Οικογένεια Κάτσιτς

Η οικογένεια Κάτσιτς (κροατικά: Kačići, ουγγρικά: Kacsics, λατινικά: Cacich) ήταν μια από τις πιο επιδραστικές κροατικές ευγενείς οικογένειες και μία από τις κροατικές «δώδεκα ευγενείς φυλές», που περιγράφονται στο Pacta conventa. Οι ιστορικές πηγές αναφέρονται σε μέλη αυτής της οικογένειας ως ευγενείς στην περιοχή της ζουπάνιγια Λούκα στην ενδοχώρα του Ζάνταρ-Μπίογκραντ (12ος-16ος αιώνας), ως άρχοντες (κνιαζ) του Ομίς (12ος και 13ος αιώνας) και ως άρχοντες της Μακάρσκα Ριβιέρα (15ος και 16ος αιώνας). Ένας άλλος εξέχων κλάδος της οικογένειας  ήταν μέρος της ουγγρικής αριστοκρατίας και από αυτήν διακλαδώθηκαν πολλές οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων των Σέτσενι.

Μέλη της οικογένειας του κλάδου Όμις ήταν γνωστά για την πειρατεία τους στην Αδριατική Θάλασσα, τις συγκρούσεις με τη Βενετία και κατηγορήθηκαν ακόμη και για αίρεση των Παταρηνών. Στον κλάδο της Μακάρσκα ανήκε ο Κροάτης ποιητής και Φραγκισκανός μοναχός Άντρια Κάτσιτς Μίοσιτς, του οποίου το έργο Razgovor ugodni naroda slovinskog (Ευχάριστη Συζήτηση Σλαβικών Λαών, 1756) ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή κροατικά λογοτεχνικά έργα για περισσότερο από έναν αιώνα. Αξιοσημείωτα μέλη του ουγγρικού κλάδου ήταν οι μπάνοι της Κροατίας και της Σλαβονίας.

 Ετυμολογία 
Η οικογένεια προέρχεται από το σλαβικό kača (φίδι). Με βάση την ετυμολογία, είναι πιθανό οι Ούγγροι Κάτσιτς (Kacsics) να έχουν αρχικά σλαβική και όχι ουγγρική καταγωγή. Λατινικές πηγές αναφέρουν επίσης το όνομα ως de genere Chacittorum, generatione Cacich, genus Chacittorum, nobiles de Cacich, Caçici, Cacicii, Cacicli, Caciki, Cazethi, Cazichi, Cazziki, Chacichi και Kazzeti. Το όνομα Κάτσιτς διαφέρει από το παρόμοιο όνομα μιας άλλης ευγενούς οικογένειας, Κάζιτς (Chasich), και τα παράγωγά του (Κάσιγκ, Κάσιγκε).

 Ιστορία 
Η οικογένεια Κάτσιτς μπορεί να εντοπιστεί στην Pacta conventa, μια συμφωνία που χρονολογείται από το 1102 (ή μεταγενέστερη), σύμφωνα με την οποία οι Κάτσιτς ήταν μία από τις δώδεκα κροατικές ευγενείς φυλές που δέχτηκαν τον Ούγγρο βασιλιά Κολομάν ως νέο βασιλιά της Κροατίας. Εκπροσωπούνταν από τον κόμη Γιούραϊ Κάτσιτς (Comittem Gurram de genere Chaçittorum ). Ήταν μία από τις έξι φυλές που επέλεγαν μπάνους, οι οποίοι, με τη σειρά τους, εξέλεγαν έναν νέο βασιλιά, σε περίπτωση που ο προηγούμενος βασιλιάς πέθαινε χωρίς να αφήσει κληρονόμους. Μερικοί ιστορικοί υποστήριξαν ότι ο Κροάτης βασιλιάς Σλάβατς και άλλοι ευγενείς με τον τίτλο Μαριανούρμ και Μόρστικουμ, που συχνά υποστηρίζεται ότι σχετίζονται με τους Ναρεντίνους, προέρχονταν από το γένος Κάτσιτς. 

Η πρώτη αναφορά στους Κάτσιτς θεωρείται το 1165, όταν ο Βυζαντινός χρονικογράφος Ιωάννης Κίνναμος ανέφερε ότι 57 πόλεις στην Κροατία και τη Δαλματία, καθώς και το «έθνος Κάτσιτς», τέθηκαν υπό βυζαντινή κυριαρχία. Οι Κάτσιτς καταγράφηκαν κυρίως στο πλαίσιο συμβάσεων πώλησης και εδαφικών αμφισβητήσεων ή ως μάρτυρες. Το 1182, οι πρώτοι ρητά αναφερόμενοι ευγενείς ως μέλη του γένους Κάτσιτς είναι ο Μίρος Κάτσιτς (1166–82) και ο γιος του, Ντόμπρος, προηγουμένως και ο πατέρας του Μίρος, Τόλιεν (1164–66), ο δικαστής του Τίνι, ο Τόλις Κάτσιτς με τους γιους του, Γιούραϊ και Ντέσκο, ο Πρέμκο Κάτσιτς με τους γιους του, Ντράγκος και Πρίμπισλαβ, και πιθανώς ο Ότρα με τον γιο του, Ντράγκοσλαβ.

Η οικογένεια Κάτσιτς προερχόταν από την ενδοχώρα του Ζαντάρ κοντά στον ποταμό Κρκα και, όταν ο βασιλιάς Πέταρ Κρέσιμιρ Δ΄ κυριάρχησε στην Παγανία, ορισμένα μέλη της οικογένειας πιθανότατα μετεγκαταστάθηκαν στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Τσέτινα και Νερέτβα. Η κοινωνική διάκριση μεταξύ των ευγενών Κάτσιτς στην ενδοχώρα του Ζαντάρ-Μπιόγκραντ και των πριγκιπικών (κνεζ) Κάτσιτς από το Όμις παραμένει αβέβαιη, αλλά οι δύο οικογένειες θεωρούνται συγγενείς. Η πιο σαφής σύνδεση είναι ο ευγενής Χόντιμιρ, που αναφέρεται το 1207 σε ένα καταστατικό της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου στο Μπουμπνιάνι, του οποίου ο γιος, Νικόλα, ήταν κνεζ του Όμις.

Τον 12ο και 13ο αιώνα οι Κάτσιτς κατείχαν γαίες στην ενδοχώρα του Ζαντάρ, στην ευρύτερη περιοχή Τίνι, Ναντίν, Κάτσινα Γκόριτσα, Κοκιτσάνι και Καμένιανι. Από τα μέσα του 14ου έως τον 15ο αιώνα, οι κτήσεις τους επεκτάθηκαν και συμπεριέλαβαν το Ποντναντίν, τη Μπιστρόβινα, τη Μπούτινα, την Κάτσινα Γκόριτσα, το Σουχοβαράμ, το Γκργκουρίτσαβας και την Κρνέζα, καθώς και την ευρύτερη περιοχή γύρω από αυτά τα χωριά. Το κέντρο του γένους ήταν στο Ναντίν, για κάποιους το Ζαντάρ, το Νιν και πιθανώς το Παγκ, όπου αναφέρεται το «dominum Caçigh». Στις αρχές του 11ου αιώνα, οι εκτάσεις δυτικά του Ναντίν κυβερνιόνταν από τη φυλή Λάπτσαν, ενώ στα ανατολικά από την οικογένεια Κάσιτς. Το οικογενειακό όνομα των Κάτσιτς μπορεί να βρεθεί στα τοπωνύμια Κάτσινα Γκόριτσα, Κατσίστσινα (υποτιθέμενο δεύτερο όνομα για τη Μπιστρόβινα), Κάτσιτσιτς και Κάτσιτς.

Τον 14ο αιώνα τα μέλη της οικογένειας άρχισαν να αυτοπροσδιορίζονται με επώνυμα με τον προσδιορισμό «de generatione Cacich». Την επόμενη περίοδο, οι Κάτσιτς μπορούν να εντοπιστούν μέσω τριών οικογενειών. Από τον 15ο έως τον 17ο αιώνα, ένας κλάδος εγκαταστάθηκε στην ευρύτερη περιοχή του Κάζιν και της Μποσάνσκα Κρούπα, όπου το 1487 υπήρξε διαμάχη μεταξύ αυτών και της ευγενούς οικογένειας Μπαμπόνιτς. Η τελευταία αναφορά στον Ναντίν Κάτσιτς χρονολογείται από το 1527, όταν ο Σίμουν (Σίμον) βρισκόταν στην ακρόπολη του Ζαντάρ, μετά από πιέσεις από την οθωμανική κατάκτηση.

 Κλάδος Όμις 
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ|Το Φρούριο Μιραμπέλα (Πεόβιτσα), όπου οι Κάτσιτς και οι πειρατές του Όμις είχαν το κύριο κρησφύγετό τους.
Ο πρώτος γνωστός κνέζος του Όμις, ο Νικόλα, αναφέρεται, μαζί με τους συγγενείς του και όλους όσοι βρίσκονταν υπό την κυριαρχία του, σε μια συνθήκη ειρήνης με το Κότορ του 1167. Η δύναμη και η ανεξαρτησία του Κνέζου Νικόλα ήταν αρκετά ισχυρές, ώστε να εκτελεστεί ο Ρογέριος, Αρχιεπίσκοπος του Σπλιτ, το 1180. Η πολιτική επιρροή της οικογένειας εκείνη την εποχή περιελάμβανε το Μπρατς και το Χβαρ, το Μπρέιεκο (Μπρέντι, Μπρέβκο, Μπρέτσκο), επίσης του γένους Κάτσιτς, καθώς και τον προηγούμενο ζουπάνο του Σίμπενικ. Ο Αρχιεπίσκοπος Ρογέριος, ο οποίος υπηρετούσε επίσης τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Μανουήλ Α' Κομνηνό ως αντιπροσωπευτικός κυβερνήτης της Κροατίας, είχε εμπλακεί σε μια διαμάχη για ένα κτήμα γύρω από το Μόζορ. Ο κόντε Νικόλα Απρίκο, ο οποίος αναγνωρίστηκε σε δύο διευθετήσεις διαφορών του Σπλιτ κατά την περίοδο 1178-79, θεωρείται ο ίδιος κνέζος Νικόλα. Το 1190, ο Νικόλα σύναψε συνθήκη ειρήνης με το Ντουμπρόβνικ. Όπως και η συνθήκη του 1167 με το Κότορ, η συνθήκη του 1190 παρείχε ασφαλή και ελεύθερη πλοήγηση στα πλοία του Ντουμπρόβνικ από το Μολουνάτ στο Όρεμπιτς (Τρστενίτσα). 

Η περιοχή του πριγκιπάτου του Όμις φαίνεται να περιλάμβανε τα νησιά Μπρατς, Χβαρ και Βις, και πιθανώς σε κάποιο σημείο την Κόρτσουλα, αλλά είναι αβέβαιο αν η γη περιλάμβανε την παράκτια Πολίτσα και Ζρνόβνιτσα στα βόρεια και την ακτή της Μακάρσκα στα νότια. Τον 13ο αιώνα το κέντρο του πριγκιπάτου ήταν το Όμις και με τον τίτλο Όμις κνεζ (κόμες) οι πηγές ανέφεραν επίσης τον τίτλο κνεζ για τα νησιά. Τον 13ο αιώνα αναφέρονται και οι δύο όροι Κάτσιτς (Kačići) και κάτοικοι του Όμις (Omišani), καθιστώντας μερικές φορές πιο δύσκολη την αξιόπιστη αναγνώριση μελών του γένους. Ωστόσο, φαίνεται ότι πριγκιπικούς τίτλους κατείχαν μόνο οι Κάτσιτς. Πέτυχαν μεγάλο βαθμό ανεξαρτησίας από την κεντρική κυβέρνηση και επέβαλαν το όνομα Όμις και την οικογένεια Κάτσιτς σε ολόκληρη την περιοχή.

Οι πολίτες του Κάτσιτς και του Όμις σύναψαν συνθήκη ειρήνης με τη Βενετία το 1208 και οι αδελφοί Ντέσισλαβ, Ράντος, Ντράγκαν, Μπόγκνταν και Σίνκο αναφέρθηκαν από τον κνέζε Σεμπένα στο έγγραφο.  Ωστόσο, τον Φεβρουάριο του 1215, οι Κάτσιτς αναφέρθηκαν, για πρώτη φορά, για πειρατεία. Το 1220, ο Ουγγρο-Κροάτης βασιλιάς Ανδρέας Β' απείλησε με αντίποινα με τον βασιλικό στρατό εναντίον του κνεζ Μάλντουτς και των συγγενών του, εκτός εάν τελείωνε η πειρατεία και η αίρεση. Τον Μάιο του 1221, ο Πάπας Ονώριος Γ' έστειλε τον απεσταλμένο Ακόνκιο στους πολίτες του Σπλιτ, μεταξύ άλλων πόλεων, για να αποτρέψουν την πειρατεία και να υπερασπιστούν τους Σταυροφόρους. Το 1222, ο πάπας ζήτησε βοήθεια από τους κατοίκους του Ντουμπρόβνικ ενάντια στη δραστηριότητα των Βόσνιων αιρετικών και των πειρατών του Όμις. Οι προσπάθειές του, καθώς και εκείνες του Γκούντσελ, Αρχιεπισκόπου του Σπλιτ, οδήγησαν σε μια προσωρινή συνθήκη ειρήνης με τον Κατσίτσι Ομισάνι (Κατσέκλι Αλμεσιάνι).

Το 1232, οι Βενετοί ανέφεραν ότι το Ντουμπρόβνικ δεν επιτρεπόταν να δεχτεί τους Κάτσιτς και τους Ομισάνι και, αν η Βενετία έστελνε πλοία εναντίον των Κάτσιτς, το Ντουμπρόβνικ έπρεπε να ενωθεί με τους Βενετούς με ένα πλοίο τουλάχιστον 50 ατόμων. 

Ο Νικόλαος του Χόντιμιρ και ο Πρίμπισλαβ του Μάλντουτς ζήτησαν εγγύηση τον Μάιο του 1239 για τους Ομισάνι, που δολοφόνησαν τον ευγενή του Ντουμπρόβνικ, Γκρούμπεσα, και λεηλάτησαν το πλοίο του.  Συμφώνησαν επίσης να καταβάλουν αποζημίωση για την προσωπική περιουσία που είχε λεηλατηθεί.  Στο Όμις, κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, ο κνέζος Νικόλα και οι συγγενείς του έκλεισαν ειρήνη μεταξύ Ζαχλουμίας και Σπλιτ, συμφωνώντας να πληρώσουν για ζημιές νωρίτερα μέσα στο έτος, όταν ο ανιψιός του Μάλντουτς, Τόλιεν, λεηλάτησε το Σπλιτ. Ωστόσο, δεν καταβλήθηκε αποζημίωση για τις καταστροφές του Τόλιεν, οδηγώντας σε σύγκρουση τον επόμενο χρόνο. Μετά από μια ανεπιτυχή επίθεση στο Όμις, ο στρατός του Σπλιτ κατέλαβε το Μπρατς το πρώτο μισό του 1240. Η σύγκρουση συνεχίστηκε μέχρι την ειρηνευτική συμφωνία, με την οποία οι αδελφοί του Όσορ άφησαν τα πλοία στο Σπλιτ και αποκήρυξαν τις λεηλασίες. Αυτή ήταν επίσης η χρονική περίοδος των ηγεμόνων του Σπλιτ, Γκαργκάνο, και των γιων του Μάλντουτς, Πρίμπισλαβ και Όσορ, στο Χβαρ και το Μπρατς. 

Τον Μάρτιο του 1244, ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκος Β΄ απείλησε με σύγκρουση τους Ομισάνι για τις ζημιές που προκλήθηκαν κατά μήκος των ακτών της Απουλίας. Τον Μάρτιο του 1245, ο κνέζος Νικόλαος του Χόντιμιρ, με 100 πολίτες του Όμις και τους κνέζους Πρίμπισλαβ, Όσορ, Γιούραϊ, Ράντος (γιο του Μπόγκνταν), Σλόμιρ και Πρόνταν (γιο του Ντράγκαν), σύναψαν συνθήκη με το Ντουμπρόβνικ. Σύμφωνα με τη συνθήκη του 1245, εάν ο βασιλιάς καλούσε τους Κάτσιτς και τους Ομισάνι να βοηθήσουν σε μια επίθεση στο Ντουμπρόβνικ, θα απαντούσαν με τις λιγότερες δυνατές δυνάμεις. 

Το 1252–54, ο Γιούραϊ βοήθησε τον Στέφανο Ούρος Α΄ της Σερβίας στον πόλεμο με το Ντουμπρόβνικ, καθώς ήταν παντρεμένος με την κόρη του Στεφάνου. Το 1256, μια διαμάχη μεταξύ του κνέζ Όσορ και της πόλης Τρογκίρ σχετικά με την περιουσία στο χωριό Μπιγιάτσι επιλύθηκε από τον βασιλιά Μπέλα Δ΄ και τον μπαν Στιέπαν. Το 1258, όταν ο βασιλιάς επιβεβαίωσε τα δικαιώματα στους Ομισάνι, οι κνέζοι Όσορ και Ράντος ονομάστηκαν «ευγενείς του βασιλείου». Έγγραφα από το 1261-62 περιγράφουν μια συμφωνία, στην οποία το Ντουμπρόβνικ πλήρωσε αιματηρή βεντέτα στους συγγενείς του δολοφονημένου Ομισάνι, ο οποίος υποσχέθηκε να μην προκαλέσει καμία βλάβη στους κατοίκους του Ντουμπρόβνικ. Το 1267–68, ο Δόγης προειδοποίησε τους πολίτες του Σπλιτ να μην βοηθήσουν τους πειρατές του Όμις. Το 1271, οι πειρατές λεηλάτησαν ένα πλοίο, με το οποίο ταξίδευε ο Αρχιεπίσκοπος του Τράνι στο Ντουμπρόβνικ.  Ένα παρόμοιο περιστατικό συνέβη το 1273, όταν πειρατές υπό τις διαταγές του Στανόι και Σαρακηνών λεηλάτησαν το πλοίο του επισκόπου Κεφαλληνίου Ερρίκου. 

Ο Κάρολος Α΄ της Νάπολης υπέγραψε συμμαχία με το Σπλιτ και το Σίμπενικ εναντίον των πειρατών του Όμις τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο του 1274. Οι πολίτες του Όμις απάντησαν με συμμαχία με τη Βενετία τον Αύγουστο, σύμφωνα με μια εικοσαετή συνθήκη ειρήνης, που υπέγραψαν οι κνέζοι Ράντος, Μπόγκνταν, Γιούραϊ και Σέμεν. Αυτό πυροδότησε συγκρούσεις σε ξηρά και θάλασσα το 1275. Οι δραστηριότητες στα ενδιάμεσα χρόνια είναι άγνωστες, εκτός από το ότι τον Απρίλιο του 1278 τα νησιά Χβαρ και Μπρατς αναγνώρισαν την βενετική εξουσία και το Όμις το 1281.

Στα τέλη του 13ου αιώνα, ο κλάδος Όμις της οικογένειας Κάτσιτς συμμετείχε στην πολιτική των ισχυρότερων Αρχών.  Η τοπική κληρονομική ολιγαρχία τους εξαφανίστηκε, αλλά οι Κάτσιτς πιθανότατα συνέχισαν να ζουν στην περιοχή. Ο πόλεμος με τη Βενετία στα τέλη της δεκαετίας του 1270 και στις αρχές της δεκαετίας του 1280 οδήγησε στην απώλεια του Όμις υπέρ πριγκίπων από την ευγενή οικογένεια Σούμπιτς. Οι Όμις Κάτσιτς αναφέρονται για τελευταία φορά το 1294, όταν οι Βενετοί έγραψαν στους κατοίκους του Ντουμπρόβνικ ζητώντας αποζημίωση από τις Αρχές του Ντουμπρόβνικ, που δεν είχαν στείλει οπλισμένο πλοίο εναντίον των πειρατών του Όμις. Δεν είναι γνωστό αν ο Ιβάν, γιος του Ματέι Κάτσιτς, που αναφέρεται στο Ντουμπρόβνικ το 1285, είχε σχέση με τους Ομισάνι Κάτσιτς. Μετά από αυτό, οι Κάτσιτς δεν αναφέρονται πλέον.

 Αξιοσημείωτα μέλη 

 Ο Νίκολα Κάτσιτς (Nicola kenesius Alemyscii), βασίλευσε μεταξύ περίπου 1167 και περίπου 1180.
 Σεμπένα Κάτσιτς, Μάλντουτς Κάτσιτς, Ράντος Κάτσιτς, Μπόγκνταν Κάτσιτς
 Ο Γιούραϊ  ή Τζούρο Κάτσιτς, παντρεύτηκε την κόρη του βασιλιά Στέφαν Βλάντισλαβ της Σερβίας (1234–1243).

 Κλάδος Μακάρσκα 
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ|Το Γκράντατς προστατεύεται φυσικά από το όρος Μπιόκοβο καθιστώντας το κυρίως προσβάσιμο από τη θάλασσα.
Σε πηγές του 15ου αιώνα, οι Κάτσιτς εμφανίζονται στη Ριβιέρα Μακάρσκα (Κράινα), πιθανότατα ως απόγονοι του κλάδου Κάτσιτς του Όμις. Σύμφωνα με τη γενεαλογία που διατήρησε το πιο γνωστό μέλος της οικογένειας, ο Άντρια Κάτσιτς Μιόσιτς, ένας κλάδος της οικογένειας πήγε στην Ουγγαρία και εκεί πολέμησε με την ευγενή οικογένεια Ζάγκαρ. Επέστρεψαν στη Δαλματία, ένας αδελφός στο Ζάνταρ, ένας άλλος στο Σίμπενικ και οι δύο τελευταίοι στη Ριβιέρα Μακάρσκα, όπου άρχισαν να χτίζουν κάστρα στο Γκράντατς και το Τρπάνι, καθώς και να ασκούν πειρατεία μέχρι την Απουλία. 

Το πρώτο γνωστό μέλος του κλάδου της Μακάρσκα ήταν ο Βρσάικο. Σύμφωνα με τη γενεαλογία, η οικογένεια διακλαδίστηκε από τον γιο του Μπάραν (δεύτερο μισό του 14ου αιώνα). Οι γιοι του Μπάραν, Βουκάσιν, Βούκιτς, Αντρίας και Μπάραν, αναφέρονται σε ιστορικά έγγραφα. Ο βασιλιάς της Βοσνίας Στέφανος Όστογια, το 1417, επιβεβαίωσε τα δικαιώματα των υποτελών του Βουκάσιν, Μπάραν και Γιούραϊ Βουκάτσιτς στο Μάκαρ, το Ντρβένικ, το Πασίτσινα, το Μιλούσε, το Λάπτσανι (Γκράντατς), τα οποία είχαν επιβεβαιωθεί προηγουμένως από τον Βόσνιο μπαν Στέφανο Β΄ Κοτρομάνιτς και τον βασιλιά της Βοσνίας Τβρτκο Α΄. 

Τον Ιούλιο του 1452, ο Γκρούμπισα ζήτησε η οικογένειά του και όλοι οι κάτοικοι της Κράινα να γίνουν Βενετοί υποτελείς. Η Βενετία αποδέχτηκε το αίτημα, επιβεβαίωσε τα παλιά έθιμά τους, επέτρεψε την ίδρυση φρουρίου και λιμανιού στο Μάκαρ και συγχώρησε παλαιότερες βιαιότητες. Έτσι, οι Κάτσιτς και οι κάτοικοι της Κράινα πολέμησαν με δικά τους έξοδα ανάμεσα στους ποταμούς Νερέτβα και Τσέτινα και έδωσαν φόρους στη Βενετία. 

Ένας Βενετός έμπιστος στο Χβαρ ανέφερε, το 1498, την οθωμανική προετοιμασία 25 πλοίων για θαλάσσια επίθεση στην Κράινα και το Κάτσιτς. Τον επόμενο χρόνο, έγιναν Οθωμανοί υπήκοοι. Το 1500, ο μονάρχης του Σπλιτ ανέφερε στη Βενετία ότι οι Οθωμανοί αιχμαλώτισαν αρκετούς αντιπροσώπους από το Σπλιτ και ότι έφτασαν με ασφάλεια στο Μόσταρ μόνο χάρη στον κνέζ Γιούραϊ Μάρκοβιτς, Οθωμανό υπήκοο και φίλο των Βενετών. Ο Μάρκοβιτς έγραψε από τη Μακάρσκα στη Βενετία ότι ήταν κνέζος για 15 χρόνια και πάντα φίλος των Βενετών. Στη συλλογή και το αρχείο Μάρκοβιτς, ο Ντ. Πάπαλιτς βρήκε την κροατική έκδοση του Χρονικού του Ιερέα της Ντούκλια. 

Κατά την οθωμανική κυριαρχία, οι Κάτσιτς αναφέρονταν μόνο εν μέρει, αλλά εξακολουθούσαν να ζουν εκεί. Από τις αρχές του 17ου αιώνα, μπορούν και πάλι να εντοπιστούν στα έγγραφα, αλλά ως μέλη οικογενειών διαφόρων κλάδων, που κατάγονταν από τους πρίγκιπες των παράκτιων περιοχών. Τον 17ο και 18ο αιώνα, η οικογένεια συνέχισε να διακλαδίζεται και να γίνεται ανεξάρτητα γένη. Τα ονόματά τους συνήθως έφεραν συνδυασμό με το Κάτσιτς, καθώς και τον τίτλο κόντε.

Σύμφωνα με τη γενεαλογία, από τους γιους του Βουκάσιν, τον Βούκμιρ, τον Γκρούμπισα, τον Ράντογια και τον Ράντονια, προέκυψαν τρεις κλάδοι. Ανά οικισμό, οι απόγονοι του Βούκμιρ είναι γνωστοί ως Κάτσιτς του Γκράντατς, ενώ εκείνοι των Ραντόνια και Γκρούμπισα είναι οι Κάτσιτς του Μπριστ. Από τον πρώτο κλάδο προέκυψαν οι Γιούρτσεβιτς, Βίσκιτς (Βίσκο), Στίπιτς, Πέκιτς (Πέκο) και Μπαρτόλοβιτς (παλαιότερα Σλαντόγιεβιτς), ενώ από τον δεύτερο κλάδο προήλθαν οι Μιόσιτς, Αλέξιτς (Αλέσιτς), Ζάρκοβιτς και Μπαρίσιτς (Μπαρέσιτς). Ο κλάδος Κάτσιτς-Μπαρτόλοβιτς ή Μπαρτούλοβιτς είναι μέλος της Κροατικής Ένωσης Ευγενών, η οποία ιδρύθηκε το 1995. 

Απόγονοι του γιου του Μπαράν, Βούκιτς, στην Κοτίσινα, ήταν οι Τέρζιτς, Σιμούνοβιτς (αφανίστηκαν τον 17ο αιώνα), Μάρκοβιτς και πιθανώς Μπέγκιτς. Από τον γιο του Μπαράν, Άντριας, προέκυψαν οι Σίλιτς (Σίλιε), Πέριτς, Κλάρεβιτς (Τσάβελιτς), Μπάσε (Μπάσιτς) και Φιλίπτσεβιτς. Οι Κάτσιτς από τον Μάκαρ χωρίστηκαν σε Αντριάσεβιτς και Μίτροβιτς. Απόγονοι του Μπαράν, γιου του Μπαράν, ήταν η οικογένεια των Μπαράνοβιτς. 

 Αξιοσημείωτα μέλη 

 Μπάρτουλ Κάτσιτς-Ζάρκοβιτς (1572–1645), επίσκοπος Μακάρσκα μεταξύ 1615 και 1645
 Πέταρ Κάτσιτς-Σίλιε (~1606–1661), επίσκοπος της Μακάρσκα μεταξύ 1646 και 1660 
 Παβάο Μπάρισιτς Κάτσιτς (πέθανε το 1721), έπαρχος της φραγκισκανικής επαρχίας Μπόσνα Σρεμπρένα μεταξύ 1693 και 1696
 Άντουν Κάτσιτς (1686–1745), επίσκοπος Τρογκίρ μεταξύ 1722 και 1730) και αρχιεπίσκοπος Σπλιτ μεταξύ 1730 και 1745
 Άντρια Κάτσιτς Μιόσιτς (1704–1760), Φραγκισκανός και ποιητής
 Γιούραϊ Πασκάλ Τέρζιτς Κάτσιτς (1740–1820), ποιητής
 Παβάο Κλέμεντ Μιόσιτς Κάτσιτς (1786–1837), επίσκοπος Σπλιτ-Μακάρσκα μεταξύ 1829 και 1837 
 Πέταρ Πέκο Κάτσιτς (1830–1918), Φραγκισκανός και εθνογράφος

 Ουγγρικός κλάδος 
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Τα ερείπια του κάστρου Σάλγκο
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Τα ερείπια του Κάστρου Χόλοκο
Αρκετοί μελετητές θεώρησαν ότι οι Ούγγροι Κάτσιτς μπορεί να ήταν απόγονοι των Όμις Κάτσιτς. Αναφέρονται στις αρχές του 13ου αιώνα στις βόρειες κομητείες Νόγκραντ, Σάλγκο και Χόλοκο.

Οι πρώτοι αναφερόμενοι ευγενείς είναι οι αδελφοί Μιχαήλ Κάτσιτς και Σίμων Κάτσιτς, ο Βοεβόδας της Τρανσυλβανίας (1209–1212· 1215) και ο Μπάνος της Σλαβονίας (1212· κάπου 1213–1218). Ο Σίμων συμμετείχε στη δολοφονία της Βασίλισσας Γερτρούδης της Μερανίας (24 Σεπτεμβρίου 1213). Ως εκ τούτου, ο βασιλιάς Ανδρέας Β' της Ουγγαρίας δήμευσε τα υπάρχοντά του.

Υποστηρικτές του Ανδρέα Β΄ στην εξέγερσή του εναντίον του μεγαλύτερου αδελφού και τότε βασιλιά Έμερικ μπορεί να περιλάμβαναν την ευγενή οικογένεια Κάτσιτς. Με την πρόθεση του νέου βασιλιά να διευρύνει τον κύκλο των υποστηρικτών του, σε ορισμένα μέλη της οικογένειας πιθανότατα δόθηκαν κτήματα στην Ουγγαρία. Μια σχέση μεταξύ του Ούγγρου και του Όμις Κάτσιτς εντοπίζεται κυρίως στην αναφορά του Σίμουν Κάτσιτς σε ένα έγγραφο του 1178, με τον πατέρα του, Νίκολα, και τον αδελφό του, Γιάκοφ, και με τους αδελφούς του, Μπόρισλαβ, Μπογκντάν και άλλα μέλη της οικογένειας σε ένα έγγραφο του 1190. 

Στις επόμενες δύο ή τρεις γενιές, το γένος διακλαδίστηκε σε διάφορες γενεαλογίες και οικογένειες. Ο γιος του Μιχαήλ, Φάλκος (1255), κατείχε περιουσίες στο Σέτσενι και στο Νόγκραντ και ήταν ο ιδρυτής του γένους Λιμπερτσέι, από το οποίο προέκυψαν οι ισχυροί Σέτσενι, Γκερέμπ του Βινγκάρτα και Φάρκας του ΣεσάρμεKristó, Gyula, ed. (1994). Korai Magyar Történeti Lexikon: 9–14. század [Early Hungarian Historical Lexicon: 9–14th centuries]. Budapest: Akadémiai Kiadó. ISBN 963-05-6722-9.. Στους Σέτσενι ανήκε ο Κόνια, μπάνος της Κροατίας (1366–67), ενώ στους Γκερέμπ ανήκε ο Ματίας Γκερέμπ, επίσης μπάνος της Κροατίας (1483–92).

Τα μέλη του γένους αποδέχτηκαν την κυριαρχία του Μάτε Τσακ Γ΄, ενός από τους ισχυρότερους ολιγάρχες του βασιλείου, γύρω στο 1300. Μόνο ένας από αυτούς, ο Τόμας Σετσένι, έγινε οπαδός του βασιλιά Καρόλου Α΄. Κατά συνέπεια, ο βασιλιάς του παραχώρησε τις κτήσεις των συγγενών του μετά από νίκες επί του ολιγάρχη. 

 Αξιοσημείωτα μέλη 

 Μιχαήλ Κάτσιτς (πέθανε μετά το 1228), Βοεβόδας της Τρανσυλβανίας μεταξύ 1209 και 1212, μπάνος της Σλαβονίας (1212)
 Σίμον Κάτσιτς (πέθανε μετά το 1228), Βοεβόδας της Τρανσυλβανίας το 1215, μπάνος της Σλαβονίας το 1213
 Φάρκας, Αρχηγός των οινοχόων της Βασίλισσας το 1298, πατέρας του Τόμας Σετσένι
 Σίμον Κάτσιτς (πέθανε μετά το 1327), Κόμης των Σεκέλι μεταξύ 1321 και 1327
 Κόνια Σετσένι (πέθανε μετά το 1367), μπάνος της Κροατίας μεταξύ 1366 και 1367
 Ματίας Γκερέμπ (πέθανε το 1489), μπάνος της Κροατίας μεταξύ 1483 και 1489

 Δείτε επίσης 

 Κροατική αριστοκρατία
 Δώδεκα ευγενείς φυλές της Κροατίας

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 









 Περαιτέρω ανάγνωση 




Κατηγορία:Κροατικές ευγενείς οικογένειες
Κατηγορία:Οικογένεια Κάτσιτς