Στερεό έδαφος (διήγημα)

Στερεό έδαφος () είναι διήγημα του Βόλφγκανγκ Χίλμπιγκ που έγραψε το 1984. Περιλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων του Πράσινος, Πράσινος Τάφος και δημοσιεύθηκε στη Φρανκφούρτη το 1993. Το σκηνικό είναι το εστιατόριο ενός σιδηροδρομικού σταθμού στην Ανατολική Γερμανία.

Ο Χίλμπιγκ δεν δίστασε να ασκήσει κριτική στη ΛΔΓ στα βιβλία του. Εδώ παρουσιάζει τη μοναξιά, την εσωτερική άβυσσο, την απελπισία και τις κρυφές επιθυμίες ενός αποπροσανατολισμένου ανθρώπου στην αναζήτηση της ελευθερίας. 

 Περιεχόμενα 
Ο αφηγητής εμφανίζεται ως ένας αγχωμένος, βιαστικός ταξιδιώτης. Έχει χάσει το τρένο ανταπόκρισης για το Δυτικό Βερολίνο μια Παρασκευή και περιμένει στο εστιατόριο του ανατολικογερμανικού σταθμού για το επόμενο. Αρχικά, ο νευρικός ταξιδιώτης χύνει ένα μεγάλο ποτήρι μπύρας. Η μπύρα λερώνει ένα παιδί που τρώει στο τραπέζι και την έκπληκτη μητέρα του. Όταν ο σερβιτόρος παρεμβαίνει για να καθαρίσει, ο αδέξιος ταξιδιώτης ρίχνει κάτω το άδειο ποτήρι μπύρας.

Η πρώην σύζυγός του επέτρεψε στον αφηγητή να επισκέπτεται τη μικρή τους κόρη μία φορά το μήνα στο Βερολίνο. Περιμένοντας, αφού ήπιε τέσσερα μπράντι, η πατρική του στοργή φαίνεται να τον εγκατέλειψε. Ο αφηγητής προσφέρει στους ταξιδιώτες στο τραπέζι το εισιτήριο του τρένου του στη μισή τιμή. Κρίνοντας από τις ασυναρτησίες του, δεν θα μπορέσει να πληρώσει τον λογαριασμό. Ο αναγνώστης δεν μαθαίνει ποτέ πώς τελειώνει η επίσκεψη στο εστιατόριο, καθώς ο αφηγητής έχει μεθύσει και φλυαρεί ασταμάτητα. Πιο συγκεκριμένα: το ταξίδι προς την ελευθερία γίνεται με τον Τιτανικό. Τουλάχιστον - όπως παρατηρεί με ειρωνική πικρία ο Βόλφγκανγκ Χίλμπιγκ - ο μεθυσμένος αφηγητής ξέρει ότι ακόμη βρίσκεται σε «στερεό έδαφος» στο ανατολικογερμανικό εστιατόριο. Δεν είναι λοιπόν τόσο άσχημα που έχει ξεχάσει τον προορισμό του - την ελευθερία.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Γερμανικές νουβέλες
Κατηγορία:Ανατολικογερμανική λογοτεχνία