Αντριάν βαν ντεν Σπίγκελ

Ο Αντριάν βαν ντεν Σπίγκελ, γνωστός και με το λατινικό όνομα Adrianus Spigelius (1578 – 7 Απριλίου 1625), ήταν Φλαμανδός ανατόμος από τις Βρυξέλλες. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του άσκησε την ιατρική στην Πάντοβα και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους γιατρούς της πόλης.

 Βιογραφία 
Ο Σπίγκελ ήταν γιος ενός ομώνυμου χειρουργού († 1599) και της συζύγου του, Μπάρμπαρα Γκενς.Βιογραφικό λεξικό της Ολλανδίας, που περιέχει βιογραφίες προσώπων που έχουν γίνει διάσημα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στη χώρα μας. Τόμος 17, αριθ. 2, σελ. 906 (συνδεσμός). Σπούδασε ιατρική στο Λέβεν και από τις 28 Δεκεμβρίου 1594 στο Λέιντεν. Στις 28 Μαρτίου 1601 εγγράφηκε στη «Natio Germanica» για σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας.Lucia Rossetti: Για το διδακτορικό του Αντριάνο φαν ντεν Σπίγκελ, με αποσπάσματα από ανέκδοτα έγγραφα του παλαιού πανεπιστημιακού αρχείου της Πάδοβας. Στο: Τετράδια για την Ιστορία του Πανεπιστημίου της Πάδοβας, τόμος 5, 1972, σελ. 45. Εκεί μαθήτευσε κοντά στον Ιερώνυμο Φαμπρίτσι και τον ανατόμο και χειρουργό Ιούλιο Κασσέριο (1552–1616). Στις 18 Απριλίου 1602 αναγορεύτηκε διδάκτορας της ιατρικής στην Μπολόνια. Το 1612 εγκατέλειψε την Ιταλία και ταξίδεψε στις Κάτω Χώρες και τη Γερμανία. Λίγο αργότερα απέκτησε τον τίτλο του Medicus Primarius της Βοημίας. Πιθανώς από το 1614 και μετά, τον βοηθούσε ο Γιοχάνες Σκουλέτους, τον οποίο είχε γνωρίσει στη Βιέννη.Rudolf Vierhaus (επιμ.): Γερμανική Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια. 2η, αναθεωρημένη έκδοση, τόμος 9, εκδόσεις De Gruyter, 2011, ISBN 978-3-11-096502-5, σελ. 356. Το 1616 ο Σπίγκελ ανακλήθηκε στην Πάντοβα και στις 22 Δεκεμβρίου διορίστηκε καθηγητής Ανατομίας και Χειρουργικής ως διάδοχος του Κασσέριου.

Στις 25 Ιανουαρίου 1623, ο Σπίγκελ παρασημορφόρθηκε με το Τάγμα του Αγίου Μάρκου. Τον Ιούνιο του 1623, περιέθαλψε τον Χριστιανό Β΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ.«Δόκτωρ Σπίγκελ» στο ημερολόγιο του πρίγκιπα Χριστιανού Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. (συνδεσμός)

 Έργα 

 Ανατομία 
Το σημαντικότερο έργο του στην ανατομία είναι το «De humani corporis fabrica libri X tabulis aere incisis exornati», που εκδόθηκε μετά τον θάνατό του, το 1627. Δανείστηκε τον τίτλο από το «De humani corporis fabrica» του συμπατριώτη του Ανδρέα Βεσάλιου, ο οποίος είχε επίσης σπουδάσει στην Πάντοβα. Το βιβλίο προοριζόταν ως μια επικαιροποιημένη προσέγγιση της ιατρικής σκέψης σχετικά με την ανατομία, έναν αιώνα μετά το έργο του Βεσάλιου. 

Στη πραγματεία του «De semitertiana libri quatuor» (1624), ο Σπίγκελ έγραψε την πρώτη ολοκληρωμένη περιγραφή της ελονοσίας.

Το όνομά του δόθηκε στη Σπιγκελιανή γραμμή (linea semilunaris) και στην Σπιγκελιανή περιτονία, η οποία αναφέρεται είτε στις συνδυασμένες απονευρώσεις του έξω κοιλιακού λοξού μυός, του έσω κοιλιακού λοξού μυός και του εγκάρσιου κοιλιακού μυός, είτε απλώς στην απονεύρωση του εγκάρσιου κοιλιακού. Μια ασυνήθιστη κήλη της Σπιγκελιανής περιτονίας που περιέγραψε για πρώτη φορά ονομάζεται «Σπιγιελιανή κήλη». Ο κερκοφόρος λοβός του ήπατος είναι επίσης γνωστός ως λοβός του Σπίγκελ.Bittner, J.G., Edwards, M.A., Shah, M.B., MacFadyen, B.V., and Mellinger, J.D. Λαπαροσκοπική αποκατάσταση Spigelian κήλης χωρίς Mesh. Am Surg 2008; 74(8):713-720.

 Βοτανική 
Ο Σπίγκελ εργάστηκε επίσης ως βοτανολόγος. Το γένος Spigelia (που περιέχει περίπου 60 είδη) πήρε το όνομά του από αυτόν. Παραδοσιακά, το ρίζωμα και οι ρίζες του Spigelia marilandica χρησιμοποιούνταν ως θεραπεία για τα εντερικά παράσιτα.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
Καταχωρήσεις στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας (DNB) για τον Adriaan van den Spiegel (1578-1625). Σύνδεσμος

 Παραπομπές