Συνθήκη της Βενετίας

Η Συνθήκη ή Ειρήνη της Βενετίας, 1177, ήταν μία συνθήκη ειρήνης μεταξύ τού παπισμού και των συμμάχων του, των πόλεων-κρατών της Λομβαρδικής Ένωσης στη βόρεια Ιταλία, και του Φρειδερίκου Α΄, βασιλιά της Γερμανίας. Το Νορμανδικό Βασίλειο της Σικελίας συμμετείχε επίσης στις διαπραγματεύσεις, και η συνθήκη καθόρισε την πολιτική πορεία ολόκληρης τής Ιταλίας για τα επόμενα χρόνια.

Η συνθήκη υπογράφηκε αμέσως μετά τη Μάχη τού Λενιάνο στις 29 Μαΐου 1176, η οποία ήταν η ήττα τού Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσα. Ο Φρειδερίκος Α΄ έστειλε αμέσως απεσταλμένους στον πάπα Αλέξανδρο Γ΄ στην Ανάνι, ζητώντας να τερματιστεί το σχίσμα μεταξύ αυτού και τού αντιπάπα τού Φρειδερίκου Α΄, Καλλίστου Γ΄. Μετά την επίτευξη προκαταρκτικής συμφωνίας, προγραμματίστηκε διάσκεψη για τον Ιούλιο τού 1177. Ο Φρειδερίκος Α΄ πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα στο μεταξύ παρεμβαίνοντας στις βενετικές αντιπαλότητες, με την ελπίδα να εξασφαλίσει μία φιλο-βασιλική ομάδα στην εξουσία, κατά τη στιγμή τής αντιπαράθεσης.

Στις 24 Ιουλίου ο πάπας από τη Βασιλική τού Αγίου Μάρκου έστειλε μία αντιπροσωπεία καρδιναλίων στον βασιλιά στο Λίντο, στις εκβολές τής λιμνοθάλασσας τής Βενετίας. Ο βασιλιάς αναγνώρισε επίσημα τον Αλέξανδρο Γ΄ ως πάπα, και εγκατέλειψε τον δικό του αντιπάπα. Οι καρδινάλιοι ήραν επίσημα τον αφορισμό, που τού είχε επιβληθεί μέχρι τότε. Ο Σεμπαστιάνο Τζιάνι, ο δόγης τής Βενετίας, και ο Ούλριχ Β΄ φον Τρέβεν, ο πατριάρχης τής Ακυληίας, συνόδευσαν στη συνέχεια τον βασιλιά στη Βενετία. Οι αντιπρόσωποι τού βασιλιά τής Σικελίας ήταν ο Ρωμουάλδος Β΄ αρχιεπίσκοπος τού Σαλέρνο, χρονικογράφος που άφησε μία καταγραφή αυτόπτη μάρτυρα τής σκηνής, και ο κόμης Ρογήρος τής Άντρια.

Μετά τη συνθήκη, η Βεατρίκη Α΄ κόμισσα της Βουργουνδίας, σύζυγος του Φρειδερίκου Α΄, δεν αναφερόταν πλέον ως βασίλισσα («imperatrix») στις πράξεις τής καγκελαρίας, καθώς η στέψη της ως τέτοια είχε γίνει από έναν αντιπάπα και ως εκ τούτου ακυρώθηκε.  Η συνθήκη επίσης ανέφερε, ότι εάν ο Φρειδερίκος Α΄ απεβίωνε και τον διαδεχόταν ένας νεαρός βασιλιάς, τότε η Βεατρίκη, ως βασίλισσα χήρα, θα έπρεπε ως αντιβασίλισσα να τον επιτηρήσει. Αυτό τελικά δεν χρειάστηκε να γίνει, καθώς η Βεατρίκη προαπεβίωσε του Φρειδερίκου Α΄.)

Στη συνθήκη που συνήφθη, τα δικαιώματα τού βασιλιά και τού πάπα στην πόλη τής Ρώμης και στο πατριμόνιο τού Αγίου Πέτρου παρέμειναν ασαφή. Μία ρήτρα στην προκαταρκτική συμφωνία τού Ανάνι που αναφερόταν στα διάσημα (διακριτικά) τού πάπα στη Ρώμη, αφαιρέθηκε στην τελική συνθήκη, και αναγνωρίστηκαν τα παπικά δικαιώματα κατοχής, συμπεριλαμβανομένης τής επαρχίας τής πόλης τής Ρώμης, αλλά «διατηρώντας όλα τα δικαιώματα τής βασιλείας».  Η πόλη δεν παραδόθηκε στον πάπα, και τον ανάγκασε να φύγει το 1179.

Μία δεκαπενταετής ειρήνη συνήφθη μεταξύ τού Φρειδερίκου Α΄ και τού Γουλιέλμου Β΄ της Σικελίας, ανοίγοντας τον δρόμο για τα χρυσά χρόνια ειρήνης και ευημερίας τής Σικελίας. Ομοίως, μία εξαετής εκεχειρία συνήφθη με την Λομβαρδική Ένωση, αλλά οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν, και ο βασιλιάς τελικά αναγνώρισε την ανεξαρτησία των Λομβαρδικών πόλεων με την Ειρήνη τής Κωνσταντίας το 1183.

 Δείτε επίσης 
 Κατάλογος συνθηκών

 Αναφορές 

 John B. Freed (2016), Frederick Barbarossa: The Prince and the Myth (Yale University Press).

 Πηγές 
 Η ίδια η συνθήκη: κείμενο στη Νομική Σχολή του Γέιλ και το βιβλίο πηγών του Διαδικτύου για τη Μεσαιωνική εποχή.
 Νόριτς, Τζον Τζούλιους . Το Βασίλειο στον Ήλιο 1130-1194 . Λόνγκμαν: Λονδίνο, 1970.

Κατηγορία:Πόλεμοι των Γουέλφων και Γιβελλίνων
Κατηγορία:Βασίλειο της Ιταλίας (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία)
Κατηγορία:12ος αιώνας στη Βενετική Δημοκρατία
Κατηγορία:Συνθήκες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας