Pianotrio n-ro 2 (Schubert)

La pianotrio n-ro 2 E♭-maĵora por piano, violono kaj violonĉelo n-ro 2, Deutschverzeichnis D. 929 (op. 100), estas ĉambromuzika verko de Franz Schubert, unu el liaj lastaj komponaĵoj, ekestinta novembron de 1827.

 Strukturo 
La trio havas kvar movimentojn:

 Allegro 
Ĉeftemo:

750px|Komenco de la unua movimento: unua temo

Flanka temo:

750px|Komenco de la unua movimento: dua temo

 Andante con moto 
750px|Temo de la malrapida movimento
 Kiel videble je la faksimilo ĉi tiu temo sonas okton pli malalta

 Scherzando. allegro moderato - Trio 
550px|Temo de la tria movimento

 Allegro moderato 
Ĉi tiu kvara movimento nefiniĝema koncizigas la antaŭajn kaj estas entute iaspeca „krona fino“.

 Surdiskigoj 
 Rudolf Serkin, Adolf Busch kaj Hermann Busch, 1935.
 Leonard Rose, Isaac Stern kaj Eugene Istomin, 1969, (Sony Records).
 George Janzer, Arthur Grumiaux kaj Eva Czako.
 Maurice Gendron, Yehudi Menuhin kaj Hephzibah Menuhin.
 Beaŭ Arts Trio (Menahem Pressler, Daniel Guilet kaj Bernard Greenhouse), 1966.
 Anner Bylsma, Vera Beths kaj Jos van Immerseel, 1996.
 Trio Wanderer (Jean-Marc Phillips-Varjabédian, Raphaël Pidoŭ kaj Vincent Coq), 2000.

 Uzado kiel filmmuziko 
La verko, aparte la dua movimento, estis uzata en multaj filmmuzikoj, ekz. en la filmoj:
 Barry Lyndon de Stanley Kubrick (1975).
 The Hunger de Tony Scott (1983).
 Trop belle pour toi de Bertrand Blier (1989).
 La Pianiste de Michael Haneke, laŭ la romano de Nobel-premiito pri literaturo Elfriede Jelinek (2001).
 L'Homme de sa vie de Zabou Breitman (2006).
 After.Life de Agnieszka Wojtowicz-Vosloo (2009).
 The Mechanic de Simon West (2011).
La muziko ofte estas ankaŭ uzata por televidfilmoj kaj en populara muziko.

 Eksteraj ligiloj 

 Notoj de la trio ĉe International Music Score Library Project, 
 Prezentado de Trio di Trieste ĉe youtube.com

Kategorio:Verkoj de Franz Schubert