Hindoceana albatroso

La Hindoceana flavbeka albatroso aŭ simple Hindoceana albatroso (Thalassarche carteri) estas marbirdo de la familio de albatrosoj kaj la plej malgranda el la Talasarkoj. En 2004, BirdLife InternationalBirdLife International (2008)(b) disigis tiun specion el la Atlantika flavbeka albatroso; tamen ClementsClements, J. (2007) ne disigis ilin ankoraŭ, kaj ankaŭ ne la Komitato por Sudamerika Klasigo de la AOU, sed tiu agnoskas ke necesas tia propono.Remsen Jr., J. V. (2008)

 Taksonomio 
eta|maldekstra|Ilustraĵo de la junulo de tipa specimeno
Talasarkoj estas tipo de albatrosoj kiuj apartenas al la familio de Diomedeedoj kaj al la ordo de Procelarioformaj, kun pufinoj, fulmaroj, ŝtormopetreloj, kaj merĝopetreloj. Ili kunhavas iajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko nome narikornojSibley D. A. (2001), kvankam la naztruoj ĉe albatrosoj estas en la flankoj de la beko. La bekoj de Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ en tio ke ili disiĝas en inter 7 kaj 9 kornecaj platoj. Fine, ili produktas stomakoleon faritan el vaksoesteroj kaj trigliceridoj kiu estas stokita en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj sane kiel energiriĉa manĝofonto kaj por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj.Double, M. C. (2003)

Ili havas ankaŭ salglandon situanta super la naza trapasejo kiu helpas sensaligi ties korpojn, pro la alta kvanto de oceana akvo kiun ili englutas. Ĝi elpelas altan salan solvaĵon el sia nazo.Ehrlich, Paul R. (1988)

La tipa specimeno estas nigrabeka junulo, kiu kaŭzis konfuzon pri ties statuso ĝis ĵuse.http://www.marineornithology.org/PDF/30_1/30_1_15.pdf

 Aspekto 
eta
La Hindoceana flavbeka albatroso pezas 2.55 kg, estas 76 cmBirdLife International (2008)(a) longa kaj estas 2 m inter flugiloj. La plenkreskulo havas palgrizajn aŭ blankecajn kapon kaj nukon, kun malhelgrizaj dorso, supraflugiloj kaj vosto. Ties pugo kaj subaj partoj estas blankaj, kaj ties subflugiloj estas blankaj kun nigra pinto kaj mallarĝa nigra bordo antaŭe. Ties beko estas nigra kun flava supra bordo kaj ruĝa pinto. La junulo havas blankan kapon kaj tutnigran bekon. Malfacilas distingi ĝin el la proksime parenca Grizkapa albatroso kaj la Atlantika flavbeka albatroso, tiu lasta kun kiu ĝi estis dumlonge konsiderata samspecia kaj ĝi estas ankoraŭ konsiderata de kelkaj ties subspecio. Ĝi povas esti distingata el la Atlantika flavbeka albatroso pro ĝia kapo, kaj la griza plumaro kiu estas pli hela ol tiu de la Hindoceana albatroso.

 Kutimaro 
 Reproduktado 
Kiel ĉiuj albatrosoj, ankaŭ la Hindoceana albatroso estas kolonia reproduktulo. Ili reproduktiĝas ĉiujare, kaj la plenkreskuloj ekreproduktiĝas je aĝo de ok jaroj. Oni konstruas kotan neston sur nudaj rokaj areoj aŭ en herbejoj de herbotufoj aŭ filikoj,Brooke M. (2004) kaj la ino demetas ununuran ovon. La reprodukta sezono ekas en aŭgusto, kaj la ovodemeto okazas ĉirkaŭ septembro aŭ oktobro. La kovado daŭras ĉirkaŭ 70 tagoj. Post eloviĝo la ido postulas ĉirkaŭ 115 tagojn antaŭ elnestiĝo.

 Manĝo 
Ili manĝas fiŝojn, krustulojn kaj cefalopodojn.Cherel Y. & Klages N. (1998)

 Teritorio kaj habitato 
+Reprodukta Populacio kaj Tendencoj Loko  Populacio  Dato  TendencoAmsterdama Insulo 27,000 paroj 1997 MalpliiĝantaPrinceduardaj Insuloj 7,500 paroj 2002 StabilaKrozetoj 7,030 paroj 2007Kergelenoj 50 paroj 1998Insulo Sankta-Paŭlo 3 paroj 2007Totalo  65,000  2004 Malpliiĝanta
Ili reproduktiĝas en Princeduardaj Insuloj, the Krozetoj, Kergelenoj, Amsterdama Insulo (ĉe la klifoj Entrecasteaux) kaj Insulo Sankta-Paŭlo en la Hinda Oceano. Kiam oni manĝas por la kovada periodo, la birdoj manĝas for ĝis 1500 km el la la kolonio.Pinaud D. & Weimerskirch, H. (2007) Ĉemare ili havas teritorion el Sudafriko al la Pacifika Oceano ĝuste trans Novzelando, kun teritorioj el 30° S al 50° S.Harrison P. (1983)

 Konservado 
Ĝi estas konsiderata endanĝerita specio fare de la IUCN, pro drama malpliiĝo en la lastaj sepdej jaroj, kaŭzita de interagado kun multhokadaj fiŝkaptejoj kaj eko de enmetitaj malsanoj, kiaj la birdoĥolero kaj la Erysipelothrix rhusiopathiae.Ryan, P. G. et al. (2002)

Ili havas loĝan teritorion de 35,300,000 km² kaj reproduktan teritorion de 1400 km². Ĉirkaŭkalkulo de la populacio de 2004 asertis totalon de 65,000 plenkreskuloj vivantaj. Tio baziĝas sur pli fruaj kalkuloj jene: 27,000 reproduktaj paroj reproduktiĝis en Insulo Amsterdamo,Weimerskirch, H. (2008) kaj 7,500 paroj en Princeduarda Insulo, 7,030 en Krozeto,ACAP (2007) 50 en Kergeleno,Weimerskirch, H. & Jouventin P. (1998) kaj nur 3 paroj en Insulo Sankta-Paŭlo por totalo de 41,580 paroj aŭ 83,000 maturuloj. Poste oni devas elkalkuli pro malpliiĝanta tendenco ĝis la indikita nombro.

Monitorado de tiuj birdoj kaj studado de ties manĝo estas eka projekto en Insulo Amsterdamo, kaj en Princeduardaj Insuloj estas naturrezervejo. Oni disvolvigis vakcinon sed tio restas senekzamene. Fine en 2006, La Hindoceana Tinusa Komitato adoptis decidon por postuli ke multhokadaj ŝipoj uzu birdoapartigilojn sude de 30°S, kaj Sudafriko postulas al siaj ŝipoj uzi varion de malpliigaj procezoj.

 Etimologio 
La nomo Thalassarche derivas el la grekaj vortoj thalassa” kaj “arche aŭ arĥe, kiuj signifas respektive maro kaj ĉefo aŭ “plej grava”, do plej gravaj en la maro. La porspecia vorto carteri aludas al la angla ornitologo Thomas Carter.

 Notoj 

 Referencoj 






 Double, M. C. (2003). "Procellariiformes (Tubenosed Seabirds)". In Hutchins, Michael; Jackson, Jerome A.; Bock, Walter J. et al. Grzimek's Animal Life Encyclopedia. 8. Birds I Tinamous and Ratites to Hoatzins. Joseph E. Trumpey, Chief Scientific Illustrator (2 ed.). Farmington Hills, MI: Gale Group. pp. 107–111. ISBN 0-7876-5784-0.





 Weimerskirch, H. (2008) in litt.


 Eksteraj ligiloj 
 BirdLife Species Factsheet. 
 ARKive - Bildoj kaj filmetoj de Hindoceana albatroso (Thalassarche carteri) 

Kategorio:Diomedeedoj
Kategorio:Albatrosoj
Kategorio:Procelarioformaj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Kategorio:Birdoj de Pacifiko
Kategorio:Birdoj de Antarkto
Kategorio:Birdoj de Atlantiko