Tonino Benacquista

Tonino BENACQUISTA (naskiĝis la 1-an de septembro 1961 en Choisy-le-Roi, departemento de Val-de-Marne, Francio) estas franca-itala verkisto kaj scenaristo.

 Biografio 
Devenanta el familio de italaj elmigrintoj de la urbo Brocostella, loĝanta en Vitry-sur-Seine, la juna Tonino Benacquista malmulte legas, kaj okupas la pli grandan parton de sia libera tempo rigardanta televidojn seriojn, same kiel Les Incorruptibles [La Nekoruptebluloj]. Li multe referencos ilin en Malavita.

Post interrompo de siaj studoj pri literaturo kaj kino, li sinsekve faras plurajn laboretojn, kiujn li uzas kiel fonto de inspiro por siaj unuaj rezolute nigraj romanoj: nokta akompanisto ĉe litvagonoj:  La Maldonne des sleepings, [La misdisdono/madono de la litvagonoj], 1989, (ludvorto en la Franca lingvo inter madono kaj misdisdono), alkroĉisto de pentraĵoj en nuntempa arta galerio: Trois carrés rouges sur fond noir [Tri ruĝaj kvadratoj sur nigra fono], 1990) aŭ monduma parazito: Les morsures de l'aube [La mordoj de la tagiĝo], 1992.

Sed danke al La Commedia des ratés [La komedio de la fuŝuloj], publikigita en 1991, kaj kiuj ricevas tri literaturajn premiojn en la sama jaro, Benacquista pli vaste diskoniĝas de ampleksa publiko. Tiam opcioj pri la rajtoj de siaj romanoj estas prenitaj. La unua adapto de unu el liaj libroj estis La Maldone des sleepings [La misdisdono/madono de la litvagonoj], adaptita en 1994, por televido kaj renomigita Couchettes express [Ekspresaj vagonlitetoj], kun Jacques Gamblin en la ĉefarolo.

Li forlasas portempe la nigran ĝenron en 1997 kiam li publikigis Saga [Sagao], romanon, kio enscenigas 4 scenaristoj, kiuj devas skribi serion da historiaĉoj por kompletigi la kvoton pri la franca kreaĵo de televida ĉeno. Danke al tiu libro, Benacquista eniĝas en la fermitan klubon de la sukcesaj aŭtoroj.

Profitante de sia nova famo, Benacquista diversigas siajn produktaĵojn kaj multobligas projekton: bildstrio kun Jacques Ferrandez (L'Outremangeur [la tromanĝulo], adpatitan al kino en 2002), televidaj scenaroj (peco de Puissance 4 [Potenco 4] ĉe la televida kanalo Francio 3), teatraĵo (Le Contrat [La kontrakto]) kaj aliaj.

Samtempe, Benacquista eniras la kinan mondon. Nicole Garcia helpvokas lin dum la produktado de Place Vendôme [Vendoma Placo] en 1998, por kio li estos konsuldonisto; poste Claude Berri siavice helpvokas lin por kunverki La Débandade [La disfuĝon] en 1999. Por Le coeur à l'ouvrage [Koro por la laboro] de Laurent Dussaŭ, aperinta en 2000, Benacquista sole ekigas al la scenaro, kio rakontas la historion de aktoroj, de produktoroj, kaj de teknikistoj de iksaj-filmoj, kiuj decidas asociiĝi por fari grandan publikan filmon. Li kunaŭtoras samjare la scenaron de la telefilmo Les faux fuyants [La pretekstoj], adpatita de la romano de Françoise Sagan, kaj eĉ ludas roleton.

La konsekraĵo okazas en 2001 pro adapto al kino de Les morsures de l'aube [La mordoj de la tagiĝo], samjare enscenigita de Antoine de Caunes. La saman jaron, li verkas kun Jacques Audiard la scenaron de Sur mes lèvres [Sur miaj lipoj], kiu ricevos Cezar-premio de la plej bona scenaro kelkajn monatojn poste.

En 2001, Benacquista publikigas Quelqu'un d'autre [Iu alia], la historion de du perdaĉitaj tridekjaruloj, kiuj sekvede veto sin devontigas ŝanĝi sian vivanmanieron post tri jaroj kaj ĉiu iĝi, tiu kiun ili ĉiam revis esti. Nova sukceso recenze kaj publike. Samjare publikiĝas Tout à l'ego [Ĉio al egoo / Ĉio al kloako] (ludvorto en la franca lingvo inter ego kaj kloako), novelaro kiu estos samsukcesa. La unua novelo de la libro, La boîte noire [La nigra skatolo] estas kine adaptita en 2004 fare de Richard Berry.

La antaŭlasta libro Malavita [Fivivo], publikigita en 2004, estas okazo reveni al nigra ĝenro, ne senhumore. La romano rakontas la aventurojn de mafia familio en Novĵerzejo devigita instaliĝi en Normandion sekve de la pento de la patro, kies kapo prezanonciĝis. Malavita estas unu el la nomoj de la mafio en Italio. Tiu libro ricevas sekvon en 2008, Malavita encore [Fivivo denove].

Samjare, li kunaŭtoras la scenaron de De battre mon coeur s'est arrêté [Bati mia koro haltis] fare de sia amiko Jacques Audiard. Inspirita de Mélodie pour un tueur (Fingers) [Melodio por mortigisto (Fingroj)] fare de James Toback (kiu estas pli ol nova versio], la filmo ricevas multajn Cezar-premiojn en 2006, el kiuj tiu de la plej bona filmo kaj tiu de la plej bona adapto.

 Verkaro 
 Romanoj 
 Epinglé comme une pin-up dans un placard de G.I. [Alpinglita kiel afiŝulino en murŝranko de usona militisto], Fleuve Noir, 1985
 La Maldonne des sleepings, [La madono de la litvagonoj], Gallimard, 1989
 Trois carrés rouges sur fond noir [Tri ruĵaj kvadratoj sur nigra fono], Gallimard, 1990
 La Commedia des ratés [La komedio de la fuŝuloj], Gallimard, 1991
 Les morsures de l'aube [La mordoj de la tagiĝo], Rivages, 1992
 Saga [Sagao], Gallimard, 1997
 Quelqu'un d'autre [Iu alia], 2001
 Malavita [Fivivo], Gallimard, 2004
 Le serrurier volant, [La fluganta / ŝtelanta seruristo], ilustrita novelo, Estuaire, 2006, kun Jacques Tardi
 Malavita encore [Fivivo denove], Gallimard, 2008

 Noveloj 
 La machine à broyer les petites filles [La maŝino por dispreni knabinetojn], novelaro, Rivages, 1999
 Tout à l'ego [Ĉio al egoo / Ĉio al kloako], novelaro, Gallimard, 2001, renomita La boîte noire et autres nouvelles [La nigra skatolo kaj aliaj noveloj] dum sia apero en la kolekto Folio

 Bildstrioj 
 L'Outremangeur [La tromanĝulo], bildstrio, Gallimard Futuropolis, 2000
 Dieu n'a pas réponse à tout (mais Il est bien entouré) [Dio ne havas respondon pri ĉio (sed Li estas bone helpita)], bildstrio, Dargaud, 2007, kun Nicolas Barral

 Scenaroj 

 1987: La souris noire [La nigra muso], televidserio, adaptita de la romanoj por infanoj de la samnoma kolekto (1 epizodo)
 1994: Couchettes express [ekspresaj vagonlitetoj] (televidaĵo) de Luc Béraud, laŭ La Maldonne des sleepings [La misdisdono/madono de la litvagonoj]
 1999: La Débandade [La disfuĝo] de Claude Berri, kunverkita de Claude Berri kaj Arlette Langmann
 2000: Les faux-fuyants [La pretekstoj] (televidaĵo) de Pierre Boutron, kunverkita de la reĝisoro kaj adaptita de la romano de Françoise Sagan
 2001: Le plafond [La plafono] de Mathieu Demy (kurta filmo), kunverkita de la reĝisoro
 2001: Les morsures de l'aube [La mordoj de la tagiĝo] de Antoine de Caunes, laŭ romano de T Benacquista
 2003: L'Outremangeur [La tromanĝulo] de Thierry Binisti, kunscenaristo, laŭ samnoma bildstrio de T Benacquista
 2005: De battre mon coeur s'est arrêté [Bati mia koro haltis], scenaro kunverkita de Jacques Audiard
 2005: La boîte noire [La nigra skatolo] de Richard Berry, adpatita de samnoma novelo de T Benacquista
 2006: Crime [Krimo] de Manuel Pradal, kunverkita de la reĝisoro
 2006: Les disparus [La malaperintaj] de Jacques Audiard kunverkita de la reĝisoro

 Teatraĵo 
 Un contrat [Kontrakto], psikanaliza vakerfilmo el du aktoj kaj epilogo, Gallimard

 Porinfanaj romanoj 
 Impossible n'est pas français [Neebla ne estas franca], kolekto Souris noire (Syros)
 Victor Pigeon [Viktoro Kolombo], kolekto Souris noire (Syros)

 Aktoradoj 
 Manège [Karuselo / Intrigo], de Jacques Nolot, kurta filmo (1986)
 Messieurs les enfants [Sinjoroj knaboj] de Pierre Boutron (1997): ĉefprigardisto
 Le coeur à l'ouvrage [Koro por la laboro] de Laurent Dussaux (2000): tatuisto

 Premioj 
 Trois carrés rouges sur fond noir [Tri ruĝaj kvadratoj sur nigra fono]: Trofeo 813 pri la plej bona romano de 1990
 La Commedia des ratés [La komedio de la fuŝuloj]: premio Enigmo de la kritikoj; Granda premio de la krimromana literaturo; Trofeo 813 pri la plej bona romano de 1991
 Saga [Sagao]: Granda premio de la legantinoj de Elle [Ŝi] de 1998
 Quelqu'un d'autre [Iu alia]: Granda premio RTL - Lire [Luksemburga radio kaj televido - Legi] de 2002; Premio Marguerite Puhl-Demange; Premio de la 7a arto
 Sur mes lèvres [Sur miaj lipoj]: César premio de la plej bona scenaro
 De battre mon coeur s'est arrêté [Bati mia koro haltis]: Cesar premio de la plej bona adapto

 Eksteraj ligiloj 

 Retejo pri Tonino Benacquista, franclingva ()

Kategorio:Francaj verkistoj