Antoinismo

Antoinismo estas nova religiema movado fondita en la frua 20-a jarcento en Belgio, kaj baziĝas sur sinkretisma filozofio-religio de elementoj el la katolikismo, spiritismo kaj teozofio, cele al kuracado kaj konsolado (franca) Dericquebourg, 1988,  24.. Temas pri filozofia spiritualisma movado kiu estas tre tolerema kaj ne postulas ekskluzivecon de religia praktiko(franca) Jean-François Mayer, «Note sur les Nouveaux Mouvements Magiques», ARIES, Association pour la Recherche et l'Information sur l'Ésotérisme, nro 22,‎ 1999, p. 88 (arkivo] [PDF])..

La fondinto de la movado, Louis Antoine, laboristo naskiĝinta en Mons-Crotteux (Belgio) en 1846, prizorgis pere de preĝado kaj magnetismo dum dudek du jaroj la malsanulojn al kiuj li dediĉis sian sorton. En la belga banloko Spa estas strato nomata laŭ li (Avenue du Père Antoine).

Influita de la skribaĵoj de Allan Kardec, li fondis unue asocion nomitan «Vignerons du Seigneur» (La Vitistoj de la Sinjoro) kaj li ekspluatas siajn talentojn kiel mediumo kaj magnetisto en ĝi. Male al sektoj, la antoinismo nek trudas altajn aŭ devigajn financajn kontribuojn(fr) Komparo inter Antoinismo kaj Subud, Virtuala muzeo pri Antoinismo, la 21-an de februaro 2025..

La antoinista kulto restas la sola religio naskita en Belgio, kies famo kaj sukceso transiris la limojn de la lando(es) (es) Albert Samuel, Para comprender las religiones de nuestro tiempo, Estella, Editorial Verbo Divino, 1989 (rete legebla  arkivo), p. 194..

 Instruo 
La kulto malakceptas ĉiujn formojn de prozelitismo, inkluzive de tiu vidalvide de vizitantoj de la temploj. Ĝi toleras aliajn religiojn, ĉar ili instruas la gravecon de fido kaj preĝo kaj tiele, per spiriteco, instigas la homojn vivi malpli materialisme(franca) Dericquebourg, 2002,  42-44.. Laŭ Antoine, "ne temas pri tio ĉu iu religio estas pli bona ol la alia, ĉar ĉiuj havas unu kaj la saman bazon: fidon. Ili diferencas nur en formo, la ekstera flanko, kaj sekve, la kredantoj ne estas petataj rezigni siajn kredon kaj religion(franca) Guillaume Chapheau, «Une pensée religieuse en concurrence : la révélation du père des Antoinistes & la Bible des Protestants», Nord, revuo de kritiko kaj literatura kreado en Nord-Pas-de-Calais, Presses du Septentrion, nro 56,‎ decembro 2010, p. 87-91. Iuj fideluloj samtempe praktikas judismonDericquebourg, 1993,  130, islamon(franca) Régis Dericquebourg, « De la Belgique à Caudry : l'antoinisme, une religion de guérison » [konferenco], Cambrai, la 12-an de novembro 2009., budaismon (franca) Bégot, 2000, ., estas iamaj katolikoj aŭ adeptoj de rejkio, jogo, aŭ tajĝiĉŭanoDericquebourg, 1993, j 136-137. aŭ adeptoj de ideoj de Nova Epoko kiuj vidas en Antoine spiritan personecon(franca) Anne-Cécile Bégot, «Les Mutations de la représentation du divin au sein d'un groupe à vocation thérapeutique, Le cas de l'antoinisme », Archives de sciences sociales des religions, vol. 111,‎ 2000,  (reta legado). Fideluloj montras ankaŭ profilon similan al tiuj, kiuj estis altiritaj de la spiritismo en la 19-a jarcento kaj ĝenerale interesiĝas pri spiritualismo, sed en rompo kun la katolika eklezio aŭ skeptika pri akademia medicino(franca) Régis Dericquebourg, Les antoinistes (la antoinistoj), Belgio, eld. Brepols, 1993, p. 124 (ISBN 978-2-503-50325-7).

La kulto instruas toleremon kiel la plej grandan virton kaj ignoras la nocion de herezo(franca) Guillaume Chapheau, «Une pensée religieuse en concurrence : la révélation du père des Antoinistes & la Bible des Protestants», Nord, revuo de kritiko kaj literatura kreado en Nord-Pas-de-Calais, Presses du Septentrion, nro 56,‎ decembro 2010, p. 87-91 (rete legebla[PDF]). Antoinismo ne prenas starpunkton pri sociaj aferoj kiel ekzemple eksedziĝo, abortigo kaj sekseco(franca)  Marie-Pierre Fonsny, « Antoinisme : Un produit wallon basé sur une foi exclusive », Le Soir, Bruxelles, Rossel,‎ la 26-a de oktobro 1993, p. 21, ĝi estas tute fremda al iuj politikaj okupoj kaj ne uzas honorindajn titolojn, konsiderante ĉiujn homojn kiel egalajn(franca) Paul Lesourd, Solutions religieuses autres que les grandes religions pour les âmes à la recherche de Dieu-Les religions minoritaires et les mouvements philosophico-spiritualistes (religiaj solvoj aliaj ol la grandaj religioj por animoj je la serĉado de Dio-La malplimultaj religioj kaj la filozofiismaj-spiritualismaj movadoj), Presses de la Cité, 1973, 332 p. (OCLC 715242), «Ĉapitro 3 : Les antoinistes » p. 79-80. Ĵurnalo eldonita de la franca verkisto kaj ĵurnalisto Louis Pauwels resumis la ĉefajn celojn de la antoinista religio-filozofio kiel "reciproka helpo, spirita kaj homa solidareco, disponeblo kaj akceptemo"(franca) Hélène Renard, « Question de spiritualité, tradition, littérature », Sectes, mouvements, écoles, vol. 17,‎ marto-aprilo 1977, p. 53-54.

 Temploj kaj legosalonoj 

 Temploj 
Ĝi havis siatempe templojn(franca) Adresoj de temploj kaj legodomoj  kiuj troviĝis en Aŭstralio, Belgio, Brazilo, Francio, Italio, Nederlando kaj Svislando. En la nuna ekopo konserviĝis nur funkciantaj 64 temploj : 31 en Francio precipe en banlokaj urboj, unu en Monako kaj unu en Belgio. Tiu en Bruselo, Belgio ne plu funkcias kiel templo sed kiel loĝejo, artgalerio kaj ejo por diversaj aktivecoj (prelegoj, kuirartaj versperoj aŭ kantado de mantroj(franca) Les Soirées mantras, Facebook.). Ĉar tiuj sanigaj kaj filozofiaj temploj(angla) Temple Gallery in Brussels, Facebook celis kredantojn kaj ne-kredantojn, ili estis unikaj en la mondo. Post la 1-a Mondmilito, la antoinista kulto (fr. culte Antoiniste) en Belgio, ricevis la civitan personecon. Ĝi estis agnoskita kiel "Fondumo de publika intereso", statuso kiu permesis posedi posedaĵojn (inkluzive templojn) kaj ricevi postlasaĵojn/heredaĵojn aŭ legacojn(franca) Le culte Antoiniste Les Voies Libres (la liberaj vojoj)..

Iuj temploj kiel tiuj en Verviens(franca) « Inventaire général du patrimoine culturel — Temple d'antoinistes, Vervins », Base Mérimée. kaj Aix-les-Bains(franca) « Inventaire général du patrimoine culturel — Rhône-Alpes, Savoie — Aix-les-Bains, Plaine de Marlioz, Saint-Exupéry (chemin) 3 — Temple du culte antoiniste ». (ambaŭ en Francio) estas menciataj en la ĝenerala inventario de la kultura heredaĵo. La kulto antoinismo estas leĝe aprobita kiel kultura asocio en Francio.

La internaj muroj de la temploj ofte estas farbitaj en la verda koloro, simbolo de la reenkarniĝo.

 Legosalonoj 
La kulto ankaŭ posedas legosalonojn en Aŭstralio, Belgio, Brazilo, Francio, Italio, Kongo, Luksemburgo kaj sur la insuloj Reunio kaj Gvadelupo, sed neniu kulto plu okazas en tiuj konstruaĵoj.

 Referencoj 

 Bibliografio 
(franca) Régis Dericquebourg, Les antoinistes (la antoinistoj), Belgio, eld. Brepols, 1993, p. 124 (ISBN 978-2-503-50325-7)

(franca) Benoît Narinx, L’évolution du culte antoiniste en Belgique (la evoluo de la antoinista kulto en Belgio), tezo en sociologio, Universitato de Lieĝo, 1986-1987.

(franca) Robert Vivier, Délivrez-nous du mal — Antoine le guérisseur, Bruselo, eld. Labor, 2006 (1a eld.1936) (ISBN 978-2-246-02082-0)

 Eksteraj ligiloj 
 Listo de Antoinistaj temploj sur WikiTrans
 (franca) antoinisme.com 
 (franca) Ne-oficiala retejo pri Antoinismo
 (franca) La liberaj vojoj : le culte antoiniste

 Vidu ankaŭ 
 Spiritismo
 Spiritismo kaj homfaritaj religioj
 Teozofio

Kategorio:Malfrua Moderna Historio de Kristaneco
Kategorio:Novaj religioj
Kategorio:Religio en Francio
Kategorio:Religio en Belgio