Ιωάννης Μπωσάμπ, 1ος βαρόνος Μπωσάμπ (5η δημιουργία)

Ο Ιωάννης Μπωσάμπ, 1ος βαρόνος Μπωσάμπ τού Πάουικ (π. 1400/1410 – Απρίλιος 1475), ήταν Άγγλος ευγενής και διοικητής. Ήταν γιος και τελικός κληρονόμος τού σερ Γουλιέλμου Μπωσάμπ τού Πάουικ στο Γούστερσιρ ( –  ), φύλακας τού κάστρου τού Γκλόστερ, από τη σύζυγό του Κάθριν Ούσφλιτ (απεβ. μετά το 1436), κόρη και κληρονόμο τού σερ Ζεράρ ντε Ούσφλιτ,  βουλευτή τού Γιόρκσιρ  το 1401.

Ο πατέρας τού Μπωσάμπ, στενός συγγενής των κομήτων τού Γουόρικ, ήταν βασιλικός υπηρέτης (retainer) υπό τον Ριχάρδο Β΄, τον Ερρίκο Δ΄ και τον Ερρίκο Ε΄. Μετά το τέλος τού πατέρα του, εισήλθε επίσης στην υπηρεσία τού βασιλιά στον Εκατονταετή Πόλεμο. Κατά τη δεκαετία τού 1420, ο Μπωσάμπ υπηρέτησε υπό τον δούκα τού Μπέντφορντ στη μεσαιωνική Γαλλία. Ήταν διοικητής τού Πον-ντε-λ'Αρς το 1422–1429, υποδιοικητής τού κάστρου τής Ρουέν το 1429, συμμετείχε στις εκστρατείες Μαίν-Ανζού, ήταν σύμβουλος τού δούκα και μέλος τού νοικοκυριού του. Ωστόσο, περίπου την εποχή τής επίσκεψης του Ερρίκου ΣΤ΄ στη Γαλλία για τη στέψη του το 1430–1432, φαίνεται ότι ανέλαβε μόνιμη θέση στο οικογενειακό ίδρυμα τού βασιλιά. Λίγο καιρό πριν το 1434 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα ντε Φέρερς, πιθανώς κόρη τού Εδμόνδου ντε Φέρερς, 6ου βαρόνου Φέρερς τού Τσάρτλεϋ.

Το τέλος τού συγγενή του, Ριχάρδου Α΄ ντε Μπωσάμπ 13ου κόμη τού Γουόρικ, το 1439, φαίνεται να ήταν το πρώτο σημαντικό σημείο καμπής στη σταδιοδορμία τού Ιωάννη Μπωσάμπ, όταν έγινε συν-φύλακας των εκτεταμένων εδαφών τού γιού εκείνου Ερρίκου ντε Μπωσάμπ 1ου δούκα τού Γουόρικ. Κατά την επόμενη δεκαετία, η σημασία τού Μπωσάμπ αυξήθηκε. Το 1439 ή το 1440 ανέβηκε στην ιεραρχία, για να γίνει αρχηγός τού Βασιλικού Ιππικού. Το 1445 έγινε Ιππότης τής Περικνημίδος. Περίπου την ίδια εποχή, φαίνεται να κληρονόμησε τα κτήματα τού πατέρα του, με κέντρα το Πάουικ και το Άλσεστερ στο Γουόρικσιρ, και έγινε η κύρια δύναμη στα δυτικά Μίντλαντς. Μετά το τέλος τού δούκα τού Γουόρικ το 1446, ο σερ Ιωάννης ένιωσε αρκετά σίγουρος, για να διεκδικήσει την κομητεία τού Γουόρικ. Ενώ τα ισχυρά συμφέροντα που συγκεντρώνονταν γύρω από τις γυναίκες κληρονόμους τού δούκα εξασφάλισαν την αποτυχία του, ο Μπωσάμπ κατάφερε να απαιτήσει ένα υψηλό τίμημα για τη συναίνεσή του. Εν μέσω μίας σειράς επιχορηγήσεων που έγιναν το 1446-7, συμπεριλαμβανομένου τού παλαιού αξιώματος τού πατέρα του ως φύλακα τού Γκλόστερ και τής θέσης τού δικαστή τής Νότιας Ουαλίας, στις 2 Μαΐου 1447 προήχθη στον βαθμό τού ευγενή ως λόρδος Μπωσάμπ τού Πάουικ .

Ο Μπωσάμπ βγήκε αλώβητος -ακόμη και ενισχυμένος- από την κρίση τού 1449-1450, η οποία προκάλεσε την πτώση πολλών συναδέλφων του. Στις 22 Ιουνίου 1450 διαδέχθηκε τον μισητό Ιάκωβο Φιέν λόρδο των Σέυ &amp; Σελ ως λόρδος θησαυροφύλαξ (ταμίας) τής Αγγλίας, μία θέση την οποία διατήρησε για τα επόμενα δύο χρόνια. Η πολιτική κατά τη διάρκεια τής θητείας του πιθανότατα καθοριζόταν περισσότερο από τα αντικρουόμενα σχέδια τού κοινοβουλίου και τους αποδέκτες τής βασιλικής προστασίας, παρά από την υπηρεσία του. Φαίνεται ότι τα πήγε καλά στα οικονομικά εκτός γραφείου, αποχωρώντας με αμοιβή 400 λιρών. Η θητεία τού Μπωσάμπ ως λόρδου υψηλού θησαυροφύλακα έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια τού Μεγάλου Λιμού Buillon και τής Μεγάλης Ύφεσης στην Αγγλία.

Μεταξύ 1450 και 1453 παρέμεινε κεντρική προσωπικότητα στο βασιλικό νοικοκυριό, υπό τον δούκα τού Σόμερσετ, αλλά απέφυγε να εμπλακεί στις πιο κομματικές δραστηριότητες τού δούκα. Ο Μπωσάμπ διατήρησε χαμηλό προφίλ κατά τη διάρκεια τής κρίσης τού 1453-1454: παρέμεινε στο πλευρό τού Ερρίκου ΣΤ΄ κατά τη διάρκεια τής τρέλας τού τελευταίου, και τού δόθηκε μία θέση ως ένας από τούς δύο «βαρόνους» τού νοικοκυριού στα διατάγματα των Γιορκιστών τού Νοεμβρίου 1454.

Αν ο Σόμερσετ σκόπευε να τον στρατολογήσει ως σύμμαχο, διορίζοντάς τον ως σύμβουλο στις 21 Φεβρουαρίου 1455, δεν τα κατάφερε. Ο Μπωσάμπ παρευρέθηκε στο συμβούλιο σποραδικά, αλλά δεν έπαιξε κάποιο ρόλο στη μάχη τού Σαιντ Όλμπανς λίγους μήνες αργότερα. Ένα ποίημα τού 1458 τον αναγνωρίζει ως μέλος τού βασιλικού κόμματος, αλλά αυτό σχεδόν σίγουρα εξηγείται από τη μακροχρόνια θέση του στην αυλή, όπου έγινε επιμελητής (stewart) τού Νοικοκυριού το δεύτερο μισό τού 1457. Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι πολέμησε ποτέ για τούς Λάνκαστερ, ούτε ότι το νέο καθεστώς τού Εδουάρδου Δ΄ ήταν εχθρικό απέναντί του.

Τον Φεβρουάριο του 1462 ο Μπωσάμπ έλαβε χάρη, και τον Οκτώβριο τού ίδιου έτους απαλλαγή από τις υποχρεώσεις τού αξιώματος, λόγω τής μεγάλης ηλικίας του. Έτσι, με την πτώση τού Ερρίκου ΣΤ΄, αποσύρθηκε αντί να πάει στην αντιπολίτευση, αποτυγχάνοντας να βοηθήσει κάποιον από τούς δύο βασιλείς ενάντια στους εχθρούς του στις εξεγέρσεις τού 1469-1471. Απεβίωσε μεταξύ 9 και 19 Απριλίου 1475, και τάφηκε στο Δομινικανό μοναστήρι στο Γούστερ.  Η σύζυγός του Μαργαρίτα τάφηκε επίσης εκεί, όταν απεβίωσε το 1487. 

Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Ριχάρδος Μπωσάμπ 2ος βαρόνος Μπωσάμπ τού Πάουικ .

 Αναφορές 

 Πηγές 
 Λεξικό Εθνικής Βιογραφίας της Οξφόρδης
 GE Cokayne. (1910–1959). Η Πλήρης Ευγενική Καταγωγή της Αγγλίας, της Σκωτίας, της Ιρλανδίας, της Μεγάλης Βρετανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, Σώζουσα, Εκλιπούσα ή Αδρανής.

Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Κατηγορία:Οικογένεια ντε Μπωσάμπ