Blublanka mokbirdo

{{Taksonomio
|nomo = Blublanka mokbirdo
|koloro = pink
|dosiero=Melanotis hypoleucus - 2021.jpg
|dosiero2 = Blueandwhitemockingbird.JPG
|dosiero larĝo = 300px
|dosiero2 larĝo = 300px
|priskribo de dosiero2 = Blublanka mokbirdo
|regno = Animaloj Animalia
|filumo = Ĥorduloj Chordata
|klaso = Birdoj Aves
|ordo = Paseroformaj Passeriformes
|familio = Mimedoj Mimidae
|genro = Melanotis
|specio = M. hypoleucus'
|statuso = LC
|dunomo = Melanotis hypoleucus|dunomo aŭtoritato = (Hartlaub, 1852)
|specioj de subdivizio = Subspecioj
|vikispecio = 
|komunejo = 
| dosiero larĝo=300px 
|mapo de vivoteritorioj =
|mapo de vivoteritorioj larĝo = 300px
|priskribo de mapo de vivoteritorioj = 
}}
La Blublanka mokbirdo (Melanotis hypoleucus) estas specio de birdo de la familio de Mimedoj kiu troviĝas en centro de Centrameriko, nome en norda Salvadoro, centra Gvatemalo, suda Honduro kaj suda Meksiko (Chiapas). Ĝi estas la ununura alia specio en la genro krom la parenca Blua mokbirdo (Melanotis caerulescens) kiu laŭ la nomo estas preskaŭ tutblua, dum tiu ĉi estas dukolora. Ili estas tute loĝantaj birdoj.

 Aspekto 
Temas pri mezgranda birdo (25 al 28 cm longa) kun bluaj supraj partoj kaj blankaj subaj partoj. Pli precize estas malhelbluaj la krono, dorso, ŝultroj, flugilkovriloj kaj pugo. La flugilplumoj estas nigrecaj, kun blua nuanco en la bordoj de la unuarangaj. Samkiel la samgenra specio, ankaŭ tiu ĉi havas nigran maskon ĉi-kaze el la beko ĉirkaŭ kaj sub la okulo al la orela zono. Tiu nigra masko ege kontrastas kun la blanka zono de mentono, gorĝo kaj antaŭa kolo, kiuj kun brusto kaj ventro formas belan blankan areon. Flankoj kaj anusa zono estas malhelgrizbluecaj. La iriso estas malhelruĝa, la beko kaj gamboj estas nigraj. La plenkreskan plumaron oni akiras post la unua jaro, kvankam kelkaj ekzempleroj povas pariĝi eĉ se ili havas ankoraŭ la antaŭplenkreskan plumaron. La blanka kaj la blua koloroj estas ĉefa karaktero de la specio, de kie devenas la nomo kaj en Esperanto kaj iamaniere en la latina scienca nomo kie hypoleucus signifas “tre blanka”.

La junuloj estas pli grizecaj supre kaj makulitaj sube kaj ekakiras la plenkreskan plumaron ekde la dua monato.

La kanto konsistas en ripetado de diversaj muzikaj frazoj, ne tro stridaj. La specio ne imitas kantojn de aliaj specioj, malkiel ĉe aliaj mimedoj, kaj ŝajne nur maskloj kantas.

 Habitato 
Ties natura habitato estas subtropika aŭ tropika humida montararbaro kaj tre degradita eksarbaro. El 1000 al 3000 m de altitudo. Centre de Gvatemalo la specio loĝas malfermajn arbarojn de kverkoj kaj pinoj. Pli malalte la habitatoj estas pli sekaj.

 Kutimaro 
Temas pri timida specio. Oni aŭskultas plie ol oni vidas ĝin, ĉar maskloj kantas foje el elstara kaj videbla ripozejo. Ili serĉas ĉefe manĝon surgrunde, balaiante la sekan foliejon per flankaj movoj de la beko. Ili estas plej ofte en paroj aŭ en etaj familiaj grupoj, sed foje ariĝas en etaj grupoj kiuj povas esti de ĝis 5 al 6 individuoj.

Ili estas ĉiomanĝantaj. Samtempe ili nutras sin el animala materialo (ĉefe senvertebruloj) kaj el vegetala (ĉefe verdaj beroj de viburnum'').

 Reproduktado 
La nesto estas simpla taso konstruita el pecoj da bastonetoj kovritaj el fibroj. Oni lokigas ĝin en densaj arbustoj aŭ malgrandaj arboj 1 aŭ 5 m supergrunde. Ŝajne nur la ino konstruas ĝin. Laŭ altitudo, ŝi demetas 2 aŭ 3 ovojn kiuj estas helbluaj kaj senmarkaj. Ankaŭ nur la ino kovas ilin, sed ambaŭ gepatroj manĝigas la idojn, kiuj elnestiĝas post 14 aŭ 15 tagoj.

 Referencoj 
 En la franca pri tiu specio
 BirdLife International 2004. Melanotis hypoleucus. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Elŝutita la 26an de julio 2007.

Kategorio:Mimedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko