Laurence Ferrari

Laurence FERRARI [lorÃs ferarI], (naskiĝis  en Aix-les-Bains (Savoie)), estas franca ĵurnalistino. Ekde la , ŝi prezentas la ĵurnalon de la 20-a horo en TF1, la plej spektatan televidan ĵurnalon en Eŭropo«À TF1, Laurence Ferrari va remplacer Patrick Poivre d’Arvor» de Guy Dutheil, Le Monde, .

 Studoj 
Filino de eksa deputito-urbestro de Aix-les-Bains, Gratien Ferrari, Laurence Ferrari studis komunikadon en "École française des attachés de presse" (Franca lernejo de gazetaraj ataŝeoj) dum 2 jaroj. Ŝi poste estis diplomita de "DESS" (Diplomo de specialigitaj superaj studoj) de politika kaj sociala komunikado (3-a ciklo) en Sorbono (Universitato Parizo 1).

 Ĵurnalista kariero 
Laurence Ferrari debutis kiel redaktanto en AFP kaj en Rodana-Alpa eldono de Le Figaro Magazine en 1986, poste en Europe 2 en Liono kaj poste okupiĝis pri rubriko «sano» en Europe 1 inter 1986 kaj 1997. En 1997, ŝi prezentis la ĵurnalojn de LCI de la 6-a ĝis la 10-a horo kaj la sekvan jaron eniris France Info kiel ĵurnalisto «medioj kaj komunikado». Redaktanto en semajna gazeto Le Point ekde 1994 "L’Aixoise prend les rênes du 20 heures de TF1", Le Dauphiné libéré, Le Dauphiné libéré, , p.5, ŝi fariĝis kronikistino en TF1 en Combien ça coûte ? (Kiom tio kostas?), elsendo produktita de Christophe Dechavanne, kun Jean-Pierre Pernaut, poste en France 2 en Studio Gabriel ("sano").

Ĝis junio 2006, ŝi partoprenis la spektantaran sukceson de TF1 en la informa fako per magazino Vis ma vie (Vivu mian vivon), kaj ankaŭ per vesperdimanĉa magazino en «aliro al unua horaro» Sept à Huit (la Sepa ĝis la Oka), kun sia edzo Thomas Hugues. Ŝi ankaŭ estis anstataŭantino de Claire Chazal por la ĵurnalo de la 20-a horo en TF1 de junio 2002 ĝis junio 2006.

Ekde septembro 2006, Laurence Ferrari prezentis Dimanche + (Dimanĉon plus), politikan elsendon en Canal+ dimanĉon je la 12h40 anstataŭante Le Vrai Journal (La Veran Ĵurnalon) de Karl Zéro. Laurence Ferrari estis kun-produktoro de tiu elsendo, tra ŝia produkta societo Storybox. En 2007 kaj 2008, Laurence Ferrari ankaŭ prezentis la balotajn vesperojn en Canal+ alterne kun animitaj skeĉoj de "Les Guignols de l'info" (la teatraj pupoj de informado).

Ekde la , ŝi prezentis Le journal inattendu (La neatenditan ĵurnalon) ĉiusabate de la 12h30 ĝis la 13h30 en radiostacio RTL, kie ŝi renkontis personecojn portempe ludantajn la rolon de ĉef-redaktoro de la radiostacio.

En somero 2008, Laurence Ferrari forlasis Canal+ kaj ties elsendon Dimanche+ kaj revenis al TF1 por prezenti ekde de la  la semajnan televidan ĵurnalon de la 20-a horo, tiel postsekvante Patrick Poivre d'Arvor«Laurence Ferrari quitte Canal pour le 20H de TF1»  en ozap.com,  «TF1 embauche Laurence Ferrari pour le 20h à la place de PPDA»  sur le blog de Jean-Marc Morandini,  «Laurence Ferrari présente le 20H de TF1 à la rentrée 2008» en la retejo de radio RTL, , en kunteksto de gravaj ŝanĝoj destinitaj restaŭri la spektantaron de TF1 «TF1 : Laurence Ferrari prend les rênes du 20 heures»  en retejo de TF1, . Laŭ kelkaj medioj, kiel L'Express«Nicolas Sarkozy à la manoeuvre»  en la retejo de L'Express, , la Prezidento de la Respubliko (Francio), Nicolas Sarkozy «ne estas fremda al la foriro de la ĵurnalisto de TF1», Patrick Poivre d'Arvor, kiu «pagas interalie pro sia malrespekto». Anne-Sophie Lapix, anstataŭanto de Claire Chazal en TF1, aliras Canal+ por postsekvi ŝin en la prezento de Dimanche + komence de la lerneja jaro 2008«Anne-Sophie Lapix quitte TF1 pour "Dimanche +"»  de Pierre Courade en ozap.com, .

 Elsendoj 
 1994: Kronikistino en Studio Gabriel en France 2.
 1997: Kronikistino en Combien ça coûte ? en TF1.
 1997: Prezentistino de la matena televida ĵurnalo en LCI.
 2000-2006: Prezentistino de Sept à huit duope kun Thomas Hugues en TF1.
 2001-2006: Vis ma vie en TF1.
 2002-2006: Anstataŭantino de Claire Chazal dum la semajnfinaj televidaj ĵurnaloj de TF1.
 2006-2008: Dimanche + en Canal+.
 2006-2008: le journal inattendu en RTL.
 Ekde 2008: Prezentistino de la semajna televida ĵurnalo de la 20-a horo en TF1.

 Humana engaĝiĝo 
Laurence Ferrari estas ambasadoro de asocio "SOS Villages d'Enfants" (SOS infanaj vilaĝoj) ekde novembro 2003.

En marto 2007, ŝi lanĉis kune kun kvin aliaj ĵurnalistinoj (Claire Chazal, Marie Drucker, Tina Kieffer, Béatrice Schönberg kaj Mélissa Theuriau) operacion "La Rose" (La Rozo) kun Unicef por helpi junulinojn aliri instruadon.

 Rekompenco 
En novembro 2006, ŝi gajnis premion de neĝoj 2006, kiu rekompencas savojan personecon de la jaro.

 Privata vivo 
En oktobro 2007"Libération, pĝ. 34, 20 - ", Laurence Ferrari kaj Thomas Hugues interkonsente divorcis, post 14 jaroj da geedzeco - ekde 1993 - kaj du infanoj, metante finan punkton al paro aperanta en amasmedioj.

En decembro 2007, Laurence Ferrari plendis pro "atenco al privata vivo kaj rajto al bildo" kontraŭ gazetoj Metro«Exclusif : Laurence Ferrari assigne Metro à propos d’un article sur ses rapports avec Sarkozy»  En Marianne2.fr, la retejo de Marianne,  (kondamnita al monkompenso de 5,000 eŭroj)«L.Ferrari: Métro condamné à 5.000€ de dommages et intérêts»  en la blogo de Jean-Marc Morandini,  kaj Closer«Laurence Ferrari poursuit Closer en justice»  en la retejo de Nouvel Observateur,  (kondamnita al monkompenso de 12,000 eŭroj«Sarkozy - Ferrari: Closer condamné à verser 12.000 euros à la journaliste» en la retejo de Libération, ), kiu dediĉis artikolojn al onidiro pri rilato kun la Prezidento de la Respubliko (Francio), Nicolas Sarkozy elvokita de la brita "tablojdo" Daily Mail« "Flirting for France: Newly-divorced Sarkozy’s 'close and loving relationship' with the blonde TV star in a low-cut blouse" » en la retejo de Daily Mail .

En aŭgusto 2008, ŝi plendis kontraŭ Lyon Mag petante monkompenson de 40,000 eŭroj« Laurence Ferrari attaque «Lyon Mag» » , Libération Lyon,   « Laurence Ferrari attaque «Lyon Mag» pour violation de sa vie privée », 20 minutes.fr, , la gazeto estinte publikiginta intervjuon en kiu ŝia patro malkaŝis informojn atencantajn - laŭ la ĵurnalistino - ŝian privatan vivon. Gratien Ferrari tamen ne estis celita de tiu justica ago, kio mirigis kelkajn blogistojn « La faute du père est-elle la faute du journaliste ? » en la blogo de Mastro Eolas,   « Justice au singulier » en la blogo de Philippe Bilger, .

 Notoj kaj referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 SOS Villages d'enfants 

Kategorio:Francaj ĵurnalistoj
Kategorio:Televidaj ĵurnalistoj