Μονοπάτι των Δακρύων

To Μονοπάτι των Δακρύων (τσερόκι: ᎨᏥᎧᎲᏓ ᎠᏁᎬᎢ γκετσικάχβντα ανέγκβι, αγγλικά: Trail of Tears) είναι η ονομασία που δόθηκε στον εκτοπισμό των ιθαγενών της Βόρειας Αμερικής («Ινδιάνων») από τις εύφορες νοτιοανατολικές δασώδεις περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών προς την πιο άγονη Ινδιάνικη Επικράτεια, που βρίσκεται στη σημερινή πολιτεία της Οκλαχόμα. Οι εκτοπίσεις των ινδιάνικων φυλών αποτελούν ιστορική τομή και σηματοδοτούν το χαμηλότερο σημείο στις σχέσεις μεταξύ των ιθαγενών και της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο εκτοπισμός έλαβε χώρα στο πλαίσιο της αυξανόμενης, μετά το 1800, ανάγκης για γη εκ μέρους των Ευρωπαίων εποίκων και της συνακόλουθης επέκτασης των συνόρων της Βόρειας Αμερικής. Η μετεγκατάσταση αφορούσε τους λαούς των Μασκόγκι (Κρικ), Τσερόκι, Τσίκασο, Τσοκτό και Σέμινολ, οι οποίοι, λόγω της προσαρμογής τους στον τρόπο ζωής των αποίκων, αναφέρονταν και ως τα «Πέντε εκπολιτισμένα Έθνη» (Five Civilized Tribes). Στο πλαίσιο της ινδιάνικης πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών, η νομοθεσία νομιμοποίησε τον εκτοπισμό με τον Νόμο περί Απομάκρυνσης των Ινδιάνων (Indian Removal Act) του 1830. Μέσω των συνθηκών που διαπραγματεύτηκε ο πρόεδρος Άντριου Τζάκσον, οι ινδιάνικοι λαοί εξαναγκάστηκαν, μεταξύ 1831 και 1839, να εκχωρήσουν, να ανταλλάξουν ή να πουλήσουν τις προγονικές τους εκτάσεις στις νότιες πολιτείες ή να τις εγκαταλείψουν με τη χρήση στρατιωτικής βίας.

Η μετεγκατάσταση οργανώθηκε σε φάλαγγες και ακολουθούσε, υπό τη συνοδεία αμερικανικών στρατευμάτων, διάφορες πορείες προς τα δυτικά. Κατά τη διάρκεια της πορείας προς τα νεοϊδρυθέντα ινδιάνικα καταφύγια, περισσότερο από το ένα τέταρτο των εκτοπισμένων και των αφροαμερικανών σκλάβων που τους συνόδευαν πέθαναν από ασθένειες, εξάντληση, ψύχος και πείνα. Οι συνέπειες για τους ιθαγενείς υπήρξαν καταστροφικές και επεκτάθηκαν βαθιά μέχρι και το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Πέρα από τη δραματική μείωση των πληθυσμών, για τις φυλές που ήταν στενά δεμένες με την προγονική τους γη, σημειώθηκε πολιτιστική και πνευματική αποξένωση. Οι λαοί χωρίστηκαν σε ανατολικές και δυτικές φυλές. Στις περιοχές που τους παραχωρήθηκαν επήλθαν περαιτέρω διασπάσεις, καθώς και συγκρούσεις με άλλες μετεγκατεστημένες φυλές, ενώ με την επέκταση των Ηνωμένων Πολιτειών προς τα δυτικά ακολούθησαν νέοι εκτοπισμοί.

Παρά τα αιτήματα των ινδιάνικων λαών που επλήγησαν από τον εκτοπισμό, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών μέχρι σήμερα δεν έχει προβεί σε καμία επίσημη δήλωση σχετικά με τη συμμετοχή της στις εκτοπίσεις και τις συνέπειες που συνδέονται με αυτές. Ωστόσο, δύο από τις διαδρομές του Μονοπατιού των Δακρύων Τσερόκι (Cherokee Trail of Tears) εντάχθηκαν το 1987 στο Εθνικό Σύστημα Μονοπατιών των Ηνωμένων Πολιτειών προς τιμήν των θυμάτων.

 Προέλευση του όρου 
Η έκφραση Μονοπάτι των Δακρύων (Trail of Tears) αρχικά αναφερόταν στον βίαιο εκτοπισμό των Τσερόκι που καλύπτονταν από την αμερικανική νομοθεσία και στη μετεγκατάσταση των Τσοκτό. Οι Τσερόκι αποκαλούσαν τον εκτοπισμό  (στα τσερόκι «Ο δρόμος στον οποίο κλαίγαμε»), ο οποίος μεταφράστηκε στα αγγλικά ως Trail of Tears και έτσι διαδόθηκε. Στους Τσοκτό, η έκφραση αναφέρεται σε μια περιγραφή της μετεγκατάστασής τους που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 1831 στην εφημερίδα Arkansas Gazette, από έναν από τους σημαντικούς αρχηγούς, πιθανώς τον Τόμας Χάρκινς ή τον Νιτικέτσι (Nitikechi), ο οποίος την χαρακτήρισε ως «[…] trail of death and tears» («μονοπάτι θανάτου και δακρύων»). Άλλες εφημερίδες υιοθέτησαν αυτήν την έκφραση σε συντομευμένη μορφή ως Trail of Tears και τη διέδωσαν.

Ο όρος υιοθετήθηκε σταδιακά και για άλλες ινδιάνικες φυλές του νοτιοανατολικού τμήματος των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες εκτοπίστηκαν στο πλαίσιο του Indian Removal Act, και χρησιμοποιείται σήμερα για να περιγράψει τις συνολικές συνθήκες του εκτοπισμού των νοτιοανατολικών φυλών. Καμιά φορά η έκφραση χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει βίαιους ή αιματηρούς εκτοπισμούς ή μετεγκαταστάσεις άλλων ινδιάνικων λαών, για παράδειγμα για τον «Μακρύ Περίπατο» (αγγλικά: The Long Walk) του 1860, των Ναβάχο, που ήταν εγκατεστημένοι στο νοτιοδυτικό τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών.John Burnett: The Navajo Nation's Own 'Trail of Tears'  auf National Public Radio vom 14. Juni 2005. Abgerufen am 11. März 2009.

 Ιστορία 

 Ινδιανικές εγκαταστάσεις του 18ου αιώνα 
Κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, οι εκτεταμένες περιοχές εγκατάστασης των ινδιάνικων φυλών στον νοτιοανατολικό χώρο των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν ήδη μειωθεί σημαντικά, κυρίως λόγω συνθηκών και στρατιωτικών συγκρούσεων με τους εποίκους ευρωπαϊκής καταγωγής. Η παραμονή των ιθαγενών στις περιορισμένες αυτές εκτάσεις εξυπηρετούσε αρχικά τα συμφέροντα των αποικιοκρατικών δυνάμεων, καθώς οι περιοχές των φυλών λειτουργούσαν ως ζώνες ασφαλείας ανάμεσα στις διάφορες σφαίρες επιρροής τους. Ιδιαίτερα οι περιοχές των Τσερόκι και των Μασκόγκι στα ορεινά των πολιτειών Τζόρτζια, Βόρεια και Νότια Καρολίνα και Τενεσί διαχώριζαν μεταξύ τους τις γαλλικές, ισπανικές και βρετανικές ζώνες συμφερόντων.

Οι Σέμινολ είχαν ήδη αποδεκατιστεί γύρω στο 1800 από τον Πρώτο Πόλεμο των Σέμινολ και βρίσκονταν υπό την επιρροή των εποίκων της ισπανικής αποικίας της Φλόριντα, ενώ οι Τσοκτό και οι Τσίκασο κατοικούσαν σε εύφορες περιοχές της Αλαμπάμα και του Μισισίπι, νότια της γραμμής Μέισον-Ντίξον, οι οποίες χώριζαν τη γαλλική Λουιζιάνα από τις Δεκατρείς Αποικίες της βρετανικής αυτοκρατορίας. Η έλλειψη ενδιαφέροντος από τους λευκούς εποίκους προστάτευσε προσωρινά αυτές τις περιοχές από περαιτέρω απώλειες· μέχρι τότε οι ινδιάνικες περιοχές θεωρούνταν σε μεγάλο βαθμό αυτόνομα κρατικά εδάφη.

 Οικονομικές αλλαγές το 1800 
μικρογραφία|Με κόκκινο απεικονίζεται η λεγόμενη «Μαύρη Ζώνη» των ΗΠΑ (αγγ. Black Belt), περιοχές όπου οι αφροαμερικανοί αποτελούν πάνω από το 40% του πληθυσμού (2000)
Με την εφεύρεση της εκκοκκιστικής μηχανής για το βαμβάκι, που κατέστησε δυνατή την αποτελεσματική εκμετάλλευση της δουλικής εργασίας στις φυτείες και επομένως την καλλιέργεια βαμβακιού σε μεγάλη κλίμακα, αυξήθηκε δραματικά η ανάγκη των λευκών εποίκων για νέες και εκτεταμένες γεωργικές εκτάσεις στον νοτιοανατολικό χώρο. Ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον παρουσίαζε η περιοχή που έγινε γνωστή ως Black Belt («Μαύρη Ζώνη»), δηλαδή μια λωρίδα γης με εξαιρετικά εύφορα εδάφη κατάλληλα για βαμβάκι που κατοικούσαν πολλοί αφροαμερικανοί δούλοι η οποία εκτείνεται από τη Βόρεια Καρολίνα έως τη Λουιζιάνα.

Η οικονομική άνθηση των νοτίων πολιτειών συνέβαλε στην αύξηση της ευημερίας των ινδιάνικων εθνών της περιοχής. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό έπαιξε το γεγονός ότι οι πέντε φυλές διέθεταν ήδη μακρά παράδοση δουλοκτησίας. Οι δούλοι ήταν κυρίως αιχμάλωτοι πολέμου ή άτομα που είχαν απαχθεί από άλλες φυλές, ιθαγενικής, αφροαμερικανικής ή ευρωπαϊκής καταγωγής. Σε αντίθεση με το σύστημα δουλείας των λευκών εποίκων, οι ινδιάνικοι δούλοι θεωρούνταν μέρος της οικογένειας και ζούσαν σε μεγάλο βαθμό αυτόνομα, αν και όφειλαν στους ιδιοκτήτες τους μέρος της εργασίας τους, κάτι που είχε σημαντική επίδραση στην επιτυχία της ινδιάνικης αγροτικής οικονομίας. Παράλληλα, η αυξανόμενη δίψα για γη, η παρουσία κερδοσκόπων γης και η εγκατάσταση μεγάλων φυτειών άρχισαν να απειλούν σοβαρά τα εδάφη των νοτιοανατολικών φυλών. Υπό την πίεση της αμερικανικής κυβέρνησης συνάφθηκαν νέες συνθήκες παραχώρησης γηςΒλ. για παράδειγμα τον πίνακα με τις συνθήκες εκχώρησης γης των Τσερόκι στο βιβλίο  ISBN 0-8032-9410-7, Πίνακας 6, Nineteenth-Century Cherokee Eastern Land Cessions, σ. 55 (στα αγγλικά), ή των Τσίκασο στο Colin Gordon Calloway: The American Revolution in Indian Country: Crisis and Diversity in Native American Communities. Cambridge University Press, 1995, ISBN 0-521-47569-4, Tchoukafala: The continuing Chickasaw struggle for Independence, σ. 213–243 (στα αγγλικά). και έγιναν αγορές από λευκούς εποίκους, γεγονός που οδήγησε σε περαιτέρω μείωση των περιοχών των φυλών.

 Εκπολιτισμός και αφομοίωση 
Η πίεση που ασκήθηκε στους ινδιάνικους λαούς από την ακόρεστη δίψα των λευκών εποίκων για γη αυξήθηκε σημαντικά και προκάλεσε βαθιές αλλαγές στον τρόπο ζωής και στον πολιτισμό τους. Με την εντεινόμενη παρουσία των λευκών εποίκων στην περιοχή, διαδόθηκε και ο χριστιανισμός μεταξύ των ινδιάνικων εθνών, ιδιαίτερα χάρη στη δράση της Εκκλησία της Μοραβίας γύρω στο 1800.Μια επισκόπηση της ιεραποστολικής δραστηριότητας της Εκκλησίας της Μοραβίας μεταξύ ινδιάνικων φυλών είναι διαθέσιμη διαδικτυακά στα αρχεία του Κολλεγίου Wheaton στη διεύθυνση Records of Moravian Missions Among American Indians (στα αγγλικά). In: Billy Graham Center. Wheaton College, αρχειοθετήθηκε από το αρχικό στις 9 Μαΐου 2008, ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2009. Παράλληλα, η μείωση των εδαφών τους επέβαλε αλλαγές στα παραδοσιακά πρότυπα οικισμών — για παράδειγμα, οι Τσερόκι άρχισαν να ζουν σε κοινότητες που θύμιζαν τις ευρωπαϊκές, με ατομική καλλιέργεια της γης. Η οικονομική ανάπτυξη του Νότου συνέβαλε στη δημιουργία μιας εύπορης τάξης ινδιάνων γαιοκτημόνων, όπως δείχνει χαρακτηριστικά η περίπτωση του αρχηγού των Τσερόκι Τζον Ρος.Η σημασία του Τζον Ρος για την εξέλιξη της αφομοίωσης και της αντίστασης απέναντι στον εκτοπισμό παρουσιάζεται, για παράδειγμα, στο έργο των Theda Perdue και Michael D. Green: The Cherokee Nation and the Trail of Tears, Viking, 2007, ISBN 978-0-670-03150-4 (στα αγγλικά), ή στη βιογραφία John Ross – Chief of the Cherokee (στα αγγλικά), η οποία διατίθεται διαδικτυακά από τη φυλή Georgia Tribe of Eastern Cherokee (πρόσβαση στις 10 Μαρτίου 2009). Οι ινδιάνικες κοινότητες ανέπτυξαν πολιτικά και δικαστικά συστήματα παρόμοια με εκείνα των αμερικανοευρωπαίων, ίδρυσαν σχολεία και υιοθέτησαν ολοένα και περισσότερο τον τρόπο ζωής των λευκών γειτόνων τους. Οι Τσερόκι ανέπτυξαν μάλιστα δική τους γραφή και εξέδωσαν την πρώτη εφημερίδα στα αγγλικά και στη γλώσσα τους.

Η προσαρμογή αυτή έγινε αφενός υπό την πίεση της αμερικανικής κυβέρνησης, η οποία θεωρούσε την αφομοίωση και τον εκπολιτισμό των ιθαγενών ως μέσο προστασίας τους, αποφυγής συγκρούσεων και ενίσχυσης του εμπορίου. Αφετέρου, ορισμένοι ινδιάνικοι αρχηγοί ήλπιζαν ότι με αυτόν τον τρόπο θα εξασφάλιζαν θέση μέσα στη δομή της αμερικανικής κοινωνίας και θα προστάτευαν τα εδάφη τους από νέες κατασχέσεις ή εκτοπισμούς. Ο υψηλός βαθμός εκπολιτισμού αυτών των φυλών, όπως τον αντιλαμβάνονταν οι λευκοί, οδήγησε στη διαμόρφωση του όρου «Πέντε Εκπολιτισμένα Έθνη», που αναφερόταν στους Τσερόκι, Τσοκτό, Τσίκασο, Μασκόγκι και Σέμινολ (οι τελευταίοι επηρεασμένοι από τις ισπανικές ιεραποστολές). Παρ’ όλα αυτά, η πλήρης κοινωνική αποδοχή τους ως ισότιμων μελών της λευκής κοινωνίας δεν επήλθε ποτέ. Οι περισσότεροι έποικοι εξακολουθούσαν να θεωρούν τους ινδιάνους κατώτερη φυλή, υποδεέστερη πολιτισμικά και πνευματικά. Μέσα στις ίδιες τις φυλές, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού αντιτάχθηκαν έντονα στην αφομοίωση, γεγονός που προκάλεσε βαθιές εσωτερικές συγκρούσεις. Αυτό φάνηκε ιδιαίτερα στους Μασκόγκι (γνωστούς και ως Κρικ), των οποίων η μεγάλη και ισχυρή συνομοσπονδία διασπάστηκε σε δύο μέρη, οδηγώντας τελικά σε εμφύλιο πόλεμο.

 Νόμος περί Απομάκρυνσης των Ινδιάνων (Indian Removal Act) 
μικρογραφία|Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Άντριου Τζάκσον
Οι λευκοί έποικοι των νοτιοανατολικών πολιτειών άρχισαν στις αρχές του 19ου αιώνα να ασκούν ολοένα και μεγαλύτερη πίεση στις τοπικές τους κυβερνήσεις. Ζητούσαν να εκκενωθούν οι περιοχές των ινδιάνικων φυλών, ώστε η γη –και ιδιαίτερα μετά την ανακάλυψη χρυσού στη Τζόρτζια το 1829– τα κοιτάσματα και οι φυσικοί πόροι να παραδοθούν στη διάθεση των λευκών.

Για να τεθεί η απαραίτητη μετεγκατάσταση των Ινδιάνων σε νομική βάση, η Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών ψήφισε στις 24 Απριλίου 1830 τον Νόμο περί Απομάκρυνσης των Ινδιάνων (αγγλικά Indian Removal Act),Michigan State University:, μεταγραφή του U.S. Government: The Indian Removal Act of 1830  (αρχειοθετήθηκε στις 26 Μαΐου 2010 μέσω του Internet Archive 20100526100934) (αγγλικά) Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2009 τον οποίο ενέκρινε και η Βουλή των Αντιπροσώπων στις 26 Μαΐου του ίδιου έτους. Με την υποστήριξη των νοτίων πολιτειών και παρά την αντίσταση σημαντικών πολιτικών, όπως ο Θεόδωρος Φρέλινγκχουζεν και ο Ντέιβιντ Κρόκετ, ο Άντριου Τζάκσον υπέγραψε τον νόμο στις 28 Μαΐου 1830. Ο νόμος αυτός του έδινε την εξουσία να διεξάγει διαπραγματεύσεις με τις φυλές και τα έθνη που ζούσαν εντός της επικράτειας των Ηνωμένων Πολιτειών, με σκοπό την ανταλλαγή των γαιών τους με περιοχές στην Ινδιάνικη Επικράτεια (Indian Territory). Οι περιοχές αυτές, που είχαν αποκτηθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω της Αγοράς της Λουιζιάνα, δεν αποτελούσαν ακόμη τμήμα του ομοσπονδιακού συστήματος των Η.Π.Α. και βρίσκονταν στην περιοχή της σημερινής Οκλαχόμα.Μια συλλογή με τα σημαντικότερα έγγραφα που σχετίζονται με τον Νόμο περί Απομάκρυνσης των Ινδιάνων διατίθεται από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου υπό τον τίτλο Library of Congress: Primary Documents in American History - Indian Removal Act (αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2009

Τα ινδιάνικα έθνη αντέδρασαν με διαφορετικούς τρόπους στη νέα νομοθεσία. Οι Τσοκτό, για παράδειγμα, παραιτήθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1830 από τα εδάφη τους ανατολικά του ποταμού Μισσισσίππη και έλαβαν ως αντάλλαγμα γη δυτικά του ποταμού. Οι Τσερόκι προσπάθησαν να ενισχύσουν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα και να αντισταθούν μέσω νομικών μέσων στις διάφορες συνθήκες εκχώρησης γης. Ωστόσο, στο πλαίσιο της πολιτικής απομάκρυνσης των Ινδιάνων (Indian Removal), οι προσφυγές που υπέβαλε το έθνος τους απορρίφθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο.Κείμενο της απόφασης στην κεντρική υπόθεση Έθνος των Τσερόκι εναντίον Τζόρτζια, 30 ΗΠΑ 1, Cherokee Nation v Georgia, 30 U.S. 1 (1831)/, 30 U.S. 1 (1831)  (αντίγραφο αποθηκευμένο στις 12 Ιανουαρίου 2009 στο Internet Archive) (στα αγγλικά). Πρόσβαση στις 11 Μαρτίου 2009. Οι Σέμινολ, αντιθέτως, αρνήθηκαν κάθε προσπάθεια ειρηνικής μετεγκατάστασης και αντιστάθηκαν στρατιωτικά κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Πολέμου των Σέμινολ.

 Εξορία και μετεγκατάσταση των Ινδιάνων 

 Φυλή των Τσοκτό 

 Συνθήκη του Ρυακίου του Χορευτού Κουνελίου 
Το χώρο εγκατάστασης του έθνους Τσοκτό κάλυπτε μέχρι το 1800 μεγάλα τμήματα των σημερινών πολιτειών Μισισίπις, Αλαμπάμα, Άρκανσο και Λουιζιάνα. Μέσω μιας σειράς συνθηκών το έθνος αρχικά εκτοπίστηκε σε περιοχές βόρεια της γραμμής Μέισον-Ντίξον, μέχρι που τελικά, μετά την ψήφιση του Νόμου περί Απομάκρυνσης των Ινδιάνων, με τη Συνθήκη του Ρυακίου του Χορευτού Κουνελιού (Treaty of Dancing Rabbit Creek) αντάλλαξε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών του με νέες περιοχές στην Ινδιάνικη Επικράτεια.

Στη συνθήκη, που υπογράφηκε υπό την πίεση της αμερικανικής κυβέρνησης στις 27 Σεπτεμβρίου 1830 και τέθηκε σε ισχύ στις 24 Φεβρουαρίου 1831, οι Τσοκτό παρέδωσαν στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση περίπου 45.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης (μια έκταση συγκρίσιμη με το μέγεθος της Ελβετίας) και έλαβαν ως αντάλλαγμα περίπου 61.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στην περιοχή της σημερινής Οκλαχόμα. Η συνθήκη, με την οποία το έθνος παραιτήθηκε από την κυριαρχία του, δεν είχε την έγκριση του λαού, ο οποίος σε προηγούμενες συνελεύσεις και συμβούλια είχε εκφραστεί κατά της μετεγκατάστασης. Ωστόσο, οι ινδιάνοι διαπραγματευτές Γκρίνβουντ Λεφλόρ, Μουσολατούμπι και Νιτουκάτσι δεν διέκριναν άλλη δυνατότητα προκειμένου να εξασφαλίσουν στο λαό τους έστω ένα υπόλειμμα των αρχικών εδαφών της φυλής. Επίσης, με τη συνθήκη οι ινδιάνοι που παρέμειναν στο Μισισιπή έγιναν πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών — από το γεγονός αυτό οι ηγέτες των Τσοκτό προσδοκούσαν καλύτερη προστασία για όσους δεν ήθελαν να συμμετάσχουν στη μετεγκατάσταση.

 Εξαναγκαστική μετεγκατάσταση τον Φθινόπωρο του 1831 
Η «εθελοντική» μετεγκατάσταση των Τσοκτό (Choctaw), που υπολογίζονταν σε 15.000 έως 20.000 άτομα, μαζί με περίπου 1.000 Αφροαμερικανούς σκλάβους, οργανώθηκε από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση σε τρεις ομάδες. Η πρώτη και μεγαλύτερη από αυτές περιλάμβανε περίπου 4.000 ανθρώπους, των οποίων η μεταφορά μέσω του λεγόμενου water way (δηλαδή «υδάτινης οδού») είχε προγραμματιστεί για τον Οκτώβριο του 1831. Τα καθήκοντα των «Removal Agents» (πρακτόρων μετεγκατάστασης), που διορίστηκαν από την κυβέρνηση υπό την εποπτεία του Τζορτζ Στρόθερ Γκέινς, περιλάμβαναν τον σχεδιασμό των διαδρομών προς το Ινδιάνικο Έδαφος σε απόσταση περίπου 650 χιλιομέτρων, καθώς και την προμήθεια κάρων, αλόγων, πλοίων, προμηθειών και τροφίμων, τόσο για το ταξίδι όσο και για τις πρώτες ημέρες μετά την άφιξη στους νέους τόπους εγκατάστασης.

Ωστόσο, μεταξύ των πρακτόρων επικρατούσε διαφωνία ως προς την επιλογή των διαδρομών και την οργάνωση των φάλαγγων. Η πρώτη ομάδα των Τσοκτό, φτάνοντας στα σημεία συγκέντρωσης στο Βίκσμπεργκ του Μισισίπι και στο Μέμφις του Τενεσί, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια ασαφή και χαοτική κατάσταση. Αν και η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί πως θα τους επιτρεπόταν να πάρουν μαζί τους τα κοπάδια τους, αναγκάστηκαν να τα αφήσουν πίσω, με τη δέσμευση πως θα τους χορηγούνταν ισάξια ζώα στο Ινδιάνικο Έδαφος. Λόγω της επιδείνωσης των καιρικών συνθηκών, οι πράκτορες αποφάσισαν να μεταφέρουν τους Τσοκτό που βρίσκονταν στο Μέμφις μέσω μιας βόρειας διαδρομής, ενώ τα μέλη της φυλής που είχαν συγκεντρωθεί στο Βίκσμπεργκ να ακολουθήσουν τη νότια διαδρομή προς το Ινδιάνικο Έδαφος.
μικρογραφία|Ο Τζόρτζ Χάρκιν, αρχηγός των Τσοκτό κατά τη διάρκεια της μετεγκατάστασης

 Διαδρομή Μέμφις – Λιτλ Ροκ 
Περίπου 2.000 Τσοκτό που είχαν συγκεντρωθεί στο Μέμφις επιβιβάστηκαν στα ατμόπλοια που είχαν διατεθεί και ξεκίνησαν να ακολουθούν τον ποταμό Άρκανσο. Ωστόσο, λίγες ημέρες μετά την αναχώρησή τους, ξέσπασαν ισχυρές βροχοπτώσεις που προκάλεσαν πλημμύρες, αναγκάζοντας τα πλοία να προσαράξουν στο Άρκανσο Ποστ. Στη στεριά δεν υπήρχαν καταλύματα για τόσο μεγάλο αριθμό ανθρώπων, ούτε κουβέρτες ούτε προμήθειες είχαν προβλεφθεί για τέτοιες συνθήκες. Η συνεχής βροχή και η επακόλουθη χιονοθύελλα, στην οποία οι Τσοκτό εκτέθηκαν χωρίς καμία προστασία για αρκετές ημέρες, προκάλεσαν τον θάνατο πολλών. Ιδιαίτερα επλήγησαν τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι.

Τα δύο πλοία, το «Reindeer» και το «Walter Scott», ακινητοποιήθηκαν λόγω παγετού, καθιστώντας αδύνατη τη συνέχιση του ταξιδιού μέσω του ποταμού. Μόνο οκτώ ημέρες αργότερα έφτασαν από το Λιτλ Ροκ σαράντα κυβερνητικά βαγόνια γεμάτα κουβέρτες και τρόφιμα. Οι άνδρες αυτοί περισυνέλεξαν τους επιζώντες στο Άρκανσο Ποστ και τους μετέφεραν αρχικά στο Φορτ Σμιθ και από εκεί στο Λιτλ Ροκ. Μετά την άφιξη των πρώτων κάρων, τον Νοέμβριο του 1831, ένας από τους ηγέτες της φυλής – πιθανώς ο Θώμας Χάρκνις ή ο Νιτικέτσι– χρησιμοποίησε, σε μια συνομιλία με δημοσιογράφο της Arkansas Gazette, τον όρο «Trail of Tears» (Μονοπάτι των Δακρύων).

 Διαδρομή Βίκσμπεργκ - Λιτλ Ροκ 
Οι Τσοκτό που ανέμεναν τη μεταφορά τους από το Βίκσμπεργκ επιβιβάστηκαν επίσης σε δύο πλοία, το «Talma» και το «Cleopatra». Τα πλοία επρόκειτο να κινηθούν κατά μήκος του Μισισίπι, να μπουν στον ποταμό Ρεντ και στη συνέχεια να ανεβούν τον ποταμό Ουατσιτά έως το Κάμντεν, στην τότε Επικράτεια του Άρκανσο. Από εκεί, οι Τσοκτό θα διένυαν τα υπόλοιπα περίπου 100 χιλιόμετρα προς τους νέους τόπους εγκατάστασης με βαγόνι. Η μεταφορά μέσω των ποταμών διεκόπη πρόωρα, στο Μονρόε της Λουιζιάνα, λόγω βλάβης στη μηχανή του Τάλμα. Οι Τσοκτό αναγκάστηκαν να παραμείνουν εκεί και να μεταφέρονται σταδιακά με το Cleopatra. Οι βροχοπτώσεις και η χιονοθύελλα επηρέασαν αυτήν την ομάδα λιγότερο, καθώς η γύρω δασώδης περιοχή προσέφερε κάποια προστασία και οι λευκοί κάτοικοι μοιράστηκαν γενναιόδωρα τις προμήθειές τους με τους πρόσφυγες. Λίγο αργότερα η νότια ομάδα έφτασε στο ενδιάμεσο σημείο του ταξιδιού, το Κάμντεν. Οι προετοιμασίες που είχαν γίνει από τους πράκτορες εκεί ήταν εντελώς ανεπαρκείς – υπήρχαν μόλις δώδεκα βαγόνια και οι μερίδες τροφίμων δεν επαρκούσαν. Εκτός από τα μικρά παιδιά και τους πιο αδύναμους, οι Τσοκτό αναγκάστηκαν να συνεχίσουν πεζοί. Οι αγρότες κατά μήκος της διαδρομής εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη τους και χρέωναν για τις προμήθειες τρεις έως τέσσερις φορές πάνω από τη συνηθισμένη τιμή. Διάφορες επιδημίες – μεταξύ αυτών τύφος και διφθερίτιδα – καθυστέρησαν περαιτέρω το ταξίδι. Για να διανύσουν την απόσταση των λίγο πάνω από 100 χιλιομέτρων από το Κάμντεν έως τον ποταμό Μάουντεϊν Φορκ χρειάστηκαν σχεδόν τρεις μήνες.

 Μετεγκατάσταση του φθινόπωρου του 1832 
Αν και ο Γκέινς γνώριζε ότι η μετακίνηση μέσω της νότιας, συντομότερης διαδρομής είχε διεξαχθεί πιο ομαλά και με λιγότερες απώλειες, για άγνωστους λόγους επέλεξε και πάλι το 1832 τη βόρεια διαδρομή. Όταν οι Τσοκτό κινήθηκαν προς το Βίκσμπερκ για να μεταφερθούν ομαδικά στη Δύση, ξέσπασε στην περιοχή επιδημία χολέρας. Οι Ινδιάνοι, που επλήγησαν εξίσου, πέθαιναν κατά εκατοντάδες [1]. Η πόλη ήταν σχεδόν ερημωμένη και δεν υπήρχαν διαθέσιμες προμήθειες. Τα πληρώματα των πλοίων που είχαν ναυλωθεί για τη μεταφορά των Τσοκτό είχαν επίσης εγκαταλείψει την πόλη για να γλιτώσουν από την ασθένεια. Ο πράκτορας Φράνσις Γ. Άρμστρονγκ, που ηγείτο μιας ομάδας περίπου 1.000 Τσοκτό καθ’ οδόν προς το Βίκσμπεργκ, πληροφορήθηκε για την επιδημία και αποφάσισε αυθόρμητα να οδηγήσει την ομάδα του προς το Μέμφις, ώστε να συνεχίσουν από εκεί μέσω της νότιας διαδρομής. Η ομάδα του Άρμστρονγκ έφτασε σχεδόν ακέραιη και χωρίς άλλα απρόοπτα στο Ινδιάνικο Έδαφος. Ο Γκέινς κατάφερε τελικά να βρει πλήρωμα μόνο για ένα από τα δύο πλοία, το «Brandywine», στο οποίο επιβιβάστηκαν περίπου 2.000 άτομα. Λίγο μετά τον απόπλου, άρχισαν δυνατές βροχές και, λόγω των πλημμυρών, η πλεύση καθίστατο αδύνατη. Οι επιβάτες αποβιβάστηκαν περίπου 110 χιλιόμετρα πριν από τον προορισμό τους, στο Ροκ Ρόου. Εκεί δεν υπήρχαν καθόλου προμήθειες, ούτε κάρα ούτε άλογα, και μεγάλο μέρος του δρόμου προς το Λιτλ Ροκ – σχεδόν 50 χιλιόμετρα – βρισκόταν κάτω από το νερό. Ύστερα από τέσσερις εξαντλητικές ημέρες πορείας, οι επιζώντες έφτασαν τελικά στο Λιτλ Ροκ, όπου έλαβαν φαρμακευτική περίθαλψη, τροφή και ρουχισμό και ενώθηκαν με την ομάδα του Άρκστρονγκ.

 Μετεγκατάσταση το φθινόπωρο του 1833 και εκτοπισμοί μετά το 1833 
Η τρίτη και τελευταία μετεγκατάσταση που διατάχθηκε από την κυβέρνηση πραγματοποιήθηκε το επόμενο έτος. Ο Γκέινς αποφάσισε ξανά να ακολουθήσει τη διαδρομή μέσω του Βίκσμπεργκ, αλλά σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια, τον Οκτώβριο εμφανίστηκαν στα σημεία συγκέντρωσης μόνο περίπου 1.000 Τσοκτό. Οι έντονες βροχοπτώσεις δεν σημειώθηκαν εκείνη τη χρονιά και η μετακίνηση προς το Ινδιάνικο Έδαφος πραγματοποιήθηκε όπως είχε προγραμματιστεί.

Για τους περίπου 6.000 Τσοκτό που παρέμειναν στο Μισισίπι, οι συνθήκες επιδεινώνονταν όλο και περισσότερο. Τα υποσχεμένα πολιτικά δικαιώματα αποδείχθηκαν ανεπαρκή για να προστατεύσουν τους Ινδιάνους· έγιναν επανειλημμένα στόχος ρατσιστικών επιθέσεων, υπέστησαν διώξεις και απαλλοτριώσεις. Το 1836, μια ακόμη ομάδα περίπου 1.000 Τσοκτό αποφάσισε να μετακινηθεί προς το Ινδιάνικο Έδαφος, 1.600 ακολούθησαν ένα χρόνο αργότερα, ενώ άλλες μικρότερες ομάδες εγκατέλειψαν το Μισισίπι τα επόμενα χρόνια και τις επόμενες δεκαετίες, εξαιτίας της συνεχούς επιδείνωσης των συνθηκών διαβίωσης. Γύρω στο 1910, στο αρχικό εδαφικό τους κέντρο ζούσαν μόλις περίπου 1.250 Τσοκτό. Οι απόγονοι των Ινδιάνων που είχαν παραμείνει συγκεντρώθηκαν τη δεκαετία του 1940, σύμφωνα με τον «Νόμο για την Αναδιοργάνωση των Ινδιάνων» (Indian Reorganization Act), υπό την ονομασία «Φυλή Τσοκτό του Μισισίπι» (Mississippi Band of Choctaw Indians) και απέκτησαν δικά τους καταυλισμένα εδάφη στο Μισισίπι.

 Εκτιμώμενες απώλειες 
Ακριβείς αριθμοί για τους εκτοπισμένους Τσοκτό δεν υπάρχουν. Με βάση τον συνολικό αριθμό των περίπου 15.000 ατόμων που μετεγκαταστάθηκαν, διάφορες εκτιμήσεις καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι μόνο κατά τη διάρκεια των εκστρατειών μετεγκατάστασης που οργανώθηκαν από την κυβέρνηση πέθαναν περίπου 2.500 άνθρωποι. Δεν υπάρχουν στοιχεία για το πόσοι από τους εκτοπισμένους πέθαναν καθ’ οδόν προς τα σημεία συγκέντρωσης, μετά την άφιξή τους στο Ινδιάνικο Έδαφος ή κατά τις επόμενες μετεγκαταστάσεις.

 Μασκόγκι 

 Διάλυση της Συνομοσπονδίας 
Στα μέσα του 18ου αιώνα οι Μασκόγκι, που από τους εποίκους αναφέρονταν ως Κρικ, αποτελούσαν μία από τις πιο ισχυρές και επιδραστικές εθνότητες του Νότου. Η συνομοσπονδία διαφόρων φυλών, μεταξύ των οποίων οι Κουσάτα (Coushatta), Γιάμακραβ (Yamacraw), Σάουνι (Shawnee) και Αλαμπάμα (Alabama), διέθετε τουλάχιστον 40 χωριά στη Τζόρτζια, την Αλαμπάμα, το Τενεσί και τη Φλόριντα και εκτιμώμενη πολεμική δύναμη 1.250 έως 6.000 μαχητών.

Στο πλαίσιο της, κατά τόπους, αποδοχής ή απόρριψης της προσαρμογής στις συνήθειες ζωής των λευκών εποίκων, η συνομοσπονδία διασπάστηκε κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας προς το τέλος του αιώνα. Οι φυλές που ζούσαν πιο απομακρυσμένες, οι λεγόμενοι «Άνω Κρικ» (Upper Creek) στην κοιλάδα του Αλαμπάμα, απέρριπταν την αφομοίωση. Στάθηκαν τόσο κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης όσο και στον Αγγλοαμερικάνικο πόλεμο του 1812 στο πλευρό των Βρετανών. Οι πρώην σύμμαχοί τους, οι «Κάτω Κρικ» (Lower Creek), που ζούσαν κατά μήκος των ποταμών Τσαταχούτσι, Όκμουλγκι και Φλιντ κοντά στους λευκούς, συμμορφώνονταν σε μεγάλο βαθμό ουδέτερα ή υπέρ της αμερικανικής πλευράς. Η σύγκρουση κορυφώθηκε το 1813–1814 στον «Πόλεμο των Κόκκινων Ράβδων» (Red Stick War), έναν εμφύλιο ανάμεσα στο αντι-αμερικανικό κόμμα και το κόμμα υπέρ της ενσωμάτωσης εντός των Μασκόγκι. Με τη νίκη των προσαρμοζόμενων, προαμερικανικών Μασκόγκι και των αμερικανικών πολιτοφυλακών που τους υποστήριξαν υπό τον Άντριου Τζάκσον στη μάχη του «Horseshoe Bend», το κύμα αντίστασης των παραδοσιακών ομάδων σπάστηκε οριστικά και αυτές παραδόθηκαν τον Αύγουστο του 1814.

 Συνθήκες παραχώρησης γης 
μικρογραφία|O Ουίλιαμ Μάκιντος, υπογράφων της Συνθήκης των Ίντιαν Σπρινγκς. Από τον Τσαρλς Μπιρντ Κινγκ
Ο Άντριου Τζάκσον εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση μετά τον εμφύλιο πόλεμο για να εξαναγκάσει τους ηττημένους Άνω Κρικ και τους συμμάχους του Κάτω Κρικ, τους οποίους κατηγόρησε για συμμετοχή στην εξέγερση, να υπογράψουν τον «Σύμφωνο του Φορτ Τζάκσον» (Treaty of Fort Jackson). Στη συνθήκη αυτή οι Μασκόγκι παραιτήθηκαν από τα δικαιώματά τους σε πάνω από το ήμισυ της γης τους — περίπου 81.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα (έκταση συγκρίσιμη με την Αυστρία) — υπέρ των Ηνωμένων Πολιτειών. Από αυτή την έκταση προήλθε η πολιτεία της Αλαμπάμα. Μεμονωμένες φυλές των Μασκόγκι πώλησαν σταδιακά περαιτέρω γη, παρότι η κυβέρνηση των Μασκόγκι απειλούσε με τη θανατική ποινή όποιον πουλούσε επιπλέον εδαφικά τμήματα της φυλής. Έτσι, για παράδειγμα, ο Ουίλιαμ Μάκιντος υπέγραψε μαζί με άλλους ηγέτες των Μασκόγκι στις 12 Φεβρουαρίου 1825 τη Συνθήκη του «Indian Springs», με την οποία μεγάλα τμήματα του εναπομείναντος εδάφους παραχωρήθηκαν στη Τζόρτζια. Μόλις μετά την επικύρωση της συνθήκης, ο Μάκιντος δολοφονήθηκε τον Μάιο του ίδιου έτους από μια ομάδα Μασκόγκι υπό τον Μενάουα, ως αντίποινα για την — θεωρούμενη ως προδοτική — παραχώρηση.

Το συμβούλιο των Μασκόγκι υπό την ηγεσία του Οποθλεγιαχόλα διαμαρτυρήθηκε επιτυχώς κατά της συνθήκης. Μέσω μιας νέας συμφωνίας, της Συνθήκης της Ουάσινγκτον του 1826, η προηγούμενη συνθήκη ακυρώθηκε. Έτσι η Συνθήκη του «Indian Springs» αποτελεί τη μόνη επικυρωμένη συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και μιας ινδιάνικης εθνότητας που ποτέ ακυρώθηκε. Ωστόσο, η κυβέρνηση της Τζόρτζια αρνήθηκε να αναγνωρίσει την ακύρωση του 1826 και συνέχισε τους εκτοπισμούς. Χωρίς περαιτέρω παρέμβαση από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, οι Κάτω Κρικ αναγκάστηκαν βίαια να εγκαταλείψουν τα εδάφη τους και μετακινήθηκαν σε μικρές ομάδες προς το Ινδιάνικο Έδαφος.

Οι περίπου 20.000 εναπομείναντες Άνω Κρικ στην Αλαμπάμα περιορίσθηκαν περαιτέρω από τη νομοθεσία της πολιτείας· μεταξύ άλλων τους απαγορεύτηκε η εγκαθίδρυση κυρίαρχων φυλετικών κυβερνήσεων. Σε νέα διαμαρτυρία οι Άνω Κρικ απεύθυναν έκκληση για βοήθεια προς τον Τζάκσον, που είχε εκλεγεί πλέον πρόεδρος. Αντί για βοήθεια, ωθήθηκαν να υπογράψουν τη Συνθήκη του Κουσέτα, με την οποία το έδαφος των Μασκόγκι διαμερίστηκε σε ατομικές παραχωρήσεις. Με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση και οι διάφοροι άλλοι που εισέβαλλαν στη γη των Ινδιάνων απέκτησαν πρόσβαση στα εδάφη της φυλής χωρίς να υποχρεούνται να σεβαστούν τις ανώτερες ομοσπονδιακές συμφωνίες. Σε ινδιάνους ιδιοκτήτες ασκήθηκε σταδιακά αυξανόμενη πίεση· σημειώθηκαν λεηλασίες και κάψιμο αγροκτημάτων προκειμένου να εξαναγκαστούν μεμονωμένες οικογένειες να εγκαταλείψουν τη γη τους. Η σύγκρουση μεταξύ Μασκόγκι και λευκών εποίκων κορυφώθηκε τελικά στον Πόλεμο των Κρικ του 1836. Οι εχθροπραξίες έλαβαν τέλος με τη βίαιη μετεγκατάσταση των εναπομεινάντων Μασκόγκι, που καλύφθηκε από τον Νόμο περί Απομάκρυνσης των Ινδιάνων (Indian Removal Act).

 Αλληλουχία μετεγκαταστάσεων και εκτοπισμών 
Μετά την επικύρωση της Συνθήκης του «Indian Springs» το 1825, μικρότερες, εύπορες ομάδες — κυρίως από το περιβάλλον της οικογένειας Μάκιντος — εγκατέλειψαν τα εδάφη τους προς τα δυτικά. Συνολικά περίπου 1.000 έως 1.300 Μασκόγκι με τους σκλάβους τους μετανάστευσαν στο Κοιλάδι του Άρκανσο, στο τμήμα του Ινδιάνικου Εδάφους που τους είχε οριστεί. Με αυτόν τον τρόπο εξασφάλισαν προνομιακά και γεωργικά ελκυστικά κτήματα και δημιούργησαν μια καλή αφετηρία για την προσωπική τους ευημερία. Άλλες ομάδες και επιζώντες του Πολέμου του Κόκκινου Κλαδιού εντάχθηκαν στους Σέμινολ ή συγγενικά τους πρόσωπα σε περιοχές που δεν είχαν ακόμη προσβληθεί από τους εκτοπισμούς.

Μετά τον Πόλεμο των Κρικ του 1836 περίπου 2.500 Μασκόγκι συλλέχθηκαν στην Αλαμπάμα και οδηγήθηκαν στη Μοντγκόμερι. Μεταξύ τους ήταν και μερικές εκατοντάδες μαχητές που φυλακίστηκαν και μεταφέρθηκαν υπό ισχυρή φρούρηση. Η απέλαση αυτής της ομάδας έγινε μέσω του ποταμού Αλαμπάμα· οι Μασκόγκι μεταφέρθηκαν κατά μήκος του ποταμού μέχρι τον Κόλπο του Μεξικού και στη συνέχεια μέσω του Μισισιπή και του Αρκάνσας μέχρι το «Φορτ Γκίμπσον» στο Ινδιάνικο Έδαφος. Στις ίδιες διαδρομές, τα έτη 1836 και 1837, ακολούθησαν άλλες 14.000 Μασκόγκι, οι οποίοι σχεδόν δεν μπορούσαν να πάρουν μαζί τους παρά ό,τι είχαν επάνω τους. Κατά τη διάρκεια του τριμήνου μεταφοράς, σε ξεχωριστές αλλά χρονικά συγχρονισμένες φάλαγγες, υπέφεραν από τα πολύ ζεστά καλοκαίρια, τις χιονοθύελλες του χειμώνα και διάφορες επιδημίες. Ένας αυτόπτης μάρτυρας περιέγραψε πώς, κατά τη διάρκεια μιας από αυτές τις μετεγκαταστάσεις, πολλοί Ινδιάνοι πάγωσαν ή κατέρρευσαν από εξάντληση, ενώ στους συγγενείς τους δεν επιτρεπόταν να θάψουν τους νεκρούς τους ή να τελέσουν τα αναγκαία εθιμικά μνημόσυνα.«Πολλοί [...] πέθαναν στον δρόμο από την εξάντληση και από τις ασθένειες που προκάλεσε η μεταχείρισή τους· οι συγγενείς και οι φίλοι τους δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε περισσότερο γι’ αυτούς παρά να τους σκεπάσουν με κλαδιά και θάμνους για να κρατήσουν μακριά τα όρνια, που ακολουθούσαν την πορεία τους κατά χιλιάδες… γιατί οι συνοδοί τους δεν τους επέτρεπαν να πάρουν χρόνο για να σκάψουν έναν τάφο και να θάψουν τους νεκρούς τους. Οι λύκοι, που επίσης ακολουθούσαν όχι σε μεγάλη απόσταση, σύντομα έσκιζαν αυτή την εύθραυστη κάλυψη και σκόρπιζαν τα κόκαλα προς κάθε κατεύθυνση.» (μεταφρασμένο από τα αγγλικά) Sylvia Flowers, Muscogee (Creek) Removal.. από το: Ocmulgee National Monument. National Park Service, ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2009 (στα αγγλικά)

Μια ακόμη ομάδα περίπου 4.000 γυναικών, ηλικιωμένων και παιδιών συγκεντρώθηκε σε στρατόπεδα τον Μάρτιο του 1837. Στις οικογένειές τους είχε υποσχεθεί η κυβέρνηση ότι αυτοί θα εξαιρούνταν από τη μετεγκατάσταση εφόσον οι άνδρες τους πολεμούσαν στο πλευρό των Ηνωμένων Πολιτειών στον Πόλεμο κατά των Σέμινολ. Μέχρι να επιστρέψουν αυτοί τον Σεπτέμβριο στις οικογένειές τους, πολλοί από τους προσωρινά περιορισμένους πέθαναν εξαιτίας των ασθενειών που κυριαρχούσαν στα στρατόπεδα. Οι επιζήσαντες επίσης ακολούθησαν τη διαδρομή μέσω της Νέας Ορλεάνης και του Κόλπου του Μεξικού· σε ένα μόνο ναυάγιο ενός από τα μη θαλασσοδυνατά πλοία που τους μετέφεραν χάθηκαν 311 εκτοπισμένοι. Οι περισσότεροι εκτοπισθέντες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω από το σημερινό «Οκμουλγκι» στο «Ινδιάνικο Έδαφος». Μετά μια περίοδο τεταμένων σχέσεων μεταξύ Άνω και Κάτω Κρικ στο νέο έδαφος, η συνομοσπονδία ανανεώθηκε και σχηματίστηκε το κυρίαρχο Μασκόγκι (Κρικ) Έθνος της Οκλαχόμα.

Μερικές οικογένειες παρέμειναν στην Αλαμπάμα· οι απόγονοί τους αποτελούν σήμερα την Φυλή Πόαρτς των Ινδιάνων Κρικ («Poarch Band of Creek Indians»), που αποτελεί τον μόνο ινδιάνικο λαό στην πολιτεία της Αλαμπάμα που έλαβε κρατική αναγνώριση. Κατοικούν κυρίως στην «Poarch-Creek Reservation» στην Κομητεία Εσκάμπια.

 Εκτιμώμενες απώλειες 
Δεν υπάρχουν σαφώς τεκμηριωμένα στοιχεία σχετικά με τον εκτοπισμό και τις συνεπαγόμενες απώλειες των επιμέρους φυλών της συνομοσπονδίας. Ο ακριβής αριθμός των Μασκόγκι που εκδιώχθηκαν από τις αρχικές τους πατρίδες στον Νοτιοανατολικό τομέα παραμένει άγνωστος· μόνο τα στοιχεία που καταγράφηκαν από τους κυβερνητικούς πράκτορες των Ινδιάνων στο πλαίσιο της κρατικά οργανωμένης μετεγκατάστασης θεωρούνται αξιόπιστα. Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπεύθυνου αξιωματικού των Ηνωμένων Πολιτειών, που δημοσιεύθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1838 στην «Arkansas Gazette», ολόκληρος ο πληθυσμός των περίπου 21.000 ατόμων μετεγκαταστάθηκε σε γενικές γραμμές χωρίς προβλήματα.

Αμέσως μετά τη μετεγκατάσταση, τουλάχιστον 3.500 άνθρωποι πέθαναν από ασθένειες που περιγράφονταν τότε ως «πνευμονικός πυρετός». Παραμένει ασαφές πόσοι Μασκόγκι υπέκυψαν στις πιέσεις των εποίκων ή των πολιτειών και διέφυγαν σε μικρές οικογενειακές ομάδες προς συγγενείς τους στους βάλτους της Φλόριντα ή προς το Ινδιάνικο Έδαφος. Επίσης δεν είναι γνωστό πόσοι Ινδιάνοι πέθαναν ήδη πριν από την έναρξη των πορειών, στα στρατόπεδα ή κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών συγκρούσεων. Ο ανθρωπολόγος Ράσελ Θόρντον, βάσει εκτεταμένων ερευνών, υποστηρίζει ότι οι άμεσες και έμμεσες συνέπειες του εκτοπισμού οδήγησαν στην εξόντωση περίπου του 50 τοις εκατό του λαού των Μασκόγκι.

 Τσίκασο 

 Εθελοντική εκχώρηση γης 
Οι Τσίκασο, ένα πληθυσμιακά μικρό έθνος με περίπου 5.000 μέλη και 1.200 σκλάβους, ζούσαν στις πολιτείες Μισισίπι, Αλαμπάμα και Τενεσί. Αναγνωρίζοντας έγκαιρα, μετά την ψήφιση του Νόμου για την Απομάκρυνση των Ινδιάνων (Indian Removal Act), το αναπόφευκτο της κατάστασης, αποφάσισαν να μετακινηθούν εθελοντικά, επιδιώκοντας να εξασφαλίσουν τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για την ευημερία του έθνους τους.

Μετά από μια πρώτη συνθήκη εκχώρησης γης —τη Συνθήκη του Όλντ Τάουν του 1818— το συμβούλιο των Τσίκασο υπέγραψε το 1830 τη Συνθήκη του Φράνκλιν. Σε αυτήν συμφωνήθηκε η ανταλλαγή κατάλληλων περιοχών στη Δύση με τα αρχικά εδάφη των Τσίκασο. Η συμφωνία όμως δεν επικυρώθηκε από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς δεν υπήρχε διαθέσιμη περιοχή στο Έδαφος των Ινδιάνων για τον λαό των Τσίκασο. Πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες αποστολές προς τη Δύση για την προετοιμασία της μετεγκατάστασης.

Το 1832 υπογράφηκε η Συνθήκη του Ποντοτόκ, που προέβλεπε την πώληση των περίπου 26.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων γης των Τσίκασο έναντι τριών εκατομμυρίων δολαρίων (έκταση αντίστοιχη με αυτή της Σικελίας). Αν και η συνθήκη δεν είχε επικυρωθεί αρχικά, η Συνθήκη της Ουάσιγκτον το 1834 της έδωσε ισχύ, παρότι δεν είχαν ακόμη καθοριστεί νέες περιοχές εγκατάστασης στο Έδαφος των Ινδιάνων.

 Περιοχή εγκατάστασης στο Έδαφος των Τσοκτό 
Μετά από πολλές αποστολές μεταξύ 1832 και 1837, οι διαπραγματεύσεις με τους Τσοκτό —στην περιοχή του Έδαφους των Ινδιάνων που τους είχε ανατεθεί από την κυβέρνηση και όπου οι Τσίκασο ήθελαν να εγκατασταθούν— απέτυχαν επανειλημμένα. Υπό πίεση από την κυβέρνηση, που επιδίωκε να επιταχύνει τη μετεγκατάσταση, οι δύο φυλές, παρά τις τεταμένες σχέσεις τους, υπέγραψαν τη Συνθήκη του Ντόουκσβιλ.

Στη συμφωνία, που υπεγράφη στις 17 Ιανουαρίου 1837, οι Τσίκασο απέκτησαν, έναντι 530.000 δολαρίων, το δικαίωμα να εγκατασταθούν στο δυτικό τμήμα των εδαφών των Τσοκτό, δηλαδή στη σημερινή νοτιοδυτική Οκλαχόμα. Τα αρχικά σχέδιά τους να αγοράσουν τη γη και να ιδρύσουν ένα κυρίαρχο έθνος ματαιώθηκαν. Η περιοχή τους παραχωρήθηκε μόνο ως δάνειο, ενώ τους επιτράπηκε να εκπροσωπούν τα συμφέροντά τους στο συμβούλιο των Τσοκτό.

 Μετεγκατάσταση 
μικρογραφία|Χάρτης της περιοχής εγκατάστασης των Τσίκασο στην Οκλαχόμα μετά την επανίδρυση του Έθνους των Τσίκασο, 1891
Ήδη στην αρχή της προβλεπόμενης, οργανωμένης από την κυβέρνηση, μετεγκατάστασης, μικρότερες ομάδες οικογενειών —ιδιαίτερα αυτές που ήταν εύπορες — μετακινήθηκαν στο Έδαφος των Ινδιάνων και έτσι εξασφάλισαν νωρίς ατομικά κτήματα σε προνομιακές τοποθεσίες. Η από την κυβέρνηση οργανωμένη μετεγκατάσταση 3.001 μελών της φυλής και σκλάβων άρχισε το καλοκαίρι του 1837. Υπό την ηγεσία των A. M. M. Upshaw και John M. Millard, οι Τσίκασο μεταφέρθηκαν στις 4 Ιουλίου 1837 στο Μέμφις. Από εκεί έπρεπε να πορευτούν προς τη Δύση, ακολουθώντας τις διαδρομές που είχαν ήδη χρησιμοποιήσει οι Τσοκτό και οι Μασκόγκι. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες μετεγκαταστάσεις, η μετακίνηση των Τσίκασο σχεδιάστηκε αισθητά πιο προσεκτικά. Κατά μήκος της διαδρομής υπήρχαν επαρκείς προμήθειες και καταλύματα. Οι Τσίκασο επιτράπηκε να χρησιμοποιήσουν τόσο τα δικά τους κοπάδια όσο και τα δικά τους πόνυ και κάρα, ώστε να μεταφέρουν την περιουσία τους. Μερικές από τις φατρίες αποφάσισαν να σχηματίσουν δικές τους ομάδες, οι οποίες μετέβησαν στο Έδαφος των Ινδιάνων χωρίς την επίβλεψη κυβερνητικών αξιωματούχων και πλήρωσαν τη μετεγκατάστασή τους με χρήματα από ένα ταμείο που είχε θέσει στη διάθεσή τους η φυλετική κυβέρνηση. Αυτές οι αυτοοργανωμένες και αυτοχρηματοδοτούμενες πορείες κόστισαν στο έθνος περίπου 100.000 δολάρια, ενώ οι Τσίκασο υπολόγιζαν ότι οι πληρωμές από την κυβέρνηση θα έφθαναν σύντομα.

Σε αντίθεση με τη διαδικασία που είχε σχεδιάσει το Συμβούλιο των Τσίκασο για την επανίδρυση του έθνους τους στη Δύση, πολλά από τα μετεγκατεστημένα μέλη της φυλής εγκαταστάθηκαν κοντά σε ήδη υπάρχοντα χωριά των Τσοκτό. Ως αποτέλεσμα, ο λαός των Τσίκασο έχασε σταδιακά την ανεξάρτητη ταυτότητά του και απορροφήθηκε από το έθνος των Τσοκτό. Μόνο το 1854, και ύστερα από την καταβολή πρόσθετων ποσών στους Τσοκτό, οι Τσίκασο κατόρθωσαν να θεσπίσουν και πάλι δικό τους σύνταγμα. Οι απόγονοι ορισμένων Τσίκασο που δεν μετεγκαταστάθηκαν —κυρίως χήρες και ορφανά, των οποίων η μετεγκατάσταση δεν είχε χρηματοδοτηθεί— αποτελούν τον φυλετικό λαό «Τσαλοκλόβα Τσίκασο Ινδιάνικος Λαός της Νότιας Καρολίνας» (Chaloklowa Chickasaw Indian People of South Carolina), που αναγνωρίστηκε το 2005 από την Πολιτεία της Νότιας Καρολίνας.

 Εκτιμώμενες απώλειες 
Οι απώλειες των Τσίκασο κατά τη διάρκεια των διαφόρων πορειών μετεγκατάστασης ήταν, χάρη στην καλή προετοιμασία και τα διαθέσιμα οικονομικά μέσα, σχετικά μικρές. Ωστόσο, στην αρχή της μετεγκατάστασης ξέσπασε μεταξύ του πληθυσμού επιδημία ευλογιάς, και μετά την επανεγκατάσταση σημειώθηκαν επανειλημμένα συγκρούσεις με τους ήδη εγκατεστημένους και αυτόχθονες λαούς στο Έδαφος των Ινδιάνων. Συνολικά, από τη μετεγκατάσταση και τις συνέπειές της, πέθαναν περίπου 500 έως 600 Τσίκασο.

 Τσερόκι 

 Αύξηση πληθυσμού και χρυσοθηρία 
μικρογραφία|O Τζον Ρος, ανώτατος αρχηγός των Τσερόκι, κατά την περίοδο της μετεγκατάστασης τους. Φωτογραφία του 19ου αιώνα
Οι Τσερόκι κατοικούσαν σε περιοχές της Αλαμπάμα, της Τζόρτζια, της Βόρειας Καρολίνα και του Τενεσί. Οι φυλές, που είχαν σε μεγάλο βαθμό προσαρμοστεί στον τρόπο ζωής των Λευκών, εκτοπίζονταν έως περίπου το 1820 από την τεράστια αύξηση του πληθυσμού των λευκών εποίκων, κατάφερναν όμως να διατηρήσουν τις με συνθήκες κατοχυρωμένες εδαφικές περιοχές και τα καταλύματά τους. Μετά τα πρώτα ευρήματα χρυσού το 1829 στο Νταλονέγκα της Τζόρτζια, τα οποία προκάλεσαν την πρώτη χρυσοθηρία στις Ηνωμένες Πολιτείες, η στάση της κυβέρνησης της Τζόρτζια απέναντι στους αυτόχθονες που ζούσαν στην περιοχή άλλαξε. Η κυβέρνηση εξέδωσε νόμους που αφαιρούσαν από τους Τσερόκι διάφορα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων και των δικαιωμάτων εξόρυξης στον ίδιο τους τον τόπο. Αυτό έγινε με διάφορες επίσημες αιτιολογίες, όπως ο ισχυρισμός ότι οι Ινδιάνοι δεν ήταν σε θέση να αξιοποιήσουν αποτελεσματικά τη γη τους και ότι θα μπορούσε να αξιοποιηθεί καλύτερα από Λευκούς. Αργότερες έρευνες έδειξαν ότι οι Τσερόκι εκείνη την περίοδο βρίσκονταν σε οικονομική άνοδο, έχοντας προσαρμόσει και αξιοποιήσει επωφελώς τις αγροτικές τεχνικές που προέρχονταν από την Ευρώπη.

 Νομικές ενέργειες κατά της πολιτείας της Τζόρτζια 
Οι Τσερόκι προσπάθησαν να βελτιώσουν τη θέση τους μέσω νομικών μέσων, επιδιώκοντας να απαγορεύσουν στους επιμέρους πολιτειακούς κυβερνήτες να παρεμβαίνουν στο έδαφος εγκατάστασής τους και να προστατεύσουν τα ατομικά τους δικαιώματα. Τον Ιούνιο του 1830 απευθύνθηκαν, υπό την ηγεσία του Τζον Ρος, ενός εξαιρετικά σεβαστού αρχηγού των Τσερόκι, στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών με την υπόθεση «Cherokee Nation v. Georgia» (Έθνος των Τσερόκι εναντίον της Τζόρτζια). Οι Τσερόκι υποστηρίχθηκαν από ορισμένα μέλη του Κογκρέσου, ανάμεσά τους ήταν ο Ντέιβι Κρόκετ, ο Ντάνιελ Γουέμπστερ και ο Θίοντορ Φρέλινγκχάιζεν, ύστερα από τους οποίους ο Γουίλιαμ Γουίρτ ανέλαβε τη νομική εκπροσώπηση της υπόθεσης. Ο Γουίρτ ζήτησε την ακύρωση όλων των νόμων που είχε θεσπίσει η Τζόρτζια και οι οποίοι περιόριζαν τα δικαιώματα του κυρίαρχου έθνους των Τσερόκι. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή με την αιτιολογία ότι οι Ινδιάνοι δεν αποτελούσαν ανεξάρτητο κράτος, αλλά ένα «εγχώριο και εξαρτώμενο έθνος» («domestic dependent nation»), το οποίο ως τέτοιο δεν μπορούσε να εγείρει δικαιώματα σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Ωστόσο, το Ανώτατο Δικαστήριο υπαινίχθηκε ότι θα δεχόταν και θα εξέταζε ευνοϊκά υπέρ των Ινδιάνων μελλοντικές υποθέσεις που θα παραπέμπονταν σε αυτό από πολιτειακά δικαστήρια.

Μετά την απόρριψη αυτή, οι Τσερόκι επιχείρησαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους μέσω αστικής αγωγής. Στην υπόθεση «Worcester v Georgia» το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε το 1832, όπως είχε προαναγγείλει, υπέρ των Τσερόκι. Στην αιτιολόγηση της απόφασης, την οποία παρουσίασε ο Ανώτατος Δικαστής Τζον Μάρσαλ, αναφερόταν ότι μια πολιτεία δεν έχει δικαίωμα να παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις των Ινδιάνων ούτε να διαθέτει το έδαφός τους. Η απόφαση όμως ήρθε πολύ αργά. Ο Νόμος περί Απομάκρυνσης των Ινδιάνων είχε ήδη τεθεί σε ισχύ και εφαρμόστηκε από τον Τζάκσον, ο οποίος αγνόησε τη δικαστική απόφαση. Οι δύο αυτές αποφάσεις εξακολουθούν μέχρι σήμερα να επηρεάζουν την πολιτική της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στους αυτόχθονες πληθυσμούς της Αμερικής.

 Συνθήκη του Νέου Ετσότα 
μικρογραφία|Ο Μέιτζορ Ριντζ, πορτραίτο από τον Τσαρλς Μπιρντ Κινγκ, 1834
Μπροστά στις εξωτερικές απειλές που αντιμετώπιζε το έθνος, το οποίο θεωρούσε τον εαυτό του κυρίαρχο, προέκυψαν εσωτερικές πολιτικές διαφωνίες σχετικά με το ζήτημα της μετεγκατάστασης. Ο Τζον Ρος, πίσω από τον οποίο τάσσονταν περίπου 17.000 Τσερόκι —η συντριπτική πλειονότητα του λαού— επιχειρηματολογούσε ενάντια σε οποιαδήποτε μετεγκατάσταση και οποιαδήποτε εκούσια υπογραφή συμφωνίας που θα την ευνοούσε. Κατά τη γνώμη του, οι Τσερόκι ήταν πνευματικά και πολιτισμικά αχώριστοι από τη γη των προγόνων τους· μόνο εκεί μπορούσε να νοηθεί η επιβίωση του έθνους. Αντίθετη σε αυτή τη θέση ήταν οι «Treaty Party» (Κόμμα της Συνθήκης), την οποία υποστήριζαν περίπου 500 μέλη της φυλής και είχε επικεφαλής τον Μέιτζορ Ριντζ. Η μερίδα αυτή υποστήριζε την εκούσια μετεγκατάσταση. Οι εκπρόσωποί της θεωρούσαν το έθνος ως έναν κοινωνικό κοινόβιο ανθρώπων, του οποίου η επιβίωση δεν εξαρτιόταν από τη γη, αλλά από την ύπαρξή του ως λαός. Αυτήν την ασφάλεια —επηρεασμένη και από οικονομικούς παράγοντες— πίστευαν ότι θα τη διασφάλιζε η εθελούσια εγκατάσταση στο Ινδιάνικο Έδαφος.

Μέλη του Κόμματος της Συνθήκης, συμπεριλαμβανομένων των Μέιτζορ Ριντζ και του γιου του, Τζον Ριντζ υπέγραψαν παρά την αντίδραση του λαού στις 29 Δεκεμβρίου 1835 τη Συνθήκη του Νέου Ετσότα. Με αυτή τη συνθήκη συμφωνήθηκε η παραχώρηση όλων των εδαφών των Τσερόκι ανατολικά του Μισισιπή έναντι 5 εκατομμυρίων δολαρίων και η παραχώρηση νέων περιοχών εγκατάστασης στο Ινδιάνικο Έδαφος. Ο Τζον Ρος συνέταξε επίσημο υπόμνημα διαμαρτυρίας, το οποίο μετέφερε προσωπικά στην Ουάσιγκτον, οπού εκεί κατέστησε σαφές ότι ούτε οι εκλεγμένοι ηγέτες του έθνους ούτε η ευρεία πλειοψηφία του λαού υποστήριζαν τη συνθήκη. Παρά το γεγονός ότι εξέχουσες προσωπικότητες στο Κογκρέσο τον υποστήριξαν και ότι ο Ross κατέθεσε κατάλογο με 15.000 υπογραφές κατά της συμφωνίας, η συνθήκη επικυρώθηκε στις 23 Μαΐου 1836 με διαφορά μίας μόνο ψήφου. Η αναγκαστική μετεγκατάσταση των Τσερόκι κατέστη έτσι νόμιμη. Ως ημερομηνία της μετεγκατάστασης ορίστηκε η 23η Μαΐου 1838. Ενώ ο Ρος εξακολουθούσε να παρουσιάζει τις θέσεις του στο Κογκρέσο, παλεύοντας για τη διατήρηση των ανατολικών εδαφών, τα μέλη και οι υποστηρικτές του Κόμματος της Συνθήκης, καθώς και η οικογένεια του Μέιτζορ Ριντζ, είχαν ήδη μετακινηθεί προς τη Δύση.

 Συγκέντρωση των Τσερόκι 
μικρογραφία|Ερείπια του Fort Marr στην Τζόρτζια, το μοναδικό σωζόμενο κτήριο από τα στρατόπεδα κράτησης των Τσερόκι
Μετά την επικύρωση της Συνθήκης του Νέου Ετσότα, ο στρατός άρχισε, με τη βοήθεια εθελοντών από τον Νότο, την κατασκευή πολλών οχυρών περιφραγμένων με πασσαλότοιχους. Αυτές οι φυλακές —που στη βιβλιογραφία αποκαλούνται και στρατόπεδα συγκέντρωσης—Ο όρος «στρατόπεδα συγκέντρωσης» (concentration camp) χρησιμοποιείται για παράδειγμα στα έργα: MariJo Moore: Eating Fire, Tasting Blood: Breaking the Great Silence of the American Indian Holocaust. Thunder's Mouth Press, 2006, ISBN 1-56025-838-1, σ. 209 (στα αγγλικά). Patrick Neal Minges: Slavery in the Cherokee Nation: The Keetoowah Society and the Defining of a People, 1855–1867. Routledge, 2003, ISBN 0-415-94586-0, σ. 51 (αγγλικά). προορίζονταν να κρατήσουν τους Τσερόκι μέχρι τη μεταφορά τους στο Ινδιάνικο Έδαφος· οι εγκαταστάσεις και τα εφόδια ήταν ανεπαρκή. Πολλοί στρατιώτες, ακόμη και ορισμένοι αξιωματικοί, συμπαθούσαν τους Τσερόκι και αρνούνταν να συμμετάσχουν στην εκτόπιση. Μετά από αρκετές αποτυχημένες αναθέσεις, ο στρατηγός Γουίνφιλντ Σκοτ ανέλαβε τελικά την αποστολή συγκέντρωσης των Τσερόκι, με τη βοήθεια 7.000 στρατιωτών από τον Βορρά. Οι Τσερόκι, που δεν έκαναν καμιά προετοιμασία για τον εκτοπισμό, διατάχθηκαν με την απειλή όπλων από τις 17 Μαΐου 1838 να παρουσιαστούν στα στρατόπεδα Γκάντερς Λάντινγκ, Ρος Λάντινγκ, Χιβάσι Έιτζενσι, ή στα οχυρά Λίντσει, Σκοτ, Μοντγκόμερι, Μπάτλερ στη Βόρεια Καρολίνα, Γκίλμερ, Κουσαβάτι, Τάλκινγκ Ροκ στη Τζόρτζια, Κας στο Τενεσί ή Τούρκεϊταουν στην Αλαμπάμα. Σε κάποιες περιπτώσεις οι οικογένειες είχαν μόνο μία ώρα για να μαζέψουν τα υπάρχοντά τους. Μετά από δέκα ημέρες, που χαρακτηρίστηκαν ως «Cherokee Round-ups» («συγκεντρώσεις», κατά λέξη «συμμάζεμα κοπαδιού»), οι περισσότεροι Τσερόκι είχαν οδηγηθεί στα στρατόπεδα. Τα άλογα και τα κοπάδια των εκτοπισμένων δημεύτηκαν και πουλήθηκαν από πράκτορες Ινδιάνων ή στρατιώτες. Πολλές οικογένειες χωρίστηκαν και δεν κατάφεραν να επανενωθούν ούτε μετά τη μετεγκατάσταση. Περίπου 1.000 έως 1.100 Τσερόκι κατάφεραν να διαφύγουν, κρυπτόμενοι στις δυσπρόσιτες ορεινές περιοχές των Απαλαχίων ή βρίσκοντας καταφύγιο σε γη Σκωτσέζων εποίκων. Οι απόγονοί τους αποτελούν σήμερα thn Ανατολική Φυλή των Ινδιάνων Τσερόκι (Eastern Band of Cherokee Indians).

 Το Μονοπάτι των Δακρύων των Τσερόκι 
Περίπου 13.000 Τσερόκι που είχαν κρατηθεί στα στρατόπεδα πέρασαν το καλοκαίρι εκεί. Οι ασθένειες θέριζαν, και λευκοί έμποροι λαθραία διέθεταν αλκοόλ μέσα στα οχυρά, γεγονός που επιδείνωνε περαιτέρω την ήδη απελπιστική κατάσταση. Ορισμένοι ιστορικοί θεωρούν ότι ήδη σε αυτή τη φάση πέθαναν περισσότεροι Τσερόκι απ’ ό,τι κατά τη διαδρομή προς τις νέες περιοχές εγκατάστασης.[4]

Με την επιστροφή του Ρος από την Ουάσιγκτον, έπεισε τους υπευθύνους να παραδώσουν τη μέριμνα της μετεγκατάστασης στην ίδια τη φυλετική κυβέρνηση. Σχεδίασε τον εκτοπισμό σε 13 ομάδες των 1.000 ατόμων. Με αυτή την απόφαση απέτρεψε τη μεταφορά των Τσερόκι σε ένα ενιαίο μεγάλο καραβάνι, το οποίο θα ήταν αδύνατο να εφοδιαστεί επαρκώς. Έτσι αποφεύχθηκαν ακόμη μεγαλύτερες απώλειες από υποσιτισμό και ασθένειες. Οι ομάδες εγκατέλειψαν τα στρατόπεδα σταδιακά το φθινόπωρο του 1838· το τελευταίο καραβάνι, υπό την ηγεσία του Τζον Ντριού, αναχώρησε στις 5 Δεκεμβρίου 1838.Μια ακριβής καταγραφή των ημερομηνιών αναχώρησης και των επιμέρους ομάδων, καθώς και των απωλειών τους έως την άφιξη, βρίσκεται στον πίνακα 8 στο Russell Thornton, C. Matthew Snipp, Nancy Breen: «The Cherokees: A Population History». University of Nebraska Press, 1992, ISBN 0-8032-9410-7, «Resurgence and Removal: 1800 to 1840», σελ. 70 (στα αγγλικά).

Οι συνθήκες υπό τις οποίες ξεκίνησε η μετεγκατάσταση —που οι Τσερόκι αποκαλούσαν και «Πορεία των χιλίων μιλίων»— ήταν καταστροφικές. Οι Τσερόκι αρνούνταν να εγκαταλείψουν τα στρατόπεδα και την πατρίδα τους. Αναγκάστηκαν με τη βία και τα χτυπήματα να μπουν σε πορεία. Εξαιτίας των συγκεντρώσεων ξεκίνησαν εντελώς απροετοίμαστοι και, μετά από τον μακροχρόνιο εγκλεισμό, σε κακή κατάσταση υγείας. Η φόρτωση ορισμένων σε πλοία και η πεζοπορία άλλων οδήγησε σε περαιτέρω διαχωρισμό οικογενειών. Οι δύο βασικές διαδρομές της μετεγκατάστασης αποτελούν τις βορειότερες από όλες τις ινδιάνικες πορείες εκτοπισμού. Και στις δύο —στην πορεία μέσω Τενεσί, Κεντάκι, νότιου Ιλινόι και Μιζούρι και στη διαδρομή μέσω των ποταμών Τενεσί, Οχάιο, Άρκανσο και Μισισιπή— οι Τσερόκι υπέφεραν από χειμερινές καταιγίδες με θερμοκρασίες πολύ κάτω από το μηδέν. Εκτός από τους θανάτους από το ψύχος, από υποσιτισμό λόγω λιγοστών μερίδων, από ατυχήματα και εξάντληση, πολλοί πέθαναν από ασθένειες όπως ιλαρά, χολέρα, κοκίτης και δυσεντερία. Ιδιαίτερα επηρεάστηκαν τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι, για τους οποίους η εξάμηνη πορεία προς το Ινδιάνικο Έδαφος —σχεδόν 2.000 χιλιόμετρα μακριά— ήταν σχεδόν αδύνατον να αντέξουν.

Συνοδευτικοί στρατιώτες συγκλονίστηκαν από τη βαρβαρότητα της πορείας· ένας εθελοντής από τη γεωργιανή πολιτοφυλακή περιέγραψε την εκτόπιση, παρά τις μετέπειτα εμπειρίες του στον Αμερικανικό Εμφύλιο, ως «...το πιο σκληρό έργο που έχω δει ποτέ».«I fought through the Civil War and have seen many men shot to pieces and slaughtered by thousands, but the Cherokee Removal was the cruelest work I ever knew», από τον Τζέιμς Ουίλσον, The Earth Shall Weep: A History of Native America. Grove Press, 2000, 0-8021-3680-X, σελ. 170 (στα αγγλικά) Μετάφραση: «Πολέμησα στον Εμφύλιο Πόλεμο και έχω δει πολλούς άντρες να πυροβολούνται και να γίνονται κομμάτια και να σφάζονται κατά χιλιάδες, αλλά η μετατόπιηση των Τσερόκι ήταν το πιο σκληρό έργο που μαρτύρησα.»

Οι Τσερόκι αποκαλούν τη μετεγκατάστασή τους «Nunna daul Tsuny» —«Ο δρόμος στον οποίο κλάψαμε». Ως η πιο θανατηφόρα από όλες τις εκτοπίσεις, έγινε το κατεξοχήν σύμβολο της εκδίωξης των ινδιάνικων εθνών από την αμερικανική νοτιοανατολή.

 Εκτιμώμενες απώλειες 
Οι Τσερόκι προσπάθησαν να καταγράψουν οι ίδιοι τις απώλειές τους κατά τη διάρκεια ολόκληρης της μετεγκατάστασης. Ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις δεν κατάφεραν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις· τελετουργικές ταφές και αποχαιρετιστήριες τελετές ήταν εφικτές μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις. Μεταγενέστερες έρευνες και η αξιολόγηση των κρατικών καταλόγων μεταφοράς οδηγούν σε αριθμούς θυμάτων τουλάχιστον 4.000 ανθρώπων, ενώ σύμφωνα με νεότερες μελέτες ο αριθμός αυτός πιθανόν να προσεγγίζει τους 8.000. Σε αυτή την εκτίμηση συμπεριλαμβάνονται και οι Τσερόκι που πέθαναν μέσα στα στρατόπεδα. Επιπλέον θάνατοι σημειώθηκαν μετά την άφιξη στο Ινδιάνικο Έδαφος. Σε αυτούς περιλαμβάνονται θάνατοι που οφείλονταν σε συγκρούσεις με άλλα έθνη ή με Τσερόκι που είχαν μετεγκατασταθεί νωρίτερα, καθώς και οι εκτελέσεις των αρσενικών μελών της οικογένειας Ridge και άλλων υπογραφόντων της Συνθήκης του Νέου Ετσότα, τις οποίες είχε αποφασίσει το συμβούλιο.

 Σέμινολ 

 Συνθήκη του Πέινς Λάντινγκ 
μικρογραφία|Περιοχή των Σέμινολ στη κεντρική Φλόριντα (με πράσιον χρώμα)  – χάρτης του 1831
Η ετερογενής ομάδα των Σέμινολ ζούσε, μετά την πώληση της Ισπανικής Φλόριντα στις Ηνωμένες Πολιτείες, από το 1823 σε μια προστατευόμενη περιοχή (Reservation) στο κέντρο της Φλόριντα. Αποτελούνταν, πέρα από παλαιότερες φυλές της περιοχής όπως οι Απαλατσικόλα ή οι Τιμούκουα, και από διάφορες οικογενειακές φατρίες και πρόσφυγες των Μασκόγκι. Ένα μεγάλο τμήμα του έθνους αποτελούνταν από Αφροαμερικανούς ή σκλάβους μικτής καταγωγής, καθώς και από απελευθερωμένους ή δραπέτες πρώην σκλάβους από τον Βορρά. Η βαλτώδης ενδοχώρα της Φλόριντα δεν ήταν κατάλληλη για να θρέψει τους ανθρώπους που ζούσαν στη περιοχή, γι’ αυτό κυρίως κυνηγούσαν και προμηθεύονταν εφόδια στα βόρεια της περιοχής εγκατάστασής τους. Οι έποικοι που ζούσαν εκεί αντιμετώπισαν με μεγάλη καχυποψία τους εισερχόμενους Σέμινολ. Αυτό οφειλόταν ιδιαίτερα στη στενή σχέση μεταξύ των Ινδιάνων και των Αφροαμερικανών που ζούσαν μαζί τους. Αν και από την πλευρά των λευκών εποίκων δεν υπήρχε κανένα οικονομικό ενδιαφέρον για την προστατευόμενη περιοχή, γύρω στο 1830 πίεζαν για την εκτόπιση/μετεγκατάσταση των Σέμινολ.

Η πείνα, οι κακές σοδειές και η έλλειψη οικονομικής προοπτικής έπεισαν την ηγεσία των Σέμινολ να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση. Σύμφωνα με τη βούληση των Ηνωμένων Πολιτειών, οι Σέμινολ θα έπρεπε να ενωθούν στο Ινδιάνικο Έδαφος με τους Μασκόγκι και να επιστρέψουν στους ιδιοκτήτες τους όλους τους δραπέτες σκλάβους. Με τη Συνθήκη του Πέινς Λάντινγκ (Payne’s Landing) της 9ης Μαΐου 1832 καθορίστηκε τελικά η εγκατάλειψη της περιοχής με αντάλλαγμα νέα εδάφη στο Ινδιάνικο Έδαφος. Προϋπόθεση για την επικύρωση ήταν να βρεθούν κατάλληλες περιοχές για τους Σέμινολ εκεί. Για τον σκοπό αυτό μια αντιπροσωπεία Ινδιάνων ταξίδεψε προς τα δυτικά. Μετά το τέλος της αποστολής την άνοιξη του 1833, οι επτά συμμετέχοντες εξαναγκάστηκαν ακόμα στο Ινδιάνικο Έδαφος να υπογράψουν τη Συνθήκη του Φορτ Γκίμπσον. Αυτή επιβεβαίωνε ότι είχαν βρεθεί κατάλληλες περιοχές στα δυτικά και επέτρεψε στο Κογκρέσο να επικυρώσει τη Συνθήκη του Πέινς Λάντινγκ τον Απρίλιο 1834. Αυτό συνέβη χωρίς περαιτέρω ενημέρωση ή ακρόαση των Σέμινολ στη Φλόριντα. Η απέλαση θα έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί έως το 1835.

 Δεύτερος Πόλεμος των Σέμινολ 
Οι διάφορες ομάδες εντός των Σέμινολ αρνήθηκαν να ακολουθήσουν την εντολή για μετεγκατάσταση. Κατά την άποψή τους, δεν είχαν συμμετάσχει επαρκώς στη λήψη της απόφασης. Επιπλέον, υπήρχαν οι ανησυχίες ότι θα έπρεπε να ενωθούν με έναν λαό άγνωστο σε αυτούς. Ο φόβος των ισχυρών αφροαμερικανικών ομάδων και των Μαύρων Σέμινολ επηρέασε επίσης αυτήν την άρνηση. Οι Αφροαμερικανοί, που αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος των φυλών[63], φοβούνταν ότι θα υποδουλώνονταν για πρώτη φορά ή ξανά. Η αντίσταση των Σέμινολ κορυφώθηκε με τον Δεύτερο Πόλεμο των Σέμινολ κατά τον χρόνο της προγραμματισμένης μετεγκατάστασης τον Ιανουάριο του 1836. Ο πόλεμος διήρκεσε μέχρι τον θάνατο του Οσεόλα, του σημαντικότερου αρχηγού των Σέμινολ, το 1842. Αυτός ο πόλεμος θεωρείται ο μακροβιότερος και πιο δαπανηρός Ινδιάνικος Πόλεμος στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Κόστισε τη ζωή 1500 Αμερικανών στρατιωτών και ενός άγνωστου αριθμού λευκών και ιθαγενών αμάχων και απορρόφησε πάνω από 30 εκατομμύρια δολάρια. Οι Σέμινολ που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου εκτοπίστηκαν στο Ινδιάνικο Έδαφος.

 Μετεγκατάσταση μετά το 1842 
Μετά τη λήξη του Δεύτερου Πολέμου των Σέμινολ, περίπου 4000 Σέμινολ και οι σύμμαχοί τους αφροαμερικανικής καταγωγής εντοπίστηκαν, κυνηγήθηκαν και συγκεντρώθηκαν στους βάλτους με τη βοήθεια του στρατού. Εγκλείστηκαν σε δύο στρατόπεδα στην περιοχή της Τάμπα της Φλόριντα. Εκεί, οι γυναίκες και τα παιδιά υπέφεραν ιδιαίτερα, καθώς υπήρχαν ελάχιστες μερίδες τροφίμων ή ρούχα για αυτούς. Λευκοί εξασφάλιζαν πρόσβαση στα στρατόπεδα με τη βοήθεια των στρατιωτικών διοικητών και προσπαθούσαν να αποσπάσουν δραπέτες σκλάβους και Ινδιάνους αφροαμερικανικής καταγωγής από τις οικογενειακές τους ομάδες και να τους μεταφέρουν στη λευκή δουλεία, κάτι που πέτυχε σε αρκετές περιπτώσεις. Οι Σέμινολ μεταφέρθηκαν σταδιακά σε μικρότερες ομάδες με ατμόπλοια μέσω του Κόλπου του Μεξικού στη Νέα Ορλεάνη. Από εκεί, ακολούθησαν την υδάτινη οδό μέσω του Μισισιπή και του ποταμού Αρκάνσας μέχρι το Φορτ Γκίμπσον στην περιοχή των Μασκόγκι στο Ινδιάνικο Έδαφος. Ωστόσο, δεν συγχωνεύτηκαν με το Έθνος των Μασκόγκι, αλλά σχημάτισαν το Έθνος Σέμινολ της Οκλαχόμα. Σε αυτό το Έθνος ανήκουν και δύο φυλές των Μαύρων Σέμινολ, οι οποίοι σήμερα αυτοαποκαλούνται "Freedmen" (αγγλικά για τους απελευθερωμένους ανθρώπους). Μερικές εκατοντάδες Σέμινολ κρύφτηκαν στα Έβεργκλεϊντς για να αποφύγουν τον εκτοπισμό. Αυτοί δεν υποτάχθηκαν στην αμερικανική κυβέρνηση ούτε κατά τον Τρίτο Πόλεμο των Σέμινολ (1855–1858). Ως αποτέλεσμα αυτού του πολέμου, εκτοπίστηκαν επιπλέον περίπου 200 αιχμάλωτοι. Οι απόγονοι των Σέμινολ που παρέμειναν στη Φλόριντα σχηματίζουν σήμερα τόσο τη Φυλή Σέμινολ της Φλόριντα όσο και τη Φυλή Ινδιάνων Μικκοσούκι της Φλόριντα.

 Εκτιμώμενες απώλειες 
Λίγα είναι γνωστά για τις απώλειες των Σέμινολ, των οποίων η μετεγκατάσταση και ο εκτοπισμός διήρκεσαν από το 1820 έως περίπου το 1850. Συνολικά, από τους σχεδόν 5000 Ινδιάνους που κατοικούσαν στη Φλόριντα, εκτιμάται ότι 2833 άτομα μετεγκαταστάθηκαν, δηλαδή έφτασαν στο Ινδιάνικο Έδαφος. Το πόσοι πέθαναν στα στρατόπεδα ή καθ' οδόν προς τα δυτικά ή έπεσαν στη δουλεία των λευκών είναι άγνωστο. Ο αριθμός των Σέμινολ που σκοτώθηκαν στον Δεύτερο Πόλεμο των Σέμινολ επίσης δεν έχει καταγραφεί· η ομάδα που επέζησε, εγκαταστάθηκε μόνιμα στους βάλτους της Φλόριντα και απέφυγε τον εκτοπισμό, αποτελούταν από 250 έως 500 άτομα.

 Συνέπειες του εκτοπισμού 
μικρογραφία|Χάρτης του Ινδιάνικου Εδάφους και του γειτονικού Εδάφους της Οκλαχόμα με απεικόνιση των περιοχών που είχαν παραχωρηθεί στους διάφορους λαούς γύρω στο 1890

 Συνθήκες διαβίωσης 
Οι φυλές, τραυματισμένες από τον αναγκαστικό εκτοπισμό και τις πολυάριθμες απώλειες, βρέθηκαν στο Ινδιάνικο Έδαφος σε έναν κόσμο ως επί το πλείστον ξένο προς αυτές. Οι περιβαλλοντικές συνθήκες στο μάλλον άγονο Ινδιάνικο Έδαφος διέφεραν σημαντικά από τις πολύ εύφορες και με καλή υποδομή περιοχές εποικισμού από τις οποίες προέρχονταν οι λαοί. Τα «εκπολιτισμένα έθνη», προσαρμοσμένα σε μεγάλο βαθμό στον τρόπο ζωής των λευκών, ζούσαν με φόβο για τις, κατά την άποψή τους, «άγριες φυλές», όπως αποκαλούσαν τους αρχικούς κατοίκους της περιοχής. Επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις και μάχες ξέσπασαν με τους νομάδες Ινδιάνους των Πεδιάδων (Prairie Indians), στους οποίους περιλαμβάνονταν, για παράδειγμα, οι Σιού, οι Σαγιέν, οι Κομάντσι και οι Μπλάκφουτ. Οι περιοχές εποικισμού και ο χώρος διαβίωσής τους περιορίστηκαν από την άφιξη περίπου 100.000 Ινδιάνων από τα νοτιοανατολικά. Αυτό οδήγησε αρχικά σε μια συνωστισμένη εγκατάσταση των εκτοπισμένων γύρω από τις μεγαλύτερες πόλεις και τα οχυρά, από όπου οι νεοαφιχθέντες έλπιζαν να βρουν προστασία από τους Ινδιάνους των Πεδιάδων, αλλά και σε αυξανόμενα προβλήματα μεταξύ των διαφόρων φυλών. Η έλλειψη παραδόσεων όπλων, που είχαν υποσχεθεί οι Ηνωμένες Πολιτείες στις νέες εγκατεστημένες φυλές για αυτοάμυνα, επιδείνωσε την κατάσταση.

Εκτός από τις απώλειες λόγω αυτών των εχθροπραξιών και συγκρούσεων μεταξύ των μετεγκατεστημένων και εν μέρει εχθρικών λαών, σημειώθηκαν εκατοντάδες επιπλέον θάνατοι στην πρώτη φάση της επανεγκατάστασης. Αυτό οφειλόταν αφενός σε ασθένειες που εξελίχθηκαν σε επιδημίες μεταξύ των εξαντλημένων ανθρώπων, και αφετέρου στον κακό χρονικό προγραμματισμό της μετεγκατάστασης. Η καθυστερημένη άφιξη απέτρεψε την έγκαιρη σπορά, με αποτέλεσμα την πείνα και την αποτυχία των σοδειών. Οι παραδόσεις τροφίμων από την κυβέρνηση, οι οποίες υποτίθεται ότι θα κάλυπταν αυτές τις απώλειες, δεν πραγματοποιήθηκαν ή δεν επαρκούσαν για τη διατροφή των Ινδιάνων.

Η ένωση των Σέμινολ με τους Μασκόγκι και των Τσίκασο με τους Τσόκτο, που απαιτούσε η κυβέρνηση, απορρίφθηκε έντονα από αυτούς τους λαούς. Η συγχώνευση των περιοχών εποικισμού αποδείχθηκε μη βιώσιμη και οδήγησε σε περαιτέρω συνθήκες που επέτρεψαν έναν σαφή αμοιβαίο καθορισμό ορίων και διαχωρισμό των εθνών. Περαιτέρω μετεγκαταστάσεις εντός του Ινδιάνικου Εδάφους, οι οποίες αφορούσαν ιδιαίτερα τους Σέμινολ, οδήγησαν στην ειρήνευση των συγκρούσεων. Στην επακόλουθη ειρηνική φάση μετά το 1856, οι λαοί ανέκαμψαν οικονομικά, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ αργά. Παρόλο που η οικονομική κατάσταση των Ινδιάνων παρέμεινε σαφώς χειρότερη από ό,τι πριν από τη μετεγκατάσταση, αυτό χρησίμευσε στους υποστηρικτές του Νόμου για την Απομάκρυνση των Ινδιάνων ως επιβεβαίωση ότι οι απώλειες που υπέστησαν οι Ινδιάνοι είχαν τελικά οδηγήσει σε ένα καλό αποτέλεσμα και ότι οι εκτοπισμοί ήταν θετικοί για τους ίδιους τους Ινδιάνους.

 Πολιτικές και οικονομικές συνέπειες 
μικρογραφία|Χάρτης από το έτος 1905 με τα όρια του σχεδιαζόμενου κράτους Σεκουόγια με διοικητική διαίρεση και σχέδιο για κρατική σφραγίδα
Οι προσωπικές απώλειες, τις οποίες υπέστη κυριολεκτικά κάθε οικογένεια που εκτοπίστηκε, και η πολιτισμική και πνευματική απορρίζωση οδήγησαν σε μια στάση που περιγράφηκε γενικά ως απάθεια. Αυτή εμπόδισε πολλούς από τους μετεγκατεστημένους να βρουν στήριξη στην αρχική φάση και διήρκεσε σε ορισμένες φυλετικές ενώσεις έως και τριάντα χρόνια. Μόνο μετά από αυτό το διάστημα άρχισαν οι πληγέντες να απεμπλέκονται από την εξάρτηση από τις παραδόσεις τροφίμων και τις πληρωμές της κυβέρνησης και να ανοικοδομούν τα έθνη τους στη Δύση.

Σε ορισμένους λαούς, προέκυψαν εντάσεις μεταξύ των εκούσια μετεγκατεστημένων σε πρώιμο στάδιο του εκτοπισμού, των «Old Settlers» (Παλαιών Εποίκων), και των αργότερα εκτοπισμένων, σχετικά με το ζήτημα του κυβερνητικού και δικαστικού συστήματος. Ωστόσο, αντίθετα με τις προβλέψεις των λευκών αντιπάλων του Νόμου για την Απομάκρυνση των Ινδιάνων, δεν υπήρξε διάλυση και παρακμή, αλλά αντιθέτως, όλοι οι λαοί κατάφεραν να ανακτήσουν την κυριαρχία τους μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα και να εγκαθιδρύσουν ένα πολιτικό σύστημα. Αυτό, όπως και τα ατομικά νομικά συστήματα, ευθυγραμμίστηκε με το πρότυπο των κρατικών μορφών που χρησιμοποιούνταν ήδη στην Ανατολή και είχαν αμερικανο-ευρωπαϊκή επιρροή. Προς το τέλος του 19ου αιώνα, μέρη της περιοχής που είχε παραχωρηθεί «για πάντα» στους Ινδιάνους απελευθερώθηκαν για εποικισμό από λευκούς κατά τη διάρκεια του «Oklahoma Land Run». Για να αποτρέψουν τον περαιτέρω περιορισμό των περιοχών εποικισμού τους και έναν νέο εκτοπισμό, τα Πέντε Εκπολιτισμένα Έθνη προσπάθησαν να σχηματίσουν ένα ομοσπονδιακό κράτος. Το κράτος θα ονομαζόταν Σεκουόγια (Sequoyah), προς τιμήν του εφευρέτη της γραπτής γλώσσας των Τσερόκι. Μετά την απόρριψη του αιτήματος για αναγνώριση του κράτους, το Ινδιάνικο Έδαφος ενώθηκε με το γειτονικό Έδαφος της Οκλαχόμα. Μαζί ίδρυσαν την ομοσπονδιακή πολιτεία της Οκλαχόμα.

Κατά τη στιγμή της μετεγκατάστασης, οι λαοί είχαν υιοθετήσει την ευρωπαϊκή αντίληψη της γης ως οικονομικού αγαθού, μια θεμελιώδη αλλαγή στη στάση τους σε σύγκριση με τον παραδοσιακά θρησκευτικό-πνευματικό σεβασμό προς τη γη. Μέσα σε αυτήν τη διχογνωμία, ζούσαν κυρίως σε αγροκτήματα οικογενειακής ιδιοκτησίας, καλλιεργούσαν διάφορα είδη σιτηρών και λαχανικών και εγκατέλειψαν σε μεγάλο βαθμό το κυνήγι υπέρ της εκτροφής εξημερωμένων ζώων. Η οικονομική πρόοδος των επιμέρους οικογενειών καθοριζόταν κυρίως από τη θέση και την ποιότητα των περιοχών εποικισμού. Για ορισμένους από αυτούς, για παράδειγμα, η κατασκευή του σιδηροδρόμου μέσω της Οκλαχόμα έφερε επιπλέον έσοδα από την πώληση ξυλείας, ενώ άλλοι απέκτησαν ευημερία μέσω της εξόρυξης άνθρακα και σιδηρομεταλλεύματος. Άλλοι παράγοντες επιρροής ήταν η στάση απέναντι στη δουλεία, η οποία χρησιμοποιήθηκε για την αποτελεσματική διαχείριση των αγροκτημάτων, και η εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και το ύψος των πληρωμών συντήρησης προς τους Ινδιάνους. Ωστόσο, η πλειονότητα των Ινδιάνων έφτασε στο Ινδιάνικο Έδαφος εντελώς άπορη λόγω των συνθηκών του εκτοπισμού τους. Χρειάστηκε μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα για να ανακάμψουν οικονομικά και να μπορέσουν να συντηρηθούν στα καταφύγιά τους, για παράδειγμα μέσω του τουρισμού και των καζίνο, χωρίς την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
 John P. Bowes: The Trail of Tears: Removal in the South Hrsg.: Paul C. Rosier. Chelsea House Pub., 2007, ISBN 978-0-7910-9345-0 (στα αγγλικά).
 Raymond Fogelson, William Sturtevant: Handbook of North American Indians. Band 14. Smithsonian Institution, 2004, ISBN 0-16-072300-0 (στα αγγλικά).
 Grant Foreman: Indian Removal: The Emigration of the Five Civilized Tribes of Indians. University of Oklahoma Press, 1974, ISBN 0-8061-1172-0 (στα αγγλικά).
 Aram Mattioli: Verlorene Welten. Eine Geschichte der Indianer Nordamerikas 1700–1910. Klett-Cotta, Stuttgart 2017, ISBN 978-3-608-94914-8. (στα γερμανικά)

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Άγρια Δύση