Libera Spirito

Libera Spirito estis kristana mezepoka movado kiu disvastiĝis tra okcidenta Eŭropo dum la 13-a kaj 14-a jarcentoj. “Libera Spirito” estas esprimo referencanta al la nocio pri spirito liberiĝinta el superfluo ĝispunkte ke la tuta loko estu allasita al Dio. Ne temas do pri la dia Spirito, se ne multe dualoke.

Pro vidpunktoj antimonista (kontraŭleĝisma) kaj individuista ĝi konfliktis kun la oficiala doktrino de la Katolika Eklezio kaj estis deklarita hereza fare de papo Klemento la 5-a en la Koncilio de Vieno (1311-1312). La movado estis ofte similigita al tiu ne tute malsimila de AmalrikanojSekvuloj de Amalriko, kristana teologo de la 13-a jarcento, laŭ kiu oni vivas en epoko de la Sankta Spirito, kaj ne plu estas bezonataj la sakramentoj kaj Dio definitive revelaciiĝis al Almariko.  Esopedia.

Temas pri eŭropespira sekto hereza, kiu en Umbrio (Italio) estis ligita al Bentivenga el Gubbio, kies adeptoj serioze asertis ke mem estas senpekaj, nome ke mem ne povis peki ĉar investitaj de la Sankta Spirito. Al ĝi ligiĝis kaj inspirigis ankaŭ la pozicio de Vilhelma el BohemioMondi medievali. kaj, almenaŭ ŝajne, Margareta Porete.

La herezo estis denuncita ankaŭ de Sankta Klara el Montefeltro kaj enketita de Ubertino el Kasale, kiu en sia Arbor Vitae Crucifixae Iesu (Arbo de la vivo krucumita al Jesuo) sin ĵetis en perfortajn atakparolojn kontraŭ la adeptoj de la sekto, difinita sentina omnium vitiorum (nigra puto de ĉiuj malvirtoj). Ankaŭ Anĝela el Foligno (Italio), en diversaj siaj Instructiones (instruaĵoj), refutas la teoriojn de la “Spiritus Libertatis” de la Libera Spirito.

 Historia kunteksto 
Tiu hereza movado floris en malfacila epoko de okcidenta Eŭropo: nome dum Avinjona papa ekzilo, dum konflikto inter la febla papado de Avinjono kaj la Sankta Romia Imperio, dum Centjara milito kaj la nigra pesto, dum la plejgranda disvastiĝo de Katarismo kaj komenciĝo de la Inkvizicio, dum la falo de Templanoj kaj internaj kontrastoj en la Eklezio, ĉiuj situacioj kontribuantaj al rifuĝo en la fascino de individuismo kaj jarmilismo kaj ekstrema kristanismo apogite sur senkritika aliro al la Sanktaj Skriboj.

En tiu kriza periodo de la Eklezio kaj socio ĝenerale, oni emis sin lasi invadi per forta antaŭsento ke la fino de la mondo estis proksima dum afero de la spiriteco de la homo kaj ties savo fariĝis ĉiam pli grava kaj precipa. Kiam la homoj ĉesis trovi spiritajn respondojn en la oficiala katolikismo, la “malkonsentaj” movadoj kiel la “Fratoj de la Libera Spirito disvastiĝis tra la tuta Eŭropo predikante alternan vizion pri kristanismo. Preskaŭ ĉiuj pretendi ke la tuta eklezio adheru al ilia doktrinoj kaj kondutoj, fakte persekutante la ortodoksulojn, kiuj fine sukcesis ilin malaperigi per natura sensekvantaro kaj precipe per kondamno kaj persekuto.

 Doktrino de la movado de la Libera Spirito 
Ne facilas, laŭ analizantoj, eltiris la religiajn teorioj de la Libera Spirito. Certe estas pliakcentitaj la esprimoj inkliniĝantaj al mistika panteismo surspire de Novplatonismo aŭ de Dionizio la Areopagano kaj de Rm 11, 36. Estis implicite (pro ia intima kunstariĝo de Dio en la estaĵaro) rifuzita la ideo de Transsubstancigo avantaĝe de tiu de Kunsubstancigo rilate Eŭkaristion. Pro tiu intima loĝado de Dio en la estaĵoj similigantigema la du, la individua animo povas atingi la nepekemon: pliklare, tiu unuiĝo-kunstariĝo kun Dio igas nepekecaj kiujn ajn agojn oni plenumas ĉar preskaŭ dia agado. Se dumvive la peko ne eblas, eĉ la sakramentoj senutilas, eĉ malutilas. Tio kunigita kun la emo al anarkio, altiris sur la Libera Spirito la akuzo de programita mismoralo aŭ “sentina omnium vitiorum” (akumulo de ĉiuj malvirtoj)

La enkarniĝo mem de la Difilo perdas la karakterizon de absoluta novaĵo. Ankaŭ la perado de la Eklezio perdas signifon.

Ili insistis instigi al la praktiko de la malriĉeco kaj kunpartigo de la utiligaĵoj.

La karakterizoj, tamen, de tiu praktiko de la “Libera Spirito” malsamas ol moderna libera penso aŭ komunismo tiaj kiajn oni juĝas hodiaŭ: la Libera Spirrito, rilate malriĉecon, encentriĝis sur “spirita aŭ intelekta malriĉeco” (beati pauperes spiritu = feliĉaj la malriĉaj en spirito = en Mateo 5, 3), en kiu la spirito malpleniĝas je ĉio por ricevi Dion.

Beginoj kiel Margareta Porete kaj la Libera Spirito estas du malsamaj aferoj. Tiu ĉi estis akuzita pri tiu herezo kaj rifuzis detrui sian Miroir des âmes simples anéanties (La spegulo de la animoj simplaj neniigitaj). libron laŭ la ordonoj de la Koncilio de Vieno 1312. El ŝia verko, kia ĝi prezentiĝas hodiaŭ, montriĝas, laŭ iuj esploristoj, diversaj malsamaĵoj kompare kun la religia vizio de la Libera Spirito.

 Influoj 
Tiu movado, kiu pli ol tekstojn lasis doktrinajn resumojn aŭ aludojn en senperaj raportoj, same kiel tiu begina influis la rejnan mistikon kaj aparte  Majstron Eckhart. Tiu lasta, kiu probable konis la verkon de Margareta Porete. nome la Miroir des âmes simples anéanties (La spegulo de la animoj simplaj neniigitaj), devis sin defendi el la suspekto pri ia simbiozo de ideoj kun tiuj de la Libera Spirito. La kondamno pri liaj ses propozicioj laŭdekrete de papo Johano la 22-a per la buleo In agro Dominico (En la kampo de la Sinjoro) ankoraŭ hodiaŭ estas fonto de diskutoj.

 Referencoj 

 Literaturo 
 Margherita Porete, Vaniglia Prode, Il manoscritto del libero spirito (rist. anast.), 1999, 384 p.
 Norman Cohn, The Pursuit of the Millennium, Secker and Warburg, London, 1957
 Robert Lerner, The Heresy of the Free Spirit in the Later Middle Ages, Berkeley, 1972
 Barbara Tuchman, A Distant Mirror, Alfred A Knopf Inc, New York, 1978. ISBN 0333644700
 Raoul Vaneigem, Il movimento del libero spirito, Nautilus, 1995
 Walter Wakefield and Austin Evans, Heresies of the High Middle Ages, Columbia University Press, New York, 1991
 Catholic Encyclopaedia
 Walter Nigg, Vom Geist der Mystik - Die Brüder und Schwestern des freien Geistes in „Das Buch der Ketzer“, Artemis Verlag, Zürich, 1949 - Taschenbuch-Ausgabe, Diogenes, 1998
  John Ruusbroec, The Spiritual Espousals and Other Works. Introduction and translation by James A Wiseman, OSB. Preface by Louis Dupre. Paulist Press 1985. ISBN 9780809127290
  John Ruusbroec (John of Ruysbroek), The Spiritual Espousals and Other Works. Introduction and translation by James A Wiseman, OSB. Preface by Louis Dupre. Paulist Press 1985. ISBN 978-0-8091-2729-0

 Vidu ankaŭ 
 Mistikismo
 Herezo
 Katarismo
 Joakimo el Fiore
 Gnostikismo
 Fratetoj
 Pseŭdo-Dionizio la Areopagano

 Eksteraj ligiloj 
 Università di Siena 
  en Catholic Encyclopaedia
   Hispanlingva reta revuo de Kulturo

Kategorio:Kristanismo en Mezepoko
Kategorio:Herezoj laŭ la Katolika Eklezio
Kategorio:Kristana eskatologio
Kategorio:Mistikismo
Kategorio:Panteismo