Biologia lukto kontraŭ plagoj

Biologia lukto kontraŭ plagoj aŭ mallonge biologia lukto en agrikulturo estas metodo de lukto kontraŭ insektoj, akaroj, fiherboj kaj plantomalsanoj) kiuj baziĝas sur predado, parazitismo, herbovorado, aŭ aliaj naturaj rimedoj ĝi povas esti grava komponaĵo de programoj de Integrita lukto kontraŭ plagoj (ILKP).

Biologia lukto estas difinita kiel malpliigo de la plagaj populacioj fare de naturaj malamikoj kaj estas natura okazaĵo aŭ postulas aktivan homan rolon. Naturaj malamikoj de plantdomaĝuloj konataj ankaŭ kiel biologiaj agantoj, inkludas predantojn, parazitoidojn, kaj patogenojn. Biologiaj agantoj de plantaj malsanoj estas plej ofte menciataj kiel antagonistoj. Biologiaj agantoj de trudherboj inkludas herbovorulojn kaj plantajn patogenojn. Predantoj, kiaj birdoj, kokcineloj kaj neŭropteroj, estas plejparte liber-vivantaj specioj kiuj konsumas grandan nombron da predoj dum ilia tuta vivdaŭro. Parazitoidoj estas specioj kies nematuruloj evoluiĝas sur aŭ ene de ununura vivulo, finfine mortigante aŭ mortige infektante la gastiganton. Normale ili havas tre mallarĝan gasto-teritorion. Multaj specioj da vespoj kaj kelkaj muŝoj estas parazitoidoj. Patogenoj estas malsan-kaŭzaj organismoj kiaj bakterioj, fungoj, kaj virusoj. Ili mortigas aŭ malfortigas sian propran gastiganton kaj estas relative specifaj. Ekzistas tri baztipoj de biologiaj luktostrategioj: nome konservado, klasika biologia lukto, kaj populacia kreskigo.

Literaturo
 Wiedenmann, R. (2000). Introduction to Biological Control. Midwest Institute for Biological Control. Illinois. Available from http://www.inhs.uiuc.edu/research/biocontrol , Universitato de Ilinojso ĉe Urbana–Champaign
 Cowie R. H. (2001) "Can snails ever be effective and safe biocontrol agents?". International Journal of Pest Management 47(1): 23-40. PDF 




Konstruo de organismaj senplagaj ĝardenoj
 The Time Saving Garden  by David and Charles PLC/Reader's Digest, ISBN 978-0-276-44245-2

Efiko sur indiĝena biodiverseco
 Pereira, M.J. et al. (1998) Conservation of natural vegetation in Azores Islands. Bol. Mus. Munic. Funchal 5, 299–305
 Weeden, C.R., A. M. Shelton, kaj M. P. Hoffman. Biological Control: A Guide to Natural Enemies in North America. Disponebla el  (konsultita decembre de 2007)
 Cane toad: a case study. 2003. Disponebla el   (konsultita decembre de 2007)
 Humphrey, J. and Hyatt. 2004. CSIRO Australian Animal Health Laboratory. Biological Control of the Cane Toad Bufo marinus in Australia
 Cory, J. and Myers, J. 2000. Direct and indirect ecological effects of biological control. Trends in Ecology & Evolution. 15, 4, 137-139.
 Johnson, M. 2000. Nature and Scope of Biological Control. Biological Control of Pests

Efiko sur invadaj specioj

 Cofrancesco, A. 2007. U.S. National Management Plan: An Action Plant for the Nation- Control and Management. Army Corps of Engineers. Disponebla el  

Efiko sur futuro

 Cooksey D. 2002. Biological Control in Pest Management Systems of Plants. Western Regional Committee, Riverside, CA.

Ekonomia efiko

 Griffiths, G.J.K. 2007. Efficacy and economics of shelter habitats for conservation. Biological Control: in press. doi:10.1016/j.biocontrol.2007.09.002
 Collier T. and Steenwyka, R. 2003. A critical evaluation of augmentative biological control. Economics of augmentation: 31, 245-256.

 Vidu ankaŭ 
 Plagokontrolo

 Eksteraj ligiloj 

 Biologia plagokontrolo , National Invasive Species Information Center, United States National Agricultural Library. Lists general information and resources for biological pest control.
 Biologia plagokontrolo ĉe sudaj landoj - 10-minuta filmeto
 Biological Control: A Guide to Natural Enemies in North America
 Konstruo de ĝardeno laŭ natura plagokontrolp 
 Edukaj filmoj pri biologia plagokontrolo de blanka muŝo, afedoj kaj araneakaroj ĉe forcejoj 
 Association of Natural Biocontrol Producers Komerca asocio de biologia plagokontrola industrio
 Alternative Methods of Mole Cricket Control  ĉe Universitato de Florido

Novaĵoj