Οικογένεια Γκρέυ

Η οικογένεια Γκρέυ, αγγλ.: Grey family είναι μία οικογένεια της Αγγλίας, που κατάγεται από την αγγλο-νορμανδική οικογένεια ντε Γκρέυ. Ο πατριάρχης της οικογένειας ήταν ο Ανσετίλ ντε Γκρέυ, Νορμανδός ιππότης και υποτελής του Γουλιέλμου ΦιτςΌσμπερν 1ου κόμη του Χέρεφορντ, ενός από τους λίγους αποδεδειγμένους συντρόφους του Γουλιέλμου Α΄ του Κατακτητή, που είναι γνωστό ότι πολέμησαν στη Μάχη του Χέιστινγκς το 1066.

Τον 13ο αι. οι Γκρέυ έγιναν ευγενείς ως βαρόνοι Γκρέυ του Κόντνορ, του Ρούθιν και του Γουίλτον. Μερικά μέλη της οικογένειας αργότερα προήχθησαν σε υποκόμητες, κόμητες, μαρκησίους, δούκες, και τον 16ο αιώνα, ένα μέλος έγινε μονάρχης.Μεταξύ αυτών, ο Εδουάρδος ΣΤ΄ της Αγγλίας ανακήρυξε την εξαδέλφη του λαίδη Τζέιν Γκρέυ, διάδοχό του ως μονάρχη της Αγγλίας και της Ιρλανδίας, και μετά το τέλος του, βασίλευσε από τις 10 Ιουλίου έως τις 19 Ιουλίου 1553 (ως δισεγγονή του Ερρίκου Ζ΄ Τυδώρ μέσω των γονιών της Ερρίκου Γκρέυ 1ου δούκα του Σάφολκ και Φραγκίσκης  δούκισσας του Σάφολκ, κόρης της Μαρίας Τυδώρ βασίλισσας της Γαλλίας), μέχρι που εκθρονίστηκε από την εξαδέλφη της Μαρία Α΄ βασίλισσα της Αγγλίας, Ιρλανδίας & Ισπανίας. Αξιοσημείωτα, ο Κάρολος Γκρέυ 2ος κόμης Γκρέυ, έγινε πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου και κατάργησε τη δουλεία στη Βρετανική Αυτοκρατορία το 1833.   

 Ιστορία των Γκρέυ 

 11ος αι. 
Ο Ανσετίλ ντε Γκρέυ (π. 1052 – μετά το 1086) αναφέρεται στο Βιβλίο της Κρίσης του 1086 ως ο κύριος έξι αρχοντικών (manors) του Όξφορντσιρ.  Απόγονός του ήταν ο σερ Ερρίκος ντε Γκρέιυ.

 13ος αι. 
εναλλ.=Photograph of the statue.|αριστερά|μικρογραφία|203x203εσ|Μνημείο του Γκρέυ (ανεγέρθηκε το 1833), στη μνήμη του πρωθυπουργού Καρόλου Γκρέυ 2ου κόμη Γκρέυ καταργητή της δουλείας στη Βρετανική Αυτοκρατορία (1833).
Ο Ρέτζιναλντ ντε Γκρέυ 1ος βαρόνος Γκρέυ ντε Γουίλτον (π. 1240–1308) ήταν γιος του σερ Ιωάννη ντε Γκρέυ και ο συνονόματος ενός από τα τέσσερα πανδοχεία της Αυλής, του Γκρέυ'ς Iν, το οποίο έγινε το Πόρτπουλ Μάνορ του Ρέτζιναλντ ντε Γκρέυ. Ήταν ένας από τους τρεις διοικητές, που διορίστηκαν από τον Εδουάρδο Α' της Αγγλίας στην εκστρατεία του το 1282 εναντίον του Λιουέλιν απ Γκράφουντ, του τελευταίου επαναστατημένου ιθαγενή πρίγκιπα της Ουαλίας.

 14ος αι. 
Ο Ιωάννης ντε Γκρέυ 1ος βαρόνος Γκρέυ ντε Ρόδερφιλντ (π. 1300–1359) αναφέρεται στο Βιβλίο της Μπριζ Γκάρτερ ως ιδρυτικός ιππότης του Ευγενέστατου Τάγματος της Περικνημίδος και σύντροφος του Εδουάρδου του Γούντστοκ, του Μαύρου Πρίγκιπα.  Ήταν λόρδος Οικονόμος του Βασιλικού Νοικοκυριού του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας . 
δεξιά|μικρογραφία|Το πορτρέτο στο Στρήθαμ της λαίδης Τζέιν Γκρέυ, της βασίλισσας των Εννέα Ημερών, μονάρχη της Αγγλίας &amp; Ιρλανδίας.

 16ος αι. 
Η λαίδη Τζέιν Γκρέυ (π. 1537–1554) «η βασίλισσα των Εννέα Ημερών» ήταν κόρη του Ερρίκου Γκρέυ 1ου δούκα του Σάφολκ και βασίλισσα της Αγγλίας και της Ιρλανδίας. Η λαίδη Τζέιν ήταν δισεγγονή του βασιλιά Ερρίκου Ζ΄ μέσω της κόρης του Μαρίας Τυδώρ βασίλισσας της Γαλλίας. Λόγω αυτού και του δηλωμένου Προτεσταντισμού της, ο βασιλιάς Εδουάρδος ΣΤ΄ όρισε τη λαίδη Τζέιν ως διάδοχό του στο Στέμμα, και έγινε βασίλισσα της Αγγλίας και της Ιρλανδίας στις 10 Ιουλίου 1553, μέχρι την εκθρόνισή της στις 19 Ιουλίου 1553 από τη Μαρία Α΄ της Αγγλίας. Τον Φεβρουάριο του 1554, τόσο αυτή όσο και ο πατέρας της εκτελέστηκαν για προδοσία.

 19ος αι. 
Ο Κάρολος Γκρέυ 2ος κόμης Γκρέυ (π. 1764–1845) ήταν γιος του Καρόλου Γκρέυ 1ου κόμη Γκρέυ και Πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου. Η κυβέρνηση του λόρδου Γκρέυ θέσπισε την κατάργηση της δουλείας στη Βρετανική Αυτοκρατορία, ξεκινώντας τη μαζική αγορά σκλάβων από τους ιδιοκτήτες τους το 1833. Είχε προηγουμένως παραιτηθεί από υπουργός Εξωτερικών το 1807, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την ασυμβίβαστη απόρριψη της Καθολικής Χειραφέτησης από τον βασιλιά. Είναι ο συνονόματος του τσαγιού Earl Grey.
αριστερά|μικρογραφία|Ο θυρεός του βαρόνου Γκρέυ του Κόντνορ σε προεξοχή οροφής στη Νότιο Κλίτος του Καθεδρικού του Καντέρμπουρι, που κτίστηκε το 1422.

 20ός αι. 
Ο Εδουάρδος Γκρέυ 1ος υποκόμης Γκρέυ του Φάλοντον (π. 1862–1933) είναι ο μακροβιότερος Υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας (1905–1916). Ήταν η κύρια δύναμη πίσω από τη βρετανική εξωτερική πολιτική κατά την εποχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, με κεντρικό στοιχείο την άμυνα της Γαλλίας έναντι της γερμανικής επιθετικότητας, αποφεύγοντας παράλληλα μια δεσμευτική συμμαχία με το Παρίσι. Το πιο σημαντικό επίτευγμά του στην εξωτερική πολιτική, ήταν η εξασφάλιση της αγγλο-ρωσικής συνεννόησης του 1907.  

Γενεαλογία Οικογένειας Γκρέυ

 Οι θυρεοί των Γκρέυ 

 Δείτε επίσης 
 Ανσετίλ ντε Γκρεγιέ
 σερ Ερρίκος ντε Γκρέυ
 σερ Ιωάννης ντε Γκρέυ
 Ρέτζιναλντ ντε Γκρέυ 1ος βαρόνος Γκρέι ντε Γουίλτον (συμπεριλαμβανομένου του Γκρέυ'ς Ινν)
 Ιωάννης ντε Γκρέυ 2ος βαρόνος Γκρέυ ντε Ρόδερφιλντ (συμπεριλαμβανομένου του Τάγματος της Περικνημίδος)
 κυρία Ελισάβετ Γκρέυ
 Ερρίκος Γκρέυ 1ος δούκας του Σάφολκ
 λαίδη Τζέιν Γκρέυ
 Κάρολος Γκρέυ 1ος κόμης Γκρέυ
 Κάρολος Γκρέυ 2ος κόμης Γκρέυ (συμπεριλαμβανομένου του Μνημείου του Γκρέυ και του τσαγιού του Ερλ Γκρέυ)
 Εδουάρδος Γκρέυ 1ος υποκόμης Γκρέυ του Φάλοντον
 Barons Grey (συμπεριλαμβανομένων των Barons Walsingham).

 Αναφορές 

 Βιβλιογραφία 
 Γουίλιαμ Ντάγκντεϊλ, Βαρόνος της Αγγλίας (Λονδίνο, 1675–76).
 Άρθουρ Κόλινς, Ευγενείς της Αγγλίας (πέμπτη έκδοση, Λονδίνο, 1779).

Κατηγορία:Πολιτικές οικογένειες του Ηνωμένου Βασιλείου
Κατηγορία:Ευγενείς οικογένειες του Ηνωμένου Βασιλείου
Κατηγορία:Αγγλονορμανδικές οικογένειες
Κατηγορία:Αγγλικές οικογένειες
Κατηγορία:Οικογένεια Γκρέυ