Saint-Briac-sur-Mer

Saint-Briac-sur-Mer (bretonlingve ) estas franca komunumo, en la departemento Ille-et-Vilaine en la regiono Bretonio. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Malo kaj al la kantono . 

La teritorio havas komunan limon kun .

 Geografio 
La komunumo estas borderita norde de Manika Markolo kaj okcidente de rivero Frémur kaj ties estuaro, kiu estas la okcidenta limo de departemento Ille-et-Vilaine. Ponto sur rivero Frémur ligas ĝin al Lancieux en departemento Côtes-d'Armor.

 Najbaraj komunumoj 

 Botaniko 

Pri riĉeco de flaŭro, Saint-Briac rangas en sepa pozicio de la komunumoj de la departemento, kiuj posedas en siaj diversaj biotopoj la plej multajn taksonojn, t.e. 611 por komunuma averaĝo de 348 taksonoj kaj departementa tuto de 1373 taksonoj (en 118 familioj). Estas 54 taksonoj kun alta hereda valoro (el tuto de 207) ; 27 taksonoj protektitaj kaj 35 apartenantaj al la ruĝa liusto de la armorika masivo (el departementa tuto de 237) Louis Diard, La flore d'Ille-et-Vilaine, Atlas floristique de Bretagne, Rennes, Siloë, 2005, mapo sur 170-a paĝo..

Pluraj marbordaj plantoj kiaj armeria maritima kreskas sur la komunumo, precipe sur pinto de Garde-Guérin kun ties marborda herbejo riĉa je silene (Silene uniflora) kaj marĉaj orkidoj de la golfo de Dinard « espace d'une exceptionnelle richesse floristique » (Ophioglossum vulgatum) Louis Diard, La flore d'Ille-et-Vilaine, Atlas floristique de Bretagne, Rennes, Siloë, 2005, paĝoj 38 kaj 41..

 Historio 

La nomo de Saint-Briac venas de sanktulo nomita Briac, devenanta de Irlando.

Briac albordiĝis en Bretonion kun sankta Tudvalo sur la bordo de Léon en ĉ. 548. En vilaĝo de La Chapelle estus konstruita, laŭŝajne, kapelo aŭ oratorio same kiel kruco kromnomita « Saint-Palm ».

 Malnova Reĝimo (16-a jc - 1789) 
La paroĥo estis menciita unuafoje en 1271. Temas pri pecigo de la primitiva paroĥo de Pleurtuit kaj ĝi apartenis al la episkoplando de Saint-Malo.

De la 16-a jc ĝis la franca revolucio, la familio Breil de Pontbriand estis la sola senjoro de Saint-Briac-sur-Mer.

 Batalo de Saint-Cast

La 4-an kaj 5-an de septembro 1758, angla ŝiparo, forta je pli ol 113 ŝipoj kaj estrata de admiralo Richard Howe, albordiĝis en "Anse de la Fosse" (golfeto), oriente de la Garde Guérin en Saint-Briac, korpuso el pli ol  (eble  sub la estrado de generalo Thomas Bligh akompanata de la duko de Jorko, la estonta reĝo Georgo la Tria. Ĝi starigis kampadejon en vilaĝo La Plate-Roche en (Saint-Lunaire), post prirabo de Saint-Briac kaj de ties ĉirkaŭo, ĝi bruligis la vilaĝojn en Saint-Briac : La Fosse, Mesnil, Chemin kaj La Ville-au-Coq.

 Revolucia periodo 
En la franca revolucio de 1789, la nomo de la komunumo estis ŝanĝita al Port-BriacNotico pri "Port-Briac" en datumbazo Cassini.

 La pentristoj kaj ferirestado 
Kiel montras pentraĵoj de gravaj pentristoj en la fino de la 19-a jc kaj la tiuepokaj fotoj, la marbordo antaŭ la starigo de ferirestadejoj, estis senarba. La novaj somerrestadantoj plantis el ĉiuj speciojn kaj tiel agrabligis la lokon.

 Kelkaj datoj
 1883: Konstruado de Hotelo des PanoramasHôtel de voyageurs, dit des Panoramas, 
 1884: Restado de pentristo Paul Signac
 1885-1895: Someraj restadoj de desegnisto Henri Rivière
 1892: Kreado de "Dinard-Golf"Golf dit de Dinard, 
 1896: Konstruado de la klubdomo de Dinard-Golf
 1901: Malfermo de la tramlinio inter Saint-Briac kaj Dinard. Estis vaportramo sur metra vojo, kiu trairios Saint-Lunaire. Tiu linio estis malfermita inter 1901 kaj 1902. En 1929, la linio estis fermita por esti anstataŭigita per buslinio.
 1920: Kreado de la tenisejo en La Houle.
 1927: Dua klubdomo de Dinard Golf Club, de arkitekto Marcel Oudin.

 La dua mondmilito 
Saint-Briac estas la okcidenta flanko de la "Festung" de Saint-Malo. Multaj bunkrojLes corps de garde et blockhaus sur la commune de Saint-Briac-sur-Mer,  estis konstruitaj tie, el kiuj la aro de Pinto de La Garde-GuérinLa Garde Guérin : Ensemble de blockhaus en réseau, .

La komunumo estis liberigita de la usonanoj la , koste de la vivo de tri usonaj soldatoj. Tony Vaccaro tie faris militfotojn.

 Ekonomio 

Saint-Briac-sur-Mer estas fama banurbo de Côte d’Émeraude.

 Ekonomio ĉefe turisma
En 2004, Saint-Briac enhavis 913 ĉefajn loĝejojn kaj 1572 duarangajn loĝejojn. Emeritoj konsistigis tiam 35 % el la loĝantaro.

La proksimaj servoj estas la sektoro kun plej multaj dungitoj (83) sekvata de distribuo (60), konstruado (44), administrado (40) kaj bontenado/riparo (37).

 Administrado 
Brice Lalonde, eksa ministro pri Medio, fondinto de la partio Génération écologie kaj profitanto, per sia patrino, de la nobeldomo de la fonduso Forbes des Essarts estis urbestro de junio 1995 ĝis marto 2008,

De marto 2008, la urbestro estas Auguste Senghor, nevo de Léopold Sédar Senghor (1906-2001), malnova prezidanto de la senegala respubliko. Antaŭe, Auguste Senghor estis urbestro de May-sur-Èvre (en de partemento Maine-et-Loire, proksime de Cholet) de 1977 ĝis 1989 kaj de 1995 ĝis 2008Source : Le Télégramme. Veterinaro, li estis prezidanto de la regiona konsilio de la veterinara ordeno de regiono "Pays-de-Loire"Source : regiona konsilio de la veterinara ordeno de regiono "Pays-de-Loire" .

|-
| align=left| 1789 ? || || René Chevallier ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1792 || ? || Pierre Joulain (élu)||align="center"| ||
|-
| align=left| 1793 || ? || Joseph Le Meuf (nommé) ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1794 || ? || Joseph Joulain (nommé) ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1795 || ? || Joseph Joulain ||align="center"| ||
|-
| align=left| || || ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1878 || 1881 || Emile Buot ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1881 || 1887 || Alfred Moreau Descoings ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1887 || 1892 || Joseph Bourge ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1892 || 1899 || Maurice de Villebresme ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1899 || 1907 || Julien Perrette ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1907 || 1912 || Louis Thoreŭ ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1912 || 1916 || Eugène Villeaumoras ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1916 || 1928 || Eugène Noël ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1931 || 1943 || Gaston Dambreville ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1944 || 1944 || Célestin Touzé ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1944 || 1965 || Alexis David ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1965 || 1975 || George Bourgeois ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1975 || 1978 || Ernest Ogé ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1978 || 1983 || André Taisne ||align="center"| ||
|-
| align=left| 1983 || 1989 || François Debonnet ||align="center"| ||
|-
| align=left| marte 1989 || junie 1995 || Michel Le Bras ||align="center"| ||
|-
| align=left| junie 1995 || marte 2008 || Brice Lalonde || Generacio Ekologio (GE) (Diversa maldekstro (DVG) poste Diversa Dekstro (DVD)) ||
|-
| align=left| marte 2008 || || Auguste Senghor || DVD ||Emerita veterinaro

 Demografio 

 Monumentoj kaj apartaj lokoj 

 Monumentoj klasitaj historiaj (MH) 

La komunumo enhavas du monumentojn klasitajn historiaj (MH) :
 Preĝejo Saint-Briac (17-a jc), rekonstruita inter 1870 kaj 1875 sur loko de antaŭaj preĝejoj datiĝantaj de 1671 kaj de la 11-a, 12-a kaj 13-a jc. 
 Insulo Agot, kiu enhavas protohistoriajn lokojn. Ĝi estis registrita per dekreto de la Ile Agot renfermant des sites protohistoriques , .

 Aliaj lokoj kaj monumentoj 
 Kapelo de l'Épine-Notre-Dame aŭ kapelo Saint-Adam, menciita per tiu nomo ekde 1628Chapelle frairienne Notre-Dame de L'Epine, . Ĝi estis deklarita ruina en 1682 kaj rekonstruita en 1688 sub la nomo Notre-Dame de l'Épine. 
 Malnova kapelo de Vieux-Couvent (19-a jc) 
 Kalvario de la maristoj (19-a jc), situanta centre de Saint-BriacCroix monumentale dite Croix des Marins, . Ĝi situas sur loko de malnova dolmeno detruita en ĉirkaŭ 1850.
 Kruco situanta en vilaĝo la ChapelleCroix de chemin dite de Saint-Pabu, . Tiu kruco anstataŭas la malnovan kapelon Saint-Pabu aŭ Saint-Tugdual.
 Kastelo de Nessay (19-a - 20-a jc)Le Nessay, chateau, . La kastelo de Saint-Briac, kiu situis en loko La Houlle estis detruita en ĉirkaŭ 1650. La senjorlando de La Houlle estis aneksita de la reĝo en 1650 al la senjorlando de familio Breil-de-Pontbriand. La nuna kastelo estis starigita en 1886, de la grafo Maurice de Villebresme, urbestro (1892-1899) de la komunumo. Ĝi apartenas al la komunumo, kiu uzas ĝin kiel feriejon. La parko entenas kapelonChapelle du Nessay,  rekonstruita en la 19-a jc, kun reuzo de pordo de la 16-a jc.
 Malnova fortreso de La Houlle, menciita ekde la 12-a jc en Roman d'Aquin. Ĝi posedis antaŭlonge privatan kapelon. Ĝi estis la senjorkastelo de la paroĥo. Posedaĵo de familio Elbiest en 1460 kaj en 1520. Ĝi estis aneksita en 1656 al la senjorlando de Pontbriand,
 Malnova fajencejo (1898-1899)Faïencerie Baudin, actuellement maison, 
 Hotelo de La Houle (1880-1885)Hôtel de voyageurs dit hôtel de la Houle, 
 Domo (18-a jc), situanta je 1, rue du NordMaison de marin, 1 rue du Nord, 
 Pavimita strato Emile-BernardMaison, rue de la Croix des Marins ; rue Emile Bernard, 
 Lavejo (20-a jc),

 Naturaj lokoj 
 Pinto de La Garde-Guérin
La Garde Guérin estas roka promontoro alta je 48 metroj norde de la komunumo. 

 Ĝemeliĝoj 




 Elstaruloj ligitaj al la komunumo 
 Elstaraj rezidantoj 
 Rusa imperia familio 

Post la Oktobra Revolucio en 1917, Saint-Briac fariuĝis rezidejo de la ekzilitaj anoj de la rusa imperia familio. Grandduko Cyrille Vladimirovitch de Rusio kaj ties edzino, Granddukino Victoria Mélita, tie vivis kun siaj infanoj, grandduko Vladimir Kirillovitch, granddukino Maria Kirillovna, princino de Linange kaj granddukino Kira Kirillovna, reĝa princino de Prusio, transformante la urbon en veran "ĉefurbon" de elmigrado de blankaj rusoj.

 Familio Forbes 
Branĉo de familio Forbes, riĉa kaj malnova usona familio de Boston kun skota origino, kiu riĉegiĝis en la 19-a jc per komerco kun Ĉinio kaj fervojo, posedis bienon sur la komunumo en Essarts. 

 Francaj politikaj elstaruloj 
 Brice Lalonde (1946), malnova urbestro de Saint-Briac-sur-Mer, malnova ministro pri ĉirkaŭo,
 Yvon Bourges (1921-2009), franca politikisto, urbestro de Dinard (1962-1967 kaj 1971-1989), departementa konsiliano de Ille-et-Vilaine (1964-1988), prezidanto de la regiona konsilio de Bretonio (1986-1998), ministro pri defendo en registaroj de Jacques Chirac kaj Raymond Barre (1975-1980), granda oficiro de honorlegio en 2008, tie pasigis grandan parton de sia libera tempo.

 Artistoj kaj verkoj inspiritaj per Saint-Briac 
 Jean Ajalbert (1863-1947) restadis en Saint-Briac en 1886
 Eugène Baudin (1853-1918) ceramikisto, malfermis fajencejon en Saint-Briac en 1897, lasis ĝian estradon al sia adoptita filo, Paul Baudin, en 1906
 Armel Beaufils, (1882-1952) skulptisto restadis en Saint-Briac-sur-Mer de 1929 à 1952
 Monumento memore al granddukino de Rusio, bulvardo de la Maro
 Monumento al la usonanoj, Balcon d'Emeraude
 Fronton de la poste, place du Centre
 Monumento al militmortintoj
 Zannic Armel-Beaufils, naskiĝinta Suzanne Duvivier (1892-1978), skulptistino, edzino de Émile Armel-Beaufils.

 Émile Bernard (1868-1941), pentristo kaj skribisto, ornamis, okaze de dumonata restado en Saint-Briac-sur-Mer, sian ĉambron en gastejo de Mme Lemasson située sur la strato, kiu nun havas lian nomon. Li restadis en Saint-Briac en 1886, 1887, 1888, 1889, 1891
 Place à Saint-Briac, 1886-1887
 Après-midi à Saint-Briac, oleo sur tolo, 1887
 Promenade à Saint-Briac, 1887
 Le pré à Saint-Briac, 1887
 Femme à Saint-Briac, 1887
 Champ de blé levant et église de Saint-Briac, oleo sur tolo, 1887
 Etude de vitrail, Saint-Briac, akvarelo, 1887
 Bord de mer en Bretagne, Saint-Briac, oleo sur tolo, 1888
 Portrait de M Poulain, 1889
 Paysage à Saint-Briac, 1889
 Trois bretonnes au bord de la mer à Saint-Briac, oleo sur tolo, 1889
 Le Repos sur la falaise, oleo sur tolo, 1890, 108x45 cm, privata kolekto.
 Paysage en Bretagne, 1890
 Les gauleuses de pommes, oleo sur tolo, 1890
 Bretonnes à Saint-Briac, oleo sur tolo, 1890
 Rue de la Haye à saint-Briac, oleo sur tolo, 1890
 Femme au rateau (Faneuse à Saint-Briac), oleo sur tolo, 1891
 Moisson au bord de la mer, oleo sur tolo, 1891, muzeo de Orsay, Parizo
 La Bretonne aux fleurs (portreto de S-ino Lemasson), oleo sur tolo, 1891
 Portrait d'Edouard Rozé, oleo sur tolo, 1891
 Portrait de Marie Lemasson, 1892
 Etude de nu, 1892
 Saint-Briac, femmes aux rateaux, oleo sur tolo, 1892
 Paysage avec meule et personnage

 Francis Blin (1827-1908), pejzaĝa pentristo
 Théophile Busnel
 Degas
 Saint-Briac, Cour à la Ville Hue (1885)
 François-Alfred Delobbe (1835-1915)
 Retour des champs à Saint-Briac (1874)
 Louis Duvivier, pentristo
 Jean Even (1910-1986), orientisma pentristo
 Clarence Alphonse Gagnon
 Saint-Malo depuis les falaises de Saint-Briac, oleo
 Léon Giran-Max (1867-1927), franca pentristo
 Saint-Briac, élégante à la pointe du Crosnier, oleo sur tolo
 Paul Grandhomme, emajlisto. Lia tombo estas surata de bronza statuo farita de la skulptistoj Émile Armel-Beaufils (1882-1952) kaj ties edzino Zannic Armel-Beaufils, naskiĝinta Suzanne Duvivier (1892-1978).

 Arthur Guéniot skulptisto
 Amédée Guérard (1824-1908), restadis en Saint-Briac post 1868
 L'ami de la maison, oleo sur tolo, 1884
 Le mets favori, oleo sur tolo, 1883
 Ernest Guérin (1887-1952), bretona pentristo, pentris Côte d'Émeraude ĝenerale kaj aparte Saint-Briac-sur-Mer.
 Daniel du Jannerand (1920-1990)
 Mairie de Saint-Briac, paŝtelisto
 Oscar Conrad Kleineh (1846-1919) finnlanda pentristo
 L'entrée du Port-Hue, oleo sur tolo, 1888
 Emmanuel Lansyer (1835-1893), franca pejzaĝa realisma pentristo
 Crépuscule à Saint-Briac, 1870
 Auguste Lemoine 1880
 Alexandre Letaconnoux (1884-1955)
 Le bourg de Saint-Briac sous la neige, akvarelo
 JB Levy
 Saint-Briac, le vieux moulin de la Houle, oleo sur tolo, 1892
 Karl Madsen (1855-1938), dana pentristo kaj historiisto pri arto
 Passage près de la Ville Hue, oleo sur tolo, 1878
 Plage près de Saint-Briac, oleo sur tolo, 1878
 Gilles Mahé
 Pierre Manoli (1927-2001), skulptisto
 Beldy Maugham (1874-1971), Cynthia Maugham Farrell (-1964), Daphné Maugham Casorati (1897-1982), pentristoj, bofratino kaj nevinoj de Somerset Maugham, restadis somere de 1919 ĝis 1935
 Alexandre Nozal (1852-1929), pentristo, pentris multajn pejzaĝojn de Saint-Briac-sur-Mer kaj de ties ĉirkaŭo.
 Le bourg de Saint-Briac vu du Chatelet
 Saint-Briac, les cabines du Port Hue, guaŝaĵo
 Saint-Briac, Le Port-Hue, guaŝaĵo
 Saint-Briac, le moulin de Pierre Allée, oleo sur tolo
 Saint-Briac, coucher de soleil sur l'Islet, guaŝaĵo
 Les gerbes de blé à Saint-Briac, guaŝaĵo
 Plage de la Grande Salinette sous la neige, sen dato
 Saint-Briac, l'estuaire du Frémur à marée basse, guaŝaĵo
 Le Bechet vu de la Forge, guaŝaĵo
 Saint-Briac, l'ile Dame Jouanne, guaŝaĵo
 Champ de trèfles incarnat devant l'embouchure du Frémur, guaŝaĵo
 La Ville es-Toire, guaŝaĵo
 Meules de blé, la Garde Guérin à Saint-Briac, oleo sur tolo
 Le village au ciel rose, guaŝaĵo
 Lancieux vu du Calvaire des Marins, guaŝaĵo
 Le petit port de Saint-Briac, guaŝaĵo
 La baie de Saint-Briac, guaŝaĵo
 Les roches Aigües, guaŝaĵo

 Julie Nozal, gravuristino. Filino de Victor-Paul Grandhomme, edzino de Jacques Nozal, filo de pentristo Alexandre Nozal.
 Fernand Piet (1869-1942), franca pentristo.
 Saint-Briac, scène de marché, oleo sur tolo, 1903
 Yvonne Postel-Vinay (1880-1968)
 La pointe du Perron, akvarelo

 Auguste Renoir (1841-1919) pentris kamparaninon kaj ties bovino apud la muelejo. Restadis en Saint-Briac en 1886
 La bergère, la vache et la brebis, 1886
 Scène de jardin en Bretagne à Saint-Briac, oleo sur tolo, 1886
 Jeune bretonne à Saint-Briac, 1886

 Henri Rivière (1864-1951), desegnisto, komencis kiel kreanto de ombroteatro en kabaredo "Le Chat Noir" (la nigra kato) antaŭ ol firmiĝi en la historio pri stampobildoj, lignogravurado kaj akvarelo. Li restadis en Saint-Briac en 1884, 1886, 1890
 Le potager à la Ville Hue, akvaforto, 1884
 Le clos des Pommiers, akvaforto, 1884
 La vieille maison au bord de mer, akvaforto, 1884
 Les Ebihens, akvaforto, 1884
 La maro: ondostudoj
 Vague par la pluie (Port-Hue), lignogravuraĵo, 1890
 Petite vague montante (Pointe de la Haye), lignogravuraĵo, 1890
 Vague mer montante (plage de la Garde Guérin), lignogravuraĵo, 1890
 Bretoniaj pejzaĝoj
 Lancieux, lignogravuraĵo, 1890
 Les balises, la Bouche, Chéruette, et l'Ane au crépuscule, lignogravuraĵo, 1890
 Le Béchet, lignogravuraĵo, 1890
 Femmes séchant du linge, lignogravuraĵo, 1890
 Le Perron, lignogravuraĵo, 1890
 Vaches dans les champs de la Garde Guérin, lignogravuraĵo, 1890
 La Garde Guérin, lignogravuraĵo, 1890
 La pointe de la Haye, lignogravuraĵo, 1890
 La balise Cherruette à marée basse, lignogravuraĵo, 1890
 Potager à la Ville-Hue, lignogravuraĵo, 1890
 L'heure du pain à la Ville Hue, lignogravuraĵo, 1890
 Barque et steam-boat, Saint-Briac, 1890
 Les Ebihens, lignogravuraĵo, 1890
 Un cheval et le village de la Chapelle, lignogravuraĵo, 1890
 Ferme de la Garde Guérin, lignogravuraĵo, 1890
 Une femme et une vache, pointe de la Haye, lignogravuraĵo, 1890
 Le village de la Chapelle vu des Tertres, lignogravuraĵo, 1890
 Pointe de la Haye vue de la Garde Guérin, lignogravuraĵo, 1890
 Un grain, lignogravuraĵo, 1890
 Pointe du Décollé vue de la Garde Guérin, lignogravuraĵo, 1891

 Edwin Scott (1863-1929), usona pejzaĝisto
 Saint-Briac, la Fosse, oleo sur tolo

 Paul Signac (1863-1925), pejzaĝisto, kreinto de punktismo kaj de dividismo, ofte haltis en Saint-Briac-sur-Mer okaze de siaj marbordaj navigoj. Li restadis en Saint-Briac en 1884, 1885, 1890
 Bord de rivière, 1884
 Le moulin de Pierre Allée, 1884
 Marée basse à Saint-Briac (Rivière de Lancieux), 1884
 Saint-Briac, la croix des marins à marée basse, oleo sur tolo, 1885
 Saint-Briac, la croix des marins à marée haute, oleo sur tolo, 1885
 Saint-Briac vu de ma fenêtre, oleo sur tolo, 1885
 Cour à la Ville Hue, 1885
 Le port de Saint-Briac, 1885
 Saint-Briac, le Béchet, oleo sur tolo, 1885
 Les balises, Saint-Briac (La passe balisée de Saint-Briac), 1885
 Saint-Briac, le Port Hue, 1890
 Les bouées, 1890
 Bord sabloneŭ de la mer (Le Port Hue), 1890

 Emmanuel de la Villéon (1858-1944), franca artisto-pentristo, unu el la lastaj impresionistoj.
 Pierre Waidmann
 Saint-Briac, l'Ile Agot vu du Perron, oleo sur tolo, 1903

 Vidu ankaŭ 
 Komunumoj de Ille-et-Vilaine

 Kelkaj fotoj :

 Bibliografio 

.
Historia romano pri turisma komenciĝo sur "Côte d'Emeraude" kaj aparte pri la restadperiodo de la pentristoj en Saint-Briac. Premio "Jackie Bouquin" : « la Femme dans l'histoire »

 Eksteraj ligiloj 

 Oficiala TTT-ejo de Saint-Briac-sur-Mer
 Oficiala TTT-ejo de turismoficejo de Saint-Briac-sur-Mer 
 Saint-Briac-sur-Mer sur retpaĝo de Nacia Geografia Instituto
 Saint-Briac-sur-Mer sur TTT-ejo de INSEE 
 Présentation de la commune de Saint-Briac-sur-Mer'', 
Blogo de asocio "Saint-Briac Pour Tous"

 Notoj kaj referencoj 
 Notoj 

 Referencoj 

Kategorio:Komunumoj de Ille-et-Vilaine
Kategorio:Komunumoj de Komunumaro de Côte d'Émeraude
Kategorio:Côte d'Émeraude
Kategorio:Banstacioj de Francio
Kategorio:Komunumoj de Ille-et-Vilaine havintaj revolucian nomon