Alasko

eta|Alaska collage 1
eta|Alaska collage 2
Alasko () estas subŝtato de Usono en la nordokcidenta ekstremaĵo de la usona okcidenta marbordo, ĝuste trans la Beringa Markolo de Azio. La kanadaj provinco de Brita Kolumbio kaj teritorio de Jukonio limas la ŝtaton sudoriente kaj oriente, respektive. La plej ekstrema okcidenta parto estas la insulo Attu, kaj ĝi havas maran landlimon kun Rusujo (Okcidenta Aŭtonoma Ĉukotka) okcidente trans la Beringa Markolo. Norde estas la marĉoj Chukchi kaj Beaufort - sudaj partoj de la Arkta Oceano. La Pacifika Oceano kuŝas sude kaj sudokcidente. En interkonsento konata kiel Seward's Folly, Usono aĉetis Alaskon de la Rusa Imperio la 30-an de marto 1867 por 7,2 milionoj da usonaj dolaroj proksimume du cendoj por akreo ($ 4,74 / km2) . La areo trapasis plurajn administrajn ŝanĝojn antaŭ ol organiziĝi kiel teritorio la 11-an de majo 1912. Ĝi estis akceptita kiel la 49a ŝtato de Usono la 3an de januaro 1959. [5]

Alasko estas vasta, geografie diversa senloĝantejo. Ĝia grandeco estas kvinono de la areo de ĉiuj aliaj ŝtatoj kune. Originale loĝis tie indiĝenaj popoloj. Rusiaj peltkomercistoj en la 1740-aj jaroj trovis komercan valoron tie. Petrolo malkovriĝis en 1968 kaj, post konstruo de petroldukto en la sekva jardeko, petrolo fariĝis centraĵo de la ekonomio de la ŝtato.

 Etimologio 
La nomo "Alasko" (rusa Аляска, tr. Alyaska) estis enmetita en la rusa kolonia periodo kiam ĝi estis uzata por raporti al la Alasko. Ĝi estis derivita de Aleut-lingvo-lingvo, kiu laŭstare rilatas al la kontinento. Laŭvorte, ĝi signifas objekton al kiu la ago de la maro estas direktita. [6] [7] [8]

 Geografio 
Alasko estas la plej norda kaj plej okcidenta ŝtato en Usono kaj havas la plej orientan longitudon en Usono ĉar la Aleutaj Insuloj etendiĝas al la Orienta Hemisfero. Alasko estas la ununura najbara usona ŝtato en kontinenta Nordameriko; proksimume 800 mejloj (800 km) de Brita Kolumbio (Kanado) apartigas Alaskon de Vaŝingtono. Alasko teknike parto de kontinenta Usono, sed foje ne estas inkluzivita en interparolado; Alasko ne estas parto de la apudaj ŝtatoj de Usono, ofte nomata "la Malsupra 48". La ĉefurbo, Juneau, situas sur la nordoriento de la nordamerika kontinento, sed ne estas ligita per vojo al la cetero de la nordamerika aŭtovoja sistemo.

La ŝtato limas kun Jukonio kaj Brita Kolumbio en Kanado, oriente, la Golfo de Alasko kaj la Pacifika Oceano suden kaj sudokcidente, la Beringa Maro, Beringa Markolo, kaj Ĉukĉi Maro okcidente kaj la Arkta Oceano norde. La teritoriaj akvoj de Alasko tuŝas la teritoriojn de Rusujo en la Beringa Markolo, ĉar la Rusa Granda Diomede-Insulo kaj Alaska Malgranda Diomede-Insulo estas nur 3,8 mejlojn (4,8 km) dise. Alasko havas pli longan marbordon ol ĉiuj aliaj usonaj ŝtatoj kombinitaj.

Alasko estas la plej granda ŝtato de Usono laŭ totala areo je 1,717,856 km 2 kun 663,268 kvadrataj mejloj, pli ol duoble pli granda ol Teksaso, la sekva plej granda ŝtato. Alasko estas pli granda ol ĉiuj krom 18 suverenaj landoj. Kalkulado de teritoriaj akvoj, Alasko estas pli granda ol la kombinita areo de la sekvaj tri plej grandaj ŝtatoj: Teksaso, Kalifornio kaj Montano. Alasko ankaŭ pli granda ol la kombinita areo de la 22 plej malgrandaj usonaj ŝtatoj.

 Naturo 
Kun ĝiaj multe da insuloj, Alasko havas preskaŭ 55.000 km da tajda marbordo. La Aleuta Insula ĉeno etendas okcidente de la suda pinto de la Alasko. Multaj aktivaj vulkanoj troviĝas en la Aleutianoj kaj en marbordaj regionoj. Insulo Unimak, ekzemple, estas hejmo de Monto Ŝishaldin, kiu foje estas fumanta vulkano kiu levas 3,000 m super la Norda Pacifiko. Alasko la plej perfekta vulkana konuso sur la Tero, eĉ pli simetria ol la japana Fuĵi-monto. La ĉeno de vulkanoj etendiĝas al Mount Spurr, okcidente de Anchorage sur la kontinento. Geologoj identigis Alaskon kiel parton de Wrangellia, granda regiono konsistanta el multoblaj ŝtatoj kaj kanadaj provincoj en la Pacifika Nordokcidento, kiu aktive spertas kontinentan konstruaĵon.

Unu el la plej grandaj tajdoj de la mondo okazas en Turnagain Arm, ĝuste sude de Anchorage, kie tajdaj diferencoj povas esti pli ol 10,7 m.

Ĉefa artikolo: Listo de lagoj en Alasko

Alasko havas pli ol tri milionojn da lagoj. Marshlands kaj malsekregiono permafrost kovras 188,320 kvadratajn mejlojn (487,700 km2) (plejparte en nordaj, okcidentaj kaj sudokcidentaj ebenaĵoj). Glacieja glacio kovras proksimume 28,957 kvadratajn mejlojn (75,000 km2) de Alasko. La Beringa Glaĉero estas la plej granda glaciejo en Nordameriko, kovrante nur 5,200 km2 2.008 kvadratajn mejlojn.

 Proprieto de la Tero 
Laŭ raporto de oktobro 1998 fare de la Oficejo de Landaj Administrado de Usono, ĉirkaŭ 65% de Alasko estas posedata kaj administrita de la usona federacia registaro kiel publikaj teroj, inkluzive amason da naciaj arbaroj, naciaj parkoj kaj naciaj naturaj rifuĝoj. El ili, la Oficejo de Terkultura Administrado administras 35 milionojn da hektaroj (87 milionoj da hektaroj), aŭ 23,8% de la ŝtato. La Arkta Nacia Faŭno-Rifuĝo estas administrita de la Fiŝa kaj Sovaĝa Vivo-Servo de Usono. Ĝi estas la plej granda rifuĝo de sovaĝa vivo en la mondo, kun ĉirkaŭ 6,5 milionoj da hektaroj. El la restanta teritorio, Alasko posedas 41 milionojn da hektaroj, kies rajto estas sub la Akto pri Ŝtato de Alasko. Parto de tiu teritorio estas foje cedita al organizitaj distriktoj, laŭ la laŭleĝaj dispozicioj apartenantaj al lastatempe formitaj komunumoj. Pli malgrandaj partoj estas rezervitaj por kamparaj subdividoj kaj aliaj loĝejoj-rilataj ŝancoj. Ĉi tiuj ne estas tre popularaj pro la ofte malproksimaj kaj senvojaj lokoj. La Universitato de Alasko, kiel landa subvencio-universitato, ankaŭ posedas gravan teron, kiun ĝi regas sendepende.18 milionoj da hektaroj estas posedataj de 12 regionaj, kaj dekoj da lokaj indiĝenaj kompanioj kreitaj laŭ la Alaska Native Claims Settlement Act (ANCSA) de 1971. Regiona Denaska korporacio Doyon, Limited ofte promocias kiel la plej granda privata terposedanto. En Alasko en reklamoj kaj aliaj komunikadoj. Provizioj de ANCSA permesanta al la korporacioj la terposedantojn vendotajn sur malferma merkato ekde 1991 estis nuligitaj antaŭ ol ili povus ekvalidi. Efektive, la korporacioj posedas titolon (inkluzive en multaj kazoj titolo de subtera surfaco, privilegio neita al individuoj de Alasko) sed ne povas vendi la teron. Individuaj indiĝenaj allotadoj povas esti kaj estas venditaj sur la malferma merkato, tamen.Diversaj privataj interesoj posedas la restantan landon, kun ĉirkaŭ unu procento de la ŝtato. Alasko estas, laŭ granda marĝeno, la ŝtato kun la plej malgranda procento de privata terposedado kiam indiĝenaj kompanioj estas ekskluditaj.

Laŭ raporto de oktobro 1998 fare de la Oficejo de Landaj Administrado de Usono, ĉirkaŭ 65% de Alasko estas posedata kaj administrita de la usona federacia registaro kiel publikaj teroj, inkluzive amason da naciaj arbaroj, naciaj parkoj kaj naciaj naturaj rifuĝoj. ] El ili, la Oficejo de Terkultura Administrado administras 35 milionojn da hektaroj (87 milionoj da hektaroj), aŭ 23,8% de la ŝtato. La Arkta Nacia Faŭno-Rifuĝo estas administrita de la Fiŝa kaj Sovaĝa Vivo-Servo de Usono. Ĝi estas la plej granda rifuĝo de sovaĝa vivo en la mondo, kun ĉirkaŭ 6,5 milionoj da hektaroj.

 Geografiaj elementoj 
 Alaska Golfo
 Cook Inlet

 Setlejoj 
 Barrow
 Nome
 Prudhoe Bay
 Valdez
 Whittier

 Naturo 
 Klimato 
La klimato en Sudorienta Alasko estas mez-latitudo oceana klimato (Köppen-klimata klasifikado: Cfb) en la sudaj sekcioj kaj subarkta oceana klimato (Köppen Cfc) en la nordaj partoj. Ĉiujare, Sudoriento estas kaj la plej malseka kaj varmeta parto de Alasko kun pli mildaj temperaturoj vintre kaj altaj pluvoj dum la tuta jaro. Juneau averaĝas 130 cm de precipitaĵo jare, kaj Ketchikan averaĝas 380 cm. Ĉi tiu estas ankaŭ la sola regiono en Alasko, dum la meza tagtempa alta temperaturo superas la froston dum la vintraj monatoj.

La klimato de Anchorage kaj Sud-centra Alasko estas milda de alaskaj normoj pro la proksimeco de la regiono al la marbordo. Dum la areo ricevas malpli da pluvo ol sudorienta Alasko, ĝi ricevas pli da neĝo, kaj tagoj kutime estas pli klaraj. Averaĝe, Anchorage ricevas 16 in (41 cm) precipitaĵon jare, kun ĉirkaŭ 190 cm (90 cm) da neĝo, kvankam ekzistas areoj en la sud-centro kiu ricevas multe pli da neĝo. Tici estas subarkta klimato (Köppen: Dfc) pro ĝiaj mallongaj, malvarmetaj someroj.

La klimato de Okcidenta Alasko estas plejparte determinita de la Beringa Maro kaj la Golfo de Alasko. Ĝi estas subarkta oceana klimato en la sudokcidento kaj kontinenta subarkta klimato pli norde. La temperaturo estas iom modera konsiderante kiom norda la areo estas. Ĉi tiu regiono havas grandegan kvanton da vario en precipitaĵo. Areo etendiĝanta de la norda flanko de la kosta Duoninsulo ĝis la rivera valo de Kobuk (i. E., La regiono ĉirkaŭ la sono de Kotzebue) estas teknike dezerto, kun partoj ricevantaj 25 mm malpli ol 10 cm da precipitaĵo ĉiujare. Sur la alia ekstremo, kelkaj lokoj inter Dillingham kaj Betel averaĝas ĉirkaŭ 100 in (250 cm) de precipitaĵo.

La klimato de la interno de Alasko estas subarkta. Kelkaj el la plej altaj kaj plej malaltaj temperaturoj en Alasko okazas ĉirkaŭ la proksima areo al Fairbanks. La someroj povas havi temperaturojn atingantajn la  (malalt-al-mezaj ), dum vintre la temperaturo povas fali sub  sub . Pluvokvanto estas malabunda en la Interno, ofte malpli ol 25 cm (10 in) jare, sed kio precipitaĵo falas vintre tendencas resti dum la tuta vintro.

La plej altaj kaj plej malaltaj temperaturoj en Alasko estas ambaŭ en la Interno. La plej alta estas  en Fort Yukon (kiu estas nur 8 mejloj aŭ 13 km ene de la arkta rondo) la 27-an de junio 1915, igante Alaskon ligita kun Havajo kiel la ŝtato kun la plej malalta alta temperaturo en la Usono Ŝtatoj. La plej malalta oficiala temperaturo de Alasko estas  en Prospect Creek la 23-an de januaro 1971, unu grado super la plej malalta temperaturo registrita en kontinenta Nordameriko (en Snag, Yukon, Kanado).

 Vidu ankaŭ 
 Alasko (romano)

 Eksteraj ligiloj 



775px