Mia penso

Mia penso estas poemo verkita antaŭ 1887 de L. L. Zamenhof, refarita el pra-esperanta formo de 1882Fundamenta Krestomatio, p. 302.

 La Poemo 
Mia penso
Sur la kampo for de l’ mondo,
antaŭ nokto de somero,
amikino en la rondo 
kantas kanton pri l’ espero. 
Kaj pri vivo detruita 
ŝi rakontas kompatante, – 
mia vundo refrapita 
min doloras resangante. 

“Ĉu vi dormas? Ho, sinjoro, 
kial tia senmoveco? 
Ha, kredeble rememoro 
el la kara infaneco?” 
Kion diri? Ne ploranta 
povis esti parolado 
kun fraŭlino ripozanta 
post somera promenado!

Mia penso kaj turmento, 
kaj doloroj kaj esperoj! 
Kiom de mi en silento 
al vi iris jam oferoj! 
Kion havis mi plej karan – 
la junecon – mi ploranta 
metis mem sur la altaron 
de la devo ordonanta! 

Fajron sentas mi interne, 
vivi ankaŭ mi deziras, – 
io pelas min eterne, 
se mi al gajuloj iras…
Se ne plaĉas al la sorto 
mia peno kaj laboro – 
venu tuj al mi la morto, 
en espero – sen doloro!

 Priskribo 
La poemo estas kvartrokeo, sen katalektaj versoj. La temo estas ĝenerale malĝoja; la poeto bedaŭras la foruzon de sia junaĝo por “la devo ordonanta”. Laŭ Baldur Ragnarsson, tiu devo estis “lia obseda, temporaba laboro en la kreado de la lingvo, lia penso mem”.

Edmond Privat en sia Vivo de Zamenhof komentis ĝin jene (paĝo 32):

Pri la poemo, Humphrey Tonkin komentis jene, kaj argumentas ke la poemo estis la genezo de la Zamenhofa traduko de Hamleto:

 Referencoj 

 Eksteraj ligiloj 

 Mia penso - teksto de la poemo

Kategorio:Poemoj de L. L. Zamenhof
Kategorio:Poezio