Τσάνγκντοκουνγκ

Το Τσάνγκντοκουνγκ (κορεατικά: 창덕궁) είναι πρώην βασιλικό παλάτι στη Σεούλ, Νότια Κορέα. Έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και ιστορικός χώρος της Νότιας Κορέας και είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα κορεατικά παλάτια. Αυτό και το γειτονικό του παλάτι Τσάνγκιονγκουνγκ έχουν από κοινού ονομαστεί «Ανατολικό Παλάτι».

Το Τσανγκντοκούνγκ ιδρύθηκε το 1405. Ήταν το δεύτερο παλάτι που ιδρύθηκε στη Σεούλ, μετά το επίσημο κύριο παλάτι των Τζοσόν, το  Γκιόνγκμποκουνγκ. Παρά το νομικά ανώτερο καθεστώς του Γκιόνγκμποκουνγκ, η πλειοψηφία των βασιλιάδων προτιμούσε να διαμένει στο Τσανγκντοκούνγκ. Το 1592, εν μέσω του Πολέμου Ιμτζίν, το Τσανγκντοκούνγκ και όλα τα άλλα παλάτια της πόλης καταστράφηκαν ολοσχερώς. Μετά τον πόλεμο, λόγω δημοσιονομικών περιορισμών, το Γκιόνγκμποκουνγκ δεν επισκευάστηκε, ενώ το Τσάνγκντοκουνγκ και το Τσανγκγιονγκούνγκ επισκευάστηκαν. Αυτό ουσιαστικά κατέστησε το Τσάνγκντοκουνγκ το κύριο παλάτι των Τζοσόν για αρκετούς αιώνες.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, υπό τη βασιλεία του προτελευταίου Κορεάτη μονάρχη Γκοτζόνγκ, το Γκιόνγκμποκουνγκ ανοικοδομήθηκε και η βασιλική οικογένεια μετακόμισε από το Τσάνγκντοκουνγκ στο Γκιόνγκμποκουνγκ, αν και μετακόμισαν ξανά σε ένα άλλο παλάτι, το Ντοκσουγκούνγκ, το 1897. Το 1907, ο Γκοτζόνγκ αναγκάστηκε από την Ιαπωνία να παραιτηθεί και ο γιος του και τελευταίος Κορεάτης μονάρχης Σουντζόνγκ ανέβηκε στο θρόνο και έκανε το Τσάνγκντοκουνγκ το επίσημο παλάτι του. Το 1910, η Ιαπωνία αποίκισε την Κορέα και προχώρησε σε ριζικές αλλαγές στο παλάτι. Η κορεατική βασιλική οικογένεια συνέχισε να διαμένει στο παλάτι ακόμη και μετά την απελευθέρωση της Κορέας το 1945 και μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα.

Το Τσάνγκντοκουνγκ αποτελεί πλέον σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο. Το 1997, ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ο Μυστικός Κήπος του παλατιού, αγαπημένος από τους Κορεάτες μονάρχες, είναι πλέον προσβάσιμος από το κοινό, με ορισμένα τμήματα να απαιτούν κράτηση για περιηγήσεις.

 Όνομα 
«Τσανγκντοκούνγκ» σημαίνει «Παλάτι της Ευημερούσας Αρετής». Το παλάτι έλαβε αυτό το όνομα την 25η ημέρα του 10ου μήνα του 1404, λίγο μετά την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης της κατασκευής του.

Το Τσάνγκντοκουνγκ και το γειτονικό του παλάτι Τσανγκγιονγκούνγκ είναι γνωστά μαζί ως το «Ανατολικό Παλάτι» (동궐), καθώς βρίσκονται ανατολικά του κύριου παλατιού της πόλης, του Γκιόνγκμποκουνγκ.

 Ιστορία 

 Ίδρυση 
Το 1392 (κορεατικό ημερολόγιο) αναρρίθηκε στην εξουσία η δυναστεία Τζοσόν. Στη συνέχεια, ιδρύθηκε η πρωτεύουσα του κράτους, Χανγιάνγκ (που ονομαζόταν επίσης Χανσόνγκ και αργότερα Σεούλ) και το  Γκιόνγκμποκουνγκ έγινε το κύριο παλάτι της (법궁). Εξαιτίας πολιτικών αναταραχών, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε προσωρινά στη Κέσονγκ και στη συνέχεια πίσω στη Χανγιάνγκ το 1404. Βασιλιάς Τετζόνγκ (β. 1400–1418) διέταξε στη συνέχεια την ίδρυση του Τσάνγκντοκουνγκ ως δευτερεύον παλάτι (이궁). Τα πιθανά κίνητρά του για αυτή τη διαταγή έχουν αναλυθεί. Αρκετοί μελετητές έχουν υποστηρίξει ότι ο Τετζόνγκ ήθελε να αποφύγει το Γκιόνγκμποκουνγκ επειδή το συνέδεε με δυσάρεστες αναμνήσεις θανάτων συγγενών εκεί και πίστευε ότι είχε δυσοίωνες ιδιότητες φενγκ σούι. Οι ιστορικοί Λι κ.ά. έχουν επίσης υποστηρίξει ότι ήθελε ένα δευτερεύον παλάτι που να είναι πιο ελεύθερο από τις πολιτικές επιρροές κυβερνητικών γραφείων και πολιτικών εντός και γύρω από το Γκιόνγκμποκουνγκ.

Ιδρύθηκε ένα προσωρινό γραφείο για να διαχειριστεί την κατασκευή του παλατιού. Η τοποθεσία του Τσάνγκντοκουνγκ οριστικοποιήθηκε την 6η ημέρα του 10ου μήνα του 1404 και η κατασκευή ξεκίνησε την ίδια ημέρα. Υπό την επίβλεψη του Γι Τσικ, πολυάριθμοι τεχνίτες, στρατιώτες, μοναχοί και απλοί άνθρωποι εργάστηκαν στην κατασκευή. Η πρώτη φάση της κατασκευής ολοκληρώθηκε την 19η ημέρα του 10ου μήνα του 1405. Ο Τέτζονγκ εισήλθε στο παλάτι την 20ή ημέρα του ίδιου μήνα και παρέθεσε εκεί ένα εορταστικό συμπόσιο. Εκείνη την εποχή είχαν ολοκληρωθεί ορισμένα κτίρια στο παλάτι, συμπεριλαμβανομένων των βασιλικών υπνοδωματίων και του λουτρού.  Το παλάτι είχε τότε συνολικά 287 δωμάτια (칸) ή 192 δωμάτια. Πιθανότατα δεν υπήρχε πολύς χώρος για κυβερνητικά γραφεία στο παλάτι εκείνη την εποχή. Τα γραφεία μέσα και γύρω από το Γκιόνγκμποκουνγκ επισκευάστηκαν και οι αξιωματούχοι πιθανότατα πηγαινοέρχονταν μεταξύ αυτών και του Τσάνγκντοκουνγκ. Εν τω μεταξύ, η κατασκευή συνεχίστηκε. Το 1406, το ιερό Ινσοτζόν (인소전) και ένα βουδιστικό ιερό ολοκληρώθηκαν στον πίσω κήπο, μαζί με το περίπτερο Κουάνγκιόλου (광연루). Το 1408, σκάφτηκε μια λίμνη και το 1411, ολοκληρώθηκε ένα κιόσκι. Το 1408, ο πρώην βασιλιάς Τέτζο πέθανε στο Τσάνγκντοκουνγκ.

 Πριν από τον πόλεμο του Ιμτζίν 
Για το υπόλοιπο της βασιλείας του, ο Τέτζονγκ διέμενε κυρίως στο Τσάνγκντοκουνγκ. Η αποκατάσταση του Γκιόνγκμποκουνγκ διατάχθηκε μόνο αφού ο Τέτζονγκ είχε μετακομίσει στο Τσάνγκντοκουνγκ. Ακόμα και μετά την παραίτησή του, διέμενε στο παλάτι Σούγκανγκουνγκ (수강궁, αργότερα έγινε το Τσάνγκιονγκουνγκ) δίπλα στο Τσάνγκντοκγκουγκ· από εκεί επηρέασε τη βασιλεία του γιου του Σετζόνγκ του Μεγάλου (β. 1418–1450). Ακόμα και μετά την παραίτηση του Τέτζονγκ, η κατασκευή συνεχίστηκε. Μέρος ενός κτιρίου κατέρρευσε και ο επιβλέπων της κατασκευής αυτού του κτιρίου εξορίστηκε ως τιμωρία. Μέχρι το 1418, οι εγκαταστάσεις είχε κριθεί επαρκείς για τη διεξαγωγή πιο σημαντικών τελετών στο Τσάνγκντοκουνγκ αντί για το Γκιόνγκμποκουνγκ. Από το τρίτο έτος της βασιλείας του, ο Σέτζονγκ άρχισε να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο Γκιόνγκμποκουνγκ και μετακινούνταν συχνά ανάμεσα στα δύο παλάτια. Το 1426, διέταξε να δοθούν ονόματα σε πολλά κτίρια στο Τσάνγκντοκουνγκ. Το 1427, μετακόμισε εντελώς από το Τσάνγκντοκουνγκ και έζησε κυρίως στο Γκιόνγκμποκουνγκ, αν και συνέχισε να μετακινείται συχνά μεταξύ των δύο. Βασιλιάς Σέτζο (β. 1455–1468) επέκτεινε σημαντικά το Τσάνγκντοκουνγκ προς τα βόρεια και ανατολικά. Για ένα τέτοιο έργο, συγκεντρώθηκαν 19.000 άνθρωποι από την περιοχή Χανγιάνγκ. Ο βασιλιάς Σονγκτζό (β. 1469–1495) επέκτεινε επίσης το παλάτι και διέμενε στο Τσάνγκντοκουνγκ καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του. Το 1475, ονομάτησε και τις 29 πύλες του παλατιού και πραγματοποίησε τελετή για την τοποθέτηση των πλακών με τα ονόματά τους. Καθώς δεν υπήρχε αρκετός χώρος στο Τσάνγκντοκουνγκ για όλες τις εν ζωή βασίλισσες της βασιλικής οικογένειας, αποφάσισε να επεκτείνει το Τσάνγκιονγκουνγκ για αυτές. Ο βασιλιάς Γιονσανγκούν (β. 1495–1506 ) ανακαίνισε επίσης εκτενώς το παλάτι, αν και οι ανακαινίσεις σταμάτησαν όταν καθαιρέθηκε.

 Καταστροφή και ανοικοδόμηση 
Το 1592, κατά τη διάρκεια του Πολέμου Ιμτζίν (1592–1598), όλα τα παλάτια της πόλης κάηκαν ολοσχερώς. Συζητείται ποιος έκαψε τα παλάτια, καθώς τα σωζόμενα σύγχρονα αρχεία προέρχονται από διανοούμενους που δεν ήταν μάρτυρες των καύσεων. Διάφορα σύγχρονα κορεατικά κείμενα, συμπεριλαμβανομένων των Αληθινών Αρχείων του Σόντζο, αναφέρουν φήμες ότι ήταν απλοί Κορεάτες που έκαψαν το παλάτι για να καταστρέψουν τα αρχεία του παλατιού. Όταν οι Ιάπωνες εισβολείς μπήκαν στην πόλη τη 2η ημέρα, τον 5ο μήνα εκείνου του έτους, το Γκιόνγκμποκουνγκ ήταν ακόμα άθικτο. Η ιαπωνική πειθαρχία στην πόλη φέρεται να ήταν αρχικά υψηλή, αλλά όταν άρχισαν να υφίστανται ήττες, έστρεψαν την απογοήτευσή τους στην πόλη και τους ντόπιους, καίγοντας κτίρια και σκοτώνοντας.

Μετά τον πόλεμο, άρχισαν οι προσπάθειες επισκευής των παλατιών της πόλης. Αρχικά, καταρτίστηκαν σχέδια για την επισκευή του Γκιόνγκμποκουνγκ, αλλά αυτά δεν υλοποιήθηκαν. Έχουν καταγραφεί επιχειρήματα εναντίον της ανοικοδόμησης του Γκιόνγκμποκουνγκ λόγω των θεωρούμενων δυσοίωνων ιδιοτήτων του. Επιπλέον, η οικονομία των Τζοσόν είχε καταστραφεί από τον πόλεμο και η χρηματοδότηση για την επισκευή του Γκιόνγκμποκουνγκ ήταν πιθανότατα δύσκολο να εξασφαλιστεί. Το Τσάνγκντοκουνγκ αναστηλώθηκε. Αρκετά κτίρια ανακατασκευάστηκαν στις αρχικές τους θέσεις. Ο πρώτος γύρος αναστηλώσεων ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Κουάνγκχεγκουν (β. 1608–1623 ) την 1η ημέρα του 9ου μήνα του 1610. Ωστόσο, ο Κουανγκέγκουν δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για το Τσάνγκντοκουνγκ και συνέχισε να διαμένει στο προσωρινό παλάτι Γκιόνγκουγκουνγκ (αργότερα έγινε Ντοκσουγκούνγκ). Το 1617, ίδρυσε τα παλάτια Ινγκιόνγκουνγκ και Κιόνγκντοκουνγκ.

Το 1623, κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος Ίντζο που ανέβασε στην εξουσία τον βασιλιά Ίντζο (β. 1623–1649), οι επαναστάτες έκαψαν σχεδόν όλα τα κτίρια στο Τσάνγκντοκουνγκ. Μόνο το Ίντζοντζον, δύο κτίρια για τους Όβι, ένα φαρμακείο του παλατιού, ένα κτίριο για το κυβερνητικό γραφείο Τσουνγκτσούνγκουαν, ένα κτίριο που ονομάζεται Μπισέουνγκακ, ένα κτίριο για το κυβερνητικό γραφείο Χόνγκμουνγβαν και ένα κτίριο που ονομάζεται Σούτζονγκτζον σώθηκαν. Ο Ίντζο στέφθηκε στο Γκιόνγκμποκουνγκ και διέμενε στο Τσάνγκιονγκουνγκ. Κατεδάφισε το Ιν'γκιόνγκουνγκ και το Κιόνγκντοκουνγκ και τα ανακύκλωσε για να επισκευάσει το Τσάνγκντοκουνγκ και το Τσάνγκιονγκουνγκ. Ο Ίντζο ανακαίνισε τους πίσω κήπους και πέρασε πολύ χρόνο χαλαρώνοντας εκεί. Το 1624, κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Γι Κουάλ, το Τσάνγκιονγκουνγκ σε μεγάλο βαθμό κάηκε. Ο Ίντζο στη συνέχεια διέμενε προσωρινά στο Κιόνγκμποκουνγκ και αρχικά διέταξε την επισκευή του Τσάνγκιονγκουνγκ. Το 1633, μετά την ολοκλήρωση των επισκευών στο Τσάνγκιονγκουνγκ, ο Ίντζο διέταξε την επισκευή του Τσάνγκντοκουνγκ. Στη συνέχεια, άρχισε να διαμένει προσωρινά στο φαρμακείο του παλατιού. Οι εργασίες κατασκευής των παλατιών διακόπηκαν και καθυστέρησαν από την εισβολή των Τσινγκ το 1636. Μικρά κατασκευαστικά έργα πραγματοποιήθηκαν εν τω μεταξύ, ειδικά στον πίσω κήπο. Σημαντικές κατασκευές συνεχίστηκαν το 1647 και ολοκληρώθηκαν μετά από πέντε μήνες το 1648. Ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο η κατασκευή ολοκληρώθηκε σε πέντε μήνες ήταν η ανακύκλωση κτιρίων από το Ιν'γκιόνγκουνγκ. Συνολικά υπήρχαν περίπου 735 δωμάτια στο παλάτι περίπου εκείνη την εποχή. Μια σημαντική αλλαγή μετά την ανακατασκευή ήταν η παρουσία περισσότερων κτιρίων κυβερνητικών γραφείων. Αυτό οφειλόταν εν μέρει στο γεγονός ότι τα κυβερνητικά γραφεία στο Γκιόνγκμποκουνγκ δεν είχαν αναστηλωθεί.
μικρογραφία|210x210εσ|Αυτός ο πίνακας, Ντονγκγουόλντο, απεικονίζει το Τσάνγκντοκουνγκ (αριστερά) και το Τσάνγκιονγκουνγκ (δεξιά)  
Μετά από αυτήν την ανακατασκευή και χωρίς ανταγωνισμό από το Γκιόγκμποκουνγκ, το Τσάνγκντοκουνγκ έγινε το οριστικό κύριο παλάτι των Τζοσόν. Περισσότερα κτίρια συνέχισαν να κατασκευάζονται στο παλάτι. Πυρκαγιά σημειώθηκε στο παλάτι το 1671. Υπό τη βασιλεία του βασιλιά Σούκτζονγκ (β. 1674–1720), ο πίσω κήπος έφτασε στη μέγιστη έκτασή του. Το 1687, μια πυρκαγιά κατέστρεψε σχεδόν ολόκληρη την περιοχή Μάνσουτζον. Το 1702, μια πυρκαγιά κατέστρεψε μέρος του Ανατολικού Παλατιού. Οι επόμενοι βασιλιάδες συνέχισαν να επεκτείνουν και να ανακαινίζουν το παλάτι, αν και ο βασιλιάς Γιόνγκτζο (β. 1724–1776) διέταξε πολύ λιγότερες επισκευές, καθώς διέμενε κυρίως στο Γκιόνγκχουιγκουνγκ. Υπήρξαν αρκετές πυρκαγιές κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Σούντζο (β. 1800–1834), με μια σημαντική να σημειώνεται τον 10ο μήνα του 1833. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, οι περισσότερες κατασκευές στο παλάτι ήταν είτε εργασίες ανακατασκευής είτε εργασίες συντήρησης. Μέχρι τον 19ο αιώνα, το Τσάνγκντοκουνγκ και το Τσάνγκιονγκουνγκ ήταν λειτουργικά ένα ενιαίο παλάτι. Τα δύο είχαν μερικά μοναδικά κυβερνητικά γραφεία, αν και είχαν κάποιες εγκαταστάσεις με επικαλυπτόμενους σκοπούς.

 Ύστερη περίοδος Τζοσόν και Κορεατική Αυτοκρατορία 
μικρογραφία|Ένας χάρτης των Τσανγκντοκγκούνγκ, Τσανγκγιονγκγκούνγκ και των πίσω κήπων ()
Το 1865, ξεκίνησαν οι προσπάθειες για την αποκατάσταση του Γκιόνγκμποκουνγκ. Βασιλιάς Γκοτζόνγκ (β. 1864–1907) και η οικογένειά του μετακόμισε από το Τσάνγκντοκουνγκ στο Γκιόνγκμποκουνγκ τη 2η ημέρα του 7ου μήνα του 1868. Αν και το Γκιόνγκμποκουνγκ έγινε επίσημα το κύριο παλάτι των Τζοσόν, το Τσανγκντοκούνγκ συνέχισε να χρησιμοποιείται. Το Γκιόνγκμποκουνγκ γνώρισε μεγάλες πυρκαγιές το 1873 και το 1876. Μετά την πυρκαγιά του 1876, η βασιλική οικογένεια μετακόμισε πίσω στο Τσανγκντοκούνγκ και δεν επέστρεψε στο Γκιόνγκμποκουνγκ παρά το 1885, μετά το Πραξικόπημα του Καψίν του 1884. Ο βασιλιάς διέμενε κυρίως στο Γκιόνγκμποκουνγκ μέχρι το 1895. Εν τω μεταξύ, έγιναν περισσότερες εργασίες συντήρησης στο Τσανγκντοκούνγκ. Τέτοιες εργασίες διακόπηκαν από το Περιστατικό του Ίμο του 1882. Το 1891, πολλά κτίρια του Τσάνγκντοκουνγκ αποσυναρμολογήθηκαν και μεταφέρθηκαν στο Γκιόνγκμποκουνγκ.

Εν μέσω της αυξανόμενης ιαπωνικής επιρροής στην Κορέα και της δολοφονίας της αυτοκράτειρας Μιονγκσόνγκ στο Γκιόνγκμποκουνγκ το 1895, ο Γκοτζόνγκ έφυγε από το Γκιόνγκμποκουνγκ και έκανε το Γκιόνγκουνουνγκ επίσημο παλάτι του. Από εκεί, ίδρυσε την Κορεατική Αυτοκρατορία και στέφθηκε αυτοκράτορας. Ο Γκοτζόνγκ δεν χρησιμοποίησε σημαντικά το Τσανγκντοκούνγκ έκτοτε. Κάποιες μικρές κατασκευαστικές εργασίες συνεχίστηκαν στο παλάτι κατά την απουσία του.

Το 1905, η Κορέα έγινε προτεκτοράτο της Ιαπωνίας. Στις 19 Ιουλίου 1907, ο Γκοτζόνγκ εκθρονίστηκε βίαια από την Ιαπωνία και αντικαταστάθηκε από τον γιο του και τον τελευταίο Κορεάτη μονάρχη, Αυτοκράτορα Σουντζόνγκ (β. 1907–1910). Αφότου ανέβηκε στο θρόνο, ο Σουντζονγκ έκανε το Τσάνγκντοκουνγκ την κύρια κατοικία του, ενώ ο Γκότζονγκ συνέχισε να μένει στο Ντόκσουγκουνγκ. Ο ιστορικός Λι Κιου-τσολ υποστήριξε ότι η Ιαπωνία μετέφερε τον Σούτζονγκ στο Τσάνγκντοκουνγκ για να τον χωρίσει από τον πατέρα του. Λίγο μετά τη στέψη του, ο Σούντζονγκ διέταξε την επισκευή του Τσάνγκντοκουνγκ. Μετακόμισε στο παλάτι τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Ο γενικός υπεύθυνος για την κατοικία επέβλεψε την κατεδάφιση μεγάλων τμημάτων του παλατιού από το 1907 έως το 1909. Αυτό έκτοτε έχει αντιμετωπιστεί κριτικά από τους Λι κ.ά., οι οποίοι υποστήριξαν ότι επρόκειτο για μια προσπάθεια κατεδάφισης ενός συμβόλου της κορεατικής αυτονομίας.

 Αποικιακή περίοδος 
Στις 29 Αυγούστου 1910, η Κορέα έγινε αποικία της Ιαπωνίας. Σύμφωνα με ένα έγγραφο του 1912, το παλάτι ανήκε στο Γραφείο της Δυναστείας Γι, μια οργάνωση που εκπροσωπούσε την πρώην βασιλική οικογένεια της Κορέας. Η Ιαπωνία συνέχισε να τροποποιεί σημαντικά το παλάτι, κατεδαφίζοντας δεκάδες κτίρια. Παρά ταύτα, το συνολικό εξωτερικό όριο του παλατιού και ο πίσω κήπος του παρέμειναν ως επί το πλείστον αμετάβλητα καθ' όλη τη διάρκεια της αποικιακής περιόδου. 

Γύρω στις 5 μ.μ. στις 10 Νοεμβρίου 1917, ξέσπασε μια μεγάλη πυρκαγιά στο παλάτι. Ξεκίνησε από τα υπνοδωμάτια του πρώην αυτοκράτορα, το Νταετζότζον, και κατέστρεψε την περιοχή ναετζόν του παλατιού. Η φωτιά σβήστηκε στις 8 μ.μ. εκείνη την ημέρα. Πολυάριθμα τιμαλφή και ιστορικά κειμήλια χάθηκαν στην πυρκαγιά. Οι εργασίες ανοικοδόμησης ξεκίνησαν λίγο αργότερα και διήρκεσαν για χρόνια, αν και καθυστέρησαν λόγω των διαμαρτυριών του Κινήματος της 1ης Μαρτίου το 1919. Η αποικιακή κυβέρνηση διέταξε την κατεδάφιση πολλών κτιρίων του Γκιόνγκμποκουνγκ και την ανακύκλωση για την ανοικοδόμηση του Τσανγκντοκούνγκ. Το Νταετζότζον ανακατασκευάστηκε το 1920 και η πρώην βασιλική οικογένεια συνέχισε να ζει σε αυτό.

Ο Σουντζόνγκ πέθανε στο παλάτι στις 25 Απριλίου 1926. Ο ιστορικός Σε-Μι Ο υποστήριξε ότι, μετά τον θάνατο του Σούντζονγκ, οι προσπάθειες τροποποίησης του παλατιού επιταχύνθηκαν. Είτε το 1927 είτε το 1931, ο δρόμος Γιούλγκοκ-ρο κατασκευάστηκε ανάμεσα στο Τζονγκμιό και Τσάνγκντοκουνγκ, χωρίζοντας τις δύο οντότητες για πρώτη φορά. Ο Ο περιέγραψε τον διαχωρισμό ως «άμεση βία κατά του ιερού προγονικού ιερού και της μοναρχίας».

 Μετά την απελευθέρωση 
Τμήματα του παλατιού (κυρίως η αίθουσα Νάκσον-τζε) συνέχισαν να λειτουργούν ως βασιλική κατοικία μέχρι το 1989, όταν πέθαναν τόσο η πριγκίπισσα Ντόκχιε όσο και η πριγκίπισσα διάδοχος Μπάνγκτζα. Άλλοι κάτοικοι μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η αυτοκράτειρα Σούντζονγκ (δεύτερη σύζυγος του Σούντζονγκ), ο πρίγκιπας διάδοχος Γι Ουν, ο γιος του Γι Κου και η σύζυγός, Τζούλια Μάλοκ. Η διαμονή των πρώην βασιλέων στο παλάτι κατά την μεταπολεμική περίοδο υπόκειτο στις ιδιοτροπίες των προέδρων της Νότιας Κορέας και μετά την απελευθέρωση της Κορέας το 1945. Η παραίτηση του Σίνγκμαν Ρι επέτρεψε τελικά στα πρώην μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας να επιστρέψουν.

Το Τσανγκντοκούνγκ προστέθηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1997. Η επιτροπή της UNESCO δήλωσε ότι το μέρος ήταν ένα «εξαιρετικό παράδειγμα ανακτορικής αρχιτεκτονικής και σχεδιασμού κήπων της Άπω Ανατολής», όντας εξαιρετικό επειδή τα κτίρια είναι «ενσωματωμένα και εναρμονισμένα με το φυσικό περιβάλλον» και προσαρμοσμένα «στην τοπογραφία και χρησιμοποιώντας ιθαγενή δέντρα».

 Σχεδιασμός και διάταξη 
Το παλάτι σχεδιάστηκε λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις αρχαίες κινεζικές αρχές όσο και την πρακτικότητα. Η κύρια διάταξη του Τσάνγκντοκουνγκ βασίζεται στο σύστημα των τριών πυλών και των τριών αυλών (삼문삼조), από το κινεζικό έργο Kaogongji, μέρος των Τελετών του Τσόου. Το σύστημα υποστηρίζει ότι τα παλάτια πρέπει να έχουν τρία κύρια τμήματα στα οποία η πρόσβαση γίνεται με διαδοχική σειρά. Τα τμήματα προχωρούν από το κοινό προς το ιδιωτικό. Αυτά τα τμήματα είναι η πρώτη πύλη Ντόνγουαμουν και η αυλή (외조, οέτζο, χρησιμοποιείται για κυβερνητικά γραφεία και εκδηλώσεις με το κοινό), δεύτερη πύλη Τζίνσονμουν και αυλή (치조, τσ'ίτζο, χρησιμοποιείται για τη διεξαγωγή πολιτικής μεταξύ του βασιλιά και των υπηκόων του), και τρίτη πύλη Ίντζονγκμουν και αυλή (연조, γιόντζο, όπου διέμενε ο βασιλιάς και η οικογένειά του). Οι Λι κ.ά. υποδιαίρεσαν το παλάτι ως εξής: οέτζον, ναέτζον, Ανατολικό Παλάτι, κυβερνητικά γραφεία και πίσω κήποι (που ονομάζονται επίσης Μυστικός Κήπος).

Το Τσανγκντοκγκούνγκ βασίζεται κυρίως σε έναν άξονα από δύση προς ανατολή, σε αντίθεση με τον άξονα από νότο προς βορρά του Γκιόνγκμποκουνγκ. Αντίστοιχα, το εξωτερικό παλάτι προχωρά ανατολικά προς το εσωτερικό παλάτι.

Υπάρχουν πολυάριθμες μουριές γύρω από το παλάτι, τα φύλλα των οποίων μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εκτροφή μεταξοσκωλήκων. Αυτό πιθανώς συνδέεται με το γεγονός ότι αρκετές βασίλισσες εκτρέφουν μεταξοσκώληκες στο παλάτι.

 Σχέση με το Τσάνγκιονγκουνγκ 
Το Τσανγκντοκούνγκ και το Τσανγκγιονγκούνγκ ήταν στενά συνδεδεμένα και έχουν περιγραφεί ως ένα ενιαίο λειτουργικά παλάτι. Τα κτίρια για τα οποία δεν υπήρχε επαρκής χώρος στο Τσανγκντονούνγκ κατασκευάζονταν συχνά στο Τσανγκγιονγκούνγκ. Τα παλάτια χωρίζονται από την πύλη Κονγιανγκμούν (건양문). Με την πάροδο του χρόνου, έχουν διατυπωθεί διάφοροι αντιφατικοί ισχυρισμοί σχετικά με το ποια κτίρια (ιδιαίτερα αυτά στα σύνορα των δύο παλατιών) ανήκαν σε ποιο παλάτι.

Σύμφωνα με ένα έγγραφο του 1912, τα δύο παλάτια θεωρούνταν τότε ότι ανήκαν στην ίδια διοικητική περιφέρεια: . Τα δύο παλάτια χωρίζονταν φυσικά με ένα τείχος στα σύνορα κατά την αποικιακή περίοδο. Το 1963, το τείχος στα σύνορα χρησιμοποιήθηκε για να ορίσει ένα επίσημο νομικό όριο μεταξύ των δύο παλατιών. Αυτό το όριο παραμένει μέχρι σήμερα.

 Σημειώσεις 

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Στα κορεατικά 












 Στα αγγλικά 



Κατηγορία:Σεούλ
Κατηγορία:Παλάτια στην Ασία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νότια Κορέα
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Νότια Κορέα