Malpuraj kaj mekanikaj metioj

La hispanlingva termino Oficios viles y mecánicos, katalune Oficis vils i mecànics kaj galege Oficios viles e mecánicos, en Esperanto io kiel malpuraj kaj mekanikaj metioj (aŭ okupoj) en la mezepoka socio de Iberio estis termino uzata por tipoj de laborokupoj kiel metioj aŭ manfaradoj, historie nekongrueblaj kun nobeleco, en feŭda socio kaj eĉ en la novepoko. Ili baziĝis sur tradicio kaj kutimo, kaj oni eniris en ili tra la sistemo de gildoj por lerno.

La permana laboro estis malkongrua kun la nobelula vivmaniero, kiu devis esti la ekzercado de armiloj kaj la serĉado de honoro, kaj ne per perlaboro de la vivo. Same estis direnda pri la klerikoj, kvankam la monaĥoj uzas laboron, ne tiom por produkta celo sed kiel parto de ties asketismo (laŭ la regularo de Sankta Benedikto: ora et labora, tio estas "preĝu kaj laboru").

La malhonorigo de la laboro devenas el la Malnovepoko, rilata kun sistemo de Sklaveco, kaj ĝi troviĝas justigita, ekzemple, en la filozofio de Platono kaj Aristotelo.

La profesioj aŭ liberalaj artoj, tio estas, tiuj bazitaj sur intelekta laboro, karakteriĝas pro la aliro tra universitataj studoj; ili havis (ankoraŭ havas, depende de la lando) superan konsideron.

Inter plej oftaj taskoj konsiderataj kiel oficoj oni povus listigi la jenajn:
 Masonisto
 Ĉarpentisto
 Ŝufaristo
 Farbisto
 Paŝtisto
 Agrikulturisto
 Vendisto
 Buĉisto

La esperanta vorto ofico laŭ PIV havas alian nuancon kaj lingvoscience konsiderindas "falsa amiko" de la romanida termino, kiu nur hazarde aspektas similece. 

 Referencoj 
(En la hispana)
 DÍEZ, Fernando (190) Viles y mecánicos. Trabajo y sociedad en la Valencia preindustrial. Valencia, Edicions Alfons el Maganànim.
 Mª Rosario Caballero Carrillo y Pedro Miralles Martínez (2002) El trabajo de la infancia y la juventud en la época del Barroco. El caso de la seda murciana.

Kategorio:Historio
Kategorio:Laboro