Ραϊνάλδος του Ντάσελ

Ο Ραϊνάλδος του Ντάσελ, γερμ.: Rainald von Dassel (π. 1120 – 14 Αυγούστου 1167) ήταν αρχιεπίσκοπος τής Κολωνίας και αρχικαγκελάριος τής Ιταλίας από το 1159 μέχρι το τέλος του. Στενός σύμβουλος τού βασιλιά των Χοενστάουφεν Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσα, άσκησε σημαντική επιρροή στη βασιλική πολιτική, κυρίως στην ιταλική σύγκρουση των Γουέλφων και των Γιβελλίνων.

 Ο βίος του 
Ο Ραϊνάλδος ήταν απόγονος των κομήτων τού Ντάσελ, οι οποίοι είχαν κληρονομήσει μεγάλες εκτάσεις στο Σούιλμπεργκαου τής Σαξονίας, μετά την κατάρρευση τής δουκικής δυναστείας των Μπίλουνγκ το 1106. Νεότερος γιος τού εύπορου Ράινολντ Α΄ κόμη τού Ντάσελ, ήταν προορισμένος για την Εκκλησία, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Λούντολφ έγινε ο διάδοχος στην κομητεία τού Ντάσελ.

 Εκκλησιαστική σταδιοδρομία 
Ο πατέρας τού Ραϊνάλδος τον έστειλε στο σχολείο τού Καθεδρικού Ναού τού Χίλντεσχαϊμ, και αργότερα πιθανότατα πήγε στο Παρίσι, όπου σπούδασε με τον Άνταμ τού Μπάλσαμ. Ήδη από το 1130 λέγεται ότι είχε μεγάλη φήμη για την κλασική του παιδεία, και ότι ήταν μέλος τού παραρτήματος τού καθεδρικού ναού τού Χίλντεσχαϊμ. Άρχισε να εργάζεται ως υποδιάκονος υπό τον επίσκοπο Βερνάρδο γύρω στο 1146 και συνόδευσε τον ηγούμενο Βίβαλντ τού Στάβελοτ στη Ρωμαϊκή Κουρία. Σύμφωνα με έγγραφα, διορίστηκε πρύτανης τού Συλλόγου τού Καθεδρικού το 1148.

μικρογραφία|200εσ|Σύγχρονο άγαλμα τού Ραϊνάλδος φον Ντάσελ, στο Χίλντεσχαϊμ.

Ο Ραϊνάλδος έγινε ένας από τους σημαντικότερους αξιωματούχους στο Χίλντεσχαϊμ, όπου έκτισε την πρώτη πέτρινη γέφυρα επάνω από τον ποταμό Ιννέρστε. Εκπροσώπησε την επισκοπή στη Σύνοδο τού Ρενς το 1148, υπό την προεδρία τού πάπα Ευγένιου Γ΄, αντιτιθέμενος ανοιχτά σε έναν κανόνα, που αφορούσε την ενδυμασία των κληρικών.  Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στις δηλώσεις του από τον Ιωάννη τού Σόλσμπερυ, ο οποίος τον ανέφερε στο έργο του Historia Pontificalis. Το 1153 ο Ραϊνάλδος έλαβε την πρυτανεία τού μοναστηριού τού Αγίου Μαυρικίου στο Χίλντεσχαϊμ, και τού αβαείου τού Αγίου Πέτρου στο Γκόσλαρ. Λίγο αργότερα, διορίστηκε επίσης ιερέας τού παραρτήματος τού Καθεδρικού Ναού τού Μύνστερ (το 1154), τής Βασιλικής τού Αγίου Σερβάτιου τού Μάαστριχτ (1156), και τού Καθεδρικού Ναού Ξάντεν. Ωστόσο, όταν εξελέγη νέος επίσκοπος τού Χίλντεσχαϊμ το 1153, αρνήθηκε την έδρα.

 Καγκελάριος 
Ο Φρειδερίκος Α΄, που εξελέγη βασιλιάς των Ρωμαίων το 1152, σύντομα παρατήρησε τα ταλέντα τού Ραϊνάλδος. Ως μέλος τής πρεσβείας που στάλθηκε στον πάπα Ευγένιο Γ΄ στη Ρώμη, αποκάλυψε για πρώτη φορά τις πολιτικές του ικανότητες. Αφού ο Φρειδερίκος Α΄ στέφθηκε αυτοκράτορας τής Γερμανίας. από τον πάπα Αδριανό Δ΄ το 1155, διόρισε τον Ραϊνάλδο καγκελάριό του.

Στην αυξανόμενη σύγκρουση μεταξύ αυτοκράτορα και παπισμού, η Δίαιτα τής Μπεζανσόν τον Οκτώβριο τού 1157 δεν άφησε καμιά αμφιβολία ως προς την κατεύθυνση τής πολιτικής τού Ραϊνάλδου. Εξέδωσε μία οδηγία, που επέμενε στα δικαιώματα και την εξουσία τού αυτοκράτορα, ειδικά στο βασίλειο τής Ιταλίας, στην ενίσχυση τού αυτόνομου γερμανικού καθολικού κλήρου, και στη μείωση τής επιρροής τού παπισμού. Γεμάτος ζωή, κατά καιρούς τραχύς και απότομος, και πάλι προσεκτικός και υπολογιστικός, ο Ραϊνάλδος, ο οποίος -παρά τις εκκλησιαστικές του διακρίσεις- ήξερε πώς να χειρίζεται το σπαθί, επηρέασε έκτοτε την πολιτική τού αυτοκρατορικού κυρίου του.

Η διαμάχη με την Κουρία κλιμακώθηκε στη Δίαιτα τής Μπεζανσόν, όπου ο Ραϊνάλδος ενεπλάκη σε σφοδρή διαμάχη με τον παπικό απεσταλμένο Ρολάνδο τής Σιένα (αργότερα πάπα Αλέξανδρο Γ΄), απορρίπτοντας σθεναρά τη χρήση τής λέξης beneficium από τον πάπα Αδριανό, η οποία θα μπορούσε να σημαίνει φέουδο, καθώς και όφελος. Στην έκφραση που χρησιμοποιήθηκε, ότι ο πάπας θα χαιρόταν να χορηγήσει στον αυτοκράτορα ακόμη μεγαλύτερα beneficia (ή ευεργετήματα), θεωρήθηκε ότι βρισκόταν η παλαιά επιθυμία τής Κουρίας για την κυριαρχία τού κόσμου.

Αν και ο Ραϊνάλδος δεν επιθυμούσε να διαχωρίσει πλήρως τη Γερμανία από τη Ρώμη, και εξακολουθούσε να διατηρεί τον μεσαιωνικό σεβασμό για την Καθολική Εκκλησία, η ιδιοσυγκρασία του οδήγησε τον Φρειδερίκο Α΄ πολύ περισσότερο από ό,τι επιθυμούσε ο τελευταίος, ή από ό,τι ήταν πλεονεκτικό υπό τις περιστάσεις. Όταν ο Φρειδερίκος Α΄ τελικά υποτάχθηκε, ο Ραϊνάλδος ήταν αυτός, που τον εμπόδισε να κάνει παραχωρήσεις, που θα μπορούσαν να αποδειχθούν πλεονεκτικές. Το 1158 αυτός και ο δούκας Όθων Α΄ δούκας τής Βαυαρίας ξεκίνησαν ένα διπλωματικό ταξίδι στην Ιταλία, για να προετοιμάσουν το έδαφος για την εκστρατεία τού αυτοκράτορα.

 Αρχιεπίσκοπος 
μικρογραφία|200εσ|Ιερό των Τριών Μάγων.

Τον Ιανουάριο του 1159, ο αυτοκρατορικός απεσταλμένος Ραϊνάλδος εισήλθε στην πόλη τού Μιλάνου, η οποία είχε κατακτηθεί ειρηνικά το 1158, ωστόσο εκδιώχθηκε, και παραλίγο να δολοφονηθεί από τους κατοίκους. Ενώ παρέμενε ακόμη σε αυτοκρατορικό στρατόπεδο, διορίστηκε αρχιεπίσκοπος τής Κολωνίας και αρχικαγκελάριος τής Ιταλίας εν απουσία του, ως διάδοχος τού αποβιώσαντος Φρειδερίκου Β΄ των Μπεργκ. Όταν ο πάπας Αδριανός απεβίωσε το 1159, η διπλή εκλογή τού πάπα Αλεξάνδρου Γ΄ και τού Βίκτωρα Δ΄ οδήγησε σε σχίσμα, κατά το οποίο ο Ραϊνάλδος στόχευε στην ενίσχυση τού αυτοκρατορικού αντιπάπα Βίκτωρα. Στη Σύνοδο τής Παβίας το 1160, υπηρέτησε ως πρεσβευτής τού αυτοκράτορα, και απασχολήθηκε σε διπλωματικές διαπραγματεύσεις με τη Γένοβα, την Πίζα, καθώς και με τις Αυλές τού βασιλιά Λουδοβίκου Ζ΄ τής Γαλλίας και τού βασιλιά Ερρίκου Β΄ τής Αγγλίας, τους οποίους προσπάθησε να κερδίσει με το μέρος τού αντιπάπα, αλλά δεν τα κατάφερε.

Το 1162 ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ ξεκίνησε μία δεύτερη πολιορκία τού Μιλάνου, η οποία θα κατέληγε στην καταστροφή τής πόλης. Το 1163 ο Αλέξανδρος Γ΄ αφόρισε τον Ραϊνάλδο, ο οποίος είχε διακηρύξει έντονα σε αυτές τις διαπραγματεύσεις το δικαίωμα τού αυτοκράτορα να διαθέτει την παπική έδρα. Βασιζόμενος στην πράξη του στα Ρονκάλια διατάγματα, που εκδόθηκαν στη Δίαιτα τής Ρονκάλια, κοντά στη Πιατσέντζα το 1158, ο Ραϊνάλδος απασχολήθηκε για άλλη μία φορά με επιτυχία στις υποθέσεις τού αυτοκράτορα στην Ιταλία. Όταν απεβίωσε ο Βίκτωρ Δ΄, ο Ραϊνάλδος, με δική του πρωτοβουλία, και χωρίς να περιμένει τη συγκατάθεση του αυτοκράτορα, εξέλεξε στη Λούκα έναν νέο αντιπάπα, τον Πασχάλη Γ΄. Ο Φρειδερίκος Α΄ δύσκολα θα συνέχιζε το σχίσμα. Ο Ραϊνάλδος το γνώριζε αυτό, και γι' αυτό ήθελε να αναγκάσει τον αυτοκράτορα να συνεχίσει τον αγώνα για την αυτοκρατορική κυριαρχία.

Επιστρέφοντας στη Γερμανία το 1164, έφερε μαζί του στην Κολωνία τα οστά των Τριών Μάγων ως λάφυρο από το Μιλάνο, και ως δώρο τού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Α΄. Σήμερα βρίσκονται ακόμη στον Καθεδρικό Ναό τής Κολωνίας. Εν τω μεταξύ, ο αριθμός των οπαδών κατά τού νόμιμου πάπα αυξήθηκε στη Γερμανία. Ο Ραϊνάλδος κέρδισε τελικά τη συγκατάθεση τού βασιλιά τής Αγγλίας για κοινή εκκλησιαστική πολιτική δράση υπέρ τού Πασχάλη Γ΄, και πήρε για άλλη μία φορά τα όπλα, για να υπερασπιστεί τη μοναδική του φιλοδοξία, την οποία ήλπιζε ότι η προτεινόμενη αγιοποίηση τού Καρλομάγνου στο Άαχεν το 1165 θα προωθούσε. Η νέα συμμαχία σφραγίστηκε με τον αρραβώνα τής κόρης τού βασιλιά Ερρίκου Β΄, Ματθίλδης, με τον Σάξονα δούκα Ερρίκο τον Λέοντα. Κατά την περίοδο αυτή, ο Ραϊνάλδος ήταν αξιοσημείωτα προστάτης τού Αρχιποιητή.

Το 1167 βρέθηκε ξανά στην Ιταλία, συμμετέχοντας ενεργά στην προετοιμασία τής διαδρομής για τον αυτοκράτορα. Μαζί με τον Χριστιανό Α΄ αρχιεπίσκοπο τού Μάιντς και υπό την καθοδήγηση τού Ραϊνάλδου, ένας στρατός κέρδισε μία νίκη επί μίας πολύ μεγαλύτερης δύναμης ρωμαϊκών στρατευμάτων στη Μάχη του Μόντε Πόρτσιο στις 29 Μαΐου 1167, και πολιόρκησε την πόλη. Το τέλος του λίγο αργότερα, πιθανότατα οφειλόταν σε ελονοσία. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στην Κολωνία, και τάφηκαν στο παρεκκλήσιο τής Παναγίας τού Καθεδρικού Ναού.

 Αναφορές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Die Reliquien der Heiligen Drei Könige im Kölner Dom 
 William of Newburgh: Of the destruction of Milan; and of the relics of the magi
 Medieval genealogies: Rainald von Dassel 
 Literature by and about Rainald of Dassel in the German National Library catalogue
 Swen Holger Brunsch: Rainald von Dassel in the Portal of Rhenish History
 Rainald von Dassel als Stifter des Johannishospitals in Hildesheim – Eine Stiftungsurkunde vom Jahre 1161 Archived 24 September 2015 at the Wayback Machine
 "Rainald von Dassel". Germania Sacra people index (in German). Göttingen Academy of Sciences and Humanities.

Κατηγορία:Πρόσωπα αφορισμένα από την Καθολική Εκκλησία