D-maĵoro

D-maĵoro estas tonalo de la modalo maĵoro, kiu baziĝas sur la toniko d . La tonalo D-maĵoro estas indikata en la notacio per du diesoj (f♯, c♯). Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko d-f♯-a) oni nomas D-maĵoro. 

Antaŭsignoj de D-maĵoro

D-maĵoro validas kiel la plej solena el inter la tonaloj. La kaŭzo estas, ke en la epoko de la barokmuziko la baroktrumetoj, kiuj eksonis je solenaj okazoj, plejofte estis agordita en D.

Krome D-maĵoro estas la plej ofta tonalo en irlanda popolmuziko, ĉar la irlandaj tradiciaj blovinstrumentoj (ekz. die uilleann pipes) estas agorditaj en D. ankaŭ sur la violono ĉi tiu tonalo estas tre facile ludebla.

 Verkoj 
Johann Sebastian Bach: magnifikato; grandaj partoj el kristnaska oratorio kaj meso en b-minoro;  brandenburga konĉerto n-o 5; orkestrosuitoj n-o 3 kaj n-o 4
Johann Pachelbel: kanono kaj ĝigo en D-maĵoro
Joseph Haydn: Sinfonien n-oj 93, 96 („La miraklo“), 101 („La horloĝo“), 104 („Londono“)
Wolfgang Amadeus Mozart: pianokonĉerto KV 537 („1-a  kronadokonĉerto“); 35-a simfonio („Haffner“-simfonio)
Ludwig van Beethoven: 3-a arĉkvarteto, 2-a simfonio; violonkonĉerto; Missa Solemnis; pianosonato n-o 15
Franz Schubert: 1-a simfonio, 3-a simfonio
Johannes Brahms: 2-a simfonio, violonkonĉerto
Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij: violonkonĉerto
Richard Strauss: konĉerto por hobojo kaj malgranda orkestro D-maĵora
Gustav Mahler: 1-a simfonio
Sergej Prokofjev: 1-a simfonio
Jean Sibelius: 2-a simfonio
 Antonín Dvořák: 6-a simfonio

 Vidu ankaŭ 
 C♭-maĵoro, G♭-maĵoro, D♭-maĵoro, A♭-maĵoro, E♭-maĵoro, B♭-maĵoro, F-maĵoro, C-maĵoro, G-maĵoro, D-maĵoro, A-maĵoro, E-maĵoro, B-maĵoro, F♯-maĵoro, C♯-maĵoro
 a♭-minoro, e♭-minoro, b♭-minoro, f-minoro, c-minoro, g-minoro, d-minoro, a-minoro, e-minoro, b-minoro, f♯-minoro, c♯-minoro, g♯-minoro, d♯-minoro, a♯-minoro

Kategorio:Tonaloj