A.B.C. d'Espéranto

A.B.C. d'Espéranto à l'usage de ceux qui aiment les lettres  Sutton, Geoffrey 2008 : Original Literature of Esperanto, Mondial, New York, ISBN 978 1 59569 090 6, paĝo 177  
(ABC de Esperanto por tiuj kiuj ŝatas la beletron) estas  franclingva libreto verkita de Gaston Waringhien kaj eldonita de la Unuiĝo Franca por Esperanto en 1945 kaj 1967 en Parizo. Ĝi estas samtempe skizo pri la esenco de Esperanto kaj superrigardo kaj klarigo de ties gramatiko.

Enhavo
Enkonduko : (1) Nacia lingvo ne povas esti akceptita kiel Internacia Lingvo. Tiu-ĉi devas esti pli logika kaj pli facila ol aliaj lingvoj, ĉar pli simpla, regula, preciza kaj stabila. (2) Simpleco estas granda merito de ILo kompare al naciaj lingvoj sed tiu-ĉi kriterio devas esti kombinata kun la kriterioj de reguleco kaj klareco; ununura difinita artikolo; ununura estinta tempo de la indikativo; ununura persono de la verbo por ĉiu tempo aŭ modo. (3) Ankaŭ simpleco en la vortaro per ĝeneraliĝa uzado de afiksoj; ununura afikso por signifo. (4) Reguleco: ununura sono = unu litero kaj reciproke; ununura formo de pluralo kaj ununura signo de akuzativo por la substantivoj, adjektivoj kaj pronomoj; reguleco de la adverboj de rilato (kaŭzo, maniero, tempo, kvanto k.t.p.); ununura konjugacio; pli klara: al ĉiu vario en la penso devas respondi unu vario en la lingvo: la radikoj, la afiksoj aŭ la finaĵoj estos malsimilaj por ĉiu senso de vorto; la komplementoj sen prepozicio estas markitaj (-n); pli stabila: la radikoj estas ofte internaciaj kaj komunaj aŭ proksimaj inter la grandaj eŭropaj lingvoj.

En 1905, por la unueco de la lingvo, internacia kongreso de Bulonjo sur Maro akceptis la Fundamenton kiu komprenas la Gramatikon, la Vortaron (en kvin lingvoj) kaj la Ekzercaron. Ekde, la vortaro riĉiĝis sed la Fundamento restas la bazo de la lingvo. 

Unua Parto : fonetiko, akcentigo
La supersignoj estas proksimaj de la kroata aŭ ĉeĥa lingvoj. La duoblaj konsonantoj estas ĉiam simpligitaj kiel en la rusa (ekz. balono). Do ĉiu duobla konsonanto interne de vorto indikos kunmetitan vorton. La tonika akcento estas ĉiam sur la antaŭlasta silabo ĉar ĝi estas la pli ofta en la pli granda nombro de  vortoj de la pli granda nombro de lingvoj.
Dua Parto : morfologio
Tria Parto : sintakso
Kvara Parto : vorttrezoro
Recenzoj

 Bildaro 

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
 Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
 Katalogo "Erfgoedbib" en LibraryThing
 Katalogo de Universitato de Amsterdamo

Kategorio:Esperanto-lernolibroj
Kategorio:Esperanto-libroj aperintaj en 1967
Kategorio:Gramatiko de Esperanto
Kategorio:Antverpena Lingvo-libraro
Kategorio:Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Kategorio:Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Kategorio:Katalogo de Universitato de Amsterdamo