Charles Lambert

Charles LAMBERT [lanber] (n. la  en Mouzon apud Sedan, m. la 30-an de julio 1959 en Nico)konciza biografio pri li en akademia retejo de Diĵono () estis franca esperantisto kaj universitata profesoro ĉe la literatura fakultato de la universitato de Dijon.

 Vivo 
Post akiro de sia abiturienta diplomo pri Artoj, li ricevis stipendion ĉe la Fakultato de Artoj en Lille kaj, en aŭgusto 1890, ricevis gramatikan diplomon.

Petinte sensalajran forpermeson por studado, li ĉeestis la Altnivelajn Studkursojn pri Ĝermana Lingvistiko kaj Filologio en Parizo (1890-1891). Li estis nomumita naŭaklasa instruisto ĉe la liceo de Puy kaj edziĝis kun Marie-Félicie Carbasse, filino de akademia inspektisto, la 6-an de aprilo 1892. Li poste instruis en Annecy. La 1-an de novembro 1895, li alvenis en Dijon kiel preleganto pri gramatiko ĉe la Fakultato de Artoj. Li faris plurajn prezentojn ĉe la konferencoj de la Universitato de Dijon, kiuj estis publikigitaj en la Bulteno de la Societo de Amikoj de la universitato de Dijon. Charles Lambert tre interesiĝis pri eksterlandaj studentoj kaj direktis kursojn por ili. Li prelegis pri "Internaciaj Lingvoj" (1899-1900). Inter la "novaj" lingvoj, li montris la gravecon de Esperanto, kiun li prezentis al sia amiko, la matematikisto Charles Méray. Ambaŭ fariĝis ĝiaj disvastigantoj en Francio kaj tra la mondo (pli pri tio sube). En 1903, Charles Lambert defendis siajn doktoran disertaĵon pri grekaj dialektoj ĉe la universitato Sorbono en Parizo. Profesoro pri latina literaturo, li publikigis Kurson de Esperanto kaj la verkon "Latina gramatiko laŭ latinaj gramatikistoj de la 4-a kaj 5-a jarcentoj. En 1912, elektita dekano de la Fakultato pri Beletro, li entreprenis la universitatan translokigon, kompletigitan en 1920, de la Hôtel Depringles al la nova konstruaĵo ĉe Rue Chabot-Charny. Lia filo Jean, brila studento ĉe la Supera Normala Lernejo (ENS), estis mortigita ĉe la fronto la 13-an de marto 1915; lia edzino mortis en Dijon en 1920. Li reedziĝis en 1926. 

Emeritiĝinte en 1936, Charles Lambert restis en Dijon dum kelkaj pliaj jaroj sed aliĝis al sia filino Odette en Suda Francio; Li instruis historion kaj geografion ĉe la knabina liceo en Dijon kaj poste en Nico, kie li fine, vidvigita por la dua fojo, mortis la 30-an de julio 1959. 

Esperanta agado
Lambert esperantiĝis en 1899 hazarde, leginte gramatikon de Beaufront. La  li faris en la Universitato de Diĵono publikan paroladon, kiu varbis Charles Méray, kaj tio estis la fonto de Esperantigo de multaj eminentaj francaj profesoroj.

Kun Meray li propagandis buŝe kaj skribe kaj gvidis sukcesplenajn kursojn. Li paroladis en pluraj urboj en Francio kaj Belgio. Li publikigis kursojn en Le Chasseur Français ("La franca ĉasisto") kaj en gazeto en Kanado. Li redaktis la gazeton Esperanto de Universala Esperanto-Asocio (UEA) kaj skribis en Esperantaj gazetoj (La Revuo k. a.).

En 1905 Lambert estis nomumita de Zamenhof membro de la unua (ĝis 1906 ankoraŭ provizora) Lingva Komitato (LK)Esperantista Dokumentaro, kajero 1, Paris aŭg. 1906, p. 21..

Verkoj
 kun Paul Berthelot: Komercaj Leteroj, 1903.
 sola:
 Cours pratique d'Espéranto, 1905.
 Vojaĝo de Uliso, 1905.
 Bukedo, kolekto da artikoloj precipe pri literaturaj temoj, 1908.

 Referencoj 

Kategorio:Francaj esperantistoj
Kategorio:Akademio de Esperanto