Sulpicio Severo

|-
|colspan="2" style="background: #F3E299; font-size:120%" align="center" |PRAAJ KISTANAJ VERKISTOJ
|-
|colspan="2" align="center"|“Sulpicio Severo”
|-
||300ra|eta|Sulpicio Severo en vitralo de la katedralo de Bourges. Temas pri SANKTA Sulpicio Episkopo, kaj ne pri la romia kristana verkisto Sulpicio Severo. 
|-
|nomo = Severo
|-
|kromnomo = Sulpicio
|-
|sekso = vira
|-
|kaskiĝodato = 360 ĉirkaŭ, en Akvitanio
|-
|mortodato =  420 ĉirkaŭ
|-
|religio = kristana
|-
|aktiveco1 = advokato kaj poste monaĥo
|-
|aktiveco2 = historiisto kaj eseisto
|-
|nacio = romiulo de la Gaŭloj
|-
|apartaĵo = foje konfuzita kun Sankta Sulpicio Severo vivinta en la posta jarcento.
|}Sulpicio Severo' (n. en 360, m. en 420) estis romia kristana historiisto kaj eseisto. (Foje, Sulpicio Sevevo historiisto estas erare identigata kun samnoma episkopo de Bourges kiu, male, forpasis en 591 kaj estas sanktulo de la Katolika Eklezio. Vidu ĉe la apuda bildo.

La malmultaj informoj pri lia vivo devenas precipe el la verkoj de lia amiko sankta Paolino el Nola kaj el Genadio.

Li havis bonegan edukon provizitan per studoj pri jurisprudenco (juro) en Burdigala, la hodiaŭa Bordeaux, kiuj lin socie levis al la famo de elokventa advokato.

Li geedziĝo kun filino de riĉa konsula familio ŝajnis lin kovris per diskrete daŭra surtera feliĉo. Sed perdinte la edzinon pro trofrua morto, komence de 390, Severo rezignis sian brilan karieron kaj sekvis sian fraton Paŭlenon por retiriĝi en monaĥejo. Tiu subita vivoŝanĝiĝo provokis malaprobon ĉe lia patro, sed aprobon ĉe lia bopratino.

Li fariĝis intima amiko kaj entuziasma disĉiplo de sankta Marteno de Tours kaj travivis najbare de Éauze, de Tuluzo kaj en aliaj lokoj de suda Francio. Genadio, kiu pri Sulpicio Severo verkis biografion, allasas atestaĵon pri lia ordiniĝo al sacerdoteco, sed ekzistas neniu alia atesto pri lia sacerdota aktiveco.

Laŭ la sama Genadio, Sulpicio alproksimiĝis, ĉe la vivofino, al Pelagianismo sed sufiĉe frue, konsciiĝinte pri sia eraro, altrudis al si silenton ĝis la fino de siaj tagoj por pune repagi sian malprudentaĵon.

 Verkoj 
Liaj verkoj montras klaran influon, subprofile de la stilo, de Tacito kaj Salustio. Al li estas tutdikumente atribuitaj:
 Chronicorum Libri duo aŭ Historia sacra ("Universala Kroniko")
 Vita Martini ("Vivo de Marteno") lia plej fama verko, biografio pri sankta Marteno de Tours
 Gallus, dialogoj, dividitaj laŭ tri "Epistolae" [epistoloj).
 “Epistolae”, tri epistoloj.Kune kun tiuj tri epistoloj, da tiaj al li estis atribuitaj alaj sep, kiuj tamen estis redaktitaj en Hispanio ĉirkaŭ unu jarcenton poste.

Tiuj du lastaj verkoj kompletigas la biografion ori sankta Marteno. Mezepokaj kopiistoj arigas la Vita martini, la Epistulae kaj la “dialogi” kvazaŭ temus pri unika verko.

 Notoj 

 Bibliografio 
 Severo Sulpicio, Vita di Martino, zorge de Fabio Ruggiero, EDB, Bolonjo, ISBN 88-10-42049-7.
 C. Stancliffe (1983) St. Martin and his Hagiographer. History and Miracle in Sulpicius Severus'' (Oxford),
 Katolikaj enciklopedioj:
  Enciclopedia_Cattolica
   Cathopedia:Voci_indispensabili
  Catholic_Encyclopedia.

 Eksteraj ligiloj 
  Opera Omnia de Migne Patrologia Latina kun analizaj indeksoj.
 En la Patrologia Latina de Migne, la verkoj de Sulpicio Severo troviĝas en la volumo 20-a.
  Vivo de Sankta Marteno, de Sunpicio Severo.

 Vidu ankaŭ 
 Patrologia Latina
 Gens Sulpicia

Kategorio:Praaj kristanaj verkistoj
Kategorio:Romiaj verkistoj