Alno

La alnoj (science Alnus) estas genro de arboj en la familio de la betulosimilaj arboj (betulacoj).

 Priskribo 
eta|maldekstre|180px|Virseksaj floraroj kaj fruktaroj de nigra alno.
Alnoj estas arboj, kutime ne altaj; la plej alta alno (la Ruĝa alno, usonana) povas atingi 35 m, sed plejparte la alnoj ne estas pli altaj ol 10-15 m.

La folioj estas simplaj, alternaj, kaj falas vintre (krom A.jorullensis).

Alnoj estas plantoj monoikaj: la sama arbo portas florojn de ambaŭ genroj, sed ĉiu floro (kaj ĉiu floraro) estas nur ina aŭ vira. La floroj estas tre simplaj; la floraroj pendas de la branĉoj kaj estas longaj se viraj kaj pli mallongaj se inaj.

La fruktoj similas al etaj pinkonusoj; fakte kio aspektas kiel unu frukto estas fruktaro.

 Disvastiĝo kaj specioj 
 Eŭropo 
En Mezeŭropo hejmas tri specioj:
 Nigra alno Alnus glutinosa
 Griza alno Alnus incana
 Verda alno Alnus viridis

En Korsiko kaj partoj de suda Italio troviĝas la endemia korfolia alno (Alnus cordata). Aliloke ĝi estas enkondukita kiel ornama arbo.

 Azio 
En Orienta Azio estas pluraj endemiaj alnoj, ekzemple:
 Japana alno Alnus japonica en Japano, kie estas endemiaj ankaŭ A.firma, A.sieboldiana kaj A.matsumurae
 Tajvana alno (Alnus formosana) en Tajvano
 Alnus pendula hejmas en Japano kaj Koreio
 Manĉura alno Alnus mandshurica vivas en vasta areo de Ĉinio, Mongolio, Koreio kaj orienta Siberio
 pluraj specioj estas endemiaj de Ĉinio aŭ komunaj al Ĉinio kaj Japano / Koreio, ekzemple Alnus trabeculosa

En Himalajo kaj proksimaj regionoj estas aliaj specioj de alno, inter kiuj la Nepala alno (Alnus nepalensis).

En okcidenta Azio (Irano, Turkio ktp) vivas la Orienta alno (Alnus orientalis) kaj la preskaŭkorfolia alno (Alnus subcordata).

Aldone la tri ĉefaj specioj de Eŭropo (A.glutinosa, A.incana kaj A.viridis) nature ĉeestas ankaŭ en Azio.

 Afriko 
Alnoj mankas en Afriko, krom pri la norda parto de Maroko, kie vivas la nigra alno (A.glutinosa).

 Ameriko 
Nordameriko estas riĉa je specioj de alnoj; multaj kreskas nur en la orienta aŭ en la okcidenta parto. Inter ili, oni povas mencii:
 Ruĝa alno Alnus rubra
 Blanka alno Alnus rhombifolia
 Alnus serrulata
 Mara alno Alnus maritima

Anda alno (Alnus acuminata) estas ekologie kaj forste grava en Andoj. Ĝi kaj la Meksikana alno (Alnus jorullensis) estas la solaj alnoj kreskantaj nature sude de la Ekvatoro.

La verda alno (A.viridis) kaj la griza alno (A.incana) kreskas nature ankaŭ en Nordameriko. La nigra alno (A.glutinosa) disvastiĝis en la orienta Nordameriko el ornumaj plantoj alportitaj de Eŭropo.

 Ekologio 
maldekstre|eta|180px|Alnoj en pola lago
Alnoj aparte ŝatas humidan grundon kaj preferas kreski ĉe la bordoj de rojoj, riveroj aŭ lagoj.

 Bildogalerio 

 Vidu ankaŭ 
 Korsikaj foliaj kaj miksaj montarbaroj
 Skandinavaj marbordaj koniferaroj
 Skandinavaj montaraj betularoj kaj herbejoj
 Subtropikaj ĉiamverdaj arbaroj de Tajvano
 Sud-andaj jungaoj
 Tirenaj-adriatikaj sklerofilaj kaj miksaj arbaroj

 Bibliografio kaj notoj 

  Gamisans J. 1983 : L'aulne à feuilles en coeur Alnus cordata (Loisel.) Loisel. dans son milieu naturel en Corse, Revue forestière française, 35/3, 187-197.

 Eksteraj ligiloj 

 http://www.inmygarden.org/archives/2005/02/alder_the_nitro_1.html  
 http://www.botanical.com/botanical/mgmh/a/alder019.html 
 http://www.botanical.com/botanical/mgmh/a/alder021.html 
 http://henriettesherbal.com/eclectic/kings/alnus.html 

Kategorio:Betulacoj
Kategorio:Nearktisa flaŭro
Kategorio:Neotropisa flaŭro
Kategorio:Orientalisa flaŭro
Kategorio:Palearktisa flaŭro