Dafno (mitologio)

Mito 
Li lernis kanton kaj muzikon de Pajno, kiu estis ĉu lia amanto, ĉu lia duona frato. Protektis lin la Muzoj, kiuj inspiris al li la amon por la poezio. Li kultis Dionizon, kaj disvastigis, per la poezio, tiun kulton ĉe la paŝtistojn.

Najado (ĉu Ekvenaja, ĉu Kzena, ĉu Nomia, ĉu Lica...) iĝis lia amantino, kaj faris lin ĵuri, ke li neniam amoru kun aliulo, sub minaco iĝi blinda se li perfidus. Li portempe restis fidela sed, drinkinte kun princino, li cedis al ŝia ĉarmo. Li tiam perdis la vidon (aŭ, laŭ aliaj fontoj, ŝanĝiĝis al ŝtono).

Li poste provis konsoli sin kantante kaj muzikante fluton, sed fine falis (aŭ ĵetis sin) de klifo.

Post lia morto, li estis akceptita en Olimpon inter la gedioj. Li estis kultita en la kamparo samrange kiel Dionizo, Demetra kaj Apolono.

Vergilio dediĉis al li la kvinan eklogon de Bukolikoj.

 Eksteraj ligiloj 
   Dafno de Vergilio, kun franca traduko 
  helena kaj romia mitologioj, surrete legebla
  La morto de Dafno, de Teokrito (3a jarcento a. K.)
  Pajno kaj Dafno

Kategorio:Dioj de la helena mitologio
Kategorio:Romia mitologio