Γοδεχίλδη ντε Τόσνυ

Η Γοδεχίλδη ντε Τόσνυ ή Γκοντεβέρ, αγγλ.:  Godehilde of Tosny / Godevere (απεβ. το 1097) ήταν Νορμανδή ευγενής του Οίκου ντε Τόσνυ και 1η σύζυγος του Βαλδουίνου Α΄ της Ιερουσαλήμ .  . Ήταν κόρη του Ραούλ Β΄ ντε Τόσνυ, συντρόφου του Γουλιέλμου Α΄ του Κατακτητή, και της Ισαβέλλας του Κονς.  Ο σύζυγός της την πήρε μαζί του στην Α΄ Σταυροφορία, με αποτέλεσμα το πρόωρο τέλος της.

 Ο βίος της 

 Πρώιμη ζωή και γάμος 
Γεννημένη στον ισχυρό ευγενή Οίκο ντε Τόσνυ, η Γοδεχίλδη ήταν η μόνη γνωστή κόρη του Ραούλ Β΄ ντε Τόσνυ κυρίου του Κονς-αν-Ους, όπου πιθανότατα μεγάλωσε. Ο Ραούλ ήταν πιστός σύμμαχος του Γουλιέλμου Α΄ του Κατακτητή και κατείχε σημαντική έκταση γης στην Αγγλία μετά τη Μάχη του Χέιστινγκς το 1066, φέρνοντας πλούτο στην οικογένειά του ως αποτέλεσμα.  Οι δυτικές του εκτάσεις βρίσκονταν κυρίως στο Χέρεφορντσιρ και το Γούστερσιρ, και οι ανατολικές του εκτάσεις βρίσκονταν στο Νόρφολκ.  Το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς του μπορεί να εντοπιστεί στη Νορμανδία, και συμμετείχε στην εξέγερση του Ροβέρτου Β΄ Κερτοουζ το 1078.

Σε απροσδιόριστο χρόνο, η Γοδεχίλδη παντρεύτηκε τον Βαλδουίνο της Βουλώνης (Οίκου της Φλάνδρας, μικρότερο από τρεις αδελφούς), ο οποίος έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ μετά το τέλος της.  Αν και η Γοδεχίλδη δεν ήταν κληρονόμος, ο γάμος της με τον Βαλδουίνο του έδωσε μία πύλη σε διάφορες διασυνδέσεις στη Νορμανδία, και επομένως η συζυγία ήταν πιο επωφελής γι' αυτόν παρά για τη Γοδεχίλδη. Ωστόσο, είναι πιθανό η ιδιότητα του Βαλδουίνου ως εγγράμματου να θεωρήθηκε ως έπαθλο για τη Γοδεχίλδη.  Το ζεύγος πιθανότατα εγκαταστάθηκε στην αυλή του Ευστάθιου Γ΄ κόμη της Βουλώνης, του μεγαλύτερου αδελφού Βαλδουίνου, ο οποίος είχε εξασφαλίσει τον γάμο της Γοδεχίλδης μαζί του εξαρχής.  Ο Βαλδουίνος επισκεπτόταν τακτικά το φρούριο της οικογένειας της συζύγου του στο Κονς-αν-Ους, και διέμενε με τους Νορμανδούς, τα πεθερικά του, στις αρχές του 1090.  

 Η Α΄ Σταυροφορία 

 Στην Κωνσταντινούπολη του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού 
Στις 15 Αυγούστου 1096 ο Βαλδουίνος της Βουλώνης αναχώρησε για την Α΄ Σταυροφορία με τον στρατό του μεσαίου αδελφού του Γοδεφρείδου του Μπουγιόν, φέρνοντας μαζί του και τη Γοδεχίλδη.  Οι σταυροφόροι έφθασαν στην Ουγγαρία τον Σεπτέμβριο, και ο Γοδεφρείδος συζήτησε τους όρους της πορείας τους μέσα από το βασίλειο με τον Κολομάν της Ουγγαρίας, ενώ ο Βαλδουίνος έμεινε επικεφαλής του στρατού.  Αποφασίστηκε ότι η Γοδεχίλδη και ο Βαλδουίνος μαζί με τους υπηρέτες τους, θα παραδίδονταν ως όμηροι, για να διασφαλιστεί η καλή συμπεριφορά του στρατού. Ο Βαλδουίνος εξοργίστηκε από αυτό, και συμφώνησε μόνο όταν ο Γοδεφρείδος προσφέρθηκε να γίνει όμηρος στη θέση του, κάτι που τον ηρέμησε. Το ζεύγος απελευθερώθηκε λίγο μετά την αποχώρηση των σταυροφόρων από την Ουγγαρία, και η οικογένειά του έφυγε με καλές σχέσεις με τον βασιλιά, ο οποίος έδειξε την αγάπη του δίνοντας δώρα και το φιλί της ειρήνης.  Ο στρατός εισήλθε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα τέλη Νοεμβρίου, και έφθασε στην Κωνσταντινούπολη στις 23 Δεκεμβρίου 1096.  Οι ηγέτες των σταυροφόρων, συμπεριλαμβανομένου του Βαλδουίνου, ορκίστηκαν πίστη στον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό μετά από ακραία αντίσταση, και εγκατέλειψαν την Πόλη στις αρχές Απριλίου του 1097. 

μικρογραφία|Η Μάχη του Δορυλαίου.

Μετά την πολιορκία της Νίκαιας τον Μάιο και τον Ιούνιο, οι Σταυροφόροι δυσαρεστήθηκαν, όταν ο Αλέξιος Α΄ πρόλαβε και κατέλαβε την πόλη πριν από αυτούς. Ο στρατός έφυγε στις 26 Ιουνίου 1097. Σε αυτό το σημείο, ο σταυροφορικός στρατός χωρίστηκε σε δύο μέρη. Η Γοδεχίλδη ακολούθησε τον σύζυγό της, και εντάχθηκε στην ομάδα με επικεφαλής τον Βαλδουίνο της Βουλώνης, τον Γοδεφρείδο του Μπουγιόν, τον Ραϋμόνδο Δ΄ της Τουλούζης, τον Στέφανο Β΄ του Μπλουά και τον Ούγο του Βερμαντουά.  Μόλις τρεις ημέρες αργότερα, οι σταυροφόροι έμαθαν ότι οι Σελτζούκοι σχεδίαζαν ενέδρα στο Δορύλαιο, όταν ο Βοημούνδος του Τάραντα, αρχηγός της άλλης ομάδας, παρατήρησε ανιχνευτές να ακολουθούν τον στρατό του. Αφού οι Σταυροφόροι ενώθηκαν για μία αποφασιστική νίκη στη Μάχη του Δορυλαίου την 1η Ιουλίου 1097, ο Βαλδουίνος της Βουλώνης και ο Τανκρέδος των Ωτβίλ αποσχίστηκαν από τον κύριο στρατό, καθώς οι άλλοι βάδιζαν προς την Αντιόχεια, αφήνοντας πίσω την Γοδεχίλδη.

 Χωρισμός από τον Βαλδουίνο και το τέλος 
Όταν ο Βαλδουίνος της Βουλώνης έφυγε για την Κιλικία με τον Τανκρέδο, η Γοδεχίλδη επρόκειτο να παραμείνει με τον κύριο στρατό. Σύμφωνα με την ιστορικό Σούζαν Μπ. Έντινγκτον, αυτό θα μπορούσε να οφείλεται σε προηγούμενη μακροχρόνια ασθένεια, ή επειδή η εκστρατεία του συζύγου της δεν θεωρήθηκε κατάλληλη για γυναίκες.  Αυτός ο στρατός είχε επικεφαλής τον Γοδεφρείδο του Μπουγιόν, τον Βοημούνδο του Τάραντα, τον Ραϋμόνδο της Τουλούζης, τον Ροβέρτο της Φλάνδρας, τον Ροβέρτο Κούρτοουζ και τον Αντεμάρ του Λε Πουί. Οι σταυροφόροι σταμάτησαν στο Μαράς για λίγες ημέρες, όπου οι Τούρκοι είχαν καταφύγει, πριν καν φθάσουν.  Κατά τη διάρκεια αυτής της παραμονής, διάφορες πηγές ισχυρίστηκαν ότι ο Γοδεφρείδος δέχτηκε επίθεση από μία αρκούδα, αφήνοντάς τον τραυματισμένο και ανίκανο.  Μόλις άκουσε τι συνέβη στον αδελφό του, ο Βαλδουίνος έσπευσε να ενταχθεί στον κύριο στρατό στο Μαράς, για να δει πώς τα πάει ο Γεδεφρείδος, έχοντας πλέον αποσχιστεί οριστικά από τον Τανκρέδο.  Μόνο μετά την άφιξη του Βαλδουίνου, η Γοδεχίλδη υπέκυψε στην ασθένειά της, αποβιώνοντας γύρω στις 15 Οκτωβρίου 1097.  

αριστερά|μικρογραφία|Η στέψη του Βαλδουίνου, όπως απεικονίζεται σε κείμενο του 13ου αι. (Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας).

 Σημειώσεις 

 Αναφορές 

 Πηγές 









Κατηγορία:Οικογένεια ντε Τόσνυ