Οικογένεια Γκολίτσιν

Ο Οίκος Γκολίτσιν (ρωσικά: Голи́цыны / Golítsyny, γαλλικά: Galitzine, γερμανικά: Galitzin/Gallitzin, ιταλικά: Golicyn, ισπανικά: Golitsin) είναιAlexandre Galitzine, The Princes Galitzine, Washington DC, Victor Graphics, 2002 ο δεύτερος μεγαλύτερος και ευγενέστερος πριγκιπικός οίκος στη ΡωσίαJean-Marie Thiébaud, A great princely family of Russia, the Galitzines. Genealogy and historical notes, Παρίσι, 1997. Μεταξύ των μελών του ήταν πολέμαρχοι, γαιοκτήμονες, πρίγκιπες, ιππότες, διπλωμάτες, πρωθυπουργοί, ναύαρχοι, οικονόμοι, σύμβουλοι κράτους και άλλοι πολιτικοί.

Οι Γκολίτσιν διεκδικούν την αρχαιότητά τους στη λιθουανική δυναστεία του Γκεντιμίνας (των Γεντιμινιδών), η οποία υπάρχει από τον 13ο αιώνα. Απόγονοι αυτής της οικογένειας στην Ευρώπη και τη δύση γράφουν το όνομά τους με τη μορφή Γκαλίτσιν. Η οικογένεια είναι από τις πρώτες ρωσικές αριστοκρατικές δυναστείες και τα μέλη της φέρουν την προσφώνηση «Αυτού Γαληνοτάτη Υψηλότητα».

Η οικογένεια ανέδειξε πολλούς γνωστούς πολιτικούς και προσωπικότητες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, μεταξύ των οποίων αξιοσημείωτοι οι Βασίλι, Μπόρις, Ντμίτρι και Νικολάι Γκολίτσιν, ο τελευταίος πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Πολυάριθμα έργα τέχνης ή γεωγραφικές τοποθεσίες πήραν το όνομά τους από την οικογένεια, όπως το τρίπτυχο Γκαλίτσιν, που δημιούργησε ο Περουτζίνο το 1485, ή το Κουαρτέτο Γκαλίτσιν αρ. 12, που παρήγγειλε ο Νικολάι Μπορίσοβιτς Γκολίτσιν και παραδόθηκε από τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν το 1825, οι κρατήρες Γκολίτσιν Α και Β στην απέναντι πλευρά της Σελήνης, το Γκαλίτσινμπεργκ στη Βιέννη, ο δήμος Γκαλίτσιν στην Πενσυλβάνια, η σήραγγα Γκαλίτσιν και το κρατικό δάσος Γκαλίτσιν, το νοσοκομείο Γκολίτσιν στη Μόσχα και διάφορα μέρη, τοποθεσίες και δήμοι στη Ρωσία.

 Προέλευση 
Σύμφωνα με τον θρύλο, η οικογένεια κατάγεται από τον Λιθουανό πρίγκιπα Γιούργκις (Γεώργιο), γιο του Πατρίκα και εγγονό του Ναριμάντας και επομένως δισέγγονο του Γκεντιμίνας, Μεγάλου Δούκα της Λιθουανίας. Άλλοι απόγονοι του Πατρίκα είναι οι Οίκοι Κουράκιν και Χοβάνσκι. Άλλοι Γεντιμινίδες (απόγονοι του Γκεντιμίνας) είναι ο βασιλικός Οίκος των Γιαγκελλόνων της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας και αρκετές πριγκιπικές οικογένειες της Κοινοπολιτείας (Τσαρτορίσκι, Σανγκούσκο, Κοριάτοβιτς-Κούρτσεβιτς κλπ.) και της Ρωσίας (Μπουλγάκοφ, Τρουμπετσκόι, Μστισλάφσκι, Μπέλσκι και Βολίνσκι).

Ο πρίγκιπας Γεώργιος μετανάστευσε στην αυλή του Βασιλείου Α΄ της Μόσχας και παντρεύτηκε την αδελφή του Βασιλείου. Τα παιδιά και τα εγγόνια του, μεταξύ των οποίων ο Γιούρι Πατρικέεβιτς, θεωρούνταν κορυφαίοι Ρώσοι βογιάροι. Ένας από αυτούς, ο πρίγκιπας Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Μπουλγάκοφ (1466-1554), εγγονός του Γιούρι, κέρδισε το παρατσούκλι Golitsa από το γάντι (голица), που φορούσε στο αριστερό του χέριДемидова А., Голицыны. Главные помещики, p.17, 2014, . Ο γιος του, Γιούρι Μιχάηλοβιτς Μπουλγάκοφ, συνέχισε την οικογενειακή γραμμή Γκολίτσιν και ο δισέγγονός του, πρίγκιπας Βασίλι Γκολίτσιν, ήταν διεκδικητής του ρωσικού θρόνου κατά την περίοδο των ταραχών και μετέβη ως πρέσβης στην Πολωνία για να προσφέρει το ρωσικό στέμμα στον πρίγκιπα Βλαδισλάβο. Πέθανε στη φυλακή.

Όλα τα ζώντα μέλη του Οίκου Γκολίτσιν είναι επίσης απόγονοι του Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας και της δεύτερης συζύγου του, Σοφίας ΠαλαιολογίναςGolitsyn, princely family // Brockhaus and Efron Encyclopedic Dictionary : in 86 volumes (82 volumes and 4 additional). – SPb., 1890–1907. μέσω της κόρης τους, Ευδοξίας (1492–1513), που παντρεύτηκε τον Πέτρο, γιο του Ιμπραήμ του Καζάν, του οποίου η κόρη, Αναστασία Πέτροβα, παντρεύτηκε τον Φιόντορ Μστισλάφσκι.

 Εξέχοντες Γκολίτσιν 
μικρογραφία|Βασίλι Γκολίτσιν. Το Βελούδινο Βιβλίο ήταν ένα επίσημο μητρώο γενεαλογιών των πιο επιφανών οικογενειών της Ρωσίας.
μικρογραφία|Παλάτι Γκολίτσιν στη Γάσπρα (Κριμαία)
μικρογραφία|Κτήμα Ντουμπρόβιτσι
μικρογραφία|Βιαζιόμι
μικρογραφία|Μια οικογένεια Γκολίτσιν, του Βλαντιμίρ Μποροβίκοφσκι (1810), Εθνικό Μουσείο στη Βαρσοβία
μικρογραφία|Ντμίτρι Βλαντιμίροβιτς Γκολίτσιν. Στρατιωτική Πινακοθήκη των Χειμερινών Ανακτόρων, Κρατικό Μουσείο Ερμιτάζ (Αγία Πετρούπολη)
μικρογραφία|Αλέξανδρος Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν, πορτρέτο του 1772 από τον Ντμίτρι Λεβίτσκι
μικρογραφία|Οικία του Πρίγκιπα Γκολίτσιν στη Φοντάνκα 20
μικρογραφία|Παλάτι Αρχάγγελσκοϊ
μικρογραφία|Νοσοκομείο Γκολίτσιν
μικρογραφία|Κτήμα του Φιόντορ Γκολόβιν του 17ου αιώνα στην περιοχή Χαμοβνίκι, αργότερα από την οικογένεια Γκολίτσιν
μικρογραφία|Σεργκέι Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν, ο ιδρυτής του νοσοκομείου, από τον Β. Τροπίνιν
Ο Πρίγκιπας (κνιάζ) Αντρέι Αντρέεβιτς Γκολίτσιν, κυβερνήτης της Σιβηρίας (1633–1635), ήταν ο πρόγονος όλων των υπαρχόντων πριγκίπων Γκολίτσιν. Είχε τέσσερις γιους, από τους οποίους κατάγονταν τέσσερις κλάδοι της οικογένειας Γκολίτσιν:

 Βασίλι (1618–1652) – κλάδος Βασίλιεβιτς
 Ιβάν (; - 1690) – κλάδος Ιβάνοβιτς, ο οποίος κατέληξε το 1751 σε μοναστήρι
 Αλεξέι (1632–1694) – κλάδος Αλεξέεβιτς
 Μιχαήλ (1639–1687) – κλάδος Μιχάηλοβιτς

Μέχρι τον 18ο αιώνα, η οικογένεια είχε χωριστεί σε τέσσερις κύριους κλάδους. Ο ένας κλάδος είχε εξαφανιστεί, ενώ οι άλλοι τρεις και οι υποδιαιρέσεις τους περιείχαν περίπου 1.100 μέλη.

 Κλάδος Βασίλιεβιτς 

 Ο Βασίλι Βασίλιεβιτς Γκολίτσιν (1643–1714) ήταν ένας κορυφαίος βογιάρος, Ρώσος πολιτικός, που συνδύαζε στρατιωτικά καθήκοντα με πολιτικές ασχολίες, de facto επικεφαλής της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας της Σοφίας Αλεξέγιεβνα (1682–1689) επί του αδελφού της Ιβάν και του ετεροθαλή αδελφού Πέτρου του Μεγάλου, οι οποίοι τον εξόρισαν αυτόν και την οικογένειά του στην περιφέρεια Αρχάγγελσκ. Ήταν ιδιοκτήτης μιας πλούσια διακοσμημένης έπαυλης στη Μόσχα, η οποία έγινε η έδρα της Κρατικής Δούμας.
 Αλεξέι Βασίλιεβιτς Γκολίτσιν (1665–1740). Το 1683, έλαβε από τον παππού του ένα χωριό νότια της Μόσχας, το σημερινό Παλάτι Τσαρίτσινο και το γύρω πάρκο. Το 1694 του αφαιρέθηκε ο τίτλος του βογιάρου (με τη διατήρηση του πριγκιπικού τίτλου) και ο Τσάρος έστειλε αυτόν και την οικογένειά του στην εξορία. Επέστρεψε το 1726, μετά τον θάνατο του Πέτρου Α΄.
 Ο Μιχαήλ Αλεξέεβιτς Γκολίτσιν (1687–1775), με το παρατσούκλι «ο ανόητος», τιμωρήθηκε από την αυτοκράτειρα Άννα της Ρωσίας, επειδή ασπάστηκε τον Καθολικισμό, προκειμένου να παντρευτεί μια Ιταλίδα ή Γερμανίδα. Αυτός ο γάμος κηρύχθηκε παράνομος και η αυτοκράτειρ τον διόρισε γελωτοποιό της αυλής το 1738 σερβίροντας κβας στους καλεσμένους. Δύο χρόνια αργότερα, τον ανάγκασε να παντρευτεί είτε μια Καλμούκα είτε μια γελωτοποιό από την Καμτσάτκα. Ο «ψεύτικος γάμος», που έλαβε χώρα μέσα σε ένα παλάτι πάγου δύο δωματίων στον Νέβα τον Φεβρουάριο του 1740 κατά τη διάρκεια ενός εξαιρετικά κρύου χειμώνα, παρέμεινε διάσημος. Μετακόμισε στο κτήμα του και θάφτηκε κοντά στο Πούσκινο.
 Ο Σεργκέι Αλεξέεβιτς Γκολίτσιν (1695–1758) διετέλεσε κυβερνήτης της Μόσχας και διευθυντής του Νομισματοκοπείου της Μόσχας.
 Νικολάι Σεργκέεβιτς Γκολίτσιν (1712-1773)
 Ο Αλέξανδρος Νικολάεβιτς Γκολίτσιν (1773–1844), ήταν ισόβιος άγαμος, ομοφυλόφιλος και αντιδραστικός υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση του Αλεξάνδρου Α΄ . Ηγήθηκε μιας έρευνας για την εμπλοκή των τεκτόνων στην εξέγερση των Δεκεμβριστών του 1825 και διετέλεσε Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου από το 1838 έως το 1841. Αποσύρθηκε στο κτήμα του στην Κριμαία σε νεογοτθικό στιλ.
 Ο Αλεξέι Σεργκέεβιτς Γκολίτσιν (1723–1765) ήταν ο πρόγονος του Νικολάι Ντμιτρίεβιτς Γκολίτσιν, του τελευταίου πρωθυπουργού της Αυτοκρατορικής Ρωσίας.

 Κλάδος Αλεξέεβιτς 

 Αλεξέι Αντρέεβιτς Γκολίτσιν (1632–1694), κυβερνήτης της Σιβηρίας, του Κιέβου.
 Ο Μπόρις Αλεξέεβιτς Γκολίτσιν (1654–1714), ξάδερφος και κύριος πολιτικός αντίπαλος του Βασίλι Βασίλιεβιτς, συμμετείχε στο πραξικόπημα, το οποίο ανέβασε στον θρόνο τον Πέτρο Α΄ της Ρωσίας. Ήταν επικεφαλής της κυβέρνησης κατά τα έτη 697–98 και ιδιοκτήτης των Βιαζιόμι και Ντουμπροβίτσι. 
 Ο Βασίλι Μπορίσοβιτς Γκολίτσιν (1681–1710) κληρονόμησε την περιουσία, αλλά πέθανε, όταν κατέρρευσε η οροφή.
 Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Γκολίτσιν (1702–1749)
 Ο Νικολάι Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (1729–1799) έγινε ο νέος ιδιοκτήτης του Βιαζιόμι το 1766.
 Μπόρις Βασίλιεβιτς Γκολίτσιν (1705–1769), ναύαρχος
 Ο Βλαντιμίρ Μπορίσοβιτς Γκολίτσιν (1731–1798) ήταν Ρώσος πολιτικός. Η σύζυγός του, Ναταλία Γκολίτσινα, ήταν γνωστή σπουδαγμένη γυναίκα, χαρτοπαίχτρια και καλή χορεύτρια. Υπηρέτησε την Μεγάλη Αικατερίνη και αποτελεί τον κύριο χαρακτήρα στην νουβέλα Ντάμα Πίκα του Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν. Το 1783, μετακόμισε με τις κόρες της, Αικατερίνη Βλαντιμίροβνα Απράξινα και Σοφία, στο Παρίσι και επισκέφθηκε τους γιους της. Όλοι οι Γκολίτσιν επέστρεψαν στη Ρωσία το 1791.
 Ο Μπόρις Βλαντιμίροβιτς Γκολίτσιν (1769–1813) ήταν Ρώσος αριστοκράτης, που έλαβε μόρφωση στο Στρασβούργο (1782) και την Εκόλ Μιλιταίρ στο Παρίσι (1786). Η αλληλογραφία του πρεσβύτερου των αδελφών Γκολίτσιν φανερώνει το βαθύ του ενδιαφέρον στην ανάλυση και κατανόηση των γεγονότων της Γαλλικής Επανάστασης. Έγινε πολύ εχθρικός με την εξέλιξη των πραγμάτων και μπήκε στον Σουηδικό στρατό για να πολεμήσει ενάντια στην Επαναστατική ΓαλλίαRzewski V.S. & V.A. Chudinov Russian "members" of the French revolution // French Yearbook 2010: Sources of the history of the French revolution of the XVIII century and the era of Napoleon. M.C. σελ. 6–45. Το 1803, Ο Μπόρις Βλαντιμίροβιτς έλαβε την έπαυλη Βιαζιόμι από τον Νικολάι Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (1729–1799), που ασχολούνταν με την γεωργία και την εκτροφή αλόγων, αλλά ήταν άτεκνος. Ο Μπόρις πολέμησε στη μάχη του Σμολένσκ, τραυματίστηκε στη μάχη του Μποροντίνο και πέθανε στην πόλη Βίλνιους.
 Ο Ντμίτρι Βλαντιμίροβιτς Γκολίτσιν (1771–1844) φοίτησε επίσης στην Εκόλ Μιλιταίρ. Στις 14 Ιουλίου 1789, ο Ντμίτρι κάπως ενεπλάκη στην Άλωση της Βαστίλης. Έγραψε στη μητέρα του για τις δραστηριότητες της Εθνικής Συντακτικής Συνέλευσης. Μετά από σύντομη συμμετοχή στον Φιννικό Πόλεμο, ο Ντμίτρι παραιτήθηκε το 1809 και εγκαταστάθηκε στην έπαυλη Βιαζιόμι. Στα τέλη του 1812, επανατοποθετήθηκε από τονΚουτούζοφ. Μετά τη Μάχη του Μποροντίνομ αμφότεροι Κουτούζοφ και Ναπολέων διανυκτέρευσαν στην έπαυλή του στον δρόμο από το Μοζάισκ στη ΜόσχαP. Britten Austin (1995) 1812, Napoleon in Moscow, σσ. 69–70. Πολέμησε στη μάχη του Ταρούτινο, στη Μάχη της Βιάζμα και στη Μάχη του Κράσνι. Το 1814, προήχθη στον βαθμό του Στρατηγού Ιππικού. Κυβέρνησε τη Μόσχα για 25 χρόνια, αλλά πέθανε στο Παρίσι. Ήταν μέλος του Κρατικού Συμβουλίου.
 Ο Βλαντιμίρ Ντμιτρίεβιτς Γκολίτσιν (1815–1888) παντρεύτηκε τη Μαρία Γκολίτσινα.
 Ιβάν Αλεξέεβιτς Γκολίτσιν (1656/8–1729)
 Ο Αλεξέι Ιβάνοβιτς Γκολίτσιν (1707–1739) πέθανε από την πανώλη στην Κωνσταντινούπολη.
 Ιβάν Αλεξέεβιτς Γκολίτσιν (1729–1767)
 Πιότρ Αλεξέεβιτς Γκολίτσιν (1731–1810)
 Ο Ντμίτρι Αλεξέεβιτς Γκολίτσιν (1734/8–1803) ήταν Ρώσος διπλωμάτης και καλλιτεχνικός ατζέντης της Μεγάλης Αικατερίνης. Η ιδέα της απόκτησης όχι μεμονωμένων πινάκων, αλλά μεγάλων συλλογών "εν όλω" προήλθε από αυτόνThe Hermitage Known and Unknown, της Irina Sokolova. Ήταν η κύρια κινητήρια δύναμη πίσω από τις επακόλουθες αποκτήσεις πινάκων στη Γαλλία. Ήταν ο Ρώσος πρέσβης στο Παρίσι (1762–68), φίλος του Φαλκονέ, του Ντενί Ντιντερό, υποστηρικτής των φυσιοκρατών και μεταφραστής του Ελβέτιου. Ήταν απεσταλμένος στη Χάγη (1768–98), υποστηρικτής της Ένωσης Ένοπλης Ουδετερότητας, της αναγνώρισης των Ηνωμένων Πολιτειών και της κατάργησης της δουλοπαροικίας. Μετά το 1789, συνέχισε να υπερασπίζεται τις αρχές του και δεν επέστρεψε ποτέ στη ΡωσίαLien Verpoest (2019) Layered Liberalism: the Golitsyn Legation in the Dutch Republic (1770–1782). Στο: Bijdragen en mededelingen betreffende de geschiedenis der Nederlanden 134(1):96 . Το 1768, παντρεύτηκε την Αδελαΐδα Αμαλία Γκαλίτσιν. Το 1774 το ζευγάρι χώρισε και η Πριγκίπισσα μετακόμισε σε ένα εξοχικό σπίτι ανάμεσα στη Χάγη και την παραλία για να επιβλέπει καλύτερα την ανατροφή των παιδιών της με τον τρόπο που ο Ρουσσώ είχε προωθήσει στο έργο του «Αιμίλιος». Εκείνη στράφηκε στον Καθολικισμό το 1786. Εκείνος ήταν γνωστός ως ηφαιστειολόγος και ορυκτολόγος.
 Ο Πρίγκιπας Δημήτριος Αυγουστίνος Γκαλίτσιν (1770–1840) μεγάλωσε με τον πρίγκιπα Γουλιέλμο Α' των Κάτω Χωρών. Το 1792, σάλπαρε για τη Βαλτιμόρη.Ήταν ο πρώτος Ρωμαιοκαθολικός ιερέας, που χειροτονήθηκε στην Αμερική. Έγκειται σε έρευνα για πιθανή αγιοποίηση, ο τρέχων τίτλος του είναι Υπηρέτης του Θεού.
 Πιότρ Αλεξέεβιτς Γκολίτσιν (1660–1722)

 Κλάδος Μιχάηλοβιτς 
μικρογραφία|Κτήμα Γκρεμπνέβο το 2007

 Ο Μιχαήλ Αντρέεβιτς Γκολίτσιν (1639–1687) ήταν κυβερνήτης του Σμολένσκ, του Κιέβου και του Κουρσκ. 
 Ο Ντμίτρι Μιχαήλοβιτς Γκολίτσιν ο Πρεσβύτερος (1665–1737) αντιτάχθηκε στις μεταρρυθμίσεις του Πέτρου. Το 1727 έγινε μέλος του Ανώτατου Μυστικού Συμβουλίου, το οποίο κυβέρνησε για τον Πέτρο Β' της Ρωσίας. Καταδικάστηκε σε θάνατο (1736) για τις αντιαυταρχικές του πεποιθήσεις, αλλά η Άννα της Ρωσίας μετέτρεψε την ποινή του σε ισόβια κάθειρξη.  Γνωστός για την προσπάθειά του να μετατρέψει τη Ρωσία σε συνταγματική μοναρχία. Η Ρωσία έζησε χωρίς αυταρχισμό μόνο για 37 ημέρες. Ιδιοκτήτης του Παλατιού Αρχάγγελσκοϊ.
 Ο Μιχαήλ Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (1675–1730) είναι περισσότερο γνωστός ως ο κυβερνήτης της Παλαιάς Φινλανδίας (1714–1721), όπου έχει μείνει μνημειώδης η σκληρή διακυβέρνησή του ως η Μεγάλη Οργή (σουηδικά: Stora ofreden)· μέλος του Ανώτατου Ιδιωτικού Συμβουλίου. Παντρεύτηκε δύο φορές και είχε 18 παιδιά.
 Ο Αλέξανδρος Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (1718–1783) ήταν στρατάρχης που τραυματίστηκε στη Μάχη του Κούνερσντορφ, απεσταλμένος στο Αμβούργο, στην Κωνσταντινούπολη, πρέσβης στη Δρέσδη και κυβερνήτης της Αγίας Πετρούπολης, και συμμετείχε στην ανάπτυξη του νησιού Νέα Ολλανδία.
 Ο Ντμίτρι Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν ο Νεότερος (1721–1793) ήταν ο Ρώσος πρέσβης στη Βιέννη. Παντρεύτηκε την Αικατερίνη, κόρη του Μολδαβού ιστορικού και συνθέτη Ντιμίτρι Καντεμίρ, και ήταν κουνιάδος του Αντίοχου Καντεμίρ. Μνημονεύεται κυρίως για το Νοσοκομείο Γκολίτσιν που χρηματοδότησε, αλλά ήταν επίσης συλλέκτης έργων τέχνης και σύμβουλος της Μεγάλης Αικατερίνης. Ήταν χορηγός του Μότσαρτ, τον οποίο καλούσε να παίζει μία φορά την εβδομάδαH. C. Robbins Landon (1989) Mozart: the golden years..
 Νικολάι Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (1727-1787)
 Αντρέι Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (1729-1770)
 Ο Μπόρις Αντρέεβιτς Γκολίτσιν (1766–1822) ήταν Ρώσος στρατηγός, αλλά απολύθηκε το 1800. Ήταν φίλος με τον Πιότρ Μπαγκρατιόν, ο οποίος πέθανε από γάγγραινα στο κτήμα του στη Σίμα, στην περιφέρεια Βλαντιμίρ. Ο Μπόρις συμμετείχε στους Ναπολεόντειους πολέμους, συμπεριλαμβανομένων τριών γιων του.
 Ο πρίγκιπας Νικολάι Μπορίσοβιτς Γκαλίτσιν (1794–1866) ήταν στρατιωτικός ιστορικός, ερασιτέχνης τσελίστας που ανέθεσε στον Μπετόβεν το 1822 να γράψει τα τελευταία του κουαρτέτα εγχόρδων, που μερικές φορές ονομάζονται κουαρτέτα Γκαλίτσιν. Μετέφρασε τα έργα του Πούσκιν στα γαλλικά και έστειλε τις μεταφράσεις του στον συγγραφέα, με τον οποίο πιθανότατα γνωρίζονταν από τα τέλη της δεκαετίας του 1810.
 Ο Μιχαήλ Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (νεότερος) (1684–1764) ήταν στρατηγός ναύαρχος του ρωσικού στόλου (1756)· μέλος του Ανώτατου Ιδιωτικού Συμβουλίου.
 Ο Αλέξανδρος Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (1723–1807) ήταν Ρώσος απεσταλμένος στο Παρίσι και το Λονδίνο. Συνέβαλε στην άνοδο στον θρόνο της Αικατερίνης Β' της Ρωσίας. Το 1778, συνταξιοδοτήθηκε και έζησε στη Μόσχα, κάνοντας φιλανθρωπικό έργο. Ήταν ο ιδρυτής του Νοσοκομείου Γκολίτσιν. Τάφηκε στην εκκλησία του Νοσοκομείου Γκολίτσιν.
 Ο Αντρέι Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (1729-1770) παντρεύτηκε την κόρη του Μπόρις Γκριγκόριεβιτς Γιουσούποφ.
 Ο Αλεξέι Αντρέεβιτς Γκολίτσιν (1767–1800) παντρεύτηκε την Αλεξάνδρα Πέτροβνα Γκολίτσινα.
 Πιότρ Αλεξέεβιτς Γκολίτσιν (1792–1842), Καθολικός προσήλυτος που μετακόμισε στο Παρίσι
 Ο Μιχαήλ Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (1731–1804) ήταν παντρεμένος με την πλούσια Άννα Αλεξάντροβνα Στρογκάνοβα (1739–1816), η οποία έφερε το κτήμα Βλαχερνσκόγιε-Κουζμίνκι ως προίκα.
 Ο Αλεξάντερ Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (1772–1821) ήταν συλλέκτης έργων τέχνης.
 Ο Σεργκέι Μιχάηλοβιτς (1774–1859), διευθυντής του Νοσοκομείου Γκολίτσιν (1807–59), μέλος του Κρατικού Συμβουλίου (1837–59), ήταν παντρεμένος με την Αβντότια Ιβάνοβνα Γκολίτσινα, οικοδέσποινα του Σαλονιού της Αγίας Πετρούπολης. Το 1817 κληρονόμησε την περιουσία στο Γκρεμπνέβο, στην περιφέρεια της Μόσχας. Καθώς πέθανε χωρίς απογόνους, η κληρονομιά πήγε στον ανιψιό του, τον βιβλιόφιλο, ο οποίος πέθανε τον επόμενο χρόνο.

 19ος αιώνας 

 Ο Βαλέριαν Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (1803–1859) ήταν ο μόνος Δεκεμβριστής από την οικογένεια Γκολίτσιν, που καταδικάστηκε σε εξορία στη Σιβηρία.
 Ο Πιότρ Αλεξέεβιτς Γκολίτσιν ήταν ο πατέρας των:
 Άντον Πέτροβιτς Γκολίτσιν (1818–1883), που παντρεύτηκε την Αδελαΐδα Μαρία Αγγελική ντε Μολέτ ντε Μορανγκιές
 Μαρία Πέτροβνα Γκολίτσιν (1820–1890), που παντρεύτηκε τον κόμη Φερδινάνδο ντε Μπερτιέ ντε Σοβινί
 Αυγουστίνος Πέτροβιτς Γκολίτσιν (1823–1875), παντρεύτηκε τη Στεφανία ντε λα Ρος Αϊμόν
 Η Σοφία Γκαλίτσιν (1858–1883) παντρεύτηκε τον Πολ ντ' Αλμπέρ ντε Λιν, 10ο δούκα του Σολν και του Πικινί.
 Πιότρ Πέτροβιτς Γκολίτσιν (1827–1902), παντρεύτηκε στον πρώτο του γάμο την Ιουλία Αλεξάντροβνα Τσέρτκοβα και σε δεύτερο γάμο τη Ναταλία Αλεξάντροβνα Κοζάκοφ.
 Αλεξάνδρα Πέτροβνα Γκολίτσιν (1830–1917), παντρεύτηκε τον κόμη Αρσέν Αντόνι Λούντβικ Μοστσένσκι
 Η πριγκίπισσα Ελισάβετ Γκολίτσινα (1797–1844) ήταν κόρη της Αλεξάνδρας Πέτροβνα Γκολίτσινα και αδελφή του Πιότρ Αλεξέεβιτς Γκολίτσιν. Έγινε Ρωμαιοκαθολική μοναχή.
 Ο Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Γκολίτσιν (1804–1860) ήταν διπλωμάτης, συγγραφέας και γνώστης των καλών τεχνών, ο οποίος έζησε στη Μαδρίτη και τη Ρώμη και έγινε καθολικός. Ήταν βιβλιόφιλος και ιδιοκτήτης μιας εξαίρετης βιβλιοθήκης.
 Ο Σεργκέι Μιχάηλοβιτς (1843–1915) άνοιξε το Μουσείο Γκολίτσιν, το οποίο τώρα αποτελεί μέρος του Μουσείου Πούσκιν στη Μόσχα, αλλά πούλησε τη συλλογή του το 1886 στο Ερμιτάζ.
 Ο πρίγκιπας Αλεξέι Βασίλιεβιτς Γκολίτσιν (1832–1901) ήταν φίλος του Πιότρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι. Όπως και ο συνθέτης, ο Γκολίτσιν ήταν ομοφυλόφιλος, αλλά, σε αντίθεση με τον συνθέτη, ζούσε ανοιχτά με τον εραστή του, Νικολάι Βασίλιεβιτς Μασαλιτίνοφ (-1884)Alexander Poznansky, Tchaikovsky: The Quest for the Inner Man. 
 Ο Μπόρις Ντμίτριεβιτς Γκολίτσιν (1819–1878) ήταν γιος του Ντμίτρι Γκολίτσιν. Κληρονόμησε το κτήμα Βιαζιόμι το 1844. Ήταν ο πατέρας του Ντμίτρι Μπορίσοβιτς Γκόλιτσιν (1851–1920), ο οποίος ήταν ο τελευταίος ιδιοκτήτης.
 Ο Νικολάι Γκολίτσιν (1850–1925) ήταν ο τελευταίος τσαρικός πρωθυπουργός της Ρωσίας. Ήταν γιος του Ντμίτρι Μπορίσοβιτς Γκολίτσιν (1803–1864) και κυβερνήτης του Αρχάγγελου, της Καλούγκα και του Τβερ. Εκτελέστηκε στις 2 Ιουλίου 1925 στο Λένινγκραντ με την κατηγορία της συμμετοχής σε «αντεπαναστατική μοναρχική οργάνωση».
 Ο πρίγκιπας Γκριγκόρι Σ. Γκολίτσιν (1838–1907) ήταν στρατηγός και κυβερνήτης της Υπερκαυκασίας από το 1897–1904. Ο αδελφός του ήταν ο
 Λεβ Γκολίτσιν Σεργκέεβιτς (1845–1915), ένας από τους ιδρυτές της οινοποίησης στο Παλάτι Γιουσούποφ (Κριμαία). Στο κτήμα του, το Νόβι Σβετ, έχτισε το πρώτο ρωσικό εργοστάσιο σαμπάνιας. Το 1889, η παραγωγή αυτού του οινοποιείου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην έκθεση του Παρισιού στην υποψηφιότητα για αφρώδεις οίνους. Το 1891 έγινε επιθεωρητής των αυτοκρατορικών αμπελώνων στο Αμπράου-Ντίουρσο.
 Η Άννα Νικολάεβνα Γκολίτσινα (1859–1929) παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Ροτζιάνκο, πρόεδρο της Αυτοκρατορικής Δούμας. Αυτή, η Ζινάιντα Γιουσούποβα και η Ελισάβετ Φεοντόροβνα υποστήριξαν κρυφά τον Φέλιξ Γιουσούποφ, τον Μεγάλο Δούκα Ντμίτρι Πάβλοβιτς της Ρωσίας και τον Βλαντιμίρ Πουρισκέβιτς στη δολοφονία του Γκριγκόρι Ρασπούτιν. Ο Ροτζιάνκο έγινε ένας από τους βασικούς πολιτικούς κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Φεβρουαριανής Επανάστασης.
 Ο Μπόρις Μπορίσοβιτς Γκόλιτσιν (1862–1916) ήταν ένας εξέχων φυσικός, που εφηύρε τον πρώτο ηλεκτρομαγνητικό σεισμογράφο το 1906. Ο παππούς του ήταν ο Νικολάι Μπορίσοβιτς Γκαλίτσιν.

 20ός αιώνας 
Οι Μπολσεβίκοι συνέλαβαν δεκάδες Γκολίτσιν, οι οποίοι εκτελέστηκαν, οδηγήθηκαν στην εξορία ή πέθαναν στα Γκουλάγκ. Δεκάδες εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης και του επακόλουθου εμφυλίου πολέμου και η τύχη τους παρέμεινε άγνωστη.
μικρογραφία|Ο Βλαντιμίρ Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν παραιτήθηκε το 1905 από τη θέση του δημάρχου της Μόσχας· πίνακας του Βαλεντίν Σερόφ ( Πινακοθήκη Τρετιακόφ )
μικρογραφία|Πρίγκιπας Γκαλάτσιν (Γκαλίτσιν), 5ος σύζυγος της Έιμι Κρόκερ

 Ο Μιχαήλ Βλαντιμίροβιτς Γκολίτσιν (1873–1942) ήταν γιος του Βλαντιμίρ Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (1847–1932) και εγγονός του Μιχαήλ Φεντόροβιτς Γκολίτσιν (1800–1873). Ο Νικολάι Β. Γκολίτσιν (1874–1942) ήταν αδελφός του.
 Ο Βλαντιμίρ Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (1902–1943) ξεκίνησε την σταδιοδρομία του ως ναύτης. Κατά τη δεκαετία του '20, ο Βλαντιμίρ ξεκίνησε μια πολύ επιτυχημένη σταδιοδρομία ως εικονογράφος βιβλίων και γνωστός καλλιτέχνης, εικονογραφώντας περίπου σαράντα βιβλία μεταξύ 1925 και 1941. Εργάστηκε επίσης για τα περιοδικά Universal Pathfinder, Pioneer και πολλά άλλα. Παρά τα πολύ δημοφιλή έργα τέχνης του, η σταλινική γραφειοκρατία τον ανεχόταν ελάχιστα και, καθώς οι γενικές συνθήκες επιδεινώνονταν, δυσκολευόταν όλο και περισσότερο να στηρίξει τους γονείς του και τη νεαρή οικογένειά του. Ο Βλαντιμίρ πέθανε από εξάντληση και υποσιτισμό στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Σβιγιάζσκα κοντά στο Καζάν.
 Αλεξάντερ Βλαντιμίροβιτς Γκολίτσιν (1876–1951). Γιος του ήταν ο πρίγκιπας Αλεξάντερ Γκόλιτσεν (1908–2005), σχεδιαστής παραγωγής γεννημένος στη Μόσχα, ο οποίος επέβλεψε την καλλιτεχνική διεύθυνση σε περισσότερες από 300 ταινίες. Πέθανε στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια.
 Ο Σεργκέι Μιχάηλοβιτς Γκολίτσιν (1909–1989) δημοσίευσε το βιβλίο του Απομνημονεύματα ενός Επιζώντος: Η Οικογένεια Γκολίτσιν στη Ρωσία του Στάλιν, το οποίο καλύπτει την περίοδο από την επανάσταση του 1917 έως την είσοδο της Σοβιετικής Ένωσης στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το 1941. 
 Ο Γκεόργκι Σεργκέεβιτς Γκολίτσιν (1935–) ήταν Ρώσος φυσικός, γνωστός για την έρευνά του πάνω στην έννοια του πυρηνικού χειμώνα.
 Ο Μστισλάβ Γκαλίτσιν, κόμης Όστερμαν (1899–1966), το 1925 παντρεύτηκε την μυστικίστρια συγγραφέα και κληρονόμο από την Καλιφόρνια Έιμι Κρόκερ. Ήταν 61 ετών και ήταν ο πέμπτος γάμος της. Του πρόσφερε 250 δολάρια το μήνα, αν την παντρευόταν, με αντάλλαγμα το δικαίωμα να αυτοαποκαλείται πριγκίπισσα. Δύο χρόνια αργότερα χώρισαν. Αναγκάστηκε να πληρώσει ο ίδιος όλα τα δικαστικά έξοδα της αγωγής. Ο αδελφός του ήταν ο
 Λέο Αλεξάντροβιτς Γκαλίτσιν, κόμης Όστερμαν (1904–1969), που δραπέτευσε από τη Σοβιετική Ρωσία και εγκαταστάθηκε στον Καναδά το 1929 στο Έντσον της Αλμπέρτα. Αυτός και η σύζυγός του, Μαργκερίτ Τερέζ Ρεϊνό-Καρκάς, αγόρασαν 420 στρέμματα γης, που συνόρευαν κυρίως με τον ποταμό Μακ Λάουντ. Οι Γκαλίτσιν ξεκίνησαν μια εταιρεία ναύλωσης αεροπλάνων στη Μεγάλη Λίμνη των Άρκτων. Μετά τον θάνατο της συζύγου του στην Αλεξάνδρεια το 1934, ο Λέο μετακόμισε στο Χόλιγουντ, όπου έπαιξε σε διάφορες ταινίες ως κομπάρσος, συμπεριλαμβανομένων των ταινιών «Η Κόψη του Ξυραφιού» και «Ο Σοκολατένιος Στρατιώτης»Edson 75 - Marguerite Ahlf. 
 Η πριγκίπισσα Ειρήνη Γκαλίτζιν (1916–2006), σχεδιάστρια μόδας, ήταν κόρη του Μπόρις Λβόβιτς Γκαλίτζιν (1878–1958).

μικρογραφία|Οι τάφοι των πριγκίπων Γεωργίου και Εμμανουήλ Γκαλίτζιν, Νεκροταφείο Μπρόμπτον, Λονδίνο

 Ο Πρίγκιπας Γεώργιος Βλαντιμίροβιτς Γκαλίτζιν (1916–1992) υπηρέτησε με διάκριση στον βαθμό του Ταγματάρχη στην Ουαλική Φρουρά από το 1939 έως το 1945. Στη συνέχεια, ήταν διπλωμάτης και επιχειρηματίας. Μετά τη συνταξιοδότησή του, δραστηριοποιήθηκε ως ερευνητής, συγγραφέας και λέκτορας για τη Ρωσία. Στη μνήμη του, η Βιβλιοθήκη Μνήμης Πρίγκιπα Γεωργίου ΓκαλιτζίνGalitzine, Katya (2021). "The Prince George Galitzine Library, St. Petersburg." The Book Collector 70 νο. 4: σελ. 619–630. ιδρύθηκε το 1994. Η Βιβλιοθήκη ειδικεύεται στην πολιτιστική ζωή της Αγίας Πετρούπολης με μια συλλογή άνω των 3.000 βιβλίων, φωτογραφιών και εγγράφων για έρευνα, που χρονολογούνται από την Αικατερίνη τη Μεγάλη. Μέσω της σύνδεσης Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, αυτός ο κλάδος της οικογένειας Γκαλίτσιν σχετίζεται με πολλούς από τους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης. 
 Ο Τζορτζ Γκολίτσιν (1916–1963) ήταν παραγωγός του Χόλιγουντ και διάκονος στην Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αμερική. 
 Ο Γιούρι Γκολίτσιν (1919–2002) γεννήθηκε στη Γιοκοχάμα και ήταν ένας από τους ιδρυτές των δημοσίων σχέσεων, έχοντας γράψει το εγχειρίδιο για το θέμα και προωθώντας την έρευνα για την οικογένεια, η οποία δημοσιεύτηκε σε βιβλίο. Υποστήριξε τη δράση κατά των στρατοπέδων συγκέντρωσης, αφού ήταν ο πρώτος αξιωματικός των Συμμάχων που είδε τέτοιο από πρώτο χέρι (Νατζβάιλερ) .
 Ο Ανατόλι Γκολίτσιν Μιχάηλοβιτς (1926–2008) ήταν Σοβιετικός λιποτάκτης στις Ηνωμένες Πολιτείες.
 Ο Βλαντιμίρ Κιρίλοβιτς Γκαλίτζιν (1942–2018) ήταν Ρωσοσερβοαμερικανός τραπεζίτης στην Τράπεζα της Νέας Υόρκης, ο οποίος ηγήθηκε της επανεισαγωγής τραπεζών στις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας, συμπεριλαμβανομένων των νεοσύστατων κρατών από την πρώην Σοβιετική Ένωση   .
 Ο Αρχιεπίσκοπος Αλέξανδρος Γκολίτζιν (1948–) είναι Αρχιεπίσκοπος Ντάλας, Νότου και Βουλγαρικής Επισκοπής για την Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αμερική. Είναι επίσης ομότιμος καθηγητής θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Μαρκέτ στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν. Το ακαδημαϊκό του έργο επικεντρώνεται στην αναγνώριση των ριζών της ανατολικής χριστιανικής πνευματικότητας στον Ιουδαϊσμό του Δεύτερου Ναού. 
 Ο Πιότρ Ντμίτριεβιτς Γκαλίτσιν (1955–) ήταν γιος του Ντμίτρι Βλαντιμίροβιτς Γκολίτσιν (1914–1976). Παντρεύτηκε τη Μαρία-Άννα φον Χάπσμπουργκ, πιο γνωστή ως Μαρία-Άννα Γκαλίτσιν, καθολική ακτιβίστρια.
 Η Τατιάνα Γκαλίτσιν (1984–) είναι Αμερικανίδα αρχιτέκτονας.
 Η Μαρία Γκαλίτσιν (1988–2020) ήταν Ρωσοαμερικανίδα διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων.
 Ο Γκριγκόρι Γκαλίτσιν (1957–2021) ήταν πρώην ερωτικός φωτογράφος.
 Ο Αλεξάντερ Γκολίτσιν (1987–) είναι επιχειρηματίας, που ίδρυσε ένα εργοστάσιο παιδικών επίπλων.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 



 Golitsyn, Sergei (1909–1989): Memoirs of a Survivor: The Golitsyn Family in Stalin's Russia, 2008
 Le Donne John P. (1987) Ruling families in the Russian political order, 1689–1825 : I. The Petrine leadership, 1689–1725; II. The ruling families, 1725–1825. In: Cahiers du monde russe et soviétique, vol. 28, n°3-4, Juillet-Décembre 1987. pp. 233–322.  doi:10.3406/cmr.1987.2115
 Douglas Smith: Former People: The Final Days of the Russian Aristocracy. Farrar, Straus and Giroux, 2012 



 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


 Princess Irene Golitsyn
 Golitsyn Museum in Moscow
 The Great Russian Encyclopedia (BDE): Golitsyns – Russian princely family  

Κατηγορία:Ρωσικές ευγενείς οικογένειες
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ρωσικά