Ένας (διήγημα)

Ένας () είναι ο τίτλος διηγήματος του Νόρμπερτ Γκστράιν που εκδόθηκε το 1988. Αφηγείται την ιστορία ενός διαταραγμένου νέου σε ένα τουριστικό χωριό του Τιρόλο στην Αυστρία, που είναι το κύριο σκηνικό.

Είναι το πρώτο έργο του Γκστράιν και εξακολουθεί να θεωρείται έως σήμερα, μια «εκπληκτική πρώτη επιτυχία». 

 Υπόθεση 
Η ιστορία διαδραματίζεται στην κουζίνα ενός πανδοχείου σε ένα μικρό, αλλά πολύ τουριστικό χωριό στις Άλπεις,  έναν τυπικό χειμερινό τουριστικό προορισμό που σφύζει από ζωή τον χειμώνα. Η αφήγηση πλαισιώνεται από μια ανάκριση: Η οικογένεια του Γιάκομπ καλείται να διηγηθεί σε έναν επιθεωρητή, ο οποίος έχει έρθει να παραλάβει τον Γιάκομπ, τη ζωή του και τη «νύχτα εγκλήματος», αν και το συγκεκριμένο έγκλημα που διέπραξε ο Γιάκομπ παραμένει ασαφές. Η ιστορία αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από αναδρομές στη ζωή του Γιάκομπ, που μεταφέρονται από διάφορες οπτικές γωνίες. 

Ο Γιάκομπ, γιος μιας οικογένειας πανδοχέων, πρόκειται να μεταφερθεί σε ψυχιατρική κλινική. Είναι ένας ήσυχος, καταπιεσμένος, σχεδόν ψυχοπαθής νεαρός, που είχε μια αφόρητη παιδική ηλικία. Έμαθε από μικρός ότι στο πανδοχείο δεν μετράνε οι δικές του επιθυμίες, αλλά των τουριστών. Έτσι, βίωσε μια χαοτική παιδική ηλικία, διχασμένος ανάμεσα στο να ευχαριστεί τους επισκέπτες και στο να απαιτεί περισσότερα από τους γονείς του. Στα 15 του, τον έστειλαν στην πόλη σε σχολείο με οικοτροφείο όπου ένοιωθε άβολα, αισθάνονταν ξένος και οι συμμαθητές του τον κορόιδευαν λόγω της διαλέκτου και της προφοράς του. Μετά την επιστροφή του στο χωριό, δεν νιώθει πλέον ούτε εκεί σαν στο σπίτι του. Σύντομα συνειδητοποιεί ότι ο μεγαλύτερος αδερφός του θα αναλάβει το πανδοχείο, ένας άλλος αδερφός του κληρονομεί το τελεφερίκ, και αυτός παραβλέπεται. Μόνο η μητέρα του θέλει να τον βοηθήσει, αλλά είναι πολύ μεγάλη και έτσι τα αδέρφια του καθορίζουν τη ζωή του, του προσφέρουν επανειλημμένα δουλειές - ως σερβιτόρος, ως εκπαιδευτής σκι - αλλά δεν μπορεί να κρατήσει αυτές τις θέσεις λόγω της στάσης του απέναντι στους επισκέπτες. Επίσης, μεθάει όλο και πιο συχνά και γίνεται βίαιος. Τον ενοχλεί ιδιαίτερα η εξάρτηση των χωρικών από τους τουρίστες. Επίσης, δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον ρόλο του χωρικού. Μόνο με τη Χάνα, με την οποία ήταν ερωτευμένος από έφηβος, μπορούσε να είναι ο εαυτός του. Καθώς η ιστορία ξετυλίγεται, η σχέση τους είναι καταδικασμένη να αποτύχει, καθώς ο Γιάκομπ αποσύρεται όλο και περισσότερο στον εαυτό του, σύντομα δεν θέλει πλέον να εργάζεται, υποκύπτει  περισσότερο στον αλκοολισμό και βυθίζεται στην άβυσσο της μοναξιάς. 

 Αφηγηματική τεχνική 
μικρογραφία|Ο  Νόρμπερτ Γκστράιν σε ανάγνωση το 2008 Η αφήγηση χαρακτηρίζεται από πολυάριθμα χρονικά άλματα και αναδρομές στο παρελθόν. Ένας παντογνώστης αφηγητής προΐσταται των πάντων, υιοθετώντας διαφορετικές οπτικές γωνίες και δίνοντας στον αναγνώστη ελευθερία κινήσεων. Αυτή η συχνή μετατόπιση της οπτικής γωνίας - συχνά στη μέση της πρότασης - είναι χαρακτηριστικό του αφηγηματικού ύφους του Γκστράιν. Ο ίδιος ο Γιάκομπ, ωστόσο, δεν μιλάει ποτέ αλλά αναφέρεται μόνο μέσω τρίτων.
 Παραπομπές 

Κατηγορία:Αυστριακή λογοτεχνία
Κατηγορία:Γερμανικές νουβέλες