E♭-maĵoro

E♭-maĵoro aŭ E-bemola maĵoro estas tonalo de la modalo maĵoro, baziĝanta sur la toniko e♭. La tonalon E♭-maĵoro oni indikas en la notacio per tri bemoloj (b♭, e♭, a♭). Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko e♭-g-b♭), oni nomas E♭-maĵoro.

E♭-maĵoro ofte estas sentata kiel varma kaj malpli hela ol la maĵortonaloj kun diesoj. Multaj pecoj por blovinstrumentoj staras en E♭-maĵoro, ĉar muzikistoj kun latunaj blovinstrumentoj en B♭ aŭ E♭, klarnetoj en B♭ kaj kornoj en F tiam ludas kun malpli antaŭsignoj.

Okulfrape ĉe multaj pecoj en E♭-maĵoro la ĉeftemo aŭ -motivo konsistas el tonoj de la akordo E♭-maĵoro.

 Verkoj 
Baroko:
 Johann Sebastian Bach: preludo kaj fugo E♭-maĵora por orgeno

Viena klasikismo:
 Joseph Haydn: simfonioj n-oj 22, 99, 103 („kun la timbalorulado“)
 Wolfgang Amadeus Mozart: 39-a simfonio; pianokonĉerto KV 271 („Jeunehomme-Konzert“); kornkonĉertoj KV 417, 447, 495
 Ludwig van Beethoven: 3-a simfonio („Eroica“); 10-a simfonio; 5-a pianokonĉerto; 10-a arĉkvarteto („harpokvarteto“)

Romantismo:
 Franz Liszt: 1-a pianokonĉerto
 Robert Schumann: 3-a simfonio
 Richard Wagner:
 antaŭluda al Rheingold
 pilgrima ĥoro kaj finaĵo el Tannhäuser
 Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij: Tria Simfonio
 Anton Bruckner: 4-a simfonio („romantisma“)
 Gustav Mahler: 8-a simfonio („Simfonio de milo“)
 Edward Elgar: 2-a simfonio
 Antonín Dvořák: 3-a simfonio

Modernismo/20-a jarcento:
 Dmitrij Ŝostakoviĉ: 9-a simfonio

 Vidu ankaŭ 
 C♭-maĵoro, G♭-maĵoro, D♭-maĵoro, A♭-maĵoro, E♭-maĵoro, B♭-maĵoro, F-maĵoro, C-maĵoro, G-maĵoro, D-maĵoro, A-maĵoro, E-maĵoro, B-maĵoro, F♯-maĵoro, C♯-maĵoro
 a♭-minoro, e♭-minoro, b♭-minoro, f-minoro, c-minoro, g-minoro, d-minoro, a-minoro, e-minoro, b-minoro, f♯-minoro, c♯-minoro, g♯-minoro, d♯-minoro, a♯-minoro

Kategorio:Tonaloj

he:סולם מז'ורי#מי במול מז'ור