Βουλή των Αντιπροσώπων (Οθωμανική Αυτοκρατορία)

Η Βουλή των Αντιπροσώπων (οθωμανικά τουρκικά: مجلس مبعوثان Meclis-i meb'ūs̱ān· - Cited page:  τουρκικά: Meclis-i Mebusân ή Mebuslar Meclisi) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν η κάτω βουλή της Γενικής Συνέλευσης, του Οθωμανικού Κοινοβουλίου. Σε αντίθεση με την άνω βουλή, τη Γερουσία, τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονταν από τον γενικό οθωμανικό πληθυσμό, αν και το δικαίωμα ψήφου περιοριζόταν σε άνδρες με συγκεκριμένη οικονομική επιφάνεια, μεταξύ άλλων περιορισμών που ποίκιλαν κατά τη διάρκεια της Βουλής.

Πρώτη Συνταγματική Περίοδος (1876–1878)

Κατά την Πρώτη Συνταγματική Περίοδο, η οποία διήρκεσε μόνο δύο χρόνια, από το 1876 έως το 1878, η αρχική επιλογή των Αντιπροσώπων γινόταν από τα άμεσα εκλεγμένα Διοικητικά Συμβούλια στις επαρχίες, τα οποία λειτουργούσαν ως εκλογικό σώμα για τους Αντιπροσώπους, αλλά και ως τοπικές αυτοδιοικήσεις. Η πρώτη Βουλή συνεδρίασε στις 19 Μαρτίου 1877. Η κύρια εξουσία της κατά την περίοδο αυτή ήταν το δικαίωμά της να ψηφίζει επί των ετήσιων προϋπολογισμών που υποβάλλονταν από το Υπουργικό Συμβούλιο. Όλα τα μέλη του κοινοβουλίου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στη Βουλή, είχαν δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και ήταν ασυλία από σύλληψη και ποινική δίωξη κατά τη διάρκεια της θητείας τους, εκτός εάν η βουλή τους ψήφιζε την παραίτηση από αυτό το δικαίωμα για ένα μέλος.

Μετά την ίδρυση ολόκληρου του κοινοβουλίου, της Γενικής Συνέλευσης (τουρκικά: Meclis-i Umumî), στις επαρχίες, τα μέλη επέλεγαν τους βουλευτές από τη Γενική Συνέλευση για να σχηματίσουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων (τουρκικά: Meclis-i Mebusan) στην πρωτεύουσα, Κωνσταντινούπολη. Η Βουλή των Αντιπροσώπων είχε 130 μέλη και αντανακλούσε την κατανομή των μιλλέτ στην αυτοκρατορία. Μετά τις πρώτες εκλογές, ένα είδος δοκιμασίας για την πρώτη συμπλήρωση της Βουλής, υπήρχαν 71 μουσουλμάνοι εκπρόσωποι μιλλέτ, 44 χριστιανοί εκπρόσωποι μιλλέτ και 4 εβραίοι εκπρόσωποι μιλλέτ. Μετά τις δεύτερες εκλογές, υπήρχαν 69 μουσουλμάνοι εκπρόσωποι και 46 εκπρόσωποι άλλων μιλλέτ (Εβραίοι, Έλληνες, Αρμένιοι κ.λπ.).

Οι ενέργειες της Βουλής υπόκεινταν σε βέτο από την άνω βουλή, τη Γερουσία (τα μέλη της οποίας επιλέγονταν από τον Σουλτάνο), περιορίζοντας έτσι την εξουσία της Βουλής κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Δεν υπήρχε κανένα πραγματικό σύστημα ελέγχων και ισορροπιών μεταξύ των σωμάτων του κοινοβουλίου ή του σουλτανικού αξιώματος κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η δεύτερη σύνοδος της Βουλής διήρκεσε από τις 13 Δεκεμβρίου 1877 έως τις 14 Φεβρουαρίου 1878, όταν ο Σουλτάνος ​​Αμπντούλ Χαμίτ Β' απέλυσε τη Γενική Συνέλευση και το σύνταγμα του 1876, αποκαθιστώντας τον δεσποτισμό του. Ο σουλτάνος, γνωστός για την παράνοιά του όσον αφορά τους περιορισμούς στην προσωπική του εξουσία, ανησυχούσε ολοένα και περισσότερο για τις ανοιχτές επικρίσεις που ασκούσαν τα μέλη του κοινοβουλίου στις στρατιωτικές πολιτικές και τις ανεπάρκειες της βασιλείας του.

Δεύτερη Συνταγματική Περίοδος (1908–1920)

Η Δεύτερη Συνταγματική Περίοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ξεκίνησε λίγο μετά την αναγκαστική αποκατάσταση της συνταγματικής μοναρχίας από τον Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ μετά την Επανάσταση των Νεότουρκων του 1908. Η μεγαλύτερη περίοδος χαρακτηρίστηκε επίσης από την ίδρυση πολλών πολιτικών ομάδων και κομμάτων. Ο Αχμέτ Ριζά έγινε ο πρώτος Πρόεδρος της Βουλής το 1908. Μετά το Περιστατικό της 31ης Μαρτίου του 1909, μια τροποποίηση του αρχικού συντάγματος του 1876 είχε ως αποτέλεσμα η Βουλή να αποκτήσει μεγαλύτερη πραγματική πολιτική εξουσία εις βάρος της μη δημοκρατικά εκλεγμένης Γερουσίας και του Σουλτάνου. Μια σειρά εκλογών κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είχε ως αποτέλεσμα τη σταδιακή άνοδο της κυριαρχίας της Επιτροπής Ένωσης και Προόδου (ΚΕΠ) στην πολιτική. Το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα ήταν το Κόμμα Ελευθερίας (1908 - 1910) και το Κόμμα Ελευθερίας και Συμφωνίας (1911 - 1920), και τα δύο κόμματα με επικεφαλής τον Μεχμέτ Σαμπαχαντίν.

Η δεύτερη συνταγματική περίοδος έλαβε de facto τέλος μετά τις εκλογές του 1912 (γνωστές ως "Εκλογή των Σωματείων"), τις οποίες η Κοινοβουλευτική Ένωση (ΚΕΠ) θεωρούνταν ευρέως ότι είχε νοθεύσει υπέρ της. Μετά το οθωμανικό πραξικόπημα του 1913 το επόμενο έτος και την κατάληψη της εξουσίας από την τριανδρία της ΚΕΠ, γνωστή ως οι Τρεις Πασάδες, η Βουλή των Αντιπροσώπων, μαζί με τον Σουλτάνο και τη Γερουσία, έπαψαν να ασκούν οποιαδήποτε ουσιαστική πολιτική εξουσία επί της κυβέρνησης.

Η εποχή έληξε επίσημα μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο κατά την Κατοχή της Κωνσταντινούπολης. Η τελευταία συνεδρίαση στις 18 Μαρτίου 1920 οδήγησε σε μια επιστολή διαμαρτυρίας προς τους Συμμάχους και ένα μαύρο ύφασμα κάλυψε τον άμβωνα του κοινοβουλίου ως υπενθύμιση των απόντων μελών της. Στις 11 Απριλίου 1920, η Βουλή διαλύθηκε από τον Σουλτάνο υπό την πίεση των κατοχικών δυνάμεων. Μερικοί βουλευτές συνελήφθησαν. Πολλοί από τους βουλευτές που δεν συνελήφθησαν πήγαν στην Ανατολία και εντάχθηκαν στη νέα συνέλευση στην Άγκυρα. Η συνέλευση στην Άγκυρα δήλωσε στην πρώτη εναρκτήρια συνεδρίασή της ότι ήταν η συνέχεια της συνέλευσης στην Κωνσταντινούπολη.

Πορεία της Βουλής των Αντιπροσώπων
Οι ηγέτες της επανάστασης, Αχμέτ Νιγιαζί Μπέης και Ενβέρ Πασάς, αναφέρθηκαν στην Πορεία των Αντιπροσώπων, τον ύμνο της αναστηλωμένης Βουλής των Αντιπροσώπων (δείτε τον ήχο επάνω δεξιά στις 01:20). Ο τέταρτος στίχος τραγουδήθηκε "Ζήτω ο Νιγιαζί , ζήτω ο Ενβέρ!".

Συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου
Πρώτη Συνταγματική Περίοδος
1η Βουλή των Αντιπροσώπων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Πρώτο μισό του 1877)
2η Βουλή των Αντιπροσώπων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας -(Δεύτερο μισό του 1877)
Δεύτερη Συνταγματική Περίοδος
3η Βουλή των Αντιπροσώπων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1908–1912)
4η Βουλή των Αντιπροσώπων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1912–1914)
5η Βουλή των Αντιπροσώπων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1914–1919)
6η Βουλή των Αντιπροσώπων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1919–1920)

Παραπομπές

Κατηγορία:Κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας