Fontanelo

Fontanelo estas anatomia trajto sur la kranio de bebo.

 Anatomio 
Fontaneloj estas molaj punktoj sur la kapo de bebo kiu, dum naskiĝo, ebligas la ostozajn platojn da la kranio fleksi, permesante al la infankapo pasi tra la naskiĝokanalo. La ostiĝo de la kraniostoj igas la antaŭan fontanelon fermiĝi en aĝo de 18 ĝis 24 monatoj."USMLE Step 2: Secrets".editor1=Theodore X. O'Connell.editor2=Adam Brochert.book=USMLE Step 2: Secrets.ed=3rd.page=271 La sfenoida kaj malantaŭa fontaneloj fermiĝas jam dum la unuaj monatoj. La fermlinioj poste formas la suturojn de la neŭrokranio. Krom la antaŭaj kaj malantaŭaj fontaneloj, la mastoida fontanelo kaj la sfenoida fontanelo ankaŭ estas signifaj.

La kranio de novnaskito konsistas el kvin ĉefaj ostoj: du fruntaloj, du parietalaj ostoj, kaj unu okcipitalo. Tiuj estas akompanitaj per fibrecaj ostoligoj, kiuj permesas movadon kiu faciligas akuŝon kaj cerbokreskon.

 Ĉe naskiĝo, la kranio havas malgrandan malantaŭan fontanelon, malferman areon kovritan per forta membrano, kie la du parietalaj ostoj tuŝas la okcipitalon (ĉe la lambdo). Tiu fontanelo kutime fermiĝas dum la unuaj du ĝis tri monatoj de la vivo de bebo. Tio estas nomita intramembraneca ostiĝo. La mezenkima konektiva histo iĝas ostohisto.
 La multe pli granda, romba antaŭa fontanelo kie la du fruntaj kaj du parietalaj ostoj tuŝiĝas, ĝenerale restas malfermaj ĝis la infano estas proksimume dujara; aliflanke, en kleidokrania disostozo ĝi ofte malfrue aŭ neniam fermiĝas. Ekzameno de bebo inkludas pripalpadon de la antaŭa fontanelo.
 Du pli malgrandaj fontaneloj situas sur ĉiu flanko de la kapo, pli antaŭe la sfenoida aŭ anteroflanka fontanelo (inter la kojnformaj, parietalaj, temporalaj, kaj fruntalaj ostoj) kaj pli posteriore la mastoida aŭ posteroflanka fontanelo (inter la temporalaj, okcipitalaj, kaj parietalaj ostoj).

 Klinika signifo 
Entirita (subnivela) fontanelo indikas dehidratiĝon, dum tre streĉita aŭ ŝvelema antaŭa fontanelo indikas kreskantan intrakranian premon.

La fontanelo povas pulsi, kaj kvankam la preciza kialo de tio ne estas konata, ĝi estas tute normala kaj ŝajnas eĥigi la korbaton, eble per la arteria pulso ene de la cerboangiaro, aŭ en la meningoj. Tiu pulsado estas la kaŭzo de la nomo fontanelo, kiu laŭvorte signifas "eta fontano". "

Gepatroj povas timi ke ilia bebo povas esti pli vundiĝema ĉe la fontaneloj. Fakte, la membrano kovranta la fontanelojn estas ekstreme forta kaj malfacile penetrebla.

Fontaneloj permesas al la bebocerbo esti bildigita uzante ultrasonografion. Post kiam ili estas fermitaj, la plej granda parto de la cerbo estas nealirebla al ultrasona bildigo, ĉar la ostoza kranio prezentas akustikan baron.

 En hundoj 

Ne ĉiuj malfermaj fontaneloj estas ligitaj kun hidrocefalo. En multaj junaj hundoj la kraniostoj ne estas kunfanditaj ĉe naskiĝo, sed anstataŭe fermiĝos malrapide dum tri- ĝis ses-monata periodo. Foje tiuj ostoj ne fermiĝas, sed la hundo daŭre estas sana. En tiuj kazoj, aliflanke, la posedantoj de la hundo devas esti tre singardaj, ĉar iu vundo aŭ bato al la kapo de la besto povas kaŭzi signifan cerbolezon, same kiel kondiĉojn kiel epilepsio.

 Kromaj bildoj 

 Referencoj 

 Fonto 

Kategorio:Homa anatomio
Kategorio:Kranio