Γεώργιος Βίλιερς, 1ος δούκας του Μπάκιγχαμ

Ο Γεώργιος Βίλιερς, 1ος δούκας του Μπάκιγχαμ, αγγλ.: (20 Αυγούστου 1592 – 23 Αυγούστου 1628   ), ήταν Άγγλος αυλικός, πολιτικός και αξιοσημείωτος προστάτης των τεχνών. Ήταν ευνοούμενος και αυτοαποκαλούμενος «εραστής» του βασιλιά Ιάκωβου Α΄ της Αγγλίας.  Ο Μπάκιγχαμ παρέμεινε στο απόγειο της βασιλικής εύνοιας για τα πρώτα τρία χρόνια της βασιλείας του γιου του Ιάκωβου, Καρόλου Α΄, μέχρι που δολοφονήθηκε.

Ο Βίλιερς γεννήθηκε στο Μπρούκσμπυ του Λέστερσιρ, σε οικογένεια μικρών ευγενών. Η άνοδός του ξεκίνησε αξιοσημείωτα το 1614, όταν, σε ηλικία 21 ετών, τράβηξε την προσοχή του βασιλιά. Στα επιτεύγματά του περιλαμβάνονται το ότι χρίστηκε ιππότης και η άνοδος στις τάξεις της αριστοκρατίας, τελικά γενόμενος δούκας του Μπάκιγχαμ το 1623. Ο Βίλιερς ήταν ο τελευταίος σε μία σειρά από όμορφους νεαρούς ευνοούμενους, στους οποίους ο βασιλιάς έδειξε στοργή και προστασία. Το ζευγάρι κατηγορήθηκε συχνά για σοδομισμό , και οι περισσότεροι ιστορικοί σήμερα πιστεύουν ότι η σχέση ήταν ερωτικής φύσης.  

Η επιρροή του Βίλιερς επεκτάθηκε πέρα από την εύνοια του βασιλιά. Έπαιξε σημαντικό ρόλο σε πολιτικές και στρατιωτικές υποθέσεις, συμπεριλαμβανομένων των διαπραγματεύσεων βασιλικών γάμων και της ηγεσίας στρατιωτικών αποστολών. Η θητεία του ως λόρδου Αρχιναυάρχου και de facto υπουργού Εξωτερικών, σημαδεύτηκε από μία σειρά αποτυχημένων στρατιωτικών εκστρατειών, όπως η άτυχη εκστρατεία στο Κάντιθ (1625), η οποία έπληξε τη φήμη και τη δημόσια εικόνα του. Η δολοφονία του Μπάκιγχαμ το 1628 από τον Τζον Φέλτον, έναν δυσαρεστημένο αξιωματικό του στρατού, τόνισε το μέγεθος της αντιδημοτικότητάς του στο κοινό.

 Νεανική ζωή 
Ο Βίλιερς γεννήθηκε στο Μπρούκσμπυ του Λέστερσιρ στις 20 Αυγούστου 1592,   2ος γιος του ανήλικου κυρίου σερ Γεωργίου Βίλιερς (1550–1606) από τη 2η σύζυγό του. Η μητέρα του, Μαρία (1570–1632), κόρη του Αντωνίου Μπωμόν του Γκλένφιλντ του Λέστερσιρ, έμεινε χήρα νωρίς. Εκπαίδευσε τον γιο της για τη ζωή ενός αυλικού, και τον έστειλε να ταξιδεύσει στη Γαλλία με τον Τζον Έλιοτ.

Ο Βίλιερς ακολούθησε την εκπαίδευση που του έδωσε η μητέρα του: μπορούσε να χορεύει και να ξιφασκεί καλά, μιλούσε λίγα γαλλικά, και γενικά έγινε ένας εξαιρετικός μαθητής. Ο Γκόντφρεϋ Γκούντμαν (επίσκοπος του Γκλόστερ από το 1624 έως το 1655) χαρακτήρισε τον Βίλιερς «τον πιο όμορφο σωματώδη άνδρα σε όλη την Αγγλία. Τα άκρα του ήταν τόσο καλοσχηματισμένα, οι συζητήσεις του τόσο ευχάριστες και με τόσο γλυκιά διάθεση». 

 Άνοδος στην αυλή 
μικρογραφία|Οικόσημο του Γεωργίου Βίλιερς 1ου δούκα του Μπάκιγχαμ, με γύρω τη ζώνη του Τάγματος της Περικνημίδος, όπως βρίσκεται στην πλάκα της θέσης του (N19/9)  στο  παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου.

Τον Αύγουστο του 1614 σε ηλικία 21 ενός ετών, ο Βίλιερς τράβηξε την προσοχή του Ιάκωβου Α΄ της Αγγλίας σε ένα κυνήγι στο Άπεθορπ.   Οι αντίπαλοι του ευνουμένου του βασιλιά, Ροβέρτου Καρ 1ου κόμη του Σόμερσετ, είδαν μία ευκαιρία να εκτοπίσουν τον Σόμερσετ, και άρχισαν να προωθούν τον Βίλιερς. Συγκεντρώθηκαν χρήματα για να αγοραστεί στον Βίλιερς μία νέα γκαρνταρόμπα, και μία έντονη άσκηση πίεσης εξασφάλισε τον διορισμό του ως βασιλικού Οινοχόου, μία θέση που του επέτρεπε να συνομιλεί με τον βασιλιά.  Ο Βίλιερς άρχισε να εμφανίζεται ως χορευτής σε μάσκες από το 1615, στις οποίες μπορούσε να επιδεικνύει τη χάρη της κίνησης και την ομορφιά του σώματός του, μία αναγνωρισμένη οδός προς τη βασιλική εύνοια από την εποχή της βασίλισσας Ελισάβετ Α΄. 

Υπό την προστασία του βασιλιά, ο Βίλιερς προχώρησε γρήγορα στις τάξεις της αριστοκρατίας, και οι διορισμοί του στην αυλή απέκτησαν μεγαλύτερη σημασία. Τον Απρίλιο του 1615 χρίστηκε ιππότης ως κύριος της Κοιτώνος.  Το 1616, όταν έγινε κύριος του Ιππικού του Βασιλιά, προήχθη στον βαθμό του ευγενή ως βαρόνος Γουάντον, υποκόμης Βίλιερς, και Ιππότης της Περικνημίδος.  Την επόμενη χρονιά έγινε κόμης, και το 1618 προήχθη σε μαρκήσιο του Μπάκιγχαμ. Τελικά το 1623 χρίστηκε δούκας του Μπάκιγχαμ. Ο νέος τίτλος του Βίλιερς του επέτρεψε να χορεύει δίπλα-δίπλα με τον βασιλικό διάδοχο Κάρολο (Α΄), με τον οποίο η φιλία του αναπτύχθηκε μέσω της διδασκαλίας του πρίγκιπα στον χορό. 

Ο Βίλιερς διορίστηκε λόρδος Υψηλός Ναύαρχος της Αγγλίας το 1619, και το 1623 το πρώην Δουκάτο του Μπάκιγχαμ αναδημιουργήθηκε γι' αυτόν, όταν διαπραγματευόταν στο εξωτερικό για λογαριασμό του βασιλιά.  Δεδομένου ότι το δουκάτο του Νόρφολκ είχε καταργηθεί το 1572 με τη σύλληψη και εκτέλεση του Θωμά Χάουαρντ 4ου δούκα του Νόρφολκ, ο Μπάκιγχαμ έγινε πλέον ο μόνος Άγγλος δούκας, που, εκείνη την εποχή, δεν ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας (οι δύο γιοι του Ιακώβου Α΄ ήταν ο δούκας της Κορνουάλης και ο δούκας της Υόρκης). 

εναλλ.=|μικρογραφία|Ο Βίλιερς ως λόρδος Αρχιναύαρχος, πορτρέτο του Ντάνιελ Μίτενς του Πρεσβύτερου, 1619.
αριστερά|μικρογραφία|Πορτρέτο από τον Πάουλ φαν Σόμερ I, πριν από το 1622.
μικρογραφία|Σπουδή για το έφιππο πορτρέτο από τον Π. Π. Ρούμπενς, 1625, Μουσείο Τέχνης Κίμπελ.
αριστερά|μικρογραφία|Το πορτρέτο του δούκα από τον Mίχιελ Γιανς φαν Mίερεφελτ, 1625.
μικρογραφία|Το διπλό πορτρέτο: του Μπάκιγχαμ και της Μάνερς, του Φαν Ντάικ.
μικρογραφία|Μια μυθολογική ερμηνεία του Μπάκιγχαμ στο αλληγορικό έργο του Γκέρριτ φαν Χόνθορστ «Οι Φιλελεύθερες Τέχνες» που παρουσιάστηκε στον Βασιλιά Κάρολο Α΄ και την Ερριέττα Μαρία.
μικρογραφία|Σχέδιο φιλοτεχνημένο στο Παρίσι από τον Ντανιέλ Ντυμονστιέ, 1625.

 Οικογένεια 
δεξιά|μικρογραφία|275x275εσ|Ο Μπάκιγχαμ με τη σύζυγό του Αικατερίνη Μάνερς, την κόρη τους Μαρία και τον γιο τους Γεώργιο. Έργο του Γκέριτ φαν Χόνθορστ, 1628.
Ο Μπάκιγχαμ νυμφεύτηκε τη λαίδη Αικατερίνην Μάνερς, κόρη του Φραγκίσκου Μάνερς 6ου κόμη του Ράτλαντ, αργότερα de jure βαρόνη ντε Ρος, στις 16 Μαΐου 1620, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της. Τα παιδιά αυτού του γάμου ήταν:
 Μαρία (πριν από τις 30 Μαρτίου 1622 – Νοέμβριος 1685), παντρεύτηκε πρώτα τον Κάρολο Χέρμπερτ λόρδο Χέρμπερτ, δεύτερον τον Ιάκωβο Στιούαρτ 1ο δούκα του Ρίτσμοντ, και τρίτον τον συνταγματάρχη Θωμά Χάουαρντ.
 Κάρολος, κόμης του Κόβεντρυ (17 Νοεμβρίου 1625– 16 Μαρτίου 1627), απεβίωσε σε βρεφική ηλικία.
 Γεώργιος, 2ος δούκας του Μπάκιγχαμ (30 Ιανουαρίου 1628 – 16 Απριλίου 1687).
 λόρδος Φραγκίσκος (πριν από τις 21 Απριλίου 1629 – 7 Ιουλίου 1648), απεβίωσε σε αψιμαχία στο Κίνγκστον κατά τη διάρκεια του Β΄ Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου.

δεξιά|μικρογραφία|Ένα σκίτσο του 1795 από τον Σάμιουελ Ίρελαντ του στιλέτου, που φέρεται να χρησιμοποίησε ο Φέλτον για να δολοφονήσει τον Μπάκιγχαμ 

 Σημειώσεις 

 Αναφορές 
δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ|Ο Γεώργιος Βίλιερς δούκας του Μπάκιγχαμ, Συλλογή του Κολεγίου Αγίου Ιωάννη του Κέιμπριτζ.



 Dictionary of National Biography. London: Smith, Elder & Co. 1885–1900. </nowiki>




































 Περαιτέρω ανάγνωση 
 Coast, David. «Φήμες και «Κοινή Φήμη»: Η Καθαίρεση του Δούκα του Μπάκιγχαμ και η Κοινή Γνώμη στην Πρώιμη Αγγλία των Στιούαρτ». Journal of British Studies 55.2 (2016): 241–267. διαδικτυακά
 French, Allen. «Η πολιορκία του Ré, 1627» . Journal of the Society for Army Historical Research, τόμος 28, αρ. 116, (1950), σελ. 160–168. διαδικτυακά
 Hanrahan, David C. Charles II και ο Δούκας του Μπάκιγχαμ (The History Press, 2006).
 Hughes-Hallett, Lucy (2024). Ο Αποδιοπομπαίος Τράγος: Η Λαμπρή Σύντομη Ζωή του Δούκα του Μπάκιγχαμ, Λονδίνο: 4η Περιφέρεια, Νέα Υόρκη: HarperCollins Publishers.
 MacIntyre, Jean. «Μπάκιγχαμ η Μάσκα». Renaissance and Reformation/Renaissance et Réforme (1998): 59–81. online, Καλύπτει τις ικανότητές του στο χορό.
 Parry, Mark. «Οι Επίσκοποι και ο Δούκας του Μπάκιγχαμ, 1624–1626». History 100.343 (2015): 640–666.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Gardiner, Samuel Rawson (1878), "George Villiers, Duke of Buckingham" , Encyclopædia Britannica, vol. 4 (9th ed.), pp. 417–419

 The impeachment of Buckingham (1626), Historical Collections of Private Passages of State: Volume 1: 1618–29 (1721), pp. 302–358.

Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Κατηγορία:Άγγλοι ευγενείς