Maurice Clavel (filozofo)

Maurice CLAVEL ([Moris Klavel] ; naskiĝis la 10-an de novembro 1920 en Frontignan (Hérault), mortis la 23-an de aprilo 1979 en Asquins (Yonne)) estis franca verkisto, ĵurnalisto kaj filozofo.

Li naskiĝis en familio de malgrandaj komercistoj de Langvedoko, politike dekstruloj, kaj li aktivas en la partio Parti populaire français (faŝista franca partio).

En la lernejo École Normale Supérieure de Parizo li amikiĝas kun la rojalisto Pierre Boutang. Tiu-ĉi instigas lin kunlabori kun Marŝalo Philippe Pétain en la Reĝimo de Vichy. Li konsentas, sed rapide elreviĝas pri naziismo, kaj dungiĝas en la franca rezistado en 1942. Post la Liberiĝo, kvankam ĉiam partizano de Charles de Gaulle, li defendas Robert Brasillach kaj Pierre Drieu La Rochelle.

Kun Henri d'Astier de La Vigerie kaj André Figueras, anoj de la rezistado, li fondas la katolikan semajngazeton
L'Essor en 1946; li verkas teatraĵojn: Les incendiaires (1947), La Terrasse de midi (1949),
kaj Malmaseda (1954), kiuj estos malsukcesoj.

En 1947 li verkis sian unuan scenaron de filmo: Le beau voyage (la bela vojaĝo) realigita de Louis Cuny. Li verkos aliajn kinartajn scenarojn kaj dialogojn inter 1947 kaj 1971.

 Ĵurnalismo 
En 1955 li estas dungita en la gazeto Combat kaj aniĝas al Demokrata Unuiĝo de la Laboro, partio de
maldekstra gaŭlismo en 1959; kaj samtempe li instruas pri filozofio en liceoj Lycée Camille Sée kaj Lycée Buffon en Parizo. (1960- 1963).

En 1965, li retrovas la fidon en la katolika religio, kaj la afero Mehdi Ben Barka instigas lin malaprobi la politiko de De Gaulle pri Alĝerio. Li komencas rubrikon pri tiu ĉi afero en la gazeto Le Nouvel Observateur je septembro 1966. En tiu ĉi gazeto, li
iĝas pli kaj pli kritika kontraŭ la potenco.

En la eventoj de Majo 1968, li vidas la leviĝo de la vivo kaj engaĝiĝas kun la maoistoj kaj forlasas sian postenon de profesoro en Lycée Buffon.

Li proksimiĝas kun Jean-Paul Sartre, kun kiu li fondas la 18-a de junio 1971 la novaĵagentejon Liberation. Li samtempe montriĝas pli kaj pli en la amaskomunikiloj. Li restos fama pro televida elsendaĵo de 13-a de decembro 1971: dum debato kun Jean Royer, li konstatas ke parto el sia filmoen kiu li elvokis ambiguajn sentojn de Georges Pompidou rigarde al la franca Rezistadoestis fortranĉita, li forlasa la televidejo kun la vortoj « Messieurs les censeurs, bonsoir ! » ("Sinjoroj la cenzuristoj, bonan vesperon !"). Kelkaj monatoj poste,
la premion Medicis 1972 ricevita por lia romano Le Tiers des étoiles, grandigas lian famon.

Kvankam li partoprenas je kreado de la gazeto Libération la 22-a de majo 1973, li plu laboras en Le Nouvel Observateur, kie sia miksado da politikaj opinioj: gaŭlismo, katolikismo, maoismo, incitis siajn kunlaborantojn, sed plaĉis al iuj, kiel Jean Daniel kiu iĝis "intelekte amanto" de Maurice Clavel.

Li estis, en Le Nouvel Observateur unu el la ĵurnalistoj plej favoraj al Israelo. Fervora katolikisto, li aprobas la Enciklikon Humanae vitae
de Paŭlo la 6-a, kaj, sur sia konvinko ke "Dio intervenas en la Historio", li konstruis filozofion kontraŭan al tiuj de Marx,
Heidegger kaj Kant.

De 1975 li malpli aperas en Le Nouvel Observateur, li tie pasas nur por porti semajnan skribon kaj vespermanĝi kun siaj amikoj el la novaj filozofojGrupo da filozofoj, el kiuj Bernard-Henri Lévy, Jean-Paul Dollé, André Glucksmann, Jean-Marie Benoist, Gilles Susong, Christian Jambet kaj Guy Lardreau..

Li mortas la 23-an de aprilo 1979 de korinfarkto en sia domo de Asquin en Yonne.

 Lia verkaro 
 Literaturo 
 La pourpre de Judée, Bourgois, (1967)
 Le Tiers des étoiles, (1972) - Premio Medicis
 Qui est aliéné ? Critique et métaphysique sociale de l'Occident, Flammarion, (1970)
 Les Paroissiens de Palente, Grasset, (1974)
 Ce que je crois, Grasset, (1975)
 Dieu est Dieu, nom de Dieu, Grasset, (1976)
 Nous l'avons tous tué ou ce juif de Socrate, Seuil, (1977)
 Deux siècles chez Lucifer, (1978)
 La Suite appartient à d'autres, Stock, (1979)
 La Perte et le fracas ou les Murailles du monde
 Critique de Kant

 Teatraĵoj 
 Les Incendiaires  (1946)
 La Terrasse de midi (1947)
 Snap (1949)
 Maguelone (1950)
 Canduela (1953)
 Malmaseda (1954)
 Les Albigeois (1955)
 La Grande Pitié du Royaume de France (1956)
 Saint Euloge de Cordoue (1964)

 Eseoj 
 Qui est aliéné ?
 Le Jardin de Djemila

 Scenaroj aŭ dialogoj de filmoj 
 1947 : Le Beau voyage de Louis Cuny
 1953 : Les Crimes de l'amour, de Maurice Barry
 1956 : Don Juan de John Berry
 1956 : Les Possédées de Charles Brabant
 1960 : Vers l'extase de René Wheeler
 1960 : Une fille pour l'été de Édouard Molinaro
 1960 : L'Homme à femmes de Jacques-Gérard Cornu
 1961 : La Croix des vivants de Ivan Govar
 1971 : Les Mariés de l'an II de Jean-Paul Rappeneau

 Notoj kaj referencoj 

 Eksteral ligiloj 
 parolado kun Maurice Clavel (france) 
 "Sinjoroj la cenzuristoj, bonan vesperon !", Arĥivoj de INA (franca paroloj)
 Informo pri Maurice Clavel (angle)
 Informoj pri Maurice Clavel (germane)
 Maurice Clavel, aŭ la vojo de elreviĝinto (hispane)