Nod

La lando Nod (hebree: אֶרֶץ־נוֹד – ʾereṣ-Nōḏ) estas loko menciita en la libro Genezo de la Hebrea Biblio, situanta "oriente de Eden" (qiḏmaṯ-ʿḖḏen), kie Kain estis ekzilita de Dio post kiam li murdis sian fraton Habelon. Laŭ Genezo 4:16:

Genezo 4:17 rakontas, ke post la veno de Kain en Nodon, lia edzino naskis al li filon, nome  Ĥanoĥon, kiun li honoris konstruante la unuan urbon kaj donante al ĝi lian nomon.

 Etimologio 
"Nod" (נוד) estas la hebrea radiko de la verbo "vagi" (לנדוד). Tial, "loĝi en lando Nod" povas signifi "vagadi". Gesenius difinis (נוּד) jene:

MOVIĜI, SKUIĜI (Arab.  Mezvava same), pri kano ŝancelata de vento, 1Re.14:15; tial vagi, esti fuĝanta, Jer. 4:1; Gen. 4:12, 14; Ps.56:9; fuĝi, Ps. 11:1; Jer. 49:30. Figure, Jes. 17:11, נֵד קָצִיר "la rikolto fuĝis" [sed vidu נֵד, kiujn kelkaj komprenas ĉi-loke kiel la anst[ataŭaĵon].].Gesenius's Hebrew and Chaldee Lexicon to the Old Testament Scriptures, translated by Samuel Prideaux Tregelles; London: Samuel Bagster & Sons, 1846; p. DXXXVIII.

Same kiel la nomo "Kain" estas rilatigita kun verbo signifanta "akiri" en Genezo 4:1, la nomo "Nod" tre similas al la vorto "nad" (נָד) "vaganto" en Genezo 4:12. (En la septuaginta versio de tiu verso la malbeno de Dio al Kain tekstas, anstataŭ "vaganto kaj forkuranto", στένων καὶ τρέμων (stenōn kai tremōn) "ĝemanto kaj tremanto".)Byron 2011, p. 101.

Grekigo de Nod kiel  (Nain) aperas en la Vatikana Nomaro, eble derivita de la plurnombro נחים (naḥim), kiu sugestas ripozon kaj dormon. En la angla lingvo, hazarde, Nod koincidas kun nod "klini la kapon, ekdormi", kaj tial oni uzas Land of Nod "lando Nod" kiel vortludon por "dormo".Howard Jacobson, "The Land of Nod", Journal of Theological Studies, New Series, 41(1), aprilo 1990.

 Interpretoj 
Jozefo Flavio skribis en sia Antikva Juda Historio (ĉ. 93 p.K.) ke Kain fiagadis plu en Nod (Naid-), kondutante perforte, rabante, establante mezurojn, malhonestigante la homan kulturon, difinante terproprietajn limojn, kaj konstruante fortikigitan urbon.Tito Flavio Jozefo, Antikva Juda Historio, Libro 1 (ĉe Vikifontaro), ĉapitro 2; citita en Delaney (1996), p. 56.Byron (2011), pp. 125–126.

Oni diris, ke Nod estas for de la ĉeesto aŭ vizaĝo de Dio. Origeno difinis Nodon kiel la landon de tremado, kaj skribis, ke ĝi simbolas la kondiĉon de tiuj, kiuj forlasis Dion.Origeno, Jeremiaa Homilio, citita en Delaney (1996), pp. 116–117. Fruaj komentantoj konsideris ĝin kiel la malon de Eden (eĉ pli malbonan ol la ekzilejo de la cetera homaro). En la angla tradicio oni foje priskribis Nodon kiel dezerton loĝatan nur de ferocaj bestoj aŭ monstroj. Aliaj interpretis ĝin kiel pli laŭvorte foran de la vizaĝo de Dio, t.e. malhelan aŭ eĉ subteran.Oliver F. Emerson, "Legends of Cain, Especially in Old and Middle English", Publications of the Modern Language Association of America 21(4), 1906; p. 865, 871.

Aŭgusteno priskribis nekristaniĝintajn judojn kiel loĝantojn de la lando Nod, kiun li difinis kiel agitiĝon kaj "karna[n] maltrankvilo[n]".Augustine, Contra Faustum XII:13; citita en Delaney (1996), p. 169.

Referencoj

Kategorio:Kaino kaj Abelo
Kategorio:Lokoj de la Torao