Οίκος ντε Κλερ

Ο Οίκος ντε Κλερ, αγγλ.: de Clare ήταν μία εξέχουσα Αγγλο-Νορμανδική ευγενής οικογένεια, που κυβέρνησε τις κομητείες τού Πέμπροκ, τού Χέρτφορντ και τού Γκλόστερ στην Αγγλία και την Ουαλία σε όλη την ιστορία της, παίζοντας εξέχοντα ρόλο στην Νορμανδική εισβολή στην Ιρλανδία.

Κατάγονταν από τον Ριχάρδο ΦιτςΓκίλμπερτ κύριο τού Κλερ (1035–1090), 2ο εξάδελφο τού Γουλιέλμου Α΄ τού Κατακτητή, τον οποίο συνόδευσε στην Αγγλία κατά την κατάκτηση τής Αγγλίας από τούς Νορμανδούς. Προπάππους του ήταν ο Ριχάρδος Α΄ δούκας τής Νορμανδίας, γιος του Γουλιέλμου Α΄ του Μακτόξιφου, και εγγονός τού Βίκινγκ Ρόλλο. Ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του, στον Ριχάρδο δόθηκαν γαίες στο Σάφολκ με κέντρο το χωριό Κλερ. Ως αποτέλεσμα, ο Ριχάρδος και οι απόγονοί του έφεραν το όνομα «ντε Κλερ», «de Clare».

Οι ντε Κλερ κατατάσσονταν ανάμεσα στους σπουδαιότερους βαρονικούς οίκους των αρχών τού Μεσαίωνα, και ήταν ιδιοκτήτες τού μνημειώδους Κάστρου Καίρφίλυ, τού Κάστρου Πέμπροκ, τού Καστέλ Κοχ και περισσοτέρων από 190 αρχοντικών (manors) στην Αγγλία.

 Προέλευση 
αριστερά|μικρογραφία|150εσ|Βιτρό παράθυρο στο αβαείο Tιούκσμπουρυ, που απεικονίζει τον λόρδο Γιλβέρτο ντε Κλερ.

Η οικογένεια Κλερ προερχόταν εξ αρενογονίας από τον Γιλβέρτο κόμη τού Μπριόν, τού οποίου ο πατέρας, Γοδεφρείδος ξόμης τού Ε, ήταν νόθος γιος τού Ριχάρδου Α΄ δούκα τής Νορμανδίας, από μία άγνωστη ερωμένη. Ο Γιλβέρτος τού Μπριόν ήταν ένας από τούς κηδεμόνες τού Γουλιέλμου Β΄, ο οποίος είχε γίνει δούκας τής Νορμανδίας σε παιδική ηλικία το 1035. Όταν ο Γιλβέρτος δολοφονήθηκε το 1039 ή το 1040, οι νεαροί γιοι του, Βαλδουίνος και Ριχάρδος ΦιτςΓκίλμπερτ, κατέφυγαν με τούής κηδεμόνες τους στον Βαλδουίνο Ε΄ κόμη τής Φλάνδρας. Επέστρεψαν στη Νορμανδία, όταν ο Γουλιέλμος Β΄ νυμφεύτηκε την κόρη τού Βαλδουίνου Ε΄ το 1053, και ο Γουλιέλμος Β΄ τούς έδωσε μεγάλη εύνοια. Μετά την κατάκτηση τής Αγγλίας, ο Ριχάρδος ΦιτςΓκίλμπερτ έλαβε εκτεταμένες εκτάσεις, συμπεριλαμβανομένων τού Κλερ και τού Τόνμπριτζ. Από την κατοχή τού πρώτου, ο Οίκος που ίδρυσε αναφέρεται συνήθως από τούς ιστορικούς ως «ντε Κλερ» (de Clare).» Οι ιστορικές πηγές είναι ασαφείς, και μερικές φορές αντιφατικές, σχετικά με το πότε το όνομα Κλερ άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως, αλλά ο Ριχάρδος ΦιτςΓκίλμπερτ (του Tόνμπριτζ) αναφέρεται κάποτε ως Ριχάρδος ντε Κλερ στην έκθεση τού Σάγολκ τού Domesday Survey. Ο αδελφός του Βαλδουίνος ντε Μελ (Baldwin de Meules) έμεινε υπεύθυνος για το Έξετερ κατά την υποβολή της (1068), και διορίστηκε σερίφης τού Ντέβονσιρ. Μεγάλα κτήματα στο Ντέβονσιρ και το Σόμερσετσιρ τού καταχωρούνται στο Domesday ως «Μπάλντουιν τού Έξετερ» ή «Μπάλντουιν ο Σερίφης». 

 Κομητείες 
μικρογραφία|200εσ|Ελίισάβετ ντε Κλερ, 11η κυρία τού Κλερ, ιδρύτρια τού Κολλεγίου Κλερ, στο Κέιμπριτζ.

Μετά το τέλος του, τα αγγλικά κτήματα τού Ριχάρδου πέρασαν στον γιο του Γκίλμπερτ ΦιτςΡίτσαρντ ντε Κλερ (1055–1117), ενώ ένας νεότερος γιος, ο Ροβέρτος ΦιτςΡίτσαρντ, θα δημιουργούσε μία γενεαλογική γραμμή που μέλη της έγιναν βαρόνοι ΦιτςΓουόλτερ, καθώς και νεότερους κλάδους που πήραν τα επώνυμα Ντέιβεντρυ και Φώσλεϋ. Ένας νεότερος γιος τού Γιλβέρτου ΦιτςΡίτσαρντ, επίσης ονομαζόμενος Γιλβέρτος, εγκαταστάθηκε στην Ουαλία, απέκτησε την κομητεία τού Πέμπροκ το 1138 και την κυριότητα τού Στρίγκυλ. Ο ανιψιός τού κόμη Γιλβέρτου από την πρεσβύτερη γραμμή, γιος τού μεγαλύτερου αδελφού του, Ριχάρδου ΦιτςΓκίλμπερτ ντε Κλερ (1090–1136), θα γινόταν επίσης κόμης. Ο Γιλβέρτος ΦιτςΡίτσαρντ (απεβ. το 1152) ονομάστηκε κόμης τού Χέρτφορντ, ίσως το 1138, αλλά τουλάχιστον μέχρι το 1141, και στη συνέχεια η οικογένεια μερικές φορές χρησιμοποιούσε το αξίωμα των κόμητων τού Κλερ.    Ο πρώτος κόμης τού Χέρτφορντ απεβίωσεε χωρίς απογόνους, και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ρότζερ ντε Κλερ 2ος κόμης τού Χέρτφορντ, από τον οποίο κατάγονταν οι μετέπειτα κόμητες τού Χέρτφορντ.

Ο γιος τού Γιλβέρτος ΦιτςΓκίλμπερτ ντε Κλερ κόμη τού Πέμπροκ, ήταν ο Ριχάρδος ντε Κλερ 2ος κόμης τού Πέμπροκ (απεβ. το 1176), γνωστός ως Strongbow, ηγέτης τής Νορμανδικής εισβολής στην Ιρλανδία. Ο πατέρας του είχε επίσης το παρωνύμιο Strongbow, επομένως είναι πιθανό να κληρονόμησε το παρωνύμιο από αυτόν.

Ο μοναχογιός τού Ριχάρδου απεβίωσε ενώ ήταν ακόμη ανήλικος, και οι πολλές ιρλανδικές και ουαλικές κτήσεις τού Strongbow πέρασαν μαζί με την κόρη του Ισαβέλλα στον σύζυγό της, Γουλιέλμο Μάρσαλ.  Μερικές από αυτές τις γαίες θα επέστρεφαν στην οικογένεια μέσω τού γάμου μίας από τις συγκληρονόμους τής Ισαβέλλας ντε Κλερ και τού Γουλιέλμου Μάρσαλ, τής Ισαβέλλας Μάρσαλ, με τον μακρινό εξάδερφό της, Γιλβέρτο ντε Κλερ 4ο κόμη τού Χέρτφορντ (απεβ. το 1230). Κληρονόμησε επίσης από τη μητέρα του τα κτήματα τού εκ μητρός παππού του Γουλιέλμου ΦιτςΡόμπερτ 2ου κόμη τού Γκλόστερ (απεβ. το 1183), συμπεριλαμβανομένης τής κομητείας και τής κυριότητας τού Γκλόστερ και τής κυριαρχίας τού Γκλάμοργκαν.

Η οικογένεια συνέχισε να κατέχει και τις δύο κομητείες μέχρι τις αρχές τού 14ου αι., όταν ο Γιλβέρτο ντε Κλερ 8ος κόμης τού Γκλόστερ απεβίωσε χωρίς απογόνους, και οι κομητείες εξαφανίστηκαν, ενώ οι εκτάσεις του μοιράστηκαν μεταξύ αρκετών αδελφών. Ο Ριχάρδος ντε Κλερ, μέλος μίας νεότερης γραμμής που τα μέλη της είχαν γίνει κύριοι τού Θόμοντ στην Ιρλανδία, κλήθηκε στο Κοινοβούλιο το 1309 -και ως εκ τούτου θεωρείται ότι έγινε- λόρδος Κλερ. Αλλά το τέλος τού νήπιου γιου του το 1321, λίγο μετά το δικό του τέλος, έφερε το τέλος τού τελευταίου κλάδου, που συνήθως ονομαζόταν ντε Κλερ, αν και η εξ αρρενογονίας γραμμή παρέμεινε τουλάχιστον έναν αιώνα αργότερα στους βαρόνους ΦιτςΓουόλτερ.

 Ο θυρεός 
δεξιά|μικρογραφία|321x321εσ|Σφραγίδα τού Γιλβέρτου ΦιτςΓκίλμπερτ κόμη τού Πέμπροκ.

Οι πρώτοι Κλερ φαίνεται να χρησιμοποιούσαν ένα οικόσημο με σειρίτια (chevron), όπως φαίνεται στις σφραγίδες τού Γιλβέρτου 1ου κόμη τού Πέμπροκ, και τής ανιψιάς του Ρόχεζ κόμισσας τού Λίνκολν. Ο Ριχάρδος «Strongbow» 2ος 

κόμης τού Πέμπροκ, θα το απλοποιούσε σε ένα οικόσημο με τρία σειρίτια, που ταιριάζουν με τα τρία ερυθρά σειρίτια σε χρυσό φόντο, που θα ήταν τα οικόσημα των Κλερ κομήτων του Χέρτφορντ. 

Γενεαλογία του Οίκου ντε Κλερ

Οικόσημα των ντε Κλερ

 Σημειώσεις 

 Paul R. Davis, «Τρία Κόκκινα Chevrons: Οι Clares: μια Δυναστεία Marcher στην Ουαλία, την Αγγλία και την Ιρλανδία», Logaston Press· έκδοση Ηνωμένου Βασιλείου (2013)
 JC Ward, «Μόδες στα μοναστικά κληροδοτήματα: τα θεμέλια της οικογένειας Clare, 1066–1314», Journal of Ecclesiastical History, τόμ. 32.4 (1981), σελ. 427–451.
 JC Ward, «Βασιλική υπηρεσία και ανταμοιβή: η οικογένεια Clare και το στέμμα, 1066–1154», Anglo-Norman Studies, τόμ. 11 (1988), σελ. 261–278.
 Michael Altschul, Μια βαρονική οικογένεια στη μεσαιωνική Αγγλία: The Clares, 1217–1314, The Johns Hopkins Press, Βαλτιμόρη, 1965. Βλέπε διαδικτυακή περίληψη .

 Αναφορές 

Βιβλιογραφία
 Round, John Horace (1911). "Clare (family)" . In Chisholm, Hugh (ed.). Encyclopædia Britannica. Vol. 6 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 423–424.
 Round, John Horace (1887). "Clare, de". In Stephen, Leslie (ed.). Dictionary of National Biography. Vol. 10. London: Smith, Elder & Co. pp. 375–376.


Κατηγορία:Αγγλονορμανδικές οικογένειες