Ŝatadruo

Ŝatadruo (, IAST: Śatadru nadī; , IAST: Satalaj nadī; ; , Langqên Kanbab; , Satluj; , Xiàngquán Hé) estas la plej longa inter la riveroj de Panĝabo, ĝi longas .

La rivero fontas en Tibeto proksime de sankta monto Kajlaŝo. Ĝi trafluas la baratajn subŝtatojn Himaĉal-Pradeŝo kaj Panĝabo, kie en ĝin enfluas la akvoj de Beas. Laŭ longo de 105 km ĝi prezentas la limon inter Barato kaj Pakistano. En Pakistano Satleĝo kunfluas kun Ĉenabo, kun kiu ĝi formas la riveron Panĝnad, kiu fine enfluas Induson.

Ŝatadruo origine fluis en riveron Sarasvation, ĝis kiam tiu - ĉirkaŭ la jaro 1700 a.K. - pro tektona moviĝo turnis sian fluon kaj iĝis flankrivero de Induso. Sekve Sarasvati sekiĝis, kio sekve kondukis al la dezertiĝo de Ĉolistano.

Laŭ la supra riverparto troviĝas setlejoj de Ĵangĵung-kulturo. La ruinoj de ties ĉefurbo Khyunglung Ngülkhar restas apud Satleĝo en okcidenta Tibeto. Khyunglung Ngülkhar havas la kromnomon „Arĝenta palaco en Garuda-valo“, ĝi estis malkovrita de la aŭstro Bruno Baumann, kiu serĉis la mitologian ermitejon Ŝangrilao kaj anstataŭe malkovris en la ruinoj de la Ĵangĵung-reĝoj la komencon de ĉi tibeta kulturo.

 Vidu ankaŭ 
 Listo de la plej longaj riveroj

Kategorio:Riveroj en Azio
Kategorio:Riveroj en Barato
Kategorio:Riveroj en Pakistano
Kategorio:Riveroj en Ĉinio
Kategorio:Internaciaj riveroj
Kategorio:Landlimaj riveroj
Kategorio:Induso