Jean-Paul Belmondo

Jean-Paul BELMONDO (naskiĝis  en Neuilly-sur-Seine (Seine, nun Hauts-de-Seine), mortis  en Parizo, Francio) estis kina kaj teatra aktoro. Li estis gravulo de la Franca Nova Ondo.

Lia patro, Paul Belmondo, de piemonta deveno tra sia patro kaj sicilia deveno tra sia patrino, estis fama skulptisto kaj lia patrino estis pentristino. Lia frato Alain Belmondo estas direktoro de teatro kaj kino-produktoro dum lia fratino, Muriel, estas dancistino.

Lia filo, Paul Belmondo estas aŭtomobila piloto kaj posedas propran teamon de aŭtomobiloj.

 Biografio 
Nedisciplinita kaj malŝatanta studadon, Jean-Paul Belmondo frue pasiiĝis por boksado kaj futbalo. Kiam 16-jara, li estis infektita de tuberkulozo, liaj gepatroj sendis lin al regiono Auvergne. Tiam, ripozante kaj en viviga aero, la junulo decidis fariĝi komediisto. Reveninte el Auvergne, li studis en la kurso de Raymond Girard. Li debutis en teatro en 1950 interpretante La Belle au bois Dormant en la hospitaloj de la urbo Parizo. Dum ses monatoj, Raymond Girard helpis lin prepari la konkurson de konservatorio de drama arto, kie, sukcesinte en 1951, Jean-Paul Belmondo fariĝis lernanto de Pierre Dux. Li restis tie dum kvar jaroj kaj renkontis aktorojn Jean Rochefort, Jean-Pierre Marielle, Pierre Vernier kaj Michel Beaune. Li poste estis forpelita pro sia sinteno. En 1953 li vere debutis en du teatraĵoj en Théâtre de l'Atelier, Médée de Jean Anouilh kaj Zamore de Georges Neveux, ambaŭ reĝisoritaj de André Barsacq.

La , li edziĝis kun dancistino Élodie Constantin, kiu naskos al li tri infanojn: Patricia (1958) mortinta en incendio en 1994, Florence (1960) kaj Paul Belmondo (1963). Jean-Paul Belmondo kaj Élodie eksedziĝis en 1966.

Li debutis sian kinan karieron per eta rolo: Sois belle et tais-toi (1957). Li fariĝis konata en 1960 dank'al sia unua granda rolo en A bout de souffle kun Jean Seberg de Jean-Luc Godard: li tiam fariĝis gravulo de Franca Nova Ondo. Li ankaŭ ludis kun Lino Ventura en Classe tous risques de Claude Sautet. Li akiris popularan sukceson per L'homme de Rio (1967), kun Françoise Dorléac (fratino de Catherine Deneuve kaj mortinta la ), kaj poste ludis kun Anna Karina en Pierrot le fou (1965), mita verko de Jean-Luc Godard.

En 1987, ĉirkaŭ 30 jarojn post kiam li forlasis teatron, li resursceniĝis en teatraĵo "Kean" por la plej granda plezuro de la publiko.

Fine de novembro 1999, Jean-Paul Belmondo estis hospitaligita en Brest en hospitalo de "La Cavale blanche", post kiam li svenis dum teatra ludado de "Frederick ou le Boulevard du Crime". En Korsiko, 68-jaraĝa, li estis transportita per helikoptero al hospitalo Falconaja de Bastia, merkredon la  je la 16-a horo, pro  apopleksia atako. Li tiam estis ferianta, en la domo de sia amiko Guy Bedos en Lumio, apud Calvi. Kvankam lia sanstato estis juĝita serioza, li estis transigita vespere al pariza hospitalo, Saint-Joseph.

La  Jean-Paul Belmondo edziĝis en Parizo kun sia kunulino Natty, en la urbodomo de la 6-a arondismento. Natty estis eksa "coco-girl" de Stéphane Collaro, kiun li renkontis en 1989 kaj kiu kunvivis kun li dum 13 jaroj. Michel Drucker estis unu el la atestantoj de tiu geedziĝo. Inter la invititoj troviĝis Claude Lelouch, Francis Huster, Bernard-Henri Lévy, Robert Hossein, Jean Rochefort, Jean-Claude Brialy kaj Jean-Pierre Marielle. Merkredon la , tiam 70-jaraĝa, Jean-Paul Belmondo estis la kvaran fojon patro de filino Stella. Jean-Paul Belmondo kaj Natty estis apartigitaj jam de du jaroj kaj oficialigis sian divorcon en 2008. Lia nova amikino nomiĝas Barbara Gandolfi, ŝi estis 33-jara en la komenco de 2009.

En aprilo 2007, li estis promociita komandanto de Honora Legio.

En januaro 2008, post sep-jara foresto, li retrovis kino-studion, sub reĝisorado de Francis Huster, por nova versio de Umberto D. de Vittorio de Sica: Un homme et son chien. La filmado estis finita la . Poste muntita, la filmo aperis la .

 Filmografio 
 1957: A pied, à cheval et en voiture, de Maurice Delbez
 1957: Sois belle et tais-toi, de Marc Allégret
 1958: Un drôle de dimanche, de Marc Allégret
 1958: Les copains du dimanche, de Henri Aisner
 1958: Mademoiselle Ange, de Géza Radványi
 1958: Les Tricheurs, de Marcel Carné
 1959: À double tour, de Claude Chabrol
 1959: Charlotte et son Jules, kurtfilmo de Jean-Luc Godard
 1959: À bout de souffle, de Jean-Luc Godard
 1960: Classe tous risques, de Claude Sautet
 1960: Les distractions, de Jacques Dupont
 1960: La Française et l'amour, (Skeĉo: l'adultère) de Henri Verneuil
 1960: Lettere di une novizia (la novice), de Alberto Lattuada
 1960: Moderato Cantabile, de Peter Brook
 1960: La Paysanne aux pieds nus (La ciociara), de Vittorio de Sica
 1961: La viaccia (Le mauvais chemin), de Mauro Bolognini
 1961: Léon Morin, prêtre, de Jean-Pierre Melville
 1962: Cartouche, de Philippe de Broca
 1962: Un singe en hiver, de Henri Verneuil
 1962: Le Doulos, de Jean-Pierre Melville
 1963: l'Aîné des Ferchaux, de Jean-Pierre Melville
 1963: Mare Matto (la mer à boire), de Mauro Bolognini
 1963: Peau de banane de Max Ophuls
 1963: Dragées au poivre, de Jacques Baratier
 1964: l'Homme de Rio, de Philippe de Broca
 1964: Cent mille dollars au soleil, de Henri Verneuil
 1964: Échappement libre, de Jean Becker
 1964: Week-end à Zuydcoote, de Henri Verneuil
 1964: la Chasse à l'homme, de Édouard Molinaro
 1965: Par un beau matin d'été, de Jacques Deray
 1965: Pierrot le fou de Jean-Luc Godard
 1965: les Tribulations d'un Chinois en Chine, de Philippe de Broca
 1966: Paris brûle-t-il ?, de René Clément
 1966: Tendre Voyou, de Jean Becker
 1967: Casino Royale, de Val Guest, Ken Hughes, John Huston, Joseph McGrath kaj Robert Parrish
 1967: le Voleur, de Louis Malle
 1968: Ho !, de Robert Enrico
 1969: le Cerveau, de Gérard Oury
 1969: la Sirène du Mississippi, de François Truffaut
 1969: Un homme qui me plaît, de Claude Lelouch
 1970: Borsalino, de Jacques Deray
 1971: les Mariés de l'an II, de Jean-Paul Rappeneau
 1971: Le Casse, de Henri Verneuil
 1972: Docteur Popaul, de Claude Chabrol
 1972: La Scoumoune, de José Giovanni
 1973: L'Héritier, de Philippe Labro
 1973: le Magnifique, de Philippe de Broca
 1974: Stavisky, de Alain Resnais
 1975: Peur sur la ville, de Henri Verneuil
 1975: l'Incorrigible, de Philippe de Broca
 1976: l'Alpagueur, de Philippe Labro
 1976: le Corps de mon ennemi, de Henri Verneuil
 1977: l'Animal, de Claude Zidi
 1979: Flic ou voyou, de Georges Lautner
 1980: Le Guignolo, de Georges Lautner
 1981: le Professionnel, de Georges Lautner
 1982: l'As des as, de Gérard Oury
 1983: le Marginal, de Jacques Deray
 1984: les Morfalous, de Henri Verneuil
 1984: Joyeuses Pâques, de Georges Lautner
 1985: Hold-up, de Alexandre Arcady
 1987: le Solitaire, de Jacques Deray
 1988: Itinéraire d'un enfant gâté, de Claude Lelouch
 1992: l'Inconnu dans la maison, de Georges Lautner
 1995: Les cent et une nuits de Simon Cinéma, de Agnès Varda
 1995: Les Misérables, de Claude Lelouch
 1996: Désiré, de Bernard Murat
 1998: Une chance sur deux, de Patrice Leconte
 1999: Peut-être, de Cédric Klapisch
 2000: les Acteurs, de Bertrand Blier
 2000: Amazone, de Philippe de Broca
 2009: Un homme et son chien, de Francis Huster

 Teatrografio 
 1952: Gloriana sera vengée de Cyril Tourneur en Théâtre de la Huchette
 1953: Médée de Jean Anouilh en Théâtre de l'Atelier
 1953: Zamore de Georges Neveux en Théâtre de l'Atelier
 1953: La Reine blanche de Pierre Barillet kaj Jean-Pierre Grédy en Théâtre Michel
 1955: Fantasio de Alfred de Musset en Comédie-Française
 1955: L'Annonce faite à Marie de Paul Claudel en Comédie-Française
 1956: L'Hôtel du libre échange de Georges Feydeau kun kompanio Grenier-Hussenot
 1956: César et Cléopâtre laŭ George Bernard Shaw en Théâtre Sarah Bernhardt
 1957: La Mégère apprivoisée de William Shakespeare en Théâtre de l'Athénée-Louis-Jouvet
 1958: Oscar de Claude Magnier
 1959: Trésor party de Bernard Régnier en Théâtre La Bruyère
 1987: Kean de Jean-Paul Sartre laŭ Alexandre Dumas, reĝisoris Robert Hossein
 1990: Cyrano de Bergerac de Edmond Rostand, reĝisoris Robert Hossein
 1993: Tailleur pour dames de Georges Feydeau, reĝisoris Bernard Murat
 1996: La Puce à l'oreille de Georges Feydeau, reĝisoris Bernard Murat en Théâtre des Variétés
 1998: Frédéric ou le boulevard du crime de Éric-Emmanuel Schmitt, reĝisoris Bernard Murat en Théâtre Marigny

 Rekompencoj 
 1989: César por plej bona aktoro en filmo Itinéraire d'un enfant gâté''.

 Eksteraj ligiloj 

 Jean-Paul Belmondo en IMDb
 Neoficiala TTT-ejo dediĉita al Jean-Paul Belmondo
 Rusa TTT-ejo de admirantoj de Jean-Paul Belmondo

Kategorio:Francaj aktoroj
Kategorio:Stuntistoj