Guy Bedos

Guy BEDOS (naskiĝis  en Alĝero, mortis ) estis franca humuristo, varietea artisto, aktoro kaj scenaristo. En varietea teatro, li interpretis skeĉojn de pluraj aŭtoroj, el kiuj li mem, kaj disvolvis regule ĝisdatigitan politikan satiron. Se tiu satiro ĉefe atingis dekstrajn politikistojn, liajn maldekstrajn "amikojn" ankaŭ trafis liaj acerbaj pripensoj.

 Biografio 
Guy Bedos trapasis sian infanecon en Alĝero, kie lia patro estris segilejon. Lia infaneco estis malfacila. Li suferis obsedajn pelajn perturbojn. Li ekzemple rakontas, ke li supreniradis kaj malsupreniradis ŝtuparojn kun gazeto, multfoje dum unu tago (en Mémoires d’outre-mère, Stock, 2005).

Alveninta en Parizo kiam li estis dekkvin jara, li eniris poste en lernejon sur strato Blanche (fariĝinta poste "Supera Nacia Lernejo de Artoj kaj Teatraj Teĥnikoj"), kaj unue aperis en filmo Futures vedettes de Marc Allégret, en 1954.

En 1965, li debutis en varieteo, kun Barbara, kaj poste lanĉis sin en kariero de humuristo formante komikan duopon kun Sophie Daumier, kun kiu li edziĝis en 1965. Post ilia apartiĝo en 1977, li lanĉis sin en solo-karieron, ankaŭ plifirmiĝante kiel plena aktoro en kino kaj telefilmoj.

Post tio, li realigis kaj interpretis multajn spektaklojn, el kiuj unu kun Michel Boujenah kaj Smaïn titolita Un, deux, trois, soleil (unu, du, tri, suno) kaj duope kun Muriel Robin en 1992.

Li ankaŭ ludis en teatraĵoj kiel La Résistible Ascension d'Arturo Ui de Bertolt Brecht. Li eble ankaŭ ludis en teatraĵoj de Arthur Miller.

Li regule kontribuas al satira semajna gazeto Siné Hebdo kreita de lia amiko kaj desegnisto Siné.

Guy Bedos edziĝis tri foje, kun Karen Blanguernon, Sophie Daumier kaj Joë. Li havas 4 infanojn, Leslie (1957) kun Karen, Mélanie (1977) eksteredze, Nicolas (1979) kaj Victoria (1983) kun Joë.

 Filmografio 
 1954: Quand le soleil dort (kurtfilmo)
 1955: Futures vedettes, de Marc Allégret
 1956: Courte tête
 1958: Les Tricheurs, de Marcel Carné
 1960: La Revenante (kurtfilmo)
 1960: La Millième fenêtre
 1961: Ce Soir ou jamais, de Michel Deville
 1962: Le Caporal épinglé de Jean Renoir
 1962: L'Empire de la nuit
 1963: La Soupe aux poulets
 1963: Les Raisins verts (TV)
 1963: Dragées au poivre, de Jacques Baratier
 1964: Aimez-vous les femmes ?, de Jean Leon
 1964: Les Copains, de Yves Robert
 1966: Sept hommes et une garce
 1969: Appelez-moi Mathilde, de Pierre Mondy
 1970: Le Pistonné, de Claude Berri
 1971: Pouce
 1972: L'Œuf, de Jean Herman
 1974: Le Jardin qui bascule, de Guy Gilles
 1976: Un Éléphant ça trompe énormément, de Yves Robert
 1977: Nous irons tous au paradis, de Yves Robert
 1978: Même les mômes ont du vague à l'âme, de Jean-Louis Daniel
 1984: Réveillon chez Bob, de Denys Granier-Deferre
 1986: Sauve-toi, Lola, de Michel Drach
 1987: Bonne chance, monsieur Pic
 1987: Il est génial papy !, de Michel Drach
 1991: Contre l'oubli, de Patrice Chéreau
 1991: Le Bal des casse-pieds (1991), de Yves Robert
 1996: Un Homme est tombé dans la Rue, de Dominique Roulet
 1997: Sous les pieds des femmes
 1999-2001: Chère Marianne (televida serio de kvin epizodoj)
 2003: Les Clefs de bagnole
 2003: C'est la vie, camarade! (TV)
 2005: Une Famille pas comme les autres (TV)
 2006: La Jungle
 2007: Kaamelott (TV)
 2007: Survivre avec les loups de Véra Belmont: Jean

 Teatro 
 1954: Les Pas perdus de Pierre Gascar, en Théâtre Fontaine.

 Verkaro 
 Je craque, Calmann-Lévy, 1976
 Petites drôleries et autres méchancetés sans importance, Seuil, 1989
 Inconsolable et gai, Seuil, 1995
 Envie de jouer, Seuil, 1995
 Merci pour tout, Seuil, 1996
 Pointes, piques et répliques, Le Cherche-Midi, 1998
 Journal d'un mégalo, Seuil, 1999
 Arrêtez le monde je veux descendre, Le Cherche-Midi, 2003
 Bête de scène, Hors Collection, 2005
 Mémoires d’outre-mère, Stock, 2005
 Sarko and Co, Le cherche-Midi, 2007

 Citaĵoj 
 Je vais bien. Et si tout le monde allait aussi bien que moi, j'irais beaucoup mieux.
 Mi fartas bone. Kaj se ĉiuj fartus tiel bone kiel mi, mi fartus ankoraŭ pli bone.

 Qu'il soit noir, juif ou arabe, un type bien est un type bien et un enfoiré sera toujours un enfoiré.
 Ĉu li estas nigrulo, judo aŭ arabo, bonulo estas bonulo, kaj fiulo ĉiam restos fiulo.

 L'humour, c'est aussi une façon de résister.
 Humuro ankaŭ estas sinteno por elteni.

 C'est dans le regard des gens de droite qu'on s'aperçoit qu'on est de gauche.
 En la rigardo de dekstruloj, oni vidas sin maldekstrulo.

 Ce qui me console de souffler bientôt ma soixantième bougie, c'est que dans sexagénaire il y a sexe.
 Kio konsolas min baldaŭ festi mian sesdekan naskiĝtagon, estas ke sesdek troviĝas en sesdeknaŭi.

 C'est louable de surveiller la circulation de drogue dans les HLM, mais ne devrait-on pas également se préoccuper de la consommation de pastis dans les commissariats ?
 Estas laŭdinde kontroli nigran merkaton de narkotaĵoj en amas-loĝejoj, tamen ĉu ankaŭ ne estus necese interesiĝi pri alkohol-trinkado en policejoj?.

 Depuis que toutes les chaînes se livrent cette bataille pour l'audimat, parler de l'intelligence à la télévision, c'est comme si l'on distribuait des guides gastronomiques au Sahel.
 Ekde kiam ĉiuj televidaj stacioj interbatalas por plej granda nombro da spektantoj, paroli pri inteligento en televido estas kvazaŭ disdoni gastronomiajn gvidlibrojn en Sahelo.

 Le pire intégrisme qui soit c’est l’intégrisme de l’argent et, pour ceux qui ont vécu le nazisme, le dollar a des reflux vert-de-gris.
 La plej malbona integrismo estas tiu de mono, kaj, por tiuj, kiuj travivis naziismon, dolaro havas verd-grizajn rebrilojn.

 Le Racisme n'est pas une opinion mais un délit."
 Rasismo ne estas opinio sed delikto. Rekompencoj 
 1990: Premio Molière'' por plej bona «solspektaklo» pro lia spektaklo en Zénith.

 Kompareblaj humuristoj 
 Franclingvaj
 Coluche
 Pierre Desproges
 Thierry Le Luron
 Anglalingvaj
 Woody Allen
 George Bernard Shaw

 Eksteraj ligiloj 

 Biografio de Guy Bedos .
 Guy Bedos en IMDB.

Kategorio:Francaj artistoj
Kategorio:Francaj aktoroj
Kategorio:Nigrapieduloj