Cancale

Cancale estas franca komunumo en departemento Ille-et-Vilaine en regiono Bretonio. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Malo kaj al la kantono . La teritorio havas komunan limon kun .

Ĝi estas fama pro siaj sovaĝaj ebenaj ostroj (sciencalingve Ostrea edulis) kreskantaj sur naturaj aregoj ekzistantaj en profunda akvo kaj pli freŝe (en ĉ. 1950) pro siaj breditaj kavaj ostroj (sciencalingve Crassostrea.

 Geografio 
 Situo 
Cancale situas ĉe la okcidenta fino de golfo de monteto Sankta-Mikaelo, sur la marbordo de departemento Ille-et-Vilaine (côte d’Émeraude), je dek kvin kilometroj oriente de Saint-Malo. La golfeto de Cancale estas limigita per pinto des Roches Noires sude kaj pinto des Crolles norde.

 Geologio kaj reliefo 
La surfaco de cancale kovras ; alteco varias inter 0 kaj Répertoire géographique des communes, eldonita de Nacia Geografia Instituto, Artikolo pri Cancale .

 Urboplanismo 
 Urba morfologio 
Cancale konsistas el centro, kiu konstruiĝis ĉirkaŭ la haveno La Houle kaj de pluraj domlokoj, situantaj oriente de la komunumo.

Norde staras Pinto de Grouin apud kiu estas konstruitaj hoteloj kaj restoracioj.

Okcidente kaj sude estas precipe agroj.

 Loĝado 
En 2009, la sumo de la loĝejoj sur la komunumo estis  kompare al  en 1999LOG T1M - Évolution du nombre de logements par catégorie..

Inter tiuj loĝejoj, 62,7 % estis ĉefaj loĝejoj, 33,1 % duaj loĝejoj kaj 4,2 % neokupitaj loĝejoj. Inter ili estis 79,0 % da domoj kaj 20,6 % da apartamentojLOG T2 - Catégories et types de logements..

 Toponimio 
La nomo de la komunumo estas atestita laŭ formo Cancavena en 1030, Cancauna en 1182, Cancanna en 1183Ernest Nègre, Toponymie générale de la France.

La unua elemento Canc- eble venas de la bretona lingvo konk « haveno, ŝirmejo, konko »Ernest Nègre, op. cit.Léon Fleuriot, Les origines de la Bretagne, eldoninto "éditions Payot", 1980, p. 214.. La dua elemento estas la bretona aven « rivero ».

Tiu rivero verŝajne estas Guyoult, kiu enfluas inter pinto de Grouin kaj insulo de Landes, norde de Cancale, tiu pasejo nomiĝas « ŝanelo de la Malnova Rivero » .

 Historio 
Homa ĉeesto estas atestita ĉe la marbordo ekde meza paleolitiko.
Restas ankaŭ spuroj de gaŭla ĉeesto en farmbieno de la Ville es Péniaŭ kaj gaŭlaj-romiaj vilaoj. Laŭ hagiografia kaj parte legenda Vita Meveni skribita en ĉirkaŭ 1084 de monaĥo Ingomar, sankta Méen deirinta de Kimrujo estus albordiĝinta en golfo de monteto Sankta-Mikaelo por fondi Cancale) en ĉirkaŭ 545 por evangeliizi Armorikon, de tio ekzisto de ŝtono kun stampaĵo de siaj piedojAbbé Jean Mathurin, Saint Méen, Rennes, 1889, 26 p. kaj fontano kun miraklaj povoj.

Cancale estas la haveno de kie deiras en 1612 la ŝipoj de Daniel de La Touche, senjoro de Ravardière, por Brazilo : Régente, Charlotte kaj Sainte Anne. Daniel de La Touche estas la fondinto de São Luís en Maranjo en BraziloFonto inter aliaj : Teksto de Dominique Stoenesco pri restaŭrado de Sao Luis du Maranhao..

Multaj albordiĝaj provoj de angloj, por ataki Saint-Malo per tervojo, okazis parte en 1758, 1779 (kuglego supozita pafita de angla ŝipo ornamas la ĝardeneton de la pastrejo), pro tio la konstruado laŭ planoj de Vauban de fuorto de Rimains, kiu konsistigas la maran fortreson la plej potencan de la regiono tiuepokeCancale, okupado de teritorio (la fuorto sur insulo de Rimains estis aĉetita kaj restaŭrita de panisto Lionel Poilâne).

 La Karavano 
Pli ol cent milionoj da ebenaj ostroj estis elplukitaj en la golfeto, la franca reĝo Ludoviko la Deksesa publikigis en 1787 edikton por reglamenti la troladon de ostroj por eviti elĉerpiĝon de la natura ostraro : ĉiun printempon ĉirkaŭ la paska periodo, biskinoj, supervelitaj por plia potenco, rajtis troli ostrojn dum proksimume dek kvin tagoj. Ekde gardista signalo, ŝiparo el 200 biskinoj ekiris, tiu spektaklo estis nomita karavano. je alta tajdo, ili venis por malŝarĝi sian kaptaĵojn (malplenaj konkoj kaj ostroj) en la havenon, la amasoj el ĉiuj ŝipoj estis ordigitaj je malalta tajdo de la virinoj. La sovaĝaj ostroj povis fariĝi dikegaj kaj tiam ili nomiĝis pieds de cheval (ĉevalhufo).

 19-a kaj 20-a jc 
eta|Forta movado en La Houle, por tiu deiro de tramo en ĉirkaŭ 1906. Videblas konstruata ŝipo fone
eta|Tramo de "Tramways bretons" antaŭ La Houle, antaŭ la unua mondmilito
La urbo estis trairata de duaranga fervoja linio je metra trako kaj vaportrakcio de "Tramways bretons" liganta ĝin al Saint-Malo, de 1898 ĝis 1947.

 Politiko kaj administrado 
 Komunuma administrado 
 Listo de la urbestroj 

 Ĝemeliĝoj 


 , partenariat


 Agrikulturo kaj fiŝkaptado 
Ostrobredado estas la ĉefa laborsektoro de Cancale.

 Monumentoj klasitaj historiaj 
 Malnova preĝejo Saint-Méen, konstruita de 1715 ĝis 1727 de arkitekto Siméon Garangeau surloke de antaŭa preĝejo datiĝanta de mezepoko, pligrandigita de 1836 ĝis 1838. Registrita per dekreto de la 29-a de decembro 1982.
 Ĝeto de ŝipdeklivo de Épi aŭ moleo de Épi, konstruita el ŝtonoj en 1837 por anstataŭi la malfortan digon konsentita de la ĝenerala asembleo de Bretonio en 1773. Ĝi estis registrita per dekreto de la 21-a de novembro 1995.

 Aliaj lokoj kaj monumentoj 
 Marbordaj pejzaĝoj (Roko de Cancale, Pinto de Grouin, Golfeto de monto Sankta-Mikaelo fronte).
 Muzeo de skulptitaj lignaĵoj.
 La Cancalaise estas kopio de biskino konstruita en 1987.
 Haveno, dirata Port de la Houle.
 Mara farmobieno (muzeo pri ostro kaj konkoj).
 Muzeo pri popularaj artoj kaj tradicioj de Cancale.
 Naskiĝdomo de Jeanne Jugan.
eta|default|Inaŭguro de monumento memore al Daniel de la Touche de la Ravardiere
 Monumento honore al Daniel de la Touche de la Ravardière, fondinto de São Luís en Brazilo, inaŭgurita la 8-an de septembro 2012Ouest-France : Cancale celebras la esploriston Daniel de la Touche de La Ravardière. La verko el bronzo de Patrick Abraham estis starigita proksime de lumturo de La Houle iniciate de Muzeo de Cancale.

 Cancale kaj pentrado 
eta|upright=1.3|John Singer Sargent, Les Ramasseuses d'huîtres de Cancale, 1877

Cancale inspiris multajn pentristojn, aparte John Singer Sargent.

 Elstaruloj ligitaj al la komunumo 
 Daniel de la Touche, deirinta de Cancale por fondi São Luís en 1612 en Brazilo.
 Jeanne Jugan, 1792 -1879, fondintino de komunumaro Fratinetoj de la malriĉuloj.
 Eugène Feyen, 1815-1908, pentristo de Cancale.
 Augustin Feyen-Perrin, 1826-1888, pentristo de Cancale, frato de Eugène Feyen.
 Paul Paris-Jallobert, 1838-1905 - naskiĝinta en Cancale , pastro, historiisto de urbo Vitré.
 Joseph Oberthur, 1872-1956, bestpentristo.
 Lionel Poilâne, 1945-2002, panisto internacie fama.
 Olivier Roellinger, 1955, naskiĝinta en Cancale , stelhava kuiristo.

 Heraldiko 

 Bibliografio 
 À Cancale, eldoninto "éditions du Phare"
 F. Bouleuc, Cancale, son origine et son histoire, eldoninto "La Découvrance Éditions"
 Alfred Giron, De Cancale à Terre-Neuve, l’Odyssée d’un petit mousse, eldoninto "Éditions Ardant", Limoges, 19-a jc
 Léo Kerlo kaj René Le Bihan, Peintres de la Côte d'Émeraude, eldoninto "Le Chasse-Marée - ArMen", 1998.
 René Le Bihan, Léo Kerlo, Cancale, eldoninto "Éditions Chasse-Marée Estran"
 Annick Rouxel, Cancale - Étude démographique. 1757-1800, 1970 (Arkivoj de departemento Ille-et-Vilaine - Memuaro 2 J 10);

 Notoj kaj referencoj 
 Notoj 

 Referencoj 
 Dosierujo pri Cancale en TTT-ejo de INSEE 

 Vidu ankaŭ 
 Komunumoj de Ille-et-Vilaine
 La Gouesnière - Cancale - Saint-Méloir-des-Ondes (stacidomo)

 Eksteraj ligiloj 

 TTTejo de la urbodomo

Kategorio:Komunumoj de Ille-et-Vilaine
Kategorio:Komunumoj de Saint-Malo agglomération
Kategorio:Côte d'Émeraude