Σπύρος Μοτσενίγος (μουσικολόγος)

Βιογραφία 
Ο Σπύρος Μοτσενίγος γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1911. Από νεαρή ηλικία μαθήτευσε στη Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας, όπου υπήρξε ενεργός και ταλαντούχος κορνετίστας κατά τον Μεσοπόλεμο. Το 1928 μετακόμισε στην Αθήνα για περαιτέρω μουσικές σπουδές, παρακολουθώντας τα μαθήματα του Φιλοκτήτη Οικονομίδη στο Ωδείο Αθηνών και του Μανώλη Καλομοίρη στο Εθνικό Ωδείο. Αργότερα, με υποτροφία, σπούδασε μουσικολογία στην Ιταλία.

Μεταξύ 1942 και 1968 υπήρξε κορυφαίος μουσικός της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και δίδαξε στο Ελληνικό Ωδείο της Αθήνας. Παράλληλα συνεργάστηκε με την Εθνική Λυρική Σκηνή και με μπάντες της Αθήνας και του Πειραιά. Υπήρξε φίλος σημαντικών προσώπων της μεταπολεμικής μουσικής Ελλάδας, όπως του Γεώργιου Σκλάβου, του Μάριου Βάρβογλη, του Κωνσταντίνου Οικονόμου και του Αλέκου Ξένου, και μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

 Συγγραφικό έργο 
Ο Σπύρος Μοτσενίγος εξέδωσε δύο σημαντικά έργα: το 1958 το βιβλίο «Νεοελληνική Μουσική: Συμβολή εις την ιστορίαν της», που παραμένει επίκαιρο, και το 1967 τη «Μελέτη για ένα ιστορικό αρχείο νεοελληνικής μουσικής», όπου εξέθεσε σειρά προβληματισμών σχετικά με τη συγκέντρωση και διάσωση μουσικών τεκμηρίων στην Ελλάδα.

 Διακρίσεις 
Ο Μοτσενίγος τιμήθηκε με πλήθος διακρίσεων, μεταξύ των οποίων ο «Σταυρός του Ιππότου» από την Αμερική, ο «Χρυσούς Σταυρός της Χιλιετηρίδος του Αγίου Όρους» από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο «Σταυρός του Αποστόλου Μάρκου» από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, καθώς και γαλλικά, ισπανικά και πορτογαλικά παράσημα.
μικρογραφία|426x426εσ|Ο Σπύρος Μοτσενίγος με τα παράσημά του

 Συνεισφορά ως μουσικολόγος 
Ως μουσικολόγος, ανέδειξε την ιστορική πορεία της νεοελληνικής μουσικής, ιδίως της μουσικής των Επτανήσων. Μελέτησε την εξέλιξη της μουσικής στο πλαίσιο του νεοελληνικού κράτους με κριτικό πνεύμα και διατυπώσεις που παραμένουν επίκαιρες. Τόνισε τη σημασία των αρχειακών πηγών για την κατανόηση του μουσικού φαινομένου στην Ελλάδα. Διοργάνωνε διαλέξεις σε όλη τη χώρα και συνέλεξε με προσωπικά έξοδα σημαντικό αριθμό μουσικών τεκμηρίων της νεότερης Ελλάδας. Η χήρα του, Λίτσα Παπά-Μοτσενίγου, αθλοθέτησε δύο βραβεία στο όνομά του, ένα στην Ακαδημία Αθηνών και ένα στη Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας.
μικρογραφία|325x325εσ|Ο Σπύρος Μοτσενίγος στο γραφείο του

 Το Μοτσενίγειο Αρχείο Ελληνικής Μουσικής 
Το Μοτσενίγειο Αρχείο Ελληνικής Μουσικής, που συγκροτήθηκε και επιμελήθηκε από τον Σπύρο Μοτσενίγο, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τη νεότερη ελληνική μουσική. Η δημιουργία του προέκυψε από την ανάγκη διάσωσης ιστορικού υλικού, σε μια εποχή όπου η κρατική μέριμνα ήταν περιορισμένη και πολλές ιδιωτικές συλλογές χάνονταν ή καταστρέφονταν.

Ο Μοτσενίγος συγκέντρωσε ποικίλο υλικό, αξιοποιώντας τις επαγγελματικές του επαφές και ταξιδεύοντας σε όλη την Ελλάδα, με προσωπικά έξοδα. Η συλλογή περιλαμβάνει 2.500 τόμους βιβλίων, 1.300 έργα Ελλήνων συνθετών, προγράμματα μουσικών εκδηλώσεων και περισσότερες από 3.000 φωτογραφίες, με τεκμήρια που χρονολογούνται από το 1700 και εξής. Περιλαμβάνει χειρόγραφα, βιβλία, αρχεία φωτογραφιών, αλληλογραφία και δημοσιεύματα τύπου.

Το αρχείο χωρίζεται σε δύο ενότητες: το Αρχείο Νεοελληνικής Μουσικής και το Αρχείο Συνθέσεων Ελλήνων Μουσουργών. Καταγράφει την εξέλιξη της μουσικής ζωής στην Ελλάδα, περιλαμβάνοντας φιλαρμονικές, ωδεία, μουσικές σχολές, χορωδίες, στρατιωτικά μουσικά σώματα, μουσικά θέατρα, όπερα και οπερέτα, ιδιαίτερα στα Επτάνησα. Περιλαμβάνει στοιχεία για το λαϊκό τραγούδι, την καντάδα και το δημοτικό τραγούδι, καθώς και τεκμήρια για τη μουσική των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 και του 1906.
μικρογραφία|1x1εσ
Σημαντικό μέρος του αρχείου αποτελείται από βιογραφίες γνωστών και λιγότερο γνωστών Ελλήνων συνθετών, όπως των Μάντζαρου, Μητρόπουλου, Σκαλκώτα, Κουτούγκου Παπαϊωάννου, Ζώρα, Σκλάβου, Θεοδωράκη, Ξένου, Καρέρ, Σαμάρα και άλλων, συνοδευόμενες από ιδιόχειρες παρτιτούρες, φωτογραφίες και δημοσιεύματα τύπου.

Μεταξύ των σπάνιων τεκμηρίων περιλαμβάνονται τέσσερις εκδοχές του ελληνικού εθνικού ύμνου του Μάντζαρου, συμπεριλαμβανομένης ιδιόχειρης διασκευής, επιστολή του προς τον βασιλιά Όθωνα και η πρώτη έντυπη έκδοση του ύμνου στο Λονδίνο το 1873. Το αρχείο περιλαμβάνει επίσης μία όπερα, ορχηστρικές εισαγωγές, τη μελοποίηση ενός σονέτου του Πετράρχου και τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του Μάντζαρου. Περιλαμβάνει επίσης βιβλία βυζαντινής μουσικής από τον 18ο αιώνα και ανέκδοτη συλλογή δημοτικών τραγουδιών από όλη την Ελλάδα.

Η ταξινόμηση του υλικού είναι κυρίως εμπειρική, οργανωμένη σε φακέλους ανά πρόσωπο ή φορέα, και περιέχει βιογραφικά στοιχεία, φωτογραφικό υλικό, άρθρα τύπου, διαλέξεις, αλληλογραφία και μουσικά χειρόγραφα. Παρά την έλλειψη αυστηρής συστηματοποίησης, προσφέρει μοναδικά τεκμήρια και η συνύπαρξη πρωτογενών και δευτερογενών πηγών επιτρέπει πληρέστερη κατανόηση της μουσικής ζωής.

Σύμφωνα με δηλώσεις της συζύγου του, επιθυμία του Μοτσενίγου ήταν να παραχωρηθεί το αρχείο στο κράτος, υπό την προϋπόθεση εξασφάλισης κατάλληλου χώρου στέγασης και ελεύθερης πρόσβασης από κάθε ενδιαφερόμενο. Μετά το θάνατό του το 1970, το αρχείο δωρήθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, αρχικά βρισκόταν στο Βαλλιάνειο Μέγαρο σε ειδική αίθουσα που έφερε το όνομά του και τον Μάρτιο του 2022 μεταφέρθηκε στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ), στο Τμήμα Χειρογράφων και Ομοιοτύπων στον 4ο όροφο της Εθνικής Βιβλιοθήκης.
Κατηγορία:Έλληνες μουσικολόγοι
Κατηγορία:Γεννήσεις 1911
Κατηγορία:Θάνατοι 1970
Κατηγορία:Κερκυραίοι