Dua letero de Klemento

La Dua letero de Klemento, aŭ 2-a Klemento, estas apokrifaĵo de la Nova Testamento pseŭdografe atribuita al la episkopo de Romo, nome al papo Klemento la 1-a (88-97), greklingve verkitaGrekkojnee: Κλήμεντος πρὸς Κορινθίους, Klemento al la Korintanoj. en la jaroj kurantaj inter 130 kaj 160.

Same kiel la La 1-a letero de Klamento, konsiderata, tamen, aŭtentika, estas inkluzivita en la tieldirita subapostola literaturo. Spite de la nomo, ĝi ne estas letero sed prediko pri memregado, pri Pento kaj Juĝo.Vidu: Robert Grant, The Anchor Bible Dictionary, v. 1, p. 1061.. La verko gravas ankaŭ pro atesto favora al la ekzisto de evangelio, praktike malaperinta, kiu deveniginta el la harmonizado de la tri Sinoptikaj evangelioj, nome Mateo, Marko kaj Luko.Udo Schnelle, The History and Theology of the New Testament Writings.

La 2-a letero de Klemento estis transdonita kune kun la 1-a per la Codex Alexandrinus (Malfrue de la 4-a jarcento) kaj per la Kodekso jerusalema (1056).

Pri la enhavo, spertuloj rimarkias ke tiu letero citas dirojn de Jesuo, kiuj estis parte reportataj ankaŭ en papirusoj. Kritikistoj en ĝi trovas ankaŭ partajn similaĵojn kun la apokrifaj ĵus retronita kopta Evangelio de Tomaso kaj de tiu perdita de Petro.

 Notoj 

 Vidu ankaŭ 
 Subapostola literaturo
 Apokrifoj de la Nova Testamento
 Klemento la 1-a
 Unua de Klemento

 Eksteraj ligiloj 
 Traduko al la itala lingvo  el la retejo liturgia.it
  Teksto en la angla

Kategorio:Kristana literaturo
Kategorio:Apostolaj Patroj