Ιστορία του αυτοκινήτου

Ο πρόγονος του αυτοκινήτου ήταν το αρχαίο κάρο που αποτελούσε βασικό τροχοφόρο όχημα για μεταφορές και εμφανίστηκε με την επινόηση του τροχού. Με την πάροδο των αιώνων εξελίχθηκε και βελτιώθηκε με προσθήκες αναρτήσεων, μηχανών και άλλων εξαρτημάτων και συστημάτων όπου στο τέλος, έγινε ενα προιόν μαζικά παραγόμενο. Οι χονδροειδείς ιδέες και τα σχέδια αυτοκινήτων μπορούν να εντοπιστούν στην αρχαιότητα και τον μεσαίωνα. Το 1649, ο Hans Hautsch από τη Νυρεμβέργη κατασκεύασε μια άμαξα με μηχανισμό κίνησης. Το 1672, ένα μικρής κλίμακας ατμοκίνητο όχημα δημιουργήθηκε από τον Ferdinand Verbiest. Το πρώτο ατμοκίνητο αυτοκίνητο ικανό για ανθρώπινη μεταφορά κατασκευάστηκε από τον Nicolas-Joseph Cugnot το 1769. Οι εφευρέτες άρχισαν να επεκτείνονται στις αρχές του 19ου αιώνα, δημιουργώντας τον κινητήρα de Rivaz, έναν από τους πρώτους κινητήρες εσωτερικής καύσης, και έναν πρώιμο ηλεκτροκινητήρα. Ο Samuel Brown αργότερα δοκίμασε τον πρώτο βιομηχανικά εφαρμοσμένο κινητήρα εσωτερικής καύσης το 1826. Μόνο δύο από αυτούς κατασκευάστηκαν.

Η ανάπτυξη παρεμποδίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα από την αντίδραση κατά των μεγάλων οχημάτων, ωστόσο η πρόοδος συνεχίστηκε σε ορισμένους κινητήρες εσωτερικής καύσης. Ο κινητήρας εξελίχθηκε καθώς οι μηχανικοί δημιούργησαν κινητήρες εσωτερικής καύσης δύο και τεσσάρων κύκλων και άρχισαν να χρησιμοποιούν βενζίνη. Το πρώτο σύγχρονο αυτοκίνητο - ένα πρακτικό, εμπορεύσιμο αυτοκίνητο για καθημερινή χρήση - και το πρώτο αυτοκίνητο σε μαζική παραγωγή εμφανίστηκαν το 1886, όταν ο Carl Benz ανέπτυξε ένα βενζινοκίνητο αυτοκίνητο και κατασκεύασε πολλά πανομοιότυπα αντίγραφα. Το 1890, ο Gottlieb Daimler, εφευρέτης του κινητήρα υψηλής ταχύτητας που τροφοδοτείται με υγρό πετρέλαιο, και ο Wilhelm Maybach ίδρυσαν την Daimler Motoren Gesellschaft. Το 1926, η εταιρεία συγχωνεύτηκε με την Benz & Cie. (που ιδρύθηκε από τον Carl Benz το 1883) για να σχηματίσουν την Daimler-Benz, γνωστή για την μάρκα αυτοκινήτων Mercedes-Benz.

Από το 1886, πολλοί εφευρέτες και επιχειρηματίες ασχολήθηκαν με την επιχείρηση της «άμαξας χωρίς άλογα», τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη, και οι εφευρέσεις και οι καινοτομίες προώθησαν γρήγορα την ανάπτυξη και την παραγωγή αυτοκινήτων. Ο Ransom E. Olds ίδρυσε την Oldsmobile το 1897 και παρουσίασε το Oldsmobile με καμπύλες το 1901. Ο Olds πρωτοστάτησε στη γραμμή συναρμολόγησης χρησιμοποιώντας πανομοιότυπα, εναλλάξιμα εξαρτήματα, παράγοντας χιλιάδες Oldsmobile μέχρι το 1903. Αν και οι πηγές διαφέρουν, κατασκευάστηκαν περίπου 19.000 Oldsmobile, με το τελευταίο να παράγεται το 1907. Η παραγωγή πιθανότατα κορυφώθηκε από το 1903 έως το 1905, φτάνοντας έως και τις 5.000 μονάδες ετησίως. Το 1908, η Ford Motor Company έφερε περαιτέρω επανάσταση στην παραγωγή αυτοκινήτων αναπτύσσοντας και πουλώντας το Ford Model T σε σχετικά μέτρια τιμή. Από το 1913, η εισαγωγή μιας προηγμένης κινούμενης γραμμής συναρμολόγησης επέτρεψε στη Ford να μειώσει την τιμή του Model T κατά σχεδόν 50%, καθιστώντας το το πρώτο μαζικά προσιτό αυτοκίνητο.

Πηγές ισχύως

Η πρώιμη ιστορία της αυτοκινητοβιομηχανίας επικεντρώθηκε στην αναζήτηση μιας αξιόπιστης φορητής μονάδας ισχύος (κινητήρα) για την κίνηση του οχήματος.

Ατμοκίνητα τροχοφόρα οχήματα

17ος και 18ος αιώνας
Ο Φέρντιναντ Βέρμπιστ, μέλος μιας αποστολής Ιησουιτών στην Κίνα, κατασκεύασε ένα ατμοκίνητο όχημα γύρω στο 1672 ως παιχνίδι για τον αυτοκράτορα Kangxi. Ήταν μικρής κλίμακας και δεν μπορούσε να μεταφέρει οδηγό, αλλά ήταν, ίσως, το πρώτο λειτουργικό ατμοκίνητο όχημα («αυτοκίνητο»).

Αυτοκινούμενα ατμοκίνητα οχήματα αρκετά μεγάλα για τη μεταφορά ανθρώπων και φορτίων επινοήθηκαν στα τέλη του 18ου αιώνα. Ο Νικολά-Ζοζέφ Κυνιό επέδειξε το fardier à vapeur ("άμαξα με ατμό"), ένα πειραματικό ατμοκίνητο κανονιοφορέα, το 1770 και το 1771. Το σχέδιο του Κυνιό αποδείχθηκε μη πρακτικό και η εφεύρεσή του δεν αναπτύχθηκε στην πατρίδα του, τη Γαλλία. Το κέντρο της καινοτομίας μεταφέρθηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Μέχρι το 1784, ο Ουίλιαμ Μάρντοκ είχε κατασκευάσει ένα λειτουργικό μοντέλο ατμοκίνητου βαγονιού στο Redruth της Αγγλίας και το 1801 ο Ρίτσαρντ Τρέβιθικ χρησιμοποιούσε ένα όχημα πλήρους μεγέθους στους δρόμους του Camborne της Αγγλίας επίσης.

19ος  αιώνας
Στις αρχές του 19ου αιώνα, έγιναν επιτυχημένες προσπάθειες στη Βρετανία για την εισαγωγή ατμοκίνητων βαγονιών, όπως αυτές του Gurney και του Hancock. Ωστόσο, αντίθετα συμφέροντα κατάφεραν να καταστήσουν τις υπηρεσίες ασύμφορες χρεώνοντας υπερβολικά διόδια στις σιδηροδρομικές γραμμές. Η χρήση ατμού για τις μεταφορές στράφηκε στους σιδηροδρόμους. Από τα μέσα του αιώνα, ο ατμός χρησιμοποιήθηκε για βαρέα οχήματα για την παροχή κινητήριας δύναμης στις μεταφορές και στη γεωργία. Μια αντίδραση κατά της χρήσης αυτών των μεγάλων οχημάτων στους δρόμους οδήγησε σε νομοθεσία όπως ο Νόμος περί Ατμομηχανών του Ηνωμένου Βασιλείου του 1865. Αυτός απαιτούσε τα μηχανοκίνητα οχήματα σε δημόσιους δρόμους να προηγούνται από έναν πεζό που να φέρει κόκκινη σημαία. Αυτό εμπόδισε την ανάπτυξη των οδικών μεταφορών στο Ηνωμένο Βασίλειο για το υπόλοιπο του 19ου αιώνα. Μετά την επιτυχημένη ανάπτυξη ελαφρών αυτοκινήτων στη Γαλλία και τη Γερμανία, η άσκηση πίεσης από τους οδηγούς πέτυχε να καταργήσει τον νόμο το 1896 για οχήματα βάρους κάτω των 3 τόνων.

Το 1816, ένας καθηγητής στο Πολυτεχνείο της Πράγας, ο Γιόζεφ Μπόζεκ, κατασκεύασε ένα ατμοκίνητο αυτοκίνητο με καύση πετρελαίου.  Ο Γουόλτερ Χάνκοκ, κατασκευαστής και χειριστής ατμοκίνητων λεωφορείων του Λονδίνου, κατασκεύασε το 1838 ένα διθέσιο φαέθον.

Το 1867, ο Καναδός κοσμηματοπώλης Χένρι Σεθ Τέιλορ παρουσίασε το τετράτροχο «ατμοκίνητο καρότσι» του στην Έκθεση Στάνστεντ στο Στάνστεντ του Κεμπέκ και ξανά την επόμενη χρονιά. Η βάση του καροτσιού, το οποίο άρχισε να κατασκευάζει το 1865, ήταν ένα άρμα με μεγάλους τροχούς και βάσεις για τη στήριξη μιας δικύλινδρης ατμομηχανής τοποθετημένης στο πάτωμα του αμαξώματος. Το 1873, ο Γάλλος Αμεντέ Μπολέ κατασκεύασε αυτοκινούμενα ατμοκίνητα οδικά οχήματα για τη μεταφορά ομάδων επιβατών.

Το πρώτο αυτοκίνητο κατάλληλο για χρήση σε υπάρχοντες δρόμους άμαξας στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ένα ατμοκίνητο όχημα που εφευρέθηκε το 1871 από τον Δρ. J.W. Carhart, ιερέα της Μεθοδιστικής Επισκοπικής Εκκλησίας, στο Ρασίν του Ουισκόνσιν. Αυτό ώθησε την πολιτεία του Ουισκόνσιν το 1875 να προσφέρει ένα βραβείο 10.000 δολαρίων ΗΠΑ (ισοδύναμο με 293.182 δολάρια του 2025) στον πρώτο που θα κατασκεύαζε ένα αυτοκινούμενο όχημα ως υποκατάστατο για τη χρήση αλόγων και άλλων ζώων. Όρισαν ότι το όχημα θα έπρεπε να διατηρεί μέση ταχύτητα άνω των 8 χλμ./ώρα (5 μίλια/ώρα) σε μια διαδρομή 320 χλμ. (200 μίλια). Η προσφορά οδήγησε στον πρώτο αγώνα αυτοκινήτων από πόλη σε πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες, που ξεκίνησε στις 16 Ιουλίου 1878 στο Γκριν Μπέι του Ουισκόνσιν και κατέληξε στο Μάντισον του Ουισκόνσιν, μέσω Άπλετον, Όσκος, Γουόπουν, Γουότερταουν, Φορτ Άτκινσον και Τζέινσβιλ. Ενώ επτά οχήματα ήταν καταχωρημένα, μόνο δύο ξεκίνησαν να αγωνίζονται: οι συμμετοχές από το Green Bay και το Oshkosh. Το όχημα από το Green Bay ήταν πιο γρήγορο αλλά χάλασε πριν ολοκληρώσει τον αγώνα. Το Oshkosh ολοκλήρωσε την διαδρομή των 323 χιλιομέτρων σε 33 ώρες και 27 λεπτά και σημείωσε μέση ταχύτητα 9,7 χλμ./ώρα. Το 1879, η νομοθετική εξουσία απένειμε το μισό βραβείο.

20ος αιώνας
Προ του Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Τα ατμοκίνητα οδικά οχήματα, τόσο αυτοκίνητα όσο και βαγόνια, έφτασαν στο αποκορύφωμα της ανάπτυξής τους στις αρχές της δεκαετίας του 1930 με ελαφρούς λέβητες ταχείας ατμοποίησης και αποδοτικούς σχεδιασμούς κινητήρων. Οι κινητήρες εσωτερικής καύσης αναπτύχθηκαν επίσης σημαντικά κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, καθιστώντας τους ευκολότερους στη λειτουργία και πιο αξιόπιστους. Η ανάπτυξη του κινητήρα ντίζελ υψηλής ταχύτητας από το 1930 άρχισε να τους αντικαθιστά με βαγόνια, η οποία επιταχύνθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο από τις φορολογικές αλλαγές που καθιστούσαν τα ατμοκίνητα βαγόνια ασύμφορα από τη μια μέρα στην άλλη. Παρόλο που ορισμένοι σχεδιαστές συνέχισαν να υποστηρίζουν την ατμοκίνηση, δεν σημειώθηκαν σημαντικές εξελίξεις στην παραγωγή ατμοκίνητων αυτοκινήτων μετά το Doble το 1931.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο

Μένει να δούμε αν τα ατμοκίνητα αυτοκίνητα θα ξαναγεννηθούν ποτέ σε μεταγενέστερες τεχνολογικές εποχές. Περιοδικά όπως το Light Steam Power συνέχισαν να γράφουν για αυτά μέχρι τη δεκαετία του 1980. Τη δεκαετία του 1950, υπήρξε ενδιαφέρον για τα ατμοκίνητα αυτοκίνητα με στροβιλισμό που κινούνται με μικρούς πυρηνικούς αντιδραστήρες (αυτό ίσχυε και για τα αεροσκάφη). Ωστόσο, οι φόβοι για τους κινδύνους που ενυπάρχουν στην τεχνολογία πυρηνικής σχάσης σύντομα σκότωσαν αυτές τις ιδέες.

Ηλεκτρικά αυτοκίνητα

19ος αιώνας

Το 1828, ο Ányos Jedlik, ένας Ούγγρος που εφηύρε έναν πρώιμο ηλεκτρικό κινητήρα, κατασκεύασε ένα μικροσκοπικό μοντέλο αυτοκινήτου που τροφοδοτούνταν από τον νέο του κινητήρα. Το 1834, ο σιδηρουργός από το Βερμόντ, Thomas Davenport, εφευρέτης του πρώτου αμερικανικού ηλεκτροκινητήρα συνεχούς ρεύματος, εγκατέστησε τον κινητήρα του σε ένα μικρό μοντέλο αυτοκινήτου, το οποίο λειτουργούσε σε μια μικρή κυκλική ηλεκτρισμένη τροχιά. Το 1835, ο καθηγητής Sibrandus Stratingh από το Χρόνινγκεν της Ολλανδίας και ο βοηθός του Christopher Becker δημιούργησαν ένα μικρής κλίμακας ηλεκτρικό αυτοκίνητο, που τροφοδοτούνταν από μη επαναφορτιζόμενα πρωτογενή στοιχεία. Το 1838, ο Σκωτσέζος Robert Davidson κατασκεύασε μια ηλεκτρική μηχανή τρένου που έφτανε σε ταχύτητα τα 6,4 χλμ./ώρα (4 μίλια/ώρα). Στην Αγγλία, το 1840 χορηγήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τη χρήση σιδηροτροχιών ως αγωγών ηλεκτρικού ρεύματος, και παρόμοια αμερικανικά διπλώματα ευρεσιτεχνίας εκδόθηκαν στους Lilley και Colten το 1847.

Οι πηγές υποδεικνύουν διαφορετικές δημιουργίες, όπως το πρώτο ηλεκτρικό αυτοκίνητο. Μεταξύ 1832 και 1839 (το ακριβές έτος είναι αβέβαιο), ο Ρόμπερτ Άντερσον από τη Σκωτία εφηύρε ένα ακατέργαστο ηλεκτρικό βαγόνι που τροφοδοτούνταν από μη επαναφορτιζόμενες πρωτογενείς μπαταρίες. Τον Νοέμβριο του 1881, ο Γάλλος εφευρέτης Γκυστάβ Τρουβέ επέδειξε ένα λειτουργικό τρίτροχο αυτοκίνητο που τροφοδοτούνταν με ηλεκτρική ενέργεια στη Διεθνή Έκθεση Ηλεκτρικής Ενέργειας. Ο Άγγλος εφευρέτης Τόμας Πάρκερ, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για καινοτομίες όπως η ηλεκτροδότηση του μετρό του Λονδίνου, οι εναέριες γραμμές τραμ στο Λίβερπουλ και το Μπέρμιγχαμ και το άκαπνο καύσιμο coalite, κατασκεύασε ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο στο Λονδίνο το 1884, χρησιμοποιώντας τις δικές του ειδικά σχεδιασμένες επαναφορτιζόμενες μπαταρίες υψηλής χωρητικότητας. Ωστόσο, κάποιοι άλλοι θεωρούν το Flocken Elektrowagen του 1888 από τον Γερμανό εφευρέτη Αντρέας Φλόκεν ως το πρώτο πραγματικό ηλεκτρικό αυτοκίνητο.

20ός αιώνας

Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα γνώρισαν δημοτικότητα από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν ο ηλεκτρισμός ήταν από τις προτιμώμενες μεθόδους για την πρόωση των αυτοκινήτων. Οι εξελίξεις στην τεχνολογία εσωτερικής καύσης, ειδικά η ηλεκτρική μίζα, σύντομα κατέστησαν αυτό το πλεονέκτημα αναξιόπιστο. Η μεγαλύτερη αυτονομία των βενζινοκίνητων αυτοκινήτων, οι ταχύτεροι χρόνοι ανεφοδιασμού και η αυξανόμενη υποδομή πετρελαίου, μαζί με τη μαζική παραγωγή βενζινοκίνητων οχημάτων από εταιρείες όπως η Ford Motor Company, η οποία μείωσε τις τιμές των βενζινοκίνητων αυτοκινήτων σε λιγότερο από το μισό των αντίστοιχων ηλεκτρικών αυτοκινήτων, οδήγησαν σε μείωση της χρήσης της ηλεκτρικής πρόωσης, ουσιαστικά απομακρύνοντάς την από αγορές όπως οι ΗΠΑ μέχρι τη δεκαετία του 1930.

21ος αιώνας

Οι αυξημένες ανησυχίες σχετικά με τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των βενζινοκίνητων αυτοκινήτων, οι υψηλότερες τιμές της βενζίνης, οι βελτιώσεις στην τεχνολογία των μπαταριών και η προοπτική της κορύφωσης της κατανάλωσης πετρελαίου έχουν προκαλέσει ανανεωμένο ενδιαφέρον για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα οποία θεωρούνται πιο φιλικά προς το περιβάλλον και φθηνότερα στη συντήρηση και τη λειτουργία τους, παρά το υψηλό αρχικό κόστος.

Κινητήρες εσωτερικής καύσης
Μείγματα αερίων

Η έλλειψη κατάλληλων καυσίμων, ιδιαίτερα υγρών, εμπόδισε τις πρώτες προσπάθειες κατασκευής και χρήσης κινητήρων εσωτερικής καύσης, επομένως, ορισμένοι από τους πρώτους κινητήρες χρησιμοποιούσαν μείγματα αερίων. Το 1806, ο Ελβετός μηχανικός Φρανσουά Ισάακ ντι Ριβάζ κατασκεύασε έναν κινητήρα εσωτερικής καύσης με μείγμα υδρογόνου και οξυγόνου. Το 1826, ο Άγγλος Samuel Brown δοκίμασε τον κινητήρα εσωτερικής καύσης με υδρογόνο, χρησιμοποιώντας τον για να προωθήσει ένα όχημα στο Shooter's Hill στο νοτιοανατολικό Λονδίνο. Το αυτοκίνητο του Ετιέν Λενουάρ με έναν μονοκύλινδρο κινητήρα εσωτερικής καύσης με υδρογόνο και αέριο έκανε μια δοκιμαστική οδήγηση από το Παρίσι στο Ζουενβίλ-λε-Πον το 1860, καλύπτοντας περίπου 9 χλμ. (5,6 μίλια) σε περίπου τρεις ώρες. Μια μεταγενέστερη έκδοση προωθήθηκε με αέριο άνθρακα. Το όχημα Delamare-Deboutteville κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και δοκιμάστηκε το 1884.

Βενζίνη

Ο Νίκολαους Όττο και ο Ευγένιος Λάνγκεν είχαν κατασκευάσει μια λειτουργική μηχανή το 1867. Γύρω στο 1870, στη Βιέννη της Αυστροουγγαρίας, ο εφευρέτης Ζίγκφριντ Μάρκους τοποθέτησε μια μηχανή εσωτερικής καύσης υγρού καυσίμου σε μια απλή χειράμαξα, γεγονός που τον έκανε τον πρώτο άνθρωπο που κινούσε όχημα χρησιμοποιώντας βενζίνη. Σήμερα, αυτό είναι γνωστό ως «το πρώτο αυτοκίνητο του Μάρκους», αλλά θα ήταν καλύτερο να περιγραφεί ως κάρο. Το δεύτερο αυτοκίνητό του, που κατασκευάστηκε και τέθηκε σε λειτουργία το 1875 σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ήταν το πρώτο αυτοκίνητο με βενζίνη και στεγάζεται στο Τεχνικό Μουσείο της Βιέννης. Ωστόσο, η τελευταία έρευνα δείχνει ότι δεν κατασκευάστηκε μέχρι το 1888/89. Το 1883, ο Μάρκους εξασφάλισε ένα γερμανικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα σύστημα ανάφλεξης χαμηλής τάσης τύπου μαγνητο. Αυτό ήταν το μόνο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του για αυτοκίνητα. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, τιμήθηκε από ορισμένους ως ο δημιουργός του αυτοκινήτου, αλλά οι Ναζί σχεδόν έσβησαν τη θέση του στην ιστορία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Επειδή ο Μάρκους ήταν εβραϊκής καταγωγής, το γραφείο προπαγάνδας των Ναζί διέταξε την καταστροφή του έργου του, την διαγραφή του ονόματός του από τα μελλοντικά σχολικά βιβλία και την αφαίρεση των δημόσιων αναμνηστικών του. Ο Τζον Νίξον των London Times το 1938 θεώρησε την ανάπτυξη του αυτοκινήτου από τον Μάρκους πειραματική, σε αντίθεση με τον Καρλ Μπεντς, ο οποίος μετέφερε την ιδέα από πειραματική στην παραγωγή. Ο Νίξον περιέγραψε τα αυτοκίνητα του Μάρκους ως μη πρακτικά.Nixon, John C. (29 March 1938). "The First Motor Car". The Times. No. 47955. London. p. 52.

Ο Μπεντς κατασκεύασε το πρώτο του αυτοκίνητο, το Benz Patent Motorcar, το 1885 στο Μάνχαϊμ. Θεωρείται το πρώτο σύγχρονο αυτοκίνητο - ένα πρακτικό, εμπορεύσιμο αυτοκίνητο για καθημερινή χρήση - και το πρώτο σε μαζική παραγωγή. Ο Μπεντς έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το αυτοκίνητό του στις 29 Ιανουαρίου 1886, και ξεκίνησε την πρώτη παραγωγή αυτοκινήτων το 1888, αφού η Μπέρθα Μπεντς, η σύζυγός του, είχε αποδείξει - με το πρώτο ταξίδι μεγάλης απόστασης τον Αύγουστο του 1888, από το Μάνχαϊμ στο Πφόρτσχαϊμ και πίσω - ότι η άμαξα χωρίς άλογα ήταν ικανή για μεγάλα ταξίδια. Από το 2008, μια διαδρομή μνήμης της Μπέρθα Μπεντς τιμά αυτό το γεγονός.

Λίγο αργότερα, οι Γκότλιμπ Ντάιμλερ και Βίλχελμ Μάιμπαχ στη Στουτγάρδη το 1889 σχεδίασαν ένα όχημα από την αρχή για να γίνει αυτοκίνητο, αντί για άμαξα με άλογα εξοπλισμένη με κινητήρα. Συνήθως τους αποδίδεται και η εφεύρεση της πρώτης μοτοσικλέτας το 1885.

Το 1891, ο Τζον Γουίλιαμ Λάμπερτ κατασκεύασε ένα τρίτροχο στο Οχάιο Σίτι του Οχάιο, το οποίο καταστράφηκε σε πυρκαγιά την ίδια χρονιά, ενώ ο Henry Nadig κατασκεύασε ένα τετράτροχο στο Άλενταουν της Πενσυλβάνια.

Το πρώτο τετράτροχο βενζινοκίνητο αυτοκίνητο στο Ηνωμένο Βασίλειο κατασκευάστηκε στο Γουόλθαμστοου από τον Φρέντερικ Μπρέμερ το 1892. Ένα άλλο κατασκευάστηκε στο Μπέρμιγχαμ το 1895 από τον Φρέντερικ Γουίλιαμ Λάντσεστερ, ο οποίος κατοχύρωσε επίσης με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το δισκόφρενο. Η πρώτη ηλεκτρική μίζα εγκαταστάθηκε σε ένα Arnold, μια προσαρμογή του Benz Velo, που κατασκευάστηκε στο Κεντ μεταξύ 1895 και 1898.

Ο George Foote Foss από το Sherbrooke του Κεμπέκ, κατασκεύασε ένα μονοκύλινδρο βενζινοκίνητο αυτοκίνητο το 1896, το οποίο οδήγησε για τέσσερα χρόνια, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των δημοτικών αξιωματούχων για σύλληψη για τις «τρελές του γελοιότητες».

Εποχές εφευρέσεων
Άμαξα χωρίς άλογα ή εποχή των βετεράνων

Ο Αμερικανός George B. Selden υπέβαλε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις 8 Μαΐου 1879. Η αίτησή του περιελάμβανε τον κινητήρα και τη χρήση του σε ένα τετράτροχο αυτοκίνητο. Ο Selden υπέβαλε μια σειρά τροποποιήσεων στην αίτησή του, οι οποίες παρέτειναν τη νομική διαδικασία, με αποτέλεσμα να υπάρξει μια καθυστέρηση 16 ετών πριν από την χορήγηση του διπλώματος ευρεσιτεχνίας στις 5 Νοεμβρίου 1895. Ο Selden παραχώρησε με άδεια το δίπλωμά του ευρεσιτεχνίας στις περισσότερες μεγάλες αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, εισπράττοντας ένα τέλος για κάθε αυτοκίνητο που παρήγαγαν και δημιουργώντας τον Σύνδεσμο Αδειοδοτημένων Κατασκευαστών Αυτοκινήτων. Η Ford Motor Company ήσκησε δίωξη κατά αυτού του διπλώματος ευρεσιτεχνίας στο δικαστήριο, και τελικά κέρδισε την έφεση. Ο Χένρυ Φορντ κατέθεσε ότι το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας έκανε περισσότερα για να εμποδίσει παρά να ενθαρρύνει την ανάπτυξη αυτοκινήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τα πρώτα αυτοκίνητα κατασκευάστηκαν από τον Carl Benz το 1888 στη Γερμανία και, κατόπιν αδείας του Benz, στη Γαλλία από τον Emile Roger. Υπήρχαν πολλοί άλλοι, συμπεριλαμβανομένων των κατασκευαστών τρίκυκλων Rudolf Egg, Edward Butler και Léon Bollée. Ο Bollée, χρησιμοποιώντας έναν κινητήρα 650 cc (40 cu in) δικής του σχεδίασης, επέτρεψε στον οδηγό του, Jamin, να αναπτύξει μέση ταχύτητα 45 km/h (28 mph) στον αγώνα Paris-Tourville του 1897. Μέχρι το 1900, η ​​μαζική παραγωγή αυτοκινήτων είχε ξεκινήσει στη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η πρώτη εταιρεία που ιδρύθηκε αποκλειστικά για την κατασκευή αυτοκινήτων ήταν η Panhard et Levassor στη Γαλλία, η οποία επίσης πιστώνεται με την εισαγωγή του πρώτου τετρακύλινδρου κινητήρα.  Ιδρυμένη το 1889, η Panhard ακολουθήθηκε από την Peugeot δύο χρόνια αργότερα. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η αυτοκινητοβιομηχανία άρχισε να απογειώνεται στη Δυτική Ευρώπη, ειδικά στη Γαλλία, όπου κατασκευάστηκαν 30.204 αυτοκίνητα το 1903, αντιπροσωπεύοντας το 48,8% της παγκόσμιας παραγωγής αυτοκινήτων εκείνο το έτος.

Σε όλες τις βόρειες πολιτείες των ΗΠΑ, οι τοπικοί μηχανικοί πειραματίστηκαν με διάφορα πρωτότυπα. Στην Αϊόβα, για παράδειγμα, μέχρι το 1890, ο Jesse O. Wells οδήγησε μια ατμοκίνητη ατμομηχανή. Υπήρξαν πολλά πειράματα σε ηλεκτρικά οχήματα που κινούνταν από μπαταρίες αποθήκευσης. Οι πρώτοι χρήστες παρήγγειλαν τα πρώτα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα, συμπεριλαμβανομένων των αυτοκινήτων Haynes, Mason και Duesenberg. Σιδεράδες και μηχανικοί άρχισαν να λειτουργούν πρατήρια επισκευών και βενζίνης. Στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης, οι αδελφοί Charles και Frank Duryea ίδρυσαν την Duryea Motor Wagon Company το 1893, η οποία έγινε η πρώτη αμερικανική εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων. Η Autocar Company, που ιδρύθηκε το 1897, καθιέρωσε πολλές καινοτομίες που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται και παραμένει ο παλαιότερος εν λειτουργία κατασκευαστής μηχανοκίνητων οχημάτων στις ΗΠΑ. Ωστόσο, ήταν ο Ransom E. Olds και η Olds Motor Vehicle Company του (αργότερα γνωστή ως Oldsmobile) που θα κυριαρχούσαν σε αυτήν την εποχή με την εισαγωγή του Oldsmobile Curved Dash. Η γραμμή παραγωγής του λειτουργούσε το 1901. Η εταιρεία Thomas B. Jeffery ανέπτυξε το δεύτερο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής στον κόσμο όπου κατασκευάστηκαν και πουλήθηκαν 1.500 Rambler τον πρώτο χρόνο, αντιπροσωπεύοντας το ένα έκτο όλων των υπαρχόντων αυτοκινήτων στις ΗΠΑ εκείνη την εποχή. Μέσα σε ένα χρόνο, η Cadillac (που σχηματίστηκε από την εταιρεία Henry Ford), η Winton και η Ford παρήγαγαν επίσης αυτοκίνητα κατά χιλιάδες. Στο Σάουθ Μπεντ της Ιντιάνα, οι αδελφοί Studebaker, έχοντας γίνει οι κορυφαίοι κατασκευαστές οχημάτων με άλογα στον κόσμο, έκαναν μια μετάβαση σε ηλεκτρικά αυτοκίνητα το 1902 και σε βενζινοκινητήρες το 1904. Συνέχισαν να κατασκευάζουν αλογάμαξες μέχρι το 1919.

Το πρώτο αυτοκίνητο στην Κεντρική Ευρώπη κατασκευάστηκε από την Αυστροουγγρική εταιρεία Nesselsdorfer Wagenbau (που αργότερα μετονομάστηκε σε Tatra στη σημερινή Τσεχική Δημοκρατία) το 1897, το αυτοκίνητο Präsident. Το 1898, ο Louis Renault είχε ένα τροποποιημένο De Dion-Bouton, με σταθερό άξονα μετάδοσης κίνησης και διαφορικό, καθιστώντας «ίσως το πρώτο hot rod στην ιστορία» και φέρνοντας τον Renault και τους αδελφούς του στην αυτοκινητοβιομηχανία. Η καινοτομία ήταν ραγδαία και αχαλίνωτη, χωρίς σαφή πρότυπα για τις βασικές αρχιτεκτονικές οχημάτων, τα στυλ αμαξώματος, τα υλικά κατασκευής ή τα χειριστήρια. Για παράδειγμα, πολλά αυτοκίνητα βετεράνων χρησιμοποιούν πηδάλιο αντί για το τιμόνι. Κατά τη διάρκεια του 1903, ο Rambler τυποποίησε το τιμόνι και μετέφερε τη θέση του οδηγού στην αριστερή πλευρά του οχήματος. Η κίνηση με αλυσίδα κυριαρχούσε έναντι του άξονα μετάδοσης κίνησης και τα κλειστά αμαξώματα ήταν σπάνια. Τα φρένα τυμπάνου εισήχθησαν από τη Renault το 1902. Την επόμενη χρονιά, ο Ολλανδός σχεδιαστής Jacobus Spijker κατασκεύασε το πρώτο αγωνιστικό αυτοκίνητο με τετρακίνηση. Δεν συμμετείχε ποτέ σε αγώνες. Θα ήταν το 1965 και το Jensen FF πριν χρησιμοποιηθεί η τετρακίνηση σε αυτοκίνητο παραγωγής.

Στις 22 Ιουλίου 1894, πραγματοποιήθηκε ο αγώνας αυτοκινήτων Παρισιού-Ρουέν, ο οποίος μερικές φορές αναφέρεται ως ο πρώτος αγώνας αυτοκινήτων στον κόσμο.

Μέσα σε λίγα χρόνια, εκατοντάδες κατασκευαστές σε όλο τον δυτικό κόσμο χρησιμοποιούσαν πολλές τεχνολογίες. Τα αυτοκίνητα με ατμό, ηλεκτρικό ρεύμα και βενζίνη ανταγωνίζονταν για δεκαετίες, με τους κινητήρες εσωτερικής καύσης βενζίνης να κυριαρχούν μέχρι τη δεκαετία του 1910. Σχεδιάστηκαν αυτοκίνητα με διπλό ή ακόμη και τετραπλό κινητήρα, και ο κυβισμός του κινητήρα κυμαινόταν σε περισσότερα από 12 λίτρα (730 κυβικά εκατοστά). Πολλές σύγχρονες εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένων των υβριδικών βενζινοκινητήρων/ηλεκτρικών κινητήρων, των κινητήρων πολλαπλών βαλβίδων, των εκκεντροφόρων επι της επικεφαλής και της τετρακίνησης, επιχειρήθηκαν και απορρίφθηκαν εκείνη την εποχή.

Η καινοτομία δεν περιοριζόταν στα ίδια τα οχήματα. Ο αυξανόμενος αριθμός αυτοκινήτων ώθησε την ανάπτυξη της πετρελαϊκής βιομηχανίας, καθώς και την ανάπτυξη τεχνολογίας για την παραγωγή βενζίνης (αντικαθιστώντας την κηροζίνη και το πετρέλαιο άνθρακα) και βελτιώσεις σε λιπαντικά ορυκτελαίων ανθεκτικά στη θερμότητα (αντικαθιστώντας τα φυτικά και ζωικά έλαια).

Υπήρχαν επίσης κοινωνικές επιπτώσεις. Θα δημιουργούνταν μουσική για τα αυτοκίνητα, όπως το "In My Merry Oldsmobile" (μια παράδοση που συνεχίζεται σε πολλά είδη). Ταυτόχρονα, το 1896, ο William Jennings Bryan θα ήταν ο πρώτος υποψήφιος για την προεδρία που θα έκανε προεκλογική εκστρατεία με αυτοκίνητο (δωρεά του Mueller), στο Decatur του Ιλινόις. Τρία χρόνια αργότερα, ο Jacob German θα ξεκινούσε μια παράδοση για τους οδηγούς ταξί της Νέας Υόρκης, όταν θα έτρεχε με ταχύτητα στην Lexington Avenue, με την «απερίσκεπτη» ταχύτητα των 19 χλμ./ώρα (12 μίλια/ώρα). Επίσης, το 1899, το Akron του Οχάιο υιοθέτησε το πρώτο αυτοκινούμενο «βαγόνι μεταφοράς κρατουμένων».

Μέχρι το 1900, τα πρώτα κέντρα της εθνικής αυτοκινητοβιομηχανίας αναπτύχθηκαν σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Βελγίου (έδρα του Vincke, που αντέγραψε τον Benz· της Germain, ενός ψευδο-Panhard· και των Linon και Nagant, και οι δύο βασισμένες στο Gobron-Brillié), της Ελβετίας (με επικεφαλής τους Fritz Henriod, Rudolf Egg, Saurer, Johann Weber και Lorenz Popp), της Vagnfabrik AB στη Σουηδία, της Hammel (από τους A. F. Hammel και H. U. Johansen στην Κοπεγχάγη, στη Δανία, η οποία κατασκεύασε μόνο ένα αυτοκίνητο, περίπου το 1886), της Irgens (ξεκινώντας στο Μπέργκεν της Νορβηγίας, το 1883, αλλά χωρίς επιτυχία), της Ιταλίας (όπου η FIAT ξεκίνησε το 1899) και ακόμη και στην Αυστραλία (όπου η Pioneer ίδρυσε το 1898, με ήδη αρχαϊκό βαγόνι με παραφίνη και κεντρικό άξονα διεύθυνσης). Εν τω μεταξύ, είχε ξεκινήσει το εξαγωγικό εμπόριο, με τον Κοχ να εξάγει αυτοκίνητα και φορτηγά από το Παρίσι στην Τυνησία, την Αίγυπτο, το Ιράν και τις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες. Αυτοκίνητα εξήχθησαν επίσης σε βρετανικές αποικίες. Για παράδειγμα, το πρώτο στάλθηκε στην Ινδία το 1897.

Καθ' όλη τη διάρκεια της εποχής των βετεράνων του αυτοκινήτου, το αυτοκίνητο θεωρούνταν περισσότερο ως καινοτομία παρά ως μια πραγματικά χρήσιμη συσκευή. Οι βλάβες ήταν συχνές, τα καύσιμα ήταν δύσκολο να βρεθούν, οι δρόμοι κατάλληλοι για ταξίδια ήταν σπάνιοι και η ταχεία καινοτομία σήμαινε ότι ένα αυτοκίνητο ενός έτους ήταν σχεδόν άχρηστο. Σημαντικές ανακαλύψεις στην απόδειξη της χρησιμότητας του αυτοκινήτου ήρθαν το 1888 με το ιστορικό ταξίδι μεγάλων αποστάσεων της Μπέρθα Μπεντς, συζύγου του Καρλ Μπεντς, όταν ταξίδεψε περισσότερα από 80 χλμ. (50 μίλια) από το Μάνχαϊμ στο Πφόρτσχαϊμ, για να ευαισθητοποιήσει τους ανθρώπους σχετικά με τις δυνατότητες των οχημάτων που κατασκεύαζε ο σύζυγός της, και το 1903 μετά την επιτυχημένη διηπειρωτική διαδρομή του Οράτιου Νέλσον Τζάκσον στις ΗΠΑ με ένα αυτοκίνητο Winton.

Ορειχάλκινα/Εδουαρδιανή εποχή


Η περίοδος του Ορείχαλκου ή Εδουαρδιανή εποχή, διήρκεσε από περίπου το 1905 έως το 1914 και την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Γενικά αναφέρεται ως Εδουαρδιανή εποχή, αλλά στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι συχνά γνωστή ως εποχή του Ορείχαλκου από την ευρεία χρήση του στα οχήματα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Μέσα στα 15 χρόνια που αποτελούν αυτήν την εποχή, τα διάφορα πειραματικά σχέδια και τα εναλλακτικά συστήματα ισχύος θα περιθωριοποιούνταν. Αν και το σύγχρονο αυτοκίνητο τουρισμού είχε εφευρεθεί νωρίτερα, μόνο όταν το Système Panhard των Panhard et Levassor αδειοδοτήθηκε ευρέως και υιοθετήθηκε, δημιουργήθηκαν αναγνωρίσιμα και τυποποιημένα αυτοκίνητα. Αυτό το σύστημα προέβλεπε αυτοκίνητα με κινητήρα εσωτερικής καύσης μπροστά και κίνηση στους πίσω τροχούς, με κιβώτιο ταχυτήτων με συρόμενο μηχανισμό. Τα παραδοσιακά οχήματα τύπου άμαξας εγκαταλείφθηκαν γρήγορα και τα οχήματα τύπου buckboard έχασαν την εύνοιά τους με την εισαγωγή των tonneau και άλλων λιγότερο ακριβών αμαξωμάτων touring.

Μέχρι το 1906, η ανάπτυξη των ατμοκίνητων αυτοκινήτων είχε προχωρήσει και ήταν από τα ταχύτερα οδικά οχήματα εκείνης της περιόδου.

Καθ' όλη αυτή την εποχή, η ανάπτυξη της τεχνολογίας αυτοκινήτων ήταν ραγδαία, εν μέρει λόγω εκατοντάδων μικρών κατασκευαστών που ανταγωνίζονταν για να κερδίσουν την προσοχή του κόσμου. Οι βασικές εξελίξεις περιελάμβαναν το ηλεκτρικό σύστημα ανάφλεξης, την ανεξάρτητη ανάρτηση και τα φρένα στους τέσσερις τροχούς. Τα φύλλα ελατηρίων χρησιμοποιούνταν ευρέως για την ανάρτηση, αν και πολλά άλλα συστήματα εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούνται, με τον γωνιακό χάλυβα να αντικαθιστά το θωρακισμένο ξύλο ως το υλικό πλαισίου επιλογής. Τα κιβώτια ταχυτήτων και τα χειριστήρια γκαζιού υιοθετήθηκαν ευρέως, επιτρέποντας μια ποικιλία ταχυτήτων πορείας. Ωστόσο, τα οχήματα γενικά εξακολουθούσαν να έχουν διακριτές ρυθμίσεις ταχύτητας, αντί για το άπειρα μεταβλητό σύστημα που ήταν γνωστό στα αυτοκίνητα των μεταγενέστερων εποχών. Το γυαλί ασφαλείας έκανε επίσης το ντεμπούτο του και κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από τον John Crewe Wood στην Αγγλία το 1905. (Δεν θα γινόταν στάνταρ εξοπλισμός μέχρι το 1926, σε ένα Rickenbacker.)

Μεταξύ του 1907 και του 1912 στις Ηνωμένες Πολιτείες, το «αμαξάκι με τους μεγάλους τροχούς» (που έμοιαζε με αμαξίδιο με άλογα πριν από το 1900) βρισκόταν στην ακμή του, με πάνω από 75 κατασκευαστές, συμπεριλαμβανομένων των Holsman (Σικάγο), IHC (Σικάγο) και Sears (το οποίο πουλούσε μέσω καταλόγου). Το αμαξάκι με τους μεγάλους τροχούς θα εξουδετερωνόταν από το Model T. Το 1912, η ​​Hupp (στις ΗΠΑ, που προμηθεύτηκε από την Hale & Irwin) και η BSA (στο Ηνωμένο Βασίλειο) πρωτοστάτησαν στη χρήση αμαξωμάτων από ατσάλι, το 1914 προσχώρησε η Dodge (η οποία κατασκεύασε αμαξώματα Model T). Ενώ θα περνούσαν άλλες δύο δεκαετίες πριν τα αμαξώματα από ατσάλι γίνουν στάνταρ, η αλλαγή θα σήμαινε βελτιωμένες προμήθειες ξύλου ανώτερης ποιότητας για τους κατασκευαστές επίπλων.

Ο αγώνας Νέας Υόρκης-Παρισιού του 1908 ήταν ο πρώτος περίπλους στον κόσμο με αυτοκίνητο. Γερμανικές, γαλλικές, ιταλικές και αμερικανικές ομάδες ξεκίνησαν στη Νέα Υόρκη στις 12 Φεβρουαρίου 1908, με τρεις αγωνιζόμενους να φτάνουν τελικά στο Παρίσι. Το Thomas Flyer, κατασκευασμένο στις ΗΠΑ, με οδηγό τον George Schuster, κέρδισε τον αγώνα καλύπτοντας 35.000 χλμ. σε 169 ημέρες. Επίσης, το 1908, το πρώτο αυτοκίνητο της Νότιας Αμερικής κατασκευάστηκε στο Περού, το Grieve. Το 1909, η Rambler έγινε η πρώτη αυτοκινητοβιομηχανία που εξόπλισε τα αυτοκίνητά της με εφεδρικό ελαστικό (ρεζέρβα) που τοποθετήθηκε ως «πέμπτος τροχός».

Μερικά παραδείγματα αυτοκινήτων εκείνης της περιόδου περιλάμβαναν:

1907 Takuri: το πρώτο εξ ολοκλήρου ιαπωνικής κατασκευής βενζινοκίνητο αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από τον Komanosuke Uchiyama τον Απρίλιο του 1907. Επίσης, στην Ιαπωνία, ιδρύεται η Hatsudoki Seizo Co. Ltd., η οποία αργότερα μετονομάστηκε το  1951 σε Daihatsu Kōgyō Kabushiki-gaisha.
1908–1927 Ford Model T: το πιο ευρέως παραγόμενο και διαθέσιμο τετραθέσιο αυτοκίνητο της εποχής. Χρησιμοποιούσε πλανητικό κιβώτιο ταχυτήτων και σύστημα ελέγχου με πεντάλ. Το Ford T ανακηρύχθηκε το πιο επιδραστικό αυτοκίνητο του 20ού αιώνα στα διεθνή βραβεία Car of the Century.
1909 Hudson Model 20: το όνομά του από την ονομαστική ισχύ του και πωλήθηκε στην πρώτη του αγορά για 900 δολάρια ΗΠΑ (ισοδύναμο με 32.250 δολάρια το 2025).
1909 Morgan Runabout: ένα δημοφιλές αυτοκίνητο ποδηλάτου, τα αυτοκίνητα ποδηλάτου πωλούνταν σε μεγαλύτερες ποσότητες από τα τετραθέσια αυτοκίνητα εκείνη την περίοδο.Britain's Greatest Machines documentary stating that 100 cyclecars were sold for every 4-seater car in 1914
1910 Mercer Raceabout: θεωρείται ως ένα από τα πρώτα σπορ αυτοκίνητα, το Raceabout εξέφραζε την ενθουσιασμό του οδηγικού κοινού, όπως και τα παρόμοιας σχεδίασης American Underslung και Hispano-Suiza Alphonso.
1910–1920 Bugatti Type 13: ένα αξιοσημείωτο μοντέλο αγώνων και τουρισμού με προηγμένη μηχανική και σχεδιασμό. Παρόμοια μοντέλα ήταν τα Types 15, 17, 22 και 23.
1914–1917 Dattogo: ένα δικύλινδρο, 10 ίππων (7.500 W) «εξ ολοκλήρου ιαπωνικό» αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε σε επτά μονάδες από το Kaishinsha Motor Works που λειτουργούσε από τον Masujiro Hashimoto στο Τόκιο, ενώ παράλληλα εισήγαγε, συναρμολογούσε και πουλούσε βρετανικά αυτοκίνητα. Η Kaishinsha ήταν η πρώτη επιχείρηση κατασκευής αυτοκινήτων στην Ιαπωνία. 
Mitsubishi Model A του 1917: ένα εξ ολοκλήρου χειροποίητο αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από την ιαπωνική εταιρεία Mitsubishi Motors σε περιορισμένο αριθμό για Ιάπωνες διευθυντές.

Εποχή vintage


Η εποχή του vintage διήρκεσε από το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1918) μέχρι το κραχ της Wall Street στα τέλη του 1929. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, κυριαρχούσε η διάταξη των αυτοκινήτων με τον κινητήρα μπροστά, με τα κλειστά αμαξώματα και τα τυποποιημένα χειριστήρια να γίνονται ο κανόνας. Το 1919, το 90% των αυτοκινήτων που πωλήθηκαν ήταν ανοιχτά. Μέχρι το 1929, το 90% ήταν κλειστά. Η ανάπτυξη του κινητήρα εσωτερικής καύσης συνεχίστηκε με ταχείς ρυθμούς, με κινητήρες πολλαπλών βαλβίδων και εκκεντροφόρου επί της κεφαλής να παράγονται στην υψηλότερη κατηγορία, και κινητήρες V8, V12, ακόμη και V16 που σχεδιάστηκαν για τους υπερπλούσιους. Επίσης, το 1919, τα υδραυλικά φρένα εφευρέθηκαν από τον Malcolm Loughead (συνιδρυτή της Lockheed). Υιοθετήθηκαν από τον Duesenberg για το Model A του 1921. Τρία χρόνια αργότερα, ο Hermann Rieseler της Vulcan Motor εφηύρε το πρώτο αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, το οποίο είχε πλανητικό σύστημα δυο ταχυτήτων, μετατροπέα ροπής και συμπλέκτη ασφάλισης. Δεν μπήκε ποτέ σε παραγωγή. (Θα γινόταν διαθέσιμη επιλογή μόνο το 1940.) Ακριβώς στο τέλος της εποχής του vintage, το σκληρυμένο γυαλί (τώρα στάνταρ εξοπλισμός στα πλαϊνά παράθυρα) εφευρέθηκε στη Γαλλία. Σε αυτήν την εποχή, ο σχεδιασμός αυτοκινήτων χωρίς πλήρως αρθρωτά φτερά και άλλα μη συμπαγή στοιχεία, εισήχθη σε μικρές σειρές. Ωστόσο, η μαζική παραγωγή αυτοκινήτων με αυτά τα χαρακτηριστικά ξεκίνησε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες τη δεκαετία του 1920 ανέμεναν ότι σύντομα θα πουλούσαν έξι εκατομμύρια αυτοκίνητα ετησίως, αλλά δεν το έκαναν μέχρι το 1955. Πολλές εταιρείες εξαφανίστηκαν. Μεταξύ 1922 και 1925, ο αριθμός των κατασκευαστών επιβατικών αυτοκινήτων στις ΗΠΑ μειώθηκε από 175 σε 70. Ο H. A. Tarantous, διευθύνων σύμβουλος του "MoToR Member Society of Automotive Engineers", σε άρθρο των New York Times του 1925, υποστήριξε ότι πολλοί δεν ήταν σε θέση να αυξήσουν την παραγωγή και να αντιμετωπίσουν την πτώση των τιμών (λόγω της παραγωγής στη γραμμή συναρμολόγησης), ειδικά για τα αυτοκίνητα χαμηλού κόστους. Τα νέα χρώματα με βάση την πυροξυλίνη, οι οκτακύλινδροι κινητήρες, τα τετρακίνητα φρένα και τα ελαστικά τύπου «μπαλονιού» ήταν οι μεγαλύτερες τάσεις του 1925.

Παραδείγματα οχημάτων εποχής:

1922–1939 Austin 7: ένα ευρέως αντιγραμμένο όχημα που χρησίμευσε ως πρότυπο για πολλά αυτοκίνητα όπως η BMW και η Nissan.
1922–1931 Lancia Lambda: ένα προηγμένο αυτοκίνητο για την εποχή, ήταν το πρώτο που διέθετε μονοκόκ σύστημα φέρουσας φόρτισης και ανεξάρτητη μπροστινή ανάρτηση.
1924–1929 Bugatti Type 35: να από τα πιο επιτυχημένα αγωνιστικά αυτοκίνητα με πάνω από 1.000 νίκες σε πέντε χρόνια.
1925–1928 Hanomag 2/10 PS: πρώιμο παράδειγμα στυλ με πλωτήρα.
1927–1931 Ford Model A (1927–1931): αφού κράτησε το Model T της ορειχάλκινης εποχής στην παραγωγή για πολύ καιρό, η Ford ξέσπασε από το παρελθόν επανεκκινώντας τη σειρά μοντέλων της με το Model A του 1927. Παρήχθησαν περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια, καθιστώντας το το μοντέλο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις της εποχής. Το Ford Model A ήταν ένα πρωτότυπο για την έναρξη της μαζικής παραγωγής αυτοκινήτων στη Σοβιετική Ένωση (GAZ A).
1930 Cadillac V-16: αναπτύχθηκε στο απόγειο της εποχής των vintage αυτοκινήτων, η Cadillac με κινητήρα V16 θα πλαισιώσει το Royale της Bugatti ως ένα θρυλικό υπερπολυτελές αυτοκίνητο της εποχής.

Προπολεμική εποχή

Το προπολεμικό μέρος της κλασικής εποχής ξεκίνησε με τη Μεγάλη Ύφεση το 1930 και τελείωσε με την ανάκαμψη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που συνήθως τοποθετούνταν κατά τη διάρκεια του 1946. Ήταν σε αυτή την περίοδο που τα ενσωματωμένα φτερά και τα πλήρως κλειστά αμαξώματα άρχισαν να κυριαρχούν στις πωλήσεις, με το νέο στυλ αμαξώματος σεντάν/sedan να ενσωματώνει ακόμη και ένα πορτμπαγκάζ ή χώρο αποσκευών στο πίσω μέρος για αποθήκευση. Τα παλιά ανοιχτά runabouts, τα phaetons και τα touring cars καταργήθηκαν σε μεγάλο βαθμό μέχρι το τέλος της κλασικής εποχής, καθώς τα φτερά, τα πλαϊνά σκαλοπάτια και οι προβολείς ενσωματώθηκαν σταδιακά στο αμάξωμα του αυτοκινήτου. 

Μέχρι τη δεκαετία του 1930, πολλές από τις μηχανικές τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται στα σημερινά αυτοκίνητα είχαν ήδη εφευρεθεί, αν και ορισμένες ιδέες αργότερα «επανεφευρέθηκαν» και αποδώθηκαν σε άλλες. Για παράδειγμα, η κίνηση στους μπροστινούς τροχούς επανεισήχθη από τον Αντρέ Σιτροέν με την κυκλοφορία του Traction Avant το 1934. Ωστόσο, αυτοκίνητα με κίνηση στους μπροστινούς τροχούς κατασκευάστηκαν αρκετά χρόνια νωρίτερα σε αυτοκίνητα δρόμου που παρήγαγαν οι Alvis και Cord, καθώς και σε αγωνιστικά αυτοκίνητα από τον Miller (και μπορεί να εμφανίστηκαν ήδη από το 1897). Στο ίδιο πνεύμα, η ανεξάρτητη ανάρτηση αναπτύχθηκε αρχικά από την Amédée Bollée το 1873, αλλά δεν τέθηκε σε παραγωγή μέχρι το Mercedes-Benz 380 χαμηλού όγκου το 1933, και αργότερα από άλλες αυτοκινητοβιομηχανίες που χρησιμοποίησαν το σχέδιο. Το 1930, ο αριθμός των κατασκευαστών αυτοκινήτων μειώθηκε απότομα καθώς η βιομηχανία εδραιώθηκε και ωρίμασε, εν μέρει χάρη στις επιπτώσεις της Μεγάλης Ύφεσης.

Παραδείγματα προπολεμικών αυτοκινήτων:

1932–1948 Ford V-8 (Μοντέλο Β): εισαγωγή του flathead V8 σε mainstream οχήματα
1934–1938 Tatra 77: πρώιμο παράδειγμα σχεδιασμού αυτοκινήτου που έδινε προτεραιότητα στην αεροδυναμική
1934–1940 Bugatti Type 57: ένα εκλεπτυσμένο αυτοκίνητο για τους πλούσιους
1934–1956 Citroën Traction Avant: το πρώτο μαζικής παραγωγής αυτοκίνητο με κίνηση στους εμπρός τροχούς, κατασκευασμένο με μονοκόμματο σασί
1936–1955 Σειρά MG T: σπορ αυτοκίνητα
1938–2003 Volkswagen Beetle: ένα σχέδιο που παραγόταν για πάνω από 60 χρόνια με πάνω από 20 εκατομμύρια μονάδες να συναρμολογούνται σε διάφορες χώρες
1936–1939 Rolls-Royce Phantom III: κινητήρας V12

Μεταπολεμική εποχή

Μια σημαντική αλλαγή στο σχεδιασμό των αυτοκινήτων από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η δημοτικότητα του στυλ πλωτής πλατφόρμας, στο οποίο καταργήθηκαν τα πλαϊνά σκαλοπάτια και ενσωματώθηκαν τα φτερά στο αμάξωμα. Αυτό το στυλ είχε εξερευνηθεί σε μια μικρή χούφτα αυτοκινήτων πριν από τον πόλεμο, αλλά εισήλθε στο mainstream κατά τη μεταπολεμική εποχή. Μεταξύ των πρώτων μεταπολεμικών εκπροσώπων του στυλ ήταν το σοβιετικό GAZ-M20 Pobeda (1946), το βρετανικό Standard Vanguard (1947), το αμερικανικό Studebaker Champion και το Kaiser (1946), καθώς και το τσεχικό Tatra T600 Tatraplan (1946) και το ιταλικό σπορ αυτοκίνητο Cisitalia 202 (1947).

Ο σχεδιασμός και η παραγωγή αυτοκινήτων τελικά αναδύθηκαν από τον στρατιωτικό προσανατολισμό και τη σκιά του πολέμου το 1949, τη χρονιά που εισήχθησαν οι κινητήρες V8 υψηλής συμπίεσης και τα σύγχρονα αμαξώματα από τις μάρκες Oldsmobile και Cadillac της General Motors. Ο Hudson παρουσίασε τον σχεδιασμό "step-down" με το Commodore του 1948, το οποίο τοποθετούσε την καμπίνα επιβατών προς τα κάτω μέσα στην περίμετρο του πλαισίου, ένα από τα πρώτα αυτοκίνητα νέας σχεδίασης που κατασκευάστηκαν μετά τον πόλεμο, και διέθετε πρωτοποριακό στυλ με πλευρική ανάρτηση. Το Ford Consul του 1951 με ενιαίο αμάξωμα/αμορτισέρ προστέθηκε στο Morris Minor του 1948 και στο Rover P4 του 1949 στην αγορά αυτοκινήτων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στην Ιταλία, ο Έντσο Φερράρι ξεκινούσε τη σειρά 250, ακριβώς τη στιγμή που η Lancia παρουσίασε το επαναστατικό Aurelia με κινητήρα V6.

Καθ' όλη τη δεκαετία του 1950, η ισχύς του κινητήρα και οι ταχύτητες των οχημάτων αυξήθηκαν, τα σχέδια έγιναν πιο ολοκληρωμένα και περίτεχνα, και τα αυτοκίνητα διατέθηκαν διεθνώς στην αγορά. Τα Mini του Άλεκ Ισηγόνη και τα 500 της Fiat εισήχθησαν στην Ευρώπη, ενώ η παρόμοια κατηγορία αυτοκινήτων kei έγινε δημοφιλής στην Ιαπωνία. Το Volkswagen Beetle συνέχισε την παραγωγή του μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και άρχισε να εξάγεται σε άλλα έθνη, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, ο Nash παρουσίασε το Nash Rambler, το πρώτο επιτυχημένο σύγχρονο compact αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε στις ΗΠΑ, ενώ τα τυποποιημένα μοντέλα που παράγονταν από τους "Τρεις Μεγάλους" εγχώριους κατασκευαστές αυτοκινητοβιομηχανιών μεγάλωσαν, διαθέτοντας αυξανόμενες ποσότητες χρωμιωμένων διακοσμητικών στοιχείων και πολυτέλειας, όπως το Cadillac Eldorado Brougham. Οι αγορές στην Ευρώπη επεκτάθηκαν με νέα μικρά αυτοκίνητα, καθώς και ακριβά grand tourer (GT), όπως η Ferrari America.

Η αγορά άλλαξε τη δεκαετία του 1960, καθώς οι αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες "Μεγάλοι Τρεις" άρχισαν να αντιμετωπίζουν ανταγωνισμό από εισαγόμενα αυτοκίνητα, οι Ευρωπαίοι κατασκευαστές υιοθέτησαν προηγμένες τεχνολογίες και η Ιαπωνία αναδείχθηκε ως έθνος παραγωγής αυτοκινήτων. Οι ιαπωνικές εταιρείες άρχισαν να εξάγουν μερικά από τα πιο δημοφιλή αυτοκίνητά τους από την Ιαπωνία διεθνώς, όπως τα Toyota Corolla, Toyota Corona, Nissan Sunny και Nissan Bluebird στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Η επιτυχία των συμπαγών μοντέλων Rambler της American Motors ώθησε την GM και τη Ford να εισαγάγουν τα δικά τους αυτοκίνητα μικρότερου μεγέθους το 1960. Οι κινητήρες υψηλών επιδόσεων έγιναν το επίκεντρο του μάρκετινγκ των αμερικανικών αυτοκινητοβιομηχανιών, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τα muscle cars της εποχής. Το 1964, η Ford Mustang ανέπτυξε ένα νέο τμήμα της αγοράς, το pony car. Νέα μοντέλα για να ανταγωνιστούν τη Mustang περιλάμβαναν τα Chevrolet Camaro, AMC Javelin και Plymouth Barracuda.

Οι εισαγωγές αιχμαλώτων και η μηχανική σήμανσης αυξήθηκαν στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς συγχωνευμένοι όμιλοι όπως η British Motor Corporation εδραίωσαν την αγορά. Το Mini της BMC, που εξοικονομούσε χώρο και καθόριζε τις τάσεις, με εγκάρσιο κινητήρα, κίνηση στους εμπρός τροχούς, ανεξάρτητη ανάρτηση και μονοκόμματο αμάξωμα, το οποίο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1959, κυκλοφορούσε στην αγορά με τα ονόματα Austin και Morris, μέχρι που η Mini έγινε αυτοτελής μάρκα το 1969. Ο ανταγωνισμός αυξήθηκε, με την Studebaker, μια πρωτοπόρο αυτοκινητοβιομηχανία, να κλείνει. Η τάση για συγχώνευση έφτασε στην Ιταλία, όπου κατασκευαστές εξειδικευμένων προϊόντων όπως η Maserati, η Ferrari και η Lancia εξαγοράστηκαν από μεγαλύτερες εταιρείες. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, ο αριθμός των μαρκών αυτοκινήτων είχε μειωθεί σημαντικά.

Οι τεχνολογικές εξελίξεις περιελάμβαναν την ευρεία χρήση ανεξάρτητων αναρτήσεων, την ευρύτερη εφαρμογή του ψεκασμού καυσίμου και την αυξανόμενη έμφαση στην ασφάλεια στον σχεδιασμό αυτοκινήτων. Οι καινοτομίες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 περιελάμβαναν τον κινητήρα Wankel της NSU, τον αεριοστρόβιλο και τον υπερσυμπιεστή. Από αυτούς, μόνο ο τελευταίος επέζησε, με πρωτοπορία την General Motors και υιοθετήθηκε από την BMW και τη Saab, και αργότερα είδε μαζική χρήση κατά τη δεκαετία του 1980 από την Chrysler. Η Mazda συνέχισε να αναπτύσσει τον κινητήρα Wankel παρά τα προβλήματα στη μακροζωία, τις εκπομπές ρύπων και την οικονομία καυσίμου. Άλλοι κάτοχοι άδειας Wankel, συμπεριλαμβανομένων των Mercedes-Benz και GM, δεν παρήγαγαν ποτέ τα σχέδιά τους λόγω προβλημάτων μηχανικής και κατασκευής και της ανάγκης για μεγαλύτερη οικονομία καυσίμου μετά την Πετρελαϊκή κρίση του 1973.

Η δεκαετία του 1970 ήταν ταραγμένα χρόνια για τις αυτοκινητοβιομηχανίες και τους αγοραστές, με σημαντικά γεγονότα που αναδιαμόρφωσαν τον κλάδο, όπως η πετρελαϊκή κρίση του 1973, ο αυστηρότερος έλεγχος των εκπομπών ρύπων των αυτοκινήτων και οι απαιτήσεις ασφαλείας, η αύξηση των εξαγωγών από τις ιαπωνικές και ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες, καθώς και η αύξηση του πληθωρισμού και οι στάσιμες οικονομικές συνθήκες σε πολλά έθνη. Τα μικρότερα αυτοκίνητα απέκτησαν δημοτικότητα. Κατά την «Εποχή της Αδιαθεσίας», οι ΗΠΑ είδαν την καθιέρωση της κατηγορίας των subcompact με την εισαγωγή του AMC Gremlin, ακολουθούμενο από τα Chevrolet Vega και Ford Pinto. Ο σχεδιασμός αμαξώματος station wagon (estate, break, kombi, universal) ήταν δημοφιλής, καθώς και η αύξηση των πωλήσεων μη εμπορικών οχημάτων εκτός δρόμου με τετρακίνηση.

Προς τα τέλη του 20ού αιώνα, οι «τρεις μεγάλοι» των ΗΠΑ (GM, Ford και Chrysler) έχασαν εν μέρει την ηγετική τους θέση. Η Ιαπωνία έγινε ηγέτης στην παραγωγή αυτοκινήτων για ένα διάστημα και τα αυτοκίνητα άρχισαν να κατασκευάζονται μαζικά σε νέες ασιατικές, ανατολικοευρωπαϊκές και άλλες χώρες.

Παραδείγματα μεταπολεμικών αυτοκινήτων:

1946–1958 GAZ-M20 Pobeda: Σοβιετικό αυτοκίνητο με πλήρη σχεδίαση πλωτής πλατφόρμας
1947–1958 Standard Vanguard: Βρετανικό αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής με πλήρη σχεδίαση πλωτής πλατφόρμας
1948–1971 Morris Minor: ένα πρώιμο μεταπολεμικό αυτοκίνητο που εξήχθη σε όλο τον κόσμο
1953–1971 Chevrolet Bel Air και 1953–2002 Cadillac Eldorado Brougham: οι πρώτες γενιές ήταν αντιπροσωπευτικές του σχεδιασμού του πτερυγίου ουράς
1955–1976 Citroën DS: αεροδυναμικός σχεδιασμός και καινοτόμος τεχνολογία, που βραβεύτηκε με την τρίτη θέση ως Αυτοκίνητο του 20ού αιώνα
1959–2000 Mini: ένα ριζοσπαστικό και καινοτόμο μικρό αυτοκίνητο που κατασκευάζονταν για τέσσερις δεκαετίες. Βραβεύτηκε με τη δεύτερη θέση ως Αυτοκίνητο του 20ού αιώνα
1960-1990 Volkswagen Brasília
1961–1975 Jaguar E-Type: ένα κλασικό σπορ αυτοκίνητο σχεδιασμού
1963–1989 Porsche 911: ένα σπορ αυτοκίνητο που βραβεύτηκε με την πέμπτη θέση ως Αυτοκίνητο του 20ού αιώνα
1964–σήμερα Ford Mustang: το πόνυ car που έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή αυτοκίνητα της εποχής
1966–τέλη του 20ού αιώνα Fiat 124: ένα ιταλικό αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε κατόπιν αδείας σε πολλές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Σοβιετικής Ένωσης
1966–1971 Subaru 1000: ένα από τα πρώτα ιαπωνικά sedan που χρησιμοποίησαν κινητήρα boxer, κίνηση στους εμπρός τροχούς και εισάγοντας τον άξονα μετάδοσης κίνησης «διπλής μετατόπισης» στους εμπρός τροχούς
1967 NSU Ro 80: το βασικό σφηνοειδές προφίλ αυτού του σχεδίου μιμήθηκε τις επόμενες δεκαετίες, σε αντίθεση με τον κινητήρα Wankel
1969 Nissan S30: Ιαπωνικό σπορ αυτοκίνητο
1966–1992 Oldsmobile Toronado: Το πρώτο σύγχρονο αμερικανικό αυτοκίνητο με κίνηση στους εμπρός τροχούς, καθώς και ηλεκτρονικό σύστημα αντιμπλοκαρίσματος τροχών και αερόσακο.
1972–σήμερα Mercedes-Benz S-Class: Δημοφιλές πολυτελές sedan που ήταν το πρώτο αυτοκίνητο με χαρακτηριστικά όπως προεντατήρες ζωνών ασφαλείας και ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου ευστάθειας
1975–σήμερα BMW Σειρά 3: η Σειρά 3 έχει συμπεριληφθεί στην ετήσια λίστα με τα δέκα καλύτερα του περιοδικού Car and Driver 17 φορές
1977–σήμερα Honda Accord sedan/sedan: Ένα ιαπωνικό sedan που έγινε δημοφιλές στις ΗΠΑ
1983–σήμερα Μίνι βαν Chrysler: Ο σχεδιασμός μίνι βαν δύο όγκων σχεδόν έδιωξε το station wagon από την αγορά
1984–σήμερα Renault Espace: το πρώτο μαζικό αυτοκίνητο ενός όγκου στην κατηγορία μη επαγγελματικών MPV

Σύγχρονη εποχή

Η σύγχρονη εποχή ορίζεται συνήθως ως τα 40 χρόνια που προηγούνται του τρέχοντος έτους. Η σύγχρονη εποχή ήταν μια εποχή αυξανόμενης τυποποίησης, κοινής χρήσης πλατφορμών και σχεδιασμού με τη βοήθεια υπολογιστή - για τη μείωση του κόστους και του χρόνου ανάπτυξης - και αυξανόμενης χρήσης ηλεκτρονικών τόσο για τη διαχείριση του κινητήρα όσο και για τα συστήματα ψυχαγωγίας.

Ορισμένες εξελίξεις που άρχισαν να λαμβάνουν μαζική υιοθέτηση στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 και συνεχίστηκαν στη σύγχρονη εποχή είναι ο πολλαπλασιασμός της κίνησης στους εμπρός και στους τέσσερις τροχούς, η πανταχού παρούσα χρήση του ψεκασμού καυσίμου και η άνοδος της υπερσυμπίεσης. Η υιοθέτηση κινητήρων ντίζελ στα επιβατικά αυτοκίνητα συνέχισε να αυξάνεται στην Ευρώπη μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2010, όταν τόσο οι κινητήρες ντίζελ όσο και οι βενζινοκινητήρες άρχισαν να χάνουν μερίδιο αγοράς από τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Σε άλλες αγορές, όπως οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία, η υιοθέτηση επιβατικών αυτοκινήτων ντίζελ παρέμεινε στάσιμη ή μειώθηκε την ίδια περίοδο. Τα περισσότερα σύγχρονα επιβατικά αυτοκίνητα είναι μονοκόμματα ή μονοκόμματα με κίνηση στους εμπρός τροχούς και εγκάρσια τοποθετημένους κινητήρες.

Τα στυλ αμαξώματος έχουν επίσης αλλάξει στη σύγχρονη εποχή. Από τη δεκαετία του 1980 και μετά, τα hatchback, τα σπορ SUV, τα crossover SUV, τα minivan και τα MPV έγιναν δημοφιλή. Η εισαγωγή της κατηγορίας MPV (μικρότερα μη εμπορικά μίνι βαν επιβατών) ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1980, μεταξύ των οποίων ήταν οι γαλλικές εκδόσεις Renault Espace και Chrysler minivan στις ΗΠΑ. Τα pick-up trucks έχουν επίσης αυξηθεί σε δημοτικότητα, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, και ιδιαίτερα ως επιβατικά αυτοκίνητα και όχι ως αυστηρά επαγγελματικά οχήματα όπως χρησιμοποιούνταν συνήθως σε προηγούμενες εποχές. Η αυξανόμενη δημοτικότητα των SUV και των crossover παγκοσμίως, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1990, έχει αλλάξει το πρόσωπο της αυτοκινητοβιομηχανίας και έχει κατηγορηθεί για τη μείωση των πωλήσεων άλλων στυλ αμαξώματος, όπως sedan, station wagon, μίνι βαν και MPV.

Η σύγχρονη εποχή έχει επίσης βελτιώσει ραγδαία την απόδοση καυσίμου και την απόδοση του κινητήρα. Οι εκπομπές ρύπων των σύγχρονων αυτοκινήτων έχουν μειωθεί μέσω της χρήσης ηλεκτρονικών συστημάτων διαχείρισης κινητήρα, της χρήσης μικρότερων κινητήρων με υπερσυμπιεστές, υβριδικών συστημάτων, πιο αεροδυναμικών σχεδίων και άλλων τεχνολογιών.

Η οικονομική κρίση του 2008 μείωσε σχεδόν το ένα τρίτο των πωλήσεων ελαφρών οχημάτων από τις Chrysler, Toyota, Ford και Nissan. Επίσης, αφήρεσε περίπου το ένα τέταρτο των πωλήσεων της Honda και το ένα έβδομο των πωλήσεων από την General Motors.

Από το 2009, η Κίνα έχει γίνει ο μεγαλύτερος κατασκευαστής αυτοκινήτων στον κόσμο, παράγοντας περισσότερο από την Ιαπωνία, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Εκτός από την αυξανόμενη παραγωγή αυτοκινήτων στην Ασία και σε άλλες χώρες, έχει σημειωθεί ανάπτυξη σε διεθνικούς εταιρικούς ομίλους, με την παραγωγή διεθνικών αυτοκινήτων που μοιράζονται τις ίδιες πλατφόρμες και μηχανική σήμανσης ή επανασήμανση ώστε να ταιριάζουν σε διαφορετικές αγορές και καταναλωτικά τμήματα.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα άρχισαν να γίνονται διαθέσιμα για τον μέσο καταναλωτή και έγιναν ολοένα και πιο δημοφιλή τη δεκαετία του 2020. Ορισμένες χώρες όπως η Νορβηγία και η Ισλανδία αντικατέστησαν γρήγορα τα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα με ηλεκτρικά οχήματα και τα δίκτυα φόρτισης σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, της Βόρειας Αμερικής και της Κίνας επεκτάθηκαν ραγδαία.

Παραδείγματα σύγχρονων αυτοκινήτων:

1986–2019 Ford Taurus: ένα μεσαίου μεγέθους sedan με κίνηση στους εμπρός τροχούς που κυριάρχησε στην αγορά των ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1980
1997–σήμερα Toyota Prius: κυκλοφόρησε στην ιαπωνική αγορά και έγινε ένα δημοφιλές υβριδικό ηλεκτρικό όχημα σε πολλές αγορές.
1998–σήμερα Ford Focus: ένα δημοφιλές hatchback και το αυτοκίνητο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις της Ford παγκοσμίως
2008–2012 Tesla Roadster: το πρώτο πλήρως ηλεκτρικό όχημα με δυνατότητα οδήγησης σε αυτοκινητόδρομο σε μαζική παραγωγή προς πώληση στις ΗΠΑ στη σύγχρονη εποχή. Πούλησε περίπου 2.500 μονάδες παγκοσμίως.
2008–2013 BYD F3DM: το πρώτο υβριδικό plugin με δυνατότητα οδήγησης σε αυτοκινητόδρομο, που κυκλοφόρησε στην Κίνα τον Δεκέμβριο του 2008, πούλησε πάνω από 2.300 μονάδες.
2010–σήμερα, τα Nissan Leaf και Chevrolet Volt: εξ'ολοκλήρου ηλεκτρικό αυτοκίνητο και plugin υβριδικό αντίστοιχα, που κυκλοφόρησαν τον Δεκέμβριο του 2010, ήταν τα κορυφαία σε πωλήσεις οχήματα μαζικής παραγωγής στον κόσμο του είδους τους. Από τον Δεκέμβριο του 2015, οι παγκόσμιες πωλήσεις Volt ξεπέρασαν τις 100.000. Δείτε τον πίνακα με την κατάταξη: "Τα πιο δημοφιλή ηλεκτρικά αυτοκίνητα plug-in στον κόσμο". Λαμβάνοντας υπόψη τις παγκόσμιες συνολικές πωλήσεις έως τις αρχές Δεκεμβρίου 2015, οι πωλήσεις ηλεκτρικών αυτοκινήτων plug-in κυριαρχούνται από το Nissan Leaf (200.000), ακολουθούμενο από την οικογένεια Volt/Ampera (104.000) και το Tesla Model S (100.000). , ακολουθούν το Mitsubishi Outlander P-HEV (85.000) και το Prius Plug-in Hybrid (75.000). Οι παγκόσμιες πωλήσεις του Nissan Leaf πέτυχαν το ορόσημο των 300.000 μονάδων τον Ιανουάριο του 2018, γεγονός που κατέστησε το Leaf το ηλεκτρικό αυτοκίνητο με τις καλύτερες πωλήσεις στον κόσμο, ικανό για αυτοκινητόδρομο, στην ιστορία εκείνη την εποχή.
2012–σήμερα, Tesla Model S: ηλεκτρικό όχημα plugin που κατατάχθηκε ως το πιο δημοφιλές ηλεκτρικό όχημα plugin στον κόσμο το 2015. Ονομάστηκε επίσης αυτοκίνητο του αιώνα από το Car and Driver. 
2020–σήμερα Tesla Model Y: Ηλεκτρικό όχημα plugin που κατατάχθηκε ως το αυτοκίνητο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις παγκοσμίως το 2023 και, από τον Μάιο του 2025, είναι το ηλεκτρικό όχημα plugin με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών.

Παραπομπές

Κατηγορία:Ιστορία των βιομηχανιών
Κατηγορία:Ιστορία τεχνολογίας
Κατηγορία:Ιστορία ανά θέμα