Airspeed Envoy

Το Airspeed AS.6 Envoy ήταν δικινητήριο ελαφρύ επιβατικό/μεταγωγικό αεροσκάφος, σχεδίασης και κατασκευής της βρετανικής εταιρείας Airspeed Ltd.. Επρόκειτο για βαρύτερη δικινητήρια εξέλιξη του ελαφρού αεροσκάφους Courier και σχεδιαστικά είχε πολλά κοινά με αυτό, γεγονός που κατέστησε σχετικά εύκολη την ανάπτυξή του. Καθώς υπήρχε μεγάλη εμπιστοσύνη στο πρόγραμμα, μέσα σε μία εβδομάδα από την πρώτη πτήση του πρωτοτύπου ήδη πραγματοποιούσε επιδείξεις στο κοινό. Η παραγωγή των Envoy ξεκίνησε πριν ακόμη και από αυτή την πρώτη πτήση. Αρχικά η Airspeed συνεργάστηκε στενά με την εταιρεία κατασκευής κινητήρων Wolseley Motors, τόσο ως βασικό προμηθευτή όσο και ως πρώιμο πελάτη του Envoy· στη συνέχεια διατέθηκαν αεροσκάφη σε ευρεία ποικιλία κινητήρων και διαμορφώσεων.

Η πλειονότητα των Envoy κατασκευάστηκε από την Airspeed στις εγκαταστάσεις της στο αεροδρόμιο του Πόρτσμουθ. Ο τύπος παρήχθη επίσης στο εξωτερικό, συγκεκριμένα στην Ιαπωνία από τη Mitsubishi κατόπιν αδείας. Το Convertible Envoy ήταν μία εκδοχή του τύπου η οποία αναπτύχθηκε για τη Νότια Αφρική και επέτρεπε την γρήγορη μετατροπή για στρατιωτική χρήση, ως ελαφρύ βομβαρδιστικό ή αναγνωριστικό. Το Envoy αποτέλεσε επίσης τη βάση για το Airspeed Oxford, ένα εκπαιδευτικό αεροσκάφος το οποίο παρήχθη και χρησιμοποιήθηκε σε μεγάλους αριθμούς από τις συμμαχικές αεροπορικές δυνάμεις στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Σχεδιασμός και ανάπτυξη 
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η Airspeed παρουσίασε το καινοτόμο Courier, το πρώτο βρετανικό αεροσκάφος με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Η διοίκηση της εταιρείας σύντομα αναγνώρισε ότι ένα λογικό επόμενο βήμα θα ήταν να δημιουργηθεί μία μεγαλύτερων διαστάσεων δικινητήρια εκδοχή του Courier. Η προσέγγιση αυτή θα απαιτούσε σαφώς λιγότερη προσπάθεια σε ό,τι αφορά τον σχεδιασμό συγκρίση με την ανάπτυξη ενός εξ ολοκλήρου νέου τύπου. Τον Νοέμβριο του 1933 το διοικητικό συμβούλιο της Airspeed ενέκρινε το νέο εγχείρημα και επικεφαλής της σχεδιαστικής προσπάθειας ανέλαβε ο συνιδρυτής της Άλφρεντ Χέσελ Τίλτμαν (A. H. Tiltman). Μέχρι τον Ιανουάριο του 1934 βρίσκονταν σε διάφορα στάδια κατασκευής έξι αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένου του πρωτοτύπου.

Στις 26 Ιουνίου 1934 πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση το πρωτότυπο. Μία εβδομάδα αργότερα η Airspeed αποφάσισε να το αποστείλει να το παρουσιάσει στο κοινό στην έκθεση της Εταιρείας Βρετανών Κατασκευαστών Αεροσκαφών (Society of British Aircraft Constructors, SBAC) στο Χέντον (Hendon). Οι δοκιμές αποδοχής του Envoy συνεχίστηκαν μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1934 ενώ παράλληλα προχωρούσαν ικανοποιητικά οι εργασίες σε μια εξειδικευμένη παραλλαγή του για αγώνες, του Airspeed Viceroy.

Αρχικά η Airspeed συνεργάστηκε στενά με την εταιρεία κατασκευής κινητήρων Wolseley Motors· το αεροσκάφος είχε σχεδιαστεί εξαρχής για να χρησιμοποιεί τον κινητήρα Wolseley Aries. Η συνεργασία αυτή περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, την πώληση των δύο πρώτων Envoy στη Wolseley και στον ιδιοκτήτη της Λόρδο Nuffield. Το πρωτότυπο και αρκετά από τα πρώτα αεροσκάφη παραγωγής προωθούνταν από κινητήρες Aries, αν και στο πρωτότυπο αντικαταστάθηκαν αργότερα από τους Wolseley Scorpio.

Συχνά τα Envoy συμμετείχαν σε αεροπορικούς αγώνες ή πραγματοποιούσαν πτήσεις μεγάλων αποστάσεων. Το εξειδικευμένο Viceroy, προσαρμοσμένο ειδικά για αγώνες, χρησιμοποιήθηκε επίσης σε αυτή την εκστρατεία προβολής. Η παραγωγή του Envoy πραγματοποιήθηκε σε τρεις διακριτές σειρές: ολοκληρώθηκαν δεκαεπτά αεροσκάφη της Σειράς I, δεκατρία της Σειράς II και δεκαεννέα της  Σειράς III. Κατά τρόπο ανάλογο με τον προγενέστερο Courier, αναπτύχθηκε και ένα «αποικιακό» μοντέλο του Envoy για πελάτες του εξωτερικού.

 Περιγραφή 
Το Airspeed Envoy ήταν ένα δικινητήριο χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Ήταν κατασκευασμένο από ξύλο, με εξαίρεση τις επιφάνειες ελέγχου που ήταν καλυμμένες με ύφασμα. Καθώς είχε σχεδιαστεί εξαρχής ως δικινητήρια εξέλιξη του προγενέστερου Courier, υπήρχαν πολλές ομοιότητες μεταξύ των δύο τύπων συμπεριλαμβανομένης της σχεδόν πανομοιότυπης ξύλινης κατασκευής, των ίδιων εξωτερικών πτερυγικών τμημάτων και του κύριου συστήματος προσγείωσης.

Στη τυπική διαμόρφωση μπορούσε να μεταφέρει οκτώ επιβάτες. Στο πίσω μέρος της ατράκτου υπήρχε ξεχωριστό διαμέρισμα το οποίο χρησιμοποιούνταν συνήθως για την αποθήκευση αποσκευών. Η πρόσβαση των επιβατών στην καμπίνα γινόταν μέσω μίας μοναδικής θύρας στην αριστερή πλευρά του αεροσκάφους.

Η πτέρυγα του Envoy διαφοροποιήθηκε μεταξύ των διαφόρων εκδόσεων, με τα πρώιμα αεροσκάφη παραγωγής να μη διαθέτουν flaps. Περιλάμβανε επίσης εξωτερικές προεκτάσεις πτέρυγας, οι οποίες μπορούσαν προαιρετικά να φιλοξενήσουν ένα ζεύγος πρόσθετων δεξαμενών καυσίμου αυξάνοντας την εμβέλεια του αεροσκάφους. Τον Σεπτέμβριο του 1936 η Wolseley αποφάσισε αιφνιδίως να διακόψει την κατασκευή αεροπορικών κινητήρων. Από την πλευρά της η Airspeed αποφάσισε να προσαρμόσει το Envoy έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιεί και άλλους τύπους κινητήρων, με εναλλακτικές τους αστεροειδείς κινητήρες Armstrong Siddeley Cheetah V και τους Armstrong Siddeley Lynx IVC.

 Χρήση 

 Πολιτική αεροπορία 
Το πρώτο Envoy I παραγωγής πέταξε τον Οκτώβριο του 1934 και χρησιμοποιήθηκε ως αεροσκάφος επίδειξης από την εταιρεία. Το δεύτερο διέθετε κινητήρες Wolseley Aries III και παραδόθηκε στον Λόρδο Nuffield. Το συγκεκριμένο αεροσκάφος επρόκειτο να συμμετάσχει στον αεροπορικό αγώνα MacRobertson από την Αγγλία έως την Αυστραλία το 1934, όμως υπέστη ζημιές και αποσύρθηκε. Ένα άλλο αεροσκάφος, ειδικά τροποποιημένη έκδοση με δεξαμενές μεγάλης ακτίνας δράσης ήταν το AS 8 Viceroy το οποίο έφθασε μέχρι την Αθήνα πριν εγκαταλείψει τον αγώνα λόγω τεχνικών προβλημάτων. Ένα μόνο Envoy συμμετείχε στον αγώνα Schlesinger προς το Γιοχάνεσμπουργκ αλλά συνετρίβη καθ’ οδόν, με αποτέλεσμα τον θάνατο δύο μελών του πληρώματός του."One out of nine." Flight, 8 Οκτωβρίου 1936, σσ. 352–354.

Πολλές αεροπορικές εταιρείες ενέταξαν Envoy στους στόλους τους. Η βρετανική εταιρεία North Eastern Airways ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε Envoy ως επιβατικά Η ινδική Tata Air Service παρέλαβε ένα αεροσκάφος για δοκιμαστική πτήση μεταξύ Βομβάης και Καλκούτας προκειμένου να επιβεβαιώσει τη βιωσιμότητα της υπηρεσίας αεροπορικού ταχυδρομείου μεταξύ των δύο πόλεων. Μεταξύ των πιο επιτυχημένων αεροπορικών εταιρειών που εκμεταλλεύτηκαν το Envoy συγκαταλέγονταν η ιαπωνική Japan Air Transport Co. και η τσεχοσλοβακική České Aerolinie (ČSA) η οποία παρέλαβε τέσσερα αεροσκάφη.

Οι παραγγελίες για το Envoy προέρχονταν από ένα ευρύ φάσμα πελατών, πολλοί εκ των οποίων ήταν κατανεμημένοι σε ολόκληρη τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Ένα ζεύγος αεροσκαφών παραδόθηκε στην Ansett Airlines στην Αυστραλία. Η ισπανική εταιρεία Commercial Air Hire απέκτησε ένα από τα πρώιμα Envoy για πολιτική χρήση· το συγκεκριμένο αεροσκάφος όπως και αρκετά ακόμη Envoy επιτάχθηκε για στρατιωτική χρήσησ κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Δύο Envoy χρησιμοποιήθηκαν ως προσωπικά αεροσκάφη από διαφορετικούς Κινέζους κυβερνήτες· ένα από αυτά ενδέχεται να χρησιμοποιήθηκε και σε στρατιωτικό ρόλο. Τον Μάιο του 1937 το King's Flight παρέλαβε ένα Envoy III σε αντικατάσταση ενός de Havilland Dragon Rapide· το αεροσκάφος αυτό έλαβε τον  βάφτηκε με ευδιάκριτα κόκκινα και μπλε χρώματα.

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1930 αρκετές εταιρείες του εξωτερικού εισήλθαν σε διαπραγματεύσεις με την Airspeed με σκοπό την απόκτηση άδειας για την παραγωγή του Envoy, μεταξύ αυτών και η ιαπωνική Mitsubishi. Τα ιαπωνικά Envoy κατασκευάζονταν στη Ναγκόγια και διέθεταν αρχικά κινητήρες Gasuden Jimpu ενώ αργότερα χρησιμοποιήθηκαν κινητήρες Armstrong Siddeley Lynx ή Wolseley Aries Mk.III οι οποίοι επίσης κατασκευάζονταν στην Ιαπωνία κατόπιν άδειας. Αν και σε μεγάλο βαθμό πανομοιότυπα με τα αντίστοιχα βρετανικά αεροσκάφη, τα ιαπωνικά διέθεταν flaps και πρόσθετα ενισχυτικά πλαίσια γύρω από τα παράθυρα της καμπίνας επιβατών.. Ολοκληρώθηκαν έντεκα αεροσκάφη και παραδόθηκαν στις Ιαπωνικές Αυτοκρατορικές Αερογραμμές.

 Πολεμικές αεροπορίες 
Οι αεροπορικές δυνάμεις πολλών χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Ισπανίας, της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας, της Νότιας Αφρικής και του Ηνωμένου Βασιλείου, ενέταξαν σε υπηρεσία διαθέσιμα Envoy.

Επτά Envoy παραγγέλθηκαν για κοινή χρήση από την Πολεμική Αεροπορία της Νότιας Αφρικής (South African Air Force, SAAF) και τη South African Airways, με τρία να παραδίδονται σε στρατιωτική διαμόρφωση και τέσσερα για πολιτική χρήση. Τα αεροσκάφη αυτά, γνωστά ως «Convertible Envoy», μπορούσαν να εξοπλιστούν σε σύντομο χρόνο με φορείς βομβών και ένα πολυβόλο σε ραχιαίο πυργίσκο ώστε να είναι δυνατή η μετατροπή τους σε ελαφρά βομβαρδιστικά ή αναγνωριστικά εντός λίγων ωρών. Αν και δεν επρόκειτο για μεγάλη παραγγελία, η Airspeed ωφελήθηκε σημαντικά από την εμπειρία που απέκτησε με την ανάπτυξη του Convertible Envoy, όταν αργότερα προχώρησε στη σχεδίαση άλλων στρατιωτικοποιημένων εκδόσεων του αεροσκάφους.

Η RAF προμηθεύτηκε μικρό αριθμό Envoy και τα αξιοποίησε ως αεροσκάφη επικοινωνιών τόσο εντός της Βρετανίας όσο και στις Βρετανικές Ινδίες. Τον Οκτώβριο του 1936 το βρετανικό Υπουργείο Αεροπορίας υπέβαλε μεγάλη παραγγελία για την απόκτηση 136 αεροσκαφών που θα ήταν ειδικά εξοπλισμένα για την εκπαίδευση πληρωμάτων. Στα τροποποιημένα αυτά αεροσκάφη η κατασκευάστρια απέδωσε την ονομασία AS.10 και εντάχθηκαν σε υπηρεσία με τη RAF ως Airspeed Oxford.

Στα χρόνια του Ισπανικού Εμφυλίου οι Δημοκρατικοί αξιοποίησαν δέκα Envoy και η πλευρά των Εθνικιστών δύο, συμπεριλαμβανομένου ενός που αυτομόλησε από τους Δημοκρατικούς. Αυτά έδρασαν ως μεταγωγικά, αναγνωριστικά ή ελαφρά βομβαρδιστικά. Ένα από τα Envoy των Εθνικιστών συνετρίβη τον Ιούνιο του 1937 με συνέπεια τον θάνατο του στρατηγού Εμίλιο Μόλα (Emilio Mola).

Επίσης, στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πέρασαν στην κατοχή της γερμανικής Luftwaffe αρκετά αεροσκάφη, ορισμένα εκ των οποίων αξιοποιήθηκαν ως εκπαιδευτικά.

 Εκδόσεις 
 AS.6 Envoy I
 Έκδοση με κινητήρες Wolseley A.R.9, μέγιστης ισχύος 200 hp. Κατασκευάστηκαν 5 μονάδες.

 AS.6A Envoy I
 Έκδοση με κινητήρες Armstrong Siddeley Lynx IVC, μέγιστης ισχύος 240 hp. Κατασκευάστηκαν 5 μονάδες.

 AS.6D Envoy II
 Έκδοση με κινητήρες Wright R-760-E2 Whirlwind 7 των 350-hp. Κατασκευάστηκαν 8 μονάδες.

 AS.6E Envoy III
 Έκδοση με κινητήρες Walter Castor των 340 hp. Κατασκευάστηκαν 5 μονάδες.

 AS.6G
 Έκδοση με κινητήρες Wolseley Scorpio I, μέγιστης ισχύος 250 hp.

 AS.6H Envoy
 Ένα αεροσκάφος με κινητήρες Wolseley Aries III των 225 hp.

 AS.6J Envoy III
 Επταθέσια επιβατικά με κινητήρες Armstrong Siddeley Cheetah IX των 345 hp. Κατασκευάστηκαν 27 μονάδες.

 AS.6JC Envoy
 Έκδοση με κινητήρες Armstrong Siddeley Cheetah IX των 350 hp. Κατασκευάστηκαν 4 μονάδες.

 AS.6JM Envoy
 Έκδοση με κινητήρες Armstrong Siddeley Cheetah IX των 350 hp. Κατασκευάστηκαν 3 μονάδες.

 AS.6K Envoy III

 AS.8 Viceroy
 Εξειδικευμένο αεροσκάφος το οποίο συμμετείχε σε αεροπορικούς αγώνες.

 Airspeed LXM
 Ένα αεροσκάφος το οποίο αξιολόγησε η Αεροπορική Υπηρεσία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 













 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Envoy
Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη