Beno

eta|Pozicio de la manoj kaj fingroj de Koheno dum benado

Beno (de la latina vorto benedicere, "diri bonon al iu") estas la alvoko de dian favoron sur iun aŭ ion. En figura senco "beni" signifas ankaŭ favori iun aŭ ion aŭ senti dankon pro io.

La celo de beno estas la progresigo de bonŝanco kaj prospero aŭ la espero al protekto kaj konservo. La benado estas ligita kun gestoj, ekzemple lokigi la manojn, etendi la brakojn, krucosigno.

La hebrea vorto barach por "beni" aperas je la unua fojo en Gen 1,1: "Kaj Dio ilin benis, dirante: Fruktu kaj multiĝu, kaj plenigu la akvon en la maroj, kaj la birdoj multiĝu sur la tero".

 Proverboj 
Ekzistas pluraj (10, sed nur 3 pri malbeno) proverboj pri sanktulo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:







 Vidu ankaŭ 

 Urbi et orbi
 Malbeno
 Konsekro
 Benita akvo

 Fontoj 
 .
 "Etimologia Vortaro de Esperanto" fare de Ebbe Vilborg

 Referencoj 

Kategorio:Religio