D♭-maĵoro

D♭-maĵoro aŭ D-bemola maĵoro estas tonalo de la modalo maĵoro, baziĝanta sur la toniko d♭. La tonalon D♭-maĵoro oni indikas en la notacio per kvin ♭j (b♭, e♭, a♭, d♭, g♭). Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko d♭-f-a♭), oni nomas D♭-maĵoro.

D♭-maĵoro ofte estas sentata kiel varma kaj mola. Multaj verkoj de la romantismo tonalas en D♭-maĵoro

 Verkoj 
 Ludwig van Beethoven: 2-a movimento de la pianosonato n-o 14 („lunbrilosonato“)
 Frédéric Chopin:
 „pluvgutopreludo“
 „minutovalso“
 mazurko op. 30.3
 nokturno n-o 8 op. 27.2
 Robert Schumann: rekviemo op. 148
 Gabriel Fauré:
 barkarolo n-o 8 op. 96
 nokturno n-o 6 op. 63
 impromptu n-o 4 op. 91
 Claude Debussy: „Clair de lune“ el la Suite bergamasque
 Sergej Prokofjev: 1-a pianokonĉerto op. 10
 Aleksandr Skrjabin: etudo op. 8.10
 Ture Rangström: simfonio n-o 3

 Vidu ankaŭ 
 C♭-maĵoro, G♭-maĵoro, D♭-maĵoro, A♭-maĵoro, E♭-maĵoro, B♭-maĵoro, F-maĵoro, C-maĵoro, G-maĵoro, D-maĵoro, A-maĵoro, E-maĵoro, B-maĵoro, F♯-maĵoro, C♯-maĵoro
 a♭-minoro, e♭-minoro, b♭-minoro, f-minoro, c-minoro, g-minoro, d-minoro, a-minoro, e-minoro, b-minoro, f♯-minoro, c♯-minoro, g♯-minoro, d♯-minoro, a♯-minoro

Kategorio:Tonaloj