Αμπού αλ-Φαβαρίς Αχμάντ ιμπν Αλί

Ο Aμπού αλ-Φαβαρίς Αχμάντ ιμπν Αλί ιμπν αλ-Ιχσίντ (αραβ.:  أحمد بن علي بن الإخشيد ) ήταν ο τελευταίος ηγεμόνας τής αυτόνομης δυναστείας των Ιχσιδιδών, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο, τη Συρία και τη Χετζάζη, από το 968 έως το 969. Ωστόσο ήταν παιδί, και δεν άσκησε πραγματική εξουσία, όντας υπό την κηδεμονία πρώτα τού βεζίρη Τζαφάρ ιμπν αλ-Φουράτ και στη συνέχεια τού θείου του αλ-Χασάν ιμπν Ουμπαΐντ Αλλάχ ιμπν Τουγκτζ. Η βασιλεία του έληξε με την κατάκτηση τής Αιγύπτου από τους Φατιμίδες το καλοκαίρι τού 969.

 Ο βίος του 
Ο Αχμάντ ήταν γιος τού 3ου ηγεμόνα των Ιχσιδιδών, Αμπούλ-Χασάν Αλί ιμπν αλ-Ιχσίντ, και εγγονός τού ιδρυτή τής δυναστείας, Μουχαμάντ ιμπν Τουγκτζ αλ-Ιχσίντ.  Όταν ο πατέρας του, Αλί, απεβίωσε τον Ιανουάριο τού 966, ήταν μόλις δέκα ετών. Κατά συνέπεια, ο ισχυρός άνδρας Αμπούλ-Μισκ Καφούρ, ο οποίος ήταν επί μακρόν ουσιαστικά ο ηγεμόνας τού κράτους, ανέλαβε ο ίδιος τα ηνία τής εξουσίας.  

Ο Αχμάντ ανήλθε στον θρόνο μετά το τέλος τού Καφούρ τον Απρίλιο του 968, αλλά η κατάσταση στην Αίγυπτο ήταν κρίσιμη: ο βεζίρης Τζαφάρ ιμπν αλ-Φουράτ προσπάθησε να ελέγξει την κυβέρνηση, αλλά δεν είχε βάση ισχύος έξω από τη γραφειοκρατία. Οι πράκτορες Φατιμίδες προκάλεσαν προβλήματα μεταξύ των Βεδουίνων. Ο στρατός διαιρέθηκε σε αμοιβαία ανταγωνιστικές φατρίες (η Ιχσιντίγια, που στρατολογήθηκε από τον Μουχαμάντ αλ-Ιχσίντ, η Καφουρίγια, που στρατολογήθηκε από το Καφούρ, και η Σακαλίμπα ή Ρουμ, Ευρωπαίοι / Βυζαντινικοί σκλάβοι-στρατιώτες). Τελικά, ο Ιμπν αλ Φουράτ ανατράπηκε από τον θείο τού Αχμάντ, τον Αλ-Χασάν ιμπν Ουμπαΐντ Αλλλάχ ιμπν Τουγκτζ, κυβερνήτη τής Παλαιστίνης. Ο Χασάν κατέλαβε τον έλεγχο τού Φουστάτ το φθινόπωρο τού 968, και εγκαθίδρυσε τον εαυτό του ως αντιβασιλιά. Στα νομίσματα που κόπηκαν κατά τη διάρκεια αυτής τής περιόδου, το όνομα τού Χασάν προηγήθηκε ακόμη και τού Αχμάντ, τού ονομαστικού ηγεμόνα. Ωστόσο, μετά από μόλις τρεις μήνες, ο Αλ-Χασάν αντικατέστησε τον Ιμπν αλ-Φουράτ με τον ιδιωτικό του γραμματέα, τον Αλ-Χασάν ιμπν Τζαμπίρ αλ-Ραγιαχί, τού εμπιστεύτηκε τη διακυβέρνηση τής Αιγύπτου, και επέστρεψε στην Παλαιστίνη.  

 Εισβολή των Φατιμιδών και εκθρόνιση 
Λίγο αργότερα, οι Φατιμίδες, εκμεταλλευόμενοι την αναταραχή στο καθεστώς των Ιχσιδιδών, εξαπέλυσαν εισβολή υπό τον Τζαβάρ αλ-Σικιλί. Μέχρι τον Ιούνιο του 969, ο στρατός των Φατιμιδών στάθηκε μπροστά στο Φουστάτ. Αφού τα στρατεύματα των Ιχσιδιτών απέτυχαν σε μία τελευταία προσπάθεια να σταματήσουν τούς Φατιμίδες, η πόλη και η Αίγυπτος μαζί της παραδόθηκαν.    Ο Αχμάντ συνελήφθη αιχμάλωτος, τερματίζοντας έτσι τη δυναστεία των Ιχσιδιτών, αν και οι τελευταίοι πιστοί Ιχσιδίδες υπό τον θείο του παρέμειναν στον έλεγχο τού νότιου τμήματος της Συρίας, μέχρι που ηττήθηκαν με τη σειρά τους από τούς Φατιμίδες την άνοιξη τού 970.  Σύμφωνα με τον ιστορικό αλ-Φαργκανί, που μεταφέρθηκε από τον Ιμπν Χαλικάν, ο Αχμάντ απεβίωσε στις 13 Ιουλίου 987.  

 Αναφορές 

 Πηγές 

 Bianquis, Thierry (1998). "Autonomous Egypt from Ibn Ṭūlūn to Kāfūr, 868–969". In Petry, Carl F. (ed.). The Cambridge History of Egypt, Volume 1: Islamic Egypt, 640–1517. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 86–119. ISBN 0-521-47137-0.

 Kennedy, Hugh (2004). The Prophet and the Age of the Caliphates: The Islamic Near East from the 6th to the 11th Century (Second ed.). Harlow: Longman. ISBN 978-0-582-40525-7.


Κατηγορία:Ιχσιδίδες