Emmerich Hanus

Emmerich Hanus (naskiĝinta la 24-an de aŭgusto 1879 en Vieno; mortinta la 20-an de novembro 1956 samurbe) estis aŭstra filma reĝisoro, aktoro, scenaristo kaj produktisto kaj dum la epoko de la silenta kaj ankaŭ dum tiu de la sona filmo. Elfi von Dassanowsky, kun kiu li en 1946 fondis la filmproduktan firmaon Belvedere-Film, priskribis lin kiel „afabla kaj retenema persono“. Emmerich Hanus estis frato de Heinz Hanus, kun kiu li dumvive konkurencis.

 Vivo kaj verkaro 
Emmerich Hanus komencis sian filmokarieron per silentfilmo en 1913 kiel aktoro en i.a. „Der Andere" kaj „Die schwarze Natter" kaj laboris ekde 1915 ankaŭ kiel reĝisoro. Li surekranigis interalie la verkojn de la popolpoeto Karl Schönherr kiel kunverkisto kaj reĝisoro de „Erde“ (1920) kaj „Glaube und Heimat" (1921).

Post anekso de Aŭstrujo fare de la nazia regno Emmerich Hanus retiriĝis male al sia frato Heinz, kiu ankaŭ estis aliĝinta al la NSDAP, de la filmado kun la ununura escepto de flankrolo en „Liebe ist zollfrei“ de E. W. Emo en la jaro 1941. Anstataŭe li laboris kiel bankestro. Lia multjara kolegino Elfi von Dassanowsky diris pri tio en intervjuo kun la gazeto Wiener Zeitung en la jaro 1999: „Bedaŭrinde la politika idearo do malebligis kunlaboron de la du. Tia kunveno de mirindaj filmtalentuloj estus reganta la aŭstran filmon, kiel estis farintaj Luise Kolm kaj Julius Fleck en la silentfilmo, aŭ eĉ estus rezultigi vienan egalaĵon al la holivuda Warner Brothers.“

Emmerich Hanus rigardis la renaskiĝon de Aŭstrujo post la Dua Mondmilito kiel ebla renaskiĝo de sia filmokariero. Li esperis transpreni en la dua duono de la jarcento la rolon, kiun lia frato enprenis en la unua jarcentoduono. Lia unua projekto post la milito estis „Seine einzige Liebe“ en la jaro 1946, rakonto pri Schubert, kiun produktis la mallongviva filmproduktejo „Royal-Film“, kaj kiun li reĝisoris. Krom sia verkado kiel scenaristo de „Glücksmühle“ Hanus verkis kaj enscencigis ankaŭ „Märchen vom Glück“ kaj la dramon „Dr. Rosin“ (1949) sub la kaŝnomo „Arthur de Glahs“.

Kiel aktoro Emmerich Hanus videblis ankaŭ en filmoj, kiujn li mem produktis. En tiaj kazoj li kontentiĝis per pli malgrandaj flankroloj. La fakto, ke li neniam tute rezignis la aktoradon, faris lin tre simpatian studiestron kaj reĝisoron, ĉar li same kiel Willi Forst sciis, kiel interrilati kun la mio de la aktoroj. Kiel malfrua Charlie Chaplin ankaŭ Hanus restis post enkonduko de la sonfilmo reĝisoro de silentfilmoj, ĉar la reĝio por li estis treege pli grava ol la dialogo.

La lasta filmo de Hanus temas pri la dramatikaj travivaĵoj de genia viena kuracisto, kiu implikiĝas en la opiokomerco je la ŝanĝiĝo de la 19-a al la 20-a jarcento. La epopea filmo enhavis malmultajn dialogojn, sed elspezajn kulisojn, kiuj malgraŭ la limigoj per malgranda studio-ekipaĵo montras sur la vastan palitron de reĝisoro kiel David Lean ekzemple en „Doctor Zhivago“. Ĉar Hanus ŝatis transpaŝi la eblecojn de la Belvedere-Studio kaj plej multe volis koncepti surlokigan filmarton, en kiu tiaj lokoj kiaj Parizo, Marsejlo, Ĉikago kaj Ŝanhajo estus transprenataj en la Belvedere-Studion kaj en la vienan pejzaĝon. Kiel unu el malmultaj li tamen disponis ankoraŭ pri la adaptiĝopovo kaj fantazio de la frua filmado kaj uzis siajn unikajn kapablojn por produkti ankaŭ malgraŭ modestaj eblecoj intereskaptan filmon.

 Filmaro 
 …de la reĝisoro kaj, se indikata, ankaŭ kiel scenaristo 
 Der Indische Tod, 1915
 In der Nacht, 1915
 Ein Gruss aus der Tiefe, 1915
 Die Nacht von Cory Lane, 1916
 Das Goldene Friedelchen, 1916
 Die Fiebersonate, 1916
 Der Einsiedler von St. Georg, 1916
 Am Amboss des Glücks, 1916
 Spiel im Spiel, 1916
 Unheilbar, 1917
 Das Gewissen des Andern, 1917
 Der Ring des Hauses Stillfried, 1918
 Die Liebe der Maria Bonde, 1918
 Der Letzte Liebesdienst, 1918
 Das Gürtelschloß der Senahja, 1918
 Der Fluch der alten Mühle, 1918
 E, der scharlachrote Buchstabe, 1918
 Aranka und Arauka, 1918
 Die Sühne, 1918
 Die Geige des Tommaso, 1919
 Das Geheimnis des Irren, 1919, ankaŭ kiel scenaristo
 Die Nacht der Prüfung, 1920
 Erde, 1920, ankaŭ kiel scenaristo
 Wildes Blut, 1920
 Glaube und Heimat, 1921, ankaŭ kiel scenaristo
 Aus dem Schwarzbuch eines Polizeikommissars, 2-a parto: Verbrechen aus Leidenschaft, 1921
 Die Schuhe einer schönen Frau, 1922
 Die Letzte Maske, 1924
 Das war in Heidelberg in blauer Sommernacht, 1927
 Nacht in Yoshiwara, Eine, 1928
 Gigolo, 1930 (ankaŭ: Der Arme Tanzleutnant kaj Oberleutnant Rudi), ankaŭ kiel scenaristo
 Die Glücksmühle, 1947 (ankaŭ: Das Erbe von Mühlhof, The Mill of Good Luck kaj The Mill of Happiness)
 Seine einzige Liebe, 1947, ankaŭ kiel scenaristo

 …de la aktoro 
 Wer ist der Täter?, 1913
 Die Schwarze Natter, 1913
 Roman einer Verschollenen, 1913
 Der Andere, 1913
 Der Gestreifte Domino, 1915
 Die Nacht von Cory Lane, 1916
 Das Goldene Friedelchen, 1916
 Freies Volk, 1925
 Die Elf schillschen Offiziere, 1926
 Liebe ist zollfrei, 1941
 Rembrandt, 1942 (ankaŭ Ewiger Rembrandt)
 Die goldene Stadt, 1942
 Märchen vom Glück, 1949, nemenciita (ankaŭ: Kiss Me Casanova, Traum vom Glück kaj Küss mich Casanova)

 …de la produktisto 
 Symphonie in Salzburg, 1946 (ankaŭ: Symphony in Salzburg)
 Kunstschätze des Klosterneuburger Stiftes, 1947
 Die Glücksmühle, 1947 (ankaŭ Das Erbe von Mühlhof, The Mill of Good Luck, The Mill of Happiness)
 Seine einzige Liebe, 1947
 Wer küßt wen?, 1947 (ankaŭ: Glück mußt Du haben auf dieser Welt)
 Der Leberfleck, 1948 (ankaŭ: The Freckle, Der Prämierte Leberfleck)
 Doktor Rosin, 1949 (ankaŭ: Dr. Rosin)
 Märchen vom Glück, 1949, (ankaŭ: Kiss Me Casanova, Traum vom Glück kaj Küss mich Casanova'')

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

  ()

Kategorio:Aŭstraj reĝisoroj
Kategorio:Aŭstraj aktoroj
Kategorio:Aŭstraj scenaristoj
Kategorio:Kinproduktoroj