Κοραλί Φαρζά

Η Κοραλί Φαρζά (γεννημένη στις 24 Νοεμβρίου 1976) είναι Γαλλίδα σκηνοθέτρια. Κέρδισε αναγνώριση με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, Revenge (2017), για την οποία έλαβε βραβεία από πολλά ανεξάρτητα φεστιβάλ κινηματογράφου. Η επόμενη μεγάλου μήκους ταινία της, The Substance (2024), μια σατιρική ταινία τρόμου με θέμα το σώμα, της χάρισε το βραβείο Καλύτερου Σεναρίου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, καθώς και τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου.

 Πρώιμη ζωή 
Η Φαρζά γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Παρίσι. Αποφάσισε να γίνει σκηνοθέτιδα όταν ήταν 16 ή 17 ετών. Η Φαρζά σπούδασε στο Sciences Po πριν ξεκινήσει να εργάζεται σε κινηματογραφικά πλατό. Το 2010, η Φαρζά φοίτησε στο La Fémis, μια φημισμένη σχολή κινηματογράφου στο Παρίσι. Επιλέχθηκε να συμμετάσχει στο Atelier Scénario, ένα ετήσιο εργαστήριο σεναριογραφίας. Σε μια συνέντευξη στο Seventh Row, είπε: «...Ήρθα για πρώτη φορά με ένα πρότζεκτ που ήταν εντελώς genre. Αφορούσε μια γυναίκα που νομίζει ότι την κυνηγούν και την επιτίθενται έντομα, και τρελαίνεται. Όταν ήρθα στο εργαστήριο με αυτή την ιδέα, όλοι με κοίταξαν σαν να ήμουν εξωγήινη! Δεν είναι καθόλου το είδος των πρότζεκτ που συνήθως διαβάζονται και αναπτύσσονται εκεί.» 

Ενώ παρακολουθούσε το La Fémis, η Φαρζά και μια ομάδα φίλων της σκηνοθετών δημιούργησαν μια συλλογικότητα που ονομάζεται La Squadra, όπου όλοι προσπαθούσαν να μοντάρουν μαζί τις ταινίες τους, αντιμετωπίζοντας παρόμοιες δυσκολίες καθώς ο καθένας ήθελε να δημιουργήσει ταινίες είδους. Συναντιόντουσαν δύο φορές την εβδομάδα και προσκαλούσαν κινηματογραφιστές και επαγγελματίες του κλάδου για να μοιραστούν μαζί τους τις ιστορίες επιτυχίας τους, κάτι που τους βοήθησε να αποκτήσουν μια πιο ρεαλιστική κατανόηση του κόσμου του κινηματογράφου, του πώς λειτουργεί και της λογικής του πώς να αφηγηθούν τις ιστορίες τους.

 Καριέρα 
μικρογραφία|222x222εσ|Η Φαρζά το 2018
Η πρώτη μικρού μήκους ταινία της Φαρζά, Le télégramme, κυκλοφόρησε το 2003, μια ταινία για δύο γυναίκες που περιμένουν την παράδοση ενός ταχυδρόμου κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η ταινία κέρδισε 13 βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ κινηματογράφου.

Το 2007, η Φαρζά συνδημιούργησε το Les Fées cloches με την Αν-Ελισαμπέτ Μπλατό, μια μίνι κωμική σειρά την οποία σκηνοθέτησε επίσης.

Η Φαρζά κυκλοφόρησε την ταινία μικρού μήκους Reality+ το 2014. Η ιστορία επιστημονικής φαντασίας έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τριμπέκα. 

Η Φαρζά είναι περισσότερο γνωστή για την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία Revenge (2017), ένα θρίλερ εκδίκησης για μια νεαρή γυναίκα που βιάζεται και αφήνεται να πεθάνει. Εμπνευσμένη από άλλες ταινίες εκδίκησης όπως το Kill Bill το Rambo και το Mad Max, η Φαρζά ενδιαφερόταν να εξερευνήσει έναν χαρακτήρα που θα φαινόταν «αδύναμος» στους άλλους και στο κοινό, αλλά κατά τη διάρκεια της ταινίας θα μεταμορφωνόταν σε ένα «είδος υπερήρωα» που θα ξεκινούσε να παίρνει εκδίκηση. Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2017 στο τμήμα Midnight Madness του φεστιβάλ, και επιλέχθηκε να προβληθεί σε 23 επιπλέον κινηματογραφικά φεστιβάλ. Επιπλέον, η κυκλοφορία και η επιτυχία του Revenge ήταν το απαραίτητο εδώ και καιρό ερέθισμα για να συζητηθεί για άλλη μια φορά η έλλειψη ποικιλομορφίας στον κινηματογράφο τρόμου και στον κινηματογράφο γενικότερα. Η ίδια η Φαρζά ενθάρρυνε συζητήσεις σχετικά με αυτό το θέμα, μιλώντας ανοιχτά για τη μακροχρόνια επιθυμία της να αμφισβητήσει την ανδρική οπτική γωνία στη βιομηχανία του κινηματογράφου.

Το 2022, η Φαρζά σκηνοθέτησε ένα επεισόδιο της σειράς του Netflix The Sandman, με τίτλο "Chapter 9: Collectors". Σ' αυτό το επεισόδιο, το στυλ της Φαρζά  είναι πολύ εμφανές μέσα από την ξεχωριστή χρωματική της παλέτα, την έμφαση στα ατμοσφαιρικά στοιχεία και την εστίαση στο γκροτέσκο. Για παράδειγμα, στο Revenge and The Substance (2024), η Φαρζά εφαρμόζει μια εντυπωσιακή παλέτα χρωμάτων νέον που μεταφέρεται και στο The Sandman. Με το Revenge και τοThe Substance να περιέχει βαθιά κόκκινα, ψυχρά μπλε και αντιθέσεις μαύρου και λευκού για να μεταφέρει συναισθήματα και αισθήματα. Το The Sandman εμπίπτει άμεσα σε αυτήν την χρωματική παλέτα. Επίσης, η Φαρζά δεν βασίστηκε στον διάλογο στο The Sandman με τον ίδιο τρόπο που δεν το έκανε στο Revenge and The Substance, ενώ αντίθετα έδωσε έμφαση στις ατμοσφαιρικές και οπτικές πτυχές της αφήγησης. Αυτό δημιουργεί μια ένταση που διαφορετικά δεν θα ήταν τόσο έντονα αισθητή στους θεατές. Η εστίασή της στα γκροτέσκο στοιχεία είναι μια σημαντική πτυχή των ιστοριών που αφηγείται. Ενώ το The Sandman δεν ήταν ούτε κατά διάνοια τόσο γραφικό όσο οι μεγάλου μήκους ταινίες της όπως το Revenge ή το The Substance, το θεματικό της ενδιαφέρον για τις πιο σκοτεινές και πιο γκροτέσκες πτυχές της ανθρώπινης φύσης αντικατοπτρίζεται ξεκάθαρα στην απεικόνιση των "συλλεκτών" και τα ανησυχητικά τους κίνητρα.

Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Fargeat ήταν το The Substance (2024), μια ταινία τρόμου με πρωταγωνιστές τους Ντέμι Μουρ, Μάργκαρετ Κουάλεϊ και Ντένις Κουέιντ.  Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 2024, λαμβάνοντας μια ισχυρή, κριτική, αλλά θετική υποδοχή, με 13λεπτα χειροκροτήματα.  Η Φαρζά κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Σεναρίου του φεστιβάλ για την ταινία.

Τον Ιούνιο του 2025, η Φαρζά προσκλήθηκε να ενταχθεί στην Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών.

Η Φαρζά είναι μέλος και ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Collectif 50/50, μιας ομάδας που ιδρύθηκε με σκοπό την προώθηση της ισότητας των φύλων σε ολόκληρη τη βιομηχανία του κινηματογράφου. 

  Η Collectif 50/50 ήταν αρχικά γνωστή ως Le Deuxième Regard όταν ιδρύθηκε το 2013, πριν γίνει γνωστή ως Collectif 5050x2020 το 2018 μετά την υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης του Harvey Weinstein την ίδια χρονιά.  Δημιουργημένη από επαγγελματίες του κινηματογράφου και του οπτικοακουστικού τομέα, η Collectif 50/50 πραγματοποίησε την πρώτη της δράση στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, συγκεντρώνοντας 82 γυναίκες σκηνοθέτριες από τη βιομηχανία του κινηματογράφου στο κόκκινο χαλί. Η Collectif 50/50 έχει δεσμευτεί να εργαστεί για την εφαρμογή μεγαλύτερης ισότητας των φύλων και της ποικιλομορφίας σε ολόκληρο τον ανδροκρατούμενο τομέα  . Το Collectif 50/50 δημιουργεί μελέτες, εντάσσει σχέδια δράσης στην ανάπτυξη, κατασκευάζει εργαλεία και προσφέρει μια μεγάλη ποικιλία κινήτρων σε ανώτερα στελέχη και ηθοποιούς/ηθοποιούς του κλάδου με στόχο την προώθηση θετικών αλλαγών εντός του κλάδου.

Η Φαρζά γοητεύεται από την αναστολή της δυσπιστίας και είναι λάτρης της χρήσης εικόνων και συμβόλων για να εκφράσει κάτι απλό με έναν δυναμικό τρόπο. Την γοητεύουν οι ταινίες που είναι σε θέση να δημιουργήσουν τον δικό τους κόσμο και να καταφέρουν να υπάρχουν έξω από τη σφαίρα της πραγματικότητας, αναφέροντας ταινίες εκδίκησης όπως το Kill Bill και το Rambo ως παραδείγματα.

Κατά τη δημιουργία ταινιών γεμάτων με ωμότητα ή αίματα, ο Φαρζά διαπιστώνει ότι η εξισορρόπηση βίαιων σκηνών με χιούμορ κάνει τη βία πιο ανεκτή.

Η Φαρζά πιστεύει ότι οι ταινίες που γεμίζουν με φόρους τιμής και αναφορές μπορούν να απομακρύνουν τον θεατή από το να ταυτιστεί με την ταινία.  Περιγράφει αυτόν τον διαχωρισμό ως «στιγμές δευτέρου βαθμού» και επιλέγει να αποφεύγει τις υπερβολικές αναφορές. Η Φαρζά θεωρεί ζωτικής σημασίας την προσέγγιση του κινηματογράφου και της κινηματογραφικής δημιουργίας με ένα γνήσιο και ειλικρινές όραμα, δηλώνοντας ότι προσπαθεί να «αγκαλιάσει το θέμα [της] στις επιλογές του, στις προκαταλήψεις του, στις υπερβολές του, στα ελαττώματά του επίσης» για να το πετύχει αυτό.

Κατά τη διάρκεια της προπαραγωγής της ταινίας Revenge, δήλωσε ότι η ηθοποιός Ματίλντα Λουτζ επιλέχθηκε για τον ρόλο εν μέρει λόγω της εκτεταμένης εμπιστοσύνης που έδειχνε στην Φαρζά, κάτι που ήταν σημαντικό για εκείνη για τη δημιουργία της ταινίας.

Η Φαρζά αναφέρει τους Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, Τζον Κάρπεντερ, Ντέιβιντ Λιντς, Πολ Βερχόφεν και Μίχαελ Χάνεκε ως κινηματογραφιστές που την έχουν επηρεάσει, ενώ παράλληλα αποδίδει σε αρκετούς Νοτιοκορεάτες κινηματογραφιστές την έμπνευση για το στυλ. 

 Φιλμογραφία 
Ταινίες μεγάλου μήκους
ΈτοςΤίτλοςΣκηνοθέτριαΣυγγραφέαςΠαραγωγόςΜοντέζ2017RevengeΝαιΝαιΌχιΝαι2024The SubstanceΝαιΝαιΝαιΝαι
Ταινίες μικρού μήκους
ΈτοςΤίτλοςΣκηνοθέτριαΣυγγραφέας2003Le télégrammeΝαιΝαι2014Reality+ΝαιΝαι
Τηλεόραση
Ετος Τίτλος Σημειώσεις Ref. 2008–2014 Les Fées Cloches Συνδημιουργός και πρωταγωνίστρια ως Πάτα   2022 The Sandman Επεισόδιο: "Συλλέκτες"

 Βραβεία και υποψηφιότητες 

 Διακρίσεις 
 Διεθνές Φεστιβάλ Φανταστικού Κινηματογράφου Καταλονίας 2017  : Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας για την ταινία Revenge
 Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών 2024  : Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου για το The Substance
 Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τορόντο 2024  : Βραβείο Κοινού ( ενότητα Midnight Madness ) για την ταινία The Substance
 Βραβεία Κινηματογράφου Critics' Choice 2025  : Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο για την ταινία The Substance

Υποψηφιότητες
 Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας 2025 για την ταινία The Substance
 Χρυσές Σφαίρες του 2024  :
 Καλύτερο Επίτευγμα για την ταινία The Substance
 Καλύτερο σενάριο
 Όσκαρ 2025  :
 Καλύτερη ταινία για το The Substance
 Καλύτερος Σκηνοθέτης για το The Substance
 Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο για το The Substance

 Παραπομπές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 

 "Coralie Fargeat Essay". Cut-Throat Women.
 Crucchiola, Jordan; Fargeat, Coralie (2020-04-17). "A French Director Fears Parisians Aren't Taking the Coronavirus Seriously". Vulture.
 "Director Coralie Fargeat Talks Obsession, Inspirations, and 'Revenge'". Film School Rejects. 2018-09-18.
 Fleming, Amy (2018-05-10). "'Revenge' director Coralie Fargeat on her gory riposte to the male gaze". Financial Times.
 Posada, Tim. "Male Hysteria and the New Final Girl in 2018's Revenge." Performing Hysteria (2020): 189–203.
 "Rencontre avec Coralie Fargeat, la réalisatrice du très énervé Revenge". EcranLarge.com (in French). 2018-02-11.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 



Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες
Κατηγορία:Σκηνοθέτες κινηματογράφου