Francisko de Vitorio

Francisko de Vitorio (ĉ. 1492 en Burgoso- m. la 12-an de aŭgusto 1546 en Salamanko) estis dominikana filozofo, teologo kaj juristo de la Hispana Renesanco, fondinto de la tradicio en filozofio konata kiel la Salamanka skolo. Li elstaris precipe pro siaj kontribuoj al la teorio de justa milito kaj internacia juro. Li estas konsiderita la "patro de internacia juro". Pro lia koncepto de respubliko li estis antaŭnelonge konsiderita kiel fondinto de tutmonda politika filozofio.

Francisko de Vitorio meritis statuon antaŭ la Sidejo de la Unuiĝintaj Nacioj de Novjorko kaj grandan portreton ĉe la Sidejo de Ĝenevo ĉar konsiderita kiel antaŭanoncisto pri la ideo de “Unuiĝintaj Nacioj”, kaj defendanto de la rajtoj de la ĵus renkontitaj hindianoj.

 Verkaĵoj 
 De potestate civili, 1528
 Del Homicidio, 1530
 De matrimonio, 1531
 De potestate ecclesiae I eta II, 1532
 De Indis, 1532
 De Jure belli Hispanorum in barbaros, 1532
 De potestate papae et concilii, 1534
 De augmento caritatis et diminutione, 1535
 De eo, quod tenetur homo, cum primum venit ad usum rationis, 1535
 De simonia, 1536
 De temperantia, 1537
 De arte magica, 1540
 De regno Christi, ca. 1528
 Relectiones Theologicae, 1557
 Summa sacramentorum Ecclesiae, 1561

Kategorio:Dominikanoj
Kategorio:Katolikaj filozofoj
Kategorio:Katolikaj verkistoj
Kategorio:Hispanaj filozofoj
Kategorio:Hispanaj teologoj
Kategorio:Hispanaj juristoj
Kategorio:Skolastikistoj