Filipina lingvo

La filipina lingvo (, antaŭlonge Pilipino) estas normhava vario de la tagaloga, kaj estas la nacia kaj oficiala lingvo (kune kun la angla) de Filipinoj. Ĝi estas ano de la Aŭstronezia lingvofamilio.

La  estis fondita la unua nacia ensemblo de Filipinoj, la Instituto por la Nacia Lingvo (), kiu difinis por tio la tagalogan lingvon kiel bazon de la nova nacia lingvo. Post kvereloj kun reprezentantoj de la aliaj regionaj lingvoj en la 1950-aj jaroj, oni alinomis la lingvon en 1961 (laŭ aliaj fontoj en 1956) al . En 1978 ricevas la lingvo sian hodiaŭan nomon  (filipina lingvo) kaj ĝi estis difinita kiel lingvo de la instruado en ĉiu publika lernejo. Kompreneble hodiaŭ ekzistas ankoraŭ grupoj, kiuj ne akceptis la decidon kaj rifuzas uzi la filipinan lingvon, ekzemple en la ĉirkaŭaĵo de Legazpi, kie oni parolas en la tradicia bikola lingvo.

Dum evoluigo de la nacia lingvo, verkis Lope K. Santos la Balarila ng Wikang Pambansa-on kaj enkondukis la abocon kun 20 literoj, en kiu ĉiu litero reprezentas nur unu elparolon. La 20 literoj de la aboco (filipine ) estas . La Instituto por la Nacia Lingvo de Filipinoj prezentis la novan lingvon en 1973. Kiam la lingvo evoluis al komuna lingvo de la lando, ĝi transprenis multajn vortojn el la diversaj filipinaj regionaj lingvoj. En 1976 konsistis la aboco el 31 literoj – inkluzive la 26 literojn de la angla lingvo plus la hispanajn literojn , ,  kaj  kaj la tagalogan . En 1987 la aboco estis denove tralaborita; oni forigis la hispanaĵojn ,  kaj  kaj tiel restis 28 literoj: a b c d e f g h i j k l m n ñ ng o p q r s t u v w x y z.  Ĝis nun bazlernejoj instruas pri ĉi tiu 28-litera aboco.

 Vidu ankaŭ 
 Sentro Rizal

 Eksteraj ligiloj 
 «Lingvoj en Filipinoj» de Viktor Medrano

Kategorio:Tagaloga lingvo
Kategorio:Lingvoj laŭ alfabeto