Jan van Eyck

Jan van EYCK (naskiĝis antaŭ 1395, mortis antaŭ la 9-an de julio 1441) estis frutempa flandra pentristo, kiu aktivis en Bruĝo kaj estas rigardata kiel unu el la plej eminentaj pentristoj de la 15-a jarcento en la Malaltaj Landoj. Li plej famiĝis pro sia pentraĵo titolita La geedzoj Arnolfini, sed gravas ankaŭ la Genta altaro, ankaŭ nomita La dia ŝafido.

Laŭ la franca-burgundia-flandra libropentrado, li estas fondinto de la tabul-pentrado en la Malaltaj Landoj, kun Robert Campin kaj lia frato Hubert van Eyck.

 Biografio 
La naskoloko de Jan van Eyck ne estas precize konata. Van Eyck povas signifi "el (la loko nomita) Eyck", kiu povus referenci al la limburga urbo Maaseik.

Lin mencias dokumento unuafoje en 1422, kiel kortegan pentriston de Johano de Bavario en Hago. Post la morto de Johano en 1425, Van Eyck iĝis kortega pentristo de la influa princo de Valoise Filipo la Bona. Van Eyck estis lia ĉambelano kaj porokaza reprezentanto en Lille kaj Bruĝo.

Jan van Eyck mortis en Bruĝo en 1441. Oni entombigis lin  en la katedralo Sankta Donato (malkonstruita en la Franca revolucio). Pri li memorigas statuo en la placo Jan van Eyck (Jan van Eyckplein) meze de Bruĝo.

 Vidu ankaŭ 
 Rogier van der Weyden

 Referencoj 

Kategorio:Flandraj pentristoj