Αλ-Βαλίντ ιμπν Ουτμπά ιμπν Αμπί Σουφγιάν

Ο Αλ-Βαλίντ ιμπν Ουτμπά ιμπν Αμπί Σουφγιάν (, απεβ. το 684) ήταν πολιτικός και μέλος τής άρχουσας οικογένειας των Ομεϋαδών, κατά τη διάρκεια τής βασιλείας των Ομεϋαδών χαλιφών Μουαβίγια Α΄ (βασ. 661–680 ) και Γιαζίντ Α΄ (βασ. 680–683). Διετέλεσε δύο θητείες ως κυβερνήτης τής Μεδίνας, το 677/78–680 και το 681–682. Απολύθηκε κατά την πρώτη του θητεία, επειδή δεν κατάφερε να εξασφαλίσει όρκους πίστης από τον Χουσεΐν ιμπν Αλί και άλλες ανώτερες μουσουλμανικές προσωπικότητες, που αντιτάχθηκαν στην άνοδο τού Γιαζίντ Α΄. Μετά τη μετεγκατάστασή του στη Δαμασκό κατά τη διάρκεια τής Δεύτερης Φιτνά, φυλακίστηκε το 684 επειδή διακήρυξε την υποστήριξή του, για τη συνέχιση τής κυριαρχίας των Ομεϋαδών και καταδίκασε τον αντι-Ομεϋάδη χαλίφη Αμπντ Αλάχ ιμπν αλ-Ζουμπαΐρ. Αφέθηκε ελεύθερος λίγο αργότερα από τον συγγενή του Χαλίντ ιμπν Γιαζίντ και τη φιλο-Ομεϋαδική φυλή Μπανού Καλμπ.

 Ο βίος του 
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Γενεαλογικό δέντρο των Σουφγιανιδών, τής άρχουσας οικογένειας τού χαλιφάτου των Ομεϋαδών, στην οποία ανήκε ο αλ-Βαλίντ.
Ο αλ-Βαλίντ ιμπν Ουτμπά ανήκε στη φυλή των Ομεϋαδών και ήταν γιος τού Ουτμπά ιμπν Αμπί Σουφγιάν και επομένως ανιψιός (από την πλευρά τού πατέρα του) τού χαλίφη Μουαβίγια Α΄ (βασ. 661–680 ), ιδρυτής τού χαλιφάτου των Ομεϋαδών με κέντρο τη Συρία.Howard 1990, p. 2, note 8. Πιθανώς ηγήθηκε τού ετήσιου προσκυνήματος (χατζ) στη Μέκκα τον Οκτώβριο τού 676.Morony 1987, p. 183. Σύμφωνα με τον πρώιμο μουσουλμάνο ιστορικό αλ-Βακιντί (απεβ. το 823), ο Μουαβίγια διόρισε τον αλ-Βαλίντ κυβερνήτη τής Μεδίνας τον Σεπτέμβριο/Οκτώβριο του 677,Morony 1987, p. 191. ενώ σύμφωνα με έναν άλλο ιστορικό τού 8ου αι., τον Αμπού Μασάρ, διορίστηκε τον Αύγουστο/Σεπτέμβριο τού 678.Morony 1987, p. 192. Αντικατέστησε τον Ομεϋάδη εξάδελφό του, Μαρουάν ιμπν αλ-Χακάμ..Morony 1987, pp. 191–192. Ηγήθηκε ξανά τού Χατζ τον Σεπτέμβριο τού 678. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις τού πρώιμου μουσουλμάνου ιστορικού αλ-Μπαλαντουρί (απεβ. 892), ο αλ-Βαλίντ είχε φήμη για το ποτό, και συμμετείχε σε ενδοδυναστικές διαμάχες για την εξουσία στο χαλιφάτο από την αρχή τής σταδιοδρομίας του.

Ο Μουαβίγια όρισε τον γιο του, Γιαζίντ Α΄, ως διάδοχο, σε μία κίνηση άνευ προηγουμένου στην ισλαμική ιστορία. Όταν ο Γιαζίντ Α΄ ανέλαβε τον θρόνο το 680, ανέθεσε στον αλ-Βαλίντ να εξασφαλίσει τούς όρκους πίστης προς αυτόν από τον αλ-Χουσεΐν ιμπν Αλί, τον Αμπντ Αλάχ ιμπν αλ-Ζουμπαΐρ και τον Αμπντ Αλάχ ιμπν Ουμάρ, οι οποίοι είχαν αρνηθεί νωρίτερα να αναγνωρίσουν τον διορισμό τού Γιαζίντ Α΄ από τον Μουαβίγια.Vaglieri 1971, p. 607. Συνεπώς, ο αλ-Βαλίντ κάλεσε τον Χουσεΐν και τον Ιμπν αλ-Ζουμπαΐρ στο παλάτι τού κυβερνήτη στη Μεδίνα, κάτι που προκάλεσε τις υποψίες και των δύο. Ο Ιμπν αλ-Ζουμπαΐρ κατέφυγε στη Μέκκα, ενώ ο Χουσεΐν συμφώνησε να συναντήσει τον αλ-Βαλίντ συνοδευόμενο από τη συνοδεία του από μέλη τής φυλής και mawali (μη Άραβες πελάτες ή απελεύθερους). Ο αλ-Βαλίντ ενημέρωσε τον Χουσεΐν για το τέλος τού Μουαβίγια, και απαίτησε τον όρκο πίστης στον Γιαζίντ Α΄. Ο Χουσεΐν πρότεινε η αναγνώριση τού Γιαζίντ Α΄, για να είναι νόμιμη, να γίνει δημόσια, κάτι με το οποίο συμφώνησε ο αλ-Βαλίντ.  Αντ' αυτού, ο αλ-Βαλίντ κατάφερε να καθυστερήσει τη δημόσια αναγνώρισή του για δύο ημέρες, επιτρέποντάς του να δραπετεύσει στη Μέκκα. Ο Μαρουάν ιμπν αλ-Χακάμ πίεσε τον αλ-Βαλίντ να απαντήσει με βία, αλλά ο αλ-Βαλίντ δεν ήταν διατεθειμένος να λάβει βίαια μέτρα εναντίον τού Χουσεΐν, καθώς ήταν εγγονός τού Ισλαμικού προφήτη Μωάμεθ.Vaglieri 1971, p. 608. Εν τω μεταξύ, ο αλ-Βαλίντ είχε στείλει ιππείς, για να καταδιώξουν τον Ιμπν αλ-Ζουμπαΐρ, αλλά δεν μπόρεσαν να τον φθάσουν.Howard 1990, pp. 6–7. Η χαλαρή προσέγγιση τού αλ-Βαλίντ οδήγησε στην απόλυσή του από τον Γιαζίντ Α΄ τον Ιούνιο τού 680, και στην αντικατάστασή του από έναν άλλο Ομεϋάδη, τον Αμρ ιμπν Σαΐντ ιμπν αλ-Ας.Howard 1990, p. 10.

Ο αλ-Βαλίντ επαναδιορίστηκε κυβερνήτης τής Μεδίνας στην αρχή τού Χατζ στις 21 Αυγούστου 681. Ηγήθηκε τού Χατζ εκείνο το έτος και τον επόμενο χρόνο, τον Αύγουστο τού 682.Howard 1990, p. 188. Ο αλ-Βαλίντ δεν κατάφερε να υποτάξει τον Ιμπν αλ-Ζουμπαΐρ, ο οποίος είχε εξαπολύσει εξέγερση εναντίον των Ομεϋαδών από τη βάση του στη Μέκκα.Howard 1990, p. 197. Ενώ ο αλ-Βαλίντ ηγήθηκε τού Χατζ εκ μέρους των αρχών των Ομεϋαδών το 682, ο Ιμπν αλ-Ζουμπαΐρ ηγήθηκε των δικών του οπαδών, όπως και ο Χαριζίτης ηγέτης Νατζντά ιμπν Αμίρ αλ-Χαναφί. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις που καταγράφονται στην ιστορία τού αλ-Ταμπαρί, σε ένα φαινομενικό τέχνασμα, ο Ιμπν αλ-Ζουμπαΐρ έστειλε στη συνέχεια μία επιστολή στον Γιαζίντ Α΄, στην οποία αναφέρθηκε στον αλ-Βαλίντ ως «ηλίθιο άνθρωπο, που δεν μας κατευθύνει σε μία ευθεία κατάσταση», και πρότεινε να διορίσει έναν πιο φιλικό κυβερνήτη, με τον οποίο ο Ιμπν αλ-Ζουμπαΐρ θα συνεργαζόταν με τη σειρά του. Ο Γιαζίντ Α΄ συμφώνησε, και διόρισε στη θέση τού κυβερνήτη τον εξάδελφο του αλ-Βαλίντ, Ουθμάν ιμπν Μουχαμάντ ιμπν Αμπί Σουφγιάν.

Οι Ομεϋάδες της Χετζάζης, όπου βρίσκονται η Μέκκα και η Μεδίνα, εκδιώχθηκαν και μεταφέρθηκαν στη Συρία, καθώς η εξέγερση κατά τής κυριαρχίας των Ομεϋάδων κλιμακώθηκε. Οι διαδοχικοί θάνατοι τού Γιαζίντ Α΄ και τού γιου και διαδόχου του, χαλίφη Μουαβίγια Β', το 683 και το 684, άφησαν ένα κενό ηγεσίας στη Συρία, και επιτάχυναν την κατάρρευση τής εξουσίας των Ομεϋαδών σε όλο το χαλιφάτο.Hawting 1989, pp. 49–51. Ο Αλ-Βαλίντ είχε ηγηθεί των προσευχών κηδείας για τον Μουαβίγια Β'.Bosworth 1993, p. 268. Ο κυβερνήτης των Ομεϋαδών στη Δαμασκό, αλ-Νταχάκ ιμπν Κεΐς αλ-Φιχρί, υποστήριξε κρυφά την επικυριαρχία τού Ιμπν αλ-Ζουμπαΐρ, αλλά απέφυγε να τον αναγνωρίσει ανοιχτά, λόγω τής ισχυρής παρουσίας των Ομεϋαδών και των υποστηρικτών τους, στην πόλη και τα περίχωρα τής Δαμασκού. Ο Ιμπν Μπαχντάλ, ηγέτης τής φιλο-Ομεϋαδικής φυλής Μπανού Καλμπ, έστειλε μία επιστολή καταδικάζοντας τον Ιμπν αλ-Ζουμπαΐρ, και διακηρύσσοντας την υποστήριξή του για τη συνέχιση τής διακυβέρνησης των Ομεϋαδών με έναν τής φυλής του, έναν Ναγκιντά ή Ναϊσά, για να τη διαβάσει ο αλ-Νταχάκ κατά τη διάρκεια των προσευχών τής Παρασκευής. Όταν ο αλ-Νταχάκ αρνήθηκε να διαβάσει δημόσια την επιστολή, ο Ναγκιντά τη διάβασε δυνατά, κάτι για το οποίο επικρίθηκε από τον αλ-Νταχάκ. Ο αλ-Βαλίντ δήλωσε ανοιχτά την υποστήριξή του στη δήλωση τού Ναγκιντά και ακολούθησαν μέλη των Μπανού Καλμπ και των Γασσανιδών, που ήταν παρόντες. Ο αλ-Βαλίντ φυλακίστηκε από τον αλ-Νταχάκ, αλλά απελευθερώθηκε από τους γιους τού Γιαζίντ Α΄, Χαλίντ και Αμπντ Αλάχ, και τούς συγγενείς τους (από την πλευρά τής μητέρας τους) τούς Μπανού Καλμπ.Hawting 1989, p. 52. Ο μεγαλύτερος επιζών Σουφγιανίδης, ο αλ-Βαλίντ, μπορεί να σκόπευε να διεκδικήσει τον θρόνο τής διαδοχής, αλλά απεβίωσε, πιθανώς από πανώλη, το 684.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 

Κατηγορία:Δυναστεία των Ομεϋαδών