Groovin’ High

Groovin’ High estas frua bibopa titolo, kiun ĵazmuzikisto kaj komponisto Dizzy Gillespie verkis kaj publikigis en la jaro 1944Carlo Bohländer u.a. Reclams Jazzführer Stuttgart 1970, S. 859 kaj kiu fariĝis unu el liaj plej famaj kantoj.Vd. Henry Martin, Keith Waters: Jazz: The First 100 Years, eldonita de Thomson Wadsworth en 2005, paĝoj 203, 209, ISBN 0534628044 La temo havas la kantoformon A - B - A - C. Ĝi baziĝas kiel biboptemo sur la akorda strukturo de Whispering, normkanto komponita de John Schonberger en 1920,Vd. Donald L. Maggin: Dizzy: The Life and Times of John Birks Gillespie, S. 167, Harper Collins 2005, ISBN 0688170889 kaj staras daŭre en maĵoro. En la taktoj 1/2, 5/6 und 9/10 de la partoj A ĝi konsistas nur el tritomotivo, kiu memoras pri kukolo krio, en la aliaj taktoj tamen el biboptipaj okonnotaj frazoj.Hans-Jürgen Schaal Jazz-Standards. Das Lexikon, p. 174s.

En la biografioDizzy la kanto estas priskribita kiel „plaĉa kanto mezrapida“, kiu montras la povon de Gillespie je la formado de interesaj strukturoj kun nur ses instrumentoj. La titolo ankaŭ estis uzata kiel titolo de diversaj muzikalbumoj aŭ libroj, ekzemple por la biografio Groovin’ High: The Life of Dizzy Gillespie.Vd. Alyn Shipton: Groovin' High: The Life of Dizzy Gillespie, Oxford University Press, ISBN 0195144104

 Efikohistorio 
La pecon Groovin’ High Gillespie unue surbendigis la 9-an de februaro 1945 kun Dexter Gordon ĉe tenorsaksofono, Frank Paparelli ĉe piano, Chuck Wayne, gitaro, Murray Shipinski, kontrabaso kaj Shelly Manne ĉe frapinstrumentaro.Dexter Gordon, Vol. 2 Young Dex 1944-1946 Ĉi tiu unua registraĵo enhavas „aŭdacan 6-taktan enkondukon kaj surprize solenan kodon“; Gordon ludas pri la melodio de Gillespie „kontrapunktan kontraŭvoĉo“. Jam en la sama monato ekestis du aliaj sonregistraĵoj, kiujn kunverkis la komponisto.

Ĵazhistorie fama estas aparte la sonregistraĵo el 28-a de februaro 1945, ĉar ĝin kunverkis krom Gillespie ankaŭ Charlie Parker, kaj ĉar temas pri la unua studioregistraĵo, sur kiu la du muzikas kune.Al la sesopo apartenis krome Clyde Hart, Remo Palmieri, Slam Stewart kaj Cozy Cole. La sonregistraĵo pli malfrue aperis sur la samnoma albumo ĉe diskeldonejo Musicraft. Ĉifoje la du blovinstrumentistoj prezentis la pecon Groovin’ High unusone. Ĉi tiu versio pli malfrue ankaŭ aperis sur la albumo Shaw Nuff.Portreto de la kanto ĉe jazzstandards.com la kanto estas unu el sep kantoj sur la albumo, kiuj ŝokis laŭ ĵazrecenzisto Scott Yanow la samtempuloj de Gillespie.Scott Yanow: Bebop: The Best Musicians and Recordings, p. 55, Backbeat Books 2000, ISBN 0879306084 Yanow klarigis en sia libro Jazz: A Regional Exploration, ke tiutempe tiaj kantoj estis senekzemplaj, ĉar ili montris radikale alian tonlingvon kompare kun samtempa svingomuziko.Scott Yanow: Jazz: A Regional Exploration, p. 111, Greenwood Publishing Group 2005, ISBN 0313328714

Kvankam la entuziasmuloj kaj amikaj muzikistoj komence trovis la materialon tre stranga kaj malfacila, Groovin’ High laŭ The Sax & Brass Book baldaŭ establiĝis kiel ĵaza normkanto.Brian Priestley, Dave Gelly, Tony Bacon, Paul Trykna: The sax & brass book: Saxophones, Trumpets and Trombones in Jazz, Rock and Pop, p. 18, Backbeat Books 2003, ISBN 0879307374 LaŭYanow la solaĵoj de Parker kaj Gillespie nur malmulte rilatis al la melodio, sed ili estis ja ligitaj. Estis grava paŝo antaŭen por la ĵazo.

Kaj Gillespie kaj ankaŭ Parker surdiskigis la pecon ankoraŭ pli malfrue – Parker en 1953 kun orgenisto, Gillespie fine de la 1950-aj jaroj kun la kantensemblo Les Double Six. La plej gravaj novversioj de la normkantoj estas tiuj de Cannonball Adderley/Milt Jackson, Lou Donaldson, Erroll Garner, Hampton Hawes, Bobby Timmons, George Wallington kaj Gerald Wilson.

 Literaturo 
 Hans-Jürgen Schaal (Hrsg.) Jazz-Standards. Das Lexikon. Bärenreiter, Kassel, 2004 (3-a eldono); ISBN 9783761814147

 Referencoj 

Kategorio:Ĵazaj normkantoj