Ριχάρδος Γκρέυ, 2ος βαρόνος Γκρέυ του Κόντνορ

Ο Ριχάρδος Γκρέυ, 2ος Βαρόνος Γκρέι του Κόντνορ, αγγλ.: Richard Grey, 2nd Baron Grey of Codnor (απεβ. το 1335), από το Κάστρο του Κόντνορ, ήταν Άγγλος στρατιωτικός και διπλωμάτης.

 Ο βίος του 
Ο Γκρέυ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ερρίκου Γκρέυ 1ου βαρόνου Γκρέυ του Κόντνορ (απεβ. 1308) και της Ελεονώρας ντε Κουρτεναί. Ο Ριχάρδος έλαβε τους τίτλους του πατέρα του το 1308, μετά το τέλος του Ερρίκου. Ο Ριχάρδος ήταν ένας από τους βαρόνους, που στη συνέλευση του Στάμφορντ στις 6 Αυγούστου 1309 υπέγραψαν επιστολή διαμαρτυρίας προς τον πάπα, για τις καταχρήσεις στην Εκκλησία. Εργάστηκε στους Σκωτικούς πολέμους το 1311, πολέμησε κατά τη διάρκεια της αγγλικής ήττας στη Μάχη του Μπάνοκμπερν το 1314,  και ξανά το 1319-20 κατά τη διάρκεια της ανεπιτυχούς πολιορκίας του Μπέργουικ, και άλλων αντιπαραθέσεων εναντίον των Σκώτων στα Σκωτικά Σύνορα. Κατά τη διάρκεια της βαρονικής εξέγερσης εναντίον του βασιλιά Εδουάρδου Β' της Αγγλίας, γνωστής ως Πόλεμος των Ντισπένσερ, βοήθησε τον Ρότζερ Μόρτιμερ και τους λόρδους των Συνόρων, οι οποίοι επιτέθηκαν και λεηλάτησαν τις ουαλικές κτήσεις του βασιλικού ευνοούμενου Χιού λε Ντισπένσερ, του νεότερου. Γι' αυτές τις επιθέσεις, ο Ριχάρδος έλαβε χάρη από το Κοινοβούλιο τον Αύγουστο του 1321.  Μαζί με τον Ιωάννη Γκίφαρντ και τον Ροβέρτο ντε Σίρλαντ, κατέθεσαν τον ισχυρισμό του Βαρθολομαίου Μπάντλεσμιρ ότι ο Ντισπένσερ, ο νεότερος, ήταν προδότης.  Παραπλανημένοι από πλαστές επιστολές, οι επαναστάτες προσπάθησαν να τοποθετήσουν τον Γκρέυ, τον Γκίφαρντ και τον Σίρλαντ σταθερά στο πλευρό τους,  αλλά από τα τέλη του 1321 ο Γκρέυ ήταν σταθερά στο πλευρό του Εδουάρδου Β', ο οποίος ανέλαβε δράση κατά της βαρονικής αντιπολίτευσης. Ο Ριχάρδος υπηρέτησε στον βασιλικό στρατό, ο οποίος καταδίωξε τους επαναστάτες υπό τη διοίκηση του Θωμά του Λάνκαστερ στα βόρεια της Αγγλίας. Ο Γκρέυ παρέμεινε στην εύνοια του βασιλιά, ο οποίος τον επισκέφθηκε μετά τη νίκη επί του Λάνκαστερ τον Μάρτιο του 1322 στο κάστρο του Γκρέυ στο Κόντνορ του Ντέρμπισιρ.

Το 1324 ο Γκρέυ διορίστηκε στο αξίωμα του σενεσάλη της Γασκώνης και επιτρόπου του δουκάτου της Ακουιτανίας.  Ο Γκρέυ παραιτήθηκε από αυτό το αξίωμα τον Οκτώβριο του 1324, υπηρετώντας τον Εδμόνδο του Γούντστοκ 1ο κόμη του Κεντ, κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γασκώνη. Στη συνέχεια στάλθηκε για να υπερασπιστεί το Αρζεντάν, στο δουκάτο της Νορμανδίας. Το 1326 ο Ριχάρδος ήταν φύλακας του Κάστρου του Νότιγχαμ, και το 1327 προσλήφθηκε στα σκωτικά σύνορα και κλήθηκε για τον σκωτικό πόλεμο το 1334, αλλά έλαβε απαλλαγή λόγω ασθένειας. Απεβίωσε το 1335.

 Οικογένεια 
Ο Ριχάρδος νυμφεύτηκε την Ιωάννα, κόρη του Ροβέρτου ΦιτςΠέιν, του λόρδου ΦιτςΠέιν και της Ισαβέλλας ντε Κλίφορντ. Είχε τέκνα:
 Ιωάννα, παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο ντε Αρκούρ, και στη συνέχεια τον Ραλφ ντε Φέρερς.
 Ιωάννης (απεβ. 1392), 3ος βαρόνος Γκρέυ του Κόντνορ, νυμφεύτηκε πρώτα την Αλιανόρα, και στη συνέχεια την Αλίκη ντε Λάιλ, και απέκτησε απογόνους.
 Ερρίκος Γκρέυ.
 Ριχάρδος, 4ος βαρόνος Γκρέυ του Κόντνορ.
 Ροβέρτος (απεβ. 1393), νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Μπράιαν, απέκτησε απογόνους.

Ο γιος του, Ροβέρτος, πήρε το πατρικό όνομα της μητέρας του, και έγινε γνωστός ως Ροβέρτος ΦιτςΠέιν.

 Αναφορές 

 Αναφορές 






Κατηγορία:Οικογένεια Γκρέυ