Makiskukolo

La Makiskukolo, Cacomantis variolosus, estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi apartenas al genro Cacomantis. Ĝi estas indiĝena de Malesio, Salomonoj, norda kaj orienta marbordo de Aŭstralio kaj norda Nov-Gvineo. Ĝi estas grizbruna kun avelkolora brusto kaj ties alvoko estas tre populara kaj aŭdata en la aŭstralia makiso, de kie venas ties nomo.

Taxonomy
Oni agnoskis ok subspeciojn:
 C. v. major Salvadori, 1880 – nordaj Molukoj (Morotai ĝis Obi-insuloj)
 C. v. tymbonomus (Müller, S, 1843) – Rote, Timoro kaj Vetaro (orientaj Malgrandaj Sundoj)
 C. v. infaustus Cabanis & Heine, 1863 – Nov-Gvineo kaj satelitaj insuloj
 C. v. obscuratus Stresemann & Knud Paludan, 1932 – Numforo (insuloj de Golfo Sarera, nordokcidenta Nov-Gvineo)
 C. v. variolosus (Vigors & Horsfield, 1827) – nordorienta Okcidenta Aŭstralio ĝis suda Viktorio (norda, orienta Aŭstralio)
 C. v. macrocercus Stresemann, 1921 – Nov-Irlando, Nov-Britio kaj satelitaj (orientaj Bismarkoj)
 C. v. websteri Hartert, EJO, 1898 – Nov-Hanovero (centraj nordaj Bismarkoj)
 C. v. fortior Rothschild & Hartert, EJO, 1914 – D'Entrecasteaux (oriento de sudorienta Nov-Gvineo)

La Milda kukolo (Cacomantis blandus) kaj la Salomona kukolo (Cacomantis addendus) estis iam traktitaj kiel subspecioj.

Plej multaj estas geografie izolaj, kvankam kelkaj kontaktiĝas ekster la reprodukta sezono. Ekzemple, sur Seram, membroj de la nomiga subspecio variolosus aliĝas al la loka aeruginosus dum la vintro en la suda hemisfero.

La konvencio unuigi la subspeciojn sub C. variolosus datiĝas almenaŭ de la kontrollisto de Peters, sed ekzistas necerteco ĉu ili ĉiuj apartenas tien aŭ ne. Ekzemple, iuj ornitologoj traktas sepulcralis kiel specion en si mem (la Ruĝbrusta kukolo). Simile, aeruginosus estas levita de iuj al specio-nivelo (la Moluka kukolo), sed estas metita de aliaj sub C. sepulcralis. Iuj ornitologoj traktas infaustus kiel parton de C. variolosus kaj aliaj kiel parton de C. sepulcralis. La necerteco ekestas ĉar diferencoj inter la subspecioj en karakterizaĵoj kiel plumarkoloro povas esti minimumaj, dum diferencoj en voĉoj ofte estas signifaj.

 Aspekto 
eta|210ra|maldekstre|Juna birdo en Sudorenta Kvinslando.
La Makiskukolo estas ĉirkaŭ 22–26 cm longa. La plumaro de plenkreskaj maskloj kaj inoj estas simila. La kapo estas palgriza, la brusto estas flavbruna, la dorso estas grizbruna, kaj la suba flanko de la vosto estas bruna kun blankaj pintoj kaj strioj. La ​​okulo havas mallarĝan, palan ringon ĉirkaŭ ĝi, kaj la piedoj estas olivecrozkoloraj. Junula plumaro estas forte strieca malhelbruna. La flugiloj estas akre pintaj kaj malantaŭen svingitaj dumfluge. Subflugiloj estas grizbrunaj kun palflavaj subflugilaj kovriloj kaj blanka aŭ palflava strio. La Makiskukolo havas similan aspekton al la pala kukolo, kaj precipe al la ventumila kaj avelbrusta kukoloj.

Distribuado kaj habitato
La Makiskukolo troviĝas en norda kaj orienta Aŭstralio, la Salomonoj, Nov-Gvineo, Malajzio, kaj aliaj insuloj norde de Aŭstralio. Ĝi estas loĝanta birdo en partoj de sia teritorio, kiel ekzemple en Tajlando, Duoninsula Malajzio, Kamboĝo kaj suda Vjetnamio, Filipinoj, la Grandaj Sundaj Insuloj, la Malgrandaj Sundaj Insuloj, la Molukoj kaj Timoro. Ĝi povas migri loke en Nov-Gvineon kaj nordan Melanezion. En Aŭstralio, ĝi estas migranta en la suda parto de sia teritorio.

En Aŭstralio, ĝi estas loĝanto de diversaj medioj, inkluzive de pluvarbaroj, randoj de pluvarbaroj, manglejoj, sekundaraj arbaroj kaj plantejoj.

Ekologio
La Makiskukolo estas nestoparazito. Ĝiaj ovoj estas polimorfaj, kio signifas, ke inoj demetas specifajn ovtipojn por specifaj gastigantoj. En Aŭstralio, inoj demetas tri ovotipojn depende de sia ĉefa gastiganto en la koncerna regiono de sia distribuo.

Tra sia aŭstralia teritorio, la Makiskukolo ekspluatas almenaŭ 58 aliajn birdajn speciojn, kvankam nur malgranda nombro da specioj estis observitaj zorgantaj kukolidojn tra elnestiĝo. La specioj observitaj zorgantaj kukolidojn tra elnestiĝo varias laŭ subspecioj de la Makiskukolo. Por C. v. dumetorum ili inkluzivas la purpurkronan maluron, la brundorsan mielmanĝanton (Ramsayornis modestus), la stribrustan mielmanĝanton (Ramsayornis fasciatus) kaj por C. v. variolosus ili inkluzivas la rozan ruĝgorĝulon (Petroica rosea), la norfolkan ruĝgorĝulon (Petroica multicolor), la plumban muŝkaptulon (Myiagra rubecula), la senĉesan monarkon, la satenan muŝkaptulon (Myiagra cyanoleuca), la ruĝfruntan ruĝvostulon (Rhipidura rufifrons) kaj la grizan ventumilvostulon (Rhipidura albiscapa).

En Indonezio, observitaj gastigantoj de la loka subspecio de Makiskukolo inkluzivas la grizkapan kulicikapon, la javan bluan muŝkaptulon (Cyornis banyumas), la neĝbrovan muŝkaptulon, la sundan forkovostulon, la longvostan lanion, la striecan megaluron, la fulgokapan bulbulon (Pycnonotus aurigaster), la flavpugan bulbulon (Pycnonotus goiavier), la malajzian nigrablankan ventumilvostulon (Rhipidura javanica), la ruĝvostan ventumilvostulon (Rhipidura phoenicura), la nigran saksikolon, la buruan zosteropon (Zosterops buruensis) kaj la sangkaran zosteropon (Zosterops melanurus).

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 
 ABID Bildoj 
 Ĉe HBW Interreta Birdokolekto 

 ABID Bildoj

Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoloformaj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio
Kategorio:Birdoj de Nov-Gvineo