Μέση ωτίτιδα

Η μέση ωτίτιδα αποτελεί μια ομάδα φλεγμονωδών ασθενειών του μέσου αυτιού. Οι δύο κύριοι τύποι είναι η οξεία μέση ωτίτιδα (ΟΜΩ) και η εκκριτική μέση ωτίτιδα (ΕΜΩ).  Η ΟΜΩ είναι μια λοίμωξη ταχείας εμφάνισης που συνήθως παρουσιάζει πόνο στο αυτί. Στα μικρά παιδιά αυτό μπορεί να οδηγήσει σε τράβηγμα του αυτιού, αυξημένο κλάμα και κακή ποιότητα ύπνου. Μπορεί επίσης να υπάρχουν μειωμένη όρεξη και πυρετός. Η ΕΜΩ συνήθως δεν συνδέεται με συμπτώματα. Μερικές φορές περιγράφεται ένα αίσθημα πληρότητας. Ορίζεται ως η παρουσία μη μολυσματικού υγρού στο μέσο αυτί για περισσότερο από τρεις μήνες. Η χρόνια μέση πυώδης ωτίτιδα (ΧΜΠΩ) είναι φλεγμονή του μέσου αυτιού που οδηγεί σε εκκρίσεις από το αυτί για περισσότερο από τρεις μήνες. Μπορεί να αποτελεί επιπλοκή της οξείας μέσης ωτίτιδας. Σπάνια υπάρχει πόνος. Και οι τρεις τύποι ωτίτιδας μπορεί να σχετίζονται με απώλεια ακοής. Η απώλεια ακοής στην ΕΜΩ, λόγω της χρόνιας φύσης της, μπορεί να επηρεάσει τη μαθησιακή ικανότητα του παιδιού.

Η εμφάνιση της ΟΜΩ σχετίζεται με την ανατομία του παιδικού αυτιού και τη λειτουργία του παιδικού ανοσοποιητικού συστήματος. Μπορεί να συνδέεται με βακτήρια ή ιούς. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την έκθεση στον καπνό, τη χρήση πιπίλας και τη φοίτηση σε βρεφονηπιακό σταθμό. Παρατηρείται συχνότερα σε ιθαγενείς λαούς και σε άτομα με λαγωχειλία ή σύνδρομο Ντάουν.  Η ΕΜΩ εμφανίζεται συχνά μετά την ΟΜΩ και μπορεί να σχετίζεται με ιικές λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού, με ερεθιστικούς παράγοντες όπως ο καπνός ή με αλλεργίες. Η εξέταση του τυμπάνου είναι σημαντική για τη σωστή διάγνωση. Τα σημάδια της ΟΜΩ περιλαμβάνουν τη διόγκωση ή την απουσία κίνησης της τυμπανικής μεμβράνης μετά από εμφύσηση αέρα.  Νέες εκκρίσεις που δεν σχετίζονται με εξωτερική ωτίτιδα υποδεικνύουν επίσης τη διάγνωση.

Ο κίνδυνος ωτίτιδας μειώνεται με μια σειρά μέτρων, συμπεριλαμβανομένων του εμβολιασμού κατά του πνευμονιόκοκκου και της γρίπης, του θηλασμόύ και της αποφυγής του καπνίσματος. Η χρήση παυσίπονων για την ΟΜΩ είναι σημαντική. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν την παρακεταμόλη (ακεταμινοφαίνη), την ιβουπροφαίνη, τη βενζοκαΐνη, τις ωτικές σταγόνες ή τα οπιοειδή. Στην ΟΜΩ τα αντιβιοτικά μπορούν να επιταχύνουν την ανάρρωση, αλλά ενδέχεται να οδηγήσουν σε παρενέργειες.  Η λήψη αντιβιοτικών συνιστάται συχνά σε άτομα που νοσούν σοβαρά ή σε άτομα κάτω των δύο ετών.  Σε άτομα με λιγότερο σοβαρή νόσηση η λήψη αντιβιοτικών ενδέχεται να συσταθεί μόνο σε εκείνα που δεν παρουσιάζουν βελτίωση μετά από δύο ή τρεις ημέρες. Το αντιβιοτικό πρώτης γραμμής είναι συνήθως η αμοξυκιλλίνη. Σε όσους εμφανίζουν συχνές λοιμώξεις οι σωληνίσκοι αερισμού μπορεί να μειώσουν την επανεμφάνιση. Στα παιδιά με εκκριτική μέση ωτίτιδα τα αντιβιοτικά μπορεί να επιταχύνουν την ύφεση των συμπτωμάτων, αλλά ενδέχεται να προκαλέσουν διάρροια, εμετό και εξανθήματα.

Παγκοσμίως η ΟΜΩ επηρεάζει περίπου το 11% των ανθρώπων ετησίως (περίπου 325 έως 710 εκατομμύρια περιπτώσεις).  Οι μισές περιπτώσεις αφορούν παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών, ενώ είναι πιο συχνή μεταξύ των αγοριών. Από τους πάσχοντες, περίπου το 4,8% ή 31 εκατομμύρια αναπτύσσουν χρόνια μέση πυώδη ωτίτιδα.  Ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων με ΧΜΠΩ εκτιμάται στα 65-330 εκατομμύρια.  Περίπου το 80% των παιδιών θα νοσήσει από ΕΜΩ κάποια στιγμή πριν από την ηλικία των δέκα ετών. Η μέση ωτίτιδα οδήγησε σε 3.200 θανάτους το 2015 - λιγότερους από τους 4.900 θανάτους το 1990.

 Αναφορές 

Category:Translated from MDWiki