Tenore di grazia

Tenore di grazia (itale: „tenoro kun ĉarmo“) estas Itala opera fakvorto por tenortipo, kiu situas inter la Tenore leggiero [leĝera tenoro] aŭ bufontenoro) kaj la pli peza lirika tenor lirico. La tenore di grazia elstaras pro sia eleganta („ĉarma“) melodia dukto, movemo kaj flekseblo de la voĉa dukto (frazigo), kaj plej ofte varma („dolĉa“) aŭ tre hela („blanka“) voĉkoloro (tembro). La ĝenro de la Tenore di grazia ekestis en la grandioza tempo de la romantika Belcanto-stilo inter ĉ. 1810–1850, en kiu tiu ĉi tenortipo karakterizis la rolon de junula amanto. La plej fama kaj honorita tenoro de la unua duono de la 19-a jarcento, Giovanni Battista Rubini (1794–1853), estis tiatipa kantisto. Li kantis en kelkaj premieroj de la verkoj de Vincenzo Bellini kaj Gaetano Donizetti tiuj partioj, kiuj ĝis nuntempe reprezentas la voĉkarakteron de Tenore di grazia.

 Gravaj kaj elstaraj roloj 

 Conte Almaviva en Il Barbiere di Siviglia de Gioachino Rossini
 Lindoro en L'italiana in Algeri de Rossini
 Elvino en La Sonnambula de Vincenzo Bellini
 Arturo en I Puritani de Bellini
 Nemorino en L’elisir d’amore de Gaetano Donizetti
 Ernesto en Don Pasquale de Donizetti
 Tonio en La Fille du Regiment de Donizetti
 Fenton en Falstaff de Giuseppe Verdi

 gravaj Kantistoj 

 Fernando de Lucia
 Alessandro Bonci
 Tito Schipa
 Cesare Valletti
 Luigi Alva
 Alfredo Kraus
 Juan Diego Flórez

 Literaturo 

 Jens Malte Fischer: Grosse Stimmen
 Jürgen Kesting: Die grossen Sänger
 Peter Michael Fischer: Die Stimme des Sängers

Kategorio:Voĉkategorioj