Louis Racine

Louis RACINE ([LŬI raSIN] ; naskiĝis la 6-an de novembro 1692 en Parizo, mortis la 29-an de januaro 1763 en Parizo) estis franca poeto.

Li estas la sepa filo (kaj dua virfilo) de la la verkisto Jean Racine.

Post la morto de sia patro, li studas pri juro por iĝi advokato. Malsukcesinte, li sin turnas al religia kongregacio Congrégation de l'Oratoire en kiu li restas tri jarojn kaj tie komencigis sian poemon "La Grâce" (la Graco). La jansenismo estos la ĉefa inspiro de lia verkaro.

En 1719 li eniris en la Akademio de Surskriboj kaj Beletro, sed, pro lia jansenisma emo, la kardinalo André Hercule de Fleury baros al li la vojon al la Franca Akademio.

En 1728 li edziĝis kun Marie Presle de L'Écluse.

En 1750 lia plej aĝa filo mortas en inundo kaŭzita de tertremo en 1755. Estis terura bato: li ĉesas verki kaj reiris al la pieco. Li mortis en 1763.

 Verkoj 
 La Grâce, poemo en 4 kantoj, 1720
 Épître à M. de Valincourt, 1722
 Épître au comte de Clermont, 1723
 Première épître à la duchesse de Noailles, 1723
 Ode sur la solitude, 1723
 Comparaison de l'Iphigénie d'Euripide avec l'Iphigénie de Racine, 1727
 Épître à Mme la duchesse de Noailles sur l'âme des bêtes, 1728
 Réflexions sur l'Andromaque d'Euripide et l'Andromaque de Racine, 1732
 Ode sur l'harmonie, 1736
 Ode sur la paix, 1736
 La Religion, poème en 6 chants, 1742
 La ville de Paris au Roy, entrant à Paris à son retour de Metz, épître, 1744
 Réflexions sur la poésie, 1747
 De la déclamation théâtrale des anciens, 1747
 Mémoires sur la vie de Jean Racine, 1747 et 1752
 Le Paradis perdu... traduction nouvelle avec des notes, la vie de l'auteur, un discours sur son poème les remarques d'Addison, et, à l'occasion de ces remarques, un discours sur le poème épique, tradukita en la franca, 1755
 Psaumes traduits et mis en vers, 1762
 Traité de la poésie dramatique ancienne et moderne

Kategorio:Membroj de la franca Akademio de Surskriboj kaj Beletro