Michiel de Swaen

Michiel DE SWAEN (naskiĝis en Duinkerke la , mortis en Duinkerke la ) estis ĥirurgo kaj flandra sudnederlanda poeto. Dum la 17a jarcento li estis unu el la plej famaj flandraj poetoj. En 1687 li iĝis "princo" de la poeta ĉambro De Kersauwe kaj menciita estas ankaŭ lia membriĝo de la ĉambro Sint-Michiel en Duinkerke. Liaj poemoj estas ofte religiaj kaj supozigis influon de nordaj poetoj Jacob Cats kaj Joost van den Vondel. Krom tio, De Swaen verkis okazaĵajn versaĵojn kaj komedietojn. Kun la poetino Maria Petyt kaj verkisto-muzikologo Edmond de Coussemaker De Swaen estis une el la plej gravaj historiaj ekzemploj de la nederlandlingva parolata kulturo en Francio.

La Franc-Flandra Michiel de Swaen-grupo  estas nomita laŭ li.

 Verkoj 
 Catharina
 Mauritius
 Andronicus
 De gecroonde leersse (1688)
 De menschwording (1688)
 Het leven en de dood van Jesus Christus (1694)
 Neder-duitsche digtkonde of rym-konst (ĉirkaŭ 1702)
 De zedighe doot van Carel den Vijfden (ĉirkaŭ 1704)

Kategorio:Flandraj verkistoj
Kategorio:Nederlandlingvaj verkistoj
Kategorio:Nederlandaj kuracistoj