Koloratursoprano

Kiel koloratursoprano oni nomas en la klasika muziko sopranvoĉon kun koloraturo-kapablo, t.e. speciala movebleco antaŭ ĉio en la alta registro. Tiu ĉi voĉfako postulas, kiel la drama soprano, ĝenerale bonan altan registron kaj grandan brilecon, tamen prefere ĝi estas pli „malpeza“ kaj en la opero precipe ĝi estas enmetata virtuoze.

Laŭ la necesa volumeno oni diferencigas jenajn gradigojn:

 drama koloratursoprano:
 W. A. Mozart, Die Zauberflöte: Königin der Nacht
 W. A. Mozart, Die Entführung aus dem Serail: Konstanze
 Otto Nicolai, Die lustigen Weiber von Windsor: Frau Fluth
 Giuseppe Verdi, Nabucco: Abigaille

 lirika koloratursoprano aŭ koloratursubreto:
 Giuseppe Verdi, Rigoletto: Gilda
 Ruggiero Leoncavallo, Der Bajazzo: Nedda
 Charles Gounod, Roméo et Juliette: Juliette
 Richard Strauss, Ariadne auf Naxos: Zerbinetta
 Gioacchino Rossini, Il Barbiere di Siviglia/Der Barbier von Sevilla: Rosina (origine verkita por koloratura mezosoprano, en la 20-a jarcento tamen ofte ŝanĝita al koloratursoprana partio.)
 Jacques Offenbach, Hoffmanns Erzählungen: Olympia
 Johann Strauß (Sohn), Die Fledermaus: Adele

Kategorio:Voĉkategorioj