Reĝlando Sardio

La Regno de Sardio aŭ Reĝlando Piemonto-Sardio estis antaŭunuiĝa itala ŝtato kiu ekzistis de 1720 ĝis 1861.

Ĝia teritorio kovris proksimume la nunajn italajn regionojn de Piemonto, Aosta Valo, Ligurio kaj Sardio. Al la Regno apartenis ankaŭ la regiono de Savojo kaj la teritorio de Nico kiuj estis cedataj al Francio en 1860 per la traktato de Plombières.

La regantoj de la Regno de Sardio estis la Savoja dinastio.

Inter 1820 kaj 1860, per lerta politika kaj diplomatia agado kaj du sangoverŝaj militoj, la Regno de Sardio unuigis la preskaŭ tutan italan duoninsulon. La ŝtato do eknomiĝis Reĝlando Italio kaj la ĉefurbo en 1860 post enkorpigo de la Grandduklando de Toskanio translokiĝis de Torino al Florenco. En 1870, post la konkero de Romo, la ĉefurbo translokiĝis tien.

La ĉefa gvidanto de tiu plano estis la ĉefministro Camillo Benso di Cavour.

 Reĝoj de Sardio 
Ĉiuj de la Savoja dinastio.

 Viktoro Amadeo la 2-a (1666-1675-1732), 15- duko de Savojo, 1-a reĝo de Sardio (1720-1730)
 Karlo Emanuelo la 3-a (1701-1730-1773), 2-a reĝo de Sardio
 Viktoro Amadeo la 3-a (1726-1773-1796), 3-a reĝo de Sardio
 Karlo Emanuelo la 4-a (1751-1796-1819), 4-a reĝo de Sardio
 Viktoro Emanuelo la 1-a (1759-1802-1824), 5-a reĝo de Sardio
 Karlo Felikso la 1-a (1765-1824-1831), 6-a reĝo de Sardio
 Karlo Alberto la 1-a (1798-1831-1849), 7-a reĝo de Sardio
 Viktoro Emanuelo la 2-a (1820-1849-1878), 8-a reĝo de Sardio kaj 1-a reĝo de Italio

 Vidu ankaŭ 
 Alberta Statuto

*
Kategorio:Historio de Italio
Kategorio:Historio de Sardio
Sardio
Sardio
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 1720-1729
Kategorio:Aperis en 1720
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1861