Μάχη του Οφλίμου

Η Μάχη του Οφλίμου ήταν μία σύγκρουση μεταξύ τού Ρωμαϊκού στρατού υπό τον Αυτοκράτορα Ηράκλειο, και τού στρατού των Σασσανιδών υπό τον Σαχρβαράζ, η οποία κατέληξε σε νίκη των Ρωμαίων.

 Η εποχή 
Ο στρατηγός Σαχρβαράζ, μετά την επιτυχημένη κατάκτηση τής Αιγύπτου, ανέλαβε τη διοίκηση των Σασσανιδικών Περσικών δυνάμεων, οι οποίες βρίσκονταν σε κοντινή απόσταση από τις Ρωμαϊκές θέσεις. Ενώ το ακριβές μέγεθος τού στρατού του παραμένει άγνωστο, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ηράκλειος φοβόταν μία περσική προέλαση, πριν προλάβει να εδραιώσει πλήρως τα στρατεύματά του. Η διαδρομή τού Ηράκλειου έχει αποτελέσει αντικείμενο ιστορικής συζήτησης. Μερικοί μελετητές υποστηρίζουν ότι έφθασε πρώτα σε μία άγνωστη τοποθεσία κοντά στην Καισάρεια τής Καππαδοκίας, αν και είναι ευρύτερα αποδεκτό ότι βάδισε κατευθείαν ανατολικά προς τον Πόντο. Κατά τη διάρκεια τής προέλασής του, οι δυνάμεις τού Ηράκλειου αντιμετώπισαν ένα μικρό απόσπασμα Αράβων συμμάχων των Περσών, αιχμαλωτίζοντας τον αρχηγό τους και άλλους. Αυτοί οι αιχμάλωτοι, που αργότερα απελευθερώθηκαν από τον Ηράκλειο, ενσωματώθηκαν στον Ρωμαϊκό στρατό, καταδεικνύοντας τη στρατηγική τού Ηράκλειου να ενθαρρύνει τις λιποταξίες από την περσική πλευρά, ως μέσο αποδυνάμωσης των δυνάμεών τους, χωρίς απαραίτητα να επιδιώκει ανοικτή μάχη. 

 Η μάχη 
Ο Σαχρβαράζ προσπάθησε να εμποδίσει την προέλαση τού Ηράκλειου στα ανατολικά περάσματα, τοποθετώντας τις δυνάμεις του κοντά στον Ελληνόποντο, δυτικά των Ευχαΐτων. Ωστόσο, ο Ηράκλειος κατάφερε να ξεπεράσει τούς Πέρσες, τοποθετώντας τα στρατεύματά του πίσω από τις γραμμές τους -γεγονός που πέρασε απαρατήρητο από τον Περσικό στρατό για σχεδόν δύο εβδομάδες. Σε απάντηση, οι Πέρσες λεηλάτησαν και έκαψαν τα Ευχάιτα, συμπεριλαμβανομένων των θρησκευτικών χώρων της, όπως το μαρτύριο τού Αγίου Θεοδώρου τού Στρατηλάτη. Αυτός ο τακτικός ελιγμός τού Ηράκλειου, που περιγράφεται με ποιητικούς όρους από τον ιστορικό Γεώργιο τής Πισιδίας, περιελάμβανε πολύπλοκες προσποιήσεις και ανατροπές, που αιφνιδίασαν τις Περσικές δυνάμεις. Ο Σαχβαράζ επιχείρησε έναν αντι-μανούβρα για να ξεπεράσει τούς Ρωμαίους, με αποκορύφωμα μία αποτυχημένη νυχτερινή επίθεση, που παρεμποδίστηκε από την περιορισμένη ορατότητα λόγω τής φθίνουσας σελήνης. Παρά την προτίμηση των Περσών για μάχη σε ανώμαλο έδαφος, ο Ηράκλειος τοποθέτησε τις δυνάμεις του στρατηγικά σε ανοιχτό έδαφος, προκαλώντας μία αντιπαράθεση. 

Τελικά, ένας λιποτάκτης από την Περσική πλευρά, ο οποίος αργότερα επέστρεψε και εκτελέστηκε για λιποταξία,  υπογράμμισε την ευθραυστότητα και τις εσωτερικές προκλήσεις, που αντιμετώπιζαν οι δυνάμεις των Σασσανιδών. Η κλιμακούμενη μάχη, που πιθανότατα έλαβε χώρα στα τέλη τού φθινοπώρου τού 622, είδε τον Ηράκλειο να χρησιμοποιεί ένα τέχνασμα, για να παρασύρει τούς Πέρσες από τις κρυφές τους θέσεις.  Προσποιούμενος ότι υποχωρούσε με μία μικρή δύναμη, ο Ηράκλειος ώθησε τούς Πέρσες να απομακρυνθούν και να τούς καταδιώξουν, οπότε η επίλεκτη μονάδα του, οι Άριστοι (Oprimates), εξαπέλυσε μία αποφασιστική επίθεση, προκαλώντας σημαντικές απώλειες.

 Οι συνέπειες 
Μετά την ήττα τους, οι Πέρσες αποσύρθηκαν από την περιοχή, σηματοδοτώντας μία προσωρινή νίκη για τούς Ρωμαίους. Ωστόσο, οι ευρύτερες στρατηγικές προκλήσεις παρέμειναν αμετάβλητες. Ο Ηράκλειος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη αργότερα εκείνο το καλοκαίρι, λόγω των κλιμακούμενων απειλών από τη Δύση, ιδιαίτερα από τούς Αβάρους στα Βαλκάνια. Ενώ αυτές οι νίκες δεν άλλαξαν δραματικά τη συνολική στρατηγική ισορροπία, παρείχαν μία κρίσιμη ώθηση στο ηθικό των στρατευμάτων τού Ηρακλείου και τού Ρωμαϊκού πληθυσμού.  

 Αναφορές 

 Αναφορές 

 Βιβλιογραφία 




Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας