Tufaŭko

La Tufaŭko estas nigreca eta marbirdo de la familio de Aŭkedoj kaj ordo de Karadrioformaj.

 Disvastiĝo kaj reproduktiĝo 
Ili nestumas en grandaj kolonioj (miloj da individuoj) en Beringa Maro kaj Oĥotska Maro ĉe Aleŭtoj en Alasko. Ili ofte reproduktiĝas en miksaj kolonioj kun la Malgranda aŭko, sia plej eta parenco en marbordaj ŝtonejoj. La ino demetas ununuran ovon; ambaŭ gepatroj kovas dum 30 ĝis 40 tagojn. Vintre ili estas enmare, ne migras, nur disiĝas proksimen de la reproduktejoj, kelkaj en direkto al Japanio kaj kelkaj sudorienten. Foje oni vidis ekzempleron en norda Irlando.

 Aspekto 
eta|maldekstre|260x260ra
La Tufaŭko estas mezgranda birdo (24 ĝis 27 cm longa kun enverguro de 44 ĝis 47 cm kaj pezo de 50 ĝis 265 gr, facile rekonebla pro du karakteroj dum la reprodukta sezono. La unua estas la kresto, grupo de nigraj hirtaj plumoj lokataj super la okulo kapopinte kiuj pendas antaŭen. Nur ankaŭ la Liphara aŭketo havas similan kreston, sed tiu estas blanka, kaj junuloj facile diferenciĝas ĉar tiuj de Tufaŭko estas pli grandaj kaj havas malpli longan bekon. 

La dua estas socia odoro, kion tiuj aŭketoj produktas dum la reprodukta sezono kaj kio estis priskribita kiel odoro kvazaŭ de mandarinoj; oni pristudas ĉu tio helpas trovi partneron ĉu malhelpas atakon de kuloj kaj aliaj parazitoj. 

Krome temas pri malhelaj birdoj kiuj havas pli malhelajn suprajn partojn kaj blugrizecajn malsuprajn partojn kaj krurojn, fortikan, mallongan kaj dikan ruĝoranĝan bekon, de kies supra makzelo eliras la kresto, kaj ambaŭflanke helajn okulon kaj blankan striplumon kio eliras de ties supra malantaŭa parto al la nuko, ambaŭ tre kontrastaj antaŭ la preskaŭ nigra fono. For de la reprodukta sezono la kresto malpliiĝas, la beko senbriliĝas kaj la blanka strio malaperas. Ambaŭ seksoj estas similaj. Junulo estas simila, sed malhavas kreston kaj havas malhelan bekon.

 Kutimaro 
La Tufaŭko ne estas karnovoruloj. Ilia manĝaĵo konsistas ĉefe el krilo, sed oni scias, ke ili manĝas ankaŭ kopepodojn, pteropodojn (kiel Limacina), amfipodojn kaj larvajn fiŝojn. Ili plonĝas ekde la akvosurfaco kaj helpas sin per retaj piedoj tre lerte, sed pro tio ili estas mallertaj surtere. Ili kutime vivas enmare kaj venas teren nur por reproduktado.

Ĉefaj predantoj estas Arĝentmevo kaj aliaj mevoj, la Arkta vulpo kaj la Korako, sed ili estis trovitaj ankaŭ en stomako de fiŝo halibuto aŭ hipogloso, kaptita en insulo Sankta Laŭrenco.

Temas pri silentema specio, escepte en la reproduktaj kolonioj por interkoni sin. La flugo estas rapida kaj rekta.

 Referencoj 
  Ne minacata
 "National Geographic" Field Guide to the Birds of North America ISBN 0-7922-6877-6
  Seabirds, an Identification Guide de Peter Harrison, (1983) ISBN 0-7470-1410-8
 Handbook of the Birds of the World Vol 3, Josep del Hoyo eldonisto, ISBN 84-87334-20-2
 "National Audubon Society" The Sibley Guide to Birds, de David Allen Sibley, ISBN 0-679-45122-6

 Eksteraj ligiloj 
 Franclingva ejo pri Tufaŭko

 Referencoj 

Kategorio:Ĥaradrioformaj
Kategorio:Aŭkedoj
Kategorio:Nearktisa faŭno
Kategorio:Palearktisa faŭno
Kategorio:Holarktisa faŭno
Kategorio:Arktaj birdoj