Andromaĥo

En la helena mitologio, Andromaĥo (foje esperantigita ankaŭ kiel Andromaka; helene Ἀνδρομάχη, transliterata Andromákhē) estis la edzino de Hektoro, unu el la precipaj herooj de la Troja Milito. La nomo venas de anḗr "viro" kaj mákhē "batalo", kaj estas interpretebla kiel "batalanto kontraŭ viroj".Paul Wathelet, Les Troyens de l'Iliade. Mythe et Histoire, Paris : les Belles lettres, 1989, ) Ŝi rolas en pluraj literaturaj verkoj, interalie tragedioj de Eŭripido kaj Racino, kaj la Eneido de Vergilio.

Ŝia patro estis  kaj ŝi havis fraton Podon. Ŝi naskiĝis kaj vartiĝis en la urbo regata de ŝia patro, . Dum la Troja Milito ŝian edzon Hektoron mortigis Aĥilo. Kiam la venkintaj grekoj kaptis Trojon, la filo de Aĥilo, Neoptolemo, mortigis la filon de Andromaĥo kaj Hektoro, Astianakson, deĵetante lin de la urbaj muroj, kaj sklavigis ŝin kaj fraton de Hektoro, Helenon. Neoptolemo portis ŝin al Epiro, kie ŝi naskis al li Moloson, Pielon kaj Pergamon. Kiam Neoptolemo mortis, Andromaĥo kaj Heleno geedziĝis, iĝis reĝo kaj reĝino de la lando, kaj naskis filon Cestrinon. Andromaĥo fine ekloĝis kun sia filo Pergamo en la urbo Pergamo.

 Antikvaj fontoj 
eta|upright=2|Andromaĥo kaptita de Frederic Leighton (pr. 1886)
 Homero. Iliado 6.390–470: 22.437–515.
 Safo 44
 Eŭripido. .
 Eŭripido. .
 Enio. Andromaĥo TrRF2.23.
 Vergilio. Eneido 3.294–355.
 Ovidio. Ars Amatoria 3.777–778.
 Seneko. Trojaninoj.
 Biblioteko 3.12.6, Epitomo 5.23, 6.12.

 Edzino de Hektoro 
eta|dekstra|Andromaĥo tenas sur siaj genuoj Astianakson, kiu montras al la plumo de la kapujo de sia patro Hektoro, kiu estas forironta al batalo. Apulia ruĝfigura kolona kratero, pr. 370-360 a. K. Nacia muzo de palaco Jatta à Ruvo di Puglia (Bari).
Dum la tuta vivo de Andromaĥo, viroj mortadas ĉirkaŭ ŝi.Paul Wathelet, Les Troyens de l'Iliade. Mythe et Histoire, Paris : les Belles lettres, 1989 Ŝi estas naskita kiel reĝidino en la urbo Tebo en Troja Cilicujo, kiun Aĥilo poste kaptas, mortigante ŝiajn patron Eetionon kaj sep fratojn. Tuj poste ŝia patrino, predigite sed reliberigite per elaĉeto, mortis de malsano (Il. 6.425). Hektoro, filo de la reĝo Priamo kaj reĝino Hekubo de Trojo, prenas ŝin de ŝia patra hejmo, alportinte sennombrajn edziĝajn donojn(22.470-72). Tial la familio de Priamo estas la sola subtenanta Andromaĥon. Kontraste al la maldeca rilato de Pariso kaj Heleno, Hektoro kaj Andromaĥo realigas la antikvan grekan idealon de feliĉa geedzeco, kio plitragediigas ilian malbonan komunan sorton.

Andromaĥo aperas en la rolo de edzino de Hektoro tri fojojn en la Iliado :
 en kanto 6 (369-502), Hektoro reiris al Trojo por konvinki la virinojn peti la kompaton de Atena. Li trovas Andromaĥon kun ilia filo Astianakso, kaj ili adiaŭis unu la alian. Andromaĥo petegas al Hektoro, ke li restu en Trojo kaj ne plu risku sian vivon batalante:

 fine de kanto 22 (437-515), Andromaĥo komprenas la plorojn de la trojaninoj kaj ekscias la morton de Hektoro. Ŝi alparolas sian edzon mortintan por priplori sian vivsorton kaj tiun de sia orfa filo. Ŝi ne estas nomata, nur indikata kiel la edzino (álokhos) de Hektoro, montrante la kernecon de ŝia edziniĝo en ŝia idento. ;
 fine de la poemo (24. 710-746), Andromaĥo ricevas la redonon de la kadavro de Hektoro. Ŝi estas la unua, kun Hekubo, kiu kuras al la ĉaro portanta ĝin. Ŝi surploras lin, brakumas lian senvivan kapon, kaj ekparolas por esprimi sian amon kaj sian timon pri la sorto de Trojo.

En Iliado 22, Andromaĥo aperas kiel ideala edzino, teksante mantelon por la edzo en la plej enaj ĉambroj de la domo kaj preparante banon anticipe al lia reveno el la batalo (22.440–6). Tio estas ago, kiun Hektoro ordonis al ŝi dum ilia interparolo en kanto 6 (490–92), laŭ la moroj pri obea ina virto en Homero. Tamen Andromaĥo aperas en kanto 6 en netradicia loko por edzino, starante antaŭ la muregoj de Trojo (6.370–373). Ŝi paŝas pli foren el tradiciaj genraj roloj kiam ŝi donas al Hektoro militajn konsilojn (6.433–439). Ŝia ekstermora konduto estas klarigebla kiel signo de malfacila tempo, kiu perturbas la disecon de viraj kaj inaj vivkampoj, devigante komunan civitanan respondon por defendi la urbon.Graziosi, Barbara, and Haubold, Johannes, ed. Homer Iliad Book VI. Cambridge: Cambridge University Press, 2010. pp. 44–46.

 Priploro de la edzo 
eta|dekstra|280px|Andromaĥo rigardante de sur la muregoj de Trojo Aĥilon trenantan post sia ĉaro la korpon de Hektoro, fragmento de romia sarkofago, fine de 2-a jarcento, 
La ekscio iom-post-ioma de Andromaĥo pri la morto de ŝia edzo kaj ŝia tuja priploro (22.437–515) kulminas la pli mallongajn plorojn de Priamo kaj Hekubo pri la morto de Hektoro (22.405–36). Laŭ tradiciaj homeraj moroj, ŝi komencas per impulsa ekesprimo de aflikto (góos) kiun sekvas la cetero de la rita plorado. Ŝi forĵetas siajn diversajn surkapaĵojn (22.468-72) kaj gvidas la priploradon de la trojaninoj (22.405–36). La fina etapo de priplorado estas priskribita en Iliado 24, t.e. la formala, komuna priplorado (thrênos) ĉe la redono de la kadavro de Hektoro (24.703–804). Ankaŭ en fragmento de la Andromaĥo de Enio, citita de Cicerono en la Tuskulaj Disputadoj (3.44-46), Andromaĥo prikantas sian perdon de Hektoro.

 Post la falo de Trojo 
Andromaĥo restas sola post kiam Trojo falis kaj ŝia filo estas mortigita. Andromaĥo iĝas kaptitino, realigante la antaŭtimojn de Hektoro (6.450–465). Senigite de milito je sia familio kaj sia hejmo, Andromaĥo devas vivi sen la helpo de konata aŭ sekura socia strukturo. En la Trojaninoj de Eŭripido, Andromaĥo senesperiĝas pro la murdo de sia filo Astianakso kaj estas donita al Neoptolemo, filo de Aĥilo kaj reĝo de Epiro, kiel sklavkonkubino. Ŝi estas surscenigita kiel modela edzino kaj patrino (654-660):  En alia Eŭripida dramo, Andromaĥo, Andromaĥo kaj ŝia filo kun Neoptolemo preskaŭ estas murditaj de la edzino de Neoptolemo, Hermiono.

Dum ŝi loĝas en Epiro, Andromaĥo restas plena je malĝojo, konstruigas por Hektoro grandiozan cenotafon, kaj tie faradas oferojn. Tial ŝi estis konata kiel ekzemplo de fidelo al edzo.Roman, L., & Roman, M. (2010).  Ŝi aperas en kanto 3 de la Eneido de Vergilio: Eneo surteriĝis en Epiro ĉe  (nun en Albanujo) kaj renkontas tie Andromaĥon edziniĝintan al Heleno, frato de Hektoro. Pirro (alia nomo de Neoptolemo, reĝo de Epiro) estas edziniginta ŝin kontraŭvole al Heleno dum ili estis liaj sklavoj. Post la murdo de Pirro fare de Oresto, Andromaĥo, kiel patrino de la filo de Pirro, sekvis lin sur la trono. Kiel estroj de komunumo de trojanoj, Andromaĥo kaj Heleno restarigis en Butroto etan Trojon, tiel pluvivigante la memoron de sia forperdita patrujo.

Eneo trovas Andromaĥon farante oferon al la cindro de Hektoro. Vidante lin, ŝi ektimas, kredante, ke li estas fantomo (310-312): "Ĉu al mi vera vidaĵo, ĉu vera mesaĝo portas vin, ho filo de diino? Ĉu vi vivas? Aŭ se la spirita lumo foriĝis, kie estas Hektoro?" Ŝi donacas vestaĵojn al la filo de Eneo, , kiu memorigas ŝin pri ŝia murdita filo Astianakso.

 Mezepokaj kaj modernaj verkoj 
eta|dekstra|280px|Andromaĥo priploras la morton de Hektoro (Jacques-Louis David)

 Eposo 
Benoît de Saint-Maure, Le Roman de Troie (franca eposo de la 12-a jarcento)

 Poemaro 
Charles Baudelaire, "La Cigno" ()

 Teatraĵoj 
 William Shakespeare, Trojlo kaj Kresido
 Robert Garnier, La Troade
 Jean Racine, Andromaque
 Apostolo Zeno, Andromaca
 Jean Giraudoux, La troja milito ne okazos
 Luk Perceval, Andromak (inspirita de la versio de Racine)

 Operoj 
 Andromaca, muziko de Antonio Caldara, teksto de Apostolo Zeno
 Andromaca, muziko de Giuseppe Sarti, teksto de Apostolo Zeno
 Andromaque, tragédie lyrique de , teksto de Louis-Guillaume Pitra
 Andromaca, muziko de Giovanni Paisiello, teksto de Giovanni Battista Lorenzi
 Ermione de Rossini
 La trojanoj de Hector Berlioz, unua parto: "La kapto de Trojo"
 Andromache, Herbert Windt
 La adiaŭo de Andromaĥo, Samuel Barber

 Filmoj kaj televido 
 Jacques Rivette, Freneza amo
 Trojo
 Trojo: Falo de urbo

 Romanoj 
 Troja Serio de David Gemmell

 Pentraĵoj 
 Charles de La Fosse, La adiaŭoj de Hektoro kaj Andromaĥo
 Antoine Coypel, La adiaŭoj de Hektoro kaj Andromaĥo
 Jacques-Louis David, La ploro de Andromaĥo
 François-Guillaume Ménageot, Astianakso elŝirita de la brakoj de sia patrino Andromaĥo
 , Andromaĥo kaptita
 Georges Rochegrosse, Andromaĥo
 De Chirico, Hektoro kaj Andromaĥo
 Pierre-Narcisse Guérin, Andromaĥo kaj Pirro
 Pierre-Narcisse Guérin, Neoptolemo, Hermiono, kaj Andromaĥo

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Roluloj de la Iliado
Kategorio:Trojanoj
Kategorio:Roluloj de la Eneado
Kategorio:Princinoj en la helena mitologio