la Josep Pla Societo.

Kvankam li ne verkis teatraĵojn, lia vivo kaj laboro donis inspiron por gravaj teatraj verkoj, kiel: Ara que els ametllers ja estan batuts (Nun kiam la migdalarboj estas batitaj), surscenigita en 1990, en kiu Joseph Maria Plotats kunvenis la portreton. de Pla el collage de liaj notoj. kaj La increíble história del Dr. Floit & Mr. Pla (The Unbelievable Story of Dr. Floit and Mr. Pla) produktaĵo de la grupo Els Joglars surscenigita en 1997, kiu rekreas la konatajn rolulojn de Stevenson, en kiu d- ro Jekyll kaj sinjoro Hyde alprenas la bildon de kataluna industriisto. imbuita de strebo akiri riĉaĵon kaj post tio li trinketas el la postrazilo "Floyd", li iĝas intelekta, sentema kaj klera verkisto, alinome Josep Pla kaj enkorpigas valorojn kontraŭajn al tiuj de la komercisto.

Ekde lia morto, lia iom liberala iom konservativa pensado, demandanta kaj senpartia, plena de ironio kaj saĝo estas viva kaj trafa pli ol iam ajn, kvankam liaj verkoj iras kontraŭ la fluo de la kultura starigo hodiaŭ, ankoraŭ daŭre vidas la lumon de novaj. eldonoj de liaj libroj, kaj la hispana recenzo same kiel La kataluna revuo finis laŭdi lin kaj unuanime difinis lin kiel unu el la grandaj hispanaj verkistoj de la 20-a jarcento.

 Elektita verkaĵoj 

 En la kataluna 

 1925: Vidaĵoj (Coses vistes)
 1925: Rusio. Novaĵoj el Sovetunio. Ĵurnalista enketo (Rusio. Notícies de l'URSS. Una enquesta periodística)
 1926: La Magia Lanterno (Llanterna màgica)
 1927: Rilatoj (Rilatoj)
 1928: Vida de Manolo
 1928: Leteroj de malproksime
 1929: Leteroj de la Sudŝtatoj (Cartes meridionals)
 1929: Madrido, 1921 (taglibroĉapitroj) (Madrido, 1921 Un dietari)
 1928-1930: Francesc Cambó
 1931: Dudek kvin jaroj da kataluna politiko (la laboro de Cambó) ( Vint-i-cinc anys de política catalanista, L'obra d'en Cambó )
 1931: Madrido, la naskiĝo de respubliko (Madrido. L'adveniment de la República)
 1934: Viatge a Catalunya
 1947: Cadaqués
 1950: Mortvivo kun fiŝoj (Bodegó amb peixos)
 1951: La insulo de kaŝtanarboj ( L'illa dels Castanyers)
 1951: Pano kaj Vinberoj (Pa i raïm)
 1951: Sinjoro el Barcelono (Un senyor de Barcelona)
 1952: La Mallarĝa Strato (El carrer Estret)
 1952: Llagosta i pollante
 1952: Sudokcidenta Vento ( El vent garbí)
 1952: Ĝirono (Girona)
 1952: La Kamparanoj (Els pagesos)
 1953: Printempa Nokto (Nokturno de printempo)
 1953: La Jaroj (Els anys)
 1953: La Horoj (Les hores)
 1954: Kontrabando (Contraban)
 1954: Fritita fiŝo (Peix fregit)
 1954: Malsupra Emporda (L'Empordanet)
 1955: Leteroj de Italio (Cartes d'Italia)
 1955: Santiago Rusiñol kaj sia tempo (Santiago Rusiñol i el seu temps)
 1955: La Momentoj (Els momentoj)
 1955: Somera Semajnfino en New York (Semajnfino en Novjorko)
 1956: De Malsupra Emporda al Barcelona (De l'Empordanet a Barcelona)

 En la hispana 

 1941: Gvidilo al la Costa Brava (Guía de la Costa Brava)
 1942: La urboj de la maro (Las ciudades del mar)
 1942: Vojaĝado per buso ( Viaje en autobús)
 1942: Rusiñol kaj sia tempo ( Rusiñol y su tiempo)
 1944: La farbisto Joaquín Mir (El pintor Joaquín Mir)
 1945: Sinjoro el Barcelono (Un señor de Barcelona)
 1945: La Fuĝo de la tempo (La huida del tiempo)

 Eksteraj ligiloj 

 (, , , ) Josep Pla fondaĵo

Kategorio:Katalunlingvaj verkistoj