Artisto de unu furorkanto

Artisto de unu furorkanto (angle one-hit wonder) estas tia interpreto, kiu ekbrilis en furorparadoj nur unufoje, eventuale de kiu estas konata nur unu furorkanto. Tiuj ĉi furorkantoj estas kutime novaĵoj, kiujn oni ekŝatis dank' al ia kultura trendo. Unu el konataj ekzemploj estas furoro Diana de Paul Anka aŭ Disco Duck (1975) de Rick Dees. 

Televido VH1 kreis programon 100 greates one-hit wonder. Apartenas inter ili ekz.: 
Los del Rio — "Macarena" (1996)
Soft Cell — "Tainted Love" (1982)
Deep Blue Something — "Breakfast At Tiffany's" (1995)
Edwyn Collins — "A Girl Like You" (1994)
Lou Bega — "Mambo No.5" (199?)
Kim Carnes — "Bette Davis Eyes" (1981)
Vanilla Ice — "Ice Ice Baby" (1990)
Fiction Factory — "(Feels Like) Heaven" (1984)

Simila termino estas Two-hit wonders, kio estas la sama kiel ĉe one-hit wonders, kun tiu diferenco, ke la artisto havas du furorkantojn en sia kariero. Ekzemploj:

John Scatman — "Scatman" (1994), "Scatman's World" (1995)
A Taste of Honey — "Boogie Oogie Oogie" (#1, 1978), "Sukiyaki" (#3, 1981)  
Johnny Hates Jazz — "Shattered Dreams" (#2, 1988), "I Don't Want to be a Hero" (#32, 1988)

Kategorio:Kantistoj
Kategorio:Muzika terminologio