Μαρκ-Γκυγιώμ Αλεξίς Βαντιέ

Ο Μαρκ-Γκυγιώμ Αλεξίς Βαντιέ (, 17 Ιουλίου 1736 – 14 Δεκεμβρίου 1828) ήταν Γάλλος πολιτικός της εποχής της Γαλλικής Επαναστάσεως, συνδεδεμένος κυρίως με την επαναστατική Περίοδο της Τρομοκρατίας (1793-1794), για τη συμμετοχή του στην οποία αποκλήθηκε με το προσωνύμιο (παρατσούκλι) «Μέγας Ιεροεξεταστής».

Γεννήθηκε στην πόλη Παμιέ της νότιας Γαλλίας και ήταν γόνος εύπορης οικογένειας. Πολέμησε στον Επταετή Πόλεμο και στη Μάχη του Ρόσμπαχ. Επιστρέφοντας στη Γαλλία εξαγόρασε το αξίωμα του δικαστή στο Παμιέ, το οποίο τον έφερε σε σύγκρουση με μεγάλο μέρος της τοπικής αριστοκρατίας. Παραιτήθηκε με την έναρξη της Επαναστάσεως προκειμένου να συμμετάσχει στην Εθνική Συντακτική Συνέλευση (1789).

Μετά την κατάργηση της βασιλείας το 1792 εκλέχθηκε στη νέα Εθνοσυνέλευση (3 Σεπτεμβρίου), στην οποία κάθησε στα έδρανα των «Ορεινών» και ψήφισε στις 17 Ιανουαρίου 1793 υπέρ της άμεσης εκτελέσεως του πρώην βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄. Μετά την πτώση των αντιπάλων του, των Γιρονδίνων, ταξίδεψε στον Νομό Αριέζ της ιδιαίτερης πατρίδας του για να καταπνίξει την εξέγερση των Φεντεραλιστών εκεί. Ο Βαντιέ ήταν ένας αδυσώπητος και φανατικός Ιακωβίνος, γνωστός για την ιδιαίτερη τάση του να μεταχειρίζεται βία. Τον Σεπτέμβριο του 1793 έγινε ο πρόεδρος της Επιτροπής Γενικής Ασφάλειας, του οργάνου επιβολής της Τρομοκρατίας. Διαφώνησε ωστόσο με τον Ροβεσπιέρο επειδή ο Βαντιέ ήταν μαχητικός αθεϊστής και τον επέκρινε επειδή προστάτευε τους παπάδες. Από την άλλη, διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον επίσης βάναυσο Ιωσήφ Φουσέ. Δεν δίστασε να φυλακίσει τη μετέπειτα Αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα, τη γνωστή ως σύζυγο του Μεγάλου Ναπολέοντα.

Μήνες μετά την εκτέλεση του Ροβεσπιέρου και το τέλος της Τρομοκρατίας, στις 5 Δεκεμβρίου 1794, όταν εγκρίθηκε από την Εθνοσυνέλευση διερεύνηση εναντίον των «Τεσσάρων» μελών της Επιτροπής Γενικής Ασφάλειας του προηγούμενου έτος, δηλαδή των Μπερτράν Μπαρέρ, Ζαν-Μαρί Κολό Ντερμπουά, Ζακ Νικολά Μπιγιώ-Βαρέν και του Βαντιέ, ο Βαντιέ ανέβηκε στο βήμα της Βουλής με ένα πιστόλι στο χέρι και απειλούσε να αυτοκτονήσει αν η Εθνοσυνέλευση δεν ήταν δίκαιη απέναντι στα «60 χρόνια αρετής του». Χρειάσθηκαν αρκετοί βουλευτές για να τον συγκρατήσουν. Μόνο αργότερα, μετά την Εξέγερση της 12ης Ζερμινάλ έτους Γ' (1η Απριλίου 1795), οι «4» καταδικάστηκαν σε απέλαση, αλλά ο Βαντιέ κατόρθωσε να κρυφθεί στο Παρίσι μέχρι που «πέρασε» αμνηστία. Στην περίοδο του Διευθυντηρίου ο Βαντιέ υπεστήριξε τη Συνωμοσία των ίσων και για αυτόν τον λόγο φυλακίσθηκε στο νησί Πελέ έξω από το Χερβούργο μέχρι το 1799. Τότε απελευθερώθηκε μετά από αίτημα του φίλου του Φουσέ και κράτησε «χαμηλό προφίλ» ζώντας στη Σαρτρ. Τέλος επί Υπατείας τέθηκε υπό περιορισμό και το 1816 εξορίσθηκε ως «βασιλοκτόνος», οπότε πήγε να ζήσει στο Βέλγιο. Προς το τέλος της ζωής του δήλωσε:

«Είμαι 92 ετών, η δύναμη των απόψεών μου επιμηκύνει τις ημέρες μου. Δεν υπάρχει ούτε μία πράξη μου στη ζωή μου για την οποία να μετανιώνω, εκτός από το ότι παρεξήγησα τον Ροβεσπιέρο...»

Απεβίωσε στο μικρό σπίτι που ζούσε, στις Βρυξέλλες.

Παραπομπές

Πηγές
 Το λήμμα «Βαντιέ Μάρκος Γουλιέλμος» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμ. 7, σελ. 770

Κατηγορία:Γάλλοι επαναστάτες
Κατηγορία:Γάλλοι βουλευτές