Émile Verhaeren

Emile VERHAEREN  (naskiĝis en Sint-Amands, Belgio la , mortis en Rouen, Francio  la ) estis franclingva flandra belga poeto.

Li ankaŭ parolis la lokan lingvon, ĉar tiutempe la nederlanda ankoraŭ ne estis la oficiala lingvo por edukado en flandra bazaj lernejoj. Li tute franclingviĝis pere de la antaŭa eduksistemo kiu estis en la franca tiutempe.

Lia poezio per versoj, ofte "liberaj", t. e. neregulaj, iniciatis urban lirismon kantante pri la unua industria revolucio, sed ankaŭ pri la mizeroj de la simplaj homoj. Li estis sesfoje nomumita por la Nobel-premio pri literaturo "Nomination Database". www.nobelprize.org. konsultita la 19-an de aprilo 2017. kiun li preskaŭ atingis sed en 1911 estis altribuita al lia amiko Maurice Maeterlinck.

Verhaeren estis unu el la fondintoj de la literatura skolo de simbolismo, kaj li estas konsiderita unu el la plej elstaraj reprezentantoj de simbolismo en eŭropa poezio, malgraŭ ke komence li estis influita ankaŭ de naturalismo. Liaj tekstoj, kun speciala muzikeco, estas dediĉitaj, interalie, al Flandrio, al la moderna urbo en ĝia enkarniĝo, al la heroaj aspiroj de homo al ŝanĝo kaj al lia amo por lia edzino, Marta.

La artkritikisto Remy de Gourmont recenzis pri lia verkado tiele: "Ĉio en liaj kantoj havas novan, strangan kaj mirindan aspekton. La floroj similas al la suno, la herboj fariĝas arboj, la arboj kreskas preter siaj mezuroj ĉielen (...). Ĉi tiu terura homo ankaŭ skribis delikatajn aferojn, ĉar ekzistas ankaŭ senkulpa animo, sentema al amo inter homoj. Kaj al la belaj sociaj revoj.

Ni do povas argumenti, ke almenaŭ koncerne unu el liaj virtoj, li estas la sola poeto, kiu povas konkurenci kun Victor Hugo. Se Verlaine reprezentas francan poezion eksterlande, tiam li, Verhaeren, fariĝas simbolo de ĉi tiu poezio ĉiel, kiel ĝi estas pli pura kaj tradicia.Lia verkaro estis tradukita en 28 lingvoj, interalie en la angla, ĉina, germana, japana kaj rusa.
St. Amands, la naskiĝurbeto dediĉis muzeon al ĝia literatura giganto, la provinca muzeo Emile Verhaeren.

 Ĉefaj poemaroj 
 Les Flamandes (la flandrinoj) 1884
 Les moines (la monaĥoj) 1886
 Les soirs (la vesperoj) 1887
 Les débâcles (la malvenkaĉoj) 1888
 Les flambeaŭ noirs (la nigraj torĉoj) 1891
 Les campagnes hallucinées (la stuporrevecaj kamparoj) 189
 Les villes tentaculaires (la vastiĝantaj urboj) 1895
 Les heures claires (klaraj horoj) 1896
 Les visages de la vie (vizaĝoj de l'vivo) 1899
 Les forces tumultueuses (la malordaj fortoj) 1902
 La multiple splendeur (la multspeca belego) 1906
 Les rythmes souverains (la superegantaj ritmoj) 1910
 Les ailes rouges de la guerre (ruĝaj flugiloj de l'milito) 1916

 En Esperanto 
Tiuj estas rete legeblaj:
Koroj kompatindaj
 Vent' novembra
 "Arboj mortintoj sanktuloj ventoj"

 Citaĵoj 

 Referencoj 

Kategorio:Belgaj poetoj