Ŝintoo

Ŝintoo, aŭ pleonasme Ŝintoismo, (japane 神道 shintō) estas unu el la indiĝenaj religioj de Japanio kaj verŝajne la plej malnova(nl) Een land met stilte, licht en respect - Wat maakt Japan speciaal? (Lando kun silento, lumo kaj respoekto - Kio faras Japanion speciala?), Wablieft, la 21-an de julio 2021.. La nomo signifas "la vojo de la dioj," aŭ pli ĝuste, "la vojo de la kamioj" (la japanaj -tō kaj -dō egalas al la ĉina -tao en taoismo). Kamioj (naturaj dioj) estas, ekzemple, montoj, arboj, akvofaloj, homoj, ... Oni komencis uzi la nomon nur kiam la budhismo (japane butsu-dō, "la vojo de la Budho") atingis Japanion; ĝis tiam, la religio estis sennoma.

La ŝintoon oni povas priskribi kiel formo de animismo. Grava estas la kulto de naturaj animoj, nomataj kamioj (japane kami) el kiuj tre grava estas la sundiino Amaterasu.

Ĝis la Dua Mondmilito, unu formo de ŝintoo estis ŝtata religio en Japanio. En la ŝtata ŝintoo tre gravis la kulto de la imperiestro (japane tennō), rigardata kiel dio ĝis la imperiestro Hirohito devis rezigni tiun titolon post la kapitulaco en 1945.

Hodiaŭ, la ŝintoo konsistas el multaj sektoj, el kiuj la plej bone konata inter esperantistoj estas Oomoto. En Brazilo, ŝintoaj Mesiana Eklezio kaj Sejĉo-No-Je estas tre konataj.

Ŝintoo dividiĝas en kvar malsamaj tipoj:

 Ŝintoo praktikata de la japana imperia familio;
 Ŝintoo bazita sur propraj temploj (kiuj ne havas fondintojn kaj instruojn);
 Ŝintoo rilatanta al la tradicioj de la japana popolo, heredata de generacio al generacio;
 Kjoha-ŝintoo – Tiuj posedantaj proprajn Fondinton kaj Instruojn. En tiu ĉi kategorio inkluziviĝas, krom Oomoto, Tenrikjo, Sejîo-No-Je kaj Mesiana Eklezio.

La japana mitologio estas tre kompleksa sistemo de kredoj de Japanio. Nur la panteono de ŝintoo konsistas el kolekto de pli ol 8 000 000 kamioj. Malgraŭ la influo de la antikva ĉina civilizo, grava parto de la religio kaj mitologio japanaj restas unikaj. Ĝi enhavas ŝintoajn kaj budhismajn tradiciojn samkiel agrikulturajn popolajn kredojn.

Termino
eta|350ra|maldekstre|Torijo, Itsukushima
La termino ŝintoo signifas "vojo de la dioj". Ĝi estas konsiderata la religio devena de Japanio, Hattstein, Markus (1997). «Capítulo 4». En Könemann, eld. Religiones del mundo (1a eldono). Germanio. pp. 120. ISBN 3-89508-857-9.  populara kulto kiun oni povas priskribi kiel prilaborita formo de animismo naturalisma kun adorado al antaŭuloj, profunde identigita kun la japana kulturo. 

Dekomence, tiu etna, indiĝena religio, ne havis nomon ĝis la enkonduko de Budhismo en Japanion (dum la 6-a jarcento el Ĉinio tra Koreio. Unu de la nomoj kiujn ricevis la budhismo estis bucudo, kiu signifas "la vojon de Budo". Por diferencigi budhismon disde la indiĝena religio, tiu baldaŭ konatiĝis laŭ la nomo ŝintoo. Tiu nomo, ŝin-to, devenas de antikva ĉina vorto kiu signifas vojo de la dioj. La japanoj elektis uzi ĉinan nomon por sia religio ĉar en tiu tempo (antaŭ pli ol unu jarmilo), la ĉina lingvo estis la nura lingvo kiu tiam havis skribmanierion en Japanio, ĉar ankoraŭ ne disvolviĝis la skribmaniero de la japana lingvo. La frazo kiu signifas ŝinto en japana estas kami no miĉi.

Kelkaj fakuloj eĉ konsideras, ke ne indas referenci ŝintoan religion propre dirita antaŭ la kreado de la ŝtata ŝintoo kiu unuformigis multajn de la religiaj praktikoj, konceptoj kaj tradicioj.When Shinto Became a “Religion" Por kelkaj fakuloj simile al kiel la termino hinduismo enhavas multajn religiajn praktikojn kaj tradiciojn kiel ombrelvorto, la ŝintoo enhavas la diversajn tradiciojn, folklorojn kaj eĉ antabudhismajn japanajn religiojn kiujn unuigis la ŝtato pro politikaj celoj.

Kredoj

Ŝintoismo estas politeisma, implikante la adoradon al multaj diaĵoj konataj kiel ,Littleton, 2002, p. 23; Cali kaj Dougill, 2013, p. 13 aŭ foje kiel  (神祇). Bocking, 1997, p. 70; Hardacre, 2017, p. 31 En la japana, neniu distingo estas farita ĉi tie inter singularo kaj pluralo, kaj tial la esprimo  rilatas kaj al individua  kaj la kolektiva grupo de . Boyd kaj Williams, 2005, p. 35; Cali kaj Dougill, 2013, p. 13 Kvankam mankas rekta traduko, la esprimo  foje estis rilatigita al "dio" aŭ "spirito". Earhart, 2004, p. 2; Cali kaj Dougill, 2013, p. 13 La historiisto pri religio Joseph Kitagawa opiniis tiujn tradukojn "sufiĉe nekontentigaj kaj misgvidaj", kaj diversaj akademiuloj instigas kontraŭ tradukado de . Offner, 1979, p. 194; Bocking, 1997, p. 84 En la japana, ofte oni diras, ke ekzistas ok milionoj da , termino kiu implicas senfinan nombron, Nelson, 1996, p. 29; Littleton, 2002, p. 24 kaj ŝintoistoj, kredas ke ili ĉeestas ĉie. Ili ne estas rigardataj kiel ĉiopovaj, ĉiosciaj aŭ nepre senmortaj. Boyd kaj Williams, 2005, p, 35; Hardacre, 2017, p. 52

La esprimo  estas "koncipe fluida", nome "malklara kaj malpreciza". En la japana ĝi estas ofte aplikata al la potenco de fenomenoj kiuj inspiras senton de miro kaj respekto ĉe la rigardanto.Picken, 1994, p. xxi; Boyd kaj Williams, 2005, p. 35 Kitagawa nomis tion "la -naturo", deklarante ke li opiniis ĝin "iom analoga" al la okcidentaj ideoj de mistero kaj sankteco.  vidiĝas kiel loĝanto kaj en la vivoj kaj en la mortintoj, kaj en organika kaj en neorganika materio, kaj en naturaj katastrofoj kiel tertremoj, sekegoj, kaj plagoj; ilia ĉeesto vidiĝas en naturaj fortoj kiel ekzemple la vento, la pluvo, la fajro, kaj la sunbrilo. Laŭ tio, Nelson komentis, ke ŝintoo rigardas "la faktajn fenomenojn de la mondo mem" kiel "diaj". Ĉi tiu perspektivo estis karakterizita kiel animisma. Nelson, 1996, p. 7; Picken, 2011, p. 40; Cali kaj Dougill, 2013, p. 13

En Japanio,  estis venerata ekde prahistorio. Dum la Jajoi-epoko|Jajoi-periodo ili estis rigarditaj kiel senformaj kaj nevideblaj, poste prezentitaj antropomorfe sub budhana influo. Bocking, 1997, p. 180; Hardacre, 2017, p. 1 Nun, statuoj de  estas konataj kiel .  estas kutime asociitaj kun specifa loko, ofte elstara pejzaĝa trajto kiel akvofalo, monto, granda roko aŭ karakteriza arbo. Littleton, 2002, p. 75; Cali kaj Dougill, 2013, p. 14 Fizikaj objektoj aŭ lokoj en kiuj la  verŝajne havas ĉeeston estas nomitaj ; objektoj loĝitaj per la  kiuj estas metitaj en la sanktejon estas konataj kiel . Offner, 1979, p. 202; Nelson, 1996, p. 144 Objektoj ofte elektitaj por tiu celo estas speguloj, glavoj, ŝtonoj, bidoj kaj surskribitaj tabuletoj. Offner, 1979, p. 202; Earhart, 2004, pp. 36–37 Tiuj  estas kaŝitaj de la vido de vizitantoj, Offner, 1979, p. 202; Picken, 2011, p. 44 kaj povas esti kaŝitaj ene de kestoj tiel ke eĉ la pastroj ne scias kiel ili aspektas.

 estas konsiderataj kapablaj je kaj bonfaraj kaj detruaj agoj; Nelson, 1996, p. 27; Cali kaj Dougill, 2013, p. 13 se avertoj pri bona konduto estas ignoritaj, la  povas havigi punon, ofte malsanon aŭ subitan morton, nomitan . Kelkaj , referencitaj kiel la  aŭ , estas rigarditaj kiel malbonvolaj kaj detruemaj. Bocking, 1997, p. 114; Picken, 2011, p. 42 Oferoj kaj preĝoj estas donitaj al la  por akiri iliajn benojn kaj por diskonvinki ilin de detruaj agoj. Ŝintoo serĉas kultivi kaj certigi harmonian rilaton inter homoj kaj la  kaj tiel kun la natura mondo. Pli lokalizita  povas esti kondiĉigita de sentoj de intimeco kaj konateco de membroj de la loka komunumo kiuj ne estas direktitaj al pli ĝeneraligitaj  kiel Amaterasu. La  de speciala komunumo estas referita kiel ilia , Bocking, 1997, pp. 214-215; Littleton, 2002, p. 24 dum tiu de speciala domo estas la .


 ne estas konsideritaj metafizike diferencaj de la homaro, ĉar eblas por homoj iĝi . Prapatroj kaj aliaj mortintaj homoj foje estas adorataj kiel , rigarditaj kiel protektantoj. Littleton, 2002, p. 27; Cali kaj Dougill, 2013, p. 13; Hardacre, 2017, p. 1 Ekzemple, imperiestro Ōjin estis postmorte sanktigita kiel la  Haĉiman, konsiderita protektanto de Japanio kaj  de milito. Littleton, 2002, pp. 31-32; Cali kaj Dougill, 2013, p. 14 En Okcidenta Japanio, la esprimo  estas uzita por priskribi la sanktigitan  de vilaĝfondinto. En kelkaj kazoj, ankaŭ vivantaj homoj estis rigarditaj kiel ; tiuj estis nomitaj  aŭ . En la Ŝtata Ŝintoisma sistemo de la Meiji-epoko, la imperiestro de Japanio estis deklarita kiel , kaj pluraj Ŝintoismaj sektoj ankaŭ rigardis siajn gvidantojn kiel vivantajn .

Kvankam kelkaj  estas adoritaj nur en ununura loko, aliaj havas sanktejojn tra multaj areoj. Haĉiman ekzemple havas proksimume 25 000 sanktejojn dediĉitajn al li, dum Inari havas 40 000. La ago de establado de nova sanktejo al , kiu jam havas tion estas nomita  ("dividi la spiriton"). Bocking, 1997, p. 13; Picken, 2011, p. 57; Cali kaj Dougill, 2013, p. 15 Kiel parto de tio, la  estas invitita por eniri novan lokon, kaj la instalceremonio konata kiel . La nova, duaranga sanktejo estas konata kiel . Bocking, 1997, p. 13; Picken, 2011, p. 58 Individuaj  verŝajne ne havas sian potencon malpliigita per sia loĝado en multoblaj lokoj, kaj ekzistas neniu limo por la nombro da lokoj en kiuj  povas esti sanktejigita. En kelkaj periodoj, pagoj estis ŝargitaj por la rajto sanktejigi specialan  en nova loko. Sanktejoj ne estas nepre ĉiam dezajnitaj kiel permanentaj strukturoj.

Multaj  havas mesaĝistojn, konatajn kiel  aŭ , kiuj ĝenerale prenas bestajn formojn. La mesaĝisto de Inari, ekzemple, estas vulpo (kicune), Picken, 2011, p. 40; Cali kaj Dougill, 2013, p. 15 dum tiu de Haĉiman estas kolombo. Ŝintoisma kosmologio inkludas ankaŭ spiritojn kiuj kaŭzas malbonvolajn agojn, nome , kategorion en kiu estas , , , , kaj . Japana folkloro ankaŭ asimilas kredon je la  aŭ , maltrankvilaj aŭ venĝemaj spiritoj, precipe de tiuj kiuj mortis perforte kaj sen taŭgaj funebraj ritoj. Tiuj supozeble kaŭzas suferon al la vivantoj, signifante ke ili devas esti pacigitaj, kutime per budhanaj ritoj, sed foje pere de sanktigado de ili kiel . Aliaj japanaj supernaturaj figuroj estas la , besto-similajn estaĵojn kiuj povas preni homan formon.

Kosmogonio
Kvankam la rakontoj malsamas en detalo, la origino de la  kaj de Japanio mem estas rakontita en du 8-a-jarcentaj tekstoj,  kaj . Offner, 1979, p. 195; Kitagawa, 1987, p. 142; Littleton, 2002, p. 23; Earhart, 2004, p. 32; Cali kaj Dougill, 2013, p. 18 Uzante peze ĉinan influon, Offner, 1979, p. 195; Kitagawa, 1987, p. 142; Littleton, 2002, p. 37; Earhart, 2004, p. 33 tiuj tekstoj estis komisiitaj fare de regantaj elitoj por legitimi kaj plifirmigi sian regadon. Earhart, 2004, pp. 33–34; Cali kaj Dougill, 2013, pp. 18–19 Kvankam neniam de granda graveco al japana religia vivo, en la komenco de la 20-a jarcento la registaro proklamis ke iliaj raportoj estis faktaj.

La  rakontas, ke la universo komenciĝis per , la apartigo de malpezaj kaj puraj elementoj (, "ĉielo") de pezaj elementoj (, "tero").
 Bocking, 1997, p, 5; Picken, 2011, p. 38; Cali kaj Dougill, 2013, p. 19 Tri  tiam ekaperis: Amenominakanuŝi, Takamimusuhi no Mikoto, kaj Kamimusuhi no Mikoto. Aliaj  sekvis, inkluzive de frato kaj fratino, Izanagi kaj Izanami. Cali kaj Dougill, 2013, p. 19; Hardacre, 2017, p. 48 La  instruis Izanagi kaj Izanami krei teron sur la Tero. Tiucele la gefratoj movis la salan maron per juvelita lanco, el kiu formiĝis la insulo Onogoro. Kitagawa, 1987, p. 143; Cali kaj Dougill, 2013, pp. 19–20; Hardacre, 2017, p. 49 Izanagi kaj Izanami tiam descendis al la Tero, kie ĉi-lasta naskis pliajn . Unu el tiuj estis fajro-, kies naskiĝo mortigis Izanami. Kitagawa, 1987, p. 143; Cali kaj Dougill, 2013, p. 20; Hardacre, 2017, p. 50 Izanagi descendis al  por preni sian fratinon, sed tie li vidis ŝian korpon putriĝanta. Embarasita ĉar ŝi estis vidita en ĉi tiu stato, ŝi pelis lin el , kaj li fermis ĝian enirejon per roko. Kitagawa, 1987, p. 143; Bocking, 1997, p. 67; Cali kaj Dougill, 2013, p. 20; Hardacre, 2017, p. 50

Izanagi banis en la maro por forigi sin de la poluo kaŭzita de atestado de la putriĝo de Izanami. Tra tiu ĉi ago, plia  eliris el lia korpo: Amaterasu (la sun-) naskiĝis el lia maldekstra okulo, Cukujomi (la lun-) el lia dekstra okulo, kaj Susanoo (la ŝtorma ) el ĝia nazo. Offner, 1979, p. 196; Kitagawa, 1987, p. 143; Bocking, 1997, p. 67; Cali kaj Dougill, 2013, p. 20; 5a1=Hardacre, 2017, p. 53 Susanoo kondutis en detrua maniero; por eviti lin, Amaterasu kaŝis sin ene de kaverno, plonĝante la teron en mallumon. La alia  finfine sukcesis kaĵoli ŝin eksteren. Offner, 1979, pp. 196–197; Kitagawa, 1987, p. 144; Bocking, 1997, p. 3; Cali kaj Dougill, 2013, p. 21; 5a1=Hardacre, 2017, pp, 53-54 Susanoo tiam estis forigita al tero, kie li geedziĝis kaj havis infanojn. Cali kaj Dougill, 2013, p. 22; Hardacre, 2017, p. 54 Laŭ la , Amaterasu poste sendis sian nepon, Ninigi, por regi Japanion, donante al li kurbajn bidojn, spegulon, kaj glavon: la simboloj de japana imperia aŭtoritato. Kitagawa, 1987, p. 144; Hardacre, 2017, p. 57 Amaterasu restas verŝajne la plej adorata  de Japanio.

Kosmologio kaj postmorto
En Ŝintoo, la kreiva principo trapenetranta ĉiun vivon estas konata kiel , kaj estas rilata al sia propra . Bocking, 1997, p. 129; Boyd kaj Williams, 2005, p. 34 Ene de tradicia japana pensaro, ekzistas neniu koncepto de ĝenerala dueco inter bono kaj malbono. Littleton, 2002, p. 26; Picken, 2011, p. 36 La koncepto de  ampleksas malbonan sorton, malfeliĉon kaj katastrofon, kvankam ĝi ne kongruas ĝuste kun la okcidenta koncepto de malbono. Ekzistas neniu eskatologio en Ŝintoo. Tekstoj kiel ekzemple la  kaj  portretas multoblajn regnojn en la ŝintoa kosmologio. Tiuj prezentas universon dividitan en tri partojn: la Ebeno de Alta Ĉielo (), kie la  vivas; la Fenomena aŭ Manifestita Mondo (), kie homoj loĝas; kaj la Malsupra Mondo (), kie loĝas malpuraj spiritoj.Kitagawa, 1987, p. 143; Bocking, 1997, p. 216 La mitologiaj tekstoj tamen ne desegnas firmajn limojn inter tiuj regnoj.

Moderna Ŝintoo metas pli grandan emfazon al ĉi tiu vivo ol al ajna postvivo, Doerner, 1977, p. 153; Littleton, 2002, p. 90 kvankam ĝi apogas kredon je homa spirito aŭ animo, nome la  aŭ , kiu enhavas kvar aspektojn. Dum indiĝenaj ideoj pri postvivo estis verŝajne bonevoluintaj antaŭ la alveno de budhismo, nuntempaj japanoj ofte adoptas budhanajn postvivajn kredojn. Mitologiaj rakontoj kiel la  priskribas  aŭ  kiel regnon de la mortintoj, Littleton, 2002, p. 90; Picken, 2011, p. 71 kvankam tio ludas neniun rolon en moderna Ŝintoo. Modernaj Ŝintoaj ideoj pri la postvivo plejparte rondiras ĉirkaŭ la ideo ke la spirito postvivas korpan morton kaj daŭre helpas la vivantojn. Post 33 jaroj, ĝi iĝas parto de la familia . Ĉi tiuj praulaj spiritoj foje supozeble loĝas en la montoj, Littleton, 2002, p. 91; Picken, 2011, p. 39 de kie ili descendas por partopreni en agrikulturaj eventoj. La postvivaj kredoj de Ŝintoo inkludas ankaŭ la , maltrankvilajn spiritojn kiuj mortis en malbonaj cirkonstancoj kaj ofte serĉas venĝon.

Pureco kaj malpureco
Esenca temo en ŝintoo estas la evitado de  ("poluo" aŭ "malpureco"), Bocking, 1997, p. 93; Cali kaj Dougill, 2013, p. 20 certigante  ("pureco"). Nelson, 1996, p. 101; Bocking, 1997, p. 45; Cali kaj Dougill, 2013, p. 21 En la japana pensaro, homoj estas rigardataj kiel esence puraj.  estas tial vidita kiel provizora kondiĉo kiu povas esti korektita tra atingado de . Ritoj de purigo estas faritaj por restarigi individuon al "spirita" sano kaj igi lin utila al socio.

Tiu nocio de pureco ĉeestas en multaj aspektoj de japana kulturo, kiel ekzemple la fokuso kiun ĝi metas sur banado. Purigo estas ekzemple rigardita kiel grava en preparo por la plantad-sezono, dum aktoroj de noo-teatro spertas purigan riton antaŭ ol ili aranĝas siajn prezentojn. Inter la aĵoj rigardataj kiel specialaj malpurigaĵoj en ŝintoo estas morto, malsano, sorĉado, senŝeligado de vivanta besto, incesto, bestoseksumado, feko, kaj sango asociita kun aŭ menstruo aŭ akuŝo. Offner, 1979, p. 206; Nelson, 1996, p. 104 Por eviti , pastroj kaj aliaj praktikantoj povas engaĝiĝi pri abstinado kaj eviti diversajn agadojn antaŭ festivalo aŭ rito. Bocking, 1997, p. 93; Picken, 2011, p. 86 Ankaŭ diversaj vortoj, nomitaj , estas rigarditaj kiel tabuo, kaj homoj evitas diri ilin kiam oni estas ĉe sanktejo; tiuj estas  (morto),  (malsano), kaj  (viando).

Puriga ceremonio konata kiel  implikas la uzon de nesala akvo, sala akvo aŭ salon por forigi . Plena mergo en la maro estas ofte rigardata kiel la plej antikva kaj efika formo de purigo. Tiu ago ligas kun la mitologia rakonto en kiu Izanagi mergis sin en la maron por purigi sin post malkovro de sia forpasinta edzino; estis de ĉi tiu ago kiel aliaj  fontis el lia korpo. Nelson, 1996, p. 141; Bocking, 1997, p. 124 Alternativo estas mergado sub akvofalo. Bocking, 1997, p. 124; Picken, 2011, p. 45 Salo estas ofte rigardata kiel puriga substanco; Nelson, 1996, p. 141; Earhart, 2004, p. 11 kelkaj ŝintoistoj ekzemple ŝprucegas salon sur si mem post entombigo, Nelson, 1996, pp. 141–142; Picken, 2011, p. 70 dum tiuj kiuj prizorgas restoraciojn povas meti malgrandan amason da salo eksteren antaŭ ol la negoco komenciĝas ĉiun tagon. Ankaŭ fajro estas perceptita kiel fonto de purigo. La  estas formo de harae dezajnita por malhelpi misfortunon, dum la , aŭ "ceremonio de granda purigo", estas ofte uzita por fin-de-jaraj purigaj ritoj, kaj estas kondukita dufoje jare ĉe multaj sanktejoj. Antaŭ la Meiji-periodo, ritoj de purigo estis ĝenerale faritaj fare de , speco de aŭguristo kies praktikoj derivis de la ĉina filozofio de Jino kaj Jango.

Kannagara, moralo, kaj etiko
Ŝintoo asimilas moralajn rakontojn kaj mitojn, sed neniun kodigitan etikan doktrinon, kaj tiel neniun "unuigitan, sistemigitan kodon de konduto". Etika sistemo tamen ekestiĝas de ĝia praktiko, kun emfazo metita sur sincereco (), Picken, 1994, p. xxiii; Bocking, 1997, p. 115; Picken, 2011, p. 82 honesteco (), laborego (), kaj dankemo () direktita al la .  estas rigardata kiel virto, ampleksanta honestecon, justecon, verecon kaj sincerecon. Ŝintoo foje inkludas referencon al kvar virtoj konataj kiel la  aŭ , kun la signifo "pureco kaj gajeco de koro", kiuj estas ligitaj al la stato de . Bocking, 1997, p. 157; Picken, 2011, pp. 34, 82 Sintenoj al sekso kaj fekundeco tendencas esti rektaj en Ŝintoo. La fleksebleco de Ŝintoo koncerne al moralo kaj etiko estis fonto de ofta kritiko, precipe de tiuj argumentantaj ke la religio povas facile iĝi peono por tiuj dezirantaj uzi ĝin por legitimi sian aŭtoritaton kaj potencon.

En Ŝintoo,  ("maniero de la ") estas la leĝo de la natura ordo, en kiu  ("bonfara harmonio") estas eneca en ĉiuj aĵoj. Elrompa  estas konsiderata malbona, dum kontribui al ĝi estas opiniita bona; kiel tia, subigo de la individuo al la pli granda socia unuo delonge estis karakterizaĵo de la religio. Laŭlonge de la japana historio, la nocio de , aŭ la unio de religia aŭtoritato kaj politika aŭtoritato, estis delonge elstara. En la moderna mondo, Ŝintoo tendencis direkte al konservativismo, same kiel al naciismo, Bocking, 1997, p. ix; Cali kaj Dougill, 2013, p. 10 asocio kiu rezultis en la kreado de diversaj japanaj burĝaj grupoj priliberecaj kaj en la falkto, ke najbaraj landoj konsideris ŝintoon suspektinda. Aparte polemika estis la Sanktejo Ĝasukuni en Tokio, dediĉita al la militmortintoj de Japanio. En 1979 ĝi sanktigis 14 virojn kiuj estis deklaritaj akuzitoj de Klaso-A ĉe la Tokiaj Juĝoj pro Militkrimoj de 1946, generante enlandan kaj internacian kondamnon, precipe fare de Ĉinio kaj Koreio. Nelson, 2000, p. 12; Littleton, 2002, p. 99; Picken, 2011, pp. 18–19

Ŝinto-pastroj alfrontas etikajn enigmojn. En la 1980-aj jaroj, ekzemple, pastroj ĉe la Suva Sanktejo en Nagasako diskutis ĉu inviti la ŝipanaron de usonmararmea ŝipo haltigita ĉe la havenurbo al siaj festivalaj festoj konsiderante la sentemojn ĉirkaŭ la usona uzo de la atombombo sur la urbo de 1945. En aliaj kazoj, pastroj kontraŭbatalis konstruprojektojn sur tereno posedata de sanktejo; Ueda, 1979, p. 317; Rots, 2015, p. 221 ĉe Kaminoseki en la komenco de la 2000-aj jaroj, pastro estis premadita al rezigno post kontraŭbatalado de la vendo de sanktejaj teroj por konstrui atomcentralon.  En la 21-a jarcento, ŝintoo ĉiam pli estis portretita kiel natur-centrigita spiriteco kun ekologiismaj konotacioj; pluraj sanktejoj kunlaboris kun lokaj ekologiismaj kampanjoj, dum internacia interreligia konferenco pri media daŭripovo estis okazigita ĉe la Ise-sanktejo en 2014. Kritikaj komentistoj karakterizis la prezenton de Ŝintoo kiel ekologiisma movado kiel retorika ruzaĵo prefere ol kunordigita fortostreĉo de Ŝinto-institucioj por iĝi ekologie daŭrigebla.

Historio 
eta|200ra|dekstra|Kagami moĉi, 鏡餅, japana tradicia dekoraĵo proponita al diaĵoj de Ŝintoo (神道).
La religioj devenaj de variaj aziaj landoj konservas similajn modelojn, kiel okazas en Ĉinio, Japanio kaj Koreio rilate al la elementoj de kulto al la prauloj. Tio devenas de la fakto ke ĝiaj konceptoj eliras el tio ke ankaŭ la animo aŭ esenco restas ligita al la korpo postmorte aŭ povas resti proksime de tiu, kaj eble ĝi povas reveni kiel demono aŭ fantomo por damaĝi la homojn se oni ne havigas proponojn kaj ioman adoradon.

Tiuj konceptoj ligiĝas intime kun la tipo de vivo okazigita pere de la agrikultura laboro de la popolo, ĉar Japanio estis ekspluatita de kolonoj ligite dependantaj de la fortoj de la naturo kaj cikloj de la sezonoj, sur kiuj oni konsideris, ke eblas influi profite dominante ilin pere de magio kaj rito. La homoj, dezirantaj atingi la posedon de la magia forto okaziganta de produktaj rezultoj en la naturo, ideigis serion de praktikoj kiuj realiĝas pere de ŝamanoj kaj poste pere de la imperiestroj.

Prahistorio 
La plej antikvaj mitoj de Japanio, konsideritaj la plej grava fonto de ŝintoo, sugestas, ke la religiaj ritoj referencas al naturaj fenomenoj impresaj (montoj, rokaĵoj aŭ arboj), same kiel al nutrodiaĵoj kaj bazaj naturaj fortoj kiuj estas gravaj por la epoko. La popolo esence agrikultura de la epoko estis grava en la socio. Por priskribi la tuton de ĉiuj diaĵoj, la mitoj uzis la esprimon "jao jorozu", kiu laŭvorte signifas "ok milionoj", sed reale komprenebla en la senco "nekalkulebla", "neregebla". Tio indikas, ke la tiama religio ne estis kredosistemo fermita kaj unuforma.

Kiel la tuta antikva japana kulturo, tiu religio probable estis ligita al la Ĵomon kaj Jajoi-kulturoj kaj la religioj aŭstronezioj, kiuj alvenis al Japanio ĉefe tra tera ponto el Tajvano tra la Rjukju-insularo sude. Krome, oni supozas ankaŭ ke gravis la unuaj ŝamanismaj kultoj koreaj kaj plej klasikaj el Siberio (tra Saĥaleno), same kiel influoj de la popolaj ĉinaj kredoj kiuj alvenis al Japanio tra Koreio. Shamanism in Japan; de William P. Fairchild ( ) Laŭ Helen Hardacre, ŝintoo kaj japana kulturo deriviĝis de la kulturo kaj religio Jajoi. Hardacre, Helen (2017). Shinto: A History. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-062171-1 Memorindas ke en prahistoriaj tempoj Japanio ne estis loĝata de ununura grupo etne homogena kaj ke eĉ en historiaj tempoj, ondoj de enmigrado el la kontinento kondukis al lokaj kulturaj  diferencoj. Tiukadre, la nomita "Ur-ŝintoo" estis formita per lokaj tradicioj kiuj estis multe pli diferencai unuj de aliaj ol tiuj aktualaj. Ioma normigo okazis nur je la kreado de la japana praŝtato, kies fazo de formado kompletiĝis ĉirkaŭ la jaro 700. La unuaj skribaj fontoj devenas de la Epoko de Nara (Kojiki: 712, Nihon ŝoki: 720), kiu sekvis tuj post la politika plifiksigo. Tial multaj demandoj pri la japana religio prahistoria restas sen respondo pro la manko de fontoj. Ĉio tio rezultis en la fakto ke esplorado jam ne uzas la terminon "ŝintoo" rilate al la prahistoria kaj antaŭbudhisma religio (aŭ plej bone dirite: la religioj) de Japanio, sed oni turnas sin al pli neŭtralaj terminoj kiel "kulto kami ". Tamen, en multaj enkondukaj verkoj ankoraŭ troveblas ofte la ekvacio “ŝintoo = origina japana religio”.

 Mitologio kaj imperia rito 
Kiam hegemonia dinastio establiĝis en la centro de Japanio en la 5-a kaj 6-a jarcentoj, aperis kortega kulto pli kaj pli orientita al la ĉinaj ŝtata sistemo kaj kulturo. La kulto al prauloj kaj la moralaj konceptoj de ĉina konfuceismo, krom la kosmologio de la taoismo kaj la kredo en la savo propra de budhismo ludis gravan rolon. Ĉiuj tiuj tradicioj kombiniĝis kun la kultoj al indiĝenaj teritoriaj kaj sonaj diaĵoj (Ujigami) por formi novan tipon de ŝtata ceremoniaro.

La primitiva japana ŝtato aperis el aliancoj de unuopaj klanoj (uji), ĉiu el kiu kultis sian propran ujigami. Kiam la klano de la sekvaj Tennō (imperiestro) establiĝis kiel la dinastio hegemonia ene de tiu alianco, aperis mitologio kiu fuziis la historiojn de la unuopaj diaĵoj de la klanoj en unuigita rakonto mitologia. La plej fruaj tekstaj fontoj de tiu mitologio de la 8-a jarcento jam menciitaj priskribas la mondokreadon kaj la originon de la dinastio Tennō: paro de ĉefaj dioj (nome Izanagi kaj Izanami) kreas la japanajn insulojn kaj ĉiujn aliajn diaĵojn. Amaterasu Omikami (La granda diaĵo kiu brilas en la ĉielo) estas la plej grava kreitaĵoj: ĝi regas la "ĉielajn regnojn" (Takamanohara) kaj oni egaligas ĝin kun la suno. Je ĝia konto, ĝia nepo malsupreniras al la tero por establi la eternan dinastion de la Tennō. Tiu mitologia ideo de la origino de Japanio kaj de ĝia imperia stirpo konstituas centran ideon en ĉiuj postaj klopodoj sistematigi ŝintoon (por ekzemplo, en Joŝida ŝintoo, en Kokugaku kaj en la ŝtato ŝintoo). Kvankam la propra termino "ŝintoo" jam aperis en tiu epoko, ĝi ne estas uzata en la senco de sistema religio."Shinto in the History of Japanese Religion" de Kuroda Toshio, Journal of Japanese Studies 7/1 (1981); similaj konsideroj jam figuras en la "Remarks on the so-called Ur-Shinto" (arkivo PDF; 1,2 MB) de Nelly Naumann, MOAG 107/108 (1970), pp. 5-13 La nomita "Oficejo de la Dioj" (, Jingi-kan), la nura antikva registara institucio kiu ne respondas al ĉina modelo, ne uzas la nomon de "Oficejo Ŝintoo" (kiel foje oni asertas en la okcidenta literaturo), sed ĝi estas laŭvorte la "Oficejo de la Dioj de la Ĉielo (, jin aŭ ŝin) kaj la "Oficejo de la Dioj de la Ĉielo" (). ŝin) kaj de la tero (, gi)' - denove koncepto finfine ĉina.

 Sinkretismo ŝinto-budhisma 
eta|dekstre|250px|La Granda Budho (Amitabo) (Daibutsu) en Kōtoku-in, Kamakuro, en Gubernio Kanagavo, Japanio (Nacia Trezoro).
Kvankam la budhismo, ĵus enkondukita en la 6-a kaj 7-a jarcentoj, trafis dekomence rezistadon en la kunteksto de la kulto al la indiĝenaj dioj, baldaŭ trovis formojn integri la kamiojn en sia kosmorigardo kaj influis, inter aliaj, en la konstruaĵoj kaj poste en la ikonografio de la kulto al kamioj. Dum la plimilto de la periodoj de la konata japana historio religia ne estis tamen klara distingo inter budhismo kaj Ŝintoo. Speciale ene de la influaj budhismaj movadoj Tendai kaj Ŝingon-ŝū, la diaĵoj ŝintoo kompreniĝis kiel enkarniĝoj aŭ manifestacioj de Budhoj kaj Bodhisatvoj. Tiel, la kulto al Budho kaj la kulto al la kamioj havis la  saman celon, almenaŭ teorie. Tiu teologia disvolviĝo startis en la Epoko Heian kaj atingis sian ĉefan punkton en la japana mezepoko (12a ĝis 16a jarcentoj). Oni konas ĝin kiel la teorio de la "origina formo kaj la malsupra spuro", laŭ kiu la "origina formo" (, honji) korespondas al budhoj, kaj la "malsupra spuro" (, suijaku) al kamioj.

La plimulto de la sanktejoj kami estis kontrolitaj de budhistoj inter fino de la periodo Heian (10a ĝis 12a jarcentoj) kaj la komenco de la japana moderneco (1868). Kvankam la ĉefaj ŝintoaj institucioj estis kontrolitaj de heredaj pastraj dinastioj kiu dekomence estis subigitaj al la imperia kortego, la budhistaj institucioj okupis ilian lokon je la dekadencoe de la kortego. Nur la Ise-Sanktejo konservis sian specialan statuson pere de sia privilegia rilato kun la kortego kaj evitis la rektan influon de la budhista pastraro. La pli malgrandaj sanktejoj siaflanke ne havis kutime siajn proprajn ŝintoajn pastrojn, sed ili estis zorgitaj de monaĥoj ĉu budhistoj aŭ senekleziaj.

 Unuaj ŝintoaj teologioj 
Kvankam la plimulto de la ŝintoaj pastroj de tiu epoko estis samtempe fidelaj budhistoj, estis ankaŭ individuoj devenaj de la antikvaj pastraj dinastioj kaj ankaŭ kelkaj budhistaj monaĥoj kiuj zorgis por la idei adori la kami-ojn sendepende de budhismo. Tiel aperis en la japana mezepoko la movadoj Ise aŭ Ŭatarai Ŝintoo, Rjōbu Ŝintō kaj Joŝida Ŝintō. Tiu lasta partikulare montriĝis kiel doktrino bazita pure sur la kami-oj kaj estas, tial, la bazo de la moderna ŝintoo, kvankam ankaŭ la budhismaj ideoj ludis centran rolon en Joŝida Ŝintō. Kritiko fundamenta de la religiaj paradigmoj de budhismo aperis nur laŭ la nomita sinkretismo ŝinto-konfucea.

Dum la periodo Edo, ripetiĝis la kontraŭbudhismaj tendencoj, kiuj rezultis en la fakto ke la ideoj de indiĝena religio sendependa ŝintoa iom post iom iĝis pli popularaj. En la 17-a jarcento, estis ĉefe la konfuceaj saĝuloj kiuj serĉis formojn apliki la instruojn de la ĉina novkonfucea Zhu Xi (literumita ankaŭ Ĉu Hsi, 1130-1200) al la kulto al la indiĝenaj diaĵoj, disvolvigante tiel alternativon al budhismo. En la 18-a kaj 19-a jarcentoj aperis finfine pensoskolo kiu klopodis por purigi la ŝintoon de ĉiuj "eksterlandaj ideoj", tio estas, el Barato kaj Ĉinio, kaj por trovi la revenan vojon al sia "origino". Tiu skolo nomiĝas Kokugaku en japana (laŭvorte terinstruo) kaj oni konsideras ĝin pionira de la ŝtata Ŝintoo, ĉar ĝi aperis laŭlonge de la 19-a jarfcento dum la reorganizado de la japana ŝtato. Tamen, la Kokugaku havis malmultan influon en la ĝenerala religia praktiko de la periodo Edo. Kiel rezulto, la sinkretismo ŝinto-budhisma plue estis la ĉeftendenco hegemonia ene de la japana religio ĝis la 19-a jarcento. La neformala fokuso de ambaŭ religioj en la nuntempa Japanio baziĝas ankaŭ sur tiu tradicio.

 La modernepoko kaj la nuna 
La Meiĵi-reformo de 1868 finigis la feŭdisman reĝimon de la tokugavaj ŝogunoj kaj establis anstataŭe modernan naci-ŝtaton kun la Tennō kiel suprema aŭtoritato. La ŝintoo estis difinita kiel nacia kulto kaj uzita kiel ideologia instrumento por plifortigi la povon de Tennō. Tiucele, oni aprobis specifan leĝon por la "apartigo de kami-oj kaj Budhoj (Ŝinbucu Bunri), kiu malpermesis la kulton kunan de budhismaj kaj ŝintoaj sanktejoj. Kontraste kun la tradicioj de la sanktejoj, ĉefe surloke, la ŝintoaj sanktejoj reinterpretiĝis tiam en la tuta lando kiel kultejoj al Tennō kaj ĉiu japano, sendepende de siaj religiaj kredoj, devis montri respekton al Tennō per vizitoj al la sanktejoj. Tamen, konsiderante religian liberecon garantiitan konstitucie pro okcidenta influo, tui kulto al la sanktejoj ne difiniĝis kiel religia faro, sed kiel patriota devo.

En la intermilita periodo, tiu formo de kulto nomiĝis "sankteja ŝintoo" (jinja ŝintō), dum en la postmilito ĝi nomiĝis plej ofte "ŝtata ŝintoo" (kokka ŝintō). Tamen, ekzistis ankaŭ la kategorio sekta ŝintoo''' (ŝuha ŝintō), en kiu oni inkludis diversajn movadojn nov-religiajn kiuj estis malaperintaj laŭlonge de la procezo de modernigo kiuj difiniĝis kiel ŝintoistaj (Tenri-kyō, Oomoto kaj aliaj),Totalo de dek tri novaj religiaj sektoj estis deklaritaj oficiale kiel sekta ŝintoo antaŭ 1945..

En la floranta militismo de la Ŝova-epoko, ŝintoon oni instrumentis ankoraŭ pli cele al naciismo kaj koloniismo. Krome oni starigis sanktejojn en la teritorioj okupitaj de Ĉinio kaj Koreio, kie ankaŭ lokanoj devis montri sian respekton al Tennō. Post la malvenko de Japanio en la Dua Mondmilito en 1945, la ŝintoo estis malpermesita oficiale kiel ŝtata religio, kaj en 1946 Tennō rezignis pri ajna intenco de dieco. En la aktualo plue estas unuopaj institucioj kiuj deklaras sin politike proksimaj al la ŝtata ŝintoo, kiel la Sanktejo de Jasukuni en Tokio.

 Referencoj 

 Bibliografio 
 Bocking, Brian (1997). A Popular Dictionary of Shinto (reviziita eldono). Richmond: Curzon. ISBN 978-0-7007-1051-5.
 Boyd, James W.; Williams, Ron G. (2005). "Japanese Shinto: An Interpretation of a Priestly Perspective". Philosophy East and West. 55 (1): 33–63. doi:10.1353/pew.2004.0039. S2CID 144550475.
 Breen, John; Teeuwen, Mark (2010). A New History of Shinto. Chichester: Wiley-Blackwell. ISBN 978-1-4051-5515-1.
 Cali, Joseph; Dougill, John (2013). Shinto Shrines: A Guide to the Sacred Sites of Japan's Ancient Religion. Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 978-0-8248-3713-6.
 Doerner, David L. (1977). "Comparative Analysis of Life after Death in Folk Shinto and Christianity". Japanese Journal of Religious Studies. 4 (2): 151–182. doi:10.18874/jjrs.4.2-3.1977.151-182.
 Earhart, H. Byron (2004). Japanese Religion: Unity and Diversity (kvara eldono). Belmont, CA: Wadsworth. ISBN 978-0-534-17694-5.
 Hardacre, Helen (2017). Shinto: A History. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-062171-1.
 Kitagawa, Joseph M. (1987). On Understanding Japanese Religion. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-10229-0.
 Littleton, C. Scott (2002). Shinto: Origins, Rituals, Festivals, Spirits, Sacred Places. Oxford, NY: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-521886-2. OCLC 49664424.
 Nelson, John K. (1996). A Year in the Life of a Shinto Shrine. Seattle and London: University of Washington Press. ISBN 978-0-295-97500-9.
 Nelson, John K. (2000). Enduring Identities: The Guise of Shinto in Contemporary Japan. Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 978-0-8248-2259-0.
 Offner, Clark B. (1979). "Shinto". En Norman Anderson (eld.). The World's Religions (kvara eldono). Leicester: Inter-Varsity Press. pp. 191–218.
 Picken, Stuart D. B. (1994). Essentials of Shinto: An Analytical Guide to Principal Teachings. Westport and London: Greenwood. ISBN 978-0-313-26431-3.
 Picken, Stuart D. B. (2011). Historical Dictionary of Shinto (dua eldono). Lanham: Scarecrow Press. ISBN 978-0-8108-7172-4.
 Rots, Aike P. (2015). "Sacred Forests, Sacred Nation: The Shinto Environmentalist Paradigm and the Rediscovery of Chinju no Mori". Japanese Journal of Religious Studies. 42 (2): 205–233. doi:10.18874/jjrs.42.2.2015.205-233.
 Ueda, Kenji (1979). "Contemporary Social Change and Shinto Tradition". Japanese Journal of Religious Studies''. 6 (1–2): 303–327. doi:10.18874/jjrs.6.1-2.1979.303-327.


Kategorio:Animismo
Kategorio:Religio en Japanio