Νιλ Σεντάκα

Μετά από μια βραχύβια θητεία ως ιδρυτικό μέλος του ντου-γουόπ συγκροτήματος The Tokens, ο Σεντάκα σημείωσε μια σειρά από επιτυχημένα σινγκλ στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, συμπεριλαμβανομένων των "Oh! Carol" (1959), "Calendar Girl" (1960), "Happy Birthday Sweet Sixteen" (1961) και "Breaking Up Is Hard to Do" (1962). Η δημοτικότητά του μειώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960, αλλά αναζωπυρώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, κάτι που επισφραγίστηκε από τις επιτυχίες που έφτασαν στο νούμερο ένα του αμερικανικού Billboard Hot 100 το 1975, "Laughter in the Rain" και "Bad Blood". Ο Σεντάκα διατήρησε μια επιτυχημένη καριέρα ως τραγουδοποιός, γράφοντας επιτυχίες για άλλους καλλιτέχνες, όπως το "Stupid Cupid" (Κόνι Φράνσις), το "(Is This the Way to) Amarillo" (Τόνι Κρίστι) και το "Love Will Keep Us Together" (Captain & Tennille). Εισήχθη στο Songwriters Hall of Fame το 1983 και συνέχισε να εμφανίζεται, πραγματοποιώντας μίνι συναυλίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19.

 Πρώτα χρόνια: Τζούλιαρντ και το Brill Building 
Ο Σεντάκα γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1939 στο Μπρούκλιν. Ο πατέρας του, Μορντεχάι "Μακ" Σεντάκα, ήταν οδηγός ταξί Λιβανεζοεβραϊκής καταγωγής. Οι παππούδες του από την πλευρά του πατέρα του ήρθαν στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Κωνσταντινούπολη το 1910.Neil Sedaka, commentary, Neil Sedaka: The Show Goes On. Sky Arts HD, September 1, 2015. Η μητέρα του Σεντάκα, Έλινορ (το γένος Άπελ), ήταν Ασκεναζίτισσα Εβραία πολωνικής και ρωσικής καταγωγής. Μεγάλωσε στο Μπράιτον Μπιτς.Dettelbach, Cynthia. "From angst-ridden teenager to world-class music star", Cleveland Jewish News, July 30, 2004; accessed September 23, 2009. "That includes instant face and name recognition, a star on the Hollywood Walk of Fame, a place in the Songwriters Hall of Fame, and even a street named after him in his native Brighton Beach, Brooklyn."

Ο Σεντάκα επέδειξε μουσικό ταλέντο στη χορωδία της δευτέρας δημοτικού και, όταν ο δάσκαλός του έστειλε σημείωμα στο σπίτι προτείνοντας να κάνει μαθήματα πιάνου, η μητέρα του έπιασε μια δουλειά μερικής απασχόλησης σε ένα πολυκατάστημα Abraham & Straus για έξι μήνες, προκειμένου να πληρώσει για ένα μεταχειρισμένο όρθιο πιάνο. Το 1947, πέρασε με επιτυχία από ακρόαση για μια υποτροφία πιάνου στο προπαρασκευαστικό τμήμα για παιδιά της Σχολής Μουσικής Τζούλιαρντ, όπου παρακολουθούσε μαθήματα τα Σάββατα. Η μητέρα του ήθελε να γίνει κλασικός πιανίστας όπως ο σύγχρονός του Βαν Κλάιμπερν, και ο Σεντάκα συνέχισε να δείχνει αγάπη για την κλασική μουσική (και ικανότητα να την παίζει) καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Ταυτόχρονα, προς απογοήτευση της μητέρας του, ο Σεντάκα ανακάλυπτε την πόπ μουσική· η μητέρα του τελικά υποχώρησε όταν ο Σεντάκα έλαβε μια πενταψήφια επιταγή πνευματικών δικαιωμάτων για την επιτυχία του "Calendar Girl" το 1961. Όταν ο Σεντάκα ήταν 13 ετών, ένας γείτονας τον άκουσε να παίζει και τον σύστησε στον 16χρονο γιο της, Χάουαρντ Γκρίνφιλντ, έναν επίδοξο ποιητή και στιχουργό. Έγιναν δύο από τους συνθέτες του Brill Building.

Ο Σεντάκα και ο Γκρίνφιλντ έγραφαν τραγούδια μαζί κατά το μεγαλύτερο μέρος της νεανικής τους ζωής. Πριν το ροκ εντ ρολ γίνει δημοφιλές, ο Σεντάκα και ο Γκρίνφιλντ έβρισκαν έμπνευση από τραγούδια παραστάσεων. Όταν ο Σεντάκα έγινε σημαντικό είδωλο της εφηβικής ποπ, το δίδυμο συνέχισε να γράφει επιτυχίες για τον Σεντάκα και πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Όταν οι Beatles και η Βρετανική Εισβολή οδήγησαν την αμερικανική μουσική σε διαφορετική κατεύθυνση, ο Σεντάκα έμεινε χωρίς δισκογραφική καριέρα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αποφάσισε ότι χρειαζόταν μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή του και μετακόμισε με την οικογένειά του στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Σεντάκα και ο Γκρίνφιλντ συμφώνησαν αμοιβαία να τερματίσουν τη συνεργασία τους με το "Our Last Song Together". Ο Σεντάκα ξεκίνησε μια νέα συνθετική συνεργασία με τον στιχουργό Φιλ Κόντι.

 Καριέρα 
 Άνοδος στη δόξα με την RCA Victor: τέλη δεκαετίας 1950 
Μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο Αβραάμ Λίνκολν, ο Σεντάκα και μερικοί συμμαθητές του σχημάτισαν ένα συγκρότημα που ονομαζόταν Linc-Tones. Το συγκρότημα είχε μικρές τοπικές επιτυχίες με τραγούδια όπως το "While I Dream", το "I Love My Baby", το "Come Back, Joe" και το "Don't Go", πριν ο Σεντάκα ξεκινήσει τη σόλο καριέρα του και αποχωρήσει από το γκρουπ το 1957. Οι Linc-Tones, που αργότερα μετονομάστηκαν σε The Tokens προς το τέλος της θητείας του Σεντάκα στο συγκρότημα, συνέχισαν έχοντας τέσσερις επιτυχίες στο top-40 χωρίς τον Σεντάκα. Τα τρία πρώτα σόλο σινγκλ του Σεντάκα, "Laura Lee", "Ring-a-Rockin'" και "Oh, Delilah!" απέτυχαν να γίνουν επιτυχίες (αν και το "Ring-a-Rockin'" του χάρισε την πρώτη από τις πολλές εμφανίσεις στην εκπομπή American Bandstand του Ντικ Κλαρκ), αλλά απέδειξαν την ικανότητά του να αποδίδει ως σόλο τραγουδιστής, με αποτέλεσμα η RCA Victor να του προσφέρει συμβόλαιο.

Το πρώτο του σινγκλ για την RCA Victor, το "The Diary", εμπνεύστηκε από την Κόνι Φράνσις, μία από τις σημαντικότερες πελάτισσες των Σεντάκα και Γκρίνφιλντ. Η Φράνσις έγραφε στο ημερολόγιό της, ο Σεντάκα ρώτησε αν θα μπορούσε να το διαβάσει και η Κόνι είπε όχι. Αφού οι Little Anthony and the Imperials απέρριψαν το τραγούδι, ο Σεντάκα το ηχογράφησε ο ίδιος και το ντεμπούτο σινγκλ του έφτασε στο top 15 του Billboard Hot 100, φτάνοντας στο Νο. 14 το 1958.

Το δεύτερο σινγκλ του, ένα κωμικό κομμάτι με τίτλο "I Go Ape", έμεινε οριακά εκτός του top 40, φτάνοντας στο Νο. 42, αλλά έγινε πιο επιτυχημένο στο Ηνωμένο Βασίλειο, φτάνοντας στο Νο. 9. Το τρίτο σινγκλ, "Crying My Heart Out for You", ήταν εμπορική αποτυχία. Η RCA Victor είχε χάσει χρήματα από τα προηγούμενα σινγκλ και ήταν έτοιμη να διακόψει το συμβόλαιο με τον Σεντάκα· ο ίδιος φοβόταν ότι θα κατέληγε ως καλλιτέχνης της μιας επιτυχίας. Ο Σεντάκα και ο μάνατζέρ του, Αλ Νέβινς, έπεισαν τα στελέχη της RCA να του δώσουν μια τελευταία ευκαιρία.

Στη συνέχεια, ο Σεντάκα αγόρασε τα τρία μεγαλύτερα σινγκλ της εποχής και τα άκουγε επανειλημμένα, μελετώντας τη δομή των τραγουδιών, τις εναλλαγές των συγχορδιών, τους στίχους και τις αρμονίες πριν γράψει τα επόμενα τραγούδια του. Το "Oh! Carol" χάρισε στον Σεντάκα την πρώτη του εγχώρια επιτυχία στο top 10, φτάνοντας στο Νο. 9 του Hot 100 το 1959 και στο Νο. 1 των ιταλικών τσαρτ το 1960. Επιπλέον, η πίσω πλευρά (B-side), "One Way Ticket", έφτασε στο Νο. 1 των ποπ τσαρτ στην Ιαπωνία. Ο Σεντάκα είχε βγει ραντεβού με την Κάρολ Κινγκ όταν ήταν ακόμα στο λύκειο, γεγονός που του έδωσε την ιδέα να χρησιμοποιήσει το όνομά της στο τραγούδι. Ο Τζέρι Γκόφιν —σύζυγος της Κινγκ— πήρε τη μελωδία και έγραψε την παιχνιδιάρικη απάντηση "Oh! Neil", την οποία η Κινγκ ηχογράφησε και κυκλοφόρησε ως σινγκλ χωρίς επιτυχία την ίδια χρονιά.

 Μεγάλες επιτυχίες στις αρχές της δεκαετίας του 1960 
Αφού καθιερώθηκε το 1958, ο Σεντάκα έγραψε πολλές ακόμη επιτυχίες από το 1960 έως το 1962. Η ροή των επιτυχιών του στο top 30 κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου περιλάμβανε: "Stairway to Heaven" (Νο. 9, 1960), "You Mean Everything to Me" (Νο. 17, 1960), "Run, Samson, Run" (Νο. 27, 1960), "Calendar Girl" (Νο. 4, 1961), "Little Devil" (Νο. 11, 1961), "Happy Birthday Sweet Sixteen" (Νο. 6, 1961), το τραγούδι-σήμα κατατεθέν του, "Breaking Up Is Hard to Do" (Νο. 1 για δύο εβδομάδες τον Αύγουστο του 1962) και το "Next Door to an Angel" (Νο. 5, 1962). Για αρκετά από αυτά τα τραγούδια, ο Σεντάκα συνεργάστηκε με τον Σταν Άπλμπαουμ και την Ορχήστρα του. Η RCA Victor εξέδωσε τέσσερα LP με έργα του στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και παρήγαγε επίσης βίντεο για τα Scopitone και Cinebox. Έκανε τακτικές εμφανίσεις σε τηλεοπτικά προγράμματα όπως το American Bandstand και το Shindig!.

 Συγγραφή για άλλους εκτελεστές 
 Κόνι Φράνσις 
Όταν ο Σεντάκα δεν ηχογραφούσε τα δικά του τραγούδια, ο ίδιος και ο Χάουαρντ Γκρίνφιλντ έγραφαν για άλλους εκτελεστές, με πιο αξιοσημείωτη στις αρχές τους την Κόνι Φράνσις. Η Φράνσις άρχισε να αναζητά μια νέα επιτυχία μετά το σινγκλ της "Who's Sorry Now?" το 1958. Αφού ο Σεντάκα της έπαιξε το "Stupid Cupid", η Φράνσις δήλωσε ότι αυτό θα ήταν η νέα της επιτυχία. Η εκτέλεση της Φράνσις έφτασε στο Νο. 14 των τσαρτ του Billboard, ενώ βρέθηκε στην κορυφή του UK Singles Chart.

Ενώ η Φράνσις έγραφε στο ημερολόγιό της, ο Σεντάκα τη ρώτησε αν θα μπορούσε να διαβάσει τι είχε γράψει. Η Φράνσις είπε όχι. Αυτό ενέπνευσε τον Σεντάκα να γράψει το "The Diary", την πρώτη του δική του επιτυχία. Οι Σεντάκα και Γκρίνφιλντ έγραψαν πολλές από τις επιτυχίες της Φράνσις, όπως το "Fallin'" και το θέμα από την ταινία Where the Boys Are, στην οποία πρωταγωνίστησε. Το "Where the Boys Are" έγινε τελικά το τραγούδι-σήμα κατατεθέν της.

 Τζίμι Κλάντον 
Οι Σεντάκα και Γκρίνφιλντ έγραψαν επίσης μερικές από τις επιτυχίες του Τζίμι Κλάντον, όπως τα "Another Sleepless Night", "What Am I Gonna Do?" και "All the Words in the World". Ο ίδιος ο Σεντάκα ηχογράφησε και τα τρία αυτά τραγούδια.

 Εργασία ως session μουσικός 
Ο Σεντάκα συνέβαλε επίσης ως πιανίστας session κατά τη διάρκεια της ακμής του ως ποπ τραγουδιστής-τραγουδοποιός. Το παίξιμό του στο πιάνο ακούγεται στο "Dream Lover", την επιτυχία του Μπόμπι Ντάριν το 1959.

 Ξενόγλωσσες ηχογραφήσεις 
Ο Σεντάκα ήταν πολύ δημοφιλής στην Ιταλία. Πολλά από τα αγγλόφωνα αρχεία του κυκλοφόρησαν εκεί και αποδείχθηκαν αρκετά επιτυχημένα, ιδιαίτερα το "Crying My Heart Out for You" (Ιταλικό Νο. 6, 1959) και το "Oh! Carol" (Ιταλικό Νο. 1, 1960).

Το 1961, ο Σεντάκα άρχισε να ηχογραφεί κάποιες από τις επιτυχίες του στα ιταλικά. Ακολούθησαν και άλλες ηχογραφήσεις, όπως το "La terza luna" που έφτασε στο Νο. 1 των ιταλικών τσαρτ τον Απρίλιο του 1963. Υπάρχουν βίντεο Cinebox για τα "La terza luna" και "I tuoi capricci". Η ιταλική προφορά του Σεντάκα ήταν εντυπωσιακή· οι ηχογραφήσεις του στα ιταλικά είχαν ελάχιστη αμερικανική προφορά. Το ιταλικό τμήμα της RCA Victor, η RCA Italiana, διένειμε τους δίσκους του στην Ιταλία.

Ο Σεντάκα ηχογράφησε επίσης ένα άλμπουμ στα Γίντις (Brighton Beach Memories – Neil Sedaka Sings Yiddish), αρκετά τραγούδια στα ισπανικά, μερικά τραγούδια στα γερμανικά και από ένα σινγκλ στα εβραϊκά, τα ιαπωνικά και τα γαλλικά. Οι αγγλόφωνες ηχογραφήσεις του ήταν επίσης αρκετά δημοφιλείς διεθνώς· τα "One-Way Ticket to the Blues" και "Calendar Girl" έφτασαν στο Νο. 1 των ιαπωνικών τσαρτ το 1959 και το 1961. Επίσης, απολάμβανε δημοτικότητα στη Λατινική Αμερική για τις ισπανόφωνες ηχογραφήσεις του.

Ο Σεντάκα δήλωσε το 2020 ότι πείστηκε να επικεντρωθεί στις διεθνείς αγορές επειδή ο Έλβις Πρίσλεϊ, ο μεγαλύτερος ροκ σταρ στην Αμερική, δεν έκανε ποτέ περιοδείες στο εξωτερικό (κυρίως λόγω της επιθυμίας του Συνταγματάρχη Τομ Πάρκερ να αποφύγει τους υπαλλήλους μετανάστευσης) και επειδή οι εκδότες και οι μάνατζέρ του θεωρούσαν πολύ χαμηλότερο κίνδυνο για έναν νέο εκτελεστή να μην αντιμετωπίσει το αμερικανικό κοινό που τον γνώριζε.

 Μέσα δεκαετίας 1960 
Το έτος 1962 ήταν ένα από τα σημαντικότερα της καριέρας του Σεντάκα, με το "Breaking Up Is Hard to Do" να φτάνει στο Νο. 1 και το "Next Door to an Angel" στο Νο. 5. Μετά από αυτό η δημοτικότητά του άρχισε να φθίνει και τα σινγκλ του 1963 σημείωσαν μόνο μέτρια επιτυχία. Το "Bad Girl" ήταν η τελευταία επιτυχία του Σεντάκα στο top 40 των ΗΠΑ μέχρι το 1974.

Το 1964, η καριέρα του Σεντάκα άρχισε να παρουσιάζει απότομη κάμψη, η οποία επιταχύνθηκε από την άφιξη των Beatles στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση και την υπόλοιπη Βρετανική Εισβολή. Περιγράφοντας την επίδραση των Beatles στην καριέρα του στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ο Σεντάκα το έθεσε ωμά: "Οι Beatles—όχι καλό!"Neil Sedaka, April 7, 2006; Neil Sedaka Live at the Royal Albert Hall: The Very Best of Neil Sedaka – The Show Must Go On DVD set Από το 1964 έως το 1966, μόνο τρία από τα σινγκλ του μπήκαν στο Hot 100.

Για να χειροτερέψουν τα πράγματα, η RCA Victor αρνήθηκε να κυκλοφορήσει τη νέα του ηχογράφηση, "It Hurts to Be in Love", επειδή δεν είχε ηχογραφήσει στα δικά τους στούντιο, όπως προέβλεπε το συμβόλαιό του. Οι Χάουαρντ Γκρίνφιλντ και Έλεν Μίλερ, οι συνδημιουργοί του τραγουδιού, το πρόσφεραν αντ' αυτού στον Τζιν Πίτνεϊ. Ο Πίτνεϊ πήρε το υπάρχον μουσικό κομμάτι, αντικαθιστώντας το κύριο φωνητικό κομμάτι του Σεντάκα με το δικό του. Όλα τα υπόλοιπα ήταν του Σεντάκα, συμπεριλαμβανομένης της δικής του ενορχήστρωσης και των δευτερευόντων φωνητικών, του παιξίματος στο πιάνο και των συνηθισμένων γυναικείων φωνητικών υποστήριξης. Ο Πίτνεϊ κατέληξε με μια επιτυχία στο Νο. 7 για τον ίδιο και τη δισκογραφική του εταιρεία, Musicor Records, το 1964. Επιδεινώνοντας περαιτέρω την κατάστασή του, ανακάλυψε ότι ο πατριός και μάνατζέρ του είχαν σπαταλήσει τις οικονομίες που είχε συγκεντρώσει από τα χρόνια της επιτυχίας του.

Για το υπόλοιπο της θητείας του στην RCA Victor, ο Σεντάκα δεν ανέκαμψε ποτέ πλήρως από τις επιπτώσεις της Beatlemania. Η RCA αποφάσισε να μην ανανεώσει το συμβόλαιό του όταν αυτό έληξε το 1966, αφήνοντας τον Σεντάκα χωρίς δισκογραφική στέγη. Αποσύρθηκε προσωρινά από τις ζωντανές εμφανίσεις.

Αν και το ανάστημα του Σεντάκα ως δισκογραφικού καλλιτέχνη βρισκόταν στο χαμηλότερο σημείο του στα τέλη της δεκαετίας του 1960, κατάφερε να διατηρήσει την καριέρα του μέσω της συγγραφής τραγουδιών. Επειδή ο εκδότης του, Aldon Music, εξαγοράστηκε από την Screen Gems, δύο από τα τραγούδια του ηχογραφήθηκαν από τους The Monkees. Άλλες επιτυχίες που έγραψε ο Σεντάκα σε αυτή την περίοδο περιλάμβαναν τις εκδοχές των The Cyrkle για τα "We Had a Good Thing Goin'" και "Workin' On a Groovy Thing", μια R&B επιτυχία για την Πάτι Ντρου το 1968 και μια ποπ επιτυχία για τους The 5th Dimension το 1969.

Σε ένα επεισόδιο του 1965 του τηλεπαιχνιδιού I've Got a Secret, το μυστικό του Σεντάκα ήταν ότι επρόκειτο να εκπροσωπήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στον διαγωνισμό κλασικού πιάνου Τσαϊκόφσκι το 1966 στη Μόσχα. Ο Σεντάκα εντυπωσίασε τους συμμετέχοντες με την εκτέλεση του "Fantaisie Impromptu" του Φρεντερίκ Σοπέν. Ωστόσο, παρά τις κλασικές του ρίζες, η «άλλη» ζωή του ως ποπ σταρ ώθησε τη Σοβιετική Ένωση να τον αποκλείσει από τη συμμετοχή στον διαγωνισμό.

 Αγώνες στα τέλη της δεκαετίας 1960 έως τις αρχές της δεκαετίας 1970 
 Τα χρόνια της Αυστραλίας 
Ο Σεντάκα εργάστηκε για να αναζωογονήσει τη σόλο καριέρα του στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Παρά τη φθίνουσα απήχησή του στα τσαρτ των ΗΠΑ, παρέμεινε πολύ δημοφιλής ως πόλος έλξης συναυλιών, κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία. Το 2010, ως καλεσμένος στην ραδιοφωνική εκπομπή του Αυστραλού ντισκ τζόκεϊ Μπομπ Ρότζερς, ευχαρίστησε τον Ρότζερς και τους Αυστραλούς οπαδούς της μουσικής που του συμπαραστάθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της δύσκολης περιόδου. Η εμπορική του επάνοδος ξεκίνησε όταν το σινγκλ "Star-Crossed Lovers" έγινε μεγάλη επιτυχία στην Αυστραλία, φτάνοντας στο Νο. 1 εθνικά τον Απρίλιο του 1969. Αργότερα εκείνο το έτος, με την υποστήριξη της Festival Records, ηχογράφησε ένα νέο LP με πρωτότυπο υλικό με τίτλο Workin' on a Groovy Thing στο Σίδνεϊ.

 Emergence και Solitaire 
Το 1971, ο Σεντάκα επανενώθηκε με την RCA και κυκλοφόρησε το άλμπουμ Emergence. Ο καλός φίλος και μουσικός ιμπρεσάριος της Νέας Υόρκης Ντον Κίρσνερ προσπάθησε να κάνει την αμερικανική κυκλοφορία του "Emergence" μια επιστροφή για τον Σεντάκα, αλλά το άλμπουμ και τα σινγκλ δεν είχαν αξιόλογη επιτυχία. Μετά την αποτυχία του "Emergence", ο Σεντάκα έφυγε από τη Νέα Υόρκη και μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το 1972, ο Σεντάκα ξεκίνησε μια επιτυχημένη βρετανική περιοδεία με τη Σίσι Χιούστον και γνωρίστηκε από τον Χάρβεϊ Λίσμπεργκ με τα τέσσερα μελλοντικά μέλη των 10cc, με τους οποίους ηχογράφησε το άλμπουμ Solitaire στα Strawberry Studios στο Στόκπορτ. Εκτός από το ομότιτλο κομμάτι, "Solitaire", το οποίο διασκευάστηκε με επιτυχία από τον Άντι Ουίλιαμς και τους Carpenters, περιλάμβανε δύο βρετανικές επιτυχίες στο Top 40. Το "Solitaire" ήταν η πρώτη συνεργασία μεταξύ του Σεντάκα και του Φιλ Κόντι.

 Επιστροφή στην επιτυχία στα μέσα της δεκαετίας του 1970 
 Νέα επιτυχία 
Έναν χρόνο αργότερα συγκεντρώθηκε ξανά με την ομάδα Strawberry για να ηχογραφήσει το The Tra-La Days Are Over για την MGM Records, το οποίο ξεκίνησε τη δεύτερη φάση της καριέρας του και περιλάμβανε την αρχική του εκδοχή του επιτυχημένου τραγουδιού "Love Will Keep Us Together" (που έγινε Νο. 1 στις ΗΠΑ δύο χρόνια αργότερα από τους Captain & Tennille). Αυτό το άλμπουμ σηματοδότησε επίσης το ουσιαστικό τέλος της συγγραφικής του συνεργασίας με τον Γκρίνφιλντ, γεγονός που τιμήθηκε με το κομμάτι "Our Last Song Together". Από το 1974 και μετά, οι δίσκοι του Σεντάκα εκδίδονταν στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο από την ετικέτα Polydor Records. Το πρώτο του άλμπουμ με νέο υλικό στην Polydor ήταν το Laughter in the Rain (1974).

Ο Ντάρμπι Κρας αναφέρθηκε στον Σεντάκα ως τον «πραγματικό νονό του πανκ ροκ» λόγω των απλών εναλλαγών συγχορδιών και των ανεπιτήδευτων στίχων του.

 Καριέρα με την Rocket Record Company 
Ο Έλτον Τζον και ο Σεντάκα συναντήθηκαν σε ένα πάρτι στο Λονδίνο το 1973. Όταν ο Τζον έμαθε ότι ο Σεντάκα δεν είχε αμερικανική δισκογραφική εταιρεία, πρότεινε στον Σεντάκα να υπογράψει στη δική του, την The Rocket Record Company, και ο Σεντάκα αποδέχθηκε την πρόταση.Elton John "Story of Pop special" – p 36, Phoebus Publishing, London, 1975.

 Sedaka's Back 
Ο Σεντάκα επέστρεψε στα αμερικανικά τσαρτ άλμπουμ με την κυκλοφορία του Sedaka's Back, μιας συλλογής τραγουδιών από τρία άλμπουμ που είχε ήδη ηχογραφήσει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αν και το σινγκλ κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 1974, τελικά ο Σεντάκα βρέθηκε για άλλη μια φορά στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1 Φεβρουαρίου 1975) με το "Laughter in the Rain". Ήταν το δεύτερο Νο. 1 σινγκλ του Σεντάκα και επανέφερε σταθερά τη δημοτικότητά του στην Αμερική. Ο Σεντάκα ακολούθησε την επιτυχία του "Laughter in the Rain" με ένα πιο πολιτικά υποκινούμενο τραγούδι, το "The Immigrant", εμπνευσμένο από τους γονείς των τραγουδοποιών και από τον Τζον Λένον, ο οποίος αντιμετώπιζε προβλήματα μετανάστευσης εκείνη την εποχή.
Συνεχίζω με τη μετάφραση του υπόλοιπου κειμένου για τον Neil Sedaka, διατηρώντας τη δομή, τις παραπομπές και τη μορφή των συνδέσμων σύμφωνα με τις οδηγίες σας:

 Συγγραφή για καλλιτέχνες της δεκαετίας του 1970 
Στα τέλη του 1972, ο παραγωγός Στιγκ Άντερσον πλησίασε τον Σεντάκα για να γράψει τους στίχους για ένα σινγκλ ενός νέου σουηδικού ποπ κουαρτέτου, γνωστού τότε ως Björn & Benny, Agnetha & Anni-Frid. Ο Σεντάκα συμφώνησε, υπό την προϋπόθεση ότι θα του άρεσε το τραγούδι. Ο Άντερσον, ο οποίος είχε συνυπογράψει το σουηδικό πρωτότυπο με τον στιχουργό Μπιόρν Ουλβέους και τον συνθέτη Μπένι Άντερσον, σκόπευε να συμμετάσχει με το "Ring Ring" στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1973 και πίστευε ότι με δυνατούς αγγλικούς στίχους είχε τη δυνατότητα να γίνει διεθνής επιτυχία. Έστειλε μια κασέτα του τραγουδιού μαζί με μια πρόχειρη μετάφραση στον Σεντάκα, ο οποίος μέσα σε λίγες μέρες επέστρεψε τους πρωτότυπους στίχους, γραμμένους μαζί με τον Φιλ Κόντι.Palm, C.M. (2002). Bright Lights, Dark Shadows. London: Omnibus Το τραγούδι συμμετείχε στις σουηδικές επιλογές για τη Eurovision στις 10 Φεβρουαρίου 1973, αλλά κατέλαβε την τρίτη θέση. Το συγκρότημα, που μετονομάστηκε σε ABBA, έκανε το "Ring Ring" το ομότιτλο κομμάτι του πρώτου του άλμπουμ, που κυκλοφόρησε στις 26 Μαρτίου 1973. Το σινγκλ έφτασε στο νούμερο 1 στη Σουηδία και το Βέλγιο.ABBA won at Eurovision the following year with the song "Waterloo". Palm, C.M. (2002). Bright Lights, Dark Shadows. London: Omnibus Ο Σεντάκα δήλωσε αργότερα ότι η συγγραφή τραγουδιών και η παραγωγή των ABBA «είναι σε μια δική τους κλάση».Potiez, J.-M. (2000), ABBA: The Book. London: Aurum

Ο Σεντάκα και ο Γκρίνφιλντ συνέγραψαν το "Love Will Keep Us Together", μια επιτυχία που έφτασε στο Νο. 1 για τους Captain & Tennille και ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία ολόκληρου του έτους 1975. Η Τόνι Τενίλ απέδωσε φόρο τιμής στην επιστροφή του Σεντάκα στην επιτυχία με τον αυτοσχεδιασμό "Sedaka is back" στο outro του τραγουδιού.

 Overnight Success / The Hungry Years 
Στα τέλη του 1975, η πιο επιτυχημένη χρονιά της καριέρας του Σεντάκα συνεχίστηκε με την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ του στη Rocket Records, The Hungry Years. Αυτό το άλμπουμ ήταν η αμερικανική έκδοση του βρετανικού άλμπουμ του στην Polydor, Overnight Success. Το πρώτο σινγκλ, "Bad Blood", έφτασε στο Νο. 1 του Billboard 100 και παρέμεινε εκεί για τρεις εβδομάδες, ενώ έγινε χρυσό από την RIAA. Ο Έλτον Τζον παρείχε φωνητικά υποστήριξης (backing vocals) για το τραγούδι.

Ένα άλλο σημαντικό σημείο από το άλμπουμ ήταν η νέα έκδοση του "Breaking Up Is Hard to Do". Ενώ το πρωτότυπο του 1962 ήταν εύθυμο, η επανεκτέλεση ήταν μια αργή μπαλάντα. Η έκδοση του 1976 έφτασε στο Νο. 8 του Hot 100, καθιστώντας τον τον μοναδικό καλλιτέχνη που ηχογράφησε μια εντελώς διαφορετική ερμηνεία ενός τραγουδιού όπου και οι δύο εκδοχές έφτασαν στο Billboard Top 10.

 Steppin' Out 
Αργότερα το 1976, ο Σεντάκα κυκλοφόρησε το τρίτο και τελευταίο άλμπουμ του με την εταιρεία του Έλτον Τζον, το Steppin' Out. Το πρώτο σινγκλ, "Love in the Shadows", ήταν ένα ασυνήθιστα δυνατό ροκ τραγούδι. Αν και έφτασε στο Νο. 16, σηματοδότησε την αρχή μιας επιβράδυνσης στις πωλήσεις του. Στη συνέχεια, ο Σεντάκα αποχώρησε από τη Rocket και υπέγραψε στην Elektra Records.

 Τέλη δεκαετίας 1970 

 Μετάβαση από τη Rocket στην Elektra 
Ο Σεντάκα ηχογράφησε τέσσερα άλμπουμ για την Elektra Records: A Song, All You Need Is the Music, In the Pocket και Neil Sedaka Now. Η μόνη επιτυχία στο top-40 που προέκυψε ήταν το "Should've Never Let You Go", ένα ντουέτο με την κόρη του, Ντάρα.

 Επανέκδοση ηχογραφήσεων της εποχής RCA 
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η πρώην εταιρεία του, η RCA, επανεξέδωσε τα τραγούδια του από τη δεκαετία του 1960 σε συλλογές. Ο Σεντάκα κυκλοφόρησε ένα τελευταίο άλμπουμ με νέο υλικό στην RCA, μια ζωντανή συναυλία από το Σίδνεϊ, με τίτλο Neil Sedaka On Stage το 1974.

 Δεκαετία 1980 
Ο Μακ Σεντάκα, πατέρας του Νιλ, πέθανε στις 6 Ιουνίου 1981. Ο Νιλ ήταν στο πλευρό του τραγουδώντας το αγαπημένο τραγούδι του πατέρα του, το "Pictures From The Past" του 1965.

Ο Σεντάκα υπέγραψε στην Curb Records, όπου ηχογράφησε τα άλμπουμ Come See About Me (1983) και The Good Times (1986). Κανένα από τα δύο δεν σημείωσε μεγάλη επιτυχία στα τσαρτ.

 Άλλες επιτυχίες 
Ο Αμερικανός τραγουδοποιός Μπεν Φολντς ανέφερε τον Σεντάκα ως έμπνευση για τη δική του καριέρα. Το 1985, τραγούδια του Σεντάκα διασκευάστηκαν για την ιαπωνική σειρά άνιμε Mobile Suit Zeta Gundam.

Το 1994, ο Σεντάκα δάνεισε τη φωνή του στον Neil Moussaka, μια παρωδία του εαυτού του στο Food Rocks, ένα αξιοθέατο στο Epcot της Disney. Μια μουσική κωμωδία βασισμένη στα τραγούδια του, το Breaking Up Is Hard to Do, γράφτηκε το 2005.

 Στον 21ο αιώνα 
Ο Σεντάκα εισήχθη στο Songwriters Hall of Fame το 1983, έχει αστέρι στο Hollywood Walk of Fame και εισήχθη στο Long Island Music Hall of Fame το 2006.

 American Idol 
Τον Μάιο του 2003, ο Σεντάκα εμφανίστηκε ως προσκεκλημένος κριτής στο American Idol. Ο φιναλίστ Κλέι Άικεν επέλεξε το τραγούδι του Σεντάκα "Solitaire" για την εμφάνισή του. Η ερμηνεία έλαβε εξαιρετικές κριτικές και το σινγκλ έφτασε στο Νο. 1 του Billboard Hot Singles Sales, όντας το σινγκλ με τις περισσότερες πωλήσεις για το 2004.

 Amarillo – Παγκόσμιο Ρεκόρ Γκίνες 
Το 1971, ο Σεντάκα έγραψε το "(Is This the Way to) Amarillo?" για τον Τόνι Κρίστι. Το τραγούδι γνώρισε τεράστια αναβίωση το 2005-2006 στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Στις 7 Απριλίου 2006, κατά τη διάρκεια συναυλίας στο Royal Albert Hall, εκπρόσωπος των Ρεκόρ Γκίνες του απένειμε βραβείο για τη σύνθεση του "Amarillo", ως το πιο επιτυχημένο βρετανικό σινγκλ του 21ου αιώνα (έως εκείνη την ημερομηνία).

 Νέο συμβόλαιο και επιτυχία στα τσαρτ 
Το 2007, ο Σεντάκα υπέγραψε στην Razor and Tie Records. Η συλλογή The Definitive Collection έκανε ντεμπούτο στο Top 25 του Billboard 200. Ακολούθησαν το παιδικό άλμπουμ Waking Up Is Hard to Do (2009) και το The Music of My Life (2010).

Τον Απρίλιο του 2020, ο Σεντάκα ξεκίνησε μια σειρά από δωρεάν μίνι συναυλίες μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για να ψυχαγωγήσει τους θαυμαστές του κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19. Συνέχισε να παράγει διαδικτυακό περιεχόμενο, συμπεριλαμβανομένων ντουέτων με τον εγγονό του, Μάικ Σεντάκα.

Το 2024, υπέγραψε συμφωνία με την Primary Wave για την αναζωογόνηση του καταλόγου του. Σε συνέντευξή του το 2025, δήλωσε ότι είχε αποσυρθεί από τη συγγραφή τραγουδιών το 2022.

 Προσωπική ζωή και θάνατος 
Ο Σεντάκα αποφοίτησε από το Λύκειο Αβραάμ Λίνκολν το 1956.Hechinger, Fred M. "ABOUT EDUCATION; Personal Touch Helps", The New York Times, January 1, 1980; accessed September 20, 2009.

Παντρεύτηκε τη Λέμπα Στράσμπεργκ το 1962 και απέκτησαν μια κόρη και έναν γιο. Ανιψιός του Σεντάκα είναι ο πολιτικός αναλυτής του CNN, Χάρι Έντεν.

Στις 27 Φεβρουαρίου 2026, ο Σεντάκα εισήχθη σε νοσοκομείο του Λος Άντζελες μετά από επείγον ιατρικό περιστατικό και πέθανε την ίδια ημέρα σε ηλικία 86 ετών. 

 Νο. 1 επιτυχίες 
 Ως εκτελεστής 

"Oh! Carol" (Ιταλία, Ολλανδία), 1960

"One-Way Ticket to the Blues" (Ιαπωνία), 1960

"Calendar Girl" (Καναδάς, Ιαπωνία), 1961

"Breaking Up Is Hard to Do" (έκδοση 1962) – (Καναδάς), US Billboard Hot 100

"La terza luna" (Ιταλία), 1963

"Laughter in the Rain" – US Billboard Hot 100, 1975

"Bad Blood" – US Billboard Hot 100, 1975

 Ως τραγουδοποιός 

"Ring Ring" από ABBA (συν-στιχουργός αγγλικής έκδοσης) – Βέλγιο, 1973

"Love Will Keep Us Together" από Captain & Tennille – US Billboard Hot 100, 1975

 Φιλμογραφία 

1967: Playgirl Killer

1976: Saturday Night Live (μουσική εμφάνιση)

2020–2026: Today's Mini-Concert (σειρά διαδικτυακών συναυλιών)

 Αυτοβιογραφία 

Laughter in the Rain: My Own Story. New York: Putnam, 1982. 

 Παραπομπές 

Σεντακα