Mangleja kukolo

La Mangleja kukolo, Coccyzus minor, estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la Geococcyx, la aniojn, kaj la centropojn.

Taksonomio
La Mangleja kukolo estis formale priskribita en 1788 fare de la germana natursciencisto Johann Friedrich Gmelin en sia reviziita kaj etendita eldono de la verko de Carl Linnaeus nome Systema Naturae. Li metis ĝin kun ĉiuj aliaj kukoloj en la genron Cuculus kaj stampis la dunoman nomon Cuculus minor. Gmelin bazis sian priskribon sur "Le petit vieillard" aŭ "Coucou des palétuviers" el Kajeno, kiun priskribis kaj bildigis en 1779 la frnaca polimato Georges-Louis Leclerc, grafo Buffon. 

La Mangleja kukolo estas nun metita kun 12 aliaj specioj en la genron Coccyzus, kiun enkondukis en 1816 la franca ornitologo Louis Pierre Vieillot. La genronomo devenas el la vorto de la antikva greka kokkuzō kun la signifo "kukolkrii". La specio estas monotipa: oni agnoskis neniun subspecion.

 Aspekto 
Plenkreskuloj havas longan voston, brunan supre kaj blankonigran sube (se malfermita nigra kun kelkaj blankaj punktomakuloj en bordoj, se fermita kiel ŝtuparo de ili), kaj nigran kurban bekon kun flava suba makzelo de malhela pinto. La kapo kaj supraj partoj estas brunaj. Estas flava okulringo. Tiu specio estas facile diferencebla pro la nigra vizaĝa masko kaj avelkoloraj subaj partoj.

 Kutimoj 
Tiu kukolo troviĝas ĉefe en manglejoj, marĉoj kaj similaj habitatoj. Ĝi kutime nestumas 2-3 metrojn supre akvonivelo en mangleja arbo aŭ inter branĉoforko de arbo super grundo. La nesto estas relative ebena platformo el bastonetoj kaj folioj. La ino demetas 2-4 helbluajn ovojn kaj ambaŭ gepatroj kunzorgas la idaron. Foje okazas dua ovodemetado.

La mangleja kukolo estas ĉefe nemigranta; tamen, la populacio de Florido moviĝas iom suden por vintri, kaj revenas ĉirkaŭ marto. Ĝi troviĝas ĉefe tra Karibio, ambaŭ flankoj de marbordoj de Meksiko kaj la marbordo de Atlantiko de Sudameriko suden ĝis la estuaro de la rivero Amazono.

Ĝi preferas raŭpojn kaj akridojn, sed ĝi manĝas ankaŭ aliajn insektojn, araneojn, helikojn, etajn lacertojn, ranetojn, berojn kaj fruktojn.

La plej komuna alvoko aŭdata estas gorĝeca “gaŭk gaŭk gaŭk gaŭk gaŭk gaŭk” aŭ "kao-kao-kao". Ili pepas ankaŭ per soleca “Ŭit”. Sed plej ofte temas pri silentema birdo ne facile videbla, sed ankaŭ ne timida.

La mangleja kukolo estas ĝenerale sufiĉe ofta en sia speciala teritorio. Tiu ĉi specio povus esti minacata pro homa disvolviĝo en la mangleja habitato.

 Referencoj 

  Ne minacata
 "National Geographic" Field Guide to the Birds of North America ISBN 0-7922-6877-6
 Handbook of the Birds of the World Vol 4, Josep del Hoyo eldonisto, ISBN 84-87334-22-9
 "National Audubon Society" The Sibley Guide to Birds, de David Allen Sibley, ISBN 0-679-45122-6

 Eksteraj ligiloj 




Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko