Klaŭdio la Gota

Klaŭdio la 2-a (Marcus Aurelius Flavius Claudius Gothicus) (10-a de majo 214 - aŭgusto 270), konata kiel Klaŭdio la 2-a la Goto, estis romia imperiestro ekde septembro 268 ĝis sia morto en 270.

Biografio 
Klaŭdio la 2-a estis nomumita Majstro de Kavalerio ("magister equitum") post la provo de uzurpo fare de Aŭreolo (225-268), kaj eblas, ke li poste partoprenis en la komploto de la iliriaj generaloj, kiuj eliminis Galienon, lian antaŭulon, en septembro 268. La implikiĝo de Klaŭdio en ĉi tiu komploto estas diskutata inter historiistoj. Kun la subteno de ĉi tiuj militistoj, li prenis la potencon por fini la militistan anarkion kaj secesiojn, kiuj disŝiris la Romian Imperion.

Li ofertas la esencan ekzemplon de la soldato-imperiestro, kies antaŭulo estis Maksimino la Trako tridek jarojn antaŭe: humila naskiĝo, ekskluzive milita kariero, kaj povo-ascendo nur pro liaj personaj meritoj.

Promesinte al Aŭreolo sekuran trairon post la morto de Galieno, Klaŭdio tamen permesis al siaj trupoj masakri lin post la kapitulaco de Mediolanum, kie Aŭreolo rifuĝis post sia malvenko fare de Galieno.

La nova imperiestro tiam montris sian strategian lertecon per disbatado de la Alemanoj proksime de Garda-Lago, kiuj lanĉis multajn atakojn en nordan Italion (269).
eta|maldekstre|300px|Klaŭdio la Gota aŭ Klaŭdio la 2-a (214-269), romia imperiestro.

eta|maldekstre|400px|Klaŭdio la 2-a estis romia imperiestro de 268 ĝis 270. Dum sia regado li sukcese batalis kontraŭ la Alemanoj kaj decide venkis la Gotojn ĉe la Batalo de Najso (la 4-an de januaro 269).

eta|dekstre|400px|Gotaj militistoj el Charlotte Mary Yonge, Young Folks' History of Rome, 1880.

eta|maldekstre|400px|Gotoj prepariĝas por batalo.

eta|dekstre|500px|Reĝino Zenobia antaŭ la Imperiestro Aŭreliano.

Entuziasmigita de ĉi tiu sukceso, li poste iris al Romo por ricevi investituron de la urba Senato. Plenumita ĉi tiu formalaĵo, Klaŭdio kolektis ĉiujn disponeblajn fortojn kaj marŝis al Balkanio, kiu estis minacata de invado de la gotoj jam aktivaj en la danubaj provincoj. En 269, li gajnis malfacilan kaj nekonkludeblan venkon ĉe Naisus en la Supra Moesia (nuntempa Niŝo, en Serbio).

Tamen, ĉi tiu venko estis lerte ekspluatita de imperia propagando, gajnante al imperiestro Klaŭdio lian gloran kromnomon, "la Goto". La "Kolono de la Gotoj", ankoraŭ videbla en Istanbulo, laŭdire memorfestas ĉi tiun venkon.

Tamen, la romiaj legioj ankoraŭ bezonis plurajn pliajn monatojn da penigaj kampanjoj kaj sangaj bataletoj por elimini la vagantajn bandojn de barbaroj kaj detrui la floton, per kiu la gotoj ruinigis la marbordojn de Grekio kaj Malgranda Azio. Nur ĉirkaŭ la jaro 270 la gotoj estis fine forpelitaj oriente de la Danubo.

Li tamen ne sukcesis ĉesigi la ribelojn: la "romia" imperio de Gaŭlio transiris de Postumo (259-268)Introduction to the Study of Latin Inscriptions al Mario (234-269) kaj poste al Viktorino (asasinita en 271), sed Hispanio kaj Gallia Lugdunensis (nuna Liono) aliĝis al li. Ĉe la fino de lia regado, Palmira, regata de Septimia Bathzabbai Zenobia, ne oficiale rompis kun Romo, sed etendis sian regadon al Egiptujo, Sirio kaj Malgranda Azio.

Sed en aŭgusto de tiu jaro 270, kiam li ŝajnis destinita por longa kaj glora regado, Klaŭdio la Gota mortis en [[:en:Sirmium|Sirmium (nuntempa Sremska Mitrovica en Serbio), viktimo de epidemio, kiu detruis lian armeon. Lia pli juna frato, Kvintilo, estis proklamita imperiestro de la trupoj kaj akceptita de la Senato, sed la danuba armeo preferis Aŭrelianon. Denove, estis la armeo kiu trudis sian elekton super la elektito de la Senato.

Posteularo
Klaŭdio estis diigita post sia morto, kaj signifa memormonero estis monfarita de Aŭreliano en 270, kaj poste de Konstantino la 1-a, kiu asertis esti devena de la familio de Klaŭdio la 2-a. Lia patro, Konstancio Kloro, laŭdire estis la pranevo de la imperiestro Klaŭdio la 2-a.

Fakte, ĉi tiu ligo ne estis postulita dum la vivo de Konstancio Kloro. Ĝ aperas nur en 310 en la Panegiro de Konstanteno, propaganda verko, kaj estas reproduktita en oficialaj surskriboj. Ĉi tiu fikcia parenceco estis ripetata de la "Historia Augusta", pli posta verko de dubinda historia valoro, kiu faras Konstancion Kloron filo de Flavio Eŭtropio (230-270) kaj Klaŭdia (224-253), mem filino de Flavio Krispo] (210-268), la plej juna frato de Klaŭdio la 2-a.

Mona Politiko
Klaŭdio la 2-a daŭre eldonis tre grandajn nombrojn da malplivalorigitaj antoninanoj ("monero uzata dum al Romia Imperio"), kun ekstreme malalta arĝenta enhavo. Ĉi tiuj moneroj estis monfaritaj en la monfarejoj de Romo, Milano, Siŝja, Antioĥio kaj Ciziko, kaj eble en unu aŭ du monfarejoj de la Oriento.

Post la morto kaj apoteozo de Klaŭdio la 2-a, lia posteulo Kvintilo, aŭ eble Aŭreliano, eldonis konsekrajn monerojn portantajn sur la dorso la funebran ŝtipon aŭ la aglon, simbolon de apoteozo. Kun facile reproduktebla dezajno, ĉi tiuj antoninanoj estis imititaj tra la tuta imperio, ĉefe en Italio, Hispanio kaj romia Afriko. Ĉi tiuj falsaĵoj daŭre estis produktitaj ĝis la fino de la 3-a jarcento.

Postaj Nomoj
 Li estis naskita Marko Aŭrelio Klaŭdio.

 268, supreniras al la trono: Imperator Caesar Marcus Aurelius Claudius Pius Felix Invictus Augustus.

 Akiras la epitetojn Germanicus Maximus Gothicus Maximus Persicus Maximus.

 270, titolo ĉe lia morto: Imperator Caesar Marcus Aurelius Valerius Claudius Pius Felix Invictus Augustus Germanicus Maximus Gothicus Maximus Persicus Maximus, Pontifex Maximus, Tribuniciae Potestatis III, Imperator II, Consul I, Pater Patriae.
 Referencoj 

Kategorio:Romiaj imperiestroj
Kategorio:Naskiĝintoj en 210-219
Kategorio:Mortintoj en la 3-a jarcento