Γκύντερ ντε Μπρούιν

Ο Γκύντερ ντε Μπρούιν () (1 Νοεμβρίου 1926 - 4 Οκτωβρίου 2020) ήταν Γερμανός συγγραφέας. Έγραψε μυθιστορήματα, διηγήματα, ιστορικές μελέτες, βιογραφίες λογοτεχνών και απομνημονεύματα. Αποστασιοποιήθηκε από την επιρροή των πολιτιστικών αξιωματούχων της ΛΔΓ και αντέδρασε στη λογοκρισία στην ανατολικογερμανική λογοτεχνία. Το 1989 αρνήθηκε το Εθνικό Βραβείο της κυβέρνησης της ΛΔΓ, επικαλούμενος την «ακαμψία, την αδυναμία διαλόγου και τη μισαλλοδοξία» της.

 Βιογραφικά στοιχεία  
Ο Γκύντερ ντε Μπρούιν γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1926 σε καθολική οικογένεια. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, από το 1943 έως το 1945, επιστρατεύτηκε ως βοηθός στην αεράμυνα και στρατιώτης στη Βοημία. Ένας σοβαρός τραυματισμός στο κεφάλι από θραύσματα λίγο πριν το τέλος του πολέμου παρέλυσε το κέντρο ομιλίας του. Μετά από παραμονή σε στρατιωτικό νοσοκομείο συνελήφθη από τους Αμερικανούς ως αιχμάλωτος πολέμου. Απελευθερώθηκε σύντομα, εν μέρει λόγω του νεαρού της ηλικίας του, και βρήκε προσωρινή εργασία ως αγρότης στην Κάτω Σαξονία.  Στον πόλεμο είχε χάσει τον πατέρα και τους δύο αδελφούς του. Μετά την επιστροφή του στη σοβιετική ζώνη κατοχής, εκπαιδεύτηκε ως «νέος δάσκαλος» στο Πότσνταμ. Μέχρι το 1949 εργάστηκε ως δάσκαλος σε χωριό στο Βρανδεμβούργο.

Στη συνέχεια, εκπαιδεύτηκε ως βιβλιοθηκάριος και εργάστηκε στο Κεντρικό Ινστιτούτο Βιβλιοθηκονομίας στο Ανατολικό Βερολίνο από το 1953 έως το 1961. Μετά το 1961, ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη συγγραφή. Από το 1965 έως το 1978 ήταν μέλος της Ένωσης Συγγραφέων της ΛΔΓ και από το 1974 έως το 1982 ήταν μέλος του προεδρείου του Κέντρου PEN της ΛΔΓ.

 Κατά της λογοκρισίας 
Λόγω της συμμετοχής του σε ένα σχέδιο συναδέλφων συγγραφέων να παρακάμψουν τη λογοκρισία στη ΛΔΓ ιδρύοντας έναν «αυτοεκδοτικό οίκο», το 1974 τον προσέγγισε η Στάζι και τον στρατολόγησε ως ανεπίσημο συνεργάτη με το κωδικό όνομα «Ρόμαν» για να αποτρέψει το έργο. Η διαδικασία διακόπηκε στις αρχές του 1976 λόγω μη συνεργασίας του συγγραφέα. Από το 1983, η Στάζι άρχισε να τον παρακολουθεί επειδή «είχαν εδραιωθεί μέσα του πολιτικές και ιδεολογικές ασάφειες και αντιπολιτευτικές στάσεις και αντιφάσεις απέναντι στην σοσιαλιστική ανάπτυξη». Στους λόγους αυτής της αξιολόγησης περιλαμβάνονταν και η διαμαρτυρία του κατά του εκπατρισμού του Βολφ Μπίρμαν τον Νοέμβριο του 1976. Ως αποτέλεσμα αποκλείστηκε από το διοικητικό συμβούλιο της Ένωσης Συγγραφέων. 

Από το 1986 κρίθηκε «συγγραφέας της αντιπολίτευσης που υποκινεί το μίσος κατά της πολιτιστικής πολιτικής της ΛΔΓ» και τα έργα του σταμάτησαν να εκδίδονται. Το 1987, μαζί με τον Κρίστοφ Χάιν, την Κρίστα Βολφ και άλλους συγγραφείς, κατήγγειλαν δημόσια τη λογοκρισία ως «ξεπερασμένη, άχρηστη, παράδοξη, απάνθρωπη, εχθρική προς τον λαό, παράνομη και αξιόποινη». Τον Οκτώβριο του 1989, αρνήθηκε να παραλάβει το Εθνικό Βραβείο της Ανατολικής Γερμανίας επικαλούμενος την «ακαμψία, τη μισαλλοδοξία και την αδυναμία της κυβέρνησης να συμμετάσχει σε διάλογο».

Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η λογοτεχνική του φήμη αυξήθηκε. Ήταν μέλος του Κέντρου PEN Γερμανίας και του διοικητικού συμβουλίου της Ακαδημίας Προφορικού Λόγου στη Στουτγάρδη. 

Πέθανε τον Οκτώβριο του 2020 σε ηλικία 93 ετών στη μικρή πόλη Μπαντ Ζάαροφ στα απομακρυσμένα δάση του Βρανδεμβούργου όπου είχε αποτραβηχθεί από χρόνια, εκπληρώνοντας «ένα παιδικό όνειρο, να ζήσει σαν τον Ροβινσώνα Κρούσο». Ο γιος του, Βόλφγκανγκ ντε Μπρούιν (γεννημένος το 1951), ασχολείται επίσης με λογοτεχνικές δραστηριότητες και διευθύνει το Μουσείο Χάινριχ φον Κλάιστ στη Φρανκφούρτη (Όντερ).

 Λογοτεχνικό έργο 
Το έργο του ντε Μπρούιν αποτελείται από συχνά αυτοβιογραφικά, ρεαλιστικά μυθιστορήματα και διηγήματα. Το ύφος του επηρεάστηκε από τους Ζαν Πωλ και Τέοντορ Φοντάνε. Επίσης, έγραψε μια σειρά βιογραφιών συγγραφέων του 18ου και 19ου αιώνα και ασχολήθηκε με ιστορικά θέματα, ιδίως για την ιστορία της Πρωσίας, το Βερολίνο και το Μαργραβάτο του Βρανδεμβούργου και την απεικόνιση της πρωσικής πολιτιστικής ιστορίας.

Με το πρώτο του μυθιστόρημα, Ο κοίλος δρόμος (1963), ένα αντιφασιστικό ηθικολογικό έργο στο ύφος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, προσπάθησε να επεξεργαστεί τα τραύματα της γενιάς του κατά τη διάρκεια του πολέμου και των μεταπολεμικών χρόνων. Είχε πάρει αυτή την απόφαση ενώ ήταν ακόμη τραυματίας στρατιώτης, άφωνος. Το βιβλίο εκδόθηκε μετά από 17 χρόνια εργασίας, αλλά δεν είχε επιτυχία. Παρ' όλα αυτά, σηματοδότησε την αρχή μιας επιτυχημένης καριέρας.

Οι δύο τόμοι της αυτοβιογραφίας του: Ενδιάμεση Αξιολόγηση. Ένας νέος στο Βερολίνο (για τα παιδικά και νεανικά του χρόνια στο Βερολίνο) και Σαράντα χρόνια: Η ιστορία μιας ζωής γνώρισαν μεγάλη επιτυχία τη δεκαετία του 1990.

Σε συνέντευξή της, η Άνγκελα Μέρκελ συνέστησε στους νέους της Γερμανίας να επισκεφθούν μνημεία όπως οι φυλακές της Στάζι και να διαβάσουν το βιβλίο του Γκύντερ ντε Μπρούιν Ο γάιδαρος του Μπουριντάν, όπου, όπως είπε, μπορεί να δει κανείς όλα τα γνωρίσματα μιας δικτατορίας. 

Αρκετά έργα του διασκευάστηκαν σε ταινίες.

 Βραβεία 
Ανάμεσα στα πολυάριθμα βραβεία του περιλαμβάνονται:

 1964: Βραβείο Χάινριχ Μαν 
 1981: Βραβείο Λίον Φόιχτβανγκερ 
 1989: Βραβείο Τόμας Μαν 1989
 1990: Βραβείο Χάινριχ Μπελ της Κολωνίας
 1991: Τιμητικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ
 2005: Τάγμα Αξίας (Βρανδεμβούργο)
 1994: Βραβείο για υπηρεσίες προς την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας

 Έργα (επιλογή) 

 1963: Der Hohlweg (Ο κοίλος δρόμος), μυθιστόρημα
 1968: Buridans Esel (Ο γάιδαρος του Μπουριντάν), μυθιστόρημα
 1972: Preisverleihung (Τελετή απονομής βραβείων), μυθιστόρημα
 1975: Das Leben des Jean Paul Friedrich Richter (Η ζωή του Ζαν-Πωλ Φρίντριχ Ρίχτερ), βιογρσφία
 1979: Hochzeit in Weltzow (Γάμος στο Βέλτσοβ), μυθιστόρημα
 1978: Märkische Forschungen (Ερευνητικές μελέτες στο Βρανδεμβούργο), μυθιστόρημα
 1980: Glück im Hinterhaus (Τύχη στην αυλή), μυθιστόρημα
 1984: Neue Herrlichkeit (Νέα δόξα), μυθιστόρημα
 1991: Jubelschreie, Trauergesänge (Ζητωκραυγές Ααγαλλίασης, Τραγούδια πένθους), δοκίμια και ομιλίες
 1992: Zwischenbilanz. Eine Jugend in Berlin (Ενδιάμεση Αξιολόγηση. Ένας νέος στο Βερολίνο), αυτοβιογραφία
 1996: Vierzig Jahre: Ein Lebensbericht (Σαράντα χρόνια: Η ιστορία μιας ζωής), αυτοβιογραφία
 1999: Die Finckensteins. Eine Familie im Dienste Preußens (Οι Φίνκενσταϊν: Μια οικογένεια στην υπηρεσία της Πρωσίας)
 2001: Preussens Luise: Vom Entstehen und Vergehen einer Legende (Η Λουίζα της Πρωσίας. Για την άνοδο και την πτώση ενός θρύλου)

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί βιογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί αυτοβιογράφοι
Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί
Κατηγορία:Ανατολικογερμανική λογοτεχνία