Αμπασίτζε

μικρογραφία|Οικόσημο της οικογένειας Αμπασίτζε-Γκορλένκο.
Ο Οίκος Αμπασίτζε () είναι μια γεωργιανή ευγενής οικογένεια και πρώην γεωργιανός πριγκιπικός οίκος. 

Εμφανιζόμενοι τον 15ο αιώνα, απέκτησαν εξέχουσα θέση στο Βασίλειο του Ιμερέτι στη δυτική Γεωργία στα τέλη του 17ου αιώνα και επεκτάθηκαν στα ανατολικά γεωργιανά βασίλεια της Καχετίας και Καρτλίας, καθώς και στην τότε οθωμανική νοτιοδυτική περιοχή της Ατζαρίας. Μετά την ρωσική προσάρτηση των γεωργιανών πολιτειών, η οικογένεια επικυρώθηκε ως Κνιάζ Αμπασίτζε (ρωσικά: Абашидзе) με τσαρικό διάταγμα του 1825.

 Ιστορία 
Η οικογένεια Αμπασίτζε πιθανώς προέρχεται από τον μεσαιωνικό γεωργιανό ευγενή οίκο των Λιπαριτίδων-Ορμπελιάνι, αλλά ο οικογενειακός θρύλος υποστηρίζει ότι κατάγεται από έναν Αβησσυνό αξιωματικό ονόματι Αμπάς, ο οποίος φέρεται να είχε συνοδεύσει τον αραβικό στρατό του Μαρουάν ιμπν Μουχάμαντ στη Γεωργία τον 8ο αιώνα. Λέγεται ότι ο Αμπάς παρέμεινε στη Γεωργία και ανήλθε στην τάξη των ευγενών, όταν έσωσε τη ζωή ενός Γεωργιανού πρίγκιπα διαδόχου από έναν λύκο.

Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά για τους Αμπασίτζε χρονολογείται από τα τέλη του 15ου αιώνα. Μέχρι τη δεκαετία του 1540, είχαν ήδη στην κατοχή τους ένα σημαντικό φέουδο εντός του Βασιλείου του Ιμερέτι, που βρισκόταν στο ανατολικό του τμήμα και ονομαζόταν Σααμπασίτζεο (სააბაშიძეო, κυριολεκτικά, «[η γη] του Αμπασίτζε»). 

Η οικογένεια έφτασε στο αποκορύφωμα της δύναμής της στις αρχές του 18ου αιώνα, όταν κατείχε 78 χωριά, πολλά κάστρα, φρούρια, εκκλησίες και μοναστήρια, καθώς και 1.500 νοικοκυριά δουλοπάροικων. Ο πρίγκιπας Γεώργιος-Μαλαχίας Αμπασίτζε δεν ήταν μόνο ο πιο ισχυρός υποτελής του στέμματος του Ιμερέτι, αλλά και ο ίδιος ενήργησε ως βασιλέας και μάλιστα de facto βασιλιάς από το 1702 έως το 1707. 

Η οικογένεια επεκτάθηκε στην ανατολική Γεωργία όταν ο Ηρακλής Β', βασιλιάς της Καρτλίας-Καχετίας, παραχώρησε, το 1774, στον πεθερό του, πρίγκιπα Ζάαλ Αμπασίτζε, και στους άρρενες απογόνους του, κτήματα στην Καχετία. Ένα παράρτημα είχε επίσης ιδρυθεί στην Καρτλία, στο πρόσωπο του Βακχουστί Αμπασίτζε. Νωρίτερα τον 18ο αιώνα, ένας εκπρόσωπος της ιμερετιανής γραμμής πέρασε στην οθωμανική κυβέρνηση και εγκαταστάθηκε στο Μπατούμι, όπου οι απόγονοί του έφτασαν στο αξίωμα του σαντζάκμπεη.

Η ρωσική προσάρτηση του Ιμερέτι το 1810 έθεσε τέλος στο πριγκιπάτο του Σααμπασίτζεο. Έκτοτε, η οικογένεια εξομοιώθηκε με άλλες ευγενείς οικογένειες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και επικυρώθηκαν ως πρίγκιπες στις 20 Σεπτεμβρίου 1825. Στις 29 Ιουλίου 1876, ο πρίγκιπας Σίμων Αμπασίτζε (1837–1891) έλαβε το δικαίωμα να αναλάβει το επώνυμο και το οικόσημο του πεθερού του, του Ουκρανού ευγενή Σέμεν Νταβίντοβιτς Γκορλένκο, για τον εαυτό του και τους απογόνους του κατά άρρενα γραμμή (Αμπασίτζε-Γκορλένκο, Абашидзе-Горленко), αλλά πέθανε χωρίς άνδρα κληρονόμο.

Η οικογένεια έχει επιβιώσει μέχρι τον 21ο αιώνα και έχει αναδείξει αρκετούς αξιόλογους συγγραφείς, δημόσιες προσωπικότητες και πολιτικούς.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Ιστορία της Αντζάρα
Κατηγορία:Ρωσικές ευγενείς οικογένειες
Κατηγορία:Γεωργιανές οικογένειες
Κατηγορία:Γεωργιανές ευγενείς οικογένειες