Okulostria kukolo

La Strinigra kukolo Cacomantis sonneratii estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon.  Temas pri eta kukolo kiu troviĝas en Suda Azio. La dunoma scienca nomo rememoras la francan naturaliston kaj esploriston Pierre Sonnerat.

Ĝi troviĝas kaj en la Hinda subkontinento kaj en Sudorienta Azio. Kiel aliaj en la genro, ili havas rondajn naztruojn. Ili kutime troviĝas en arbarkovritaj areoj, ĉefe en la pli malaltaj montetoj. Maskloj kantas el nudaj branĉoj dum la reprodukta sezono, kiu povas varii laŭ la regiono. Ili estas distingaj kaj pro siaj krioj kaj pro sia plumaro, kun blankaj brovoj kaj ruĝbrunaj supraĵoj kun regulaj malhelaj bendoj kaj blankecaj malsupraj partoj kun fajnaj strioj.

Aspekto
eta|210ra|maldekstre|Flanka vidaĵo
Plenkreskuloj estas brile ruĝecbrunaj aŭ brunecruĝaj sur la kapo kaj dorso kaj estas larĝe striecaj kun malhelbruna koloro. La beko estas longa kaj iomete kurba. Blankeca superokula strio estas distingebla super malhela okullinio. La flugiloj estas pli malhelaj kaj la vosto estas laŭgrade kun malhelbruna centro. La vosto havas subfinan nigran bendon kaj blankajn plumpintojn. Ambaŭ seksoj estas similaj. La irisoj estas flavaj kaj la beko estas nigra, dum la bazo de la malsupra mandiblo estas verdetgriza. La tarsoj estas grizaj. La junulo estas simila sed havas palan malsupran mandiblon kaj blankajn franĝojn sur la plumoj de la supra korpo.

La tuta longo estas ĉirkaŭ 22 cm, kio faras ĝin proksimume samgranda kiel la sintopaj Cacomantis merulinus kaj Cacomantis variolosus. La hepataj formoj de tiuj povas esti similaj, sed supercilio, longa beko kaj strieca vosto distingas ĉi tiun specion.

Taksonomio kaj sistematiko
La specio estis origine klasifikita en la genro Cuculus fare de John Latham. La tipa specimeno venis de Nordorienta Barato.  (India, North Cachar Hills) La specia epiteto estas laŭ la franca natursciencisto kaj esploristo Pierre Sonnerat.

Oni agnoskis jenajn kvar subspeciojn:
 la nomiga formo el Barato, Nepalo, Tajlando, Malaja Duoninsulo
 C. s. musicus Ljungh, 1804 (el Javo, Bali)
 C. s. fasciolatus Müller, 1843 (Sumatro)
 C. s. waiti Baker, 1919 (Srilanko)

Kelkaj fontoj agnoskas ankaŭ malayanus (Chasen & Kloss, 1931) el Duoninsula Malajzio kaj schlegeli (Junge, 1948) el Sumatro, Borneo kaj Palavano (SOk Filipinoj).

Ekologio kaj kutimaro
Kiel multaj aliaj kukoloj, ili estas parazitoj kaj inter gastigantoj estis registritaj la ofta iorao (Aegithina tiphia), ruĝliphara bulbulo (Pycnonotus jocosus), la erporno, la skarlata miniveto (Pericrocotus speciosus), bulbulojn kaj malgrandajn turdetojn (Stachyris spp.). La ovoj similas tiujn de la gastigantoj. La kovado kaj nestado ne estas bone dokumentitaj. Elnestiĝintoj de la gastiganto estas elmetitaj.

La populacioj ofte estas migrantaj aŭ parte migrantaj. En Barato, ili troviĝas ĉefe dum la musonoj.

Ili troviĝas en arbarriĉaj arbaroj, ĉefe en montetaj regionoj. Insektoj estas ilia ĉefa dieto. Ili kaptas insektojn per plukado kaj ankaŭ per aera flugado.

La reprodukta sezono varias multe de regiono al regiono. Proksime de Mumbajo ili estas konataj pro demetado de ovoj de februaro ĝis aŭgusto, Asamo de aprilo ĝis aŭgusto, dum ili ŝajnas kanti dum granda parto de la jaro en la Orientaj Ghatoj. En Srilanko, idoj estis viditaj en junio kaj oktobro, dum plenkreskuloj kantas de januaro ĝis majo en la Malaja Duoninsulo.

La krio de ĉi tiu specio estas distinga. Ĝi estas altatona kvarnota fajfo, kiu estis transskribita kiel "ŭi-ti ŭi-tii". La frekvenco komenciĝas je 2.4 kHz kaj ĉiu noto falas laŭ tonalto, kun la strofo daŭranta unu sekundon.

Referencoj

 Literaturo 
  Ne minacata

Eksteraj ligiloj

 Internet Bird Collection
 voĉo el Xeno-Canto

Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoloformaj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Birdoj de Azio