Τσίνο ντα Πιστόια

Ο Τσίνο ντα Πιστόια () (1270 - 1336) ήταν Ιταλός νομικός και ποιητής, σύγχρονος και φίλος του Δάντη.

 Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Τσίνο ντα Πιστόια,  με πλήρες όνομα Γκουιτοντσίνο ντέι Σινιμπάλντι, γεννήθηκε γύρω στο 1270 στην Πιστόια της Τοσκάνης σε αριστοκρατική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν ευγενής από τον Οίκο των Σινιμπάλντι. 

Αφού ολοκλήρωσε τη βασική εκπαίδευσή του, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Μεταξύ των καθηγητών του ήταν ο διάσημος νομικός Φραντσέσκο ντ' Ακούρσιο. Το 1292-1293 βρέθηκε στη Γαλλία, στο Παρίσι, στη Ρενς και στην Ορλεάνη, όπου παρακολούθησε διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο της Ορλεάνης. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ιταλία: πρώτα στην Μπολόνια, στη συνέχεια στην Πιστόια, όπου παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα ντι Λανφράνκο ντέλι Ούγκι, με την οποία απέκτησαν έναν γιο και τέσσερις κόρες.

Στην Πιστόια, ο Τσίνο ασχολήθηκε με την πολιτική, ανήκε στο κόμμα των Μαύρων Γουέλφων και το 1303, όταν οι αντίπαλοί του επικράτησαν στην πόλη, αναγκάστηκε να εξοριστεί. Είχε στενές φιλικές σχέσεις με τον Δάντη με τον οποίο διατηρούσε αλληλογραφία κατά τη διάρκεια της εξορίας του. Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1306 και το 1310, υπό τον αυτοκράτορα Ερρίκο Ζ΄, του οποίου τις πολιτικές υποστήριζε πλήρως, διορίστηκε σύμβουλος στην αυτοκρατορική αυλή. Όταν ο Ερρίκος Ζ΄ πέθανε το 1313, ο Τσίνο επέστρεψε στις σπουδές.

Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, έλαβε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια και στη συνέχεια δίδαξε νομικά στα πανεπιστήμια της Μπολόνια, της Σιένα, της Νάπολης, της Περούτζα κ.λπ. Έγινε διάσημος για το έργο του Lectura in Codicem (1314), γραμμένο στα λατινικά.

Το 1334 επέστρεψε στην Πιστόια, όπου εξελέγη σε δημόσιο αξίωμα το οποίο δεν άσκησε. Πέθανε στην Πιστόια στα τέλη του 1336 ή 1337 και είναι ενταφιασμένος στον καθεδρικό ναό της πόλης. Ο Πετράρχης αφιέρωσε ένα επικήδειο σονέτο στη μνήμη του, στο οποίο ανέφερε ότι τον θρηνούν όλοι όσοι γράφουν στα ιταλικά και τα λατινικά.

Τον Ιούλιο του 2005, ο αστεροειδής 36446 ονομάστηκε Cinodapistoia προς τιμή του.

 Λογοτεχνικό έργο 
αριστερά|μικρογραφία|Ιταλοί συγγραφείς του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης όπως απεικονίζονται στον πίνακα Έξι Τοσκανοί ποιητές του Τζόρτζο Βαζάρι (1544). Από αριστερά προς τα δεξιά: Γκουιτόνε ντ' Αρέτσο, Τσίνο ντα Πιστόια, Πετράρχης, Βοκάκιος, Δάντης και Γκουίντο Καβαλκάντι.
Τα νομικά έργα του Τσίνο είναι γραμμένα στα λατινικά και περιλαμβάνουν τη Lectura in Codicem και την ημιτελή Lectura in Digestum vetus. Η Lectura in Codicem (1312–1314), με το οποίο προσπάθησε να προσαρμόσει το δίκαιο στις απαιτήσεις της εποχής του, ήταν μια προσθήκη στο πρώτο από τα εννέα βιβλία του Ιουστινιάνειου Κώδικα και συνδύαζε το Ρωμαϊκό δίκαιο με τους σύγχρονους νόμους, τους άγραφους νόμους και το Κανονικό δίκαιο, θέτοντας έτσι τις βάσεις για την ανάπτυξη της πολιτικής και νομικής σκέψης. Ο Τσίνο υποστήριζε την απελευθέρωση του κράτους από την εκκλησία και πίστευε ότι ο αυτοκράτορας έπρεπε να λαμβάνει εξουσία από τον λαό και όχι από τον Πάπα. Μαθητής και οπαδός του ήταν ο ιδρυτής της νομολογίας κατά την Αναγέννηση, Μπάρτολο ντα Σασοφεράτο.

Ως ποιητής, ο Τσίνο ντα Πιστόια έγινε διάσημος για τους ερωτικούς στίχους του, που δημιουργήθηκαν σύμφωνα με την παράδοση του Dolce Stil Novo (Γλυκό νέο ύφος) - ενός λογοτεχνικού κινήματος με έμφαση στον έρωτα, την ενδοσκόπηση και την εκλεπτυσμένη συναισθηματική έκφραση στην καθομιλουμένη ιταλική - και αφιερώθηκαν σε μια γυναίκα ονόματι Σελβάτζα. Μεταξύ όλων των σύγχρονων ποιητών, η ποιητική του κληρονομιά είναι η μεγαλύτερη: 165 ποιήματα  - σονέτα, καντσονέτες και μπαλάντες - έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα.

Ο Τσίνο έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης από τους συγχρόνους του: Δάντη, ο οποίος στο δοκίμιο Για την ευγλωττία της δημοτικής γλώσσας (1303-1304) του αποδίδει εξέχουσα θέση μεταξύ των ερωτικών ποιητών στα ιταλικά, Βοκκάκιο, Πετράρχη, Άντζελο Πολιτσιάνο. Τα ποιήματά του χαρακτηρίζονται από λυρισμό, απλότητα και τη μουσικότητα της γλώσσας. Δίνει έμφαση στον πόνο που προκαλείται από τον απελπισμένο έρωτα με μελαγχολικό τόνο και αναλύει τους μηχανισμούς και τις αιτίες των συναισθημάτων: έρωτας, πόνος, αγωνία, πλήξη. Η βασική του συμβολή στην λυρική ιταλική παράδοση είναι ο αντικειμενικός ψυχολογικός ρεαλισμός του, που εκδηλώνεται στο έντονα προσωπικό, σχεδόν εξομολογητικό ύφος των ποιημάτων του. Έγραψε επίσης ποιήματα εμπνευσμένα από τις τοπικές κομματικές διαμάχες και την πολιτική εξορία του, τα βάσανα της οποίας αναμειγνύονται με τα βάσανα του έρωτα. Η λυρική ποίηση του Τσίνο ντα Πιστόια θεωρείται ότι άσκησε μεγάλη επιρροή στο έργο του Πετράρχη.  

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Κατηγορία:Μεσαιωνικοί ποιητές
Κατηγορία:Ιταλοί λόγιοι