Ίρβινγκ Μπερλίν

Ο Ίρβινγκ Μπερλίν (Αγγλικά: Irving Berlin, πραγματικό όνομα: Isidore Beilin, 11 Μαΐου 1888 - 22 Σεπτεμβρίου 1989) ήταν Αμερικανός συνθέτης και τραγουδοποιός ρωσικής καταγωγής. Ο Μπερλίν έλαβε πολλές διακρίσεις, όπως ένα βραβείο Όσκαρ, ένα βραβείο Γκράμι και ένα βραβείο Τόνυ. Έλαβε επίσης το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας από τον Πρόεδρο Τζέραλντ Φορντ το 1977. Ο δημοσιογράφος Γουόλτερ Κρόνκαϊτ δήλωσε ότι «βοήθησε να γραφτεί η ιστορία αυτής της χώρας, αποτυπώνοντας το καλύτερο μέρος του ποιοι είμαστε και τα όνειρα που διαμορφώνουν τη ζωή μας». 

Γεννημένος στη Ρωσία, ο Μπερλίν έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες σε ηλικία πέντε ετών. Η οικογένειά του έφυγε από τη Ρωσία για να ξεφύγει από τα πογκρόμ εναντίον του εβραϊκού χωριού Τολότσιν.   Το 1907, εξέδωσε το πρώτο του τραγούδι, το "Marie from Sunny Italy" λαμβάνοντας 33 σεντς για τα δικαιώματα έκδοσης  και έγινε γνωστός ως συνθέτης πολλών διεθνών επιτυχιών, ξεκινώντας με το "Alexander's Ragtime Band" του 1911. Ήταν επίσης ιδιοκτήτης του Music Box Theatre στο Μπρόντγουεϊ. Για μεγάλο μέρος της καριέρας του, ο Μπερλίν δεν ήξερε να διαβάζει παρτιτούρες και οι ικανότητές του ως πιανίστας ήταν τόσο περιορισμένες, που μπορούσε να παίξει μόνο σε Φα δίεση. Χρησιμοποιούσε το ειδικά κατασκευασμένο πιάνο του εξοπλισμένο με ειδικό μοχλό, όποτε χρειαζόταν να παίξει σε πλήκτρα εκτός από Φα δίεση.  Ήταν γνωστός για τη συγγραφή μουσικής και στίχων σε απλή και άμεση γλώσσα, με δηλωμένο στόχο του να "φτάσει στην καρδιά του μέσου Αμερικανού", τον οποίο θεωρούσε την "πραγματική ψυχή της χώρας". 

Ο Μπερλίν έγραψε εκατοντάδες τραγούδια, πολλά από τα οποία έγιναν μεγάλες επιτυχίες, κάτι που τον έκανε διάσημο πριν κλείσει τα 30. Στη διάρκεια της 60χρονης καριέρας του, έγραψε περίπου 1.500 τραγούδια, ανάμεσα στα οποία και μουσικές συνθέσεις για 20 πρωτότυπες παραστάσεις του Μπρόντγουεϊ και 15 πρωτότυπες ταινίες του Χόλιγουντ, με τα τραγούδια του να έχουν προταθεί οκτώ φορές για βραβείο Όσκαρ.  Πολλά τραγούδια έγιναν δημοφιλή θέματα και ύμνοι, όπως τα "God Bless America", "Alexander's Ragtime Band", "Blue Skies", "Easter Parade", "Puttin' on the Ritz", "Cheek to Cheek", "White Christmas", "Happy Holiday", "Anything You Can Do (I Can Do Better)"  και "There's No Business Like Show Business". Το μιούζικάλ του στο Μπρόντγουεϊ "This Is the Army" (1942) διασκευάστηκε στην ομώνυμη ταινία του 1943. 

Τα τραγούδια του Μπερλίν έχουν φτάσει στην κορυφή των αμερικανικών τσαρτ 25 φορές και έχουν επανηχογραφηθεί από πολυάριθμους τραγουδιστές. Ο Μπερλίν πέθανε το 1989 σε ηλικία 101 ετών. Ο συνθέτης Ντάγκλας Μουρ ξεχωρίζει τον Μπερλίν από όλους τους άλλους σύγχρονους τραγουδοποιούς και τον αποκαλεί, μαζί με τους Στίβεν Φόστερ, Γουόλτ Γουίτμαν και Καρλ Σάντμπεργκ, ως «μεγάλο Αμερικανό αοιδό».  Ο συνθέτης Τζορτζ Γκέρσουιν τον αποκάλεσε «τον σπουδαιότερο τραγουδοποιό που έζησε ποτέ», και ο συνθέτης Τζερόμ Κερν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «ο Ίρβινγκ Μπερλίν δεν έχει θέση στην αμερικανική μουσική — είναι η αμερικανική μουσική». 

 Τα πρώτα χρόνια 

 Εβραίος μετανάστης 

 Η ζωή στη Ρωσία 
Ο Μπερλίν γεννήθηκε από εβραϊκή οικογένεια με το όνομα Ίσραελ Μπεϊλίν στις 11 Μαΐου 1888,  στη Ρωσική Αυτοκρατορία.  Αν και η οικογένειά του καταγόταν από το στετλ Τολότσιν (στη σημερινή Λευκορωσία), ο Μπερλίν αργότερα έμαθε ότι πιθανότατα γεννήθηκε στο Τιουμέν της Σιβηρίας, όπου ο πατέρας του, περιοδεύων ψάλτης, είχε μεταφέρει την οικογένειά του.  Ήταν ένα από τα οκτώ παιδιά του Μόζες (1848–1901) και της Λένας Λίπκιν Μπέιλιν (1850–1922).

Από το Τιουμέν, η οικογένεια επέστρεψε στο Τολότσιν και από εκεί ταξίδεψε στην Αμβέρσα και έφυγε από την Ευρώπη με το πλοίο SS Rhynland.  Στις 14 Σεπτεμβρίου 1893,  η οικογένεια έφτασε στη Νήσο Έλις της Νέας Υόρκης. Όταν έφτασαν, ο Ίσραελ τέθηκε υπό περιορισμό με τον αδελφό του και τις πέντε αδελφές του, μέχρι που οι υπάλληλοι μετανάστευσης τους θεώρησαν κατάλληλους για να τους επιτραπεί η είσοδος στην πόλη.  Μετά την πολιτογράφηση της οικογένειας, το όνομα "Μπεϊλίν" άλλαξε σε "Μπέιλιν".

Σύμφωνα με τον βιογράφο Λόρενς Μπέργκριν, ως ενήλικας ο Μπερλίν δεν παραδεχόταν ότι είχε καμία ανάμνηση από τα πρώτα πέντε χρόνια του στη Ρωσία εκτός από μία: «ήταν ξαπλωμένος σε μια κουβέρτα στην άκρη ενός δρόμου, παρακολουθώντας το σπίτι του να καίγεται ολοσχερώς. Μέχρι να ξημερώσει, το σπίτι είχε γίνει στάχτη».  Ως ενήλικας, ο Μπερλίν είπε ότι δεν γνώριζε ότι μεγάλωσε σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας, καθώς δεν είχε γνωρίσει άλλη ζωή. 

Οι Μπερλίν ήταν μία από τις εκατοντάδες χιλιάδες εβραϊκές οικογένειες που μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αι., διαφεύγοντας από τις διακρίσεις, τη φτώχεια και τα βάναυσα του πογκρόμ. Άλλες τέτοιες οικογένειες ήταν εκείνες του Τζορτζ και του Άιρα Γκέρσουιν, του Αλ Τζόλσον, της Σόφι Τάκερ, του Λ. Γουλφ Γκίλμπερτ, του Τζακ Γιέλεν, του Λούις Μπ. Μάγιερ (της Metro-Goldwyn-Mayer) και των αδελφών Γουόρνερ. 

 Εγκατάσταση στη Νέα Υόρκη 
μικρογραφία|Το Λόουερ Ιστ Σάιντ το 1910
Μετά την άφιξή της στη Νέα Υόρκη, η οικογένεια Μπέιλιν έζησε λίγο σε ένα υπόγειο διαμέρισμα στην οδό Μονρόε και στη συνέχεια μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα τριών δωματίων στην οδό Τσέρι 330. Ο πατέρας του, μη μπορώντας να βρει αντίστοιχη δουλειά ως ψάλτης στη Νέα Υόρκη, έπιασε δουλειά σε κοσέρ κρεατοπωλείο και παράλληλα παρέδιδε μαθήματα εβραϊκών για να στηρίξει την οικογένειά του. Πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, όταν ο Μπερλίν ήταν 13 ετών. 

Με μόνο λίγα χρόνια σχολικής φοίτησης, ο οκτάχρονος Μπερλίν άρχισε να βοηθάει την οικογένειά του.  Μια μέρα, ενώ διένειμε την εφημερίδα The Evening Journal, σύμφωνα με τον βιογράφο και φίλο του Μπερλίν, Αλεξάντερ Γούλκοτ, σταμάτησε για να δει ένα πλοίο που αναχωρούσε για την Κίνα και μαγεύτηκε τόσο, που δεν είδε έναν γερανό που αιωρούνταν, ο οποίος τον έριξε στο ποτάμι. Όταν τον ανέσυραν αφού βυθίστηκε για τρίτη φορά, κρατούσε ακόμα στη γροθιά του τα πέντε σεντς που είχε βγάλει εκείνη την ημέρα.  

Η μητέρα του έπιασε δουλειά ως μαία, και τρεις αδελφές του τύλιγαν πούρα, συνηθισμένη δουλειά για μετανάστριες. Ο μεγαλύτερος αδερφός του εργαζόταν σε ένα εργαστήριο που έφτιαχνε πουκάμισα. Κάθε βράδυ, όταν η οικογένεια επέστρεφε σπίτι από τη δουλειά, γράφει ο Μπέργκριν, «κατέθεταν τα κέρματα που είχαν κερδίσει εκείνη την ημέρα στην απλωμένη ποδιά της Λένας». 

Ο ιστορικός μουσικής Φίλιπ Φούρια γράφει ότι όταν ο «Ίζι» άρχισε να πουλάει εφημερίδες, εκτέθηκε στη μουσική και τους ήχους σαλούν και εστιατορίων που γέμιζαν τους πολυσύχναστους δρόμους. Ο νεαρός Μπερλίν τραγουδούσε μερικά από τα τραγούδια που άκουγε πουλώντας εφημερίδες και ο κόσμος του πετούσε κέρματα. Ένα βράδυ, ομολόγησε στη μητέρα του ότι φιλοδοξία του ήταν να γίνει τραγουδιστής σερβιτόρος σε σαλούν.  Από τότε, άρχισε να εργάζεται ως τραγουδοποιός και τραγουδιστής σερβιτόρος σε καφετέριες και εστιατόρια στο κέντρο της Νέας Υόρκης. Οι πρώτοι του στίχοι, γραμμένοι με έναν πιανίστα μιας καφετέριας, του απέφεραν έσοδα 37 σεντς. 

Ωστόσο, πριν ο Μπερλίν γίνει 14 ετών, το πενιχρό του εισόδημα συνεισέφερε ακόμα λιγότερο από αυτό των αδελφών του στον οικογενειακό προϋπολογισμό, γεγονός που τον έκανε να νιώθει άχρηστος.  Στη συνέχεια, αποφάσισε να φύγει από το σπίτι.  Έζησε στο Μπάουερι, εγκαταλείποντας ένα από τα πανδοχεία που φιλοξένησαν χιλιάδες άλλα άστεγα αγόρια στο Κάτω Ιστ Σάιντ. Ο Μπέργκριν τα περιγράφει ως άθλια καταλύματα, «ντικενσιανά». 

 Οι πρώτες θέσεις εργασίας 
αριστερά|μικρογραφία|Ο Μπερλίν στην πρώτη του δουλειά σε μουσικό εκδότη, σε ηλικία 18 ετών
Έχοντας εγκαταλείψει το σχολείο γύρω στην ηλικία των 13 ετών,  ο Μπερλίν είχε ελάχιστες δεξιότητες επιβίωσης και συνειδητοποίησε ότι η θεσμική απασχόληση ήταν αδιανόητη. Η μόνη του ικανότητα αποκτήθηκε από το επάγγελμα του πατέρα του ως τραγουδιστή, κι έτσι πήγαινε σε σαλούν στο Μπάουερι και τραγουδούσε στους πελάτες. Τέτοιοι πλανόδιοι νεαροί τραγουδιστές ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στο Λόουερ Ιστ Σάιντ. Ο Μπερλίν τραγουδούσε δημοφιλείς μπαλάντες που άκουγε στον δρόμο, ελπίζοντας ότι ο κόσμος θα του έδινε μερικές δεκάρες. Από αυτό το άβολο περιβάλλον, έγινε γνώστης του δρόμου, με πραγματική και διαρκή εκπαίδευση. Η μουσική ήταν η μόνη πηγή εισοδήματός του, και έμαθε τη γλώσσα και τον πολιτισμό των γκέτο. 

Ο Μπερλίν έμαθε τι είδους τραγούδια έλκυαν το κοινό, γράφει ο Μπέργκριν: «οι γνωστές μελωδίες που εξέφραζαν απλά συναισθήματα ήταν οι πιο αξιόπιστες».  Σύντομα άρχισε να τραγουδάει στο Music Hall στην πλατεία Γιούνιον και, το 1906, στα 18 του, βρήκε δουλειά ως τραγουδιστής σερβιτόρος στο Pelham Cafe στην Τσάιναταουν. Εκτός από το να σερβίρει ποτά, τραγουδούσε παρωδίες επιτυχιών προς τέρψη των πελατών.

Ο βιογράφος Τσαρλς Χαμ γράφει ότι στον ελεύθερο χρόνο του, ο Μπερλίν μάθαινε μόνος του να παίζει πιάνο.  Μην έχοντας κάνει ποτέ μαθήματα, όταν το μπαρ έκλεινε, ο νεαρός Μπερλίν καθόταν σε ένα πιάνο στο πίσω μέρος και άρχιζε να αυτοσχεδιάζει παίζοντας μελωδίες.  Δημοσίευσε το πρώτο του τραγούδι, το "Marie from Sunny Italy", σε συνεργασία με τον πιανίστα Μάικ Νίκολσον, κάτοικο του Πέλαμ,  το 1907, λαμβάνοντας 33 σεντς.  Η παρτιτούρα του δημοσιευμένου τραγουδιού εμφάνιζε το όνομά του ως "Ί. Μπερλίν". 
μικρογραφία|Ο Μπερλίν το 1907 στο στούντιο των αδελφών Παχ
Ο Μπερλίν συνέχισε να γράφει και να παίζει μουσική στο Pelham Cafe και να αναπτύσσει ένα πρώιμο στιλ. Του άρεσαν οι στίχοι των τραγουδιών άλλων, αλλά οι ρυθμοί ήταν ενίοτε «κάπως βαλτωμένοι» και τότε τους άλλαζε. Ένα βράδυ, παρουσίασε μερικές επιτυχίες που συνέθεσε ο φίλος του Τζορτζ Μ. Κόχαν, ένα άλλο παιδί που γινόταν γνωστό στο Μπρόντγουεϊ με δικά του τραγούδια. Όταν ο Μπερλίν τελείωσε το «Yankee Doodle Boy» του Κόχαν, σημειώνει ο Γουίτκομπ, «όλοι στην αίθουσα χειροκρότησαν τον ζωηρό μικρό».

 Αναγνώριση ως τραγουδοποιός 
Ο Μαξ Γουίνσλοου (περ. 1883–1942), μέλος του προσωπικού του μουσικού εκδοτικού οίκου του Χάρι Φον Τίλτσερ, άκουσε τραγούδια του Μπερλίν σε πολλές περιπτώσεις και γοητεύτηκε τόσο από το ταλέντο του, που προσπάθησε να του βρει δουλειά στην εταιρεία του.  Ο Φον Τίλτσερ είπε ότι ο Μαξ ισχυρίστηκε ότι «ανακάλυψε ένα σπουδαίο παιδί» και τον επαίνεσε τόσο, που ο Φον Τίλζερ προσέλαβε τον Μπερλίν. 

Το 1908, στα 20 του, ο Μπερλίν ανέλαβε μια νέα δουλειά σε ένα σαλούν με το όνομα Jimmy Kelly's στη Γιούνιον Σκουέαρ.  Εκεί, μπόρεσε να συνεργαστεί με άλλους νεαρούς τραγουδοποιούς, όπως ο Έντγκαρ Λέσλι, ο Τεντ Σνάιντερ και ο Τζορτζ Α. Γουάιτινγκ. Το 1909, τη χρονιά της πρεμιέρας του έργου The Melting Pot του Ίσραελ Τζάνγκγουιλ, βρήκε άλλη μια δουλειά ως στιχουργός στην εταιρεία του Τεντ Σνάιντερ.

Ως στιχουργός στον κορυφαίο μουσικό εκδοτικό οίκο Tin Pan Alley, ο Μπερλίν γρήγορα καθιερώθηκε ως ένας από τους κορυφαίους στιχουργούς για άλλους συνθέτες σε εκείνη την ακμάζουσα βιομηχανία. Μέχρι το 1910, ήταν ήδη περιζήτητος και μάλιστα εμφανίστηκε σε μια επιθεώρηση ερμηνεύοντας τα δικά του τραγούδια.  Ήταν εντελώς τυχαίο ότι ο Μπερλίν άρχισε να συνθέτει μουσική για τους στίχους των τραγουδιών του. Οι στίχοι που είχε υποβάλει σε έναν εκδότη θεωρούνταν πλήρεις μόνο μαζί με μουσική. Μη θέλοντας να χάσει την πώληση, ο Μπερλίν έγραψε γρήγορα μια μελωδία. Η σύνθεση έγινε δεκτή και εκδόθηκε. Η επιτυχία αυτής της πρώτης προσπάθειας άνοιξε την πόρτα στην καριέρα του ως συνθέτη μουσικής αλλά και στιχουργό. Το 1910, ο Μπερλίν έγραψε μια επιτυχία που τον καθιέρωσε ως έναν από τους κορυφαίους συνθέτες του Tin Pan Alley. Το Alexander's Ragtime Band όχι μόνο διέδωσε τη μόδα του "ράγκταϊμ", αλλά αργότερα ενέπνευσε μια σπουδαία κινηματογραφική ταινία.

 Καριέρα στη σύνθεση 

 Πριν από το 1920 

 «Alexander's Ragtime Band» (1911) 
Ο Μπερλίν καθιερώθηκε ως στιχουργός στην Tin Pan Alley και στο Μπρόντγουεϊ. Το 1911, ανέβηκε η πρώτη του παγκοσμίως γνωστή επιτυχία, "Alexander's Ragtime Band", ακολουθούμενη από μια εμφάνιση του ίδιου του Μπερλίν στο Friars' Frolic το 1911 με τον Κλίφορντ Ες ως συνοδό του.  Έγινε αμέσως διάσημος και ο βασικός ερμηνευτής την ίδια χρονιά στο θέατρο βοντβίλ του Όσκαρ Χάμερσταϊν, όπου παρουσίασε δεκάδες άλλα τραγούδια. Η εφημερίδα New York Telegraph έγραψε ότι 200 φίλοι του από τον δρόμο ήρθαν να δουν "το αγόρι τους" στη σκηνή: "Το μόνο που μπορούσε να κάνει ο μικρός συνθέτης ήταν να πιάνει τα κουμπιά στο παλτό του ενώ δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά του - σε ένα θέατρο βοντβίλ!" 
αριστερά|μικρογραφία|Ο Μπερλίν με τους αστέρες του κινηματογράφου Άλις Φέι, Τάιρον Πάουερ και Ντον Αμίτσι τραγουδούν το "Alexander's Ragtime Band" (1938)
Σε ένα άρθρο του περιοδικού Time για τον Μπερλίν το "Alexander's Ragtime Band" περιγράφεται ως εμβατήριο, όχι ως ράγκταϊμ κομμάτι. Η μελωδία ανανέωσε τον ενθουσιασμό για το ράγκταϊμ που είχε ξεκινήσει μια δεκαετία νωρίτερα με τον ο Σκοτ Τζόπλιν και έκανε τον Μπερλίν σταρ στη σύνθεση τραγουδιών. Από την πρώτη και τις επόμενες κυκλοφορίες του, το τραγούδι ήταν κοντά στην κορυφή των τσαρτ καθώς το τραγούδησαν και άλλοι: η Μπέσι Σμιθ, το 1927, ο Λούις Άρμστρονγκ, το 1937· έγινε Νο. 1 από τους Μπινγκ Κρόσμπι και Κόνι Μπόσγουελ· ο Τζόνι Μέρσερ το 1945· ο Αλ Τζόλσον, το 1947, η Νέλι Λάτσερ το 1948 και ο Ρέι Τσαρλς με μεγάλη μπάντα το 1959, Το "Alexander" γνώρισε 12 επιτυχίες σε λίγο λιγότερο από μισό αιώνα. 

Αρχικά, το τραγούδι δεν έγινε επιτυχία. Ο παραγωγός του Μπρόντγουεϊ Τζέσι Λάσκι δεν ήταν σίγουρος για τη χρήση του, αν και το συμπεριέλαβε στην παράστασή του "Follies". Ερμηνεύτηκε ως ορχηστρικό κομμάτι, αλλά δεν εντυπωσίασε το κοινό και σύντομα αφαιρέθηκε από την παράσταση. Ο Μπερλίν το θεώρησε αποτυχία. Στη συνέχεια, έγραψε στίχους, το έπαιξε ξανά σε μια άλλη επιθεώρηση του Μπρόντγουεϊ και αυτή τη φορά το εβδομαδιαίο περιοδικό Variety το αποκάλεσε "μουσική της δεκαετίας".  Ο συνθέτης Τζορτζ Γκέρσουιν, προβλέποντας την επιρροή του, είπε ότι ήταν «το πρώτο πραγματικό αμερικανικό μουσικό έργο», προσθέτοντας: «Ο Μπερλίν μας είχε δείξει τον δρόμο· τώρα ήταν πιο εύκολο να επιτύχουμε το ιδανικό μας».

 Προκαλώντας διεθνή χορευτική τρέλα 
μικρογραφία|Απολαμβάνοντας την πρώιμη επιτυχία στη Νέα Υόρκη, περ. 1911
Ο Μπερλίν έμεινε άναυδος από την ξαφνική διεθνή δημοτικότητα του τραγουδιού και αναρωτήθηκε γιατί έγινε ξαφνικά επιτυχία. Αποφάσισε ότι αυτό οφειλόταν εν μέρει στο ότι οι στίχοι, «αν και ανόητοι ήταν, ήταν θεμελιωδώς σωστοί... [και] η μελωδία... ξεσήκωσε τα τακούνια και τους ώμους όλης της Αμερικής και ενός μεγάλου μέρους της Ευρώπης».  Το 1913, ο Μπερλίν συμμετείχε στην λονδρέζικη επιθεώρηση "Hello Ragtime", όπου παρουσίασε το τραγούδι «That International Rag», που είχε γράψει για την περίσταση. 

Ο Φούρια γράφει ότι η διεθνής επιτυχία του "Alexander's Ragtime Band" έδωσε στη ράγκταϊμ "νέα ζωή και πυροδότησε μια εθνική τρέλα για χορό". Το 1914, ο Μπερλίν έγραψε μια επιθεώρηση ράγκταϊμ, το Watch Your Step  η οποία έγινε το πρώτο ολοκληρωμένο έργο του, με τραγούδια που "ακτινοβολούσαν μουσική και στιχουργική κομψότητα". Τα τραγούδια του Μπερλίν συμβόλιζαν τον μοντερνισμό και την πολιτιστική πάλη μεταξύ της βικτωριανής ευγένειας και "της απελευθέρωσης, της απόλαυσης και της αναψυχής", λέει ο Φούρια.  

Το περιοδικό Variety αποκάλεσε το Watch Your Step το «πρώτο συγκοπτόμενο μιούζικαλ», όπου «τα σκηνικά και τα κορίτσια ήταν πανέμορφα». Ο Μπερλίν ήταν τότε 26 ετών και η επιτυχία της παράστασης βασιζόταν μόνο στο όνομά του. Το Variety έγραψε ότι η παράσταση έγινε «τρομερή επιτυχία» από την πρώτη κιόλας βραδιά. Συνέκρινε τη νέα θέση του Μπερλίν ως συνθέτη με αυτή του κτηρίου Times. 

Ο Γουίκομ επισημαίνει επίσης την ειρωνεία ότι η Ρωσία, η χώρα που η οικογένεια του Μπερλίν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει, έπεσε στον «ρυθμό του ράγκταϊμ με μια εγκατάλειψη που αγγίζει τα όρια της μανίας». Για παράδειγμα, ο πρίγκιπας Φίλιξ Γιούσουποφ, ρωσικούς ευγενή καταγωγής φοιτητής της Οξφόρδης και κληρονόμος της μεγαλύτερης περιουσίας στη Ρωσία, όπως είπε η παρτενέρ του στο χορό, «στριφογύριζε στην αίθουσα χορού σαν παράφρον σκουλήκι, ουρλιάζοντας ότι θέλει 'περισσότερο ράγκταϊμ και περισσότερη σαμπάνια'". 

 Απλές και ρομαντικές μπαλάντες 
αριστερά|μικρογραφία|Με τον Αλ Τζόλσον (δεξιά), πρωταγωνιστή της ταινίας Ο τραγουδιστής της τζαζ, περ. 1927
Μερικά από τα τραγούδια του Μπερλίν προέκυψαν από την ίδια του τη θλίψη. Το 1912, παντρεύτηκε την Ντόροθι Γκετς, αδελφή του τραγουδοποιού Ε. Ρέι Γκετς, η οποία πέθανε έξι μήνες αργότερα από τυφοειδή πυρετό που τη χτύπησε τον μήνα του μέλιτος στην Αβάνα. Το τραγούδι που έγραψε για να εκφράσει τη θλίψη του, με τίτλο "When I Lost You", ήταν η πρώτη του μπαλάντα. Έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία και πούλησε περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα. 

Ο Μπερλίν άρχισε να συνειδητοποιεί ότι το ράγκταϊμ δεν ήταν καλό μουσικό στιλ για σοβαρή ρομαντική έκφραση και τα επόμενα χρόνια προσάρμοσε το στιλ του γράφοντας περισσότερα ερωτικά τραγούδια.  Το 1915 έγραψε την επιτυχία "I Love a Piano", ένα κωμικό και ερωτικό ερωτικό τραγούδι ράγκταϊμ. 

Μέχρι το 1918 είχε γράψει εκατοντάδες τραγούδια, τα οποία γνώρισαν παροδική δημοτικότητα. Πολλά αφορούσαν τους νέους χορούς που εμφανίζονταν τότε, όπως το τσίκεν γουόκ ή το φοξ τροτ. Όταν ξεκίνησε μια τρέλα με χαβανέζικους χορούς, έγραψε το "That Hula-Hula" και στη συνέχεια μια σειρά από τραγούδια του Νότου, όπως το "When the Midnight Choo-Choo Leaves for Alabama". Εκείνη την περίοδο, έγραφε καινούργια τραγούδια κάθε εβδομάδα, ανάμεσα στα οποία και κάποια που απευθύνονταν σε διάφορους πολιτισμούς μεταναστών που έφταναν από την Ευρώπη. Κάποτε, ο Μπερλίν, του οποίου το πρόσωπο ήταν ακόμα άγνωστο, ταξίδευε με τρένο και αποφάσισε να διασκεδάσει τους συνεπιβάτες με λίγη μουσική. Τον ρώτησαν πώς ήξερε τόσες πολλές επιτυχίες, και ο Μπερλίν απάντησε με μετριοφροσύνη: "Εγώ τις έγραψα."  

Ένα σημαντικό τραγούδι που έγραψε ο Μπερλίν κατά τη μετάβασή του από τη συγγραφή ράγκταϊμ σε λυρικές μπαλάντες ήταν το "A Pretty Girl is Like a Melody", το οποίο έγινε ένα από τα "πρώτα μεγάλα όπλα" του Μπερλίν, λέει ο ιστορικός Άλεκ Γουάιλντερ. Το τραγούδι γράφτηκε για το Follies Ζίγκφελντ (1919) και έγινε το κύριο τραγούδι του μιούζικαλ. Η δημοτικότητά του ήταν τόσο μεγάλη που αργότερα έγινε το θέμα σε όλες τις επιθεωρήσεις του Ζίγκφελντ και το θέμα της ταινίας του 1936 Ο μέγας Ζίγκφελντ.  Ο Γουάιλντερ το τοποθετεί στο ίδιο επίπεδο με τις "καθαρές μελωδίες" του Τζερόμ Κερν και, σε σύγκριση με την προηγούμενη μουσική του Μπερλίν, λέει ότι είναι "εξαιρετικό το γεγονός ότι μια τέτοια εξέλιξη στο στιλ και τη φινέτσα έλαβε χώρα σε έναν μόνο χρόνο". 

 Α' Παγκόσμιος Πόλεμος 
Την 1η Απριλίου 1917, όταν ο πρόδρος των ΗΠΑ Γούντροου Γουίλσον δήλωσε ότι η χώρα θα έμπαινε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μπερλίν ένιωσε ότι η Tin Pan Alley έπρεπε να κάνει το καθήκον της και να υποστηρίξει τον πόλεμο με εμπνευσμένα τραγούδια. Ο Μπερλίν έγραψε το τραγούδι "For Your Country and My Country", δηλώνοντας ότι "πρέπει να μιλάμε με το σπαθί, όχι με την πένα, για να δείξουμε την εκτίμησή μας στην Αμερική που άνοιξε την καρδιά της και καλωσόρισε κάθε ομάδα μεταναστών". Έγραψε επίσης συ συνεργασία ένα τραγούδι με στόχο τον τερματισμό των εθνοτικών συγκρούσεων, το "Let's All Be Americans Now". 

Το 1917, ο Μπερλίν κατατάχθηκε στον Στρατό Ξηράς των ΗΠΑ και η ένταξή του έγινε πρωτοσέλιδο. Όμως, ο στρατός ήθελε ο Μπερλίν, 30 ετών τότε, να κάνει αυτό που ήξερε καλύτερα: να γράφει τραγούδια. Ενώ βρισκόταν στο Στρατόπεδο Άπτον, συνέθεσε μια μουσική επιθεώρηση μόνο για στρατιώτες με τίτλο Yip Yip Yaphank, ως πατριωτικό φόρο τιμής στον Στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών. Η παράσταση μεταφέρθηκε στο Μπρόντγουεϊ, όπου περιελάμβανε και μια σειρά από επιτυχίες, όπως οι «Mandy» και «Oh! How I Hate to Get Up in the Morning», τις οποίες ερμήνευε ο ίδιος ο Μπερλίν. 

Οι παραστάσεις απέφεραν 150.000 δολάρια για ένα κέντρο εξυπηρέτησης στρατοπέδων. Ένα τραγούδι που έγραψε για την παράσταση αλλά αποφάσισε να μην το χρησιμοποιήσει, θα το παρουσίαζε 20 χρόνια αργότερα. Είχε τίτλο  God Bless Americaή".  

 Από το 1920 έως το 1940 
μικρογραφία|Περ. 1920
μικρογραφία|I'll See You in C-U-B-A, διασκευή του 1920
Ο Μπερλίν επέστρεψε στην Tin Pan Alley μετά τον πόλεμο και το 1921 ξεκίνησε μια συνεργασία με τον Σαμ Χάρις για την κατασκευή του Θεάτρου Music Box. Διατήρησε το ενδιαφέρον του για το θέατρο σε όλη του τη ζωή και ακόμη και στα τελευταία του χρόνια ήταν γνωστό ότι τηλεφωνούσε για να ελέγξει τις εισπράξεις του από τις παραστάσεις. Ως ιδιοκτήτης θεάτρου, παραγωγός και συνθέτης, ο Μπερλίν φρόντιζε για κάθε λεπτομέρεια των παραστάσεών του, από τα κοστούμια και τα σκηνικά μέχρι το κάστινγκ και τις ενορχηστρώσεις. 

Σύμφωνα με τον βιογράφο Ντέιβιντ Λίοπολντ, το θέατρο ήταν το μόνο κτίριο στο Μπρόντγουεϊ που χτίστηκε για να φιλοξενήσει έργα κάποιου τραγουδοποιού. Ήταν η έδρα του Music Box Revue του Μπερλίν από το 1921 έως το 1925 και του As Thousands Cheer το 1933, ενώ σήμερα φιλοξενεί στο λόμπι μια έκθεση αφιερωμένη στον Μπερλίν. 

Μέχρι το 1926, ο Μπερλίν είχε γράψει τη μουσική για δύο εκδόσεις των Ziegfeld Follies και τέσσερις ετήσιες εκδόσεις του Music Box Revue. Αυτές οι παραστάσεις κάλυπταν τα έτη 1921-1926, με πρεμιέρες τραγουδιών όπως τα "Say It With Music", "Everybody Step" και "Pack Up Your Things and Go to the Devil".  Το περιοδικό Life αποκάλεσε τον Μπερλίν σημείωσε ότι "τα ζευγάρια σε χορούς σε κλαμπ έχουν θολά μάτια όταν η μπάντα παίζει το 'Always', επειδή είναι σίγουροι ότι ο Μπερλίν το έχει γράψει μόνο για αυτούς. 

Η ερωτική μπαλάντα "What'll I Do?" (1924) έγινε επιτυχία για τον Πολ Γουάιτμαν και γνώρισε αρκετές άλλες επιτυχημένες ηχογραφήσεις το 1924. 24 χρόνια αργότερα, το τραγούδι έφτασε στο νούμερο 22 με τον Νατ Κινγκ Κόουλ και στο νούμερο με τον Φρανκ Σινάτρα. 

Το "Always" γράφτηκε όταν ο Μπερλίν ερωτεύτηκε την Αϊλίν Μακέι, η οποία αργότερα έγινε σύζυγός του. Το τραγούδι έγινε επιτυχία δύο φορές (με τον Βίνεσντ Λόπεζ και με τον Τζορτζ Όλσεν). Ακολούθησαν τέσσερις ακόμη επιτυχίες το 1944-45. Το 1959, ο Σάμι Τέρνερ ανέβασε το τραγούδι στο νούμερο 2 του R&B chart. Έγινε ο μεταθανάτιος ύμνος της Πάτσι Κλάιν και νο΄μερο 18 επιτυχία στο country chart το 1980, 17 χρόνια μετά τον θάνατό της, καθώς και ένα μιούζικαλ φόρος τιμής με τίτλο "Always... Patsy Cline", που ανέβηκε για δύο χρόνια στο Νάσβιλ μέχρι το 1995.  Ο Λέοναρντ Κόεν συμπεριέλαβε μια διασκευή αυτού του τραγουδιού στην κυκλοφορία του The Future (1992).

Το "Blue Skies" (1926) γράφτηκε μετά τη γέννηση της πρώτης κόρης του Μπερλίν και εξέφραζε τα συναισθήματά του για το γεγονός ότι ήταν παντρεμένος και πατέρας για πρώτη φορά.  Όταν ο Μπερλίν συνέθεσε το «Blue Skies», ήρθε στο φως το ερώτημα πώς ένα κομμάτι που είχε έντονη απήχηση στην εβραϊκή κουλτούρα, έγινε μια ισχυρή αναπαράσταση της αμερικανικής μουσικής κουλτούρας. Οι μεταγενέστερες ερμηνείες άλλαξαν τις εθνοτικές και πολιτισμικές συνδέσεις των τραγουδιών.  Το τραγούδι παρουσιάστηκε από την Μπελ Μπέικερ στο Betsy, μια παράσταση του Ζίγκφιλντ.  Έγινε επιτυχία για τον Μπεν Σέλβιν και μία από τις πολλές επιτυχίες του Μπερλίν το 1927. Ερμηνεύτηκε από τον Αλ Τζόλσον στην πρώτη μεγάλου μήκους ηχητική ταινία με τίτλο Ο τραγουδιστής της τζαζ, την ίδια χρονιά. Το 1946, επέστρεψε στο τοπ 10 των τσαρτ με τους Κάουντ Μπέιζι και Μπένι Γκούντμαν. Το 1978, ο Γουίλι Νέλσον έκανε το τραγούδι Νο. 1 κάντρι επιτυχία, 52 χρόνια αφότου γράφτηκε. 

Το "Puttin' On the Ritz" (1928) έγινε στιγμιαία επιτυχία του Μπερλίν. Το τραγούδι συνδέεται με τον Φρεντ Αστέρ, ο οποίος το τραγούδησε και το χόρεψε στην ταινία Γαλάζιοι ουρανοί του 1946. Το τραγούδι γράφτηκε το 1928 με άλλους στίχους και παρουσιάστηκε από τον Χάρι Ρίτσμαν στην ομότιτλη ταινία του 1930. Το 1939, ο Κλαρκ Γκέιμπλ το τραγούδησε στην ταινία Idiot's Delight. Το 1974 παρουσιάστηκε στην ταινία Φρανκενστάιν Τζούνιορ του Μελ Μπρουκς και ήταν η 4η επιτυχία του καλλιτέχνη της synth-pop Τάκο το 1982, όταν ο συνθέτης του ήταν 95 ετών.  Το 2012 χρησιμοποιήθηκε σε γαμήλια εκδήλωση flash mob στη Μόσχα. 

Ο Ρούντι Βαλέ ερμήνευσε το "Say It Isn't So" (1932) στην ραδιοφωνική του εκπομπή και το τραγούδι έγινε επιτυχία για τον Τζορτζ Όλσεν, την Κόνι Μπόσγουελ και το συγκρότημα του Όζι Νέλσον. Η Αρίθα Φράνκλιν έκανε την παραγωγή ενός σινγκλ του τραγουδιού το 1963, 31 χρόνια αργότερα.  Ο Φούρια σημειώνει ότι, όταν ο Βαλέ παρουσίασε για πρώτη φορά το τραγούδι στη ραδιοφωνική του εκπομπή, «το τραγούδι όχι μόνο έγινε επιτυχία μέσα σε μία νύχτα, αλλά έσωσε και τον γάμο του Βαλέ». Οι Βαλέ σκόπευαν να πάρουν διαζύγιο, αλλά όταν ο Βαλέ τραγούδησε τους ρομαντικούς στίχους του Μπερλίν στον αέρα, «τόσο αυτός όσο και η σύζυγός του ξέσπασαν σε κλάματα» και αποφάσισαν να μείνουν μαζί. 

Το "I've Got My Love to Keep Me Warm" (1937) ερμηνεύτηκε από τον Ντικ Πάουελ στην ταινία του 1937 Σκάνδαλα του Μπρόντγουεϊ. Αργότερ,, γνώρισε  τέσσερις εκδοχές που έφτασαν στο τοπ 12, μεταξύ των οποίων από τους Μπίλι Χόλιντεϊ και Λες Μπράουν, οι οποίοι το έφεραν στο νούμερο 1. 

 «God Bless America» (1938) 
Αυτό το τραγούδι είχε γραφτεί από τον Μπερλίν είκοσι χρόνια νωρίτερα, αλλά το κράτησε μέχρι το 1938, όταν η Κέιτ Σμιθ χρειάστηκε ένα πατριωτικό τραγούδι για την 20ή επέτειο της Ημέρας Ανακωχής, που γιόρταζε το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.  Η κυκλοφορία του έγινε κοντά στο τέλος της μεγάλης ύφεσης, η οποία είχε διαρκέσει εννέα χρόνια, και ενσάρκωσε μια «τάση επίσημου πατριωτισμού συνυφασμένη με μια θρησκευτική πίστη που είναι βαθιά ριζωμένη στην αμερικανική ψυχή», ανέφερε η εφημερίδα New York Times. 

Η κόρη του Μπερλίν, Μαίρη Έλιν Μπάρετ, δηλώνει ότι το τραγούδι ήταν «παραήταν προσωπικό» για τον πατέρα της και προοριζόταν ως έκφραση της βαθιάς ευγνωμοσύνης του προς τη χώρα που «επέτρεψε» στον ίδιο, έναν μετανάστη που μεγάλωσε στη φτώχεια, να γίνει επιτυχημένος τραγουδοποιός.  «Για μένα», είπε ο Μπερλίν, «το 'God Bless America' δεν ήταν απλώς ένα τραγούδι, αλλά μια έκφραση των συναισθημάτων μου για τη χώρα στην οποία οφείλω ό,τι έχω και ό,τι είμαι». 
μικρογραφία|Τραγουδώντας το "God Bless America" στα εγκαίνια του μνημείου στο Πεντάγωνο, 11 Σεπτεμβρίου 2008
Το τραγούδι γρήγορα έγινε δεύτερος εθνικός ύμνος μετά την είσοδο της Αμερικής στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο λίγα χρόνια αργότερα. Στη διάρκεια δεκαετιών, έχει αποφέρει εκατομμύρια στο προσκοπικό κίνημα, στο οποίο ο Μπερλίν εκχώρησε όλα τα δικαιώματα.   Το 1954, ο Μπερλίν έλαβε έα ειδικό Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου από τον Πρόεδρο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ για τη σύνθεση του τραγουδιού. video: , 1 min.

Το τραγούδι ακούστηκε μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, καθώς γερουσιαστές και βουλευτές των ΗΠΑ στάθηκαν στα σκαλιά του Καπιτωλίου και το τραγούδησαν μετά τις επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Επίσης, παίζεται συχνά από αθλητικές ομάδες όπως στο Major League Baseball. Η ομάδα χόκεϊ Philadelphia Flyers άρχισε να το παίζει πριν από κρίσιμους αγώνες. Όταν η Ολυμπιακή ομάδα χόκεϊ των ΗΠΑ πέτυχε , το 1980, τη «μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία του αθλητισμού», που αναφέρεται ως «θαύμα στον πάγο , οι παίκτες το τραγούδησαν αυθόρμητα.  

Το "The Cocoanuts " (1929) του Μπερλίν ήταν μια ελαφριά θεατρική κωμωδία με καστ που περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, τους αδελφούς Μαρξ. Το "Face the Music" (1932) ήταν μια πολιτική σάτιρα και το "Louisiana Purchase" (1940) ήταν μια σάτιρα ενός πολιτικού του Νότου, βασισμένη στα κατορθώματα του Χιούι Λονγκ. Το "As Thousands Cheer" (1933) ήταν μια επιθεώρηση με τραγούδια που έγιναν επιτυχίες, όπως το "Easter Parade" που τραγούδησαν οι Μέριλιν Μίλερ και Κλίφτον Γουεμπ, το "Heat Wave", το "Harlem on My Mind" και το "Supper Time", ένα τραγούδι για τη φυλετική βία.

 Από το 1941 έως το 1962 

 Πατριωτισμός Β' Παγκοσμίου Πολέμου 
μικρογραφία|Ο Ίρβινγκ Μπερλίν τραγουδάει και διευθύνει την ορχήστρα στο ακάφος USS Arkansas, 1944
Ο Μπερλίν αγαπούσε τη χώρα του και έγραψε πολλά τραγούδια που έδειχναν τον πατριωτισμό του. Ο υπουργός οικονομικών Χένρι Μόργκενθαου ζήτησε ένα τραγούδι για να εμπνεύσει τους Αμερικανούς να αγοράσουν πολεμικά ομόλογα, κι έτσι ο Μπερλίν έγραψε το "Any Bonds Today?", για το οποίο παραχώρησε όλα τα δικαιώματα στο Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Στη συνέχεια, έγραψε τραγούδια για διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες και ομοίως παραχώρησε όλα τα κέρδη σε αυτές: "Angels of Mercy" για τον Αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό, "Arms for the Love of America" για το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ και "I Paid My Income Tax Today" , και πάλι για το Υπουργείο Οικονομικών. 

Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπήκαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941, ο Μπερλίν άρχισε αμέσως να συνθέτει πατριωτικά τραγούδια. Η πιο αξιοσημείωτη και πολύτιμη συμβολή του στην πολεμική προσπάθεια ήταν μια θεατρική παράσταση που έγραψε με τίτλο "This Is The Army". Ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ και στη συνέχεια στην Ουάσινγκτον (όπου παρευρέθηκε ο πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούζβελτ). Τελικά, παρουσιάστηκε σε στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον κόσμο, όπως στο Λονδίνο, στη Βόρεια Αφρική, στην Ιταλία, στη Μέση Ανατολή και σε χώρες του Ειρηνικού, ενίοτε σε κοντινή απόσταση από τις ζώνες μάχης. Ο Μπερλίν έγραψε περίπου 35 τραγούδια για την παράσταση, η οποία περιελάμβανε ένα καστ 300 ανδρών. Επέβλεψε την παραγωγή και ταξίδεψε μαζί της, τραγουδώντας πάντα το "Oh! How I Hate to Get Up in the Morning". Η παράσταση τον κράτησε τριάμισι χρόνια μακριά από την οικογένειά του, στη διάρκεια των οποίων δεν έλαβε ούτε μισθό ούτε αποζημίωση και απέδωσε όλα τα κέρδη στο Ταμείο Έκτακτης Ανάγκης του Στρατού. 

Το έργο διασκευάστηκε σε ταινία με τον ίδιο τίτλο το 1943, σε σκηνοθεσία Μάικλ Κερτίζ, με συμπρωταγωνιστές την Τζόαν Λέσλι και τον Ρόναλντ Ρέιγκαν, ο οποίος ήταν τότε υπολοχαγός του στρατού. Η Κέι Σμιθ τραγούδησε το "God Bless America" στην ταινία, με φόντο οικογένειες που ανησυχούν για τον επερχόμενο πόλεμο. Η παράσταση έγινε επιτυχία και μια περιοδεία που ενίσχυσε το ηθικό, περιοδεύοντας στα μέτωπα της Ευρώπης. Οι παραστάσεις και η ταινία συγκέντρωσαν περισσότερα από 10 εκατομμύρια δολάρια για τον Στρατό,  και σε αναγνώριση της συμβολής του στο ηθικό των στρατευμάτων, ο Μπερλίν τιμήθηκε με Μετάλλιο Αξίας από τον πρόεδρο Χάρι Τρούμαν. Η κόρη του Μπερλίν, Μαίρη Αϊλίν Μπάρετ, η οποία ήταν 15 ετών όταν βρέθηκε στην πρεμιέρα της παράστασης "This is the Army" στο Μπρόντγουεϊ, θυμήθηκε ότι όταν ο πατέρας της, ο οποίος συνήθως απέφευγε τα φώτα της δημοσιότητας, εμφανίστηκε στη δεύτερη πράξη με στρατιωτική στολή για να τραγουδήσει το "Oh, How I Hate to Get Up in the Morning", τον υποδέχτηκαν όρθιοι με χειροκροτήματα που διήρκεσαν 10 λεπτά. Προσθέτει ότι ήταν περίπου 50 ετών εκείνη την εποχή και αργότερα δήλωσε ότι εκείνα τα χρόνια ήταν η «πιο συναρπαστική περίοδος της ζωής του». 

 Annie Get Your Gun (1946) 
Οι περιοδείες που έκανε ο Μπερλίν ερμηνεύοντας το "This Is The Army" τον εξάντλησαν, αλλά όταν ο στενός του φίλος Τζερόμ Κερν, ο οποίος ήταν ο συνθέτης του Annie Get Your Gun, πέθανε ξαφνικά, οι παραγωγοί Ρίτσαρντ Ρότζερς και Όσκαρ Χάμερσταϊν Β' έπεισαν τον Μπερλίν να αναλάβει τη σύνθεση της μουσικής.

Με βάση τη ζωή της σκοπεύτριας Άνι Όκλεϊ, η μουσική και οι στίχοι γράφτηκαν από τον Μπερλίν, πάνω σε ένα βιβλίο του Χέρμπερτ Φιλντς και της αδερφής του Ντόροθι Φιλντς, σε σκηνοθεσία του Τζόσουα Λόγκαν. Αρχικά, ο Μπερλίν αρνήθηκε να αναλάβει τη δουλειά, ισχυριζόμενος ότι δεν γνώριζε τίποτα για την «επαρχιώτικη μουσική», αλλά η παράσταση ανέβηκε 1.147 φορές και έγινε η πιο επιτυχημένη μουσική του και η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του. Λέγεται ότι το τραγούδι «There's No Business Like Show Business» παραλίγο να αφαιρεθεί εντελώς από την παράσταση, επειδή ο Μπερλίν πίστευε λανθασμένα ότι δεν άρεσε στους Ρότζερς και Χάμερσταϊν.

Η τραγουδίστρια και μουσικολόγος Σουζάνα Μακόρκλ γράφει ότι η μουσική του έργου «σημαίνει περισσότερα για μένα από ποτέ, τώρα που ήξερα ότι την έγραψε μετά από μια εξαντλητική παγκόσμια περιοδεία και χρόνια χωρισμού από τη γυναίκα και τις κόρες του».  Ο ιστορικός και συνθέτης Άλεκ Γουάιλντερ λέει ότι η τελειότητα της μουσικής, σε σύγκριση με τα προηγούμενα έργα του, ήταν «βαθύ σοκ». 

Το Annie Get Your Gun θεωρείται η καλύτερη μουσική επένδυση του Μπερλίν όχι μόνο λόγω του αριθμού των επιτυχιών που περιέχει, αλλά και επειδή τα τραγούδια του συνδυάζουν με επιτυχία την ανάπτυξη των χαρακτήρων και της πλοκής. Το τραγούδι «There's No Business Like Show Business» έγινε σήμα κατατεθέν της Έθελ Μέρμαν. 

 Οι τελευταίες παραστάσεις 
Η επόμενη παράσταση του Μπερλίν, Miss Liberty (1949), ήταν απογοητευτική, αλλά το "Call Me Madam" (1950), με πρωταγωνίστρια την Έθελ Μέρμαν ως Σάλι Άνταμς, μια κοσμική μορφή της Ουάσινγκτον, τα πήγε καλύτερα, χαρίζοντάς του τη δεύτερη μεγαλύτερη επιτυχία του. Ο Μπερλίν έκανε δύο προσπάθειες να γράψει μιούζικαλ για τον φίλο του, Άντισον Μίζνερ, και αδελφό του, Γουίλσον. Η πρώτη ήταν το ημιτελές "The Last Resorts" (1952). ένα χειρόγραφο της Πρώτης Πράξης βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Το "Wise Guy" (1956) ολοκληρώθηκε αλλά δεν ανέβηκε ποτέ, αν και τραγούδια έχουν δημοσιευτεί και ηχογραφηθεί στο "The Unsung Irving Berlin" (1995). Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα συνταξιοδότησης, το 1962, σε ηλικία 74 ετών, ο Μπερλίν επέστρεψε στο Μπρόντγουεϊ με το "Mr. President". Αν και η παράσταση κράτησε οκτώ μήνες (στην πρεμιέρα παρευρέθηκε και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι), δεν ήταν από τα επιτυχημένα του έργα. 

Στη συνέχεια, ο Μπερλίν ανακοίνωσε επίσημα την αποχώρησή του και πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στη Νέα Υόρκη. Έγραψε, ωστόσο, ένα νέο τραγούδι, το "An Old-Fashioned Wedding", για την αναβίωση του "Annie Get Your Gun" στον Μπρόντγουεϊ το 1966 με πρωταγωνίστρια την Έθελ Μέρμαν. Αν και έζησε 23 χρόνια ακόμη, αυτή ήταν μια από τις τελευταίες συνθέσεις του Μπερλίν.

Ο Μπερλίν διατήρησε χαμηλό προφίλ τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, και δεν εμφανίστηκε σχεδόν ποτέ δημόσια μετά τα τέλη της δεκαετίας του 1960, ακόμη και σε εκδηλώσεις που διοργανώνονταν προς τιμήν του. Ωστόσο, συνέχισε να διατηρεί τον έλεγχο των τραγουδιών του μέσω της δικής του εκδοτικής εταιρείας, η οποία παρέμεινε σε λειτουργία για το υπόλοιπο της ζωής του.

 Μουσική για ταινίες 

 Δεκαετίες του 1920–1950 
Το 1927, το τραγούδι "Blue Skies" του Μπερλίν παρουσιάστηκε στην πρώτη μεγάλου μήκους ομιλούσα ταινία με τίτλο Ο τραγουδιστής της τζαζ με τον Αλ Τζόλσον. Αργότερα, ταινίες όπως το Top Hat (1935) έγιναν η πρώτη μιας σειράς ξεχωριστών κινηματογραφικών μιούζικαλ του Μπερλίν με πρωταγωνιστές τους Μπινγκ Κρόσμπι, Φρεντ Αστέρ, Τζούντι Γκάρλαντ, Τζίντζερ Ρότζερς και Άλις Φέι. Το Top Hat περιελάμβανε ολοκαίνουργια μουσική επένδυση, όπως και αρκετές άλλες ταινίες, όπως Ναυτική παρέλαση (1936), Σκάνδαλα του Μπρόντγουεϊ (1937), Στου χορού τον ίλιγγο (1938) και Αντίζηλοι στον έρωτα (1939). Από το Alexander's Ragtime Band (1938) και μετά, συχνά ο Μπερλίν αναμείγνυε νέα τραγούδια με υπάρχοντα. Συνέχισε αυτή τη διαδικασία στις ταινίες Μουσική παρέλασις (1942), Γαλάζιοι ουρανοί (1946) και Πασχαλινή παρέλασις (1948), με την Τζούντι Γκάρλαντ και τον Φρεντ Αστέρ,   καθώς και στο Ο χορός είναι η ζωή μου (1954). 

 «White Christmas» (1942) 
Η ταινία Μουσική παρέλασις του 1942 παρουσίασε το "White Christmas", ένα από τα πιο πολυηχογραφημένα τραγούδια στην ιστορία. Ερμηνευμένο για πρώτη φορά στην ταινία από τον Μπινγκ Κρόσμπι (μαζί με τη Μάρτζορι Ρέινολντς, της οποίας τη φωνή ντουμπλάριζε η Μάρθα Μίαρς),  παρέμεινε στο νούμερο 1 στα ποπ και R&B τσαρτ για 10 εβδομάδες και έφτασε να πουλήσει πάνω από 50 εκατομμύρια δίσκους.  Η εκδοχή του Κόρσμπι είναι το σινγκλ με τις καλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών. Ο μουσικός κριτικός Στίβεν Χόλντεν αποδίδει το γεγονός εν μέρει στο ότι "το τραγούδι προκαλεί επίσης μια αρχέγονη νοσταλγία - μια καθαρή παιδική λαχτάρα για ρίζες, σπίτι και παιδική ηλικία - που ξεπερνά κατά πολύ τις χριστουγεννιάτικες εικόνες". 

Ο Ρίτσαρντ Κορλίς σημειώνει επίσης ότι το τραγούδι ήταν ακόμη πιο σημαντικό, καθώς κυκλοφόρησε λίγο μετά την είσοδο της Αμερικής στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο: [συνδέθηκε] με... τους στρατιώτες στον πρώτο τους χειμώνα μακριά από το σπίτι. Για αυτούς εξέφραζε τον πόνο του αποχωρισμού και τη νοσταλγία που ένιωθαν για το κορίτσι πίσω στην πατρίδα, για την αθωότητα της νιότης....». 

Το «White Christmas» χάρισε στον Μπερλίν Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού,  μία από τις επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ που έλαβε στη διάρκεια της καριέρας του. Τα επόμενα χρόνια, ηχογραφήθηκε ξανά και έγινε ένα από τα 10 κορυφαία σε πωλήσεις τραγούδια πολλών καλλιτεχνών: Φρανκ Σινάτρα, Τζο Στάφορντ, Έρνεστ Ταμπ, The Ravens και The Drifters. Θα ήταν επίσης η τελευταία φορά που ένα τραγούδι του Μπερλίν έφτανε στο Νο. 1 με την κυκλοφορία του.

Ο Μπερλίν είναι ο μόνος παρουσιαστής και βραβευμένος με Όσκαρ που ανοίγει τον «φάκελο» και διαβάζει το όνομά του (για το «White Christmas»). Το αποτέλεσμα ήταν τόσο αμήχανο για τον Μπερλίν (αφού έπρεπε να απονείμει το Όσκαρ στον εαυτό του) που η ακαδημία άλλαξε τους κανόνες την επόμενη χρονιά για να αποτρέψει την επανάληψη αυτής της κατάστασης.

 Γάμοι 
Τον Φεβρουάριο του 1912, μετά από μια σύντομη, θυελλώδη σχέση, ο Μπερλίν νυμφεύθηκε την 20χρονη Ντόροθι Γκετζ από το Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, αδελφή ενός συνεργάτη του, του Ε. Ρέι Γκετζ. Στη διάρκεια του μήνα του μέλιτος στην Αβάνα, η Ντόροθι προσβλήθηκε από τυφοειδή πυρετό και οι γιατροί δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν την ασθένειά της όταν επέστρεψε στη Νέα Υόρκη. Πέθανε στις 17 Ιουλίου του ίδιου έτους. Έχοντας συγγραφικό μπλοκάρισμα μήνες μετά τον θάνατο της Γκετζ, ο Μπερλίν έγραψε τελικά την πρώτη του μπαλάντα, το "When I Lost You", για να εκφράσει τη θλίψη του.
μικρογραφία|Με την Έλιν, περ. 1926
Χρόνια αργότερα, τη δεκαετία του 1920, ο Μπερλίν ερωτεύτηκε τη νεαρή συγγραφέα και κληρονόμο Έλιν Μακέι.  Επειδή ο Μπερλίν ήταν Εβραίος και η ίδια καθολική ιρλανδικής καταγωγής, ο Τύπος θεώρησε τον έρωτα ενός μετανάστη από το Λότερ Ιστ Σάιντ και μιας νεαρής κληρονόμου καλή ιστορία.  Ο πατέρας της Μακέι, Κλάρενς Μακέι, επικεφαλής της Postal Telegraph Cable Company, είχε αντίρρηση για τον γάμο τους.  

Το ζευγάρι είχε γνωριστεί το 1924 και ο πατέρας της εναντιώθηκε στο γάμο εξαρχής. Την έστειλε στην Ευρώπη για να βρει άλλους μνηστήρες και να ξεχάσει τοn Μπερλίν. Ωστόσο, ο Μπερλίν την κέρδιζε με γράμματα και τραγούδια στα ραδιοκύματα, όπως το "Remember"  και το "All Alone", και εκείνη του έγραφε καθημερινά.  Ο βιογράφος Φίλιπ Φούρια γράφει ότι οι εφημερίδες έγραφαν ότι είχαν αρραβωνιαστεί πριν εκείνη επιστρέψει από την Ευρώπη. Μετά την επιστροφή της, αυτή και ο Μπερλίν πολιορκούνταν από τον Τύπο, ο οποίος τους ακολουθούσε παντού. Το περιοδικό Variety ανέφερε ότι ο πατέρας της ορκίστηκε πως ο γάμος τους "θα γινόταν μόνο 'πάνω από το πρώμα'" του.  Τελικά, αποφάσισαν να το σκάσουν και παντρεύτηκαν με απλό πολιτικό γάμο στο δημαρχείο, μακριά από την προσοχή των μέσων ενημέρωσης.

Τα νέα του γάμου έγιναν πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα New York Times. Ο γάμος εξέπληξε τον πατέρα της, ο οποίος έμεινε άναυδος όταν διάβασε την είδηση. Η μητέρα της νύφης, ωστόσο, η οποία ήταν τότε διαζευγμένη από τον Μακέι, ήθελε η κόρη της να ακολουθήσει την καρδιά της. Ο Μπερλίν είχε πάει στο σπίτι της μητέρας της πριν από τον γάμο και είχε λάβει την ευλογία της.  

Ακολούθησαν φήμες ότι ο πατέρας της νύφης αποκλήρωσε την κόρη του λόγω του γάμου. Σε απάντηση, ο Μπερλίν της έδωσε τα δικαιώματα του τραγουδιού "Always", ένα τραγούδι που παίζεται ακόμα στους γάμους, ως γαμήλιο δώρο.  Με αυτόν τον τρόπο, η Έλιν είχε εγγυημένο ένα σταθερό εισόδημα ανεξάρτητα από το τι θα μπορούσε να συμβεί με τον γάμο. Για σχεδόν τρία χρόνια, ο Μακέι αρνιόταν να μιλήσει στο ζευγάρι, αλλά συμφιλιώθηκαν μετά τον θάνατο του γιου των Μπερλίν, Ίρβινγκ Μπερλίν Τζούνιορ, τα Χριστούγεννα του 1928, λιγότερο από έναν μήνα μετά τη γέννησή του. 

Ο γάμος τους παρέμεινε μια ερωτική σχέση και ήταν αχώριστοι μέχρι τον θάνατό της τον Ιούλιο του 1988 σε ηλικία 85 ετών. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά στα 63 ρόνια γάμου τους: τη Μαίρη Έλιν Μπάρετ το 1926, τον Ίρβινγκ Μπερλίν Τζούνιορ, ο οποίος πέθανε σε βρεφική ηλικία το 1928, τη Λίντα Λουίζ Έμετ το 1932 και την Ελίζαμπεθ Ίρβινγκ Πίτερς το 1936. 

 Τρόπος ζωής 
Το 1916, στην πρώτη φάση της καριέρας του Μπερλίν, ο παραγωγός και συνθέτης Τζορτζ Μ. Κόχαν, σε μια πρόποση προς τιμήν του νεαρού Μπερλίν σε ένα δείπνο, είπε: «Αυτό που μου αρέσει στον Ίρβι είναι ότι παρόλο που μετακόμισε στο κέντρο της πόλης και έβγαλε πολλά χρήματα, αυτό δεν του άλλαξε μυαλά». 
μικρογραφία|Το Λόουερ Ιστ Σάιντ το 1909. Ο Μπερλίν είπε ότι δεν ξέχασε ποτέ τα παιδικά του χρόνια, όταν κοιμόταν κάτω από τα σκαλιά μιας πολυκατοικίας, έτρωγε αποφάγια, φορούσε μεταχειρισμένα ρούχα και πουλούσε εφημερίδες. «Κάθε άντρας θα έπρεπε να έχει ένα Λόουερ Ιστ Σάιντ στη ζωή του», είπε.
Ο Φούρια λέει ότι καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Μπερλίν επέστρεφε συχνά με τα πόδια στις παλιές του γειτονιές στην πλατεία Γιούνιον, την Τσάιναταουν και το Μπάουερι.  Δεν ξέχασε ποτέ εκείνα τα παιδικά χρόνια, όταν «κοιμόταν κάτω από τα σκαλιά της πολυκατοικίας, έτρωγε αποφάγια και φορούσε μεταχειρισμένα ρούχα» και περιέγραφε εκείνα τα χρόνια ως δύσκολα αλλά καλά. «Κάθε άντρας θα έπρεπε να έχει μια περιοχή στο Λόουερ Ιστ Σάιντ στη ζωή του», έλεγε. Συνήθιζε να επισκέπτεται το Θέατρο Music Boxζικ Μποξ, το οποίο ίδρυσε και το οποίο εξακολουθεί να βρίσκεται στο ίδιο σημείο. Από το 1947 έως το 1989, το σπίτι του Μπερλίν στη Νέα Υόρκη ήταν στην οδό Μπίκμαν 17. 

Η κόρη του Μπερλίν έγραψε στα απομνημονεύματά της ότι ο πατέρας της ήταν ένας στοργικός, αν και εργασιομανής, οικογενειάρχης, «ουσιαστικά ένας αισιόδοξος άνθρωπος, με περιόδους ύφεσης». Τις τελευταίες δεκαετίες, αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή.  Δεν παρευρέθηκε στον τηλεοπτικό εορτασμό των 100ών γενεθλίων του στο Κάρνεγκι Χολ. 

Ο Μπερλίν ψήφισε τόσο Δημοκρατικούς όσο και Ρεπουμπλικάνους υποψηφίους για την προεδρία.  Υποστήριξε την προεδρική υποψηφιότητα του στρατηγού Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και το τραγούδι του "I Like Ike" πρωταγωνίστησε στην προεκλογική εκστρατεία του Αϊζενχάουερ. Στα τελευταία του, έγινε πιο συντηρητικός στις απόψεις του για τη μουσική. Σύμφωνα με την κόρη του: "Τον καταβρόχθιζε ο πατριωτισμός". Συχνά έλεγε: "Οφείλω όλη μου την επιτυχία στη χώρα που με υιοθέτησε" και κάποτε απέρριψε τη συμβουλή των δικηγόρων του να επενδύσει σε φορολογικούς παραδείσους, επιμένοντας: "Θέλω να πληρώνω φόρους. Αγαπώ αυτή τη χώρα". 

Ο Μπερλίν ήταν τΤέκτονας και μέλος στοάς στη Νέα Υόρκη. 

Ο Μπερλίν ήταν ένθερμος υποστηρικτής των πολιτικών δικαιωμάτων. Τιμήθηκε το 1944 από την Εθνική Διάσκεψη Χριστιανών και Εβραίων για την «προώθηση των στόχων της διάσκεψης για την εξάλειψη των θρησκευτικών και φυλετικών συγκρούσεων».  Η παράσταση του 1943 «This Is The Army» παρουσίασε την πρώτη ενιαία στρατιωτική μεραρχία στις Ηνωμένες Πολιτείες.  Το 1949, η Ένωση Νέων Εβραίων (YMHA) τον τίμησε ως έναν από τους δώδεκα «πιο εξέχοντες Αμερικανούς εβραϊκής πίστης».  Ενώ ήταν εθνοτικά και πολιτισμικά Εβραίος, ήταν θρησκευτικά αγνωστικιστής.  Η υποστήριξη του Κινήματος Πολιτικών Δικαιωμάτων έκανε τον Μπερλίν στόχο του Διευθυντή του FBI Τζέι Έντγκαρ Χούβερ, ο οποίος τον παρακολουθούσε επί σειρά ετών. 

 Θάνατος 
Ο Μπερλίν πέθανε στον ύπνο του στην οικία του στην οδό Μπίκμαν Πλέις 17 στο Μανχάταν στις 22 Σεπτεμβρίου 1989, σε ηλικία 101 ετών, από καρδιακή προσβολή και άλλα φυσικά αίτια. Τάφηκε στο νεκροταφείο Γούντλοουν στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης.  

Το βράδυ μετά την ανακοίνωση του θανάτου του, τα φώτα των θεάτρων του Μπρόντγουεϊ χαμήλωσαν πριν από την αυλαία στη μνήμη του. Ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους δήλωσε ότι ο Μπερλίν ήταν «ένας θρυλικός άνθρωπος του οποίου τα λόγια και η μουσική θα βοηθήσουν στον καθορισμό της ιστορίας της χώρας μας». Λίγα λεπτά πριν από τη δήλωσή του, ο πρόεδρος ενώθηκε με ένα πλήθος χιλιάδων ανθρώπων για να τραγουδήσει το τραγούδι του Μπερλίν «God Bless America» στη Βοστώνη. Ο πρώην πρόεδρος Ρόναλντ Ρέιγκαν, ο οποίος συμπρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ του Μπερλίν το 1943 Χαρούμενοι φαντάροι, δήλωσε: «Η Νάνσι και εγώ είμαστε βαθιά λυπημένοι με τον θάνατο ενός υπέροχα ταλαντούχου ανθρώπου του οποίου η μουσική ιδιοφυΐα ενθουσίασε και συγκίνησε εκατομμύρια ανθρώπους και θα ζει για πάντα». 

Ο Μόρτον Γκουλντ, ο συνθέτης και μαέστρος που διετέλεσε πρόεδρος της Αμερικανικής Εταιρείας Συνθετών, Συγγραφέων και Εκδοτών (ASCAP), της οποίας ο Μπερλίν ήταν ιδρυτής, δήλωσε: «Αυτό που για μένα είναι συναρπαστικό σε αυτή τη μοναδική ιδιοφυΐα είναι ότι άγγιξε τόσους πολλούς ανθρώπους σε τόσες πολλές ηλικιακές ομάδες τόσα χρόνια. Εξέφραζε τα βαθύτερα συναισθήματά μας - ευτυχία, θλίψη, γιορτή, μοναξιά». Η Τζίντζερ Ρότζερς, η οποία χόρεψε μελωδίες του Μπερλίν με τον Φρεντ Αστέρ, δήλωσε στο Associated Press μόλις έμαθε τον θάνατο του Μπερλίν ότι η συνεργασία μαζί του ήταν «σαν παράδεισος». 

 Κληρονομιά και επιρροή 
Η εφημερίδα New York Times, μετά τον θάνατο του Μπερλίν το 1989, έγραψε: «Ο Ίρβινγκ Μπερλίν  έθεσε τον τόνο και το τέμπο για τις μελωδίες που έπαιζε, τραγουδούσε και χόρευε η Αμερική μεγάλο μέρος του 20ού αιώνα». Η ζωή του ως μετανάστης από τη Ρωσία έγινε η «κλασική ιστορία από την απόδραση στον πλούτο που δεν ξέχασε ποτέ, η οποία θα μπορούσε να είχε συμβεί μόνο στην Αμερική».  Θρύλος πριν από τα 30 του, έγραψε κάπου 1.500 τραγούδια στη διάρκεια της καριέρας του.  Συνέθεσε τη μουσική για 20 πρωτότυπες παραστάσεις του Μπρόντγουεϊ και 15 πρωτότυπες ταινίες του Χόλιγουντ,  με τα τραγούδια του να είναι οκτώ φορές υποψήφια για βραβεία Όσκαρ. Η ιστορικός μουσικής Sus,annah McCorkle γράφει ότι «σε εύρος, ποσότητα και ποιότητα το έργο του ήταν καταπληκτικό».  Άλλοι, όπως η μουσικός του Μπρόντγουεϊ Αν  Φίλιπς, τον αποκάλεσαν «αμερικανικό θεσμό». 

Στη διάρκεια της καριέρας του, από το 1907 έως το 1966, ο Μπερλίν έγραψε μουσική που παίχτηκε στο ραδιόφωνο, στο θέατρο, σε ταινίες και στην τηλεόραση, και οι μελωδίες του συνεχίζουν να προκαλούν έντονα συναισθήματα σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Έγραψε τραγούδια όπως τα "Alexander's Ragtime Band", "Cheek to Cheek",  "There's No Business Like Show Business", "Blue Skies" και "Puttin' On the Ritz". Μερικά από τα τραγούδια του έχουν γίνει ύμνοι εορτών, όπως τα "Easter Parade", "White Christmas" και "Happy Holiday". Μόνο το "White Christmas" πούλησε πάνω από 50 εκατομμύρια δίσκους, όντας το τραγούδι με τις περισσότερες πωλήσεις στην ιστορία των ηχογραφήσεων. Κέρδισε βραβείο ASCAP και βραβείο Όσκαρ και είναι ένα από τα τραγούδια που παίζονται πιο συχνά. 

Το 1938, το «God Bless America» έγινε ο ανεπίσημος εθνικός ύμνος των Ηνωμένων Πολιτειών και στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων στάθηκαν στα σκαλιά του Καπιτωλίου και το τραγούδησαν μαζί με επισημότητα. Το τραγούδι έγινε ξανά δημοφιλές λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου, όταν η Σελίν Ντιόν το ηχογράφησε ως το ομώνυμο τραγούδι ενός φιλανθρωπικού άλμπουμ για την 11η Σεπτεμβρίου. Την επόμενη χρονιά, η Ταχυδρομική Υπηρεσία εξέδωσε ένα αναμνηστικό γραμματόσημο του Μπερλίν. Μέχρι τότε, οι Πρόσκοποι της Νέας Υόρκης είχαν λάβει περισσότερα από 10 εκατομμύρια δολάρια σε δικαιώματα από το "God Bless America" ως αποτέλεσμα της δωρεάς των δικαιωμάτων από τον Μπερλίν.

Το 1934, το περιοδικό Time  έβαλε τον Μπερλίνστο εξώφυλλό του και επαίνεσε «αυτόν τον περιπλανώμενο γιο ενός Ρώσου ψάλτη» ως «αμερικανικό θεσμό». 

Σε διάφορες περιστάσεις, τα τραγούδια του Μπερλίν αποτέλεσαν όχημα για διάφορους σκοπούς: Έγραψε άρθρα που υποστήριζαν τον Αλ Σμιθ και τον Ντουάιτ Αϊζενχάουερ ως υποψήφιους για την προεδρία, έγραψε τραγούδια που αντιτίθεντο στην ποτοαπαγόρευση, υπερασπιζόταν τον χρυσό κανόνα, καταπραΰνοντας τις πληγές της Μεγάλης Ύφεσης και βοηθώντας στον πόλεμο κατά του Χίτλερ, και το 1950 έγραψε έναν ύμνο για το κράτος του Ισραήλ. 

Ο Μπερλίν επηρέασε άθελά του την αμερικανική νομοθεσία όταν ο εκδοτικός όμιλός του μήνυσε το περιοδικό Mad για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων το 1961. Το χιουμοριστικό περιοδικό είχε δημοσιεύσει μια συλλογή από παρωδίες στίχων. Ο Μπερλίν έφερε αντίρρηση και η υπόθεση τελικά έγινε μιαυπόθεση-ορόσημο. Το Mad επικράτησε σε κάθε στάδιο. Το Περιφερειακό Δικαστήριο των ΗΠΑ για τη Νότια Περιφέρεια της Νέας Υόρκης αποφάνθηκε σε μεγάλο βαθμό υπέρ του Mad το 1963, αλλά ο δικαστής αποφάσισε ότι δύο από τις 25 παρωδίες - το «Always» και το «There's No Business Like No Business» - απαιτούσαν δίκη επειδή βασίζονταν στους ίδιους ακριβώς στίχους («always» και «business») με τα πρωτότυπα.

Οι μουσικοί εκδότες συνέχισαν. Την επόμενη χρονιά, το Εφετείο των ΗΠΑ όχι μόνο επικύρωσε την απόφαση υπέρ του Mad σχετικά με τα 23 τραγούδια, αλλά υιοθέτησε μια προσέγγιση αρκετά ευρεία ώστε να στερήσει από τους εκδότες την περιορισμένη νίκη τους σχετικά με τα υπόλοιπα δύο τραγούδια.

 Παραπομπές 
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony
Κατηγορία:Παραλήπτες του Προεδρικού Μεταλλίου της Ελευθερίας
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού
Κατηγορία:Αμερικανοί ελευθεροτέκτονες
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη Ιστοσελίδα του Ίρβινγκ Μπερλίν
 Συλλογή Irving Berlin στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου
 Έγγραφα του Ίρβινγκ Μπερλίν, Προεδρική Βιβλιοθήκη Ντουάιτ Ντ. Αϊζενχάουερ

 Ηχογραφήσεις του Irving Berlin στη Δισκογραφία της American Historical Recordings .


 Δισκογραφία   
 Ο Irving Berlin στο FBI Records: The Vault
 Συλλογή μη εμπορικών ηχογραφήσεων Irving Berlin, στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Παραστατικών Τεχνών της Νέας Υόρκης
 Irving Berlin στη Μουσική των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (MUSA)