Charlotte Gainsbourg

Charlotte GAINSBOURG (naskiĝis  en Londono), estas franca-brita aktorino kaj kantistino. Filino de Serge Gainsbourg kaj Jane Birkin, ŝi frue debutis kinan karieron, pelate de sia patrino. Ŝi edziniĝis al Yvan Attal, mem komediisto kaj reĝisoro.

Dum la nokto de la 5-a al la , ŝi estis urĝe operaciita pro cerba hemoragio, post akcidento de akvoskiado.

 Kino 
 Kariero 
En 1984, Jane Birkin, dum filmado en La Pirate de Jacques Doillon, instigis sian filinon trapasi selektadon de Élie Chouraqui por Paroles et musique. Tiel ŝi ekhavis sian unuan rolon kiam ŝi estis 13-jarojn aĝa. Sekvan jaron, Jacques Doillon proponis al ŝi kelkajn pecojn en La Tentation d'Isabelle, pro kio ŝi estis rimarkita de Claude Miller. Tiu ĉi proponis al ŝi unu el la ĉefaj roloj en sia filmo L'Effrontée. Tiu aktorado havigis al ŝi César-on por plej bona virina espero en 1986. Ŝi poste laboris kun sia patro (Charlotte for Ever en 1986), poste kun sia patrino (Kung Fu Master ! en 1987). En 1988, Claude Miller denove kunvokis ŝin por La Petite Voleuse laŭ scenaro de François Truffaut. Tamen nur post Merci la vie de Bertrand Blier Charlotte decidis dediĉi sin al kina kariero. Paradokse, en tiu momento ŝia kariero ŝajnis stagni, malgraŭ denova renkontiĝo kun Jacques Doillon en la ĉefa rolo de Amoureuse. Ŝia kariero restartis ekde 2001 per du filmoj de ŝia edzo Ma femme est une actrice kaj Ils se marièrent et eurent beaucoup d'enfants, ankaŭ je internacia nivelo per 21 grammes kie ŝi ludis kun Sean Penn.

 Filmaro 
 1984: Paroles et musique, de Élie Chouraqui
 1985: L'Effrontée, de Claude Miller
 1985: La Tentation d'Isabelle, de Jacques Doillon
 1986: Charlotte for Ever, de Serge Gainsbourg
 1987: Jane B. par Agnès V., de Agnès Varda
 1987: Kung-fu master !, de Agnès Varda
 1988: La Petite Voleuse, de Claude Miller
 1990: Merci la vie, de Bertrand Blier
 1990: Aux yeux du monde, de Éric Rochant
 1990: Il sole anche di notte de la fratoj Taviani
 1991: Amoureuse, de Jacques Doillon
 1991: Contre l'oubli, de Patrice Chéreau
 1991: Anna Oz, de Éric Rochant
 1992: Cement Garden (The Cement Garden), de Andrew Birkin
 1993: Grosse Fatigue, de Michel Blanc, en propra rolo
 1995: Anna Oz, de Éric Rochant
 1996: Love, etc., de Marion Vernoux
 1996: Jane Eyre, de Franco Zeffirelli
 1998: Passionnément, de Bruno Nuytten
 1999: Suspicion (The Intruder), de David Bailey
 1999: La Bûche, de Danièle Thompson
 2000: Félix et Lola, de Patrice Leconte
 2000: Les Misérables, de Josée Dayan (TV)
 2001: Ma femme est une actrice, de Yvan Attal
 2003: 21 gramoj, de Alejandro González Iñárritu
 2004: Ils se marièrent et eurent beaucoup d'enfants, de Yvan Attal
 2005: L'un reste, l'autre part, de Claude Berri
 2005: Lemming, de Dominik Moll
 2006: La Science des rêves, de Michel Gondry
 2006: Prête-moi ta main, de Éric Lartigau
 2007: I'm Not There, de Todd Haynes
 2007: Golden Door, de Emanuele Crialese
 2008: City of Your Final Destination de James Ivory
 2009: Max et les Maximonstres de Spike Jonze (voĉo de KW)
 2009: Antichrist de Lars von Trier
 2009: Persécution de Patrice Chéreau
 2010: L'Arbre de Julie Bertucelli
 2011: Melancholia de Lars von Trier
 2012: Confession d'un enfant du siècle de Sylvie Verheyde
 2012: Do Not Disturb de Yvan Attal
 2013: Nymphomaniac de Lars von Trier
 2013: Jacky au royaume des filles de Riad Sattouf
 2014: Son épouse de Michel Spinosa
 2014: Every Thing Will Be Fine de Wim Wenders
 2014: Trois cœurs de Benoît Jacquot
 2014: Samba de Éric Toledano kaj Olivier Nakache
 2014: L'Incomprise de Asia Argento
 2015: Every Thing Will Be Fine de Wim Wenders
 2016: Independence Day: Resurgence de Roland Emmerich
 2016: Ils sont partout de Yvan Attal 
 2017: True Crimes de Alexandros Avranas
 2017: Norman de Joseph Cedar
 2017: Les Fantômes d'Ismaël de Arnaud Desplechin
 2017: Le Bonhomme de neige (The Snowman) de Tomas Alfredson
 2017: La Promesse de l'aube de Éric Barbier

 Rekompencoj 
 1985: César por plej bona virina espero en L'Effrontée
 2000: César por plej bona aktorino en dua rolo en La bûche
 2009: Festivalo de Cannes: Premio por virina interpretado en Antichrist de Lars von Trier.

 Kanzono 
 Kariero 
Charlotte kantis plurfoje. Unuafoje en la albumo de Serge Gainsbourg, Love on the beat, en 1983, kie ŝi kantis Lemon incest duope kun li. Muzikvideo, kie Charlotte aperas en subvesto kuŝante ĉe sia patro, montriĝis ambigua; vortoj elvokas "amon, kiun ni neniam faros kune".

En 1986, ŝi rekomencis en la albumo Charlotte for Ever, kie pozante malfacilan adoleskantinon, ŝi kantis serion da tekstoj kun provoka enhavo: Charlotte for ever, Plus doux avec moi (ambaŭ duope kun Serge), Élastique, Zéro pointé vers l'infini.

Dum 8 jaroj ŝi ne plu kantis, ĝis ŝi engaĝis sin en la aventuron de Les Enfoirés, kantistoj kiuj subtenas bonfaran organizaĵon Restoracioj de l' koro: en 1994, en la spektaklo Les Enfoirés au grand Rex, ŝi interpretis Di doo dah, verkitan de sia patro kaj kreitan de sia patrino, Un autre monde de Téléphone kaj La chanson des restos de Jean-Jacques Goldman. Ŝi denove laboris en 2001 por la Restoracioj de l'koro, en 2001: L'odyssée des Enfoirés, kie ŝi interalie interpretis kanzonon de Renaud, Manu, kun Francis Cabrel, Julien Clerc kaj alia komediisto, Thierry Lhermitte.

En 1996, ŝi partoprenis la filmmuzikon de Love, etc.. En 2000, aŭdeblis ŝia voĉo en albumo Music de Madonna: la komenco de la kanzono What it feels like for a girl enhavas kelkajn vortojn eldiritajn de Charlotte en la filmo The Cement Garden. Ŝia lasta vera duopo estas If kun Étienne Daho en lia albumo Réévolution (2003). En 2005, Charlotte partoprenis filmmuzikon de L'un reste, l'autre part, interpretante samtitolan kanzonon.

La  aperis ŝia dua albumo "5:55" kunlabore kun la grupo Air, Jarvis Cocker, Nigel Godrich, Tony Allen, David Campbell kaj Neil Hannon de The Divine Comedy. La albumo enhavas francajn kaj anglajn kanzonojn.

 Diskaro 
 Albumoj 
 1986: Charlotte for Ever

 2003: Réévolution de Étienne Daho
 "If" duope kun Étienne Daho

 2006: 5:55
"5:55"
"AF607105"
"The operation"
"Tel que tu es"
"The songs that we sing"
"Beauty mark"
"Little monsters"
"Jamais"
"Night-time intermission"
"Everything I cannot see"
"Morning song"

 2009: IRM
"Master’s Hands"
"IRM"
"Le Chat du Café des Artistes"
"In The End"
"Heaven Can Wait"
"Me And Jane Doe"
"Vanities"
"Time Of The Assassins"
"Trick Pony"
"Greenwich Mean Time"
"Dandelion"
"Voyage"
"La Collectionneuse"
"Looking Glass Blues"

 Unuopaĵoj 
 2004: If (duope kun Étienne Daho - inkluzivas muzikvideon)
 2006: The songs that we sing

 Teatro 
 1994: Charlotte ludis ankaŭ en teatraĵo «Oléanna» de David Mamet, adaptita de Pierre Laville, kio havigis al ŝi premion "Molière".

 Vidu ankaŭ 
 Kate Barry
 Lou Doillon

 Eksteraj ligiloj 

 Charlotte Gainsbourg en IMDb
 MySpace oficiala
  (recenzo pri la filmo kie ŝi rolludas)

Kategorio:Francaj aktoroj
Kategorio:Britaj aktoroj
Kategorio:Francaj kantistoj
Kategorio:Britaj kantistoj
Kategorio:Franclingvaj kantistoj
Kategorio:Anglalingvaj kantistoj