Harpioj

La harpioj en la mita rakontaro 
La harpioj estis filinoj de la oceanidino Elektro (aŭ OzomenoHigeno. Fabloj, 14.) kaj de la mara pradio Taŭmaso, do ili estis fratinoj de la ĉielarko, Iriso. Tamen, alternativaj versioj igas ilin filinoj de Ponto (Maro) kaj Geo (Tero)Servio. Pri la Eneado, 3.241., de la monstra TifonoValerio Flako, 4.428 kaj 516. aŭ eĉ de Fineo memJohanno Tzetzes, Pri Likofrono, 166..

La poeto Heziodo priskribis ilin kiel estaĵoj kun mirinda blonda hararoHeziodo. Teogonio, 267., kaj ceramik-arto ofte prezentis la harpiojn kiel belaj virinoj kun flugiloj. Harpioj tiel malbelaj birdo-virinoj, ekzemple en la Eŭmenidoj de EsĥiloEsĥilo. Eŭmenidoj, linio 50. estas malfrua evoluo, pro konfuzo kun la sirenoj. Romiaj kaj bizancaj verkistoj ankaŭ detaligis sian malbeleconVergilio, Eneido 3. 216; Ovidio, Metamorfozoj, 7.4; Festoj, 6.132; Higeno, Fabloj, 14; Johanno Tzetzes, Pri Likofrono, 653..

eta|maldekstra|275ra|Fineo kaj la Boreidoj atendas la Harpiojn, sur kratero (ĉ. 460 a.K.).
 Fineo kaj la fino de la harpioj 
La trakia reĝo Fineo iĝis tiel bona divenisto, ke kolerigis Zeŭson, tial kial Fineo kapablis malkovri eĉ la diajn sekretojn. Pro tio, li estis blindigita kaj ekzilita en insulo. Zeŭso ordonis la harpiojn malebligi lin manĝi, do ĉiam kiam Fineo prenis manĝaĵon, ili eniris la palacon kaj forprenis ĝin el lia mano antaŭ ol li povis kontentigi sian malsaton. Tiel suferadis Fineo ĝis la alveno de la argonaŭtoj, kiuj haltis en tiu insulo dum ilia vojaĝo al Kolĥido. Jasono demandis lin, fama aŭguristo, pri la plej sekura maniero atingi tiun landon, sed Fineo ne konsentis respondi ĝis kiam la argonaŭtoj liberigos lin de lia torturo. Do, la flugilhavaj Boreidoj, Zeto kaj Kalaiso, atendis la eniron de la harpioj kaj persekutadis ilin ĉielen ĝis kiam la monstraj birdoj laciĝis kaj frakasis kontraŭ foraj rokoj. Ili ne mortigis la harpiojn danke al la interveno de ilia fratino Iriso (aŭ de Hermeso), kiu promesis ke Fineo ne plu estos ĉagrenita. Kompense, Fineo sciigis la argonaŭtojn pri la plej taŭga maniero eviti la simplegadaj rokoj en ilia vojo al KolĥidoApolonio. Pri la argonaŭtoj, 2.. Tamen, alternativa versio rakontas ke kaj la harpioj kaj la boreidoj mortis pro laciĝo post tiu longdaŭra persekutadoSkolioj pri Apolodoro el Rodiso, 1.286 kaj 297. dum kiu ili traflugis Etiopion, Libion, Sicilion, Etolion kaj multajn landojn pliHeziodo. Katalogo de virinoj, 40A.. Krome, en sia perdita teatraĵo Fineo Esĥilo asertis ke la Boreidoj finfine mortigis la monstrajn virinojn.

Al tiu baza rakonto pri la harpioj, oni poste aldonis kelkajn el ilia karakterizaĵojn. Ekzemple, oni rakontis ke, krom forpreni la manĝadon, la harpioj malpurigis la ceteron per ilia ekskrementoj. El tio, kaj post parola disvastigado de la rakonto, oni konsideris ilin disvastigantinoj de malpuro kaj malsano, kaj atribuis al la harpioj ilia fama monstra aspekto. Kun tiu formo, la harpioj ankaŭ iĝis plenumantinoj de la dia punado (fakte ili ricevis la kromnomon "hundinoj de Zeŭso"), ili forkaptis krimulojn kaj portis ilin al Tartaro, torturante ilin survoje. Viktimoj iliaj estis, ekzemple, la filinoj de la reĝo Pandareo, transportitaj de la harpioj al la Erinioj por ricevi punon pro la pekoj de ilia patroHomero. Odiseado, 20.78.. Pro tio, kiam homo subite malaperis, oni diris ke li estis kaptita de la harpiojHomero. Odiseado, 1.241.. Laŭ tiu karaktero, ili estis kruelaj, senkompataj kaj perfortaj. Laŭ la diversaj rakontoj, la harpioj personigis la detruan naturon de la vento, la marajn kirlojn, kaj post la persekutado fare de la argonaŭtoj, ili loĝis en la insuloj StrofadojVergilio. Eneado, 3.210., ĉe la enirero al TartaroVergilio. Eneado, 6.289. aŭ en kreta kavernoApolonio el Rodiso, 2.298..

La greka PalaifatoPalaifato, Pri nekredeblaĵoj, n. 22 vidis harpiojn kiel du filinojn de Fineo kiuj malspxaris liajn riĉaĵojn. Li nomiĝis
Erasia (helene Ἐράσεια) kaj Arpuria (Ἁρπύρεια).

 Nomoj kaj rilato al ventoj 
Laŭ Heziodo, la harpioj origine estis du: Aello (tempesta vento, ankaŭ nomata Nikotoo kaj Aellopo) kaj Okipeto (aŭ Okitoo kaj Okipodo, rapida flugo), pli rapidaj ol kutimaj birdojApolodoro. Mitologia biblioteko, 1.2.6.. Poste, la romianoj aldonis unu plian, Keleno (la malhela), kiun oni konsideras la plej malbona el ili.

Homero, en sia Iliado, mencias plian: Podargo (rapidaj piedoj), simpla personigo de kirlaj ventoj (la Tueloj, epiteto de la harpioj laŭ tiu verkisto) kaj patrino kun la vento Cefiro, de Ĥanto kaj Balio, la magie rapidegaj ĉevaloj de AĥiloHomero. Iliado, 16.150.. La harpioj aperis ankaŭ kiel patrinoj de Flogeo kaj Harpago, la ĉevaloj de la Dioskuroj (Kastoro kaj Polukso). En tiu kunteksto Jane Ellen Harrison indikis la nocion kiu aperas en la verko de VergilioVergilio. Georgiko, 3.274., pri ke ĉevalinoj iĝis gravedaj de la vento sole, mirinde por diriSaepe sine ullis conjugis vento, gravidae mirabile dictu; Menciita en J.E.Harrison. Prolegomena to the Study of Greek Religion , paĝ. 178. 1922.. La identigo al ventoj evidentiĝas en la Odiseado, kie Homero kalkulis la harpiojn inter la ventoj ĉefitaj de Eolo, kiuj devojigis Odiseon en sia reveno hejmenHomero. Odiseado, 10.1 kaj sekv..
eta|La Harpioj torturadas la sinmortigintojn, transformitajn en arboj. Ilustraĵo de Gustave Doré por La Divina Commedia de Danto.

 La Harpioj en la Eneado kaj en Infero 
Eneo trafis la harpiojn en la strofadaj insuloj, ĝuste kiam ili fulme ŝtelis la bankedon pretigota de la trojanoj. La ekspedicio klopodis vundi la harpiojn (la plej teruraj monstroj, laŭ Vergilio), tute sensukcese, pro tio ke ili rapidege revenis ĉielen post iliaj atakoj. Fine, Keleno malbenis la akompanantaron de Eneo, kriante ke la trojanoj tiel malŝatos ke ili eĉ formanĝos iliajn tablojn antaŭ la fino de tiu tago. Pro tio, la terurigita ekspedicio forfuĝis en timoVergilio. Eneado, 3.209..

La harpioj ankoraŭ restis vivecaj dum Mezepoko. En lia Infero, DantoDante Alighieri. La Divina Commedia, Infero, 11. priskribas torturitan arbaron infestitan de harpioj, en la dua ringo, kie la sinmortintoj suferadis siajn punojn.

Ĉi tie la nauzigaj harpioj faras siajn nestojn,
Tiuj, kiuj forpelis la trojanojn el la Strofadoj
Kun seriozaj proklamoj de la baldaŭa veo.
Ili havas larĝajn flugilojn, virinajn kolon kaj vizaĝon,
ungajn piedojn kaj ŝvelintajn, plumitajn ventrojn;
Ili grakas iliajn lamentadojn en la timigaj arboj..

 Teorioj pri la deveno de la Harpioj 
R.D. Barnett sugestas en sia Antikvaj orientdevenaj influoj sur la Arkaika GrekioEseo ene de la verko Egeo kaj Proksima Oriento. Eld. Saul S. Weinberg, Locust Valley, Novjorko, 1956. ke la harpioj estis adaptaĵoj de la tipaj ornamaĵoj de antikvaj bronzaj kaldrono de Urartu. Laŭ tiu fakulo, tiuj kuirujoj tiel impresis la helenojn, ke ili imitis arte la ornamadon per figuroj de sirenoj (birdoj kun virinaj kapoj kaj koloj), tiamaniere ke ili ŝajnis ĉirkaŭflugi la randojn de la potoj. El tio naskiĝis la rilato inter la harpioj (similaj al la sirenoj) kaj la manĝado. Eĉ la nomo de la torturita reĝo, Fineo, certe devenas el tiu de iu reĝo de Urartu: Ishpuinish aŭ Ushpina (ĉ. 820 a.K.). La komerco de tiaj kaldrono, vigla tiutempe, rilatigis iliajn ornamaĵojn al ilia devena urbo, personigitaj en la reĝo Fineo.

Aliaj reserĉistoj atentigas pri ke tiu teorio baziĝas sur la ideo pri ke la harpioj estis monstraj birdoj, kun homaj kapoj, dum la originaj mitoj ne priskribas ilin tiel. Kiel flugilhavaj monstroj, la harpioj ne multe malsimilas de aliaj mitologiaj kreitaĵoj, fakte multaj konsideras tiun formon arkaika konfuzo kun la sirenoj. Do, ne necesas trovi apartan klarigadon pri la origino de tiu reprezentado.

 Heraldiko 
eta|Harpioj iĝis ofta figuro en heraldiko. Ekzemple, sur la blazono de Liĥtenŝtejno (malsupre kaj dekstre).
Dum Mezepoko, la harpio, ofte nomataj "la aglo de la virgulino", iĝis kutima figuro en heraldiko, aparte en Orientfrislando. Ĝi aperas, inter aliaj blazonoj, sur tiuj de Rietburgo, Liĥtenŝtejno kaj Cirksena.

 Harpioj en naturo kaj popola kulturo 
 La Amerika harpio kaj aliaj agloj ricevis ilian nomojn de ĉi tiuj mitaj monstroj. Por plia informo, vidu la paĝon Harpio.
 La vorto Harpio estas ankaŭ uzata por metafore priskribi malbonan aŭ tedan virinon. En la teatraĵo de Shakespeare La bruo el malplena barelo, la rolulo Benedick tiel nomas la akr-paroleman Beatrice.
 William Blake trovis inspiron en la priskribo de Danto por sia krajona, inka kaj akvarela pentraĵo "La Arbaro de la Mem-murdintoj: La Harpioj kaj la Sinmortigintoj" (Tate Gallery, Londono. 1824-27).
 Kun ilia sinteza formo kaj perfortema naturo, Harpioj estas prezentitaj en filmoj, televid-serioj kaj aliaj aspektoj de popola kulturo. En la libro-serio de Philip Pullman, His Dark Materials, ili aperas kiel raso de virin-birdoj. Kelkfoje la klasikaj harpioj estis menciitaj laŭ iliaj nomo, ekzemple la mencio al Keleno en la romano de Peter S. Beagle La lasta unikorno.

 Klasikaj referencoj 
 Palaifato, Pri nekredeblaĵoj, n. 22

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 
 Sireno (mitologio)

 Eksteraj ligiloj 

  La Harpioj ĉe Theoi.com

Kategorio:Harpioj
Kategorio:Birdoj en la helena mitologio