Islay

Islay [] estas la plej suda kaj plej kultivebla insulo de la Internaj Hebridoj en Britio.

 Geografio 
La insulo havas la grandon de , longas ĉ.  kaj havas la maksimuman larĝon de . La plej granda altaĵo estas 491 metrojn alta.

La sudo de la insulo nomiĝas The Oa kaj estas roka regiono. Okcidente de tio etendiĝas marbranĉo (Loch Indaal), profunden en la internon de la insulo. La terlango, kiu etendiĝas sudokcidente en la maron, estas nomata Rhinns of Islay.

Sur Islay vivas  loĝantoj (stato: 2001). Ĉefa komunumo estas Bowmore kun 860 loĝantoj (kalkulo en 2004). Pliaj gravaj komunumoj estas Port Ellen, Port Askaig kaj Port Charlotte.

La klimato - danke al la golfa fluo - estas milda.

 Historio 
La insulo estis jam ekloĝata en la mezolitiko. La insulo estis en la 5-a jarcento parto de la Reĝlando Dalriada.

De la 14-a ĝis la 16-a jarcento regis la Insulaj Lordoj, ili subskribis en 1408 la gael-lingvan Islay Charter. En 1726, Islay iĝis posedaĵo de Daniel Campbell, en 1853 akiris ĝin James Morrison.

La loĝantara nombro sinkis ekde la 1830-aj jaroj, ĉefe pro la la Highland Clearances, pro kio multaj loĝantoj estis devigitaj elmigri.

Britio konstruis dum la dua mondmilito sur la insulo militistan flughavenon, kiu estis uzata pli poste por civilaj celoj.

Komence de la 2000-aj jaroj, tie malfermiĝis branĉo de la gaelparola College Sabhal Mòr Ostaig.

 Vidindaĵoj 
 Clyde tomb de Cragabus
 ŝtonrondo de Cultoon
 Kapelo de Sankta Ciarano
 Menhiro de Ballinaby
 Broch Dun Nosbridge
 Kelta kruco de Kildalton kaj Kilnave (tiu lasta el la 5-a jarcento)
 Distilejo Laphroaig

 Maronda centralo 
Sur Islay troviĝas la unua maronda centralo de la mondo, ekita en 2001.

 Agrikulturo 
Sur Islay estas bredataj ĉ. 30.000 ŝafoj.


Kategorio:Insuloj en Skotlando
Kategorio:Insuloj en la Atlantiko