Kolĥida drako

Laŭ la helena mitologio, la Kolĥida aŭ Kolĉida drako (el la greka Δρακων Κολχικος, kartvelie კოლხური დრაკონი) estis giganta serpento, kiu gardis la oran ŝaffelon pendantan sur kverka branĉo apud la sakrala kaverno de Areso en KolĥidoA Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology.. Laŭ Metamorfozoj, de OvidioOvidio. Metamorfozoj, 7.149 kaj sekv., la kolĥida drako havis kreston kaj tri langojnMark Morford kaj Robert Lenardon. Classical Mythology, paĝ. 581. Eld. Oxford University Press, Novjorko, 2003., kaj ĝi estis eĉ pli granda ol 50-remilhava ŝipoPindaro. Pitiaj odoj, 4.241 kaj sekv.. Ĝi estis filo de la monstraj Tifeo kaj EĥidnoHigeno. Antaŭparolo kaj Fablo 151., aŭ alternative naskiĝis el la sango elverŝita de Tifeo sur la tero dum batalado kontraŭ Zeŭso en KaŭkazioApolodoro el Rodiso. Argonaŭtoj, 2.1215..

Onidire, ĝi neniam dormisPseŭdo-Apolodoro. Mitologia biblioteko, 1.109., ripozis aŭ reduktis sian senĉesan gardadonApolonio el Rodiso. Argonaŭtaj, 2.402.. Tamen, kiam Jasono alvenis en Kolĥido ĝuste por preni la oran ŝaffelon, la princino Medeo enamiĝis al li, kaj helpis lin venki la drakon: ŝi dormigis ĝin pere de sia magio, alvoko al Hipno kaj drogojApolonio el Rodiso. Argonaŭtaj, 4.121 kaj sekv. kaj poste prenis la ŝaffelon kaj portis ĝin al la argonaŭta ŝipoPseŭdo-Apolodoro. Mitologia biblioteko, 1.132.. Laŭ alternativa versio, la heroo sukcesis akiri la trofeon ĉu ĉar li mem dormigis la monstron per drogoj kaj kantoj ĉu danke al la interveno de Orfeo, kiu lulkantis per sia liro. Tiajn versiojn, laŭ kiu la drako ne mortis, sekvas ankaŭ Likofrono. Laŭ sia AlekxandraLikofrono. Aleksandra, 631 kaj sekv., la Kolĥida drako sekvis la argonaŭtojn ĝis la insulo de la feakoj en sia klopodo reakiri la oran ŝaffelon. Troviĝas ankaŭ fontoj, laŭ kiu Medeo dresis tiun serpertegon per dolĉaĵoj kaj karesoj, kaj lokigis ĝin en subtera ĉambro de la palaco, por sia uzoValerio Flako. Argonaŭta, 1.55 kaj sekv.. Tamen, laŭ Diodoro Sicila Medeo ne nur dormigis la drakon, sed mortigis ĝin per venenoDiodoro Sicila. Historia biblioteko, 4.83.3..

eta|maldekstra|La Kolĥida drako vomas Jasonon antaŭ la ĉeesto de Ateno. Ruĝ-figura pentraĵo sur vazo malkovrita en Douris (480-470 a.K.).
Sed laŭ la plejmulto de la versioj, tuj post ĝia dormiĝo Jasono mortigis la drakon kaj forkuris kun la famega ŝaffelo, celo de la ekspedicio de la argonaŭtoj. En variaĵo de la rakonto kiu nur aperas sur vaz-pentraĵoj, komence la drako sukcesis forgluti Jasonon, sed vomis lin poste danke al trinkaĵaco verŝita en ĝia buŝo fare de Medeo aŭ al interveno de Ateno.

Tamen, la mortigo de la drako estis nur la unua el la plenumendaj defioj nepraj por ke la reĝo Eeto permesu Jasonon reveni hejmen. Post tio, li devis jugi du bronzajn bovojn fajro-spirantajn, plugi kamparon per ili kaj semi tien la dentojn de la ĵusvenkita drakoApolonio el Rodiso. Argonaŭtaj, 3.407 kaj sekv.. Medeo denove helpis sian amaton, kaj donis al li ungventon fajroprotektantan kiu ebligis Jasonon jugi la taŭrojn. Poste, kiel ordonite, li semis la dentojn de la drako, sed el ili spruĉis armitaj soldatoj (la spartoj) kiu minacis lin. Bonŝance, la ĵusnaskitaj soldatoj komencis interbalati ĝismorte kiam Jasono, laŭ konsilo de MedeoApolonio el Rodiso. Argonaŭtaj, 3.1045 kaj sekv., konfuzigis ilin per ĵetado de pezega ŝtono inter iliHigeno. Fabloj, 22.. Versio de la rakonto ĉefroligas la argonaŭtan komandanton, ĉar laŭ ĝi li profitis la konfuzon por mortigi ilin perglave. Iel ajn, li sukcesis plenumi sian taskon kaj pretiĝis reveni hejmenPseŭdo-Apolodoro. Mitologia biblioteko, 1.128-131..

eta|200px|Laŭ multaj versioj la dentoj semitaj de Jasono ne apartenis al Kolĥida drako, sed al tiu venkita fare de Kadmo. Ĉi tie, sur ruĝ-figura kratero trovita en Kampanio (350-340 a.K.). Luvro.
La rakonto pri semado de la drakaj dentoj tiel similis al tiu de Kadmo, ke multaj versioj asertas ke la dentoj semitaj fare de Jasono ne apartenis al Kolĥida drako, sed al tiu IsmenaApolonio el Rodiso. Argonaŭtaj, 3.1179 kaj sekv.. Laŭ ili, Ateno donis al Kadmo nur duonon de la dentaro, kaj donacis la ceterajn al Eeto. La reĝo gardis ilin, por estonta uzo kaze ke iu kuraĝu aspiri la akiron de la ora ŝaffelo.

Verŝajne, la proverba or-avidemo atribuita al la drakoj (kiu supervivis ĝis Mezepoko en multaj kulturoj) naskiĝis ĝuste el tiu rakonto (serpento kiu sendorme gardas oran ŝaffelon) krom tiu pri Ladono, la drako kiu gardis la orajn pomojn en HesperioFilostrato la Maljuna. Imagoj, 2.17.6..

 Interpretado 
Laŭ Diodoro Sicila, la figuro de la Kolĥida drako estas misinterpreto de la originaj rakontoj. La fontoj priskribas ke Eeto starigis muregon ĉirkaŭ la arbo sur kiu li pendigis la oran ŝaffelon, kaj postenis multajn soldatojn tie por gardi ĝin. Tiu gvardio devenis el Taŭrido aŭ Taŭrida Kersoneso, do la grekoj mislegis tiun nomon kaj elpensis la miton pri la du taŭrojn jugindaj per Jasono. La fakto ke ili spiris fajron simbolus la proverban kruelecon de la taŭridanoj, kiuj kutime mortigis ĉiun fremdulon alvenintan al sia lando. Same okazis kun la vorto Drako, kiu laŭ Diodoro estis simple la nomo de la fortega kaj kruela estro de tiu gardistoj, sed kies konfuziga nomo generis legendon pri monstra timinda serpentoDiodoro Sicila. Historia biblioteko, 4.47.3..

 Eksteraj ligiloj 
  La Kolĥida drako ĉe Theoi.com

 Notoj kaj referencoj 

Kategorio:Drakoj en la helena mitologio
Kategorio:Ekspedicio de la argonaŭtoj
Kategorio:Idaro de Geo