Vitelio

Vitelio aŭ Aulus Vitellius Germanicus, (24-a de septembro, 15 p.K. en Lucera – 20-a de decembro, 69 p.K. en Romo) estis romia imperiestro de aprilo 69 p.K. ĝis sia morto en decembro de la sama jaro. Li estis unu el la kvar imperiestroj de la Jaro de la kvar imperiestroj, regis dum la tumulto de la interna milito post la deviga memmortigo de Nerono la 9-an de junio, 68 p.K. La imperia biografiisto Suetonio priskribas lin kiel potencavidan drinkulon, kiu ĝuis grandan respekton inter siaj soldatoj pro sia fortika parolmaniero.

Vivo
Familio kaj Ascendo
Aŭlo Vitelio estis la filo de Lucio Vitelio (5 a. K. - 51 p. K.) (konsulo en 34, 43 kaj 47 p.K.), kiu tenis influajn postenojn ĉe la kortegoj de la imperiestroj Tiberio, Kaligulo kaj Klaŭdio, kaj lia patrino nomiĝis Sestilia (5 a. K. - 69 p. K.). Aŭlo tiel apartenis al unu el la ĉefaj familioj de la frua imperia senatana aristokrataro, la genealogio Vitelia, kaj fariĝis konsulo jam en 48 p.K.

La unua edziĝo de Vitelio estis kun Petronja Vitelli, verŝajne filino de Publio Petronio (24 a. K. - 46 p. K.), kiu sukcedis sian patron, Lucio Vitelio, kiel reganto de Sirio. Ĉi tiu edziĝo produktis filon, Vitelio Petroniano (29-69), kiu estis blinda je unu okulo. La ne tiom malriĉa Petronia nomumis lin sia heredanto kondiĉe ke li estu liberigita de la aŭtoritato de sia patro.

Tial, Vitelio deklaris lin plenaĝa, "sed, kiel oni kredas, li baldaŭ poste mortigis sian fraton, plue akuzante lin pri konspiro por mortigi Vitelion mem kaj poste, pro pento, trinkante la venenon, kiun li preparis por sia propra krima intrigo.

Vitelio neniam superis la fakton, ke Petronia disiĝis de la alkoholulo kun la frape ruĝa vizaĝo post mallonga tempo. Eĉ fine de aprilo 69, Vitelio sekrete murdigis ŝian duan edzon, Gnaeo Kornelio Dolabela (2 a. K. - 77 p. K.). Vitelio mem edziĝis kun Galeria Fundana (40-69) kiel sia dua edzino, kun kiu li havis filon, Vitelio Germaniko, kaj filinon, Vitelia.

Sub Nerono, li estis prokonsulo de la provinco Afriko en 60/61, kaj poste legato tie sub sia frato Lucio Vitelio (10 p. K. - 69 p. K.), kiu sukcedis lin kiel guberniestro. Komence de 62, li partoprenis en la proceso de Antistio Soziano. Fine de 68, la posteulo de Nerono, Galbo, nomumis lin komandanto de la armeo en Malsupra Ĝermanio.

 eta|maldekstre|400px|Romo kaj ĝia malkresko, pentraĵo de Thomas Couture.

eta|maldekstre|400px|Morto de la imperiestro Vitelio.

eta|dekstre|400px|Pentraĵo de Jules Eugène Lenepveu, prezentante la morton de Vitelio. Kreditoj: Beaux-Arts de Paris.

eta|maldekstre|400px|Sceno de la subĉiela bankedo - Kun la Romia Imperiestro Vitelio.

eta|dekstre|400px|Petronja Viteli, edzino de Vitelio, Romia Imperiestro.

eta|maldekstre|400px|Imperiestro Vitelio surĉevale.

Imperiestra Elekto
Post la ribelo de Gajo Julio Vindekso, estis granda malkontento en la romia armeo de Rejno, ĉar ĝi konsideris ne esti ricevinta sufiĉajn rimedojn de la imperiestro Galbo post la subpremo de la ribelo.

Vitelio kaptis la okazon kaj, la 2-an de januaro 69 p.K., proklamis sin imperiestro fare de la ĝermanaj legioj en Colonia Claudia Ara Agrippinensium (Kolonjo). Li ricevis la glavon de Gajo Julio Cezaro, konservatan en la Templo de Marso en Kolonjo, kiel simbolon de sia pretendo al potenco. Ĉi-okaze, li ankaŭ adoptis la epiteton Germanicus.

Kune kun insignoj de la britaj legioj, elementoj de la trupoj starantaj ĉe la Rejno marŝis en Italion. La retiriĝo de signifaj trupoj poste kreus tre danĝeran situacion por la romianoj en Ĝermanio dum la Batava Ribelo de la sama jaro.

Post transiro de la Alpoj, la trupoj de Vitelio, sub liaj generaloj Fabio Valento kaj Aŭlo Cecina Alieno (40-79), venkis la legiojn de Oto, kiu regis en Romo, ĉe la Unua Batalo de Bedriacum. Oto sinmortigis la 16-an de aprilo ricevinte novaĵojn pri la malvenko. La soldatoj ĵuris fidelecon al Vitelio la 19-an de aprilo, kaj baldaŭ poste, li prezentis sian filon, ankaŭ nomitan Vitelio, kiel sian heredonton de la trono en Lugdunum. Vitelio marŝis kun siaj legioj al Romo sen rezisto, kie la Senato rekonis lin kiel imperiestron.

Malvenko kaj Morto
En Romo, Vitelio provis ekspluati la daŭrantan lojalecon al Nerono inter kelkaj membroj de la loĝantaro kaj la gvardio per aranĝado de grandioza funebro por la murdita imperiestro kaj publike prezentante liajn komponaĵojn.

Tamen, lia ekpotenciĝo renkontis furiozan reziston, precipe de tiuj limarmeoj, kiuj, male al la rejna armeo, ne partoprenis en la ribelo de Vitelio kaj nun sentis sin malrespektataj. Tiel, meze de 69 p.K., Titus Flavius ​​Vespasianus, kiu estis postenigita kun siaj legioj en Judeo, estis proklamita imperiestro de ĉi tiuj fortoj post konsultado kun pluraj gravaj militestroj.

Vespaziano ĝuis iom da subteno ene de la armeo, do forto de kvin legioj estis rapide kunmetita kontraŭ Vitelio, ĉefe el la danuba armeo. En la Dua Batalo de Bedriacum la 24-an de oktobro 69 p.K., la trupoj de Vitelio estis decide venkitaj, dum Vespaziano ankoraŭ estis en la oriento.

Perforta batalado tiam eksplodis en Romo. Vitelio, kiu anoncis sian intencon rezigni la imperiestrecon sed estis premita daŭrigi la reziston, estis fine kaptita la 20-an de decembro, 69 p.K., de la Flaviaj trupoj sub la komando de Marko Antonio Primus, kiu prenis Romon.

Laŭ Svetonio, li kaŝis sin en la pordistejo de la imperiestra palaco, barikadante la pordon kaj ligante hundon al ĝi. Kasio Diono eĉ raportas, ke li kaŝis sin en hundejo. Li publike paradis sur la Gemonia Ŝtuparo, torturita ĝismorte, trenita tra Romo per hoko, kaj ĵetita en la Tiberon. Multaj el liaj sekvantoj ankaŭ pereis.

 Vidu ankaŭ 
 Flavia dinastio

Kategorio:Romianoj de la 1-a jarcento
Kategorio:Romiaj imperiestroj