Stojan Ĝuĝev

Stojan ĜUĜEV (, Stojan Džudžev, naskiĝis la 19-an de decembro 1902 en Pazarĝik - mortis la 17-an de marto 1998Любен Ботушаров (Ljuben Botuŝarov): In Memoriam Стоян Джуджев, la 27-an de marto 1998 en la publikaĵo „Култура“ respektive la retejo newspaper.kultura.bg () en Sofio) estis internacie konata muzikologo, pioniro de muzika etnografio kaj laŭreato de prestiĝaj premioj bulgaraj kaj alilandaj. En Esperantujo Ĝuĝev estis Honora Membro de UEA (ekde 1989)biografia prezento de li post la atribuo de honora membreco de UEA  en revuo Esperanto, oktobro 1989, p. 176, jen en formato PDF sur paĝo 18 el 24 () kaj de Bulgara Esperanto-Asocio, kaj vicprezidanto de la Akademio de Esperanto (1979-1986).

Ĝuĝev naskiĝis en Pazarĝik, kie li kunfondis Esperanto-rondon jam en sia gimnazio. Jam 17-jara li aktivis en la junulara Esperanto-movado en Sofio, kie li ekstudis en la nacia akademio de muziko. Kiel postdoktoriĝinto ĉe la renoma universitato Sorbono en Parizo (ekde 1926), kie li doktoriĝis pri muzikologio, aldoniĝis multaj internaciaj kontaktoj en la junularaj kaj ĝeneralaj Esperanto-grupoj en Parizo. En la franca ĉefurbo li konatiĝis kun multaj elstaruloj de la movado, Theophile Cart, Pierre Corret, Salomon Kornfeld-Grenkamp kaj aliaj, kaj, laŭ invito de Niŝimura Koogecu, fariĝis konstanta korespondanto (1931-1932) de la revuo Oomoto Internacia.Mallonga biografio, verkita de Dimo Trudoljubov okaze de lia 85-jariĝo, en Internacia Ĵurnalisto, 1987-4, paĝoj 11-13 () Post doktoriĝo pri popolmuziko en 1931, sekvajare li revenis al Bulgario kaj ekprofesoris ĉe katedro de muziksciencoj. Dume li vicprezidis, poste prezidis (1939-1946) Bulgaran Esperantistan Asocion kaj ĉefredaktoris dum kelkaj jaroj ties revuon Bulgara Esperantisto. Aparte en la jaroj 1941-1942, meze de la kruela milito, li en pluraj eseoj de la revuo Bulgara Esperanisto kun granda patoso predikis ke post la milito Esperanto "kiel fenikso leviĝos el la cindro"A. Kuenzli: Das Jahrhundert des Esperanto (vide sube), p. 44 () kaj "levos la homaron al pli alta spirita nivelo ol iam antaŭe". La svisa slavisto Andreas Kuenzli en granda germanlingva eseo dediĉas ses paĝojn al ĵurnalisman agadon de Stojan Ĝuĉev dum la dua mondmilito, kaj tiom etose priskribas la esceptan epokon, ke li ĉi tie iom citiĝu:

La eseo de Stojan Ĝuĉev publikiĝis kiel tuto en 1985, en volumo nomata Interlingvistiko EsperantologioStojan Ĝuĝev: Interlingvistika Utopiismo, en: Violin Oljanov (red.). Interlingvistiko Esperantologio. Sofio: Bulgara Esperantista Asocio. 1985. paĝoj 19–43 (), kaj en januaro 2010 reprezentis ĝin kun detala antaŭparolo Federico Gobbo, universitato de Amsterdamo, en Interlingvistikaj KajerojInKoj. Interlingvistikaj Kajeroj 1:2 (2010), 194–208, Stojan Ĝuĝev: Interlingvistika Utopiismo kun antaŭparolo de Federico Gobbo, universitato de Amsterdamo ()
Post la milito Stojan Ĝuĝev prelegis en pluraj Someraj Universitatoj pri muzikologio kaj fonologio, kaj ekstermovade, en sciencaj konferencoj, pri la lingvoproblemo. Li gvidis Muzikan Esperanto-Ligon kiel prezidanto (1974-1986). Ĝuĝev elektiĝis en la Akademion de Esperanto en 1970 kaj funkciis kiel ĝia vicprezidanto de 1979 ĝis 1986.Ivo Lapenna: Esploro kaj Dokumentado, ĉapitro 33.2, paĝo 94 ()  Li membris en AIS. En 1986 li kunfondis, vicprezidis kaj poste prezidis (1988) Internacian Sciencan Akademion Comenius, kiu celas prosperigi la sciencan uzon de Esperanto, kaj kies anoj plejparte membras en naciaj sciencaj akademioj.

Plurflanka aŭtoro faka kaj beletra, li verkis Lingvo kaj socio (1946), gajnis unuan premion en la poezia branĉo de Belartaj Konkursoj en 1975, kaj tradukis el la bulgara poezio.

 Referencoj 

Kategorio:Bulgaraj esperantistoj
Kategorio:Muziksciencistoj
Kategorio:Akademio de Esperanto