Θωμάς Α΄ του Ακουίνο

Ο Θωμάς Α΄ τού Ακίνο, ιταλ. Tommaso I d'Aquino (πριν από το 1210 – 27 Φεβρουαρίου 1251), συνήθως γνωστός ως Θωμάς τού Ακίνο, ήταν κόμης τής Ατσέρα από το 1220 και ακόλουθος τού αυτοκράτορα τής Γερμανίας και βασιλιά τής Σικελίας, Φρειδερίκου Β΄.  Γιος τού Αντενόλφο ντ' Ακίνο, ο Θωμάς καταγόταν από ευγενή οικογένεια από τον Ακίνο, στην οποία ανήκε και ο διάσημος θεολόγος Θωμάς Ακινάτης. 

 Πρώιμη ζωή 
Ο Θωμάς ήταν υποστηρικτής τού νεαρού Φρειδερίκου Β΄ ως βασιλιά τής Γερμανίας, και πολέμησε εναντίον τού αυτοκράτορα Όθωνα Δ΄, ο οποίος εισέβαλε στη νότια Ιταλία το 1210. Διορίστηκε κόμης τής Ατσέρα μετά την αυτοκρατορική στέψη τού Φρειδερίκου Β΄ το 1220, την ίδια εποχή που ο εξάδελφός του Λάντουλφ φον Ακίνο, πατέρας τού εκκλησιαστικού λόγιου Θωμά, διορίστηκε νομικός σύμβουλος στην Τέρα ντι Λαβόρο.  Στην Κάπουα, στον Θωμά ανατέθηκε η καταπολέμηση τού επαναστατημένου Θωμά τού Τσελάνο, κόμη τού Μολίζε, και η κατάληψη τού Ροκαμαντόλφι. Τον Ιανουάριο του 1221 διορίστηκε αντιπρόεδρος τού αυτοκράτορα στην Απουλία και την Τέρα ντι Λαβόρο. 

Στα νέα του αξιώματα, ο Θωμάς ήρθε αμέσως σε σύγκρουση με τον Ονώριο Γ΄, όταν σύμφωνα με την αυστηρή εφαρμογή των ψηφισμάτων τής Κάπουα, τα οποία προέβλεπαν την ανάκληση προνομίων, απαίτησε τέλη και τέλη για το αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο από την πόλη τού Μπενεβέντο. Το Μπενεβέντο ήταν παπικός θύλακας στο βασίλειο τής Σικελίας, αλλά ο Φρειδερίκος Β΄ δεν ανανέωσε ένα από τα προνόμια τής πόλης, νομιμοποιώντας την προσέγγιση τού Θωμά. Αισθήματα εκδίκησης μπορεί επίσης να έπαιξαν ρόλο, καθώς ο Θωμάς είχε φυλακιστεί κάποτε στο Μπενεβέντο το 1213. Τον Μάιο τού 1221 ο Ονώριος Γ΄ ενεπλάκη προσωπικά σε αυτό το θέμα, και πίεσε με επιτυχία τον αυτοκράτορα να σεβαστεί το καθεστώς τού Μπενεβέντο ως παπικής ιδιοκτησίας. 

Το 1225 ο Φρειδερίκος Β΄ νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Β΄ τής Ιερουσαλήμ, κληρονόμο τού βασιλείου τής Ιερουσαλήμ. Ο Φρειδερίκος φρόντισε αμέσως, ώστε ο νέος πεθερός του Ιωάννης τού Μπριέν, ο νυν αντιβασιλιάς τής Ιερουσαλήμ, να εκτοπιστεί, και τα δικαιώματά του να μεταβιβαστούν στον αυτοκράτορα.  Συγκεκριμένα, ο Όντο τού Μονμπελιάρ, ο βάιλος τού βασιλείου, αντικαταστάθηκε από τον Θωμά το 1227. 

 ΣΤ΄ Σταυροφορία 
Τον Ιούλιο του 1227 ο Θωμάς και ο Χέρμαν φον Σάλτσα, μάγιστρος των Τευτόνων Ιπποτών, ηγήθηκαν μίας πρόωρης διοίκησης τής ΣΤ Σταυροφορίας προς τους Αγίους Τόπους. Εκεί υπηρέτησε ως απεσταλμένος τού Αιγύπτιου σουλτάνου αλ-Καμίλ, ενημερώνοντάς τον για την επικείμενη άφιξη τού αυτοκράτορα. Την άνοιξη τού 1228 έγραψε μία επιστολή στην αυτοκρατορική Αυλή, στην οποία ανέφερε το τέλος τού αλ-Μουαζάμ, αδελφού τού αλ-Καμίλ, ο οποίος κυβερνούσε τη Δαμασκό, γεγονός που ώθησε τον -πρόσφατα αφορισμένο- Φρειδερίκο Β΄ να ξεκινήσει τη σταυροφορία του. Τον Ιούλιο τού 1228 ο Θωμάς επανεντάχθηκε στην αυτοκρατορική ακολουθία στη Λεμεσό, και συμμετείχε στον διωγμό τού Ιωάννη τού Ιμπελέν . Μαζί με τον Μπαλιάν τής Σιδώνας, συνέχισε ως μεσολαβητής με τον αλ-Καμίλ, επισκεπτόμενος αυτόν στη Ναμπλούς και τη Γάζα. Ο Θωμάς ανέπτυξε μία σχέση εμπιστοσύνης με τον σουλτάνο, όπως και ο διπλωμάτης τού σουλτάνου, Φακρ αντ-Ντιν ιμπν ας-Σάιχ, με τον αυτοκράτορα. Αυτό οδήγησε σε μία αμοιβαία συμφωνία μεταξύ τού αυτοκράτορα και τού σουλτάνου, η οποία στις 18 Φεβρουαρίου 1229 επέστρεφε το μεγαλύτερο μέρος τής Ιερουσαλήμ στον Χριστιανισμό, χωρίς πόλεμο. Μέσω τού μεσολαβητικού του έργου, ο Θωμάς κατάφερε επίσης να πείσει τον αλ-Ασράφ Μουσά, αδελφό τού αλ-Καμίλ και εμίρη τής Δαμασκού, να υπογράψει τη συνθήκη. 

 Μετά τη Σταυροφορία 
Μετά την επιστροφή του στην Ιταλία τον Αύγουστο του 1229, στον Θωμά ανατέθηκε η υποταγή τής Κάπουα, η οποία είχε καταληφθεί από παπικά στρατεύματα κατά την απουσία τού Φρειδερίκου. Αντικαταστάθηκε ως βάιλος από τον Ριχάρδο Φιλαντζιέρι στην Τύρο και τον Όντο τού Μονμπελιάρ στην Άκρα. Στο Μέλφι το 1231 διορίστηκε Capitaneus regni (αντιβασιλιάς) τού βασιλείου τής Σικελίας, κατά την απουσία τού αυτοκράτορα στη βόρεια Ιταλία. Τον ακολούθησε ο ίδιος εκεί το 1233, όπου ανέλαβε την πρυτανεία τής Κρεμόνας με τη συγκατάθεση τού τοπικού πληθυσμού. Όταν ο αυτοκράτορας ξεκίνησε για τη Γερμανία για δεύτερη φορά το 1235, ο Θωμάς έγινε δεκτός στο Συμβούλιο τής αντιβασιλείας στο Φάνο. 

Το 1242 ο Θωμάς στάλθηκε για δεύτερη φορά στους Αγίους Τόπους, για να ενεργήσει εκεί ως αναπληρωτής τού αυτοκράτορα, και από τον Απρίλιο του 1243 για τον Κορράδο Β΄ τής Ιερουσαλήμ στον ρόλο του ως αντιβασιλιά. Με αυτόν τον τρόπο, αντιμετώπισε την αντίθεση των ίδιων τοπικών βαρόνων υπό την ηγεσία τού Οίκου των Ιμπελέν, που είχαν εκδιώξει τους Φιλαντζιέρι. Σε ένα γενικό συμβούλιο που πραγματοποιήθηκε στην Άκρα στις 5 Ιουνίου 1243, οι βαρόνοι και οι ιεράρχες τού βασιλείου ενέκριναν τη θέση τού νομικού μελετητή Φίλιππου τής Νοβάρα, ότι κανένας όρκος στον βασιλιά δεν μπορούσε να δοθεί, εφόσον δεν εμφανιζόταν στο βασίλειό του. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση που εγκαθίδρυσε ο Κορράδος Β΄ δεν μπορούσε να αναγνωριστεί ως νόμιμη, και το συμβούλιο εγκατέστησε την Αλίκη τής Κύπρου και τον σύζυγό της Ραούλ τού Νεσλ. Ο Θωμάς επέστρεψε στην Ιταλία λίγο πριν την απώλειά του και κατέλαβε το λιμάνι της Τύρου, την τελευταία βάση τής κυριαρχίας των Χοενστάουφεν στους Αγίους Τόπους. 

Οικογένεια
Από τον γάμο του με μία γυναίκα της οποίας το όνομα είναι άγνωστο, ο Θωμάς απέκτησε δύο γιους, τον Αντενόλφο (απεβίωσε το 1242) και τον Τσιάκοπο (απεβ. μετά το 1252). Ο γιος τού Αντενόλφο, Θωμάς Β΄ τού Ακίνο (απεβ. στις 15 Μαρτίου 1273), τον διαδέχθηκε ως κόμης τής Ατσέρα.

Αναφορές

 Βιβλιογραφία 











Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Σικελίας