Hugues Panassié

Hugues Panassié (naskiĝis la 27-an de februaro 1912 en Parizo, Francujo; mortis la 8-an de decembro 1974 en Montauban, Francujo) estis franca verkisto pri ĵazo, ĵazsaksofonisto kaj kunfondinto de la ĵazklubejo Hot club de France. En Francujo li validas kiel la „ĵazpapo“.

 Vivo 
Li studis ĉe la universitato en Villefranche en la franca provinco Rouergue, devis tamen interrompi tion en 1928 pro malsaniĝo de poliomjelito.

En 1934 Li verkis Le Jazz HotEn la franca nuntempe fiksa parolturno, citaĵo de la angla hot jazz., unu el la unuaj ĵazlibroj baziĝantaj sur pridemandado de la nigrulaj muzikistoj mem, je kio li utiligis precipe informojn kaj ligojn de Mezz MezzrowSamtempe unu el la plej fruaj libroj pri ĵazo. La belgo Robert Goffin rilatigis en 1932 en Aŭ frontieres du Jazz ĵazon kun la samtempa superrealisma tendenco.. Antaue en Eŭropo oni komprenis ĵazon ĉefe kiel muziko de (blankulaj) dancorkestroj. Sekvis multaj pluaj libroj pri jazo (kaj ankaŭ unu pri rugbeo).

En 1932 li fondis kun Charles Delaunay la klubejon Hot Club de France (en la Rue Chaptal je Parizo). Li verkis por fruaj ĵazrevuoj kiel Le Revue de JazzAperis ekde julio de 1929 ĝis marto de 1930 kaj sin direktis al la profesia muzikista medio. Ankaŭ Stéphane Grappelli, tiam ankoraŭ li skribis sian nomon „Grappelly“ kaj signis per „y“, Jazz Tango DancingAperis ekde 1930. Ankaŭ por profesiaj muzikistoj. Pli malfrue el ĝi fariĝis la Magazine du Jazz kaj Le Jazz Hot fondita en 1935 fare de Delaunay. Ekde 1950 li eldonis propran Bulletin de Hot Club de France (pli malfrue subtenata de Madeleine Gautier).

Li financis kaj organizis ankaŭ sonregistradoj de ĵazmuzikistoj, ekzemple la mitajn Panassié-registradojn en 1938 kun Mezz Mezzrow, Sidney Bechet, Tommy Ladnier (kiun li trovis nur post longa serĉado), Sidney De Paris kaj James P. Johnson. Dum la germana okupado radiostacioj de la rezistomovado dissendis la muzikon de Bechet, kio prosperigis ties popularecon eksterordinare. Ankaŭ dum la milito Panassié sendigis al si sondiskojn trans Portugalujo. Kiam foje germana oficisto demandis lin pri unu el la titoloj - „Tristesse de Saint Louis“ sur la diskingo, ene St. Louis Blues de Louis Armstrong – li diris, ke temas pri la povra Ludoviko la 14-a Mezz Mezzrow, membiografio Really the Blues. Eksterlandaj popularaj furorkantoj estis malpermesita same kiel en Germanujo kaj estis ĝenerale vendataj aŭ muzikataj kun enlandaj nomoj.. En 1938 kaj 1949 li iom longe restadis en Usono.

Kiel ne malmultaj ĵazentuziasmuloj li havis fanatikajn konvinkiĝojn. Post la milito li komencis disputi kun Delaunay pri la muziko de moderna ĵazo sukcesa ankaŭ en Francujo kaj al kiu li rifuzis meriti la nomon ĵazo (la titolo de unu el liaj libroj tekstas do konsekvence Le veritable musique du Jazz, per kio li celis ĉefe la novorleanan stilon). Li dissendis eĉ veran akuztraktaĵon al la Hot-klubejoj en Francujo. Sed ankaŭ alikaze li estis puristo - eĉ al sia amiko Louis Armstrong li iam plendopetis, ke li bonvolu ludi „a la Niou“ (laŭ la novorleana).

En 1948 li fondis en Nico la unuan ĵazfestivalon en Eŭropo, dum kiu koncertis Louis Armstrong, Earl Hines, Rex Stewart kaj Mezz Mezzrow.

Ekde 1938 li loĝis en Montauban, kie nuntempe okazas ĵazfestivaloj memore al li. Lia diskokolekto plene konserviĝis kaj troviĝas en la „Médiathèque de Villefranche-de-Rouergue“ en Aveyron.

 Verkoj 

 Le Jazz Hot, Editions Corrêa, 1934, angla eldono 1936
 Hot Jazz Records, eld. R.C.A. Victor, Camden, Nov-Ĵerzejo, 1939
 La Musique de Jazz et le Swing Editions Corrêa, 1943
 Les Rois du Jazz Editions Ch. Grasset, Ĝenevo, 1944
 La Véritable musique du Jazz Editions Robert Laffont, 1946, 1952
 Douze Années de Jazz (1927-1939), Editions Corrêa, 1946
 Le Rugby, Editions Les Presses Rapides, 1946.
 Cinq mois a New York (Octobre 1938-Fevrier 1939), Editions Corrêa, 1947
 Jazz Panorama, Editions des Deux-Rives, 1950
 Quand Mezzrow enregistre Editions Robert Laffont, 1952
 Dictionnaire du Jazz, 1954 (kun Madeleine Gautier),Editions Robert Laffont, 1954, samkiel en 1971 Editions Albin Michel, 3-a eldono 1987
 Petit Guide pour une discotheque de Jazz, Editions Robert Laffont, 1955
  Discographie critique des meilleurs disques de Jazz, Editions Robert Laffont, 1958
 Histoire du vrai Jazz, Editions Robert Laffont, 1959
 La Bataille du Jazz, Editions Albin Michel, 1965
 Louis Armstrong, Nouvelles Editions Latines, 1969.
 Monsieur Jazz- Entretiens avec Pierre Casalta (membiografio), Editions Stock, 1975

 Literaturo 
 Christian Senn Hugues Panassié 1995

 Eksteraj ligiloj 
 Franca retpaĝo pri li
 Artikolo pri la historio de ĵazo en Francujo 

 Referencoj 

Kategorio:Francaj muzikaj kritikistoj‎
Kategorio:Ĵazaj sondisko-produktistoj
Kategorio:Muzikhistoriistoj
Kategorio:Francaj sondisko-produktistoj‎