Ĉevaltira veturado

eta|bulgara ĉaro en 1988

eta|dekstra|300ra
eta|la"Hansom Cab"

Uzo de ĉevaloj kiel tirforto de veturiloj

 Ĉevaltiritaj Veturiloj 
 Berlina kaleŝo
 breko
 kupea kaleŝo
 kariolo
 kabrioleto
 kaleŝo
 landaŭo
 ĉevalomnibuso
 faetono
 diliĝenco
 tilburo
 trojko
 droŝko
 fiakro
 tendoĉaro

 Militista uzo de ĉaroj dum antikveco 
Mezopotamio
Egiptio
Helenoj
 ktp

 Teknikaj progresoj 
 En antikveco la jungometodo estis per rimeno pasante antaŭ la kolo, tiel la ĉevalo estis sufokita kaj ne kapablis forte tiri. De fino de la 10-a jarcento en mezepoka Eŭropo oni inventis la jungado per ŝultrokoliero, kiu korektis tiun malvirton, kaj ebligis tirigis multe pli pezajn ŝarĝojn; tio konsistigis vera revolucio en la tiutempaj transportoj.
Tamen, ĉar la vojoj, ĉefe terkovritaj, estis maloportunaj kaj foje tute ne uzeblaj, oni favoris laŭeble akvajn vojojn.

 Alia progreso estis kiam oni kreis por la rapidaj veturoj, komence poŝto kaj poste ĉiuj vojaĝantoj (vidu diligence ) ĉevalŝanĝejojn, regulspace lokitaj, kie la vojaĝantoj povis ŝanĝi siajn lacajn ĉevalojn per freŝajn, ripozitajn aliajn, kaj tiel iri tutan tagon kun pleja rapido. Tiun veturmetodo ebligis en ties "glora" epoko, t. e. ĉ. jaro 1800 vojaĝi po 120 kilometroj tage.

 Uzo en agrikulturo 
''en Eŭropo ĉevaltirado estis la ĉefa tirmetodo en agrikulturo ĝis la unuaj jaroj post fino de Dua mondmilito, ĉi tie en jaro 1946 en norda Francio.

 Literaturo 
Eivhholz, R.: Esperanta Bildvortaro,Esperanto Press, Bailieboro, Ontario, Kanado,p. 322 - 323

Kategorio:Transportaj rimedoj