Blankavizaĝa egreto

La Blankavizaĝa egreto aŭ blankfacia egretardeoOrnitologia taksonomio (), ankaŭ konata kiel Blankafronta egreto, kaj malĝuste Griza ardeo, aŭ Pardizgruo, estas komuna birdo de Aŭstralazio, inklude Novgvineon, la insulojn de la Toresa Markolo, Indonezion, Novzelandon, la insulojn de Ĉeantarkto, kaj la tuton escepte de la plej sekaj areoj de Aŭstralio.

Ĝi estas relative malgranda ardeo, pala, iome bluecgriza, kun flavaj kruroj kaj blanka vizaĝa areo. Ĝi povas troviĝi ĉe preskaŭ ie ajn ĉe neprofunda akvo, ĉu nesala aŭ saleta, kaj kvankam ĝi pretas eliri elloke per longa, malrapida flugilfrapado kaze de ĝenado, ĝi kuraĝe ĉeestas ĉe ĉeurbaj fiŝlagoj.

 Taksonomio 
Laŭ AviListAviList v2025, konsultita la 23-an de dec. 2025, jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj por tiu specio, kaj ties Esperantaj nomoj:

Pelecaniformes - pelikanoformaj
Ardeidae - ardeedoj
Egretta Forster, T, 1817 - egretardeo
Egretta novaehollandiae (Latham, J, 1790) - blankfacia egretardeo

eta|maldekstra|Montrante klare la blankan vizaĝon.
Tiu specio estis origine priskribita de la ornitologo John Latham en 1790. Ĝi estis historie konsiderata tre proksime rilata al la genro Ardea sed por ioma tempo ĝi estis lokita en propra genro pro foresto de la plumoj tipaj en tiu genro. Aspekto kaj kutimaro estas pli proksime rilataj al tiuj de la genro Egretta, kion analizoj de DNA konfirmis.

Laŭ la lastaj taksonomiaj revizioj, tiu specio estas unutipa sed kelkaj aŭtoroj priskribas plurajn subspeciojn, ne agnoskitajn :
 E. n. novaehollandiae - Indonezio kaj Aŭstralazio
 E. n. parryi - NOk Aŭstralio
 E. n. nana - Nov-Kaledonio
 E. n. austera - Okcidenta Nov-Gvineo

 Aspekto 
maldekstra|eta|Ĉe Reĝaj Botanikaj Ĝardenoj, Sidnejo, Aŭstralio.
eta|dekstre|Nereprodukta plumaro.
eta|upright|maldekstra|Junula plumaro.
Plenkreskulo de Blankavizaĝa egreto estas relative malgranda, palblugriza. La frunto, krono, mentono kaj supra gorĝo estas blankaj. La krona bildo estas varia, kun blanka eventuale etende suben al la kolo; la varieco ebligas identigon de individuoj. La irisoj povas esti grizaj, verdecaj, senkolora flavaj aŭ cinamokoloraj. La regionoj inter la okulo kaj la bekobazo kapoflanke (bridoj) estas nigraj. La beko estas nigra kaj ofte palgriza ĉe bazo. Dum la reprodukta sezono rozbrunecaj aŭ bronzkoloraj nuptaj plumoj aperas ĉe nuko kaj brusto, kaj bluecgrizaj plumoj aperante dorse.

La plenkreskulo tipe pezas 550 gnzbirds.com - White-faced heron kaj gamas el 60 al 70 cm alte.

Nematuruloj estas helgrizaj kun nur la gorĝo blanka, kaj ofte havas ruĝecan koloron en subaj partoj.Birds in Backyards - White-faced Heron (Blankavizaĝa egreto) Idoj estas tipe kovrataj de griza lanugo.

 Distribuado kaj habitato 
La Blankavizaĝa egreto vivas tra la Aŭstralazia ekozono, inklude Novgvineon, la insulojn de la Toresa Markolo, plej orientan Indonezion, Nov-Kaledonion, Novzelandon, la insulojn de Ĉeantarkto, kaj la tuton escepte de la plej sekajn areojn de Aŭstralio. La specio nune loĝas ankaŭ en Kristnaskinsulo sed ne registriĝis ankoraŭ tie reproduktado. Ĝi troviĝas komune ankaŭ en Lomboko, Floreso kaj Sumbavo, kaj aperis kiel vaganto en Ĉinio, la Kokosinsuloj kaj la Salomonoj. Ĝi estas ĉefe vintra vizitanto en la Norda Teritorio. Ĝi estis memenkondukita en Novzelandon fine de la 1940-aj jaroj. Ĝi estas la ununura ardeo kun registrita reproduktado en Tasmanio.

La Blankavizaĝa egreto estas surloke nomadeca kaj troviĝanta kaj en nesalakvaj kaj en salakvaj humidejoj, farmaj akvorezervejoj, paŝtejoj, herbejoj, rikoltokampoj, strandoj, salakvaj marĉoj, tajdaj kotejoj, boato-havenoj, golfludejoj, fruktoĝardenoj aŭ en ĝardenaj fiŝlagetoj. Ĝi estas protektata en Aŭstralio laŭ la National Parks and Wildlife Act, 1974.

 Kutimaro 
eta|Dumfluge, Tasmanio.
La Blankavizaĝa egreto tipe ripozas sur barilfostoj, arboj, telefonfostoj kaj domaj tegmentoj. Ties flugmaniero estas malrapida kaj saltetanta.

 Alvoko 
La plej komuna alvoko de la Blankavizaĝa egreto estas aspra kvakado aŭ glugluado, graak aŭ graaŭ kaj tio estas tipe elsendata dumfluge, en interagado aŭ en agresa renkontoj. Alia alvoko, goŭ, goŭ, goŭ estas tipe elsendata dum reveno al la nesto. Altatonaj alvokoj vrank, oooooooooh aŭ aaarrrgh estas tipe elsendataj kiel alarmalvokoj.

 Reproduktado 
Reproduktado ĝenerale okazas en printempo, sed la birdoj povas reproduktiĝi je aliaj epokoj kiel reago al pluvo.Australian Museum Online - White-faced Heron (Blankavizaĝa egreto) Reproduktado ĝenerale okazas en suda Aŭstralio, kaj la birdoj disiĝas longdistance je aliaj jarepokoj. Ambaŭ seksoj kunhavas la taskon konstrui la neston, kovi la ovojn kaj zorgi la junulojn. La nesto estas fuŝa neprofunda bulo, farita el bastonetoj kaj kutime situanta sur foliplena branĉo 5–12 m alte, je altitudoj el marnivelo al ĉirkaŭ 1000 m super marnivelo. Dum la reprodukta sezono la birdoj havas longajn nuptajn plumojn en kolo, kapo kaj dorso. La ino tipe demetas 3 al 5 helbluajn ovojn kun averaĝa grando de 48.5×35 mm. Normale oni faras po ununuran ovodemetadon ĉiujare. Kovado daŭras proksimume 25 tagojn. La gepatroj zorgas la idojn dum 3–4 semajnoj kaj elnestiĝo okazas 40 tagojn post eloviĝo. Tipaj predantoj de idoj estas kukabaraoj, la Aŭstralia pigo, cirkuoj kaj strigoj.

 Manĝo 
Blankavizaĝaj egretoj manĝas ĉefe malgrandajn akvajn bestetojnBimbimbie ornithological services - Notable behaviours of White-faced Heron kaj ties varia dieto estas fiŝoj, ranoj, malgrandaj reptilioj kaj insektoj. Ĝi uzas varion de teknikoj por trovi manĝon inklude staradon senmovan kaj gvatado de predomovoj (ofte uzante pekuliaran ritman kolmovon ĉu akve aŭ surtere), piedirante malrapide en neprofunda akvo, flugilmalfermon, piedotrenadon aŭ eĉ ĉasado de predo havante malfermajn flugilojn. Blankavizaĝaj egretoj ĝenerale manĝas solece aŭ sendepende en malgrandaj grupoj. Blankavizaĝaj egretoj estas ĝenerale teritoriemaj dum la reprodukta sezono sed povas manĝi en grupoj for de la reprodukta sezono, ĉefe post pluvo aŭ inundo.

 Bildaro 

 Referencoj 

Literaturo
 Bernhard Grzimek: Grzimeks Tierleben. München 1993.
 P. J. Higgins (Hrsg): Handbook of Australian, New Zealand & Antarctic Birds, Band 1, Ratites to Ducks, Oxford University Press, Oxford 1990, ISBN 0-19-553068-3
 Peter Rowland. Vögel in Australien. Gießen 2000.

 Vidu ankaŭ 
 Egretoj

Kategorio:Ardeoj
Kategorio:Ardeedoj
Kategorio:Pelikanoformaj
Kategorio:Bestoj el la Aŭstralazia ekozono
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Oceanio