Ιωάννης ντε Μόουμπρεϋ, 1ος κόμης του Νότιγχαμ

Ο Ιωάννης (Δ΄) ντε Μόουμπρεϋ, 1ος κόμης του Νότιγχαμ, 5ος βαρόνος Μόουμπρεϋ, 6ος βαρόνος Σέγκρεεϊβ, αγγλ.: John (IV) de Mowbray, 1st Earl of Nottingham, 5th Baron Mowbray, 6th Baron Segrave (1 Αυγούστου 1365 12 Ιανουαρίου 1383), ήταν Άγγλος ομότιμος.

Γεννημένος την 1η Αυγούστου 1365 στο Έπγουορθ στη Νήσο Άξχολμ του Λινκολνσιρ, ο Ιωάννης ντε Μόουμπρεϋ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη ντε Μόουμπρεϋ 4ου βαρόνου Μόουμπρεϋ, και της Ελισάβετ Σέγκρεϊβ.  Είχε έναν μικρότερο αδελφό, τον Θωμά ντε Μόουμπρεϋ 1ο δούκα του Νόρφολκ, και τρεις αδελφές, την Ελεονώρα, τη Μαργαρίτα και την Ιωάννα  (για λεπτομέρειες σχετικά με τα αδέλφια του, δείτε το άρθρο για τον πατέρα του, Ιωάννη ντε Μόουμπρεϋ 4ο βαρώνο Μόουμπρεϋ). Είχε την επίκληση «εξάδελφος» από τον Ιωάννη της Γάνδης 1ο δούκα του Λάνκαστερ. 

Μετά το τέλος της μητέρας του το 1368, λέγεται ότι ο Μόουμπρεϋ έγινε βαρόνος Σέγκρεϊβ.  Ωστόσο, είχε μικρό οικονομικό όφελος από την κληρονομιά του, ως αποτέλεσμα της πολύ μεγάλης συνιδιοκτησίας που είχε απονεμηθεί στη μητέρα της Ελισάβετ Σέγκρεϊβ, Μαργαρίτα δούκισσα του Νόρφολκ, η οποία έζησε μέχρι το 1399.  

Το 1368 διαδέχθηκε επίσης τη θέση της βαρονίας του Μόουμπρεϋ, όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε από τους Τούρκους κοντά στην Κωνσταντινούπολη, καθ' οδόν προς τους Αγίους Τόπους.   

Τον Απρίλιο του 1372 η επιμέλεια τόσο του Ιωάννη όσο και του αδελφού του Θωμά παραχωρήθηκε στη Λευκή βαρόνη Γουέικ, αδελφή της γιαγιάς τους, Ιωάννας του Λάνκαστερ.  Στις 23 Απριλίου 1377 χρίστηκε ιππότης μαζί με τον μελλοντικό Ριχάρδο Β' και τον μελλοντικό Ερρίκο Δ', όταν οι δύο τελευταίοι ευγενείς έγιναν Ιππότες του Λουτρού.   Όταν ο Ριχάρδος Β' στέφθηκε στις 16 Ιουλίου 1377, ο Μόουμπρεϋ χρίστηκε κόμης του Νότιγχαμ. Ως συνενοικιαστές των κτημάτων του Γουλιέλμου Μπωσάμπ του Μπέντφορντ, αυτός και ο Γουλιέλμος Λάτιμερ 4ος βαρόνος Λάτιμερ, διεκδίκησαν με επιτυχία το δικαίωμα να υπηρετήσουν ως Ελεήμονες κατά τη στέψη. 

Ο Μόουμπρεϋ απεβίωσε πριν από τις 12 Φεβρουαρίου 1383, σε ηλικία 17 ετών και άγαμος, και τάφηκε στο Γουάιτφριαρς στην οδό Φλιτ του Λονδίνου.   Η κομητεία του Νότιγχαμ έπαυσε να ισχύει με το τέλος του.  Τον διαδέχθηκε στη βαρονία του Μόουμπρεϋ ο νεότερος αδελφός του, Θωμάς ντε Μόουμπρεϋ 1ος δούκας του Νόρφολκ,  ο οποίος στη συνέχεια έγινε κόμης του Νότιγχαμ στις 12 Ιανουαρίου 1386 με μία νέα δημιουργία της κομητείας. 

Πρόγονοι

 Περαιτέρω ανάγνωση 
 Burke, Sir Bernard, Mowbray-Κόμηδες του Nottingham, Δούκες του Norfolk, Κόμητες-Στράτης, Κόμητες του Warren και του Surrey. Γενεαλογική Ιστορία των Αδρανών, Αβεγιαντών, Χαμένων και Εξαφανισμένων Ευγενών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Λονδίνο: Wm. Clowes and Sons, Ltd., 1962. σ. 387.
 Chesne, RWL Le fief de Quesneto. 1975.

 Σημειώσεις 
 Archer, Rowena E. (2004). "Mowbray, John (III), fourth Lord Mowbray (1340–1368)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/19452.



 Tait, James (1894). "Mowbray, John de (d.1361)" . In Lee, Sidney (ed.). Dictionary of National Biography. Vol. 39. London: Smith, Elder & Co. pp. 219–21.

 Αναφορές 

Κατηγορία:Οικογένεια Μόουμπρεϋ