Antero de Quental

Antero de QUENTAL (1842-1891) (Ponta Delgada, Acoroj, en la 18-a de aprilo 1842 - Ponta Delgada, Acoroj, en la 11-a de septembro 1891) li estis verkisto, politikisko kaj poeto de Portugalio.

Antero de Quental heredis en 1873 grandan sumon, kio permesis al li vivi senlabore dum granda parto de sia vivo ĝis sia morto.

En julio 1855 li komencis studi en Koimbro, en 1864 diplomitiĝis pri juro.

En 1865 li partoprenis en literatura kverelo nomata Questão Coimbrã, en kiu li humiligis sian eks-profesoron António Feliciano de Castilho, tiam rigardata kiel la plej grava portugala verkisto viva de Portugalio. Castilho kritikis la verkon Odes Modernas de Quental, kritiko kiun li respondis per libreto Bom senso e bom gosto, per kiu li kontraŭbatalis Romantismon kaj defendis Realismon en literaturo.

Quental ankaŭ estis kunfondinto de iama Partido Socialista Português (Portugala Socialisma Partio), kaj defendis poezion kiel "voĉon de revolucio". En 1866 ĝi translokiĝis al Lisbono, kie li laboris kiel tipografo, profesio kiun li ankaŭ praktikis en Parizo dum januaro kaj februaro 1867, ne por monbezono, sed por ideologio. En 1868 li revenis al Lisbono, kie li kreis la literaturan asocion Cenáculo kune kun Eça de Queirós kaj Ramalho Ortigão. En 1874 li malsaniĝis pro deprimiĝo kaj sinmortigis.

 Verkoj 
 Sonetos de Antero, 1861,
 Raios de extinta luz
 Primaveras românticas, 1872
 Odes modernas, 1865
 Sonetos, 1886.
 Prosas

 En Esperanto aperis 
 En Dia Mano. Vaganta kavaliro.  Tradukis Sylla Chaves. En: La Nica literatura revuo 1/5, paĝo 188.

Kategorio:Portugalaj verkistoj
Kategorio:Portugalaj politikistoj
Kategorio:Universitato de Koimbro