Fortuno

La vorto fortuno priskribas konkretan rezulton de bona ŝanco. Povas aŭ temi pri sekvo de hazardo (do rezulto de fatalo) aŭ de konkreta planita ago - ĉiukaze la avantaĝa vivopaŝo konsideriĝas bona sorto respektive destino. Homo spertanta fortunon kutime reagas per emocio de ĝojo kaj feliĉo. Kiel ĉiuj esperantlingvaj substantivoj, kiuj ne estas personaj aŭ geografiaj nomoj, la vorto skribiĝas minuskle, krom se frazo komenciĝas per ĝi. Misfortuno koresponde estas konkreta rezulto de malbona ŝanco.

Laŭ Francisko Azorín Fortuno estas Diino de la ŝanco, de la sorto, ikonografie reprezentita per junulino sur rado kun la okuloj benditaj, disdonante hazrde la riĉaĵojn.Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 76. Li indikas etimologion el latina Fortuna el fors (sorto).Azorín, samloke.

eta|<center>statuo de Fortuna en Amsterdamo
Aparte de tio, Fortuno kun majuskla komenca litero estas personigita sorto, rigardata kiel kaprica kaj arbitra disdonanto de bonaj kaj malbonaj ŝancoj. La "rado de la Fortuno" konsideriĝas simbolo de la ŝanĝiĝemo de la destino.

Bazo de tiu personigo estis la roma diino de la fortuno, kiu nomiĝis Fortuna kaj estis grava personaĵo de la romia mitologio. La diino estis la ekvivalento al la helena diino Tiĥe (Τύχη, "feliĉo" ).

Ŝi iĝis la patrono - kaj la vorto "Fortuna" kaj parto de la nomo - de multaj sportaj kluboj.
Ekzemploj estas la futbalaj kluboj
 Fortuna Düsseldorf en Duseldorfo (Germanio)
 Fortuna Köln en Kolonjo (same Germanio) kaj
 Fortuna Sittard en Sittard (Nederlando).

Vidu ankaŭ
 La Rado de Fortuno

 Notoj 

Kategorio:Romia mitologio