Θωμάς Νέβιλ (απεβ. το 1471)

Ο Θωμάς Φώκονμπεργκ ή Θωμάς Νέβιλ, μερικές φορές αποκαλούμενος Θωμάς ο Νόθος ή ο Νόθος τού Φώκονμπεργκ (1429 – 22 Σεπτεμβρίου 1471), ήταν φυσικός γιος τού Γουλιέλμου Νέβιλ κυρίου τού Φώκονμπεργκ,  ο οποίος ήταν κορυφαίος διοικητής στον Εκατονταετή Πόλεμο, και μέχρι που ενώθηκε με τον εξάδελφό του Ριχάρδο Νέβιλ («Γουόρικ ο βασιλοποιός») σε επανάσταση στο πλευρό των Λάνκαστερ, εναντίον ενός άλλου εξαδέλφου του, τού Εδουάρδου Δ΄, υπηρέτησε στο πλευρό των Γιορκ στους Πολέμους των Δύο Ρόδων.

 Πρώιμη ζωή 
Στη νεότητά του, ο Θωμάς ήταν ένας αξιοσημείωτος ναυτικός, λαμβάνοντας την ελευθερία τής Πόλης τού Λονδίνου το 1454 για το έργο του στην εξάλειψη των πειρατών από τη Μάγχη και τη Βόρεια Θάλασσα. Σε αυτό το πλαίσιο, είχε στενή σχέση με τούς συγγενείς τού πατέρα του: ο μεγαλύτερος αδελφός τού λόρδου Φώκονμπεργκ, Ριχάρδος Νέβιλ κόμης τού Σόλσμπερυ, ήταν επίτροπος για τη φύλαξη των θαλασσών το 1453-1455, και το 1455 ο μεγαλύτερος γιος τού Σόλσμπερυ, Ριχάρδος Νέβιλ κόμης τού Γουόρικ, ανέλαβε την αποκλειστική ευθύνη για τη φύλαξη των θαλασσών, μία θέση που ουσιαστικά διατήρησε για το υπόλοιπο τής ζωής του.

 Οι Πόλεμοι των Δύο Ρόδων 
Οι Νέβιλ ήταν οι σημαντικότεροι υποστηρικτές τού Ριχάρδου τής Υόρκης, και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να βοηθήσουν τον γιο του να ανέλθει στον θρόνο ως Εδουάρδος Δ΄ το 1461, βοήθεια για την οποία ο λόρδος Φώκονμπεργκ ανταμείφθηκε με τον τίτλο τού κόμη τού Κεντ. Όταν απεβίωσε το 1463 χωρίς νόμιμο άρρενα κληρονόμο, η βαρονία τού Φώκονμπεργκ περιέπεσε σε εκκρεμότητα μεταξύ των τριών κορών του: τής Ιωάννας, της Αλίκης και τής Ελισάβετ. 

Στα τέλη τής δεκαετίας τού 1460, ο Θωμάς συνέχισε να υποστηρίζει τον εξάδελφό του, κόμη τού Γουόρικ, όταν προέκυψαν εντάσεις μεταξύ τού Γουόρικ και τού Εδουάρδου Δ΄. Όταν ο Γουόρικ επαναστάτησε και αναγκάστηκε να εξοριστεί το 1470, ο Θωμάς τον συνόδευσε με αρκετά οπλισμένα πλοία. Ενώ ο Γουόρικ βρισκόταν στη Γαλλία, διαπραγματευόμενος μία συμμαχία με την ηγέτιδα των Λάνκαστερ, Μαργαρίτα τού Ανζού, ο Θωμάς ανέλαβε τη διοίκηση των πλοίων τού εξαδέλφου του, και έκανε επιδρομές σε αγγλικά πλοία.

Το 1471 ο Θωμάς επέστρεψε στη θάλασσα για τούς Λάνκαστεριανών, υπηρετώντας υπό τον Γουόρικ για την υπεράσπιση τής κυβέρνησης τού Ερρίκου ΣΤ΄, ο οποίος είχε ανακτήσει τον θρόνο με τη βοήθεια των Νέβιλ το 1470. Τού δόθηκε εντολή να περιπολήσει τη Μάγχη μεταξύ Ντόβερ και Καλαί, για να αναχαιτίσει τον Εδουάρδο Δ΄, ο οποίος είχε καταφύγει στη Βουργουνδία. Ο Εδουάρδος Δ΄ απέφυγε τον στόλο των Λάνκαστεριανών, και αποβιβάστηκε στο Ρέιβενσπερ στο Γιόρκσιρ. Ο Γουόρικ διέταξε τον Νόθο να επιστρέψει από τη θάλασσα, και να ανακτήσει την κομητεία τού Κεντ, όπου ο Γουόρικ έχαιρε μεγάλης δημοτικότητας στους δυσαρεστημένους κατοίκους. Ωστόσο, πριν προλάβουν να παρέμβουν αυτές οι ενισχύσεις, ο Εδουάρδος Δ΄ κατέλαβε το Λονδίνο, συνέλαβε τον Ερρίκο ΣΤ΄ αιχμάλωτο, και νίκησε και σκότωσε τον Γουόρικ στη Μάχη τού Μπάρνετ στις 14 Απριλίου. 

Με τον εξάδελφό του νεκρό, ο Θωμάς αποβιβάστηκε στο Σάντουιτς, στέλνοντας τα πλοία του να πλεύσουν γύρω από το Κεντ και μέχρι τις εκβολές τού Τάμεση. Ο ίδιος προχώρησε προς το Λονδίνο, συγκεντρώνοντας στρατεύματα καθώς πήγαινε, και έλαβε αξιοσημείωτη υποστήριξη από το Καντέρμπουρυ και τον δήμαρχό του, Νίκολας Φάουντ. Εν τω μεταξύ ο Εδουάρδος Δ΄ κατευθύνθηκε δυτικά, για να αντιταχθεί στον στρατό των Λάνκαστερ που προέλαυνε από τη Γουέστ Κάντρυ. Στις 4 Μαΐου θριάμβευσε στη Μάχη τού Τιούκσμπερυ, σκοτώνοντας τον Εδουάρδο πρίγκιπα της Ουαλίας, τον Εδμόνδο Μπωφόρ δούκα τού Σόμερσετ, και τον Ιωάννη Μπωφόρ, νεότερο αδελφό τού δούκα, και αιχμαλωτίζοντας τη βασίλισσα Μαργαρίτα τού Ανζού. Αγνοώντας αυτά τα γεγονότα, ο Θωμάς έφθασε στο Σάουθγουορκ και στις 14 Μαΐου έγραψε στην τοπική κυβέρνηση τού Λονδίνου, ζητώντας να τού επιτραπεί να φέρει τούς άνδρες του στην πόλη. Αυτοί αρνήθηκαν, και εκείνος απάντησε καίγοντας το Σάουθγουορκ. 

Όταν το Λονδίνο εξακολουθούσε να τού αρνείται την είσοδο, προετοίμασε μία τριπλή επίθεση στην πόλη. Αφαίρεσε το πυροβολικό από τα πλοία, και το τοποθέτησε στη νότια όχθη τού Τάμεση, ώστε να μπορέσει να βομβαρδίσει την πόλη. Το μεγαλύτερο μέρος τού στρατού τού Νόθου στάλθηκε ανάντη για να διασχίσει τον ποταμό και να επιστρέψει, για να επιτεθεί στο Λονδίνο στο Άλντγκεϊτ και το Μπίσοπσγκεϊτ. Ένα τρίτο μέρος θα προσπαθούσε να διασχίσει τη Γέφυρα τού Λονδίνου.

Η επίθεσή του τελικά απέτυχε. Ο βομβαρδισμός του δεν κατάφερε να αποδυναμώσει τη θέληση των υπερασπιστών τού Λονδίνου, και η επίθεση στη Γέφυρα τού Λονδίνου αποκρούστηκε από τα πυρά τού πυροβολικού, που είχαν τοποθετήσει οι Λονδρέζοι στο δικό τους άκρο τής γέφυρας. Η επίθεση στο Μπίσοπσγκεϊτ διακόπηκε από τον κόμη τού Έσσεξ, ο οποίος έφθασε, καθώς βρισκόταν σε εξέλιξη. Η ομάδα που είχε τη μεγαλύτερη επιτυχία, ήταν αυτή στο Άλντγκεϊτ, η οποία κατάφερε να ανοίξει την πύλη, αλλά αποκρούστηκε από την αντεπίθεση των υπερασπιστών. Καταδιωκόμενοι, ο Νόθος και ο στρατός του υποχώρησαν μέχρι το Στράτφορντ και το Μπλάκγουολ, όπου επιβιβάστηκαν στα πλοία και επέστρεψαν στο Κεντ.

Στη συνέχεια κατευθύνθηκε δυτικά προς το Κίνγκστον επί τού Τάμεση, για να αντιταχθεί στον Εδουάρδο Δ΄. Ο Εδουάρδος Γούντβιλ, λόρδος Σκέιλς, ο οποίος κρατούσε το Λονδίνο για τον Εδουάρδο Δ΄, αναγνώρισε τον κίνδυνο τού βασιλιά, καθώς ο στρατός τού Νόθου υπολογιζόταν σε 20.000 άνδρες, και λέγεται ότι εξακολουθούσαν να καταφθάνουν νεοσύλλεκτοι. Ο Γούντβιλ έστειλε μήνυμα στον Νόθο ότι ο Εδουάρδος Δ΄ εγκατέλειπε την Αγγλία, και έτσι τον έπεισε να επιστρέψει στο Μπλάκχιθ. Από εκεί, ο Θωμάς ταξίδευσε με 600 ιππείς μέσω Ρότσεστερ προς το Σάντουιτς, όπου έμαθε ότι η υπόθεση των Λάνκαστερ είχε χαθεί. Ο Εδουάρδος Δ΄ βάδισε προς το Σάντουιτς, και κατέλαβε 13 πλοία με τούς περισσότερους από τούς άμεσους οπαδούς τού Νόθου. Ο ίδιος ο Θωμάς διέφυγε στο Σαουθάμπτον, όπου ο βασιλιάς τον συνέλαβε αιχμάλωτο. Ο βασιλιάς ήταν τόσο ευγνώμων στους δημοτικούς συμβούλους τού Λονδίνου, που έχρισε ιππότη τον δήμαρχο, τον γραμματέα και άλλους δημοτικούς συμβούλους, συμπεριλαμβανομένου του σερ Γουλιέλμου Χάμπτον, τού λόρδου δημάρχου τού Λονδίνου την επόμενη χρονιά. 

 Το τέλος 
Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Κάστρο Μίντλχαμ στο Γιόρκσιρ, την κύρια έδρα των συγγενών τού Νέβιλ, και αποκεφαλίστηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1471. Το κεφάλι του τοποθετήθηκε στη Γέφυρα τού Λονδίνου, «κοιτάζοντας προς το Κέντγουορντ».Paston Letters, ed. Gairdner, iii. 17 Ένας αδελφός αναφέρεται ότι ήταν κρατούμενος την ίδια εποχή, αλλά κατάφερε να βρει καταφύγιο στο Μπέβερλυ.

 Αναφορές 

Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ