Πέτρος Β΄ του Τράνι

Ο Πέτρος Β΄, γαλλ.: Pierron, λατιν.: Petronius, ιταλ.: Pietro II di Trani (απεβ. το 1081) από τον Οίκο των Αμικιδών, ήταν ο τρίτος Ιταλο-Νορμανδός κόμης τού Τράνι. Ήταν ο νεότερος από τους τρεις γιους τού Πέτρου Α΄. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Αμίκο και ο Γοδεφρείδος του Τάραντα.

Ο Πέτρος είχε καλές σχέσεις με τον επικυρίαρχό του, Ντρόγκο κόμη τής Απουλίας, ο οποίος ήταν εχθρός τού πατέρα του. Ο Πέτρος συνέχισε τις προσπάθειες τού πατέρα του να κατακτήσει το Τράνι, το οποίο ήταν Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) κτήση κατά το τέλος τού τελευταίου. Ο Πέτρος Β΄ ενίσχυσε επίσης τις οχυρώσεις τού Μπισέλιε, κατασκευάζοντας αρκετούς πύργους. Το 1073 ξεκίνησε τον Καθεδρικό Ναό τού Μπισέλιε (ολοκληρώθηκε το 1295), τον οποίο αφιέρωσε στον συνονόματο Άγιο Πέτρο.

Το 1054 ο Πέτρος κατέλαβε τελικά το Τράνι. Κατέλαβε επίσης την Κανόσα και «άλλες πόλεις», που κυριαρχούνταν από τους Σαρακηνούς, σύμφωνα με το Cronaca Cavese. Το 1059 θεσμοθέτησε νόμους για το νέο του πριγκιπάτο. Το 1057 άρχισε να δέχεται τους Νορμανδούς, που ήταν δυσαρεστημένοι με την άνοδο τού Ροβέρτου Γυισκάρδου μετά το τέλος τού κόμη Ουμφρέδου Ωτβίλ, του οποίου οι νεαροί γιοι, Αβελάρδος και Ερμάνος, παραγκωνίστηκαν. Σύμφωνα με τον Γουλιέλμο τής Απουλίας, ο Πέτρος άρχισε να ενισχύει τα τείχη τού Τράνι, και να προετοιμάζει την πόλη για να αντισταθεί σε μία επίθεση.  Μέχρι το 1068 το Τράνι βρισκόταν στα χέρια τού αδελφού τού Πέτρου, Γοδεφρείδου, ο οποίος ήταν πιστός στον Γυισκάρδο. Ο Γοδεφρείδος α[εβίωσε αργότερα εκείνο το έτος, και ο Πέτρος επέστρεψε στην εξουσία, εξακολουθώντας να αντιτίθεται στον Γυισκάρδο. Ο Πέτρος ενήργησε επίσης ως επίτροπος τής κομητείας τού Τάραντα για τον νεαρό γιο τού Γυισκάρδου, Ριχάρδο.

Στη συνέχεια, ο Πέτρος ζήτησε την υποστήριξη τού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα. Αναγνωρίστηκε ως Ρωμαίος (Βυζαντινός) υποτελής, και τού δόθηκε ο τίτλος imperialis vestis. Το 1077, ένας τοπικός πρεσβύτερος, ο Μαράλδος, δώρισε ένα σπίτι στην εκκλησία τού Αγίου Ευσταχίου στο Κοράτο παρουσία των Ερμπέρτο, Γκοφρέντο και Γκουαρίνο, οι οποίοι παρακολούθησαν το διάταγμα ως «πιστοί υποτελείς» (fideles) των imperialis vestis et comitis normannorum (Αυτοκρατορικών βεστιαρίων και Νορμανδών κομήτων). Σε ένα συνέδριο Νορμανδών ηγετών στο Μέλφι το 1072, ο Πέτρος αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον Γυισκάρδο, ο οποίος τότε εκστράτευε στη Σικελία, ως δούκα τής Απουλίας. Σύμφωνα με τον Αμάτο τού Μοντεκασίνο, ο Πέτρος δέχτηκε στη συνέχεια την ηγεσία τού Ριχάρδου Α΄ πρίγκιπα τής Κάπουα. Ο Αβελάρδος, γιος τού Χάμφρεϊ, και ο Ροβέρτος Αρένγκα προσχώρησαν επίσης στην αντιπολίτευση κατά τού Γυισκάρδου, με επικεφαλής τον Ριχάρδο. Στον πόλεμο που ακολούθησε —τον οποίο ο Αμάτος τοποθετεί πριν από την επιστροφή τού Γυισκάρδου από τη Σικελία, και τον οποίο ο Γουλιέλμος χρονολογεί μετά την επιστροφή του— ο Πέτρος, μαζί με τον αδελφό τού Αβελάρδου, Χέρμαν, κατέλαβαν τα κάστρα τού δούκα στην Απουλία, και λεηλάτησαν τις γαίες του, συλλέγοντας μεγάλα λάφυρα. Ο Αβελάρδος και ο Ροβέρτος, που είχαν κληρονομήσει την Καλαβρία, λεηλάτησαν τις γαίες τού Γυισκάρδου εκεί, ενώ ο Ριχάρδος φύλαγε τις Κάννες. Μετά την επιστροφή τού Γυισκάρδου από τη Σικελία (σύμφωνα με τον Αμάτο), πολιόρκησε αμέσως το Τράνι, το οποίο παραδόθηκε από τους πολίτες σε λιγότερο από έναν μήνα, στις 2 Φεβρουαρίου 1073.  Ο Πέτρος αναγκάστηκε να εξοριστεί, πρώτα στο Κοράτο, το οποίο ο Γυισκάρδος πολιόρκησε με τάφρους, πολιορκητικούς πύργους και τους καταπέλτες και άλλες μηχανές που χρησιμοποιούνταν στο Τράνι. Όταν ο Πέτρος και ο Ερμάνος προσπάθησαν να αναχαιτίσουν τις μηχανές που έρχονταν από το Τράνι, συνάντησαν τον κουνιάδο τού Γυισκάρδου, Γουίδωνα/Γκυ δούκα τού Σορρέντο, ο οποίος τους φυλάκισε: τον Ερμάνο στη Ραπόγια, τον Πέτρο στο Τράνι. Όταν ο Ριχάρδος έφυγε από τις Κάννες για την Κάπουα, ο Γυισκάρδος βάδισε στις πόλεις του, καταλαμβάνοντας την Άντρια μετά από μία σύντομη πολιορκία, και αναγκάζοντάς τον να παραδοθεί στην Κιστέρνα, όπου έδεσε τον Πέτρο σε ένα ξύλινο παραπέτασμα και τον εξέθεσε, έτσι ώστε οι αμυνόμενοι, οι οποίοι ήταν υποτελείς του, να μην μπορούν να αντεπιτεθούν, χωρίς να τον τραυματίσουν ή να τον σκοτώσουν. Με την επιμονή τού Πέτρου παραδόθηκαν.

Ο Πέτρος αργότερα απελευθερώθηκε, και αναγκάστηκε να ορκιστεί πίστη στον Γυισκάρδο, και να υποσχεθεί να πολεμήσει στην υπηρεσία του. Η κομητεία του, εκτός από το ίδιο το Τράνι, τού επιστράφηκε με την προϋπόθεση ότι θα ηγούνταν μίας εκστρατείας στα Βαλκάνια (1073). Σε αντίθεση με την απόπειρα εκστρατείας τού αδελφού τού Πέτρου, Γοδεφρείδου, εναντίον Ρωμαϊκών (Βυζαντινών) εδαφών στα Βαλκάνια, αυτή η εκστρατεία στρεφόταν εναντίον των Δαλματικών εδαφών τού βασιλείου τής Κροατίας. Ο εξάδελφος τού Πέτρου, Αμίκο, γιο τού Βάλτερ τού Τζιοβινάτσο, επιτέθηκε στο Ραμπ στις 14 Απριλίου και κατέλαβε το Κρες στις 9 Μαΐου, παίρνοντας αιχμάλωτο τον βασιλιά τής Κροατίας, Πέταρ Κρέσιμιρ Δ΄.  Ο βασιλιάς εξαγοράστηκε έναντι ενός μεγάλου ποσού από τον επίσκοπο τού Κρες, και απεβίωσε λίγο αργότερα, και τάφηκε στην εκκλησία τού Αγίου Στεφάνου στο φρούριο Κλις.

Το 1080 ο Πέτρος ανέλαβε ξανά τον έλεγχο τού Τράνι, και βρισκόταν σε επανάσταση. Ο Γυισκάρδος άφησε την πολιορκία τού τόπου υπό την επίβλεψη τής συζύγου του, Σικελγκάιτα, με κάποιες ενισχύσεις από το Μπάρι, και πολιόρκησε ο ίδιος τον Τάραντα, τον οποίο ο Πέτρος κυβερνούσε για τον ανιψιό του, από ξηρά και θάλασσα. Ο Πέτρος αναγκάστηκε να παραδοθεί, και να ζητήσει συγχώρεση. Απεβίωσε το 1081 στην Ήπειρο σε μάχη εναντίον των Ρωμαίων (Βυζαντινών), ενώ συμμετείχε στην εκστρατεία τού Γυισκάρδου εναντίον τού Δυρραχίου.

 Σημειώσεις 

 Αναφορές 
 Αμάτους του Μοντεκασίνο . Η Ιστορία των Νορμανδών . Prescott N. Dunbar, μτφρ., και Graham A. Loud, επιμ. Boydell Press, 2004.
 Valerie Eads. «Σικελγκάιτα του Σαλέρνο: Αμαζόνα ή Σύζυγος Τροπαίου;» Journal of Medieval Military History, De Re Militari Sessions at the 38th Congress on Medieval Studies, III (2003), 72–87.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
  I Conti di Trani

Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία