Ερρίκος Χάουαρντ, 6ος δούκας του Νόρφολκ

Ο Ερρίκος Χάουαρντ, 6ος δούκας του Νόρφολκ, αγγλ.: Henry Howard, 6th Duke of Norfolk (12 Ιουλίου 1628 13 Ιανουαρίου 1684) ήταν Άγγλος ευγενής και πολιτικός. Ήταν ο 2ος γιος του Ερρίκου Χάουαρντ 15ου κόμη του Άρουντελ, και της λαίδης Ελισάβετ Στιούαρτ. Διαδέχθηκε τον αδελφό του Θωμά Χάουαρντ, 5ο δούκα του Νόρφολκ, μετά τον τέλος εκείνου το 1677.

 Ο βίος του 
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκου Χάουαρντ, Θωμάς, προσβλήθηκε από πυρετό ενώ επισκεπτόταν τον παππού τους, Θωμά 14ος κόμη Άρουντελ, στην Πάντοβα το 1645, ξ οποία στη συνέχεια τον άφησε διανοητικά ανάπηρο και ανίκανο να διαχειριστεί τις δικές του υποθέσεις. Υπήρξε σχεδόν ομοφωνία στη Βουλή των Λόρδων στο να πειστεί ο βασιλιάς Κάρολος Β΄ για την αναβίωση του δουκάτου του Νόρφολκ για την οικογένεια Χάουαρντ το 1660, αλλά, καθώς αυτή προερχόταν από τον προ-προπάππου του Ερρίκου, Θωμά 4ο δούκα του Νόρφολη, περιήλθε στον αδελφό του Θωμά, ο οποίος ήταν ακόμη περιορισμένος σε άσυλο στην Πάντοβα, ο Ερρίκος διαχειριζόταν τις υποθέσεις του δουκάτου στο όνομά του.

Μετά τη Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου το 1666, ο Ερρίκος Χάουαρντ επέτρεψε στη Βασιλική Εταιρεία να συνεδριάζει τακτικά στο Άρουντελ Χάουζ.  Έχοντας γίνει φίλος με τον Τζον Έβελιν, ακολούθησε την καθοδήγηση του Έβελιν για να παρέχει μερικά από τα ελληνικά αγάλματα του παππού του στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, κυρίως για να τα προστατεύσει από τον διαβρωτικό αέρα του Λονδίνου.  Συμφώνησε επίσης να δωρίσει τη συλλογή χειρογράφων τού παππού του στη Βασιλική Εταιρεία, αλλά αρχικά παρέμεινε στο Άρουντελ Χάουζ λόγω έλλειψης ειδικής βιβλιοθήκης αλλού. 

Θεωρήθηκε επιθυμητό να μπορεί ο Ερρίκος να καλέσει τους λόρδους με δική του πρωτοβουλία, γι' αυτό και χρίστηκε 1ος βαρόνος Χάουαρντ του Κάστλ Ράιζινγκ το 1669 και 1ος κόμης του Νόριτς το 1672, στην τελευταία περίπτωση επιτυγχάνοντας την αποκατάσταση του αξιώματος του κόμη στρατάρχη της Αγγλίας για τον ίδιο και την οικογένειά του.  Η σταδιοδρομία του Ερρίκου στους λόρδους ξεκίνησε δυσοίωνα, όταν ανακοίνωσε ότι είχε νυμφευτεί την Ιωάννα Μπίκερτον, η οποία ήταν ερωμένη του για πολλά χρόνια. Αυτό προκάλεσε μία βίαιη οικογενειακή διαμάχη, με αποτέλεσμα να φύγει για ένα διάστημα στο εξωτερικό. Παρ' όλα αυτά, άσκησε σημαντική πολιτική επιρροή και το 1673, κατάφερε να βρει μία ασφαλή θέση στο Κοινοβούλιο για τον Σάμιουελ Πέπις.

Αφού διαδέχθηκε το δουκάτο μετά το τέλος του αδελφού του Θωμά το 1677, άρχισε να μεταφέρει τη συλλογή χειρογράφων του στο Κολλέγιο Γκρέσαμ για τη Βασιλική Εταιρεία, αλλά έχοντας γίνει εν τω μεταξύ κόμης Μάρσαλ παραχώρησε επίσης μεγάλο αριθμό έργων στη βιβλιοθήκη του Κολλεγίου Όπλων, που επιβλέπονταν από αυτή τη θέση.  Οι δύο ξεχωριστές συλλογές διατηρούνται ακόμη ως Χειρόγραφα Άρουντελ.

Τον Ιανουάριο του 1678 ανέλαβε τη θέση του στη Βουλή των Λόρδων, αλλά τον Αύγουστο, η πρώτη εξέλιξη της Παπικής Συνωμοσίας ακολουθήθηκε από έναν νόμο που απαγόρευε στους Καθολικούς να συμμετέχουν σε κάποιο από τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου. Ως ειλικρινής Καθολικός, δεν συμμορφώθηκε με τον όρκο που αναγνώριζε τον βασιλιά ως Κεφαλή της Εκκλησίας. Ταυτόχρονα, προέτρεψε τους συναδέλφους του να το πράξουν, αν η συνείδησή τους το επέτρεπε, για να διασφαλίσει την επιβίωση της Βουλής των Λόρδων ως θεσμού, οπότε οι Λόρδοι τον ευχαρίστησαν για την «καλή του υπηρεσία». Αποσύρθηκε στην Μπριζ για τρία χρόνια. Εκεί έκτισε ένα σπίτι δίπλα σε ένα φραγκισκανικό μοναστήρι, και απόλαυσε την ελευθερία της λατρείας. Αργότερα δώρισε το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιοθήκης, των εκτάσεων και των δωματίων του στη Βασιλική Εταιρεία και τα Αρουνδελιανά μάρμαρα στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Παρουσιάστηκε ως αντίδικος στο δικαστήριο του Θέτφορντ το 1680, και ένιωσε την υποχρέωση να επιστρέψει στην Αγγλία, για να απαντήσει στην κατηγορία, η οποία δεν διεκδικήθηκε. Μία προηγούμενη κατηγορία του διαβόητου πληροφοριοδότη Γουίλιαμ Μπέντλοου το 1678, ότι είχε συμμετάσχει ή τουλάχιστον γνώριζε μία πλεκτάνη για τη δολοφονία του βασιλιά, απλώς αγνοήθηκε.

Παρέμεινε στην Αγγλία αρκετό καιρό, για να καθίσει ως ευγενής στη δίκη για προδοσία του θείου του, Γουλιέλμου Χάουαρντ 1ου υποκόμη Στάφορντ, ενός από τα θύματα της Παπικής Συνωμοσίας. Δυστυχώς για τον Στάφορντ, ο οποίος ήταν γνωστός για το «ότι δεν αγαπήθηκε από την οικογένειά του», είχε μαλώσει με τους περισσότερους συγγενείς του, συμπεριλαμβανομένου του Νόρφολκ, και με εξαίρεση τον μεγαλύτερο γιο του Νόρφολκ, τον μελλοντικό 7ο δούκα του Νόρφολκ, οι οκτώ ευγενείς Χάουαρντ που ήταν παρόντες, συμπεριλαμβανομένου του 6ου δούκα, τον ψήφισαν ένοχο. Ο Στάφορντ αποκεφαλίστηκε στις 29 Δεκεμβρίου. Ο δούκας δεν φαίνεται να μεσολάβησε για τη ζωή του θείου του. Επέστρεψε στην Μπρυζ για ένα διάστημα.

Με την υποχώρηση της υστερίας, ένιωσε ότι ήταν ασφαλές να επιστρέψει σπίτι. Ο Τζον Έβελιν στο ημερολόγιό του στις 9 Μαΐου 1683 καταγράφει την επίσκεψή του, για να συζητήσουν την αγορά ορισμένων από τα έργα τέχνης του, και αναφέρει την πολύ χαμηλή γνώμη του ημερολογιογράφου για τη δούκισσα. Από την περιγραφή της Έβελιν, είναι σαφές ότι ο δούκας είχε τότε μία εντυπωσιακή συλλογή από «γελοιογραφίες και σχέδια του Ραφαήλ και των Μεγάλων Διδασκάλων».

 Οικογένεια 
μικρογραφία|Πορτρέτο του Ερρίκου Χάουαρντ από τον Ζεράρ Σόεστ, π. 1670–1675. Αυτό το πορτρέτο ήταν κάποτε μέρος της συλλογής Λέντχολ, και τώρα ανήκει στην Πινακοθήκη Τέιτ.
Γύρω στο 1652 ο Χάουαρντ νυμφεύτηκε τη λαίδη Άννα Σόμερσετ, κόρη του Εδουάρδου Σόμερσετ, 2ου μαρκησίου του Γούστερ, και της Ελισάβετ Ντόρμερ. Απέκτησαν τουλάχιστον τέσσερα παιδιά:

 λαίδη Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Γκόρντον 1ο δούκα του Γκόρντον.
 Ερρίκος, 7ος δούκας του Νόρφολκ, νυμφεύτηκε τη βαρόνη Μόρντοντ, χωρίς απογόνους.
 λαίδη Φραγκίσκη, παντρεύτηκε τον Σεμπάστιαν Γκονθάλες δε Ανδα-Ιραραθάβαλ μαρκήσιο του Βαλπαραΐσο, υποκόμη της Σάντα Κλάρα ντε Αβεντίλο, κόμη του Βιγιαβέρντε.
 λόρδος Θωμάς (1662–1689), νυμφεύτηκε τη Μαρία Ελισάβετ Σάβιλ, και απέκτησε:
 Θωμάς, 8ος δούκας του Νόρφολκ.
 Άννα.
 Μαρία, παντρεύτηκε τον Γουόλτερ Άστον 4ο λόρδο Άστον του Φόρφαρ, και απέκτησε παιδιά.
 Εδουάρδος, 9ος δούκας του Νόρφολκ.
 Φίλιππος (πρόγονος των βαρόνων Μόουμπρεϋ, θεωρούμενος γενικός διάδοχος της Οικογένειας Χάουαρντ και της οικογένειας Τάλμποτ).

Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Τζέιν Μπίκερτον. Ήταν ερωμένη του για πολλά χρόνια πριν από τον γάμο το 1676 ή το 1677, και η ανακοίνωσή του προκάλεσε μία βίαιη διαμάχη με τον μεγαλύτερο γιο και κληρονόμο του. Απέκτησαν τέσσερις γιους, οι οποίοι απεβίωσαν όλοι άτεκνοι, και τρεις κόρες:

 λαίδη Φιλίππα (1678–1731), παντρεύτηκε τον Ραλφ Στάντις (απεβ. 1755), ο οποίος απέκτησε μία κόρη.
 λόρδος Γεώργιος, νυμφευμένος αλλά άτεκνος
 λόρδος Ιάκωβος, πνίγηκε άγαμος τον Αύγουστο του 1702.
 λόρδος Φρειδερίκος Ερρίκος (απεβ. 16 Μαρτίου 1727), νυμφευμένος αλλά άτεκνος.
 λαίδη Αικατερίνη, μοναχή στη Φλάνδρα.

Οι ευγενείς τίτλοι που δημιουργήθηκαν γι' αυτόν εξαφανίστηκαν με τον εγγονό του, τον Εδουάρδο 9ο δούκα, το 1777, αν και ο τωρινός Εδουάρδος Στούρτον 27ος βαρόνος Μόουμπρεϋ κατάγεται από τον αδελφό του 9ου δούκα. Ο 10ος και ο 11ος δούκας του Νόρφολκ, οι οποίοι κληρονόμησαν τους αντίστοιχους ευγενείς τίτλους και το αξίωμα του κόμη στρατάρχη, κατάγονταν από τον αδελφό του λόρδο Κάρολος Χάουαρντ του Γκρέιστοουκ, και ο 12ος και οι μεταγενέστεροι δούκες από τον αδελφό του λόρδο Βερνάρδο Χάουαρντ του Γκλόσοπ.

Πρόγονοι

 Αναφορές 

 Αναφορές 

 Βιβλιογραφία 
 Goodwin, Gordon (1891). "Howard, Henry (1628-1684)" . Dictionary of National Biography. London: Smith, Elder & Co.
 Parker, Stanislaus Anselm (1913). "Catholic Dukes of Norfolk". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
 Young, Charles George (1829), Catalogue of the Arundel Manuscripts in the Library of the College of Arms, London: S. & R. Bentley.

Κατηγορία:Οικογένεια Χάουαρντ (αγγλική αριστοκρατία)
Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Κατηγορία:Άγγλοι Ρωμαιοκαθολικοί