Ρογήρος Α΄ ντε Τόσνυ

Ο Ρογήρος Α΄ ντε Τόσνυ ή Ρογήρος της Ισπανίας, αγγλ.: Roger I de Tosny ή of Hispania  (απεβ. π. το 1040) ήταν Νορμανδός ευγενής του Οίκου ντε Τόσνυ, που συμμετείχε στην Ανακατάκτηση της Ιβηρικής.

 Ο βίος του 
Ο Ρογήρος ήταν γιος του Ραούλ Α΄ ντε Τόσνυ κυρίου του Κονς. Το 1013 ο Ρογήρος και ο πατέρας του φρούρησαν το κάστρο στο Τιλιέρ για τον Ριχάρδο Β΄ δούκα της Νορμανδίας.  Λίγα χρόνια αργότερα, για άγνωστο λόγο, οι δύο τους αναγκάστηκαν να εξοριστούν και το Τιλιέρ αφαιρέθηκε από την κηδεμονία τους (που αργότερα δόθηκε στον Ζιλμπέρ Κρισπέν από τον Ροβέρτο Β΄).  Ενώ ο πατέρας του απέκτησε φήμη στην Απουλία, ο Ρογήρος έκανε το ίδιο πολεμώντας τους Μουσουλμάνους στη Βόρεια Ιβηρική,  όπου τα χριστιανικά κράτη καλωσόριζαν εθελοντές. Ο Ρογήρος πολέμησε για την Ερμεσίνδη της Καρκασόν, επίτροπο-κόμισσα της Βαρκελώνης μετά το τέλος του συζύγου της Ραμόν Μπορέλ, βοηθώντας την εναντίον των Μουσουλμάνων. Ίσως ο Ρογήρος νυμφεύτηκε την κόρη της Ερμεσίνδης.  Ο Αντεμάρ ντε Σαμπάν δίνει μία απήχηση των (λίγο-πολύ θρυλικών) κατορθωμάτων του Ρογήρου στην Ιβηρική, όπου απέκτησε το παρωνύμιο Mangeur de Maures (ο Μαυριτανο-φάγος). Ο Αντεμάρ αφηγείται ότι ο Ρογήρος έπαιρνε τους αιχμαλώτους Σαρακηνούς του κάθε ημέρα, και μπροστά τους, έκοβε έναν από αυτούς στα δύο, βράζοντας το πρώτο μισό και δίνοντάς το στους άλλους Μουσουλμάνους να το φάνε, και προσποιούμενος ότι έπαιρνε το άλλο μισό στη δική του σκηνή για να το φάνε αυτός και οι σύντροφοί του. Στη συνέχεια, ο Ρογήρος επέτρεψε σε μερικούς από αυτούς τους κρατούμενους να διαφύγουν, για να διαδώσουν αυτές τις φρικτές φήμες.  

Πριν από το 1024 ο Ρογήρος και ο πατέρας του έλαβαν άδεια από τον Ριχάρδο Β΄ να επιστρέψουν στη Νορμανδία, και ο Ραούλ απεβίωσε λίγο αργότερα.

Ο Ρογήρος ντε Τόσνυ ίδρυσε το Κονς-αν-Ους. Έκτισε την εκκλησία του Σαιντ-Φουά  (πριν από το 1026), και στη συνέχεια το αβαείο του Σαιντ-Πιερ ντε Καστιγιόν (π. 1035), όπου εγκαταστάθηκαν μοναχοί από το αβαείο Φεκάμπ. Αυτό το μοναστήρι ήταν ένα από τα πρώτα βαρονικά ιδρύματα στη Νορμανδία, και το καταστατικό του αποκαλύπτει ότι ο κύριος του Τόσνυ του έδωσε κτήσεις γύρω από το Κονς, το Τόσνυ στον Σηκουάνα και στους ποταμούς Ερ, Σαρεντόν, Ωλν και Μπετύν. 

Το 1035 το τέλος του Ροβέρτου Α΄ ξεκίνησε μία ταραγμένη περίοδο στο δουκάτο της Νορμανδίας. Οι εμφύλιοι πόλεμοι πολλαπλασιάστηκαν, και ο Ρογήρος συμμετείχε ενεργά σε αυτούς. Σύμφωνα με τον Ορντερίκ Βιτάλις , ο Ρογήρος αρνήθηκε να υπηρετήσει τον νέο δούκα, Γουλιέλμο Β΄, επειδή ήταν νόθος. Ωστόσο σύμφωνα με τον Ντέιβιντ Μπέιτς, απλώς χρησιμοποίησε την ευκαιρία για να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με κάποιους γείτονες.  Εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία του νέου δούκα, λεηλατώντας τα εδάφη του Χάμφρεϋ ντε Βιέιγ. Γύρω στο 1040 ο Ρογήρος και οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του (Χέλμπερτ και Ελινάντ) και ο σύμμαχός του Ροβέρτος Α΄ ντε Γκρανμενίλ απεβίωσαν σε μάχη εναντίον του Ρογήρου Α΄ ντε Μπωμόν, γιου του Χάμφρεϋ.

Η ειρήνη αποκαταστάθηκε μεταξύ της οικογένειας Τόσνυ και των γειτονικών οικογενειών. Η χήρα του Ρογήρου, Γκοτελίνα/Γοδεχίλδη, παντρεύτηκε τον Ριχάρδο κόμη του Εβρέ, η χήρα του Ροβέρτου του Γκρανμενίλ παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Εβρέ, αδελφό του Ριχάρδου, και η Αδελίζα (κόρη του Ρογήρου) παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο ΦιτςΌσμπερν.

 Οικογένεια 
Μόνο μία σύζυγος του Ρογήρου του Τόσνυ είναι γνωστή με το όνομά της, η χήρα του Γοδεχίλδη (ή Αδελαΐδα), η οποία παντρεύτηκε τον Ριχάρδο κόμη του Εβρέ μετά το τέλος του Ρογήρου. Δεν είναι σαφές αν ήταν η μόνη σύζυγός του. Παιδιά:
 Χέλμπερτ, απεβ. το 1040, μαζί με τον πατέρα του.
 Χελινάντ, απεβ. το 1040, μαζί με τον πατέρα του.
 Βουαζό.
 Ραούλ Β΄, διάδοχος του πατέρα του.
 Ροβέρτος, κύριος του Στάφορντ, γενάρχης της Οικογένειας Στάφορντ.
 Μπερανζέρ λ'Εσπανιόλ.
 Αδελίζα, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο ΦιτςΌσμπερν.
 Βέρθη, παντρεύτηκε τον Γκυ ντε Λαβάλ.

 Αναφορές 

 Βιβλιογραφία 

 Cokayne, G.E., The complete peerage; or, A history of the House of lords and all its members from the earliest times, ed. Geoffrey H. White, Vol. XII/1 (London: The St. Catherine Press, Ltd., 1953)
 Douglas, David C., William the Conqueror (Berkeley; Los Angeles, The University of California Press, 1964)
  Lucien Musset, « Aux origines d'une classe dirigeante : les Tosny, grands barons normands du Xe au XIIe siècle », Sonderdruck aus Francia Forschungen zur westeuropäischen Geschichte, Munich, 1978, pp. 45–80
 Lucas Villegas-Aristizabal, "Algunas notas sobre la participación de Rogelio de Tosny en la Reconquista Ibérica", Estudios Humanísticos de la Universidad de Leon, III, 2004, pp. 263–74. http://dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=1078914
 Lucas Villegas-Aristizabal, "Roger of Tosny's adventures in the County of Barcelona", Nottingham Medieval Studies LII, 2008, pp. 5–16. https://www.brepolsonline.net/doi/abs/10.1484/J.NMS.3.426
 Schwennicke, Detlev, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany:  J. A. Stargardt, 1984)
 The Normans in Europe, ed. & trans., Elisabeth van Houts (Manchester: Manchester University Press, 2000) (Also see online extracts on Google Books)

Κατηγορία:Οικογένεια ντε Τόσνυ