Οθωμανική ενδυμασία

Η οθωμανική ενδυμασία ή οθωμανική μόδα είναι το στυλ και ο σχεδιασμός των ενδυμάτων που φοριόντουσαν κατά την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η μόδα κατά την Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν μια σημαντική πτυχή της πολιτιστικής ταυτότητας της αυτοκρατορίας, χρησιμεύοντας ως δείκτης κοινωνικής θέσης, επαγγέλματος, θρησκείας και άλλων.

Αντανακλώντας την ποικιλόμορφη φύση και την ευρεία εμβέλεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η ενδυμασία τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών επηρεάστηκε από έναν συνδυασμό πολλών διαφορετικών παραδοσιακών φορεμάτων.

Οθωμανική περίοδος

Ενώ όσοι ανήκαν στο παλάτι και την αυλή ντύνονταν πλούσια, οι απλοί άνθρωποι ασχολούνταν μόνο με την κάλυψη των προσώπων τους. Από την εποχή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή, οι διοικητές θέσπισαν νόμους περί πολυτελών ενδυμάτων σχετικά με την ενδυμασία των Μουσουλμάνων, των Χριστιανών, των Εβραϊκών κοινοτήτων, του κλήρου, των εμπόρων και των κρατικών και στρατιωτικών αξιωματούχων, οι οποίοι εφαρμόστηκαν ιδιαίτερα αυστηρά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή.

Σε αυτήν την περίοδο, οι άνδρες φορούσαν εξωτερικά ενδύματα όπως το «μιντάν» (γιλέκο ή κοντό σακάκι), το «ζιμπίν», το «σαλβάρ» (παντελόνι), το «κουσάκ» (ζώνη), το «ποτούρ», το ενταρί ή καφτάν (μακρύς χιτώνας), το «καλπάκ», το «σαρίκ» στο κεφάλι και το «τσαρίκ», το τσίζμε (μπότες), το «τσεντίκ» ή το «υεμενίτικο» στα πόδια. Οι διοικητές και οι πλούσιοι φορούσαν καφτάνια με γούνινη επένδυση και κέντημα, ενώ η μεσαία τάξη φορούσε «τζιμπέ» (χιτώνα μεσαίου μήκους) ή «χιρκά» (κοντό χιτώνα). Οι φτωχοί φορούσαν τζεπκέν ή γιλέκο (γιλέκο) χωρίς κολάρο. Μία από τις σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις στην οθωμανική μόδα έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μαχμούτ Β΄ (1808 - 1839). Οι προσπάθειες εκσυγχρονισμού του Μαχμούτ Β΄ είχαν αρχικά τις επιπτώσεις τους στον κρατικό τομέα. Ενώ το σαρίκι αντικαταστάθηκε από το φέσι, οι εργαζόμενοι στην Υψηλή Πύλη άρχισαν να φορούν παντελόνια, σετρέ και ποτίν. Επιπλέον, μετά την κατάργηση των γενίτσαρων το 1826, ο Μαχμούτ επέβαλε δυτικοποιημένες στολές, σε μια προσπάθεια να εκσυγχρονίσει και να διακρίνει τις νέες ένοπλες δυνάμεις από τις παλιές.

Η καθημερινή ένδυση των γυναικών ήταν το σαλβάρ (παντελόνι), ένα γκιόμλεκ (πουκάμισο) που έφτανε μέχρι τη μέση της γάμπας ή τον αστράγαλο, ένα κοντό, εφαρμοστό σακάκι που ονομαζόταν ζιμπίν και μια ζώνη δεμένη στη μέση ή ακριβώς κάτω από αυτήν. Για επίσημες περιστάσεις, όπως επισκέψεις σε φίλους, η γυναίκα πρόσθεταν ένα ενταρί ή καφτάνι, ένα μακρύ χιτώνα που κόβονταν όπως το ζιμπίνι εκτός από το μήκος. Τόσο το ζιμπίνι όσο και το καφτάνι κουμπώνονταν μέχρι τη μέση, αφήνοντας τις φούστες ανοιχτές μπροστά. Και τα δύο ενδύματα είχαν επίσης κουμπιά μέχρι το λαιμό, αλλά συχνά κουμπώνονταν μόνο μέχρι την κάτω πλευρά του στήθους, αφήνοντας τα ενδύματα να ανοίγουν πάνω από το στήθος. Όλα αυτά τα ρούχα μπορούσαν να είναι έντονα χρωματιστά και με σχέδια. Ωστόσο, όταν μια γυναίκα έφευγε από το σπίτι, κάλυπτε τα ρούχα της με ένα φεράτσι, ένα σκούρο, σεμνό χιτώνα που κούμπωνε μέχρι το λαιμό. Επίσης, κάλυπτε τα μαλλιά και το πρόσωπό της με ένα ζευγάρι πέπλα.

Περίοδος Τανζιμάτ

Κατά την περίοδο του «Τανζιμάτ» και του «Μεσρουτιέτ» τον 19ο αιώνα, οι απλοί άνθρωποι που εξακολουθούσαν να φορούν παραδοσιακά ρούχα παρουσίαζαν μεγάλη αντίθεση με τους διοικητές και τους πλούσιους που φορούσαν «ρεντινγκότ», σακάκι, γιλέκο, boyunbağı (γραβάτα), «μιντάν», μυτερά και ψηλοτάκουνα παπούτσια. Τα γυναικεία ρούχα της οθωμανικής περιόδου στα «αρχοντικά» και στις αυλές των παλατιών περιλάμβαναν τα «Εντάρι», «κουσάκ», «σαλβάρ», «μπασόρτου» και τον «φερετζέ» του 19ου αιώνα χωρίς πολλές αλλαγές.

Τον 16ο αιώνα, οι γυναίκες φορούσαν στο κεφάλι τους δίφυλλα μακριά «εντάρι» και «τουλ», βελούδινα σάλι. Τα εξωτερικά τους ρούχα αποτελούνταν από «φεράτζα» και «γιελντιρμέ». Η απλοποίηση τον 17ο αιώνα ήταν εμφανής σε ένα εσωτερικό «εντάρι» που φοριόταν κάτω από μια κοντομάνικη στολή σε σχήμα καφτανιού και μια ασορτί ζώνη.

Η γυναικεία ενδυμασία που γινόταν πιο επιδεικτική και υπερβολική συνόδευε στολισμένους κότσους μαλλιών και ραπτική. Η ραπτική με την πραγματική της έννοια ξεκίνησε αυτή την περίοδο. Η έννοια της γυναικείας ενδυμασίας ξεκίνησε κυρίως σε μεγάλα οικιστικά κέντρα όπως η Κωνσταντινούπολη και η Σμύρνη τον 19ο αιώνα και οι γυναίκες σταδιακά άρχισαν να συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή, μαζί με το κίνημα της δυτικοποίησης. Το Πέρα έγινε το κέντρο της μόδας και τη μόδα του Παρισιού ακολούθησαν ράφτες ελληνικής και αρμενικής καταγωγής. Κατά την περίοδο του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, ο «φερετζές» (ένας κρυφός εξωτερικός χιτώνας σε σχήμα μιας μέτριας κομμένης εκδοχής του εσωτερικού φορέματος) αντικαταστάθηκε από «τσαρσάφι» διαφορετικών στυλ. Ωστόσο, ο αγροτικός τομέας συνέχισε να φοράει παραδοσιακά ρούχα.

Νομοθεσία για την ένδυση
Όπως πολλές άλλες πρώιμες σύγχρονες κοινωνίες, η Οθωμανική Αυτοκρατορία εισήγαγε μια πληθώρα νόμων περί ένδυσης που αποσκοπούσαν στη ρύθμιση των κοινωνικών σχέσεων και της κοινωνικής θέσης μεταξύ διαφόρων ομάδων. Διάφορα είδη ένδυσης και καλύμματος κεφαλής προορίζονταν αυστηρά για ορισμένες τάξεις. Αυτοί οι νόμοι συχνά έδιναν έμφαση στη σεμνότητα και την κοινωνική πειθαρχία. Ωστόσο, κατά τον 17ο αιώνα, οι πολιτικές κρίσεις οδήγησαν σε χάος στα ρούχα. Η υπερβολικά πολυτελής καταναγκασμός για κατανάλωση και επίδειξη στην εποχή της Τουλίπας διήρκεσε μέχρι τον 19ο αιώνα. Τα πολυτελή ρούχα έγιναν σημείο διαμάχης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σελίμ Γ΄ (1789-1807). Ο Σελίμ ήταν έντονα επικριτικός απέναντι στους αυλικούς του και τους βοηθούς τους που ντύνονταν υπερβολικά, καθώς και στους εμπόρους και τους απλούς πολίτες που υπερέβαλαν την τάξη τους για να προσπαθήσουν να μιμηθούν τους ευγενείς ανωτέρους τους. Σε μια προσπάθεια να ανακτήσει τη φθίνουσα εγχώρια εξουσία και νομιμότητα του σουλτανάτου, ο Σελίμ απαίτησε την επιστροφή στο προηγούμενο status quo.

Κάλυμμα κεφαλής
Συγκεκριμένα, τα καλύμματα κεφαλής έπαιξαν κεντρικό ρόλο στον προσδιορισμό της κοινωνικής θέσης και θέσης. Τον 14ο αιώνα, ένας γιος του Σουλτάνου Ορχάν κράτησε ένα συγκεκριμένο κάλυμμα κεφαλής για τον εαυτό του. Ομοίως, ορισμένα χρώματα καλύμματος κεφαλής προορίζονταν για μέλη της οθωμανικής αυλής, τους Έλληνες, τους Φράγκους και άλλες ομάδες. Τον 16ο αιώνα, αυτό το άτυπο σύστημα κατάταξης των καλύμματος κεφαλής κωδικοποιήθηκε στο νόμο, με τους σουλτάνους, τους βεζίρηδες, τους γενίτσαρους και τους απλούς πολίτες να λαμβάνουν ο καθένας τον καθορισμένο τύπο καλύμματος κεφαλής του. Μέχρι το 1829, το κάλυμμα κεφαλής ήταν ο πιο ισχυρός δείκτης της ανδρικής κοινωνικής θέσης. Ενώ οι απλοί πολίτες φορούσαν "κουλάδες" καλυμμένους με "αβανί" ή "Υεμενίτες", οι άνδρες υψηλότερης βαθμίδας φορούσαν μια μεγάλη ποικιλία από τουρμπάνια.

Τα βασιλικά τουρμπάνια μπορούσαν να διακοσμηθούν με φτερά σε ένα διακοσμητικό αϊγκρέτ. Ξεκινώντας από τον 19ο αιώνα, οι σουλτάνοι άρχισαν να φορούν φέσια αντί για τουρμπάνια. Οι κόρες των σουλτάνων λάμβαναν πολυτελή κοσμήματα όταν παντρεύονταν, συμπεριλαμβανομένων διαδημάτων ή πέπλων με κοσμήματα ενσωματωμένα σε αυτά. Οι αυτοκρατορικές και ευγενείς κυρίες κάλυπταν επίσης τα κεφάλια τους με μικρά μαντήλια και τα πρόσωπά τους με πέπλα από δίχτυ Βρυξελλών.

Δεν υπάρχουν πολλά αρχεία για την γυναικεία ενδυμασία εκείνη την εποχή, αλλά τα έργα τέχνης μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση. Τα καλύμματα κεφαλής ήταν συνήθως ψηλά, μυτερά καπέλα με ένα πέπλο που κάλυπτε τα πρόσωπά τους κατά τη διάρκεια των εξόδων. Στις απεικονίσεις των σουλτανίνων, τα ρούχα τους είναι ως επί το πλείστον κατασκευασμένα με λίγες αναφορές σε αυτά που φορούσαν στην πραγματικότητα οι Οθωμανές γυναίκες. Ένα πορτρέτο της Ροξελάνα την απεικονίζει να φοράει ένα κάλυμμα κεφαλής σε σχήμα κουτιού με διακοσμητικά κοσμήματα στο περίγραμμα. Ενώ το κάλυμμα κεφαλής της απεικονίζει δημοφιλή στυλ στα καλύμματα κεφαλής των Οθωμανών γυναικών εκείνη την εποχή, τα ρούχα της παραμένουν πολύ παρόμοια με τα ευρωπαϊκού τύπου ρούχα. Αυτός ήταν ένας δημοφιλής τρόπος απεικόνισης των γυναικών, και συγκεκριμένα των σουλτάνων.

Πολλοί παράγοντες συνέβαλαν στις αλλαγές στα ενδύματα των Οθωμανών γυναικών, συμπεριλαμβανομένου του κόστους των υλικών και των φιρμανιών, ή βασιλικών διακηρύξεων. Στις αρχές του 18ου αιώνα, οι γυναίκες της ανώτερης τάξης άρχισαν να φορούν γιασμάκια, ή πέπλα που κάλυπταν τα πρόσωπά τους όταν έβγαιναν έξω. Με την πάροδο του χρόνου, τα γιασμάκια έγιναν πιο διαφανή και φαρδιά, με ασημένια κεντήματα. Καθώς γίνονταν περισσότερες αλλαγές στα γυναικεία ρούχα, τα γιασμάκια και τα φεράτσα θεωρούνταν λιγότερο ως ενδύματα που κάλυπταν το σώμα και περισσότερο ως διακοσμητικά και διακοσμητικά στυλ.

Τον 19ο αιώνα, υπήρξαν πιο ακραίες αλλαγές στα γυναικεία ρούχα. Οι Υεμενίτες, ή αλλιώς οι μαντίλες, ήταν τόσο λεπτές που τα μαλλιά τους ήταν σχεδόν όλα ορατά. Άλλα παραδοσιακά ενδύματα συνδύαζαν την τουρκική και την ευρωπαϊκή μόδα. Γύρω στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Τουρκάλες άρχισαν να φορούν μαντίλες δεμένες κάτω από το πηγούνι αντί για το τσαρσάφ, ένα φόρεμα σαν ρόμπα που κάλυπτε ολόκληρο το σώμα και το κεφάλι εκτός από τα μάτια.

Οθωμανική επιρροή στη δυτική γυναικεία ενδυμασία
Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ Οθωμανών και Βρετανών σημειώθηκαν σε όλη την ιστορία. Μετά την εγκαθίδρυση διπλωματικών σχέσεων μεταξύ της βρετανικής και της οθωμανικής αυτοκρατορίας το 1580, το εμπόριο μεταξύ των δύο εθνών αυξήθηκε. Οι κοινές συναλλαγές μεταξύ Οθωμανών και Βρετανών εμπόρων αφορούσαν υφάσματα και υφάσματα. Δεν ήταν ασυνήθιστο να βλέπεις Βρετανούς εμπόρους να φορτώνουν τις αποσκευές τους με οθωμανικά ενδύματα στο δρόμο της επιστροφής. Οι θεατρικές παραγωγές έπαιξαν επίσης μεγάλο ρόλο στην τόνωση του ενδιαφέροντος των Ευρωπαίων για την οθωμανική ενδυμασία. Τη δεκαετία του 1530, ακόμη και πριν από την εγκαθίδρυση διπλωματικών σχέσεων, ο βασιλιάς Ερρίκος Η΄ ντύθηκε ως Τούρκος σουλτάνος ​​για ένα πάρτι μεταμφιεσμένων της αυλής.

Ήδη από τον 17ο αιώνα, το βρετανικό ενδιαφέρον για τη μόδα των Οθωμανών γυναικών ξεκίνησε με τη δημοσίευση περιγραφών ταξιδιωτών που περιείχαν οπτικές περιγραφές της οθωμανικής μόδας. Τον 18ο αιώνα, ωστόσο, οι Ευρωπαίοι επισκέπτες και κάτοικοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αυξήθηκαν σημαντικά. Ως εκ τούτου, η μόδα είναι μια μέθοδος για να μετρηθούν οι αυξημένες αλληλεπιδράσεις. Εκείνη την εποχή, το Παρίσι θεωρούνταν το κέντρο του κινήματος της οθωμανικής μόδας στην Ευρώπη. Η Τουρκομανία έγινε μια μόδα μετά την έκδοση ενός γαλλικού εικονογραφημένου λευκώματος που περιείχε χαρακτικά οθωμανικών ενδυμάτων. Αυτή η τάση εξαπλώθηκε γρήγορα σε άλλα έθνη. Το 1768, ο βασιλιάς της Δανίας, Χριστιανός Ζ΄, διοργάνωσε έναν χορό στο Λονδίνο όπου όλοι οι καλεσμένοι αναμενόταν να παρευρεθούν ντυμένοι με οθωμανική ενδυμασία.

Εκτός από τη Δυτική Ευρώπη, η οθωμανική μόδα είχε τεράστιο αντίκτυπο και στα έθνη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Πολωνία και η Ουγγαρία. Αρχικά επηρεασμένη από τη δυτικοευρωπαϊκή εμφάνιση, μέχρι τον 16ο αιώνα, η ανατολικοευρωπαϊκή μόδα είχε μια ξεχωριστή οθωμανική χροιά. Για παράδειγμα, οι ευγενείς προτιμούσαν τα μακριά καφτάνια μέχρι το πάτωμα με φανταχτερά κόκκινα χρώματα, σχιστά μανίκια και κεντήματα. Άλλοι φορούσαν τουρκικά κάλπακ (ψηλά καπέλα) και δερμάτινες παντόφλες οθωμανικού τύπου. Σε ένα πορτρέτο του 1583, ο Πολωνός ηγεμόνας Στίβεν Μπάτορι απεικονίζεται να φοράει ένα κοντούς (ένα ένδυμα που εισήχθη για πρώτη φορά στην Πολωνία από ηγέτες που τα επιδείκνυαν ως λάφυρα πολέμου), ζουπάν οθωμανικού τύπου και φωτεινές κίτρινες τουρκικές μπότες. Αυτά τα ενδύματα σύντομα έγιναν το πρότυπο για την πολωνική και την ουγγρική αριστοκρατία, καθώς δύο μόδες που κάποτε ήταν εξαιρετικά διαφορετικές είχαν συγκλίνει λόγω της οθωμανοποίησής τους.

Η Τουρκομανία είχε επίσης σημαντική επίδραση στην ενδυμασία με βάση το φύλο. Ιστορικά, η ενδυμασία των Ευρωπαίων ήταν πιο οριοθετημένη μεταξύ ανδρικής και γυναικείας ενδυμασίας. Τα καλσόν και τα παντελόνια προορίζονταν για τους άνδρες, ενώ οι φούστες ήταν για τις γυναίκες. Αντίθετα, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η ανδρική και η γυναικεία ενδυμασία ήταν πιο παρόμοια. Ένα κοινό αντικείμενο που φορούσαν και οι δύο ήταν το σαλβάρι, ένα ογκώδες εσώρουχο από λευκό ύφασμα σε σχήμα που έμοιαζε με αυτό που σήμερα ονομάζεται «παντελόνι χαρεμιού». Για τις Βρετανίδες που ταξίδευαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, το σαλβάρι γρήγορα έγινε σύμβολο ελευθερίας, επειδή παρατήρησαν ότι οι Οθωμανές γυναίκες είχαν περισσότερα δικαιώματα από τις Βρετανίδες. Η Λαίδη Μαίρη Γουόρτλεϊ Μόνταγκιου (1689–1762), σύζυγος του Βρετανού πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη, σημείωσε στις επιστολές της προς την Τουρκική Πρεσβεία ότι οι Οθωμανές γυναίκες «κατείχαν νόμιμα δικαιώματα ιδιοκτησίας και προστασίες που ξεπερνούσαν κατά πολύ τα δικαιώματα των Δυτικών γυναικών». Οι γυναίκες ταξιδιώτες συχνά αποκτούσαν μια οικεία εικόνα του οθωμανικού πολιτισμού, καθώς ως γυναίκες, είχαν ευκολότερη πρόσβαση στα χαρέμια της μουσουλμανικής ελίτ από ό,τι οι άνδρες. Το Σαλβάρι εξαπλώθηκε με επιτυχία στην Ευρώπη στα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς διάφορες γυναίκες σουφραζέτες και φεμινίστριες χρησιμοποίησαν το σαλβάρι ως σύμβολο χειραφέτησης. Με την επιστροφή της Λαίδης Μόνταγκιου στην Αγγλία, άρχισε να ντύνεται σαν Οθωμανές για να υποστηρίξει τον σκοπό του κινήματος για την ψήφο των γυναικών, το οποίο μόλις κέρδιζε έδαφος εκείνη την εποχή. Άλλες Βρετανίδες διακεκριμένες, όπως η Λαίδη Τζέινι Άρτσιμπαλντ Κάμπελ (1845–1923) και η Λαίδη Ότολιν (Βάιολετ Αν) Μόρελ (1873–1938), φορούσαν σαλβάρι «σε μια προσπάθεια να συμβολίσουν την άρνησή τους στα παραδοσιακά βρετανικά πρότυπα και τις σεξουαλικές διαφορές». Το Σαλβάρι εξαπλώθηκε επίσης πέρα ​​από την Ευρώπη όταν η Αμέλια Τζενκς Μπλούμερ τροποποίησε αυτά τα «τουρκικά παντελόνια» για να δημιουργήσει αμερικανικά «μπλούμερ». Εκτός από την υποβοήθηση του ευρωπαϊκού κινήματος για την ψήφο των γυναικών, η ευρωπαϊκή έκθεση στην οθωμανική γυναικεία ενδυμασία βοήθησε στην διάλυση των στερεοτύπων για τις μουσουλμάνες γυναίκες. Η Ελισάβετ, Πριγκίπισσα Μπέρκλεϋ, μια άλλη από αυτές τις διακεκριμένες Βρετανίδες κυρίες, θαύμαζε ιδιαίτερα την ελεύθερη φύση των γυναικών στο χαρέμι ​​μακριά από τους άνδρες, γράφοντας «ένας Τούρκος σύζυγος που βλέπει ένα ζευγάρι παντόφλες στην πόρτα του χαρεμιού του δεν πρέπει να μπει».

Στην Ανατολική Ευρώπη, ωστόσο, αυτές οι νέες τάσεις της μόδας ήταν μοναδικές για τους άνδρες ευγενείς. Τα οθωμανικά στυλ είχαν μικρή επίδραση στη μόδα των Πολωνών και Ούγγρων γυναικών, οι οποίες σχεδόν καθολικά συνέχισαν να φορούν δυτικά στυλ.

Ένας άλλος τομέας όπου οι Οθωμανοί επηρέασαν τη γυναικεία δυτική ενδυμασία ήταν η πολυεπίπεδη ένδυση. Αρχικά, η πολυεπίπεδη ένδυση είχε πρακτική χρήση για τους προγόνους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι οποίοι ήταν ποιμενικοί νομάδες και ιππείς, και έπρεπε να φορούν πολυεπίπεδες ενδυμασίες για να προσαρμοστούν στις μεταβαλλόμενες θερμοκρασίες. Καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία δημιουργήθηκε, η πολυεπίπεδη ένδυση διέκρινε το φύλο, την τάξη ή την τάξη κάποιου μέσα σε συγκεκριμένες κοινότητες, οι οποίες Επίσης, επιδεικνύουν πολλά πολυτελή υφάσματα, σηματοδοτώντας έτσι τον πλούτο και την κοινωνική θέση κάποιου. Η πολυεπίπεδη ένδυση είχε επίσης πνευματική σημασία. Στην ισλαμική τέχνη, η πολυεπίπεδη ένδυση διαφορετικών μοτίβων αντιπροσωπεύει μια πνευματική μεταφορά της θεϊκής τάξης που φαίνεται ακατανόητη, αλλά στην πραγματικότητα είναι σχεδιασμένη και ουσιαστική.

Στην Ευρώπη, τον 16ο αιώνα, οι φούστες άρχισαν να έχουν μια πολυεπίπεδη εμφάνιση. Πριν από τον 16ο αιώνα, οι φούστες σχίζονταν μόνο στο κάτω μέρος, αλλά τώρα, η σχισμή διχοτόμησε το μπροστινό μέρος της φούστας για να αποκαλύψει ένα αντίθετο στρώμα από κάτω. Συχνά, το υπόστρωμα συνδυαζόταν με ένα πολυεπίπεδο μανίκι. Ομοίως, τα μανίκια που επέτρεπαν να φαίνεται το δεύτερο στρώμα υφάσματος από κάτω επηρεάστηκαν από την έννοια που υπήρχε στα οθωμανικά ενδύματα, αν και τα πολυεπίπεδα και κρεμαστά μανίκια έφτασαν στην Ευρώπη πολύ νωρίτερα από τις πολυεπίπεδες φούστες. Τον 12ο αιώνα, ακριβώς τη στιγμή που το ακαδημαϊκό ενδιαφέρον για την ισλαμική επιστήμη αναδυόταν στην Ευρώπη, οι κληρικοί άρχισαν να φορούν τόσο τα κοντομάνικα εξωτερικά ενδύματα από πάνω, που θυμίζουν εκείνα στα εξωτερικά καφτάνια τουρκικού τύπου, όσο και παλτά με κρεμαστά μανίκια, το ευρωπαϊκό καπέλο, πολύ παρόμοιο με το τουρκικό στυλ που είχε σχεδιαστεί για να αναδεικνύει πλούσια υφάσματα από κάτω. Ωστόσο, η κατασκευή αυτών των μανικιών που αποκάλυπταν στρώματα ήταν αρκετά διαφορετική από τα τουρκικά. Παρόντες στην Ευρώπη από τον 12ο αιώνα, ήταν ακόμα αξιοσημείωτοι στην αφήγηση που έδωσε η Λαίδη Μαίρη Μόνταγκιου τον 18ο αιώνα: Σε μια επιστολή με ημερομηνία 10 Μαρτίου 1717, έγραψε στην Κόμισσα του Μαραμπούτ Χαφίζ (Χάφσα) Σουλτάν, μια γυναίκα που ήταν αγαπημένη του έκπτωτου Σουλτάνου Μουσταφά: «Αλλά το φόρεμά της ήταν τόσο εκπληκτικά πλούσιο, που δεν μπορώ να μην σας το περιγράψω. Φορούσε ένα γιλέκο που ονομαζόταν ντονάλμα, το οποίο διαφέρει από ένα καφτάνι από τα μακριά μανίκια και το δίπλωμα στο κάτω μέρος. Ήταν από μωβ ύφασμα, ίσιο στο σχήμα της, και χοντρό σε κάθε πλευρά, μέχρι τα πόδια της, και γύρω από τα μανίκια, με μαργαριτάρια από το καλύτερο νερό, του ίδιου μεγέθους με τα κουμπιά τους συνήθως».

Ρεπουμπλικανική περίοδος
Μέχρι τον 19ο αιώνα, η δυτική μόδα άρχισε να επηρεάζει την οθωμανική ενδυμασία, με τους πλούσιους να αρχίζουν να στρέφονται προς τα δυτικά στυλ. Νέα υφάσματα όπως το μαλλί και το βαμβάκι έγιναν κοινά, αλλά παραδοσιακά υλικά όπως το μετάξι και το βελούδο παρέμειναν επίσης σε προτίμηση. Τα κοινά στυλ ένδυσης που επικρατούσαν στα μέσα του 19ου αιώνα, τα οποία επιβλήθηκαν από θρησκευτικούς λόγους, εισήλθαν σε μια φάση μετασχηματισμού κατά την Ρεπουμπλικανική περίοδο. Σε αυτήν την περίοδο, η μεταρρύθμιση «σάπκα» και η επακόλουθη «κιλίκ κιγιαφέτ» που πραγματοποιήθηκε υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στην Κασταμονή το 1925 είχαν πλήρη αντίκτυπο στην Κωνσταντινούπολη. Τα γυναικεία «τσαρσάφι» και «πετσέ» αντικαταστάθηκαν από παλτό, μαντήλι και σάλι. Οι άνδρες άρχισαν να φορούν καπέλα, σακάκια, πουκάμισα, γιλέκα, γραβάτες, παντελόνια και παπούτσια. Με τη διαδικασία εκβιομηχάνισης της δεκαετίας του 1960, οι γυναίκες εισήλθαν στην επαγγελματική ζωή και οι ράφτες αντικαταστάθηκαν από τη βιομηχανία έτοιμων ενδυμάτων. Η σύγχρονη αντίληψη της μόδας, όπως είναι σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι εμφανής τόσο σε κοινωνικές όσο και σε οικονομικές διαστάσεις στην Τουρκία.

Σύγχρονη χρήση
Σύγχρονοι Τούρκοι σχεδιαστές όπως οι Ριφάτ Οζμπέκ, Τζεμίλ Ιπεκτσί, Βουράλ Γκιοκτζάιλι, Γιλντιρίμ Μαϊρούκ, Σαντίκ Κιζιλαγάτς, Χακάν Ελιαμπάν και Μπαχάρ Κορτζάν, αντλούν έμπνευση από ιστορικά οθωμανικά σχέδια και η οθωμανική ή οθωμανική έμπνευση μοτίβα υφάσματος είναι σημαντικά.

Πινακοθήκη
 (1878)

Καθημερινοί άνθρωποι (1878)

Λαϊκές φορεσιές το 1873
 Βιλαέτι της Κωνσταντινούπολης

 Βιλαέτι της Αδριανούπολης

 Βιλαέτι του Δούναβη

 Βιλαέτι του Πρίζρεν; Βιλαέτι του Σκούταρι

 Βιλαέτι των Ιωαννίνων; Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης; Βιλαέτι της Βοσνίας

 Βιλαέτι της Κρήτης

 Βιλαέτι του Αρχιπελάγους

 Βιλαέτι της Προύσας

 Βιλαέτι του Αϊδινίου

 Βιλαέτι του Ικονίου

 Βιλαέτι της Άγκυρας

 Βιλαέτι της Κασταμονής

 Βιλαέτι της Σεβάστειας

 Βιλαέτι της Τραπεζούντας

 Βιλαέτι του Ερζερούμ

 Βιλαέτι του Ντιγιάρμπακιρ

 Βιλαέτι των Αδάνων; Βιλαέτι του Χαλεπίου

 Βιλαέτι της Συρίας

 Βιλαέτια της Βαγδάτης; Χετζάζης; Υεμένης; Τριπολίτιδας

Δείτε επίσης
Καλπάκι
Φέσι
Τουρμπάνι
Πετσέτα
Σελάχι

Κατηγορία:Παραδοσιακές φορεσιές