Karlheinz Stockhausen

Karlheinz Stockhausen (naskiĝis la  en Kerpen-Mödrath (Germanio) - mortis la  en Kürten-Kettenberg) estis germana muzikkomponisto, unu el la plej elstaraj novismuloj kaj samtempe la plej konfliktaj personoj de la muziko de la 20-a jarcento, famiĝinta precipe pro siaj eksperimentoj en elektronika muziko kaj sistemo de "kontrolita hazardo" en seria muziko. Kadre de muzikoterapio li estas aprezata precipe kiel supozeble la unua eŭropano, kiu ellernis teknikon de t.n. supratona kantado, devenanta de Tuvio kaj Tibeto, kaj kiu grave kontribuis al ĝia disvastiĝo en Eŭropo.

 Biografio 
De 1947 al 1951 li studis pianon kaj muzikan pedagogion en la Supera Muziklernejo de Kolonjo, kaj ankaŭ germanistikon, filozofion kaj muzikologion, en la samurba universitato. En 1952 li studis ritmon kaj muzikestetikon kun Olivier Messiaen en Parizo, kaj partoprenis en la grupon de Konkreta Muziko de Radio Franca, farante sintezon de sonoj per elektroniko surbaze de sinusondoj.

Ekde 1953 li laboris en la ateliero de elektronika muziko de Radio WDR en Kolonjo, kie en 1963 li fariĝis arta direktoro. Inter 1953 kaj 1956, samtempe kun siaj komponada kaj esplorada laboroj en tiu sonateliro, li partoprenis seminarion pri fonetiko kaj komunikteorio kun profesoro Werner Meyer-Eppler, en la Universitato de Bonn. Post 1958 li vojaĝis al pluraj landoj, foje kiel preleganto, foje kiel reĝisoro de orkestro aŭ de etaj ensembloj. Ekde 1963 li instruis en "Internaciaj Dumsomeraj Kursoj pri Nova Muziko", en Darmstadt. En 1963 li fondis "Kursojn pri Nova Muziko" en Kolonjo, kiujn li direktis ĝis 1968. En 1965, la Universitato de Pensilvanio lin invitis kiel profesoron pri komponado. En 1966 li laboris en Tokio por la japana dissenda korporacio NHK. En 1966 k. 1967 li estis invitita profesoro en la Universitato de Kalifornio, Davis.

Dum la internacia ekspozicio okazinta en Osaka (Japanio) en 1970, li ludis – akompanate de 20 muzikistoj alvenintaj el 5 landoj – proprajn verkojn, dum 183 tagoj po 5 ½ horoj ĉiutage en la germania pavilono.

En 1971 li estis profesoro pri komponado en la Supera Muziklernejo de Kolonjo.

Li havas multajn komponaĵojn, krom skriba verkaro publikigita, ekzemple fare de DuMont Schauberg de Kolonjo kaj fare de la Kompanio Theodore Presser  en Usono.

Kun li foje ludis lia filo, la trumpetisto Markus Stockhausen.

 Verkaro 
 Gesang der Jünglinge (1956) por sonbendo
 Zeitmasze (1956) por kvinteto de lignaj blovinstrumentoj
 Gruppen (1955-1957) por tri orkestroj
 Kontakte (1959-1960) por sonbendo, piano k. frapinstrumentoj
 Momente (1965) por soprano kaj ĥoro
 Hymnen (1966) por sonbendo, solistoj k. orkestro
 Stimmung (1968) por ses kantantoj
 Aus Den Sieben Tagen (1968): Tekstoj por variaj spektakloj
 Mantra (1971) por 2 pianoj k. elektronikaj muzikiloj
 Donnerstag aus Licht (1977-1981)
 Michaels Reise (1978) por trumpeto kaj orkestro
 Jahreslauf (1977-1988) por tenoro, baso, orkestro k. sonbendo
 Helikopter Streichquartett (1993) por kordinstrumenta kvarteto k. 4 helikopteroj
 Hoch-Zeiten (2002) por ĥoro k. orkestro ludantaj samtempe en du apartaj salonoj.

 Eksteraj ligiloj 
 Fondaĵo Stockhausen 
 En Observatorio "Leonardo" pri Artoj kaj Tekniksciencoj 

 Son-/videodosieroj 
 Gesang der Jünglinge
 Kontakte
 Helikopter Streichquartett

Kategorio:Germanaj komponistoj
Kategorio:Germanaj muzikistoj