Les Vacances de M. Hulot (filmo)

Les Vacances de M. Hulot ("La Ferioj de S-ro Hulot") estas franca filmo de Jacques Tati, filmita en 1952 kaj aperinta en 1953.

 Temo 
Sinjoro Hulot ferias en trankvila gastejo ĉe marbordo. Li aperas mallerta farante etajn fuŝaĵojn. Multaj etaj anekdotoj, tagon post tago, ĝis la fino de la ferioj.

 Teĥnikaĵoj 
 Originala titolo: Les Vacances de M. Hulot
 Anglalingva titolo: Monsieur Hulot's Holiday en Unuiĝinta Reĝlando kaj Mr. Hulot's Holiday en Usono
 Reĝisoro: Jacques Tati
 Scenaro: Jacques Tati, Henri Marquet, Pierre Aubert kaj Jacques Lagrange
 Produktoro: Fred Orain (Cady films)
 Foto-direktoro: Jacques Mercanton
 Dekoroj: Henri Schmitt kaj Roger Briaucourt
 Sono: Jacques Carrère
 Muntado: Jacques Grassi, Ginou Bretoneiche, Suzanne Baron
 Muziko: Alain Romans
 Skripto: Sylvette Baudrot
 Formato: Nigra-blanka
 Daŭro: 96 minutoj

 Rolularo 
 Jacques Tati: Sinjoro Hulot
 Nathalie Pascaud: Martine
 Michele Rolla: Onklino de Martine
 Valentine Camax: Anglino
 Louis Perrault: S-ro Fred
 André Dubois: Komandanto
 Suzy Willy: Edzino de Komandanto
 Lucien Frégis: Hotelestro
 Raymond Carl: Kelnero
 René Lacourt: Promenanto
 Marguerite Gérard: Promenantino
 Georges Adlin: Sud-amerikano
 Michèle Brabo: Feriantino

 Komentaro 
Sinjoro Hulot, luna ulo elirinta el nenie, alvenas en banloko per pafbrua aŭteto dum someraj ferioj. Senkonscia pri la principo, kiu regas lin, li promenas en la kuranta vivo de feriantoj, konfuzante la sintenajn logikojn kiuj ĵus ekinstaliĝis.

Absorbite en sia mondo sen ia ajn percepto pri sia diferenco kun la komunumo, li revoluciigas la komunajn regulojn de bonedukiteco enigante sian "frenezeton". Kune kun sia pafbrua aŭteto, li baraktas por eniĝi en ĝin pro sia granda alto. La ora proporcio estas forbalaita per tiu ĉi klaŭneca aliro al elementoj. La homo prifajfas tion, misproporcio ja estas lia regno.

Dum tiuj post-militaj jaroj, ferioj realprenas sian ritmon kaj ĉiuj flankoj de la socio estas reprezentitaj en tiu marborda hotelo simila al ĉiuj aliaj, en simpligita kunteksto, vakua, kun la malmultaj distraĵoj en la tiamaj strandoj, banloko simila al kuracloko. Tiu morneco estas forpelita de la ĉeesto de tiu neŝanĝebla fuŝulo en konstanta aktorado en tiu mikrokosmo nekutima al malkvieto, kie kunvivas stresita aferisto, intelektulo, eleganta virino alloganta rigardojn, Anglino, eks-militisto ankoraŭ en militiro, gepensiuloj, sportisto, ktp...

Ĉe Hulot nenio estas antaŭplanita, ĉio estas natura, li ofertos neforgeseblajn feri-memoraĵojn al kelkaj el la feriantoj, kiuj rapide rimarkas lian malsimilon: vid-al-vida juna virino, pensiulo, filo de aferisto, Anglino petanta lin reveni venontjare.

la sonbendo estas eksterordinare prilaborita kaj ĉiamestanta (svingpordo en la restoracio, pafbruado de la aŭteto, sonorilo de la gastejo, ktp.) kaj tipa pri la labormetodo de Tati. Ili estas la sonaj leitmotivoj de la filmo. Dialogoj estas malmultaj, kelkaj voĉoj estas vole obtuzaj. Bildo vole superanta rivelas la forton de pantomimo.

La heroo estas tre zorgema, preciza, restarigante pentraĵojn, metante kartojn sur apuda tablo. Tiu precizeco ankaŭ estas konstrua elemento de liaj komikaĵoj, kie aĵoj kaj uloj alilokitaj ekster ilia originala kunteksto, provokas ridon (helprado transformita en mortkronon, felo de vulpo kroĉita al liaj spronoj, ktp.)

Jacques Tati estas adepto de modera komikaĵo, oni pacience atendu ĝin sen trorapido, lulante sin per amuzaj scenoj, kiujn ofertas tiu faŭno renkontita dum ferioj. Pierre Étaix, maljuste forgesita, honorigis per «Le Soupirant» kaj «Tant qu’on a la santé» tiun eksterordinaran komikulon, kiu tuj post la milito reridigis tutan popolon per siaj verkoj.

La filmo ankaŭ enhavas kelkajn politikajn satiraĵojn: danci anstataŭ aŭskulti oficialan paroladon, transformi gazeton en ĉapelon anstataŭ legi ĝin, estigi paroladon de intelektulo neaŭdebla kaj teda.

 Rekompencoj 
 1953: Premio Louis-Delluc, Parizo
 1953: Premio de internacia recenzo, Festivalo de Cannes
 1953: Premio Femina, Bruselo
 1953: Premio de Berlina Festivalo
 1955: Golden Laurel award, Edinburgo
 1956: Plej bona filmo de l'jaro, Kubo

 Anekdotoj 
 La filmo estis filmita en Saint-Marc-sur-Mer, banloko de la komunumo de Saint-Nazaire, en Loire-Atlantique.
 Christopher Lee realigis voĉojn de la angla versio de la filmo.

 Vidu ankaŭ 
 Jacques Tati
 Mon oncle (filmo)
 Sinjoro Hulot

 Eksteraj ligiloj 

 Les Vacances de M. Hulot en IMDB
 "Marbordo de S-ro Hulot" en Saint Marc-sur-mer (Loire-Atlantique)
 Tativille 

Kategorio:Francaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1953
Kategorio:Filmoj de Jacques Tati