Gevorgjan Teologia Seminario

La Gevorgjan Teologia Seminario (armene: Գևորգյան Հոգևոր Ճեմարան 'Gevorgjan Hogevor Ĝemaran') estas teologia lernejo-kolegio de la Armena Apostola Eklezio fondita de la Katolikoso Georgo la 4-a en 1874. Ĝi situas en la urbo Eĉmiadzin ene de la komplekso de la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin, en Armenio. Ĝi estas konsiderata la plej antikva universitato en la limoj de la moderna Armenio.

 Historio 
Dum la permanenta ofico de Katolikoso Georgo la 4-a (1866–1884), li alvokis krei teologian lernejon ĉe la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin por plenumi la edukajn bezonojn de la pastraro. Somere 1872 li alvokis arkimandriton Gevorg Surenjan, Vahan Bastanjan, Vahram Mankuni kaj Aristakes Sedrakjan por faciligi la restarigon de la historia lernejo. Oni decidis malfermi novan seminarion.

 Deknaŭa jarcento 
eta|300px| maldekstre| Ĝenerala vido de la seminaria konstruaĵo
La 18-an de majo 1869, la unua ŝtono de la Gevorgjan Seminario estis metita en la nordo de la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin. La fundamenta ŝtono estis instalita de la Katolikoso Georgo la 4-a. Dum la solena ceremonio ĉeestis verkisto Gazaros Aghajan. "La 25an de majo ni ĉeestis la feliĉajn okazojn, unu el ili estis la dua jara datreveno de la konsekro de Katolikoso kaj la alia, la fondo de la seminario" (Ararat, Vagharŝapat, 1869-a numero). La seminario estis konstruata inter 1869–1874. Dum tiu sama tempo la Armena Eklezio estis intertraktita kun la cara registaro pri la malfermo de la lernejo. La 28-an de septembro 1874 la seminaria konstruaĵo estis preta kaj ĝia finkonstruo festita. Kelkajn tagojn poste, la 5-an de oktobro 1874, Gulkoviĉ, la Oficiro de la Kaŭkaza Komisiono, informis arkimandriton Bastanjan, ke la caro aprobis la seminarian ĉarton kaj ke ĝi rajtas malfermiĝi.

La seminario havis siajn unuajn diplomiĝintojn dum la lerneja jaro 1885–1886. Por plibonigi la instruadon de ekleziaj temoj Katolikoso Markar la 1-a (1885–1891) invitis episkopon Malaĥai Ormanjan instrui en la seminario. Lia gvidado helpis plifortigi la rolon de ĉi tiuj temoj; cetere en unu jaro episkopo Ormanjan varbis studentojn al la seminario fervoraj kaj pretaj studi la antikvan armenan eklezion. La famaj samtempuloj de ĉi tiu generacio estis la Katolikoso Georgo la 5-a (1911-1930), Arkimandrito Komitas, Garegino la 1-a de la Sankta Seĝo de Kilikio kaj Episkopo Karapet Mkrtĉjan.

La Gevorgjan Seminario estis la sola akademia institucio, kie oni instruis la sciencon pri edukado, psikologio, logiko kaj filozofio, kun la ĉefa celo prepari kernan grupon de lertaj kaj edukitaj instruistoj. La disvolviĝo kaj efektivigo de la Edukaj Sciencoj en la seminario estis fonditaj per la klopodoj de S. Mandikjan, N. Karamjan, A. Oltecjan, G. Ediljan, kaj A. Ŝavarŝjan. Granda emfazo ankaŭ estis donita al la historio de la armena popolo, literaturo, bibliografio, etnografio, muziko, arkitekturo kaj arto ktp.

Novaj kolegoj anstataŭigis ĉi tiun unuan generacion de edukistoj. La diplomiĝintoj de la seminario estis invititaj instrui, inter ili Manuk Abeghjan, ĉefepiskopo Karekin Hovsepianc, episkopo Karapet Mkrtĉjan, Komitas kaj aliaj.

La seminario ankaŭ estis akuzita pri la tasko prepari instruistojn por laikaj lernejoj. La 16-an de septembro 1888, Katolikoso Makar la 1-a (1885–1891) aldonis apendicon al la ĉarto de la seminario, kiu asertis la celon de ĉi tiu eduka institucio prepari la armenan pastraron. Dum la unuaj 43 jaroj de ekzisto, la seminario preparis 43 klerikojn/instruistojn, kiuj siavice edukis por miloj da studentoj. Dum la seminario estis fondita kiel Teologia Lernejo, la veraj avantaĝoj de la lernejo estis pli sekularaj, ĉar la diplomiĝintoj konstruis gravan edukan kaj kulturan riĉaĵon en la 19a kaj 20a jarcentoj.

 Frua 20-a jarcento 
eta|300px| thumb |Vidaĵo de la malantaŭa parto de la seminario
La fondo de la seminario koincidis kun periodo de apero de armena kulturo kaj pliiĝo de intelektuloj. Tamen tiutempe la cara registaro okupiĝis pri la politiko fermi la lokajn paroĥajn lernejojn. Eltenante ĉi tiun malfacilan periodon, la seminario povis konservi sian ekziston ĝis 1917 kaj estis la liga kaj kuniga forto por armenaj lernejoj kaj kulturo. La seminario kunvenigis armenajn junulojn el la tuta mondo; ĝi edukis ilin kaj resendis ilin al iliaj hejmoj, atendante, ke ili malfermos armenajn lernejojn kaj transdonos tion, kion ili lernis.

Dum la unuaj 43 jaroj, la seminario plenumis sian mision kun alta respondeca nivelo al la Armena Eklezio, povigante ĝin kun kuraĝa legio de pastraro kaj ankaŭ multmeritaj armenologoj, filologoj, historiistoj, muzikistoj, instruistoj kaj patriotaj publikaj personoj. Inter la famaj diplomiĝintoj estas Katolikoso Greorgo la 6-a Ĉorekĝjan, Garegino la 1-a Hovsepianc (Katolikoso de la Sankta Seĝo de Kilikio), episkopo Karapet Ter-Mkrtĉjan, Ruben Ter-Minasjan, Komitas, Ervand Ter-Minasjan, Arŝak Ter-Mikaeljan, Manuk Abeghjan, Nikoghajos Adonc, Stepan Malĥasianc, Avetik Isahakjan, Aksel Bakunc, Levon Ŝant kaj multaj aliaj instruistoj kaj klerikoj.

Dum la tempo de la Armena genocido, la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin pleniĝis de amasaj nombroj da rifuĝintoj. Pro la tragedia situacio alfrontata de la armena nacio, Katolikoso Georgo la 1-a kaj la direktoro, episkopo Karekin Hovsepianc, decidis provizore fermi la seminarion en decembro 1917, kun granda espero, ke ĝi remalfermiĝos la venontan jaron.

Nur en 1921 komenciĝis penoj por remalfermi la seminarion. Katolikoso Georgo la 5-a Surenianc (1911-1930), Katolikoso Ĥoren la 1-a Muradbekjan (1932-1938) kaj ĉefepiskopo Karekin Hovsepianc faris gravajn paŝojn por remalfermi la lernejon. Ĉi tiuj klopodoj fine realiĝis pro la sinsekvaj agadoj de Katolikoso Georgo la 6-a Ĉorekĝjan (1941–1954).

En 1925, tiama ĉefepiskopo Ĥoren Muradbekian (kiu estis la reprezentanto de la Katolikoso) sciigis, ke la Komisiona Konsilio de Popoloj produktis rezolucion, kiu permesis la remalfermon de la seminario. La novaĵoj atingis ĉiujn armenajn diocezojn kaj gratulojn per financa helpo sendita al Katolikoso Georgo. Tamen ĉi tiu rezolucio ne realiĝis.

La 28-an de junio 1928, Katolikoso Georgo la 5-a petis al la prezidanto de la Konsilio pri Popola Komisiono Sahak Ter-Gabrieljan remalfermi la seminarion. Konstruaĵo estis asignita, sed la registaro konfiskis ĝin deklarante provizoran bezonon. Ĝi neniam estis redonita al la eklezio kaj nuntempe estas la Ŝtata Centra Arkivo de la Respubliko Armenio.
eta|300px |maldekstre| Fronta spaco de la seminaria konstruaĵo
Kiam la Katolikoso Ĥoreno la 1-a estis konsekrita, unu el liaj urĝaj taskoj fariĝis la temo de remalfermo de la seminario. En sia unua dekreto la 20-an de februaro 1933, li diris "... en ĉi tiuj prudentaj kaj singardaj tempoj estas nepre, ke ni plibonigu la malfacilan financan situacion de Patrino Seĝo, savi kaj riĉigi la unuiĝintan fratecon, servi la infanojn de la eklezio kaj disvastigi la veron de vivo en alta religia lernejo, kiu hodiaŭ estas fermita pro milito kaj malfacilaj kondiĉoj".

Eĉ antaŭ la konsekro en 1941, Katolikoso Georgo la 6-a emfazis la neceson remalfermi la seminarion enkondukante taŭgajn projektojn en la Nacian Eklezian Asembleon. Supera Arkimandrito Srapion kontribuis al la remalfermo. Li preparis dokumenton konsistantan el 10 eroj, kiuj reprezentis la ĉarton. La ĉarto inkluzivis informojn pri la sesjara kurso por la studentoj. Laŭ la ĉarto, la seminario havu tri dujarajn periodojn kaj enskribu 36 dolĉvoĉajn kaj sanajn lernantojn, kiuj post la diplomiĝo devas servi la Armenan Apostolan Eklezion. En kazoj, kiam la diplomito ne povis fariĝi kleriko, la studento, laŭ skriba interkonsento, devus pagi la elspezojn faritajn dum lia edukado.

La Armena Diasporo kontribuis al la sukcesa remalfermo. La Primaso de la Armena Eklezio en Usono, ĉefepiskopo Tirair Ter-Hovhanesjan aŭdis pri la seminario, transdonis al Katolikoso Ĥoreno la 1-a sian deziron pagi la elspezojn por tri studentoj. La sumo de la Sanasara Testamento devas esti uzata ankaŭ por la seminario. Post lia konsekro en 1941 kiel Katolikoso de Ĉiuj Armenoj, Katolikoso Georgo la 6-a tuj eldonis sian unuan dekreton notante la gravecon de remalfermo de la seminario.

 Remalfermo en 1945 
eta|250px| maldekstre|Bagrat Galstanjan, primaso de la Armena eklezio, unu el la diplomiĝintoj de la Gevorgjan Teologia Seminario.
La 1-an de novembro 1945, post fermo dum 38 jaroj, la pordoj de la Gevorgjan Teologia Seminario denove estis malfermitaj por ke junaj armenoj fariĝu pastroj en la Armena Apostola Eklezio. Tamen tempoj estis malfacilaĵoj. Estis pli ol 300 preĝejoj fermitaj de la komunisma registaro. “La 1an de novembro 1945 okazis la remalfermo de la Teologia Seminario. Konataj sciencistoj kaj eksdiplomiĝintoj ĉeestis la ceremonion inter ili Malhasjan, Ervand Ŝahaziz, Avetik Isahakjan, kaj multaj aliaj. Kiel atestantoj asertas, ke la okuloj de Katolikoso Georgo la 6-a fluis kun feliĉaj larmoj dum la komenca preĝo. Klasoj komenciĝis la 2-an de novembro 1945. "

Katolikoso Georgo la 6-a ricevis multajn feliĉajn mesaĝojn ĉi-okaze. Gravas mencii la gratulan telegramon de diplomiĝinto de Gevorgjan Seminario, la Katolikoso Garegino la 1-a de la Sankta Seĝo de Kilikio, kiu diras: "Ni direktas niajn gratulojn okaze de la remalfermo de la Seminario".

La 6-an de septembro 1945 laŭ la dekreto kaj ratifiko de la Supera Spirita Konsilio la postenon de direktoro de la seminario ricevis la sperta edukisto kaj anglalingva fakulo Minas Minasjan.

La seminario eniris novan stadion de sia historio kun novaj lernantoj kaj novaj instruistoj. La remalfermo estis festita kun granda soleno kaj grandiozeco. Katolikoso Georgo la 6-a mem sekvis la edukan progreson de la studentoj, la kvaliton de iliaj manĝaĵoj kaj vestaĵoj, kaj ankaŭ aliajn ĉiutagajn cirkonstancojn de la studentoj. En 1951 la revo de la Katolikoso Georgo la 6-a rikolti la fruktojn de la seminarioj realiĝis, kiam la seminario havis siajn unuajn diplomiĝintojn. Naŭ studentoj kompletigis ses kursojn de la seminario, la plimulto el ili kun bonegaj notoj.

 Nuna stato 
eta|250px |Dormejo de la Gevorgjan Teologia Seminario malfermita en 1999
eta|250px|Centro de sportoj kaj eventoj de la seminario malfermita en 2011
Grava restrukturado de la Gevorgjan Seminario okazis en 1999 kiam Garegino la 2-a, Supera Patriarko kaj Katolikoso de Ĉiuj Armenoj, supreniris la tronon de Sankta Gregorio la Iluminanto. Katolikoso Garegino proponis pliigi la nombron de studentoj samtempe levante la respondecojn de la administra kaj instruista personaro.

Sub la superrigardo kaj tuja partopreno de la Katolikoso, la eduka instruplano de la seminario spertis fundamentajn ŝanĝojn. Garantii altan eduknivelon, kuracistojn, profesorojn kaj sciencajn kandidatojn; kiuj dediĉis sian vivon por eduki armenajn junulojn kaj disvolvi sciencojn, estis invititaj instrui en la seminario.

En 2001-2002 la Gevorgjan Teologia Seminario akiris la statuson de Institucio de Supera Religia Eduko (teologia universitato). Post revizio de la restrukturiga kaj plibonigita instruplano, la Edukministerio de la Respubliko Armenio donis al la seminario la statuson de Religia Universitato. En 2002, grava rekonstrua penado estis entreprenita pro la donacoj de Gevork kaj Sirvard Hovnanjan de Usono. Ĉiu ĉambro de la seminario estis renovigita, kaj la struktura integreco de la konstruaĵo pliboniĝis. La novaj klasĉambroj estis uzataj ekde la lerneja jaro 2003/2004.

 Strukturo 
La akademia konsilio estas la estraro de la seminario. La konsilion estras la Katolikoso de Ĉiuj Armenoj. La eduka metodokomisiono de la seminario havas konsultan rolon. La membroj de la komitato estas elektitaj per la iniciato de la akademia konsilio, aprobita de la Katolikoso. En novembro 2015 formiĝis la kultura komitato de la seminario.

Nuntempe la seminario havas la jenajn seĝojn:
 Prezidanto de Bibliaj studoj .
 Katedro pri Historia Teologio.
 Prezidanto de Kristana Doktrino.
 Prezidanto de Praktika Teologio.
 Katedro pri Filologio.
 Katedro pri Homaj Sciencoj.

La seminario ofertas bakalaŭrajn, magistrajn kaj doktorajn gradojn en la supre menciitaj kampoj.

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 
 Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin

 Eksteraj ligiloj 
 Gevorgjan Teologia Seminario 

Kategorio:Armena Apostola Eklezio
Kategorio:Universitatoj en Armenio