Ραλφ Στάφορντ, 1ος κόμης του Στάφορντ

μικρογραφία|Ερείπια του Κάστρου Mάντελυ στο Στάφορντσιρ, γνωστού σήμερα ως "Madeley Old Manor", για το οποίο ο 1ος κόμης έλαβε άδεια δημιουργίας επάλξεων τον Φεβρουάριο του 1347/8, μαζί με το κάστρο Στάφορντ, "και να κατασκευάσει κάστρα από αυτά".  Ήταν από τούβλα από κόκκινο ψαμμίτη με εξωτερική πόρτα με καταρακτή για το τείχος, και είχε λοξοτομημένη αψίδα στο βόρειο άκρο του. Αυτό το θραύσμα πιστεύεται ότι αποτελούσε μέρος του κάστρου του 1ου κόμη, δηλαδή του δυτικού εξωτερικού τείχους και της πύλης.

Ο Ραλφ ντε Στάφορντ, 1ος Κόμης του Στάφορντ, 2ος Βαρόνος Στάφορντ, Ιππότης της Περικνημίδος, αγγλ.: Ralph de Stafford, 1st Earl of Stafford, 2nd Baron Stafford (24 Σεπτεμβρίου 1301 – 31 Αυγούστου 1372), KG, του Κάστρου Στάφορντ και του Κάστρου Μάντελεϋ  στο Στάφορντσιρ, ήταν Άγγλος ευγενής και αξιόλογος στρατιωτικός κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου εναντίον της Γαλλίας.

 Πρώιμη ζωή και οικογένεια 
Ο Ραλφ γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1301, γιος του Εδμόνδου ντε Στάφορντ 1ου βαρόνου Στάφορντ και της Μαργαρίτας Μπάσετ. Έχοντας χάσει τον πατέρα του σε ηλικία επτά ετών, ο Ραλφ μεγάλωσε στα Μίντλαντς με τους συγγενείς της μητέρας του, συμπεριλαμβανομένου του 2ου συζύγου της, Θωμάς Πάιπ. Είχε την πρώτη του εμπειρία βασιλικής υπηρεσίας μαζί με τους αδελφούς του και τον θετό πατέρα του, όταν εντάχθηκε στην ακολουθία του Ραλφ 2ου λόρδου Μπάσετ. 

 Σταδιοδρομία 
Ο Στάφορντ χρίστηκε Ιππότης το 1327 και λίγο αργότερα πολέμησε τους Σκώτους. Υποστήριξε το σχέδιο για την απελευθέρωση του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας από τον έλεγχο του Ρογήρου Μόρτιμερ, κάτι που κέρδισε την ευγνωμοσύνη του βασιλιά. Μέχρι το καλοκαίρι του 1332 ήταν επίτροπος ειρήνης στο Στάφορντσιρ, και είχε υπηρετήσει στο εξωτερικό για βασιλικές υποθέσεις, συνοδεύοντας τον Ούγο ντε Ώντλεϋ 1ο κόμη του Γκλόστερ. Επίσης, εξακολουθούσε να πολεμά τους Σκώτους, διοικώντας τοξότες στη Μάχη του Ντάπλιν Μουρ στις 11 Αυγούστου 1332, και σε τρεις ακόμη σκωτικές εκστρατείες. 

Κλήθηκε για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο με διάταγμα ως λόρδος Στάφορντ στις 29 Νοεμβρίου 1336, και συνέχισε να παρίσταται μέχρι το 1350.

Η στρατιωτική του σταδιοδρομία συνεχίστηκε, συνοδεύοντας τον βασιλιά Εδουάρδο στη Γαλλία το 1338 ως σύμβουλος και παρών στη ναυμαχία του Σλιύ στις 24 Ιουνίου 1340. Πολέμησε επίσης για την ανακούφιση της Βρέστης, και την πολιορκία του Μορλαί. Αιχμαλωτίστηκε στη Βαν, αλλά ανταλλάχθηκε εγκαίρως για να διαπραγματευτεί εκεχειρία στο Μαλεστρουά.

Στις 6 Ιανουαρίου 1341 διορίστηκε επιμελητής του Βασιλικού Νοικοκυριού, αλλά παραιτήθηκε από τη θέση αυτή στις 29 Μαρτίου 1345, έχοντας αναλάβει το αξίωμα του σενεσάλη της Ακουιτανίας, μίας αγγλικής κτήσης στη Γαλλία, όπου παρέμεινε για περίπου έναν χρόνο. Συμμετείχε στην εκστρατεία της Γασκώνης το 1345, συμπεριλαμβανομένων των μαχών του Μπερζεράκ και του Ωμπερός, της πολιορκίας του Αιγκιγιόν, από όπου διέφυγε πριν από την άρση της, μίας επιδρομής στο Μπαρφλέρ και της αγγλικής νίκης στη Μάχη του Κρεσύ, στις 26 Αυγούστου 1346. Έγινε ένα από τα 26 ιδρυτικά μέλη, και ο 5ος ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδος το 1348.  

Τον Νοέμβριο του 1347 ο πατέρας της συζύγου του απεβίωσε. Κατάφεραν να λάβουν τα κτήματά του χωρίς να πληρώσουν φόρο τιμής στον βασιλιά, ένδειξη της μεταξύ τους σχέσης. Ο Ραλφ ήταν πλέον ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος, χάρη στα κτήματά του και στα πολλά έπαθλα του Γαλλικού πολέμου. 

Ο Εδουάρδος Γ΄ δημιούργησε μία σειρά από νέους τίτλους ευγενείας, για να τιμήσει τους πολεμικούς αρχηγούς του, και για να σηματοδοτήσει το ιωβηλαίο του. Ο Ραλφ χρίστηκε 1ος κόμης του Στάφορντ στις 5 Μαρτίου 1350, με σύνταξη 1000 μάρκων. Τώρα αντικατέστησε τον Ερρίκο του Γκρόσμοντ 1ο δούκα του Λάνκαστερ, ως υπολοχαγό-διοικητή του βασιλιά στη Γασκώνη. Δεσμεύτηκε να υπηρετήσει με 200 άνδρες με δικά του έξοδα, με την προσδοκία ότι αυτό θα διπλασιαστεί τον Μάρτιο του 1353 με έξοδα του βασιλιά. Οι εκστρατείες παρείχαν αρκετούς αιχμαλώτους που απελευθερώθηκαν, αλλά τελικά δεν ήταν επιτυχείς, οδηγώντας στον διορισμό του Εδουάρδου του Γούντστοκ, πρίγκιπα της Ουαλίας, ως διοικητή. 

Ακόμα και στην ηλικία των 60 ετών, ο Στάφορντ συνέχισε να διοικεί στρατεύματα και να ενεργεί ως βασιλικός απεσταλμένος, τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ιρλανδία το 1361, συνοδεύοντας τον Λάιονελ της Αμβέρσας σε μία προσπάθεια αποκατάστασης του αγγλικού ελέγχου.

 Οικογένεια 
Γύρω στο 1326 ο Στάφορντ νυμφεύτηκε την 1η του σύζυγο, την Αικατερίνη ντε Χέιστανγκ. Η Αικατερίνη ήταν κόρη του σερ Ιωάννη ντε Χέιστανγκ, Ιππότη, του Τσέμπσεϋ, στο Στάφορντσιρ. Ο Ραλφ και η Αικατερίνη απέκτησαν δύο κόρες:
 Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον σερ Ιωάννη ντε Στάφορντ, Ιππότη, του "Μπρούμσαλ" (Μπράμσαλ κοντά στο Άτοξετερ, Στάφορντσιρ     ) και του Άμπλεκοτ στην ενορία του Όλντ Σουίνφορντ, Γούστερσιρ,  πρόγονος αρκετών εξέχοντων οικογενειών Στάφορντ, κυρίως του Στάφορντ του Χουκ στο Ντόρσετ, του Στάφορντ του Σάουθγουικ στο Γουίλτσιρ και του Στάφορντ του Γκράφτον στο Γούστερσιρ.
 Ιωάννα, παντρεύτηκε τον σερ Νικόλαο ντε Μπερκ, ιππότη..

Αργότερα απήγαγε με εντυπωσιακό τρόπο τη Μαργαρίτα ντε Ώντλεϋ 2η βαρόνη Ώντλεϋ, κόρη του Ούγου ντε Ώντλεϋ 1ου κόμη του Γκλόστερ και της Μαργαρίτας ντε Κλερ, η οποία είχε περιουσία τουλάχιστον 2.314 λίρες ετησίως, δέκα φορές μεγαλύτερη από την περιουσία του. Οι γονείς της υπέβαλαν καταγγελία στον βασιλιά Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας, αλλά ο βασιλιάς υποστήριξε τις ενέργειες του Στάφορντ. Σε αποζημίωση, ο βασιλιάς κατύνασε τον Ούγο και τη Μαργαρίτα, διορίζοντας τον Ούγο 1ο κόμη του Γκλόστερ. Η Μαργαρίτα ντε Ώντλεϋ και ο Στάφορντ παντρεύτηκαν πριν από τις 6 Ιουλίου 1336, και στη συνέχεια απέκτησαν δύο γιους και τέσσερις κόρες:
 Ραλφ (απεβ. 1347), νυμφεύτηκε τη Μωντ του Λάνκαστερ, κόρη του Ερρίκου του Γκρόσμοντ 1ου δούκα του Λάνκαστερ και της Ισαβέλλας ντε Μπωμόν το 1344.  
 Ούγος, 2ος κόμης του Στάφορντ, γενν. π. το 1336 στο Στάφορντσαϊρ της Αγγλίας, νυμφεύτηκε τη Φιλίππα ντε Μπωσάμπ. Ήταν οι πρόγονοι των δουκών του Μπάκιγχαμ (δημιουργία 1444). 
 Ελισάβετ (π. το 1340 στο Στάφορντσιρ της Αγγλίας - 7 Αυγούστου 1376), παντρεύτηκε (1) τον Φούλκ λε Στρέιντζ.   A general and heraldic dictionary of the peerages of England, Ireland and Scotland, extinct, dormant and in abeyance by John Burke. Publisher Henry Colburn and Richard Bentley, 1831. pg 488. From Google books, checked 30 March 2011 Παντρεύτηκε (2) τον Ιωάννη ντε Φέρερς 4ο βαρόνο Φέρερς του Τσάρτλεϋ. Παντρεύτηκε (3) τον Ρέτζιναλντ ντε Κόμπαμ 4ο βαρόνο Κόμπαμ. 
 Βεατρίκη, (π. 1341 στο Στάφορντσαϊρ της Αγγλίας - 1415), παντρεύτηκε (1) το 1350 τον Μωρίς ΦιτςΤζέραλντ 2ο κόμη του Ντέσμοντ (απεβ. Ιούνιος 1358). Παντρεύτηκε (2) τον Θωμά ντε Ρος 4ο βαρόνο ντε Ρος, του Χέλμσλεϋ. Παντρεύτηκε (3) τον σερ Ριχάρδο Μπέρλεϋ, ιππότη. 
 Ιωάννα (1344 στο Στάφορντσαϊρ της Αγγλίας - 1397), παντρεύτηκε (1) τον Ιωάννη Τσάρλετον 3ο βαρόνο του Τσέρλετον·  παντρεύτηκε (2) τον Γκίλμπερτ Τάλμποτ 3ο βαρόνο του Τάλμποτ. 
 Αικατερίνη (π. 1348 στο Στάφορντσαϊρ της Αγγλίας - Δεκέμβριο2 1361). Στις 25 Δεκεμβρίου 1357, παντρεύτηκε τον σερ Ιωάννη Σάτον Γ΄ (1339 – π. 1370 ή 1376), Ιππότη, Μάγιστρο του Κάστρου Ντάντλεϋ στο Στάφορντσιρ.  Ο Μπερκ αναφέρει ότι αυτή απεβίωσε χωρίς απογόνους.  Ωστόσο ο Μπερκ είναι συχνά λανθασμένος και ελλιπής, και μεταγενέστερα στοιχεία υποστηρίζουν ότι είναι η μητέρα του Ιωάννη Σάτον Δ΄ 3ου βαρόνου Σάτον του Ντάντλεϋ, πιθανώς έχοντας αποβιώσει κατά τον τοκετό. 

 Το τέλος 
Απεβίωσε στις 31 Αυγούστου 1372 στο Κάστρο Τόνμπριτζ, στο Κεντ της Αγγλίας .  Τάφηκε στη Μονή του Τόνμπριτζ,  δίπλα στη 2η σύζυγό του και τους γονείς της. Ralph Stafford, Oxford Dictionary of National Biography. 

Πρόγονοι

 Αναφορές 

Κατηγορία:Οικογένεια Στάφορντ