Ujo

Ujo estas elementa vorto kiu signifas objekton, kiu povas enhavi kaj teni aliajn objektojn. Tiel, ujo estas unu el la plej malnovaj iloj, kaj ujoj estas parto de nia ĉiutaga vivo de homoj. Iuj ujoj (kiel boteloj) povas enteni likvaĵojn kaj gasojn, tamen iuj aliaj ujoj (kiel korboj) endas enteni nur grandajn solidajn objektojn.

Ujo ankaŭ estas uzata pri landoj, teritorioj kaj fruktarboj, kiuj ne tutkonkrete estas ujoj. Je la landoj oftas ankaŭ ke oni anstataŭiĝas -uj- per la sufikso -i-.

Ingoj diferencas de ujoj per tio ke la enhavo estas tute ene de ujo, sed ne nepre de ingo, el kiu tenilo kutime elstaras por permesi facilan elingigon de la ingita objekto.

Tiu vorto ujo formiĝas per aldono de la finaĵo -o de substantivo al la sufikso -uj- kiu tiam iĝas radiko.

 Oftaj ujoj 
Ujo por likvaĵo aŭ gaso:

 Akvario
 Amforo
 Asko
 Banujo
 Baseno
 Barelo
 Bokalo
 Botelo
 Bovlo
 Cisterno
 Felsako
 Glaso
 Ĵaro
 Kaldrono
 Kaserolo
 Kuvo
 Kruĉo
 Lavujo
 Marmito
 Pelvo
 Pokalo
 Poto
 Provtubo
 Sitelo
 Taso
 Telero
 Tino
 Vazo

Ujo por nelikvaj objektoj:

 Ĉerko
 Fiŝreto
 Fridujo
 Fromaĝokloŝo
 Kanopo
 Kaĝo
 Kesto
 Kofro
 Korbo
 Koverto
 Naso
 Poŝo
 Rubujo
 Sako
 Salatujo
 Skatolo
 Ŝranko
 Urno
 Valizo

Lernejaj ujoj:
 Skribilujo
 Krajonujo

 Landoj, teritorioj kaj fruktarboj 
Vidu ankaŭ kritikon de Sergio Pokrovskij, En Rusio loĝas rusianoj.

En Esperanto, teritorioj, fruktarboj kaj landoj ankaŭ ĉiuj povas uzi la elementon ujo. La fundamenta nomo de ĉiu lando, kiun oni nomas laŭ la ĉefa nacio, estas ujo kiu entenas la loĝantojn. Hodiaŭ oni ofte uzas la sufikson -i- por nomi la landojn por respekti multnaciecon:
 Germanujo – Germanio
 Francujo – Francio
 Britujo – Britio, ktp

Teritorioj, administraj aŭ politikaj, nomitaj laŭ la rango de ties estro ankaŭ uzas la eron:
 princujo
 dukujo
 grafujo
 kalifujo
 emirujo
 episkopujo
 prefektujo

Ankaŭ fruktarboj kaj arbustoj estas nomitaj ujoj esperante:
 pomujo
 oranĝujo
 ribujo
 frambujo
 kaŝtanujo, ktp

 Vidu ankaŭ 

 -uj-
 io-ujo-batalo