Βελλεϊάνειο δόγμα

Στο Ρωμαϊκό Δίκαιο με την ονομασία Βελλεϊάνειο δόγμα () είναι γνωστό ένα διάταγμα που εκδόθηκε από τη Ρωμαϊκή σύγκλητο το έτος 46 μ.Χ.. Με αυτό το διάταγμα απαγορευόταν στις γυναίκες η αναδοχή αλλότριου χρέους με οποιαδήποτε μορφή. Η ονομασία προήλθε από το όνομα του δεύτερου από τους υπάτους που το εισηγήθηκαν στη Σύγκλητο, του Vellaeus Tutor. Θεσπίσθηκε με την πρόθεση να προστατεύσει τις γυναίκες, οι οποίες κατά τη ρωμαϊκή αντίληψη ήταν επιπόλαιες ως προς την ανάληψη υποχρεώσεων. Μια δεύτερη εκδοχή υποστηρίζει ότι σκοπός του διατάγματος ήταν η προσπάθεια των Ρωμαίων να απομακρύνουν τη γυναίκα από τον κόσμο των συναλλαγών.

Ως προς τη μεταγενέστερη εξέλιξη του θέματος, Η Νεαρά 134 του Ιουστινιανού επέτρεψε την αναδοχή χρέους από γυναίκα σε ορισμένες περιπτώσεις και υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Αμφότερα καταργήθηκαν στο νέο ελληνικό κράτος με τον Νόμο ΓΩΛΖ΄ του 1911. Ο νεότερος Αστικός Κώδικας, με τον ν. 3192/1955, προέβλεπε την πλήρη ισοτιμία ανδρών και γυναικών.

Πηγές
 Το λήμμα «Βελλεϊάνειον δόγμα» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σσ. 213-214

Βελλειανειο δογμα