Kantmuziko

Kantmuziko estas ĉia muziko, kiun realigas la homa voĉo, kontraste al nura instrumenta muziko. Ĝi baziĝas kutime sur literaturaj poeziaĵoj, kiujn muzikigis komponisto; modernaj komponistoj foje ankaŭ uzas vokalizojn aŭ fantazitekstojn.

Akompanado per instrumentoj je kantmuziko ne estas esceptata. Verkojn, en kiuj la instrumenta parto superas, oni ankoraŭ klasas kiel instrumentaj (ekz. ĥoraĵoj en simfonioj). Muziko, kiun generas nur la homa voĉo, nomiĝas ankaŭ akapela.

Al nurvoĉaj muzikaĵoj apartenas akapela-kantoj de profana kaj sakrala karaktero. La sakrala kantmuziko, akompanata same kiel neakompanata, estas grava parto de la eklezia muziko.

 Eŭropa klasika muziko 
 Nurvoĉa sakrala muziko 
La plej gravaj ĝenroj de neakompata sakrala kantmuziko estas la himno resp. la ĥoralo, la moteto kaj la meso; apartaj formoj estas gregoria ĉanto kaj aliaj psalmodiaj kantoj.

Kiel variaĵoj de la ĥor-okupantaro je tio estas penseblaj viraj, virinaj aŭ miksitaj ĥoroj, kiuj ankaŭ diferenciĝas laŭ la nombro de la voĉoj. Por virinĥoroj elformiĝis la trivoĉa kontrapunkto kiel kutimaĵo, por vira resp. miksitaj ĥoroj la kvarvoĉa. Aparte por miksita ĥoro foje ankaŭ estas postulata la okupantaro el du aŭ pluraj kontraŭstaraj ĥorgrupoj, ĉi tiu „duoblo-“ resp. „plurĥora“ maniero de muzikado floris aparte dum la renesanco; sian plej imponan stampadon ĝi trovis en la tiel nomata Venecia plurĥoreco.

Por la pliampleksigo de la sonspaco resp. por la multobligo de la liniaj, kontrapunktaj kaj ankaŭ harmoniaj eblecoj en la historio de kantmuziko oni ĉiam denove ankaŭ eksperimentis per pliigo de la voĉnombro ene de ĥorgrupo trans la kvarvoĉeco.

Gregoria ĉanto estas laŭtradicie unuvoĉa, neakompanata kantaĵo de (vira) schola cantorum [ĉantoĥoro).

 Instrumente akompanata sakrala kantmuziko 
La instrumente akompanata sakrala kantmuziko elformiĝis aparte en la formoj de moteto, de meso, de kantato aŭ de oratorio. La unuopajn movimentojn aparte de kantato aŭ de oratorio, sed ankaŭ de kantatomeso de la baroko siaflanke oni distingas laŭ sia farmaniero kaj laŭ la nombro de kantantaj voĉoj:
 La akompanata, ofte tre arte kaj riĉe formata soloprezentado nomiĝas ario.



 Neakompanata profana kantmuziko 

 Instrumente akompanata profana kantmuziko 

 Historio de la eŭropa kantmuziko 
 Pratempo kaj antikveco 

 Unua notacio en la mezepoko 

 Mezepoka plurvoĉeco 

 Renesanco 

 Baroko 

 Klasikismo 

 19-a jarcento 

 20-a jarcento 

 Eŭropa popolmuziko 
 izo-polifonio, popolmuzika stilo en la sudo de Albanujo

 Ekstereŭropa kantmuziko 
 Ameriko 
 indiana muziko

 Afrika 
 Isicathamiya, zulua kantstilo

 Azio 
 Suda Azio 
 kaŭali, sufisma kantstilo en Pakistano kaj norda Barato
 dhrupad, severa kantstilo de la klasika hindustana muziko en la nordo de Barato
 khyal, en la 17-a jarcento evoluigita pli simpla nordbarata stilo, origine plej ofte kantistinoj kun akompano de sarangi
 thumri kaj dadra, du stiloj, kiuj apartenas al la simpla klasiko de barata muziko

 Orienta Azio 
 ĉina opero, unuigas kanton, teatron kaj dancon
 gagok, klaska kantstilo de la korea muziko
 pansori, populara stilo de la korea muziko

 Surorienta Azio 
 Bangsawan, malaja opero en Malajzio, en kiu oni prezentas Zapin-dancojn

 Australio 
 Muziko de la praloĝantoj

 Vidu ankaŭ 

 Referencoj 

Kategorio:Klasika muziko
Kategorio:Kantado

Kategorio:Barata muziko