Konsisto de la Esperantistaro

Kategorio:Esperanto-komunumo
Konsisto de la Esperantistaro estas la diversspececo de homoj aliĝintaj al Esperanto-movado.

 La movado inter 1908 kaj 1934 

En la Enciklopedio de Esperanto Ernest Drezen deskribas tiun ĉi tempon de la movado. Tiu Esperantistaro ne estis plu unuforma, kiel tio eblis en la komenca periodo.

Hector Hodler  traktis en la decembra No de gazeto ,Esperanto' de la jaro 1913 la diversspececon de homoj aliĝintaj al Esperanto-movado, kiun partoprenis liavorte samtempe: „elementoj progresaj kaj idealistaj, homoj kun utopia pensmaniero, stranguloj maniuloj kaj aliflanke malkontentuloj, ambiciuloj aŭ simple amatoroj.“ 

Daŭris veni al la lingvo idealistoj kaj idealismanoj de pura speco. Multaj amatore ekinteresiĝintaj pri la lingvo, poste estis kaptitaj per la  „ideo interna.“ Tiu unua parto de Esperantistoj estis sendube plej fortika kaj plej fidela por la lingvo. Tiuj personoj estis plej konstantaj legantoj, kunlaborantoj kaj abonantoj de la Esperanto-gazetaro. Ili estis aĉetantoj de la libroj. IIi estis la ĉefaj konservantoj de la lingvo. Al Esperanto venis jam ankaŭ aliaj personoj, celantaj tujan aŭ eventuale estontan bonuzon aŭ profiton per-Esperantan. Tiuj personoj, trovinte en Esperanto ion, kio ligis ilin al la lingvo, estis lojalaj, inertaj, kontraŭreformemaj. Ili formis la rezistan povon de la Esperantista popolo. Tiu dua parto de Esperantistoj enhavis veran miksaĵon, respegulantan ĉiujn socitavolojn kaj tendencojn. Al ĝi apartenis filatelistoj korespondanto, utiligantoj de Esperanto por propagando de iuj alaj ideoj, entreprenistoj diversspecaj, eldonantoj de certa parto de ĉiujare naskiĝantaj kaj malaperantaj Esperanto-gazetoj ktp. Inter tiuj personoj troviĝis kandidatoj por organizi novajn societojn, tigojn, asociojn - ĉu naciajn, ĉu internaciajn. Ili ofte emis al bruaj titoloj kaj al brua agado. Ili ofte ellaboradis plej grandiozajn projektojn. Ili luktis inter si por gvidoroloj. Se personoj de tiu dua kategorio komencis disreviĝi en Esperanto, se ne estis por ili ligiloj ĉu ekonomiaj, ĉu moralaj, retenantaj ilin ĉe la lingvo, tiuokaze ili aŭ iris for el la movado, aŭ ekokupis sin pri rezonado, reformado lingva eksperimentado ktp. Por la praktika Esperanto-movado ili perdiĝis. Bonan ekzemplon tiurilatan prezentas R.  de Saussure, ne sukcesinta en praktika uzigo de Esperanto inter la scienculoj, malsukcesinta en daŭrigo de la gazeto „Internacia Scienca Revuo“, kaj fine sin okupinta nur pri ellaboro de sennombraj diversaj reformo-projektoj. Ĉiuokaze la nombro de la restantoj ĉiam superis la nombron de la forirantoj. La Esperantistaro kreskis.

Al ĉi tiuj ofte tre trafaj konstatoj cititaj el la Analiza Historio (p. 57) estu aldonata interesa statistiko. En 1928 Reuben Algot Tanquist akiris doktoran gradon ĉe la Universitato en Minnesota per disertacio, kies temo estis, kial oni lernas Esperanton. Alvenis 750 demandiloj kaj inter la kaŭzoj estis: internaciaj aferoj (pacafero, homa frateco ktp.) en 29, lingvistiko en 24, korespondado en 14, vojaĝo en 13, politika kaj religia propagando en 8, amuzo en 4, kolektado en 3, radio en 2, diversaĵoj en 3%-oj.

 Vidu ankaŭ 

  Statistiko de Esperantujo
 Esperantistoj