William Auld

William Auld , foje esperantigita per Vilhelmo Oldo“Pri la transskribo de propraj nomoj, unuavice en literaturaj tekstoj”, Scienca Revuo vol. 21, n-ro 4/5, 1970, p. 155 : Lasta vorto: se iu cinikulo demandas, kial mi subskribas mian artikolon per la nomo William Auld kaj ne per Vilhelmo Oldo, la respondo estas triflanka. Unue, ankoraŭ ne temas pri kunteksto literatura; due, la unua formo jam fariĝis konata ideogramo en Esperantujo; trie, mia longjara kutimo kontraŭpezas en mi, kiel en multaj aliaj. Sed se atentos mian alvokon sufiĉe multaj apogantoj, mi tre feliĉe ekuzos mian esperantan nomon. (naskiĝis la  en Londono, mortis la  apud Dolaro) estis skota Esperantlingva poeto, verkisto kaj tradukisto. Li plurfoje estis nomumita por la Nobel-premio pri literaturo,(en) Paul Gubbins, William Auld, The Guardian, la 19-an de septembro 2006(en) William Auld, Nobel prize-nominated Esperanto poet, The Scotsman, la 15-an de julio 2006. en 1999, 2004, kaj 2006 kaj estis trifoje inter la plej bonaj dek kandidatoj(eo) István SZABOLCS, Konferenco de poliglotoj en Budapest 2023 – Prelego pri Esperanto kaj Hungario, HEA, la 3-an de decembro 2023.

 Vivo 
Laŭ profesio Auld estis instruisto pri angla literaturo kaj vicestro de liceo. Li loĝis en la skota urbeto Dolaro en graflando Clackmannanshire.

En 1960, li komencis labori en lernejo en Alloa kaj restis tie ĝis sia emeritiĝo.

 Malkovro de Esperanto 
William Auld malkovris Esperanton dum sia 13-a jaro : tiam li estis skolto, kaj estis la legado de skolta regularo en Esperanto, kiu konigis al li la ekziston de tiu lingvo. Poste li ekzercis sin pri ĝi kun siaj amikoj John Francis kaj Reto Rossetti, kiuj kun John Dinwoodie, fariĝis kvaropo konata kiel la skota skolo de esperantlingva literaturo.

Li eklernis Esperanton en 1937, sed aktiviĝis nur en 1947.

 Dua Monda Milito 
De 1942 ĝis 1946, dungite en la brita flugarmeo, li partoprenis en la Dua Monda Milito, interalie kiel piloto.
Lia milita sperto ege influis lian mondbildon. Unue li ekzercis en brita Rodezio (nun Zimbabvo) kaj en 1944, li estas unu el 50 kandidatoj por dungo kiel piloto ene de spiona aviadilo Spitfire. Ĝis la fino de la milito li spionadis kaj fotadis super Norda Afriko, Okcidenta Azio kaj Mezoriento, Grekio kaj Italio. Dum la fino de la milito, li laboris kelkatempe kiel provo-piloto por la aviadila armeo.

 Agadoj en esperanta mondo 
eta|220ra|Kovrilpaĝo de Auld: Pri Lingvo kaj aliaj Artoj, 1978
Lia multnombra biblioteko de esperantlingva literaturo nun lokiĝas en Nacia Biblioteko de Skotlando, al kiu li antaŭ sia morto donacis ĝin.

Li estis vicprezidanto de UEA (1977-1980), prezidanto de la Akademio de Esperanto (1979-1983) kaj prezidanto de Esperanta PEN-Centro (1999-2005); Honora Membro de UEA.

 Propono por Nobel-premio pri literaturo 
Laŭ propono de Manuel de Seabra en la jarkunveno 1998 de Esperantlingva Verkista Asocio, William Auld estis proponita kiel kandidato por la Nobel-premio pri literaturo ekde 1999 ĝis la morto en 2006. Laŭ informo de The Telegraph li estis proponita por la premio en 1999, en 2004 kaj en 2006(en) William Auld, The Telegraph, 22-an de septembro 2006.. Auld estis trifoje inter la plej bonaj dek kandidatoj.

 Distingoj 
En 2000 William Auld estis honorigata per FAME-premio.

 Verkaro 
eta|Verkistoj en Antverpeno dum la UK 1982: Georges Lagrange, Tibor Sekelj, Aldo de' Giorgi, William Auld kaj eldonisto Bruĉjo Casini.
eta
Li ekverkis dum li estis dungita de armeo. Post sia reiro en Skotio post la milito en 1947, li eldonis poemon tradukitan el la angla en la dua eldono de la nova revuo Esperanto en Skotlando. Li verkis plurjare por tiu ĉi periodaĵo simpla sed kun historia graveco, ĉar ĝi ekestis forumo por novaj aŭtoroj.

Auld redaktis plurajn revuojn, i.a. Esperanto en Skotlando (1949-1955), Esperanto de UEA (1955-1958, 1961-1962), Monda Kulturo (1962-1963), Norda Prismo (1968-1972), La Brita Esperantisto (1973-1999), Fonto (1980-1987). Kunlaboranto de Monato, kie li redaktis la rubrikon "noveloj" ĝis 1998.

Plurajn poemarojn verkis li, interalie estas lia precipa poemo, La Infana Raso (1956)(de) Clemens J. Setz, William Auld (2015-03). “Die kindliche Rasse (XIV) ”, Akzente 62 (1), p. 4–7., Inspirite parte de la Cantos de usona poeto Ezra Pound, kaj ankaŭ tradukita en la nederlanda sub la titolo "Het kinderras'(nl) "Het kinderras", eld. Tor, Amsteradamo, 88 paĝoj, 1982, ISBN 90 70055 384. Li tradukis poemojn, ekzemple poemojn el La Hobito ĉar la historion tradukis Christopher Gledhill. Li verkis ankaŭ kursojn, la plej fama estas "Paŝoj al plena posedo".

Li ekpublikigis siajn verkojn el la revuo Literatura Mondo tuj antaŭ ties ĉeso en 1949. Literatura Mondo, tiam la plej grava revuo pri esperanta literaturo, ekaperis en 1922, kaj post halto pro milito, ĝi reaperis dum du jaroj.

William Auld ekkonigis sin al internacia publiko en 1952, kiam publikiĝis la kolekto Kvaropo, pri kiu li kunlaboris kun John Dinwoodie, John Francis kaj Reto Rossetti. Tiu verko estis la komenco de la serio Stafeto, fondita de Juan Régulo Pérez en Kanarioj, kiu ekvilibrigis la mankon de la budapeŝta eldono Literatura Mondo.

Post la revuo Literatura Mondo, li kunlaboris en diversaj aliaj revuoj, interalie, de 1955 ĝis 1958 en Esperanto, la revuo de UEA, kaj poste inter 1962 kaj 1963 en Monda Kulturo, kaj ekde 1981 en la literatura magazino Fonto. Li partoprenis ankaŭ je la redaktado de la revuo Monato ekde ties kreo en 1979 ĝis 1998.

Li kompilis bazan legoliston de originala esperantlingva literaturo.

 Listo de verkoj 
 Poemaroj 
eta|El Unu Verda Vivo, 1978.

 Spiro de l' pasio (parto de la pluraŭtora poemaro "Kvaropo" 1952)
 La infana raso (1956)
 Unufingraj melodioj (1960)
 Humoroj (1969)
 Rimleteroj (kun Marjorie Boulton, 1976)
 El unu verda vivo (1978)
 En barko senpilota (1987)
 Unu el ni (1992)

 Antologioj 
 Angla antologio 1000-1800 (poezia redaktoro, 1957)
 Esperanta antologio (Poemoj 1887-1957) (1958/1984)
 25 jaroj (poezia redaktoro, 1977)
 Skota antologio (kunredaktoro, 1978)
 Nova Esperanta krestomatio (1991)
 Plena poemaro: Eŭgeno Miĥalski (red. 1994)
 Tempo fuĝas (1996)

Li editoris la poemaron Sub la signo de socia muzo (1987, eldonitan en la Serio Stafeto de Flandra Esperanto-Ligo.)

 Tradukaĵoj 
 El la angla 
 La balenodento, de Jack London (1952)
 Epifanio, de Shakespeare (1977)
 La urbo de terura nokto, de James Thomson (1977)
 Don Johano, Kanto 1, de George Byron (1979)
 La robaioj de Omar Kajam, de Edward Fitzgerald (1980)
 La sonetoj, de Shakespeare (1981)
 Fenikso tro ofta, de Christopher FRY (1984)
 Montara vilaĝo, de Chun-chan Je (1984)
 La graveco de la fideliĝo, de Oscar Wilde (1987)
 La komedio de eraroj, de Shakespeare (kun Asen M. Simeonov, 1987)
 Omaĝoj. Poemtradukoj (1987)
 Gazaloj, de HAFEZ (1988)
 Spartako, de Leslie Mitchell (1993)
 La stratoj de Aŝkelono, de Harry Harrison (1994)
 Teri-strato, de Douglas Dunn (1995)
 La kunularo de l' ringo, de J.R.R.Tolkien (1995)
 La du turegoj, de J.R.R. Tolkien (1995)
 La reveno de la reĝo, de J.R.R. Tolkien (1997)
 La ĉashundo de la Baskerviloj, de Arthur Conan Doyle (1998)
 La Hobito, de J.R.R. Tolkien (poemoj kaj kantoj; kun Christopher Gledhill, 2000)
 Jurgen, de James Branch Cabell (2001)eta|200ra|Kovrilpaĝo de Paŝoj al Plena Posedo; 2-a eldono, Ĉeĥa Esperanto-Asocio, 1974

 El la lalansa-skota 
 Kantoj, poemoj kaj satiroj, de Robert Burns (kun Reto Rossetti, 1977)

 El la sveda 
 Aniaro, de Harry Martinson (kun Bertil Nilsson, 1979)

 En la anglan el la ĉeĥa per Esperanto 
 Hearing the soul (Aŭdado de la animo), de Věra Ludíková

 Kantaroj 
 Floroj sen kompar (kun Margaret Hill, 1973)
 Kantanta mia bird (kun Margaret Hill, 1973)
 Dum la noktoj (kun Margaret kaj David Hill, 1976)

 Lernolibroj 
eta|200ra|Kovrilpaĝo de Facetoj de Esperanto, Brita Esperanto-Asocio, 1976
[[Dosiero:1979 Enkonduko Literaturo.jpg|eta|200ra|Kovrilpaĝo de Enkonduko en la Originalan Literaturon de Esperanto, 1979]]
 Esperanto: A New Approach (1965)
 Paŝoj al plena posedo (1968)
 A First Course in Esperanto (1972)
 Traduku!  (1993) — ISBN 0-902756-23-0; ISBN 978-0-902756-23-6; ISBN 978-0-902756-81-6

 Bibliografio 
 Bibliografio de tradukoj el la angla lingvo (1996), kun E. Grimley Evans)

 Esearoj 
 Facetoj de Esperanto (1976)
 Pri lingvo kaj aliaj artoj (1978)
 Enkonduko en la originalan literaturon de Esperanto (1979)
 Vereco, Distro, Stilo (1981)
 Kulturo kaj Internacia Lingvo (1986)
 La fenomeno Esperanto  (1988) La skota lingvo, hodiaŭ kaj hieraŭ (1988)
Recenzoj
Pri Pri lingvo kaj aliaj artoj''

{{citaĵo|William Auld kunigis sub ĉi tiun titolon 15 eseojn, antaŭe disigitaj en la revuoj Esperanto (de U.E.A.), The British Esperantist, La Nica Literatura Revuo, Monda kulturo k. a,.
Kial pri lingvo kaj aliaj artoj, kvazaŭ la lingvo, ankaŭ ĝi, estus arto? Almenaŭ pro du kialoj. La unua estas, ke la lingvo kiu konsistigas la objekton de la eseoj estas aparta lingvo, en kies ellaborado la konscia faktoro grave rolis; ĉu estas necese, ke mi nomu ĝin? La dua estas, ke — almenaŭ por la aŭtoro — la estetika funkcio de la lingvaĵo (aŭ ĝia poezia funkcio, se mi adoptus la jakobsonan esprimon) troviĝas inter la plej gravaj funkcioj, ja Auld estas unu el la malmultaj plenmajstrece pruvintaj la poezian funkcieblecon de la «zamenhofa“ lingvo. Kaj, kiel ajn oni rigardus la aferon, la manipulado de lingvo en la beletro estas unu inter la tradiciaj artoj — la vortarto.
Vigle, sed ne senargumente, la aŭtoro refutas iujn antaŭjuĝojn pii la internacia helpa lingvo («Mitoj kaj faletoj pri Esperanto", p. 5—20), turnante kelkfoje la kontraŭargumentojn favore al la kritikita objekto: «Juna estas nia literaturo, sed
ĝi havas la virtojn de la junaĝo" ("Pensoj pri la 'juneoco' de la Esperanta literaturo", p. 179). Malgraŭe, signoj pri evoluo ekzistas, kaj la maturiĝo, almenaŭ de la esperantlingva poezio, estas bildigita per citaĵoj el la verkoj de Mihalski kaj Kalocsay, kiuj kreis en la lingvo, tiom pridiskutata de teoriistoj, ritmojn kaj esprimvariaĵojn nesupozitaj de tiuj neinteresitantaj pri la fenomeno Esperanto («La evoluo de la Esperanta poezio", p. 159—174). Aparte interesa eseo estas tiu
sub la titolo «la Internacia lingvo kiel belarta tradukilo" (p. 95—157). Oni montras tie, ke «pere de ia literaturo de iu popolo, tiuj, kiuj kapablas ĝin legi, povas konstati ne ‘nur la supraĵojn apartaĵojn /.../ de tiu popolo, sed ankaŭ, pli vere, ĝian fundamentan homecon kaj similecon al aliaj popoloj" (p. 95) kaj ke «NE ĉio kulture valora estas verkita en la plej vaste parolataj lingvoj" (p. 99). Jen du ideoj favorantaj la utiligon de Esperanto kiel pontolingvo en la beletraj tradukoj. Estas
cititaj la plej sukcesaj esperantigoj el la naciaj lingvoj kaj kelke da modelaj esperantlingvaj antologioj, jam ĝenerale konataj al la esperantistaro. Preskaŭ konsentante la aŭtoron pri la fakto ke «la decida faktoro en tradukado la sola kondiĉo por ĝia 'ebleco’ aŭ 'neebleco’, estas la talento de la tradukanto (p. 106), mi ne povas konsenti ankaŭ la aserton «lingvo, por si mem, nenion signifas" (p. 107), eĉ se oni argumentas per la arbitro de la lingva signo (la aŭtoro skribas "la konvencio de la vortoj" kaj citas apoge la historiiston V. Gordon Childe) pro tio ke tiamaniere oni malatentas faktoron, nomata de Eugenio Coseriu "idioma kunteksto" kiu malpermesas neglekti certajn striktajn apartaĵojn, specifaj al iu aŭ alia lingvosistemo, apartaĵoj fariĝantaj kelkfoje aŭtentikaj baroj kontraŭ integra traduko. Oni permesu al mi la nuran ekzemplon de la heine-a strofduo "Ein Fichtenbaum steht einsam", kiu — en la germana — krom bonega pejzaĝa poeziaĵo estas ankaŭ subtile erotika brikpeco, dum en la rumana — ekzemple — ĝi perdas la duan econ, ĉar al la germanaj substantivoj Fichtenbaum (virgenra) kaj Palme (viringenra) respondas la rumanaj brad kaj palmier (ambaŭ virgenraj). Ni notu, ke ankaŭ la esperantlingva sistemo restas senpova kontraŭ tia baro: la arbonomoj ja estas neŭtragenraj, substitueblaj per ĝi, en Esperanto (Oni bonvolu vidi la esperantlingvan version de tiu heine-a poeziaĵo en "Fundamenta Krestomatio"). Sekve, aserti ke "lingvo . . . posdas nur tiom da signifo, kiom al ĝi donas la homaj mensoj" (p. 107), per kio oni devas kompreni la mensojn de la parolantoj de iu lingvo iumomente, estas riska ideo. Iu lingvo koncentrigas en sin ankaŭ la sperton kaj la manieron kompreni la mondon (inkluzive) la lingvon de la antaŭaj generacioj — tio estas historia faktoro — kaj ankaŭ la manieron laŭ kiu objektive, sendepende de la individuaj parolantoj, la lingvaj konkretaj elementoj interrilatiĝas — do tio estas aparta lingva sistemo, modifiĝanta preskaŭ nerimarkeble kaj nur dum longa tempodaŭro. Tiu interrilatigo ja ne estas identa en ĉiuj lingvoj, ankaŭ en tiuj parencaj. Oni permesu al mi liveri tute etan ekzemplon, el la fakta amaso. De la rumana obraz «vango" estas devenantaj la vortoj obraznic «aŭdaca" kaj obrazar „masko“, dum de la itala guancia, same «vango", oni devenigas guanciale „kuseno“ k.t.p. Estas certa reala rilato tiel inter la vango kaj la masko, same kiel inter la vango kaj la kuseno, sed la unua estis okulfrapa por la rumanoj kaj la dua ne, dum por la italoj okazis inverse, kaj tiaj faktoj estas aparte "sankciitaj" en diversaj lingvosistemoj. Konklude, la vortfamilioj de la ekvivalentoj rum. obraz = it. guancia ne koincidas, kaj estas vaste konataj en la lingvoscienco tiaspecaj distingoj faritaj de Louis Hjelmslev en sia "Prolegomena to a Theory of Language. La eseo, pri kiu nun temas, finiĝas per tri tradukaj specimenoj: L’albatros de Baudelaire, The Tiger de William Blake kaj Anĉar de Puŝkin (originaloj kaj po du versioj en aliaj lingvoj, inter kiuj — Esperanto); ĉiuj tradukajoj estas detale komentitaj, neniel trotaksante la esperantlingvajn, kaj la objektiveco regas la komentojn, kvankam unu esperantlingva versio apartenas al la komentinte mem.
Ŝajnas al mi, ke en Ia cetere tre interesa eseo «ĉu prefere nacilingvo?" (p. 201—202); la demando estas farita rilate la internacian komunikadon), tamen la rolo de la naciaj lingvoj en internaciskala komunikado estas tre subtaksita, kiam oni trovas ilin taŭgaj nur por . . . demandi pri la vojo aŭ peti manĝon dum eksterlanda vojaĝo. Oni ne forgesu, ke kion oni realigis ĝis nun historie en la internacia kunlaboro kaj sur la kampo de la alproksimiĝo de popoloj, tio estas farita pere de la naciaj lingvoj internaciskale konataj. Aliflanke, serioza vojo al la konado de iu popolo, de ĝiaj propraj kulturaj valoraĵoj, ne povas resti ekster la multflanka kaj profunda kono de ties lingvo. Ĉar — tute konsentante pri la ĝenerala homogeneco de la homaro en ĝiaj rilatoj kun la naturo kaj la socio, kun la tekniko kaj la progreso de la konado, kun la bezono de paco kaj la aspiro je spiritpleniĝo — tamen, en nia nuna, reala mondo, "eszistas" multe da diferencoj inter la diversaj nacioj, kaj unu el la ĉefaj estas lingva. Ĉi tiu diferenco estas tiel enradikiĝinta en la konscio de la amasoj (kaj ni pensu, ke la tergloba loĝantaro estas ĉirkaŭ je kvar miliardoj), ke ĝi ŝajnas al la plimulto de la homaro natura kaj neforigebla. Kaj, denove oni ne forgesu, ke lingvo estas precipe socia fenomeno, sed naturajn trajtojn ĝi ankoraŭ havas kaj havos tiom da tempo, kiom la homoj parolos per la buŝo! Samkiel la familio, la lingvo estas parte natura, kaj parte socia fenomeno; do ĝi ne apartenas al la superstrukturo (en marksismaj terminoj), kaj tial neniam estos eble solvi lingvajn problemojn pere de la perforto, de iu eksplodo, de la revolucio. Estas ja bone konata la fakto, ke socia revolucio tuŝas la lingvon, sed ne ŝanĝas ĝin radikale.
Malgraŭ tio, ne estas malpli vere, ke neŭtrala internacia komunikilo, precipe kiam la komunikado estas internacie multflanka, t. e. implicas partnerojn de tre variaj nacioj, kaj, sekve, de tre variaj lingvoj, alportus grandan servon. La kampoj en kiuj la funkciado de tia ilo estus plene pravigata estas tiuj de la komerco, de la diplomatio kaj de la scienco. Mi nenion diris pri la turisma kampo — kvankam ankaŭ ĝi profitus je tia ilo pro tio ke, ĝenerale, komercisto, diplomato kaj scienculo oni estas dum tuta vivo. preskaŭ ĉiumomente, dum ekskursanto oni estas nur okaze. Ankaŭ koncerne beletristikon, tia ilo distingigas diversajn gradojn: por esti vera internacia komunikilo, ĝi devas servi unue kiel pontolingvo, kio metas sur la ĉefan planon la tradukon kaj situigas malantaŭ tio la originalan verkadon. Ĉi lasta preskaŭ fariĝas ludo, se oni konsideras ĝin laŭ la ĉefa celo, kiun oni povas trovi por internacia komunikilo. Ja por neniu estas sekreto, ke estas multe pli facile originale verki — se oni havas talenton, certe — ol bone traduki, en kiujn lingvo(n). Tamen, la originala verkado estas necesa, kiam temas pri Esperanto, ĉar nur pere de ĝi oni fleksigas la lingvon kaj oni aldonas al Ia ĉi — lasta novajn eblecojn por postaj tradukoj.
La libro ĉi tie prezentata certe instigas al la diskutado, alportante interesajn vidpunktojn en la problemon de la intemacia komunikado kaj ĝia raciigo, sed kelkloke enhavas ankaŭ — parte aŭ entute — neaprobindajn ideojn, kelke da kiuj mi reliefigis ĉi-supre.
Mi signalas, ĉefine, iujn preserarojn, inter la ĉirkaŭ dek, kiuj povus malhelpi fluan legadon de la libro: ne anstataŭ ni (p. 75), el anstataŭ ol (p. 159), vivpunkto anstataŭ vidpunkto (p. 190).|Constantin Dominte. Der Esperantist - Numero 103, Majo (1980)}}

 Miksita 
 Pajleroj kaj stoploj : elektitaj prozaĵoj (1997)

 Pri Auld 
 Festlibro 
 Lingva arto. Jubilea libro omaĝe al William Auld kaj Marjorie Boulton. Vilmos Benczik, (1999, red.), Rotterdam: Universala Esperanto-Asocio, 217 p. ISBN 92-9017-064-6

 Aliaj 
 Clemens J. Setz: William Auld, la majstro de la malnova monda helplingvo (trad. Detlef Karthaus). Trairado tra diversaj poemoj de Auld kaj iliaj tradukoj al la germana. Beletra Almanako (33), oktobro 2018. pp. 134–150.
Recenzoj
Pri En Barko Senpilota

 Referencoj 

 Vidu ankaŭ 
 Tradukisto
 Literatura tradukisto

 Eksteraj ligiloj 
 Voĉo de William Auld en la Sonbanko Esperanta 
  en Originala literaturo Esperanta 
 William Auld  en la ttt-ejo de Esperantlingva Verkista Asocio  
 Ligilo al skano de La Infana Raso , jen TTT-versio  
 Anna
 Kvar poemoj 
 Julia sur Pandaterio 
 Studaĵo
 Septembra mateno 
 Noktaj pensoj 
 Rimleteroj  (inter William Auld kaj Marjorie Boulton)
  (Jerusalem de William Blake)
 Tempo fuĝas  novelo en Monato
 Forpasis Auld - silento morta post ruliĝ' lavanga artikolo en Libera Folio

 Verkoj de kaj pri William Auld en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo 
 - William Auld - Master Poet of Esperanto de Girvan McKay. Inkludas 3 versiojn de la aulda verko La infana raso en la angla, la skota kaj la gaela 
 Oldo pri propraj nomoj  el liaj Antaŭvortoj de la tradukinto al La ĉashundo de la Baskerviloj' de Arturo Konan-Dojlo
 Vilhelmo Oldo, artikolo de Vastalto pri la rilato de Oldo al propraj nomoj


Jen kelkaj sonekzemploj de muzike prilaboritaj poemoj:
 la angla mezepoka balado "Ĝorĝo" tradukita de William Auld kaj kantata de Margaret Hill en muzikfilmo de la retejo Youtube. La kanto aperis en la disko "Kantanta mia bird", eldonita de Krea Sono.
 la kanto "Ebrio" de W. Auld, kantata de Maksim Fedorov, same en muzikfilmo de la retejo Youtube
http://www.youtube.com/watch?v=1xjHsNS6GI8 kaj la kanto "Memoro" same de W. Auld, kaj ankaŭ kantata de Maksim Fedorov, la du lastaj eroj ambaŭ el la 94-a Universala Kongreso de Esperanto en Bjalistoko
 la kanto "En bona espero" de W. Auld, kantata de la duopo Ĵomart Amzajav kaj Nataŝa Gerlaĥ
 Artikolo pri William Auld en la skota ĵurnalo The National


Kategorio:Skotaj esperantistaj poetoj
Kategorio:Honoraj membroj de UEA
Kategorio:Estraranoj de UEA
Kategorio:Historio de UEA
Kategorio:Esperantisto de la Jaro
Kategorio:Esperantologoj
Kategorio:Interlingvistoj
Kategorio:FAME-premiitoj

Kategorio:Tradukistoj al Esperanto
Kategorio:Premio Deguĉi
Kategorio:Naskiĝintoj la 6-an de novembro
Kategorio:Mortintoj la 11-an de septembro