Ιστορία του Ισραήλ

Η ιστορία του Ισραήλ εκτείνεται σε διάστημα τεσσάρων χιλιάδων χρόνων, περιλαμβάνοντας την εμφάνιση αρχαίων ισραηλιτικών βασιλείων, πολυάριθμες κατακτήσεις από διάφορες αυτοκρατορίες, την άνοδο του σύγχρονου Σιωνισμού και την ίδρυση του σύγχρονου Κράτους του Ισραήλ το 1948.

Η αρχαία ιστορία του Ισραήλ εκτείνεται από την εμφάνιση των Ισραηλιτών στα τέλη της δεύτερης χιλιετίας π.Χ. έως τη Ρωμαϊκή περίοδο, περιλαμβάνοντας την άνοδο και την πτώση βασιλείων, περιόδους εξορίας και την ανάπτυξη του μονοθεϊστικού Ιουδαϊσμού.

Η περίοδος του Μεσαίωνα (περίπου 640–1517 μ.Χ.) χαρακτηρίστηκε από διαδοχική μουσουλμανική κυριαρχία χαλιφάτων, η οποία διακόπηκε από τις Σταυροφορίες και ακολουθήθηκε από την οθωμανική περίοδο (1517–1917 μ.Χ.), η οποία έφερε τέσσερις αιώνες σχετικής σταθερότητας και αργού εκσυγχρονισμού.

Η σύγχρονη ιστορία του Ισραήλ, του Σιωνισμού και της Βρετανικής Εντολής είναι άρρηκτα συνδεδεμένες, ξεκινώντας με τις βρετανικές υποσχέσεις κατά τη διάρκεια του πολέμου που διευκόλυναν τον στόχο του Σιωνιστικού κινήματος να δημιουργήσει μια εβραϊκή πατρίδα στην Παλαιστίνη, οδηγώντας τελικά στη δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ.

Το σύγχρονο Κράτος του Ισραήλ κήρυξε την ανεξαρτησία του στις 14 Μαΐου 1948, κάτι το οποίο οδήγησε σε άμεση εισβολή των γύρω αραβικών κρατών στη χώρα και στον Αραβο-ισραηλινό πόλεμο του 1948 (ή Ισραηλινό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας). Έκτοτε, η ιστορία του Ισραήλ έχει σημαδευτεί από μια σειρά σημαντικών συγκρούσεων και συνεχιζόμενων εντάσεων, μέχρι και σήμερα, με τον πρόσφατο πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς και τις συγκρούσεις με τη Χεζμπολάχ.

 Βασικές ιστορικές περίοδοι 
μικρογραφία|Αναπαράσταση του Ναού του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ, περίπου το 950 π.Χ.
μικρογραφία|350x350εσ|Το Όρος του Ναού βρίσκεται στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, η οποία υπήρξε ιερός τόπος για τον Ιουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ για χιλιετίες. Ήταν η τοποθεσία δύο αρχαίων εβραϊκών ναών και τώρα φιλοξενεί ισλαμικούς ιερούς τόπους, όπως ο Θόλος του Βράχου και το Τζαμί Αλ-Άκσα. Σήμερα, είναι επίσης γνωστό ως μια πολιτικά ευαίσθητη περιοχή λόγω της θρησκευτικής του σημασίας και της αμφιλεγόμενης ιστορίας του.
Αρχαίο Ισραήλ και Ιουδαία (περίπου 1200–586 π.Χ.): Η παλαιότερη αναφορά του «Ισραήλ» ως λαού εμφανίζεται γύρω στο 1208 π.Χ. σε μια αιγυπτιακή επιγραφή. Το Ηνωμένο Βασίλειο του Ισραήλ εκτιμάται ότι αναδύθηκε γύρω στο 1000 π.Χ. υπό βασιλιάδες όπως ο Σαούλ, ο Δαβίδ και ο Σολομών, και αργότερα διασπάστηκε στο ξεχωριστό βόρειο Βασίλειο του Ισραήλ και στο νότιο Βασίλειο του Ιούδα.

Εξορία και επιστροφή (586–538 π.Χ.): Το Βασίλειο του Ιούδα κατακτήθηκε από τη Νεο-Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία, γεγονός που οδήγησε στην καταστροφή του Πρώτου Ναού του Σολομώντα και στην εξορία πολλών Εβραίων στη Βαβυλώνα. Μετά την περσική κατάκτηση της Βαβυλώνας, οι Εβραίοι είχαν τη δυνατότητα να επιστρέψουν και να ανοικοδομήσουν τον Ναό, ξεκινώντας την περίοδο του Δεύτερου Ναού.

Διάφορες αυτοκρατορίες: Με το πέρασμα των αιώνων, η περιοχή τέθηκε υπό τον έλεγχο διαφόρων αυτοκρατοριών, συμπεριλαμβανομένων της Ασσυριακής, Βαβυλωνιακής, Περσικής, Ελληνιστικής, Ρωμαϊκής, Βυζαντινής, Αραβικής, και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Ρωμαίοι μετονόμασαν την περιοχή σε «Συρία-Παλαιστίνη» μετά από μια αποτυχημένη εβραϊκή επανάσταση το 135 μ.Χ.

Βρετανική Εντολή (1917–1948): Μετά την οθωμανική κυριαρχία, οι Βρετανοί ανέλαβαν τον έλεγχο της περιοχής με στόχο τη δημιουργία ενός έθνους-πατρίδας για τον εβραϊκό λαό, όπως περιγράφεται στη Διακήρυξη Μπάλφουρ.

Σύγχρονο κράτος (1948–σήμερα): Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα, τα Ηνωμένα Έθνη πρότειναν ένα σχέδιο για τη διαίρεση της γης σε ξεχωριστά εβραϊκά και αραβικά κράτη. Στις 14 Μαΐου 1948, ανακηρύχθηκε το Κράτος του Ισραήλ, κάτι το οποίο οδήγησε αμέσως στον πρώτο Αραβο-ισραηλινό πόλεμο.

 Αρχαίο Ισραήλ 
Το αρχαίο Ισραήλ εμφανίστηκε στην ορεινή περιοχή της Χαναάν κατά τα τέλη της δεύτερης χιλιετίας π.Χ., με την ιστορία του να σημαδεύεται από την εγκαθίδρυση μιας ενωμένης μοναρχίας υπό βασιλιάδες όπως ο Δαβίδ και ο Σολομών, ακολουθούμενη από τη διαίρεσή του στο βόρειο Βασίλειο του Ισραήλ και στο νότιο Βασίλειο του Ιούδα (Ιουδαία) γύρω στο 931 π.Χ. Και τα δύο βασίλεια τελικά κατακτήθηκαν, με το βόρειο βασίλειο να πέφτει στους Ασσυρίους το 722 π.Χ. και το νότιο βασίλειο στους Βαβυλώνιους το 587/586 π.Χ., οδηγώντας στην καταστροφή του Πρώτου Ναού και στη βαβυλώνια εξορία. Η περιοχή αργότερα θα βιώσει περιόδους κυριαρχίας από τους Πέρσες, τους Έλληνες και τους Ρωμαίους, και την ανοικοδόμηση του Δεύτερου Ναού υπό τους Πέρσες.

 Προέλευση και πρώιμη περίοδος (Εποχή του Σιδήρου Ι, περ. 1200–1000 π.Χ.) 
μικρογραφία|Η λέξη «Χαναάν» αναφέρεται κυρίως σε μια αρχαία περιοχή στο Νότιο Λεβάντε και στον πολιτισμό που την κατοικούσε, που περιλαμβάνει το σύγχρονο Ισραήλ, την Παλαιστίνη, τον Λίβανο, τη δυτική Ιορδανία και τη νοτιοδυτική Συρία. Ο όρος είναι σημαντικός στην ιστορία και στη θρησκεία, ιδιαίτερα στη Βίβλο, όπου περιγράφεται ως η «Γη της Επαγγελίας» που δόθηκε από τον Θεό στους Ισραηλίτες.
Προέλευση των Χαναναίων: Η σύγχρονη ακαδημαϊκή έρευνα γενικά υποστηρίζει ότι οι αρχαίοι Ισραηλίτες προέκυψαν από τον αυτόχθονο πληθυσμό των Χαναναίων του Νότιου Λεβάντε, και όχι μέσω κυρίως μαζικής εισβολής εκτός της περιοχής.

Πρώιμη αναφορά: Η παλαιότερη γνωστή εξωβιβλική αναφορά στο «Ισραήλ» βρίσκεται στη Στήλη Μερνεπτάχ, μια αρχαία αιγυπτιακή επιγραφή που χρονολογείται περίπου στο 1208 π.Χ., η οποία αναφέρεται στο Ισραήλ ως λαό ή φυλετική ομάδα και όχι ως καθιερωμένο κράτος.

Εγκατάσταση: Κατά την πρώιμη Εποχή του Σιδήρου, εκατοντάδες μικρά, χωρίς τείχη χωριά εμφανίστηκαν στην κεντρική ορεινή περιοχή. Αυτές οι κοινότητες ασκούσαν γεωργία και κτηνοτροφία και ήταν σε μεγάλο βαθμό αυτάρκεις. Η έλλειψη οστών χοίρων σε αρχαιολογικά ευρήματα, μεταξύ άλλων πολιτιστικών δεικτών, υποδηλώνει μια ξεχωριστή ταυτότητα που αναδύεται από τον ευρύτερο πολιτισμό των Χαναναίων.

Βιβλική αφήγηση: Σύμφωνα με την Εβραϊκή Βίβλο, οι Ισραηλίτες κατάγονταν από τους πατριάρχες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ (που ονομάζονταν επίσης Ισραήλ), μετανάστευσαν στην Αίγυπτο, υποδουλώθηκαν και στη συνέχεια επέστρεψαν στη Χαναάν μέσω της Εξόδου και της κατάκτησης υπό τον Μωυσή και τον Ιησού του Ναυή. Αυτή η αφήγηση θεωρείται εθνικός μύθος από τους σύγχρονους μελετητές, αν και ορισμένοι βλέπουν έναν «ιστορικό πυρήνα» σε ορισμένα γεγονότα.

 Η περίοδος της μοναρχίας (περ. 1000–586 π.Χ.) 
μικρογραφία|Βασίλεια του Ισραήλ και του Ιούδα, περίπου 830 π.Χ.
Ενωμένη μοναρχία (αμφισβητούμενη ιστορικότητα): Η Βίβλος περιγράφει μια «Ενωμένη Μοναρχία» υπό τους Βασιλείς Σαούλ, Δαβίδ και Σολομώντα τον 10ο αιώνα π.Χ., με την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα και τον Πρώτο Ναό που χτίστηκε από τον Σολομώντα. Η ιστορικότητα και η έκταση αυτού του ενωμένου βασιλείου συζητούνται ευρέως μεταξύ των μελετητών λόγω έλλειψης οριστικής αρχαιολογικής συναίνεσης, αν και ορισμένα ευρήματα όπως η Στήλη Τελ Νταν (που αναφέρεται στον «Οίκο του Δαβίδ») υποδηλώνουν ότι μια δυναστεία του Δαβίδ αναγνωρίστηκε από τον 9ο αιώνα π.Χ.

Διαιρεμένα βασίλεια: Μέχρι τον 9ο αιώνα π.Χ., υπήρχαν δύο ξεχωριστά βασίλεια: το βόρειο Βασίλειο του Ισραήλ (πρωτεύουσα πρώτα Συχέμ, αργότερα Σαμάρεια) και το νότιο Βασίλειο του Ιούδα (πρωτεύουσα Ιερουσαλήμ).

Ασσυριακή κατάκτηση του Ισραήλ: Το βόρειο Βασίλειο του Ισραήλ ήταν πιο πυκνοκατοικημένο και οικονομικά ισχυρό, αλλά κατακτήθηκε από τη Νεο-Ασσυριακή Αυτοκρατορία γύρω στο 720 π.Χ. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού του εξορίστηκε, οδηγώντας στον θρύλο των «Χαμένων Φυλών».

Βαβυλώνια κατάκτηση της Ιουδαίας: Το Βασίλειο του Ιούδα επέζησε ως υποτελές κράτος μέχρι που επαναστάτησε εναντίον της Νεο-Βαβυλωνιακής Αυτοκρατορίας. Ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ Β΄ κατέλαβε την Ιερουσαλήμ, κατέστρεψε τον Ναό του Σολομώντα και εξόρισε την ελίτ της Ιουδαίας στη Βαβυλώνα το 586 π.Χ., σηματοδοτώντας την έναρξη της βαβυλώνιας αιχμαλωσίας.

 Η περίοδος μετά την εξορία και η ελληνιστική περίοδος 
Περσική κυριαρχία και επιστροφή: Η βαβυλώνια εξορία έληξε όταν η Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία, υπό τον Κύρο τον Μέγα, κατέκτησε τη Βαβυλώνα γύρω στο 539 π.Χ. Ο Κύρος εξέδωσε διακήρυξη που επέτρεπε στους Εβραίους εξόριστους να επιστρέψουν στην Ιουδαία (την εποχή εκείνη μια περσική επαρχία που ονομαζόταν Ιεχούδ) και να ανοικοδομήσουν τον Ναό, εγκαινιάζοντας την περίοδο του Δεύτερου Ναού.

Ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδος: Η περιοχή αργότερα τέθηκε υπό την επιρροή της ελληνιστικής (μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου) και στη συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Εξέγερση των Μακκαβαίων τον 2ο αιώνα π.Χ. οδήγησε σε μια περίοδο ανεξάρτητης εβραϊκής κυριαρχίας υπό τη Δυναστεία των Ασμοναίων, η οποία τελικά έπεσε στους Ρωμαίους το 63 π.Χ. Η ρωμαϊκή περίοδος οδήγησε στην καταστροφή του Δεύτερου Ναού το 70 μ.Χ. μετά τον Πρώτο Εβραιο-Ρωμαϊκό Πόλεμο, μια καθοριστική καμπή που προκάλεσε τη μετάβαση από τη λατρεία που βασιζόταν σε ναούς στον ραβινικό ιουδαϊσμό και ξεκίνησε την εβραϊκή διασπορά.

 Μεσαιωνική και Οθωμανική περίοδος 
Η μεσαιωνική ιστορία της περιοχής (σύγχρονο Ισραήλ) κυριαρχήθηκε από την περίοδο των Σταυροφόρων και το Σουλτανάτο των Μαμελούκων, το οποίο κυβέρνησε από το τέλος των Σταυροφοριών το 1291 έως το 1517. Η Οθωμανική περίοδος ξεκίνησε το 1517, όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέκτησε τους Μαμελούκους, κυβερνώντας την περιοχή ως επαρχία για 400 χρόνια μέχρι το 1917. Βασικές εξελίξεις περιλάμβαναν την κυριαρχία των Μαμελούκων, την προσωρινή ίδρυση σταυροφορικών κρατών, την οθωμανική εδραίωση της εξουσίας και τη σταδιακή επέκταση πόλεων όπως η Ιερουσαλήμ έξω από τα τείχη τους κατά τα τελευταία οθωμανικά χρόνια.

 Η Μεσαιωνική περίοδος (περίπου 600–1517 μ.Χ.) 
μικρογραφία|350x350εσ|Χαλιφάτο Ρασιδούν, στη μεγαλύτερη έκτασή του, υπό τον χαλίφη Οθμάν, το 654 μ.Χ.
Η μεσαιωνική ιστορία της περιοχής ξεκίνησε με το τέλος της βυζαντινής κυριαρχίας και την άνοδο των ισλαμικών αυτοκρατοριών.
μικρογραφία|Μαμελούκικο Σουλτανάτο του Καϊρου, 1317 μ.Χ.
Πρώιμη ισλαμική κυριαρχία (634–περίπου 1071): Το Χαλιφάτο Ρασιδούν κατέκτησε την Ανατολική Μεσόγειο από τους Βυζαντινούς γύρω στο 638 μ.Χ. Ο έλεγχος στη συνέχεια μεταφέρθηκε μέσω των χαλιφάτων των Ομεϋαδών, των Αββασιδών και των Φατιμιδών. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, οι Εβραίοι είχαν τη δυνατότητα να έχουν λατρευτικούς χώρους στην Ιερουσαλήμ μετά την άρση της χριστιανικής απαγόρευσης και την κατασκευή του Θόλου του Βράχου το 691 μ.Χ. Ο πληθυσμός σταδιακά έγινε κυρίως μουσουλμανικός και αραβοποιημένος.

Σταυροφορίες (1099–1291): Το 1099, Χριστιανοί Σταυροφόροι από την Ευρώπη κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ, ιδρύοντας το Λατινικό Βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Η κυριαρχία τους χαρακτηρίστηκε από συγκρούσεις και διώξεις μη Χριστιανών. Οι μουσουλμανικοί και εβραϊκοί πληθυσμοί σφαγιάστηκαν ή εκδιώχθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Η μουσουλμανική κυριαρχία αποκαταστάθηκε όταν ο Σαλαντίν, ο Σουλτάνος ​​της Αιγύπτου και της Συρίας, κατέλαβε την Ιερουσαλήμ το 1187, επιτρέποντας στους Εβραίους να εισέλθουν ξανά στην πόλη.

Μαμελουκική κυριαρχία (1260–1517): Μετά τους Αγιουβίδες, το Μαμελουκικό Σουλτανάτο της Αιγύπτου απέκτησε τον πλήρη έλεγχο της περιοχής το 1291. Υπό την κυριαρχία των Μαμελούκων, η περιοχή υπέφερε από οικονομική παρακμή, επιδημίες και σεισμούς. Μέχρι το τέλος αυτής της περιόδου, πολλά αστικά κέντρα μετατράπηκαν σε ερείπια και η εβραϊκή κοινότητα ήταν μικρή και μαστιζόταν από φτώχεια.

 Η οθωμανική περίοδος (1517-1917 μ.Χ.) 
μικρογραφία|Χρυσή Πύλη της Ιερουσαλήμ μεταξύ 1856 και 1860.
μικρογραφία|350x350εσ| Συγκρότημα Αυγούστα Βικτώρια, Όρος των Ελαιών, Ιερουσαλήμ, Ισραήλ (έτος έναρξης λειτουργίας 1910). Το συγκρότημα νοσοκομείου-εκκλησίας στην Ανατολική Ιερουσαλήμ  παρέχει εξειδικευμένη ιατρική περίθαλψη σε Παλαιστίνιους στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα. Είναι ένα από τα έξι νοσοκομεία του Δικτύου Νοσοκομείων της Ανατολικής Ιερουσαλήμ και προσφέρει υπηρεσίες που δεν είναι διαθέσιμες αλλού στην περιοχή, όπως ένα κέντρο καρκίνου με ακτινοθεραπεία, παιδιατρική αιμοκάθαρση και ολοκληρωμένη παρηγορητική φροντίδα. Το συγκρότημα περιλαμβάνει επίσης μια εκκλησία, ένα κέντρο συναντήσεων και άλλες εγκαταστάσεις.
Το 1517, η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέκτησε το Σουλτανάτο των Μαμελούκων και ανέλαβε τον έλεγχο της περιοχής, την οποία κυβέρνησε για ακριβώς 400 χρόνια.

Πρώιμη σταθερότητα και ανάπτυξη: Υπό τον σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή (1520–1566), τα τείχη της πόλης της Ιερουσαλήμ ξαναχτίστηκαν (τα σημερινά τείχη της Παλιάς Πόλης) και ο Θόλος του Βράχου αποκαταστάθηκε. Αυτή η εποχή ενίσχυσε ένα βαθμό «θρησκευτικής ειρήνης», με χριστιανικές, εβραϊκές και μουσουλμανικές κοινότητες να συνυπάρχουν υπό το οθωμανικό σύστημα μιλέτ, το οποίο παρείχε στις μη μουσουλμανικές μειονότητες αυτονομία στις εσωτερικές υποθέσεις. Οι εβραϊκές κοινότητες σε πόλεις όπως η Σαφέντ και η Ιερουσαλήμ αναπτύχθηκαν.

Παρακμή και εκσυγχρονισμός: Μετά τον 16ο αιώνα, η περιοχή εισήλθε σε μια μακρά περίοδο παρακμής και οικονομικής στασιμότητας καθώς η ίδια η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποδυναμώθηκε. Τον 19ο αιώνα, η περιοχή είδε αυξημένες προσπάθειες εκσυγχρονισμού, τη συμμετοχή ευρωπαϊκών δυνάμεων και την ανάπτυξη νέων γειτονιών έξω από τα τείχη πόλεων με μεγάλο πληθυσμό όπως η Ιερουσαλήμ.

Σιωνισμός και μετανάστευση: Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Σιωνισμός μεταφέρθηκε στην Ευρώπη και ξεκίνησε η Αλιγιά (κύματα εβραϊκής μετανάστευσης) στη Γη του Ισραήλ, όπου οι Εβραίοι της διασποράς άρχισαν να αγοράζουν γη. Αυτό σηματοδότησε την έναρξη της σύγχρονης επιστροφής των Εβραίων στη γη και την επανεμφάνιση ενός σημαντικού εβραϊκού πληθυσμού, ιδιαίτερα στην Ιερουσαλήμ, όπου άρχισαν να αποτελούν την πλειοψηφία τη δεκαετία του 1860.

Τέλος της οθωμανικής κυριαρχίας: Η οθωμανική περίοδος έληξε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1917, οι βρετανικές δυνάμεις κατέλαβαν την περιοχή στο πλαίσιο της Εκστρατείας του Σινά και της Παλαιστίνης. Η επακόλουθη Βρετανική Εντολή για την Παλαιστίνη εγκρίθηκε από την Κοινωνία των Εθνών, θέτοντας το σκηνικό για τα γεγονότα που οδήγησαν στην ίδρυση του σύγχρονου Κράτους του Ισραήλ.

 Σιωνισμός και Βρετανική Εντολή 
μικρογραφία|Σύμβολο του Σιωνισμού, το οποίο ταυτόχρονα αποτελεί σημαία του Ισραήλ. 
Ο Σιωνισμός εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως κίνημα για την εγκαθίδρυση μιας εβραϊκής πατρίδας, οδηγώντας σε αυξημένη εβραϊκή μετανάστευση στην Παλαιστίνη. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Κοινωνία των Εθνών παραχώρησε στη Βρετανία Εντολή επί της Παλαιστίνης και οι Βρετανοί υποστήριξαν επίσης την εγκαθίδρυση μιας «εθνικής πατρίδας για τον εβραϊκό λαό» μέσω της Διακήρυξης Μπάλφουρ. Οι εντάσεις κλιμακώθηκαν κατά τη διάρκεια της Βρετανικής Εντολής (1922-1948) λόγω αυτής της μετανάστευσης και των διαφορετικών εθνικών φιλοδοξιών, οδηγώντας σε βία μεταξύ εβραϊκών και αραβικών κοινοτήτων. Το 1947, η Βρετανία παρέδωσε το ζήτημα στα Ηνωμένα Έθνη, τα οποία ψήφισαν τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης. Στις 14 Μαΐου 1948, καθώς έληξε η Βρετανική Εντολή, ο Δαβίδ Μπεν-Γκουριόν ανακήρυξε το Κράτος του Ισραήλ, στο οποίο εισέβαλαν αμέσως μετά γειτονικοί αραβικοί στρατοί.

 Ο Σιωνισμός και η προέλευσή του 
Ο Σιωνισμός είναι ένα εθνικιστικό κίνημα που αναδύθηκε στην Ευρώπη στα τέλη του 19ου αιώνα ως απάντηση στον επίμονο αντισημιτισμό και την επιθυμία για εβραϊκή εθνική αυτοδιάθεση. Στόχος του ήταν η εγκαθίδρυση μιας εβραϊκής πατρίδας στην Παλαιστίνη, μια περιοχή κεντρικής σημασίας για την εβραϊκή ιστορία και ταυτότητα (τη Γη του Ισραήλ).

Οι πρώτοι Σιωνιστές έποικοι άρχισαν να φτάνουν στην Παλαιστίνη, η οποία τότε βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το κίνημα ανέπτυξε τους δικούς του θεσμούς, εργατικό δυναμικό και οργανώσεις αυτοάμυνας (όπως η Χαγκάνα).

 Η εποχή της Βρετανικής Εντολής (1917-1948) 
μικρογραφία|Χάρτης της Βρετανικής Εντολής για την Παλαιστίνη, όπου είναι εμφανείς οι εβραϊκοί οικισμοί το 1947 (με κίτρινο).
μικρογραφία|Ένας μύλος, νόμισμα που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Βρετανικής Εντολής για την Παλαιστίνη από το 1927 έως το 1948. Χίλιοι μύλοι ισοδυναμούσαν με μία παλαιστινιακή λίρα. Το νόμισμα περιέχει τη λέξη «Παλαιστίνη» στα αραβικά, στα αγγλικά και στα εβραϊκά, με τα τελευταία να ακολουθούνται από τη συντομογραφία  «Γη του Ισραήλ» σε παρένθεση.
Η βρετανική εμπλοκή ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Για να εξασφαλίσει στρατηγικά συμφέροντα, συμπεριλαμβανομένης της Διώρυγας του Σουέζ, η Βρετανία έδωσε αντικρουόμενες υποσχέσεις για την ίδια περιοχή.

 Υποσχέσεις προς τους Άραβες: Η Βρετανία διαβεβαίωσε τους Άραβες ηγέτες ότι θα υποστήριζαν τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου αραβικού κράτους εάν επαναστατούσαν εναντίον των Οθωμανών.
 Διακήρυξη Μπάλφουρ (1917): Σε ξεχωριστή δέσμευση, ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών Άρθουρ Μπάλφουρ εξέδωσε τη Διακήρυξη Μπάλφουρ, η οποία εξέφραζε υποστήριξη για «την εγκαθίδρυση στην Παλαιστίνη μιας εθνικής πατρίδας για τον εβραϊκό λαό», ενώ παράλληλα δήλωνε ότι «τίποτα δεν θα γίνει που να θίγει τα πολιτικά και θρησκευτικά δικαιώματα των υφιστάμενων μη εβραϊκών κοινοτήτων».

Μετά τον πόλεμο, η Κοινωνία των Εθνών έδωσε επίσημα στη Βρετανία την Εντολή για την Παλαιστίνη το 1922, ενσωματώνοντας ρητά τη Διακήρυξη Μπάλφουρ στους όρους της και δεσμεύοντας ουσιαστικά τη Βρετανία να διευκολύνει το σιωνιστικό σχέδιο.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Εντολής, η Βρετανία διευκόλυνε τη σημαντική εβραϊκή μετανάστευση και την απόκτηση γης, γεγονός που βοήθησε στην οικοδόμηση ενός «προ-κράτους» με τους δικούς του πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς παράλληλα με τη βρετανική διοίκηση. Αυτή η πολιτική πυροδότησε αυξανόμενο αραβικό εθνικισμό και αντίσταση, οδηγώντας σε:

 Ταραχές στην Ιερουσαλήμ το 1920 και ταραχές στη Γιάφα το 1921.
 Εκτεταμένη Αραβική Εξέγερση του 1936–1939, την οποία οι Βρετανοί κατέστειλαν με σημαντική βία και η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο ή την εξορία μεγάλου μέρους της παλαιστινιακής πολιτικής ηγεσίας.

Σε απάντηση στην εξέγερση και στον επερχόμενο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανία εξέδωσε τη Λευκή Βίβλο του 1939, η οποία ανέτρεψε την φιλοσιωνιστική πολιτική περιορίζοντας τη μελλοντική εβραϊκή μετανάστευση και τις αγορές γης. Αυτό εξόργισε σιωνιστικές ομάδες, μερικές από τις οποίες (το Ιργκούν και το Λεχί) εξαπέλυσαν ένοπλη εξέγερση εναντίον των βρετανικών δυνάμεων.

 Το τέλος της Εντολής και η δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ 
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα, που προκάλεσε τεράστια διεθνή συμπάθεια για τον σιωνιστικό σκοπό, η πίεση για ένα εβραϊκό κράτος εντάθηκε. Αδυνατώντας να συμβιβάσει τις ανταγωνιστικές εθνικές φιλοδοξίες και αντιμετωπίζοντας αυξανόμενη βία, η Βρετανία παρέδωσε το «παλαιστινιακό ζήτημα» στα νεοσύστατα Ηνωμένα Έθνη τον Φεβρουάριο του 1947.

Στις 29 Νοεμβρίου 1947, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ψήφισε τη σύσταση της διαίρεσης της Παλαιστίνης σε ξεχωριστό αραβικό και εβραϊκό κράτος, με την Ιερουσαλήμ υπό διεθνή διοίκηση. Το Εβραϊκό Πρακτορείο για το Ισραήλ αποδέχτηκε το σχέδιο, ενώ η αραβική ηγεσία και τα γύρω αραβικά κράτη το απέρριψαν.

Αμέσως ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος. Καθώς οι βρετανικές δυνάμεις οργάνωσαν την αποχώρησή τους, οι σιωνιστικές παραστρατιωτικές δυνάμεις εξαπέλυσαν επιθέσεις (κυρίως το Σχέδιο Νταλέτ) για να εξασφαλίσουν εδάφη, οι οποίες περιελάμβαναν την κατάκτηση πόλεων και είχαν ως αποτέλεσμα τη φυγή ή την απέλαση εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων Αράβων, ένα γεγονός γνωστό ως Νακμπά («καταστροφή»).

Στις 14 Μαΐου 1948, την ημέρα που έληξε επίσημα η βρετανική εντολή, ο Δαβίδ Μπεν-Γκουριόν κήρυξε την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ. Την επόμενη μέρα, ένας συνασπισμός αραβικών κρατών εισέβαλε, κλιμακώνοντας τη σύγκρουση στον Αραβο-ισραηλινό πόλεμο του 1948, τον οποίο κέρδισε το Ισραήλ, επεκτείνοντας τα σύνορά του πέρα ​​από την κατανομή του σχεδίου διχοτόμησης του ΟΗΕ.

 Ανεξαρτησία και συγκρούσεις 
μικρογραφία|Χάρτης που απεικονίζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις από τις 15 Μαΐου 1948 έως τις 10 Ιουνίου 1948 κατά τη διάρκεια του Ισραηλινού Πολέμου της Ανεξαρτησίας. Τα σύμβολα που χρησιμοποιούνται στον χάρτη είναι στρατιωτικά σύμβολα του ΝΑΤΟ.Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας το 1948, το Ισραήλ εγκαθίδρυσε κοινοβουλευτική δημοκρατία, απορρόφησε μαζικά κύματα μετανάστευσης και γνώρισε σημαντική οικονομική ανάπτυξη, ενώ παράλληλα ενεπλάκη σε μια σειρά συγκρούσεων με γειτονικά αραβικά κράτη και παλαιστινιακές ομάδες.

 Πόλεμος της Ανεξαρτησίας (1948–1949) 
Αμέσως μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Ισραήλ στις 14 Μαΐου 1948, οι στρατοί πέντε αραβικών εθνών (Αίγυπτος, Συρία, Υπεριορδανία, Λίβανος και Ιράκ) εισέβαλαν στο νέο κράτος. Αυτή η σύγκρουση, γνωστή στους Ισραηλινούς ως Πόλεμος της Ανεξαρτησίας και στους Παλαιστίνιους ως Νακμπά (καταστροφή), είχε ως αποτέλεσμα το Ισραήλ να εξασφαλίσει την ύπαρξή του και να ελέγξει το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους της πρώην Βρετανικής Εντολής. Το 1949 υπογράφηκαν συμφωνίες ανακωχής, οι οποίες καθόριζαν προσωρινά σύνορα (την Πράσινη Γραμμή), αλλά δεν επιτεύχθηκαν επίσημες συνθήκες ειρήνης και περίπου 750.000 Παλαιστίνιοι έγιναν πρόσφυγες.

 Σημαντικές συγκρούσεις και προσπάθειες ειρήνης 
Κρίση του Σουέζ (1956): Το Ισραήλ, μαζί με τη Βρετανία και τη Γαλλία, εισέβαλε στην Αίγυπτο αφού ο Αιγύπτιος Πρόεδρος Νάσερ εθνικοποίησε τη Διώρυγα του Σουέζ και μπλόκαρε την ισραηλινή ναυτιλία. Η διεθνής πίεση οδήγησε στην αποχώρησή τους.

Πόλεμος των Έξι Ημερών (1967): Φοβούμενο μια επικείμενη αραβική εισβολή, το Ισραήλ εξαπέλυσε προληπτικό χτύπημα κατά της Αιγύπτου, της Συρίας και της Ιορδανίας. Το Ισραήλ κέρδισε γρήγορα, καταλαμβάνοντας τη Χερσόνησο του Σινά και τη Λωρίδα της Γάζας από την Αίγυπτο, τη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ από την Ιορδανία και τα Υψίπεδα του Γκολάν από τη Συρία. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ενέκρινε το Ψήφισμα 242, το οποίο πρότεινε τη φόρμουλα «γη έναντι ειρήνης» και έγινε η βάση για μελλοντικές διαπραγματεύσεις.

Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ (1973): Η Αίγυπτος και η Συρία εξαπέλυσαν αιφνιδιαστική επίθεση στο Γιομ Κιπούρ για να ανακτήσουν τα χαμένα εδάφη. Μετά τις αρχικές αποτυχίες, το Ισραήλ απέκρουσε την εισβολή, οδηγώντας σε σοβαρές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.
μικρογραφία|Χάρτης του Ισραήλ, των παλαιστινιακών εδαφών (Δυτική Όχθη και Λωρίδα της Γάζας), των Υψιπέδων του Γκολάν και τμημάτων γειτονικών χωρών. Στον χάρτη απεικονίζονται επίσης περιοχές ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών σε χώρες που συνορεύουν με το Ισραήλ ή σε εδάφη που κατέχονται από το Ισραήλ, από τον Ιανουάριο του 2004.
Συνθήκη Ειρήνης Αιγύπτου-Ισραήλ (1979): Η συνθήκη αυτή υπογράφηκε μετά τις Συμφωνίες του Καμπ Ντέιβιντ. Με βάση τη συνθήκη το Ισραήλ επέστρεψε τη Χερσόνησο του Σινά στην Αίγυπτο σε αντάλλαγμα την αναγνώριση του Κράτους του Ισραήλ και ειρήνη. 

Πόλεμος του Λιβάνου (1982): Το Ισραήλ εισέβαλε στον Λίβανο για να εκδιώξει την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ), η οποία χρησιμοποίησε το νότιο Λίβανο ως βάση για επιθέσεις. Οι ισραηλινές δυνάμεις κατέλαβαν τη Βηρυτό και η ΟΑΠ απέσυρε τις δυνάμεις της από τη χώρα. Το Ισραήλ διατήρησε μια «ζώνη ασφαλείας» στο νότιο Λίβανο μέχρι το 2000.

Πρώτη Ιντιφάντα (1987-1993): Μια παλαιστινιακή εξέγερση που περιελάμβανε διαμαρτυρίες, απεργίες και συγκρούσεις στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα οδήγησε στη δημιουργία του κινήματος της Χαμάς.

Συμφωνίες του Όσλο (1993): Μυστικές συνομιλίες μεταξύ του Ισραήλ και της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) οδήγησαν στη Συμφωνία του Όσλο Ι, η οποία ίδρυσε την Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή και σκιαγράφησε ένα πλαίσιο για την παλαιστινιακή αυτοδιοίκηση.

Συνθήκη Ειρήνης Ισραήλ-Ιορδανίας (1994): Το Ισραήλ και η Ιορδανία υπέγραψαν μια επίσημη συνθήκη ειρήνης, ομαλοποιώντας τις σχέσεις τους.

Δεύτερη Ιντιφάντα (2000-2005): Μια δεύτερη, πιο βίαιη παλαιστινιακή εξέγερση, που περιελάμβανε βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας και σημαντικές ισραηλινές στρατιωτικές αντιδράσεις, διέκοψε την ειρηνευτική διαδικασία.

Αποσύνδεση της Γάζας (2005): Το Ισραήλ απέσυρε μονομερώς τους εποίκους και τον στρατό του από τη Λωρίδα της Γάζας.

Πόλεμος Ισραήλ-Χαμάς (2023-σήμερα): Μετά από μια αιφνιδιαστική επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, το Ισραήλ ξεκίνησε μια μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση στη Λωρίδα της Γάζας. Παράλληλα, επέκτεινε τις στρατιωτικές επιθέσεις στον Λίβανο, στην Υεμένη και στο Ιράν.

 Παραπομπές