Tyree Glenn

Kariero 
Tyree Glenn ludis ekde 1929 en lokaj orkestroj, post tio kun Tommy Mills en Vaŝingtono 1934–36 kaj en Novjorko kun Eddie Barefield 1936/37, en la studiobando de „ĵazbarono“ Timme Rosenkrantz 1938, ĉe Benny Carter 1939/40 kaj ĉe Cab Calloway 1940–46. Glenn vizitis en 1946 Eŭropon kun la orkestro de Don Redman kaj estis post sia reveno en Usonon dungita de Duke Ellington, je kiu li restis ĝis printempo de 1951. Ekde 1952 li laboris kiel studiomuzikisto por televidaj kaj radiaj stacioj en Novjorko kaj laboris kiel liberprofesia muzikisto por diversaj svingaj kaj diksilandaj ensembloj. Per propra kvaropo li prezentis en la dua duono de la 1950-aj jaroj en Novjorko, krome ekde 1952 ĝis 1963 en ĉiutaga radiospektaklo. Ekde 1965 ĝis 1968 Glenn vojaĝis kun la ĉiustelularo All Stars de Louis Armstrong; kun Armstrong li muzikis ĝis ties morto en 1971. En siaj lastaj jaroj li denove direktis propran bandon.

Glenn enkondukis en la elingtonan orkestron la grumblego-stilon (ŭa-ŭa-efekto), konatan de Joe Tricky Sam Nanton, ludis tamen ankaŭ bonege svingo-trombonon. Foje li ankaŭ prezentis kiel vibrafonisto. Li estas aŭdebla en „Melancholy Lullaby“ de Benny Carter el 1939, „Three Horn Parlay“ de Rex Stewart el 1945, „Hy’a Sue“, „Three Cent Stomp“, „Sultry Serenade“ de Duke Ellington el 1947 kaj je sonregistraĵoj kun Don Byas, Cab Calloway, Sid Catlett, Milt Hinton, Billie Holiday, Hot Lips Page kaj Billy Taylor .

 Konsultlibraj notoj 

 Richard Cook kaj Brian Morton: The Penguin Guide to Jazz on CD. 6-a eldono, Penguin, Londono 2002. ISBN 0-14-017949-6
 Carlo Bohländer kaj aliaj: Reclams Jazzführer. Reclam, Stutgarto 1989
 Martin Kunzler: Jazz-Lexikon. Rowohlt, Reinbek 1988
 Bielefelder Katalog Jazz, 2001

Kategorio:Ĵaztrombonistoj
Kategorio:Usonaj muzikistoj