Τζον Σουίνι

Ο Τζον Ράμσεϊ Σουίνι (αγγλικά: John Ramsay Swinney, γεννημένος στις 13 Απριλίου 1964) είναι Σκωτσέζος πολιτικός που υπηρετεί ως Πρώτος Υπουργός της Σκωτίας από το 2024. Ο Σουίνι έχει διατελέσει Ηγέτης του Σκωτσέζικου Εθνικού Κόμματος (SNP) σε δύο περιπτώσεις, από το 2024 και μεταξύ 2000 και 2004. Κατείχε διάφορους ρόλους στο Υπουργικό Συμβούλιο της Σκωτίας από το 2007 έως το 2023 υπό τους Πρώτους Υπουργούς Άλεξ Σάλμοντ και Νίκολα Στέρτζιον. Ο Σουίνι ήταν Μέλος του Σκωτσέζικου Κοινοβουλίου (MSP) για την περιφέρεια Βόρειο Τέισαϊντ από το 1999 έως το 2011 και, μετά από αλλαγές στα όρια των περιφερειών, είναι MSP για το Βόρειο Περθσάιρ από το 2011. Διετέλεσε Βουλευτής (MP) για την περιφέρεια Τέισαϊντ Νορθ από το 1997 έως το 2001.

Γεννημένος στο Εδιμβούργο, ο Σουίνι αποφοίτησε με μεταπτυχιακό τίτλο MA στις πολιτικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Εντάχθηκε στο SNP σε νεαρή ηλικία και αναδείχθηκε γρήγορα υπηρετώντας ως Εθνικός Γραμματέας από το 1986 έως το 1992 και ως Αναπληρωτής Ηγέτης από το 1998 έως το 2000. Υπηρέτησε στη Βουλή των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου ως βουλευτής για το Τέισαϊντ Νορθ από το 1997 έως το 2001. Εξελέγη στο πρώτο Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο στις εκλογές του 1999. Μετά την παραίτηση του Σάλμοντ από την ηγεσία του κόμματος το 2000, ο Σουίνι εξελέγη στις εσωκομματικές εκλογές του 2000. Έγινε Ηγέτης της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στο Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο. Το SNP έχασε έναν βουλευτή στις γενικές εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου το 2001 και οκτώ MSP στις εκλογές για το Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο το 2003, παρά το σκάνδαλο Officegate που οδήγησε στην πτώση του προηγούμενου Πρώτου Υπουργού των Εργατικών της Σκωτίας Χένρι Μακλίς. Ωστόσο, τα μόνα κόμματα που κέρδισαν έδρες σε εκείνες τις εκλογές ήταν οι Πράσινοι της Σκωτίας και το Σκωτσέζικο Σοσιαλιστικό Κόμμα (SSP), τα οποία, όπως και το SNP, υποστηρίζουν την ανεξαρτησία. Μετά από μια αποτυχημένη αμφισβήτηση της ηγεσίας του το 2003 και τα δυσμενή αποτελέσματα του κόμματος στις Ευρωεκλογές του 2004, ο Σουίνι παραιτήθηκε. Ο Σάλμοντ επέστρεψε στον ρόλο στις επόμενες εκλογές ηγεσίας του 2004.

Από το 2004 έως το 2007 ο Σουίνι ήταν απλός βουλευτής. Στις εκλογές για το Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο το 2007, το SNP κέρδισε τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών και ο Σάλμοντ διορίστηκε στη συνέχεια Πρώτος Υπουργός. Ο Σουίνι υπηρέτησε υπό τον Σάλμοντ ως υπουργός Οικονομικών, Απασχόλησης και Βιώσιμης Ανάπτυξης από το 2007 έως το 2014. Αφού η Στέρτζιον διαδέχθηκε τον Σάλμοντ, διόρισε τον Σουίνι ως Αναπληρωτή Πρώτο Υπουργό της Σκωτίας το 2014. Υπηρέτησε επίσης ως υπουργός Οικονομικών, Συντάγματος και Οικονομίας, μέχρι που ο ρόλος αυτός χωρίστηκε σε δύο θέσεις στη δεύτερη κυβέρνηση Στέρτζιον ως αποτέλεσμα της επέκτασης των οικονομικών εξουσιών του Σκωτσέζικου Κοινοβουλίου. Στη συνέχεια διορίστηκε υπουργός Παιδείας και Δεξιοτήτων το 2016 και μετά υπουργός Ανάκαμψης από τον Covid το 2021. Στις 25 Μαΐου 2022 ο Σουίνι έγινε ο μακροβιότερος Αναπληρωτής Πρώτος Υπουργός, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ που κατείχε η Στέρτζιον. Ο Σουίνι υπηρέτησε ως Προσωρινός υπουργός Οικονομικών και Οικονομίας επιπλέον της θέσης του ως υπουργού Ανάκαμψης από τον Covid από τον Ιούλιο του 2022 έως τον Μάρτιο του 2023. Τον Μάρτιο του 2023, παραιτήθηκε από τις ανώτερες θέσεις του ως απάντηση στην παραίτηση της Στέρτζιον από το αξίωμα του Πρώτου Υπουργού.

Ο Σουίνι πέρασε τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Χάμζα Γιούσαφ στα πίσω έδρανα και υπηρέτησε ως μέλος της Επιτροπής Δικαιοσύνης του Σκωτσέζικου Κοινοβουλίου. Μετά την παραίτηση του Γιούσαφ τον Απρίλιο του 2024, ο Σουίνι έθεσε υποψηφιότητα για να τον διαδεχθεί στις εσωκομματικές εκλογές του 2024 και εξελέγη χωρίς αντίπαλο. Η πρώιμη πρωθυπουργία του σημαδεύτηκε από την απώλεια 39 εδρών στις γενικές εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου του 2024 στη Σκωτία, περιορίζοντας το SNP στο δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στη Σκωτία και στο τέταρτο μεγαλύτερο κόμμα στο Κοινοβούλιο του Γουέστμινστερ.

 Πρώτα χρόνια 

Ο Τζον Ράμσεϊ Σουίνι γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1964 στο Western General Hospital του Εδιμβούργου, γιος του Κένεθ Σουίνι, διευθυντή συνεργείου, και της Άγκνες Γουίρ Σουίνι (το γένος Χάντερ).Death certificate of Agnes Weir Swinney, 2020, Edinburgh, Central 734/ 462 – National Records of Scotland Ο θείος του, Τομ Χάντερ, τιμήθηκε με τον Σταυρό της Βικτώριας ενώ υπηρετούσε στους Βασιλικούς Πεζοναύτες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι παππούδες του από την πλευρά της μητέρας του, Ράμσεϊ και Μαίρη Χάντερ, ήταν από την Αγγλία και μετακόμισαν στο Εδιμβούργο τη δεκαετία του 1920.

Ο Σουίνι φοίτησε στο Forrester High School, πριν σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, από όπου αποφοίτησε με πτυχίο Master of Arts με άριστα στις πολιτικές επιστήμες το 1986. Ήταν ερευνητής για το "Scottish Coal Project" από το 1987 έως το 1988, ανώτερος σύμβουλος διοίκησης στην "Development Options" από το 1988 έως το 1992, και στέλεχος στρατηγικού σχεδιασμού στη Scottish Amicable Life Assurance από το 1992 έως το 1997.

 Πρώιμη πολιτική καριέρα  
 Πρώτη ανάμειξη 

 Βουλή των Κοινοτήτων 

Στις γενικές εκλογές του 1997, εξελέγη Βουλευτής (MP) για την περιφέρεια Τέισαϊντ Νορθ, και το 1999 εξελέγη για να εκπροσωπήσει την ίδια περιοχή στο Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο. Αποχώρησε από τη θέση του βουλευτή στο Γουέστμινστερ στις γενικές εκλογές του 2001 προκειμένου να αποφύγει τον καταμερισμό του χρόνου του, σύμφωνα με όλους τους συναδέλφους του που βρέθηκαν σε παρόμοια θέση διπλής εντολής.

 Εκλογή στο Χόλιρουντ  
Το 1999 ο Σουίνι εξελέγη στο πρώτο Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο, εκπροσωπώντας την περιφέρεια Βόρειο Τέισαϊντ. Στην σκιώδη κυβέρνηση του Σάλμοντ, υπηρέτησε ως Εκπρόσωπος για τις Επιχειρήσεις και τη Δια Βίου Μάθηση. Υπηρέτησε επίσης στην Επιτροπή Οικονομικών του Κοινοβουλίου και ήταν ο Πρόεδρος της Επιτροπής Επιχειρήσεων και Δια Βίου Μάθησης.

 Ηγέτης του SNP στην αντιπολίτευση (2000–2004) 

 Η υποψηφιότητα για την ηγεσία του 2000  

Το 2000 ο Άλεξ Σάλμοντ παραιτήθηκε από ηγέτης του SNP, γεγονός που πυροδότησε μια κούρσα διαδοχής. Ο Σουίνι κατέβηκε στις εκλογές εναντίον του Άλεξ Νιλ. Η εκλογική αναμέτρηση κυριαρχήθηκε από εσωτερικές μάχες στο κόμμα μεταξύ των Σταδιακών (Gradualists), που υποστήριζαν τη Σκωτσέζικη αποκέντρωση ως βήμα προς την ανεξαρτησία, και των Θεμελιωδών (Fundamentalists), που ήταν καχύποπτοι με την αποκέντρωση και υποστήριζαν μια πιο ριζοσπαστική προσέγγιση. Ο Σουίνι εκπροσωπούσε τη σταδιακή πτέρυγα και ο Νιλ τη θεμελιώδη. Ενώ και οι δύο υποψήφιοι υποστήριζαν τη θέση του SNP στην κεντροαριστερά, ο Νιλ θεωρούνταν ο πιο αριστερός από τους δύο, και άτομα που συνδέονταν με την εκστρατεία του Νιλ υποστήριζαν ότι μια ηγεσία Σουίνι θα παρέσυρε το SNP προς τα δεξιά.

Ο Σουίνι κέρδισε με συντριπτική πλειοψηφία των ψήφων από τους αντιπροσώπους του κόμματος, εξασφαλίζοντας το 67,1%. Διορίστηκε ηγέτης στο συνέδριο του κόμματος στις 16 Σεπτεμβρίου 2000. Η Ροζάνα Κάνινγκαμ, η οποία υποστήριξε τον Σουίνι στην κούρσα της ηγεσίας, εξελέγη Αναπληρώτρια Ηγέτης.

 Θητεία 

 Εσωκομματικές διαιρέσεις  
Η ηγεσία του Σουίνι αμφισβητήθηκε γρήγορα. Το συγκρατημένο στυλ του στις συζητήσεις συχνά ερχόταν σε αντίθεση με εκείνο του πιο χαρισματικού προκατόχου του. Το 2002 η Ντόροθι-Γκρέις Έλντερ, MSP του SNP για την περιφέρεια της Γλασκώβης, παραιτήθηκε από μέλος του κόμματος αφού έμεινε δυσαρεστημένη με την ηγεσία του SNP. Παρέμεινε ως ανεξάρτητη MSP, αλλά ο Σουίνι ζήτησε την παραίτησή της, περιγράφοντας τις πράξεις της ως "περιφρόνηση της δημοκρατικής βούλησης του λαού της Γλασκώβης". Η Μάργκο ΜακΝτόναλντ, μια θεμελιώδης εντός του SNP, εξέφρασε την έλλειψη εμπιστοσύνης της στην ηγεσία του Σουίνι. Η ΜακΝτόναλντ τοποθετήθηκε πέμπτη στην περιφέρεια Λόθιανς για τις εκλογές του 2003 στην επιλογή υποψηφίων του SNP, τερματίζοντας ουσιαστικά τις πιθανότητές της να επανεκλεγεί ως MSP του SNP. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, κατέβηκε ως ανεξάρτητη υποψήφια και αργότερα διαγράφηκε από το κόμμα.

Το 2003 ένας πρώην υποψήφιος βουλευτής και ακτιβιστής του κόμματος στα Νησιά Σέτλαντ, ο Μπράιαν Νάτζεντ, σχημάτισε το δικό του κόμμα υπέρ της ανεξαρτησίας, το Σκωτσέζικο Κόμμα, το οποίο τελικά επανακυκλοφόρησε ως το Κόμμα Ελεύθερης Σκωτίας, ως απάντηση σε αυτό που θεωρούσε ως υπερβολικά φιλοευρωπαϊκή στάση του SNP.

 Βρετανικές εκλογές 2001 και Σκωτσέζικες 2003  

Στις εκλογές του 2003, το SNP είχε κακή απόδοση σε άλλη μια εκλογική αναμέτρηση, με το ποσοστό ψήφων του κόμματος να πέφτει κατά 4,9%. Έχασαν οκτώ από τις έδρες που είχαν κερδίσει στις προηγούμενες εκλογές υπό την ηγεσία του Σάλμοντ. Παρά το κακό αποτέλεσμα, αυτό αντικατοπτρίστηκε και στο Εργατικό Κόμμα της Σκωτίας, το οποίο έχασε έξι MSP και το ποσοστό ψήφων του μειώθηκε κατά 4,2%. Το SNP παρέμεινε το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στο Χόλιρουντ. Η μείωση της υποστήριξης προς το SNP θεωρήθηκε από ορισμένους ως απόρριψη της υπόθεσης για τη Σκωτσέζικη ανεξαρτησία, ωστόσο, τα μόνα κόμματα που αύξησαν την εκπροσώπησή τους σε εκείνες τις εκλογές ήταν το Σκωτσέζικο Σοσιαλιστικό Κόμμα (SSP) και το Κόμμα των Πρασίνων της Σκωτίας, τα οποία επίσης υποστηρίζουν την ανεξαρτησία.

 Αμφισβήτηση ηγεσίας 2003  
Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών για το Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο το 2003, ο Μπιλ Γουίλσον, ακτιβιστής του κόμματος, πείστηκε ότι χρειαζόταν μια αλλαγή κατεύθυνσης από την ηγεσία του SNP. Αφού το συζήτησε με διάφορα μέλη του SNP, πείστηκε να διεκδικήσει ο ίδιος την ηγεσία και ξεκίνησε μια αμφισβήτηση κατά του Σουίνι. Ο Γουίλσον διεξήγαγε μια εκστρατεία επιτιθέμενος στις προτάσεις του Σουίνι για τη μεταρρύθμιση του κόμματος, τις οποίες ισχυρίστηκε ότι θα συγκέντρωναν την εξουσία και θα αποδυνάμωναν τις τοπικές οργανώσεις. Ο Γουίλσον κάλεσε επίσης τον Σουίνι σε μια σειρά συζητήσεων, αν και ο Σουίνι αρνήθηκε να συμμετάσχει.
Στο συνέδριο του κόμματος τον Σεπτέμβριο του 2003, ο Σουίνι κέρδισε την πρόκληση της ηγεσίας, εξασφαλίζοντας 577 ψήφους έναντι 111 του Γουίλσον. Αν και η νίκη του ήταν αποφασιστική, η αμφισβήτηση αποκάλυψε σημαντικές εσωτερικές διαφωνίες σχετικά με τη στρατηγική κατεύθυνση του κόμματος.

 Παραίτηση 

Μετά από ένα ακόμα απογοητευτικό αποτέλεσμα στις Ευρωεκλογές του 2004, όπου το ποσοστό του SNP έπεσε στο 19,7% και το κόμμα έχασε μία από τις δύο έδρες του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι πιέσεις προς το πρόσωπό του αυξήθηκαν. Στις 22 Ιουνίου 2004, ο Σουίνι ανακοίνωσε την παραίτησή του από την ηγεσία του SNP. Παρά την παραίτησή του, δήλωσε ότι θα παρέμενε ενεργός στην πολιτική και θα συνέχιζε να υπηρετεί ως MSP. Στις εσωκομματικές εκλογές που ακολούθησαν, ο Άλεξ Σάλμοντ εξελέγη ξανά ηγέτης, με τη Νίκολα Στέρτζιον ως αναπληρώτρια ηγέτιδα.

 Υπουργική καριέρα (2007–2023) 

 Υπουργός Οικονομικών 

Μετά τη νίκη του SNP στις εκλογές του 2003, ο Σουίνι διορίστηκε υπουργός Οικονομικών και Βιώσιμης Ανάπτυξης. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, διαχειρίστηκε τον προϋπολογισμό της Σκωτίας σε μια περίοδο παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και περικοπών στις δημόσιες δαπάνες από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Αναπληρωτής Πρώτος Υπουργός 

Όταν η Νίκολα Στέρτζιον ανέλαβε την πρωθυπουργία το 2014, επέλεξε τον Σουίνι ως Αναπληρωτή Πρώτο Υπουργό. Στον ρόλο αυτό, θεωρήθηκε ο «έμπιστος» της Στέρτζιον και ο άνθρωπος που επέλυε τα προβλήματα της κυβέρνησης (fixer).

Το 2016 μετακινήθηκε στο Υπουργείο Παιδείας, όπου ήρθε αντιμέτωπος με σημαντικές προκλήσεις, όπως το ζήτημα των βαθμολογιών των εξετάσεων κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 το 2020. Παρά την πρόταση μομφής εναντίον του, παρέμεινε στη θέση του μετά τη στήριξη των Πρασίνων.

 Πρωθυπουργός της Σκωτίας (2024–σήμερα) 

Μετά την παραίτηση του Χαμζά Γιούσαφ τον Απρίλιο του 2024, ο Σουίνι αναδείχθηκε ως ο επικρατέστερος υποψήφιος για την ενότητα του κόμματος.  Στις 6 Μαΐου 2024 ανακηρύχθηκε ηγέτης του SNP χωρίς αντίπαλο και στις 7 Μαΐου εξελέγη από το Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο ως ο 7ος Πρώτος Υπουργός της Σκωτίας.

 Προσωπική ζωή 

Ο Σουίνι είναι παντρεμένος με την Ελίζαμπεθ Κουίγκλι (Elizabeth Quigley), δημοσιογράφο του BBC Scotland, με την οποία έχει έναν γιο. Έχει επίσης δύο παιδιά από τον πρώτο του γάμο με τη Λόρνα Κινγκ. Το 2023 η σύζυγός του αποκάλυψε ότι διαγνώστηκε με πολλαπλή σκλήρυνση, κάτι που έπαιξε ρόλο στην απόφασή του να αποσυρθεί προσωρινά από την πρώτη γραμμή της κυβέρνησης εκείνη την περίοδο.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Πρώτοι Υπουργοί της Σκωτίας
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία