G♭-maĵoro

G♭-maĵoro aŭ G-bemola maĵoro estas tonalo de la modalo maĵoro, baziĝanta sur la toniko g♭. La tonalon G♭-maĵoro oni indikas en la notacio per ses bemoloj (b♭, e♭, a♭, d♭, g♭, c♭). Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko g♭-b♭-d♭), oni nomas C♭-maĵoro.

Verkojn en G♭-maĵoro troviĝas relative malofte en la literaturo. Ofte la komponistoj uzas anstataŭe F♯-maĵoron, la enharmonie ŝanĝita formo de G♭-maĵoro.

 Verkoj 
Klasiko:
 Franz Schubert: Impromptu op. 90.3
 Frédéric Chopin: etudoj op. 10.5 & op. 25.9, polonezo o.op. (1829)
 Antonín Dvořák: humoresko - op. 101.7
 Anton Bruckner: arĉkvinteto (adaĝo)
 Gabriel Fauré: barkarolo n-o 3 op. 42

Ĵazo:
 Thelonious Monk: ’Round Midnight
 Dave Brubeck: Take Five

 Vidu ankaŭ 
 C♭-maĵoro, G♭-maĵoro, D♭-maĵoro, A♭-maĵoro, E♭-maĵoro, B♭-maĵoro, F-maĵoro, C-maĵoro, G-maĵoro, D-maĵoro, A-maĵoro, E-maĵoro, B-maĵoro, F♯-maĵoro, C♯-maĵoro
 a♭-minoro, e♭-minoro, b♭-minoro, f-minoro, c-minoro, g-minoro, d-minoro, a-minoro, e-minoro, b-minoro, f♯-minoro, c♯-minoro, g♯-minoro, d♯-minoro, a♯-minoro

Kategorio:Tonaloj