Franca uverturo

La franca uverturo estas muzika formo
vasta uzata en la baroka periodo.
Ĝi dividiĝas en du partojn:
la unua estas malrapida,
ofte havanta duoble-punktitajn ritmojn
(duoble-punktitan kvaronan noton
sekvata de dek-sesona noto),
kaj la dua estas rapida kaj fuga.
Iafoje la unua parto revenas je la fino.

Kiam ĝi estas verkita por orkestro,
la franca uverturo estas ofte aranĝita
kun trumpeto kaj timbalo,
kaj celas al grandeco.
La formo tiel tre taŭgis por epoko,
en kiu ĉiaj orkestroj estis utiligitaj
de la reĝa familio aŭ aliaj nobeloj.

La nomo estas agnosko de la graveco
de Jean-Baptiste Lully,
la franca baroka komponisto,
por la disvolvo de la formo.
Li ofte ĝin uzis por malfermi
siajn operojn (tragédies en musique).
Pli malfruajn ekzemplojn
oni povas trovi en la malfermaj movimentoj
de ĉiu orkestra suito de Johann Sebastian Bach,
kaj en la malfermo al multaj oratorioj
de Georg Friedrich Händel
(inkluzive de la Mesio).
La 16-a variaĵo en
la Goldberga variaĵaro de Bach
estas franca uverturo malgrandskala.

La franca uverturo ne konfuziĝu kun la itala uverturo,
triparta rapid-malrapid-rapida strukturo.

Kategorio:Muzikaj formoj