Michel Serrault

Michel SERRAULT (naskiĝis la  en Brunoy (Essonne), mortis la  en Équemauville apud Honfleur (Calvados)), estis franca aktoro. Li estas la plej rekompencita franca aktoro per tri "César" por plej bona aktoro.

 Biografio 
Enirinta 14-jara en malgranda Seminario de Conflans, li deziras fariĝi pastro kaj deklaras havi du pasiojn: «ridigi kaj okupiĝi pri Dio». Pastro Van Hamme gvidas lin al lia metio de komediistoPastro Alain de La Morandais en RTL, la .. Michel Serrault diris poste, ke li ne ŝatos ĵuron de ĉasteco.

Duope kun Jean Poiret, kiun li renkontas en 1952, li plenigis parizajn kabaredojn en la 1950 kaj 1960-aj jaroj.

Li ankaŭ partoprenas en la trupo "Les Branquignols". En kino, li debutas per rolo en Les Diaboliques de Henri-Georges Clouzot, poste kun la trupo de Branquignols en Ah ! Les belles bacchantes. Li poste partoprenis iliajn aliajn multnombrajn filmojn.

Li lanĉas sin en longa aventuro en komedia filmo Assassins et voleurs de Sacha Guitry kun Jean Poiret, Le Viager de Pierre Tchernia (kiu roligis lin en pluraj filmoj) kun Michel Galabru. Michel Galabru kun kiu li rolis ankaŭ en granda nombro da filmoj kiel Les Gaspards, Room service. Li ankaŭ debutas kun iu Louis de Funès tiam malmulte konata, Nous irons à Deauville, Des pissenlits par la racine, Carambolages.

Figuro de bulvarda teatro, kun roloj en televidaj teatraĵoj de Au théâtre ce soir, li triumfas en 1973 en rolo de «Zaza Napoli» en La Cage aux folles, kiun li estas reludonta poste kun internacia sukceso en ties adaptoj al kino.

Poste alvenas L'Ibis rouge de Jean-Pierre Mocky kun Michel Simon. Estas bonega amiko de Jean-Pierre Mocky kun kiu li ludas en granda nombro da filmoj, kies plej granda sukceso restas Le Miraculé, kie li retrovas lastfoje sian malnovan amikon Jean Poiret en filmo.

La adapto de la teatraĵo La Cage aux folles al kino fariĝinte internacia sukceso,ĝi estas ĝis nun la 2-a plej granda sukceso por franca filmo distribuita en originala versio en Usono post Le fabuleux destin d'Amélie Poulain. Li estas inter la malmultaj francaj aktoroj kiuj povas ludi en grandaj produktaĵoj kaj ankaŭ en malgrandaj artaj filmoj, ofte kun malpli granda publiko.

En 1977, mortis lia filino Caroline (tiam 19-jara) en stratakcidento en Neuilly-sur-Seine.

Tamen, lia aktora talento elstaras en dramaj roloj, kio foje okazigas skandalon kiel okaze de la apero de la filmo Assassin(s). Dum la rekompenco per "César" por plej bona aktoro en la filmo Garde à vue de Claude Miller, lia dialogisto Michel Audiard diris pri li: «li estas la plej granda aktoro en la mondo». La aktoro entute ricevis tri "César"ojn, el kiuj unu por Nelly et Monsieur Arnaud de Claude Sautet.

En la fino de sia vivo, la aktoro plej ofte ludis rolojn de «pépé» (aveĉjo), franca kamparano, iom malĝentila, tamen kun granda koro, kiel en Les enfants du marais de Jean Becker, kun Jacques Villeret kaj Jacques Gamblin, aŭ Une hirondelle a fait le printemps de Christian Carion kaj Albert est méchant apud Christian Clavier.

Li suferis raran malsanon, nomitan "atrofia polikondrito", kiu karakteriziĝas, interalie, per malpliiĝo de kartilagoj de la nazo kaj oreloj.

Li estis enhospitaligita dum siaj lastaj semajnoj en la Usona hospitalo (Hôpital Américain) de Neuilly-sur-Seine, el kie li eliris fine de junio por iri en sian duan loĝejon de Équemauville. Li mortis en Équemauville la , 79-jara, pro kancero . Pastro Alain Maillard de la Morandais alportis al li lastan sakramenton kaj aldonis: «Suprenirinte, bone ridigu Dion, li ja bezonas tion pro siaj pezaj taskoj ...»: Michel Serrault estus ridetinta al tiu lasta frazo antaŭ ol forpasihttp://www.lemonde.fr/web/depeches/0,14-0,39-31885807@7-37,0.html.

Pastro Maillard anoncis la , ke Michel Serrault estos entombigata la  matene en Honfleur, laŭ sia lasta volo.

La , multaj amikoj el la kino-medio kaj kelkaj oficialaj reprezentantoj, el kiuj Ĉefministro François Fillon ĉeestis lian funebran ceremonion en preĝejo Sainte-Catherine de Honfleur. Li estas entombigita en tombejo Ste Catherine situanta kelkcent metrojn proksime.

 Aŭtobiografia rakonto 
Li antaŭ nelonge verkis aŭtobiografian verkon: Vous avez dit Serrault ?, kaj taglibron: Les pieds dans le plat !, 2004, Oh! Editions, kie li partigas siajn rimarkojn, pensojn kaj kritikojn, kiuj montriĝas al sia rigardo de komediisto kaj sia koro de kristano.

En sia aŭtobiografio, li klarigis kiom kristana fido markis sian ekziston kaj donis senson al sia vivo.

 Rekompencoj 
 César:
 1979: Rekompencita per César por plej bona aktoro en La Cage aux folles (1978).
 1982: Rekompencita per César por plej bona aktoro en Garde à vue (1981).
 1996: Rekompencita per César por plej bona aktoro en Nelly et Monsieur Arnaud (1995).
 Prix Lumière:
 1996: Rekompencita per Prix Lumière por plej bona aktoro en Nelly et Monsieur Arnaud (1995).
 1998: Rekompencita per Prix Lumière por plej bona aktoro en Rien ne va plus (1997).
 Rekompencita per David di Donatello Awards
 1980: La filmo La Cage aux folles ricevas Golden Globe Award de Golden Globe Award: plej bona eksterlanda filmo.

 Ordenoj 
 Oficiro de Honora Legio fare de Jacques Chirac, 1999
 Komandanto de Nacia ordeno de la merito, 2004
 Kavaliro de Agrikultura merito

 Kariero 
 Teatro 
 1961: On purge bébé de Marcel Bluwal kun Jean Poiret kaj Jacqueline Maillan
 1967: Pour voir Adrienne
 1973: La Cage aux folles, de kaj kun Jean Poiret
 1986: L'Avare de Molière, reĝisorita de Roger Planchon

 Kino: detala filmografio 
 Jaroj 1954-1959 
 1954:
 Ah ! les belles bacchantes, de Jean Loubignac – Muzikisto kun trumpeto
 Les Diaboliques, de Henri-Georges Clouzot – Sinjoro Raymond, gimnazia instruisto
 1955:
 Cette sacrée gamine aŭ Mademoiselle Pigalle, de Michel Boisrond – La dua inspektoro
 1956:
 La Vie est belle, de Roger Pierre kaj Jean-Marc Thibault – Vojaĝa komizo
 La Terreur des dames aŭ Ce cochon de Morin, de Jean Boyer – Ĝendarmo
 Assassins et voleurs, de Sacha Guitry – Albert Lecagneux, ŝtelisto
 Adorables démons, de Maurice Cloche – Jacques Willis senior, privata inspektoro
 1957:
 Le Naïf aux quarante enfants, de Philippe Agostini – Jean-François Robignac, beletra profesoro
 Ça aussi c’est Paris, de Maurice Cloche – Un reporter (ne eldonita filmo)
 Clara et les méchants aŭ Bourreaux d’enfants, de Raoul André – La Parole, infanŝtelisto
 1958:
 Nina, de Jean Boyer – Gérard Blonville, amanto
 Oh ! Qué mambo, de John Berry – Inspektoro Vidalie
 Porte océane, mallonga filmo de Ado Keyrou
 Musée Grévin, mallonga filmo de Jacques Demy – Viro kiu entrudiĝas en muzeon
 1959:
 Messieurs les ronds de cuir, de Henri Diamant-Berger – Konservatoro de muzeo
 Vous n'avez rien à déclarer, de Clément Duhour – Doktoro Couzan

 Jaroj 1960-1969 
 1960:
 La Française et l’amour (skeĉo: Le Divorce) de Christian-Jaque – Advokato de Danielle
 Candide ou l'optimisme du XXe siècle, de Norbert Carbonnaux – Dua policano
 Ma femme est une panthère, de Raymond Bailly – Buĉisto
 1961:
 La Belle Américaine, de Robert Dhéry – Chauveau, trampo
 La Gamberge, de Norbert Carbonnaux – Pétrarque
 1962:
 Le Repos du guerrier, de Roger Vadim – Varange
 Nous irons à Deauville, de Francis Rigaud – Lucien Moreau
 Les Quatre vérités (skeĉo: Le Corbeau et le renard), de Hervé Bromberger – La korvo
 Un clair de lune à Maubeuge, de Jean Chérasse – Sinjoro Charpentier, preleganto
 Clémentine chérie, de Pierre Chevallier – Uŝero
 Comment réussir en amour, de Michel Boisrond – Komisaro
 Les Vierges, de Jean-Pierre Mocky – Li nur aperas en tiu filmo
 1963:
 Carambolages, de Marcel Bluwal – Baudu, policisto, kiu enketas
 Comment trouvez-vous ma sœur ?, de Michel Boisrond – Varangeot
 Bébert et l'omnibus, de Yves Robert – Sinjoro Barthoin
 Des pissenlits par la racine, de Georges Lautner – Jérôme
 Les Durs à cuire, de Jack Pinoteau – Rossignol, privata detektivo
 L’Inconnue dans la cité, mallonga filmo de Claude Guillemot
 1964:
 Moi et les hommes de quarante ans, de Jacques Poitrenaud – Sinjoro Bénéchol
 Les Combinards, de Jean-Claude Roy – Falsa deputito / Senatano Bogus
 Cent briques et des tuilles, de Pierre Grimblat – Méloune
 Le Petit monstre, de Jean-Paul Sassy – Fanto (ne eldonita filmo)
 La Chasse à l'homme, de Édouard Molinaro - Gaston Lartois
 Jaloux comme un tigre, de Darry Cowl – Sinjoro Lurot
 1965:
 La Tête du client, de Jacques Poitrenaud – Gaston Bérrien, alias «Sinjoro Max»
 Le Lit à deux places (skeĉo: Un monsieur de passage) de François Dupont-Midy – Albert
 Le Caïd de Champignol, de Jean Bastia – Hector
 Quand passent les faisans, de Édouard Molinaro – Sinjoro Ribeiro, entreprenisto
 Bon Week end / Les Enquiquineurs de Roland Quignon – Martin
 Les Baratineurs, de Francis Rigaud – Henri
 La Bonne occase, de Michel Drach – Sinjoro Hutin (Li ankaŭ estas kun-dialogisto de la filmo)
 1966:
 Le Roi de cœur, de Philippe de Broca – Marcel (ne kreditita)
 Les Compagnons de la marguerite, de Jean-Pierre Mocky – Inspekto Papin
 Du mou dans la gâchette, de Louis Grospierre – Armil-vendisto
 1967:
 Le Grand bidule, de Raoul André – Pounet
 Le Fou du labo 4, de Jacques Besnard – Sinjoro Granger
 À tout casser, de John Berry – Aldo Moreni
 Ces messieurs de la famille, de Jean Bastia – Gabriel Pelletier
 1969:
 Un merveilleux parfum d’oseille, de Renaldo Bassi – Komisaro Le Gac
 Appelez-moi Mathilde, de Pierre Mondy – François, ĉefo de homŝtelistoj
 Qu’est-ce qui fait courir les crocodiles ?, de Jacques Poitrenaud – Achille
 Ces messieurs de la gâchette, de Raoul André – Gabriel Pelletier

 Jaroj 1970-1979 
 1970:
 La Liberté en croupe, de Édouard Molinaro – Paul Cérès
 Le Cri du cormoran le soir au-dessus des jonques, de Michel Audiard – Alfred Mullanet
 1971:
 Le Viager, de Pierre Tchernia – Louis Martinet, centjara emerito
 1972:
 Tout le monde il est beau, tout le monde il est gentil, de Jean Yanne – Marcel Jolin
 Un meurtre est un meurtre, de Étienne Périer – Komisaro Plouvier
 La Belle affaire, de Jacques Besnard – Paul
 Moi y’en a vouloir des sous, de Jean Yanne – Léon
 1973:
 Le Grand Bazar, de Claude Zidi – Félix Boucan
 Les Gaspards, de Pierre Tchernia – Jean-Paul Rondin
 Les Chinois à Paris, de Jean Yanne – Frégoire Montclair
 La Gueule de l’emploi, de Jacques Rouland – Viro kun malsamaj ŝajnaspektoj / komisaro
 La Main à couper, de Étienne Périer – Édouard Henrico
 1974:
 Un linceul n’a pas de poches, de Jean-Pierre Mocky – Justin Blesch
 C’est pas parce qu’on a rien à dire qu’il faut fermer sa gueule, de Jacques Besnard – Max
 1975:
 L’Ibis rouge, de Jean-Pierre Mocky – Jérémie
 Opération Lady Marlène, de Robert Lamoureux – Paulo
 La Situation est grave... mais pas désespérée, de Jacques Besnard – Jean-Pierre Mazard
 1976:
 Le Roi des bricoleurs, de Jean-Pierre Mocky – Sinjoro Bordin
 1977:
 Préparez vos mouchoirs, de Bertrand Blier – La najbaro
 1978:
 L’Argent des autres, de Christian de Chalonge – Sinjoro Miremont
 La Cage aux folles, de Édouard Molinaro – Albin Mougeotte, alias «Zaza Napoli»
 L’Esprit de famille, de Jean-Pierre Blanc, Doktoro Charles Moreau
 L’Associé, de Pierre Tchernia – Julien Pardot
 1979:
 La Gueule de l’autre, de Pierre Tchernia – Martial Perrin kaj Gilbert Brossard
 Buffet froid, de Bertrand Blier – (ne kreditita)
 Le Coucou (Il lupo e l’agnello) de Francesco Massaro – Léon, porsinjorina frizisto

 Jaroj 1980-1989 
 1980:
 Pile ou face, de Robert Enrico – Edouard Morlaix
 La Cage aux folles 2 – Albin Mougeotte, alias «Zaza Napoli»
 1981:
 Garde à vue, de Claude Miller – Mastro Jérôme Martineau
 Malevil, de Christian de Chalonge – Grafo Charles-Emile Emmanuel
 Les Quarantièmes rugissants, de Christian de Chalonge – Sinjoro Barral
 Nestor Burma, détective de choc, de Jean-Luc Miesch – Detektivo Nestor Burma
 1982:
 Les Fantômes du chapelier, de Claude Chabrol – Sinjoro Léon Labbé, ĉapelisto
 Deux heures moins le quart avant Jésus-Christ, de Jean Yanne – Imperiestro Julio Cezaro
 Mortelle Randonnée, de Claude Miller – Detektivo Beauvoir, alinomita «L’œil»
 1983:
 Le Bon plaisir, de Francis Girod – Ministro pri Internaj Aferoj
 À mort l'arbitre, de Jean-Pierre Mocky – Rico
 1984:
 Le Bon Roi Dagobert, de Dino Risi – Otarius
 Liberté, égalité, choucroute, de Jean Yanne – Reĝo Ludoviko la 16-a
 Les Rois du gag, de Claude Zidi – Gaëtan, aktoro, kaj Robert Wellson, reĝisoro
 1985:
 On ne meurt que deux fois, de Jacques Deray – Inspektoro Robert Staniland
 La Cage aux folles 3 : Elles se marient, de Georges Lautner – Albin Mougeotte, alias «Zaza Napoli»
 Mon beau-frère a tué ma sœur, de Jacques Rouffio – Octave Clapoteau
 1986:
 Le Miraculé, de Jean-Pierre Mocky – Ronald Fox Terrier, asekuristo
 1987:
 Ennemis intimes, de Denis Amar – Monsieur Baudin
 En toute innocence, d’Alain Jessua – Paul Duchêne
 1988:
 Bonjour l’angoisse, de Pierre Tchernia – Sinjoro Michaud, timema superulo
 Ne réveillez pas un flic qui dort, de José Pinheiro – Komisaro Roger Scatti
 1989:
 Comédie d’amour, de Jean-Pierre Rawson – Paul Léautaud
 Joyeux Noël, bonne année (originala titolo: Buon natale, buonanno Luigi) de Luigi Comencini – Gino

 Jaroj 1990-1999 
 1990:
 Docteur Petiot, de Christian de Chalonge – Doktoro Petiot, pariza kuracisto (Li ankaŭ estas kun-produktoro de la filmo)
 1991:
 La Vieille qui marchait dans la mer, de Laurent Heynemann – Sinjoro Pompillus, velkita diplomato
 Ville à vendre, de Jean-Pierre Mocky – Sinjoro Rousselot, urbestro
 1992:
 Room service, de Georges Lautner – Sinjoro Luc
 1993:
 Vieille canaille, de Gérard Jourd’hui – Darius Caunes, gravuristo
 1994:
 Bonsoir, de Jean-Pierre Mocky – Alex Ponttin
 1995:
 Nelly et Monsieur Arnaud, de Claude Sautet – Sinjoro Pierre Arnaud
 Le bonheur est dans le pré, de Étienne Chatiliez – Francis Bergeade
 1996:
 Beaumarchais, l’insolent, de Édouard Molinaro – Reĝo Ludoviko la 15-a
 1997:

 Assassin(s), de Mathieu Kassovitz – Sinjoro Wagner, profesia murdisto, kun Mathieu Kassovitz kaj Mehdi Benoufa
 Artémisia, de Agnès Merlet – Pentristo Orazio Gentileschi
 Rien ne va plus, de Claude Chabrol – Victor, eta rabisto
 Le Comédien, de Christian de Chalonge – Komediisto
 Assassin(s), no comment, dokumentaro de Amar Arhab – Li ludas sian propran rolon
 1998:
 Article premier, mallonga filmo de Mathieu Kassovitz
 1999:
 Les enfants du marais, de Jean Becker – Pépé la rainette

 Jaroj 2000-2007 
 2000:
 Le Libertin, de Gabriel Aghion – Kardinalo
 Les Acteurs, de Bertrand Blier – Li mem
 Le Monde de Marty, de Denis Bardiau – Antoine Berrand, paralizito kaj mutulo
 Belphégor, le fantôme du Louvre, de Jean-Paul Salomé – Verlac
 2001:
 Une hirondelle a fait le printemps de Christian Carion – Adrien, kamparano
 La Folie des hommes / Vajont (La diga del disonore) de Renzo Martinelli – Carlo Semenza, arĥitekto
 2002:
 Le Papillon, de Phillippe Muyl – Julien, kolektanto de papilioj
 24 heures de la vie d’une femme, de Laurent Bouhnik – Louis
 2003:
 Le Furet, de Jean-Pierre Mocky – Anzio
 Ne quittez pas !, de Arthur Joffé – Nur voĉo de Lucien Mandel
 Les clefs de bagnole, de Laurent Baffie (Nur ekstra DVD) – Komediisto, kiu ne volas roli kun Laurent
 2004:
 Albert est méchant, de Hervé Palud – Albert Moulinot, strangulo
 Épreuves d’artistes, dokumentaro de Samuel Faure kaj Gilles Jacob – Li mem
 2005:
 Grabuge, de Jean-Pierre Mocky – Komisaro Lancret
 Les Enfants du pays, de Pierre Javaux – Gustave, maljuna aŭtoĥtono
 Joyeux Noël, de Christian Carion – Kastelestro
 2006:
 Le Bénévole, de Jean-Pierre Mocky
 Antonio Vivaldi, un prince à Venise, de Jean-Louis Guillermou – Patriarĥo de Venecio
 2007:
 Pars vite et reviens tard, de Régis Wargnier – Hervé Decambrais / Hervé Ducouëdic

 Filmografiaj notoj 
 Li ofte estas malprave kreditita en Les Vierges (1962) de Jean-Pierre Mocky, dum li nur aperis kiel figurantofonto: paĝo 178 de lia libro Vous avez dit Serrault ?..
 La filmo Assassin(s) de Mathieu Kassovitz okazigis skandalon en Festivalo de Cannes. Ĝi estis malpermesita al malpli ol 16-jaruloj pro tro granda perforto.

 Televido 
 1954: Ce qu‘a vu le vent d’est, de Marcel L’Herbier – Zamore
 1955: Knock ou le triomphe de la médecine, de Marcel Cravenne
 1956: Mon bébé, de Marcel Cravenne – kun Jacqueline Gauthier, Jean Poiret
 1957: L'Habit vert, de Marcel Cravenne – kun Lucien Baroux, Jean Poiret
 1959: L’Anglais tel qu’on le parle, de Marcel Cravenne – Fianĉo
 1961: On purge bébé, de Marcel Bluwal – Guillaume Chouilloux
 1963: 13 contes de Maupassant (epizodo Deux amis), serio de Carlo Rim
 1967: Au théâtre ce soir (teatraĵo Pour voir Adrienne), de Pierre Sabbagh – Thomeret
 Cette nuit à Bethléem, de André Fey – kun Roger Carel, Pierre Tornade
 Monsieur Badin, de François Chatel
 1968: Le Bourgeois gentilhomme, de Pierre Badel – Sinjoro Jourdain, kun Rosy Varte, Daniel Ceccaldi
 1972: Aujourd’hui à Paris, de Pierre Tchernia
 1977: Les Folies d’Offenbach (epizodo La belle Hélène), serio de Michel Boisrond – Jacques Offenbach
 Les Folies d’Offenbach (epizodo Monsieur Choufleuri restera chez lui), serio de Michel Boisrond – Jacques Offenbach
 Les Folies d’Offenbach (epizodo Le train des cabots), serio de Michel Boisrond – Jacques Offenbach
 Les Folies d’Offenbach (epizodo La grande duchesse de Gerolstein), serio de Michel Boisrond – Jacques Offenbach
 Les Folies d’Offenbach (epizodo Les Bouffes-Parisiens), serio de Michel Boisrond – Jacques Offenbach
 Les Folies d’Offenbach (epizodo La valse oubliée), série de Michel Boisrond – Jacques Offenbach
 Le Passe-muraille, de Pierre Tchernia – Sinjoro Dutilleul, kun Andréa Ferréol, Roger Carel
 1979: La Grâce, de Pierre Tchernia – Henri Dupérier, avec Rosy Varte, Roger Carel
 1982: Le voyageur imprudent, de Pierre Tchernia – Orĥestrestro
 1990: Héloïse, de Pierre Tchernia – Martin / Héloïse, kun Françoise Arnoul, Roger Carel
 L'Huissier, de Pierre Tchernia – Mastro Malicorne, kun Judith Magre, Maurice Chevit
 1992: Le Secret du petit milliard, de Pierre Tchernia – Armand
 2001: Un cœur oublié, de Philippe Monnier – Sinjoro de Fontenelle, kun Vittoria Belvedere
 2003: L'Affaire Dominici, de Pierre Boutron – Gaston Dominici, kun Michel Blanc
 2006: Monsieur Léon de Pierre Boutron – Sinjoro Léon, kun Clémentine Célarié, Florence Pernel, Annie Grégorio
 L’Avare de Christian de Chalonge – Harpagon, kun Jackie Berroyer, Nada Strancar

 Dokumentaroj dediĉitaj al Michel Serrault 
 2007 : Michel Serrault, le portrait, dokumentaro de Gérard Jourd'hui: Li mem''

 Citaĵoj 
 Mi ne plu timis morton, kiam mi eksciis, ke mi ne estos la unua, kiu trapasos tien.
 rido devas esti konstruita, bazita sur realeco de l'vivo, sur komunaj faroj. Frenezo, ja, tamen en kadro.
 Se aktoro ne forpuŝas realecon por iri pli foren en emocioj aŭ en rido, tiu ne plu estas artisto.
 Aktoro estas homo, kiu devas inventi, lasi sin porti de sia invento. Estas esence doni pluson, ne kontentiĝi esti blinda kaj nescia servanto.
 Se mi ne fariĝis pastro, estas pro ĵuro de ĉasteco.
 Fido estas parto de mia vivo. Se oni ne posedas fidon por rekuperi, por transformi la senson de l'vivo, ĉio fariĝas iom mizera, kaj eĉ patosa (pri la morto de sia filino en 1977).
 Ĉu mi iam havus la eblecon fari metion, kiu ne forprenus mian emon al amuziĝo?

 Notoj kaj referencoj 

Kategorio:Francaj aktoroj