Eŭropa kanario

La Eŭropa kanario, aŭ simple Serino, kiel plej tipa specio de la genro, (Serinus serinus) estas la plej malgranda eŭropa paserina birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de Serinoj kiu enhavas la faman specion de la Kanario kaj aliajn similajn speciojn. Ĝi fakte estas tre proksime rilata al la Kanario.

 Aspekto 
eta|maldekstra|Girlitz Serinus serinus|alt=Girlitz Serinus serinus.jpg
Ĝi estas malgranda mallongvosta birdo, 11–12 cm longa. La supraj partoj estas malhelstriecaj grizecverdaj, kun tre rimarkinda flava pugo. La flava brusto kaj blankeca ventro estas ankaŭ tre striecaj ĉefe flanke. En kapo videblas flaveca superokula strio inter pli grizeca krono kaj grizeca vizaĝo, dum la mentono estas pli flava. La flugiloj estas verdegrizecaj. La masklo havas pli brilajn flavajn vizaĝon kaj bruston, du flavecajn flugilstriojn kaj flavajn vostobordojn. La kanto de tiu birdo estas virtuoza rapidega zumanta trilado, plej ofte elsendita el plej altaj arbopintoj, tre familia en la landoj ĉirkaŭ Mediteraneo. La masklo tion faras dumlonge sentime de proksimaj homoj.

Simila specio kaj koincida en multaj landoj estas la Verda kardelo, sed tiu estas pli granda, havas pli malhelajn kronon kaj mentonon kaj pli grandan bekon, krom diferencan vostobildon.

 Disvastiĝo 
Ili reproduktiĝas tra suda kaj centra Eŭropo kaj norda Nordafriko. La populacioj sudaj kaj de marbordo de Atlantiko (Iberio, Italio, Balkanio, sudokcidenta duono de Francio, mediteraneaj marbordoj de Turkio kaj Mezoriento kaj el norda Maroko al nordokcidenta Libio) estas tre loĝantaj birdoj, sed la nordaj reproduktuloj (de nordorienta Francio al Baltio kaj Ukrainio aŭ eĉ al Belorusio) migras suden de Eŭropo (inklude regionojn de Kurdistano, Sinajo, malsupra nila valo kaj nordorienta Libio) por vintro. Tiu specio ne estas minacata kaj ties eŭropa populacio estas ĉirkaŭkalkulita inter 17.000.000 kaj 40.000.000 ekzempleroj.iucn

La disvastiĝo de tiu specio okazis en la 19a kaj 20a jarcentoj al la nordorientaj landoj el kiuj ili migras. Same en Mezorienton.

 Kutimaro 
eta|ovoj de Serinus serinus - Muzeo de Tuluzo
Ili preferas por reproduktiĝo malfermajn arbarojn kaj terkultivejojn, ofte kun iom da koniferoj. Ili konstruas sian neston en arbusto aŭ arbo; la ino demetas 3-5 ovojn. Ili formas arojn for de la reprodukta sezono, foje en miksitaj kunmanĝantaroj kun aliaj fringoj.

Ties dieto konsistas ĉefe el kombino de burĝonoj kaj semoj, kaj, en la reprodukta sezono, insektoj. Tiu malgranda membroj de la grupo de serinoj estas aktiva kaj ofte videbla birdo.

 Taksonomio 
Tiu specio estis priskribita de Linneo en 1766 laŭ la nomo de Fringilla serinus.http://avibase.bsc-eoc.org/species.jsp?lang=ES&id=C6FAA71A3A174E05&ts=1227360667422&sec=summary Ficha del verdecillo, konsultita la 22a de novembro de 2008, Avibase Estas specio monotipa, tio estas, sen agnoskitaj subspecioj,http://www.zoonomen.net/avtax/frame.html Birds of the World -- current valid scientific avian names. Konsultita la 15an de aŭgusto de 2009, Zoonomen, en angla.http://www.birds.cornell.edu/clementschecklist/Clements%20Checklist%206.3.2%20December%202008.xls/view Clement's Checklist 6.3. Konsultita la 15an de aŭgusto de 2009, Cornell Lab of Ornithology, en angla. kvankam kelkaj fontoj mencias subspecion Serinus serinus flaviserinus.

 Notoj 

 Referencoj 
  Malplej Zorgiga

 Eksteraj ligiloj 
 Eŭropa serino, filmetoj, fotoj kaj sonoj ĉe Internet Bird Collection
 Diferencoj laŭ aĝo kaj sekso (PDF) fare de Javier Blasco-Zumeta
 Oiseaux Fotoj, teksto, mapo.

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Fringedoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Eŭropo