Fusilo Dreyse

Fusilo tipo Dreyse (, t.e. pinglo-prajma pafilo) estis grava revolucio en la batalarmiloj, ĉar estis la unua pafilo ŝargebla tra la eksplodujo. La ĝistiamajn pafilojn oni devis ŝargi tra la ekstremo de la paftubo, kio estis longa, komplika (ĝis la invento de la unuaj kartoĉoj kun Fusilo Enfield en 1853), kaj postulis, ke la pafisto staru dum la manipulado, kio elmetis lin je la vido, kaj pafoj, de la malamiko. Fusilo Dreyse ebligis al la pafisto kuŝi dum ŝargado, kaj en la tempo, dum kiu la antaŭaj fusiloj pafis unu pafon, ĝi pafis 6! En la Prusa-aŭstria milito de 1866 la prusa armeo disponis je tiu nova fusilo, la aŭstroj je la tradiciaj. La rezulto de la milito tute ne estis miriga. Tiu ĉi armilo do rolis grave en la eŭropa historio, ebligante la unuigon de Germanio far Prusujo (kaj sen Aŭstrio).

La inventinto estis Johann Nikolaus von Dreyse (1787—1867). Dreyse estis nobeligita en 1864.

La Dreyse-fusilo havis tamen malvirtojn. Ĝi estis uzita plu en la Franca-Prusa Milito de 1870, sed poste ĝi estis anstataŭita de plibonigitaj tipoj.

Teĥnikaj detaloj:

 tubradiuso: 15,4 mm
 pezo: 4,615 kilogramoj
 ŝargo (nigra pulvo): 4,8 gramoj
 kuglo (el plumbo): 31 gramoj
 frekvenco: 10 – 12 pafoj / minuto
 rapideco de kuglo ĉe tub-eliro: 305 metroj/sekunde
 efika pafdistanco: 600 metroj

 Vidu ankaŭ 
Muzeo en la Dreyse-domo (Sömmerda)

 Eksteraj ligiloj 

 http://www.beyars.com/kunstlexikon/lexikon_9823.html 
 http://www.dhm.de/sammlungen/gifs/sammlungen/militaria/waffen/zh218.jpg  
 http://www.researchpress.co.uk/firearms/needle.htm  
 http://www.preussenweb.de/armee/gewehr5.jpg 

Kategorio:Pafiloj