Οικογένεια Μόουμπρεϋ

Ο Οίκος του Μόουμπρεϋ ήταν ένας Αγγλο-Νορμανδικός ευγενής οίκος, που καταγόταν από το Μονμπρέ της Νορμανδίας, και ιδρύθηκε από τον Ρογήρο ντε Μόουμπρεϋ, γιο του Νάιτζελ ντ'Ωμπινύ.  

μικρογραφία|150εσ|Ο θυρεός του Μόουμπρεϋ: επί ερυθρού πεδίου, αργυρός λέων ορμώμενος.

 Η ίδρυση του Οίκου 
μικρογραφία|150εσ|Ο θυρεός που παραχωρήθηκε από τον Ριχάρδο Β΄ στον Θωμά ντε Μόουμπρεϋ 1ο δούκα του Νόρφολκ.

Μετά την Νορμανδική Κατάκτηση της Αγγλίας, στον Γοδεφρείδος ντε Μονμπραί επίσκοπο του Κουτάνς, παραχωρήθηκαν περίπου 280 αγγλικά φέουδα. Στον κληρονόμο του, γιο του αδελφού του Ρογήρου ντε Μονμπραί, Ροβέρτο ντε Μόουμπρεϋ κόμη της Νορθουμβρίας, του έγινε κατάσχεση των φεούδων και φυλακίστηκε ισόβια, λόγω της εξέγερσης του 1095.  Οι γαίες του κατασχέθηκαν, και αναγκάστηκε να χωρίσει τη σύζυγό του Ματθίλδη ντε Λ'Αιγκλ, κόρη του Ρισέρ κυρίου του Λ'Αιγκλ. Οι γαίες του στο Μόουμπρεϋ παραχωρήθηκαν στον νέο σύζυγό της, έναν βασιλικό ευνοούμενο, τον [[Νάιτζελ ντ'Ωμπινύ].

Ο Νάιτζελ ντ'Ωμπινύ ήταν γιος του Ρογήρου ντ'Ωμπινύ (από το Σαιν-Μαρτέν-ντ'Ωμπινύ) και μαζί με τον αδελφό του Γουλιέλμο ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας. Οι δύο αδελφοί ανταμείφθηκαν με μεγάλες εκτάσεις στην Αγγλία. Ο Γουλιέλμος έγινε πινκέρνης (οινοχόος, οικονόμος) του βασιλιά, και πατέρας τού Γουλιέλμου ντ'Ωμπινύ 1ου κόμη του Άρουντελ. Ο Νάιτζελ ανταμείφθηκε με γάμο με την πρώην σύζυγο του φυλακισμένου Ροβέρτου ντε Μόουμπρεϋ και με το Νορμανδικό φέουδο του Μόουμπρεϋ, που είχε αφαιρεθεί από τον πρώην σύζυγό της, ενώ του δόθηκε επίσης μία σειρά από γαίες στην Αγγλία.  Μετά από μία δεκαετία άτεκνου γάμου, χώρισε τη Ματθίλδη, και νυμφεύτηκε για 2η φορά το 1118, με την Γκάντρεντ ντε Γκουρναί (απεβ. 1155), κόρη του Ζεράρ ντε Γκουρναί κυρίου του Γκουρναί. Απέκτησαν έναν γιο από αυτόν τον γάμο, τον Ρογήρο, ο οποίος κληρονόμησε από τον πατέρα του τις γαίες Μόουμπρεϋ στη Νορμανδία και πήρε το επώνυμο Μόουμπρεϋ.  Clay, C., & Greenway, D. E. (2013). Early Yorkshire Families (Vol. 135). Cambridge University Press.de Aragon, R. (1982). The growth of secure inheritance in Anglo-Norman England. Journal of Medieval History, 8(4), 381-391.

δεξιά|μικρογραφία|150εσ|Ο θυρεός του Θωμά ντε Μόουμπρεϋ 1ου δούκα του Νόρφολκ ως κόμη του Νότιγχαμ. Από το Ρολό Σάρεϋ (π. 1395). Ο θυρεός είναι χωρισμένος σε 4 μέρη: 1ο & 4ο: από την παραχώρηση του βασιλικού θυρεού, 2ο & 3ο: ο θυρεός του Μόουμπρεϋ.

Ο Ρογήρος του Μόουμπρεϋ αυτός, ένας μεγάλος άρχοντας με εκατό ιπποτικά φέουδα, αιχμαλωτίστηκε μαζί με τον βασιλιά Στέφανο της Αγγλίας στη μάχη του Λίνκολν, συμμετείχε στην επανάσταση εναντίον του Ερρίκου Β' (1173), ίδρυσε μοναστήρια, και συμμετείχε σε σταυροφορία. Ο εγγονός του Γουλιέλμος ντε Μόουμπρεϋ, ηγέτης της εξέγερσης εναντίον του βασιλιά Ιωάννη της Αγγλίας, ήταν ένας από τους 25 βαρόνους της Μάγκνα Κάρτα, όπως και ο αδελφός του Ρογήρος, και αιχμαλωτίστηκε πολεμώντας εναντίον του Ερρίκου Γ' κατά την ήττα του Λίνκολν (1217).

 Κύριοι Μόουμπρεϋ 
δεξιά|μικρογραφία|300εσ|Ο Ριχάρδος ΦιτςΆλαν 11ος κόμης του Άρουντελ, ο Θωμάς του Γούντστοκ 1ος δούκας του Γκλόστερ, ο Θωμάς ντε Μόουμπρεϋ κόμης του Νότιγχαμ, ο Ερρίκος κόμης του Ντέρμπυ (αργότερα Ερρίκος Δ΄) και ο Θωμάς ντε Μπωσάμπ 12ος κόμης του Γουόρικ, απαιτούν από τον Ριχάρδο Β΄ να τους επιτρέψει να αποδείξουν με τα όπλα τη δικαιοσύνη της εξέγερσής τους.

Ο εγγονός του Γουλιέλμου, Ρογήρος ντε Μόουμπρεϋ (1266–1298), κλήθηκε στο Κοινοβούλιο από τον Εδουάρδο Α΄, πράξη με την οποία θεωρείται ότι έγινε ο πρώτος βαρόνοος Μόουμπρεϋ. Ήταν πατέρας του Ιωάννη Α΄ (1286–1322), πολεμιστή και φύλακα των Σκωτικών Συνόρων, ο οποίος, συμμετέχοντας στην επανάσταση του Θωμά 2ου κόμη του Λάνκαστερ, συνελήφθη στο Μπόρομπριτζ και απαγχονίστηκε.  Η σύζυγός του Αλίν ντε Μπραόζ, κληρονόμος των Μπραόζ, πρόσθεσε το Γκάουερ στη Νότια Ουαλία και την κυριότητα των Μπράμπερ στο Σάσεξ στις μεγάλες κτήσεις της Οικογένειάς του. Ο γιος τους Ιωάννης Β΄ 3ος βαρόνος Μόουμπρεϋ (απεβ. 1361) νυμφεύτηκε την Ιωάννα του Λάνκαστερ, κόρη του Ερρίκου 3ου κόμη του Λάνκαστερ- και απέκτησε τον Ιωάννη Γ΄ 4ο βαρόνο Μόουμπρεϋ (π. 1328–1368), του οποίου ο γάμος με την Ελισάβετ Σέγκρεϊβ (κληρονόμο του Ιωάννη ντε Σέγκρεϊβ 4ου βαρόνου Σέγκρεϊβ, από τη Μαργαρίτα, Δούκισσα του Νόρφολκ κληρονόμο του γιου του Εδουάρδου Α΄, Θωμά κόμη του Νόρφολκ και Στρατάρχη της Αγγλίας), αύξησε περαιτέρω τον πλούτο και την περιουσία της οικογένειας. Εκτός από την τεράστια επέκταση των εδαφών τους, η κομητεία του Νότιγχαμ και το αξίωμα του κόμη Στρατάρχη της Αγγλίας τους παραχωρήθηκαν από τον Ριχάρδο Β΄, και ακολούθησε το δουκάτο του Νόρφολκ στον Θωμά (γιο του Ιωάννη Γ΄) ως 1ου δούκα. 

Ο 1ος δούκας Θωμάς άφησε δύο γιους, εκ των οποίων ο πρεσβύτερος Θωμάς αναγνωρίστηκε μόνο ως κόμης Στρατάρχης. Αποκεφαλίστηκε, επειδή συμμετείχε στη συνωμοσία του Σκρόουπ εναντίον του Ερρίκου Δ΄ (1405), και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ιωάννης, ο οποίος αποκαταστάθηκε στο δουκάτο του Νόρφολκ το 1424. Ο γιος του Ιωάννης, ο 3ος δούκας, ήταν πατέρας του Ιωάννη 4ου και τελευταίου δούκα, ο οποίος χρίστηκε κόμης του Γουόρεν & Σάρεϋ ενόσω ζούσε ο πατέρας του (1451). Μετά το τέλος του (1481), η τεράστια κληρονομιά του περιήλθε στο μοναχοπαίδι του, την Άννα, η οποία ήταν παντρεμένη, αν και βρέφος, με τον νεότερο γιο του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας, Ριχάρδο (έγινε δούκας του Νόρφολκ και κόμης του Νότιγχαμ & Γουόρεν), αλλά αυτή απεβίωσε το 1481. 

Οι επόμενοι κληρονόμοι των Μόουμπρεϋ ήταν τότε οι Χάουαρντ και οι Μπέρκλεϋ, που εκπροσωπούσαν τις δύο κόρες του 1ου δούκα. Μεταξύ τους μοιράστηκαν τα κτήματα της Οικογένειας, με το δουκάτο του Νόρφολκ και την κομητεία του Σάρεϋ των Μόουμπρεϋ να αναβιώνουν (νέα δημιουργία) επίσης για τους Χάουαρντ (1483), και την κομητεία του Νότιγχαμ (1483) και τη θέση του κόμη Στρατάρχη (1485) για τους Μπέρκλεϋ. Και οι δύο οικογένειες ανέλαβαν τις βαρονίες του Μόουμπρεϋ και του Σέγκρεϊβ, αλλά ο Ερρίκος Χάουαρντ κλήθηκε όσο ζούσε ο πατέρας του (1640) ως λόρδος Μόουμπρεϋ, κάτι που θεωρήθηκε αναγνώριση του δικαιώματος των Χάουαρντ. Οι συγκληρονόμοι τους, από το 1777, ήταν οι κύριοι Στούρτον και οι κύριοι Πέτρε, και το 1878 ο λόρδος Στούρτον κλήθηκε ως κύριος Μόουμπρεϋ & Σέγκρεϊβ.

Το προηγούμενο αξίωμα διεκδικείται ως η κύρια βαρονία, αν και ο Ντε Ρος κατατάσσεται πριν από αυτήν. Ο γιος του λόρδου Στούρτον διεκδίκησε, αλλά ανεπιτυχώς, το 1901-1906 την κομητεία του Νόρφολκ (1312), επίσης μέσω των Μόουμπρεϋ. Από τα κτήματα των Μόουμπρεϋ, το κάστρο και η κυριαρχία του Μπράμπερ εξακολουθούν να ανήκουν στους δούκες του Νόρφολκ. 

Ο τωρινός βαρόνος του Μόουμπρεϋ είναι ο Ιάκωβος Στούρτον, 28ος βαρόνος Μόουμπρεϋ, 29ος βαρόνος Σέγκρεϊβ και 25ος βαρόνος Στούρτον (2021–σήμερα).

 Αξιοσημείωτα μέλη της οικογένειας Mόουμπρεϋ 
μικρογραφία|200εσ|Ο Ερρίκος Ε΄, ενώ ήταν πρίγκιπας της Ουαλίας, παρουσιάζει το Σύνταγμα των Πριγκίπων του Θωμά Χόκλεβ στον Ιωάννη ντε Μόουμπρεϋ, 2ο δούκα του Νόρφολκ, 1411–1413. Βρετανική Βιβλιοθήκη.

 Νάιτζελ ντ'Ωμπινύ, κύριος του Μόουμπρεϋ (απεβ. 1129)
 Ρογήρος ντε Μόουμπρεϋ (απεβ. 1188), κύριος του Μόουμπρεϋ
 Γουλιέλμος ντε Μόουμπρεϋ, κύριος του Μόουμπρεϋ (απεβ. π. 1224)
 Ρογήρος ντε Μόουμπρεϋ, 1ος βαρόνος Μόουμπρεϋ (απεβ. 1298)
 Ιωάννης Μόουμπρεϋ, 2ος βαρόνος Μόουμπρεϋ (απεβ. 1322)
 Ιωάννης Μόουμπρεϋ, 3ος βαρόνος Μόουμπρεϋ (απεβ. 1361)
 Ιωάννης Μόουμπρεϋ, 4ος βαρόνος Μόουμπρεϋ (απεβ. 1368)
 Ιωάννης ντε Μόουμπρεϋ, 1ος κόμης του Νότιγχαμ, 5ος βαρόνος Μόουμπρεϋ (απεβ. 1383)
 Θωμάς Μόουμπρεϋ, 1ος δούκας του Νόρφολκ, κόμης του Νότιγχαμ και του Νόρφολκ, βαρόνος Σέγκρεϊβ και 6ος βαρόνος Μόουμπρεϋ (απεβ. 1399)
 Θωμάς ντε Μόουμπρεϋ κόμης του Νόρφολκ, κόμης του Νότιγχαμ, βαρόνος Σέγκρεϊβ και 7ος βαρόνος Μόουμπρεϋ (απεβ. 1405)
 Ιωάννης Μόουμπρεϋ, 2ος δούκας του Νόρφολκ, κόμης του Νόρφολκ, βαρόνος Σέγκρεϊβ και 8ος βαρόνος Μόουμπρεϋ (απεβ. 1432)
 Ιωάννης Μόουμπρεϋ, 3ος δούκας του Νόρφολκ, κόμης του Νότιγχαμ και του Νόρφολκ, βαρόνος Σέγκρεϊβ και 9ος βαρώνος Μόουμπρεϋ (απεβ. 1461)
 Ιωάννης ντε Μόουμπρεϋ, 4ος δούκας του Νόρφολκ, κόμης του Νότιγχαμ, του Νόρφολκ, του Σάρεϋ και του Γουόρεν, βαρόνος Σέγκρεϊβ και 10ος βαρόνος Μόουμπρεϋ (απεβ. 1476)
 Άννα ντε Μόουμπρεϋ, 8η κόμισσα του Νόρφολκ, βαρόνη Σέγκρεϊβ και 11η βαρόνη Μόουμπρεϋ (απεβ. 1481)

Γενεαλογία Οικογένειας Μόουμπρεϋ

Οικόσημα

 Σημειώσεις 

 Αναφορές 

 Λεξικό Εθνικής Βιογραφίας της Οξφόρδης, Oxford University Press:
 Χιου Μ. Τόμας, «Μόουμπρεϋ, σερ Ρογήρος (Α') ντε (απεβ. 1188)», 2004
 James Tait, αναθεωρημένο από τον Hugh M. Thomas, «Mowbray, William de (περ. 1173–περ. 1224)», ηλεκτρονική έκδοση, Οκτώβριος 2005
 Rowena E. Archer, «Mowbray, John (I), δεύτερος Λόρδος Mowbray (1286–1322)», ηλεκτρονική έκδοση, Ιανουάριος 2008
 Rowena E. Archer, «Mowbray, John (II), τρίτος Λόρδος Mowbray (1310–1361)», 2004
 Rowena E. Archer, «Mowbray, John (III), τέταρτος Λόρδος Mowbray (1340–1368)», ηλεκτρονική έκδοση, Ιανουάριος 2008
 Rowena E. Archer, «Mowbray, John (V), δεύτερος δούκας του Νόρφολκ (1392–1432)», ηλεκτρονική έκδοση, Ιανουάριος 2008
 Rowena E. Archer, «Mowbray, Thomas (II), δεύτερος κόμης του Νότιγχαμ (1385–1405)», ηλεκτρονική έκδοση, Ιανουάριος 2008

Απόδοση:
 Round, John Horace (1911). "Mowbray". In Chisholm, Hugh (ed.). Encyclopædia Britannica. Vol. 18 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 948.

 Περαιτέρω ανάγνωση 
 Greenway, DE (επιμ.), Charters of the Honor of Mowbray 1107–1191, Λονδίνο, 1972

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Οικόσημο, Mowbray, Εκκλησία Αγίου Ιακώβου, High Melton, Yorkshire, Flickr.com

Κατηγορία:Αγγλονορμανδοί
Κατηγορία:Αγγλονορμανδικές οικογένειες
Κατηγορία:Οικογένεια Μόουμπρεϋ