Antonio Alcalá Galiano

Antonio Alcalá Galiano y Fernández de Villavicencio, grafo de Casa-Valencia (naskiĝis la 22-an de julio 1789 en Kadizo, mortis la 11-an de aprilo 1865) en Madrido) estis hispana politikisto kaj verkisto. Li estis ministro pri maro en 1836, kaj pri infrastrukturoj en aprilo de 1865. Elektita deputito en 1822 el Kadizo, kaj ripete en dek pliaj administradoj el la provincoj Kadizo, Pontevedro, Barcelono kaj Madrido ĝis sia morto.Histórico de Diputados 1810 - 1977.

 Biografio 
Li apartenis al influa familio de militistoj kiel filo de la maristo Dionisio Alcalá Galiano, mortinta en la batalo de Trafalgar, onklo de la verkisto Juan Valera kaj nevo de la Generalkapitano de la Ŝiparo, Juan María de Villavicencio y de la Serna, regento de la Regno, dum la estado de Fernando la 7-a en Bajono.

Post studo en la lernejo Purísima Concepción de Cabra, trakuris kun sia patro la Mediteraneon en 1802, haltinte en Napolo. En 1806 komencis sian marmilitistan karieron . La 8an de novembro 1808 li geedziĝis kun María Dolores Aguilar, kun kiu li havis filon kaj separiĝis en 1815. Tiam li havis famon de diboĉulo kaj ebriulo. Estis krome ege malbela.

Abandonis la militistan karieron en 1812. Li estis junaĝe partiano de la liberala konstitucio de 1812, kaj poste estis partiano kun José Joaquín de Mora en 1814 kontraŭ la enkonduko de la Romantismo reakcia germaneca fare de Juan Nicolás Böhl de Faber en Kadizo, sed post lia elmigrado londona apogis la novan stetikon, ekzemple per sia "Prólogo" al El moro expósito de lia granda amiko Ángel de Saavedra, Duko de Rivas, kiu estas fakta manifesto de la hispana Romantismo. Partoprenis en la konspiro kiu finis per la venko de la liberalo Rafael del Riego en 1820 kaj la proklamo de la Konstitucio de Kadizo proklamita de Fernando la 7-a. Li estis konsiderita kiel granda oratoro kaj defendis la pasian liberalismon en la babilrondo de La Fontana de Oro (orfontano) dum la Liberala Jartrio, kia li aktivulis en la sekreta asocio Confederación de Caballeros Comuneros, sed poste li iĝis membro de la Framasonismo kaj de la modera partio, pro kio li devis ekziliĝi post voĉdoni la senkapabligon de la reĝo Fernando la 7-a en 1823.

En Londono vivtenis sin per instruo de hispanaj lingvo kaj literaturo. Ĝis tiam li estis entuziasma lektoro de Montesquieu; el tiam li entuziasmiĝis pri la angla politika pensaro kaj kongrue kun la modera liberalismo de Edmund Burke malakceptis la politikon de abstraktaj principoj kaj kliniĝis al la utilismo ĝis konverto al la doktrinema liberalismo de Alexis de Tocqueville kaj Benjamin Constant.

Li estis aŭtoro de unu el la plej bonkvalitaj membiografioj de la 19a jarcento, verkita en du versioj: Recuerdos de un anciano (memoroj de maljunulo, 1878) kaj Memorias (1886), iom pli detalaj. Aliflanke, li estis granda priliteratura kritikisto, kiel ĉe Lecciones de literatura española, francesa, inglesa e italiana del siglo XVIII. Li komponis ankaŭ prijuran libron nome Lecciones de derecho político y constitucional (1843).

 Verkoj 
 Recuerdos de un anciano (1878)
 Memorias (1886)
 Lecciones de literatura española, francesa, inglesa e italiana del siglo XVIII
 Lecciones de derecho político y constitucional (1843).
 Apuntes para servir a la historia del origen y alzamiento del ejército destinado a Ultramar en 1 de enero de 1820

 Sonetoj 
 En el álbum de la señorita de Gaviria

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 
 Hispana literaturo de la Romantismo
 Hispanlingvaj verkistoj
 Romantikismo
 Hispana literaturo

 Eksteraj ligiloj 

 Verkoj de Antonio Alcalá Galiano en la Biblioteca Digital Hispánica de la Biblioteca Nacional de España

Kategorio:Maristoj de Hispanio
Kategorio:Naskiĝintoj en Kadizo
Kategorio:Akademianoj
Kategorio:Hispanaj profesoroj
Kategorio:Romantikaj verkistoj de Hispanio
Kategorio:Hispanaj politikistoj
Kategorio:Hispanaj militistoj
Kategorio:Romantikuloj
Kategorio:Hispanaj ministroj
Kategorio:Membroj de la Reĝa Akademio Hispana
Kategorio:Framasonoj de Hispanio