Aretuzo

eta|maldekstra|210px|Alfeo kloplodante forkapti la nimfon Aretuzo, laŭ gravuraĵo de Bernard Picart por bildigi scenon de Metamorfozoj, de Ovidio.
Kiam Persefono malaperis en Sicilio, sia patrino Demetro malbenis tiun insulon kaj komencis desperan serĉadon. Fine, Aretuzo petegis ŝin nuligi la punon, kaj informis ŝin pri tio, ke dum sia subtera vojaĝo tien, ŝi vidis Persefonon en Hadeso, kiel reĝino de la submondo, sed kun malgaja mienoOvidio. Metamorfozoj, 5.407..

La romia verkisto Ovidio kromnomis Aretuzon «Alpheias» (Alfea), ĉar laŭ tradicio, la ortigia fonto komunikiĝis subtere kun la rivero Alfeo, en PeloponezoOvidio. Metamorfozoj, 5.487.Leonhard Schmitz. Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, vol. 1, paĝ. 133. Eld. William Smith, Little, Brown and Company, Bostono, 1867  .. Fakte, oni kredis ke taso ĵetita en la greka rivero aperus poste per tiu fonto, malgraŭ la opinio de la tiamaj sciencaj kritikistoj.

Aretuzo aperas ankaŭ en la mita rakontaro pri sia nevo Aristeo. Kiam li, afliktite pro la subita morto de siaj abeloj, iris al lageto de la rivero Peneo por peti konsilon al la najadoj, Aretuzo invitis lin droniĝi kaj gastigis lin ĉe la subakva palaco de la nimfoj, kie Kireno solvis liajn dubojnRobert Graves. The Greek Myths...

La asteroido 95 Aretuzo ricevis sian nomon honore al tiu mitologia rolulino.

 Arta prezentado 
eta|150|Arĝenta dek-draĥma monero el Sirakuzo, sur kiu aperas Aretuzo kun delfenoj (ĉ. 400 a. K.).
La sicilianoj prezentadis Aretuzon sur moneroj, kiel bela knabino kun har-reto kaj delfenoj ĉirkaŭ ŝia kapoRasche. Lex. Numism., 1.1. paĝ. 107.. Tiaj moneroj oftis en Ortigio, la loko kie ŝi restis por sia forfuĝo el Alfeo kaj kie oni konsideris ŝin loka diino al kiu oni dediĉadis bukolikan poezion.

La opero-baleto «Aréthuse» aŭ «La Vengeance de l'Amour» (La venĝo de l´amo), de André Campra kaj Antoine Danchet, estas inspirita en la rakonto de Alfeo kaj Aretuzo. Benjamin Britten ankaŭ dediĉis al ŝi sian suiton por hobojo «Aréthuse», la sesa de Six métamorphoses d'après Ovide (1951). Ottorino Respighi ankaŭ komponis solokantaton titolitan «Aretusa», prezentita en 1911.

 Aliaj rolulinoj same nomiĝintaj 
Krom la antaŭe priskribita, la jenaj rolulinoj de la helena mitologio ankaŭ nomiĝis Aretuzo:

 Unu el la hesperidinoj, filino ĉu de Nikso, ĉu de Atlaso kaj HesperisoHeziodo. Teogonio, 211 kaj sekv.Diodoro Sicila. Historia biblioteko, 4.27.2.Apolodoro. Mitologia biblioteko, 2.5.2..
 Unu el la nereidinoj, la nimfaj filinoj de Nereo kaj DorisoVergilio. Georgicae, 4.344.. Kun Posejdono, ŝi estis la patrino de Abaso, reĝo de Eŭbeo. François Noël konsideris ŝin filino de HerileoFrançois Nöel. Dictionnaire universel de la fable et de la mythologie..
 Unu el la hundinoj de Akteono, kiuj voris sian propran mastron post kiam Artemiso aliformigis lin en cervoHigeno. Fabloj, 181..
 Kreta virino kies filo Hilo estis mortigita fare de Ajakso dum la Troja milito. Ŝi estis edzininta al TersandroKinto el Smirno. Falo de Trojo, 10.82..

 Notoj kaj referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

  Aretuzo sur moneroj (ankaŭ enhavas versojn de Ovidio kaj Shelley)
  Poemo «Alpheus», de Naldo Naldi (1436-ĉ. 1513) ĉe la Projekto Perseo
  Aretuzo ĉe Theoi.com

Kategorio:Akompanantaro de Artemiso
Kategorio:Ĉasistoj en la helena mitologio
Kategorio:Hesperidinoj
Kategorio:Hundaro de Akteono
Kategorio:Metamorfozoj en la helena mitologio
Kategorio:Greka mitologio en Granda Grekio
Kategorio:Najadoj
Kategorio:Nereidoj
Kategorio:Partneroj de Posejdono
Kategorio:Roluloj de la helena mitologio
Kategorio:Roluloj de Metamorfozoj de Ovidio
Kategorio:Viktimoj de seksperforto en la helena mitologio
Kategorio:Forrabo de Persefono