Diko (mitologio)

Diko amrilatis al dio Dikastiso, kun kiu ŝi havis tri mirindajn filinojn: Homonejo (Konkordo), Dikajosino (Devo-sento) kaj Areto (Virto). Laŭ kelkaj versioj ŝi estis patrino ankaŭ de Hesikio (Anima trankvileco)Higeno. Fabloj, 183.Diodoro Sicila. Historia biblioteko, 5.72..

 Partneroj kaj idaro Dikastiso Nekonatulo Areto
 Dikajosino
 Homonejo Hesikio

 Evoluo de Diko en belartoj 
En la klasikaj tragedioj, Diko aperis kiel diino kiu senindulge punadis ĉiun maljustecon, zorgis pri la administrado de justico kaj enpuŝis en la korojn de maljustuloj la glavon farita de Aiso por ŝiEsĥilo. Oferverŝantinoj, 639 kaj sek.. Per tiu ĉi lasta rolo, ŝi multe rilatis al la EriniojEsĥilo. La Eŭmenidoj, 510., kvankam ŝia celo ne estis nur puni malobeon al justico, sed ankaŭ premii virteconEsĥilo. Agamemno, 773.. La rolo de Diko kiel personigo de justeco evidentiĝis pli bone en la dramoj de Sofoklo kaj Eŭripido, tial kial ŝia homigado kiel diino pri justeco okazis danke al la filozofia etoso de la klasika AtenoWalter Burkert. The special character of Greek anthropomorphism, en Greek Religion 3.4, paĝ. 182-89. Eld. Harvard University Press, 1985..
eta|maldekstra|250px|Diko (malsupre kaj maldekstre), Temiso, Ejreno kaj Eŭnomio sur pentraĵo en la plafono de la Palaco de la Paco, Hago.

Pli lasta retorika arto inspiriĝis sur tiaj abstraktaj konceptoj, evoluigante ilin ĝis la alegorioj, kiuj je la fino de la Antikva epoko iĝis ĉefaj rimedoj por la patristika literaturo. Tiusence, kaj laŭ pli evemera interpretado, Diko naskiĝis kiel mortema estaĵo kiu loĝis inter la homoj. Post konvinki sin pri ke justeco neniam regos la homaron, Zeŭso translokigis ŝin ĉe li, sur la Monto Olimpo.

Simila mito identigis Dikon al Astreo, ankaŭ filino de Zeŭso kaj Temiso, kaj antaŭa diino pri justeco. Laŭ la rakonto de Arato pri la deveno de la konstelacio Virgo, Diko loĝis surtere dum la Ora kaj Arĝenta Epokoj, kiam milito kaj malsano ankoraŭ ne ekzistis, homoj ne scipovis navigi kaj la rikoltoj ĉiam abundisArato kaj aliaj. Kalimako, himnoj kaj epigramoj. Eld. William Heinemann, Londono, 1921 . Sed la homa avido komencis generi krimojn kaj militojn kiuj malsanigis Dikon, do ŝi decidis forlasi ilin kaj ascendi ĉielen, formante novan konstelacion el kie ŝi ankoraŭ rigardas la homan rason kaj malĝoje sopiras pri iama reveno.

Oni prezentis Dikon, sur la kofro de Cipselo, kiel bela diino kiu trenis malbelan Adikion (Maljusteco) per unu mano kaj montras en la alia la vergon per kiu, laŭ Eŭripido, Diko batadas ŝinPaŭzanio. Priskribo de Grekio, 5.18.Eŭripido. Hipolito, 1172.. Ŝi ankaŭ aperis en la templo de Zeŭso en Olimpio, kiel unuiginta koncepto de ĝia skulptaĵaro. La romianoj atribuis al ŝi ilian tradician faskon (hakilo ĉirkaŭita de vergoj), pesilon kaj glavon. Plej modernaj alegoriaj prezentadoj montras ŝin kun torĉo, sceptro, kaj kun okulo sur ŝia mano; ofte ankaŭ kun flugiloj kaj benditaj okuloj, kiuj simbolas ŝian senpartiecon. Aŭlo Gelio priskribas ŝiajn prezentadojn ĉiam kun severa kaj malĝoja mieno, kaj multaj artistoj aldonis stelon (Le Brun), oran kronon (Alciato kaj Rafaelo) kaj eĉ sunon (Gravelot), simbolante dian devenon kaj eksterordinaran gravecon.

 Eksteraj ligiloj 

  Diko ĉe Greek Mithology Link
  Diko ĉe Theoi.com

 Vidu ankauŭ 
 99 Diko

 Notoj kaj referencoj 

Kategorio:Horoj