Γιλβέρτος ντε Κλερ, 7ος κόμης του Γκλόστερ

Ο Γιλβέρτος ντε Κλερ, 7ος κόμης του Γκλόστερ,  6ος κόμης τού Χέρτφορντ, , αγγλ.: Gilbert de Clare,  7th Earl of Gloucester, 6th Earl of Hertford (2 Σεπτεμβρίου 1243 - 7 Δεκεμβρίου 1295) ήταν ένας ισχυρός Άγγλος μεγιστάνας. Ήταν επίσης γνωστός ως "Ερυθρός" Γκίλμπερτ ντε Κλερ ή "Ο Κόκκινος Κόμης", πιθανώς λόγω τού χρώματος των μαλλιών του, ή τού έντονου χαρακτήρα του στη μάχη. Κατείχε την κυριότητα τού Γκλαμόργκαν, η οποία ήταν μία από τις πιο ισχυρές και πλούσιες από τις κυριότητες των Ουαλικών Συνόρων, καθώς και περισσότερα από 200 αγγλικά φέουδα (172 στην τιμή τού Κλερ).

 Καταγωγή 
Ο Γιλβέρτος ντε Κλερ γεννήθηκε στο Κράισττσερτς τού Χάμσαϊρ, ως γιος τού Ριχάρδου ντε Κλερ 6ου κόμη τού Γκλόστερ, και τής Μωντ ντε Λασύ,  κόρης τού Ιωάννη ντε Λασύ και τής Μαργαρίτας ντε Κουίνσυ. Ο Γιλβέρτος κληρονόμησε τα κτήματα τού πατέρα του το 1262. Ανέλαβε τούς τίτλους, συμπεριλαμβανομένης τής κυριότητας τού Γκλαμόργκαν, από το 1263. Όντας ανήλικος κατά το τέλος τού πατέρα του, έγινε κηδεμόνας τού Χάμφρεϋ ντε Μποάν 2ου κόμη τού Χέρεφορντ .

 Σφαγή των Εβραίων στο Καντέρμπουρυ 
Κατά τη διάρκεια τού Β΄ Πολέμου των Βαρόνων τον Απρίλιο τού 1264, ο Γιλβέρτος ντε Κλερ ηγήθηκε τής σφαγής των Εβραίων στο Καντέρμπουρυ,  όπως είχαν κάνει και αλλού οι υποστηρικτές τού Σίμωνα Ε΄ ντε Μονφόρ., p89-91 Τα κάστρα τού

Γιλβέρτου ντε Κλερ στο Κίνγκστον και το Τόνμπριτζ καταλήφθηκαν από τον βασιλιά Ερρίκο Γ΄. Ωστόσο, ο βασιλιάς επέτρεψε στην κόμισσα τού Κλαρ, Αλίκη ντε Λουζινιάν, η οποία βρισκόταν στο τελευταίο, να ελευθερωθεί, επειδή ήταν ανιψιά του. Στις 12 Μαΐου, όμως, η κόμισσα τού Κλερ και ο Μονφόρ καταγγέλθηκαν ως προδότες.

 Η Μάχη τού Λιούις 
Δύο ημέρες αργότερα, λίγο πριν τη Μάχη το;y Λιούις (Lewes), στις 14 Μαΐου, ο Σίμων Ε΄ ντε Μονφόρ έχρισε ιππότες στον κόμη και τον αδελφό του Θωμά. Ο κόμης διοικούσε την κεντρική μεραρχία τού βαρονικού στρατού, η οποία σχηματίστηκε στα Ντάουνς δυτικά τού Λιούις. Όταν ο πρίγκιπας Εδουάρδος εγκατέλειψε το πεδίο καταδιώκοντας την ηττημένη αριστερή πτέρυγα τού Μονφόρ, ο βασιλιάς και ο κόμης τής Κορνουάλης αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην πόλη. Ο Ερρίκος κατέφυγε στο Ηγουμενείο τού Σαιντ Πάνκρας και ο Γιλβέρτος δέχθηκε την παράδοση τού κόμη τής Κορνουάλης, ο οποίος είχε κρυφτεί σε έναν ανεμόμυλο. Ο Μονφόρ και ο κόμης ήταν πλέον ανώτατοι, και ο Μονφόρ ουσιαστικά de facto βασιλιάς τής Αγγλίας.

 Αφορισμός 
μικρογραφία|400εσ|Η αποκάλυψη τού Ντούτς, π. 1265–70. Ο δράκος, που είναι ο Σατανάς, επανέρχεται (Αποκ. 20:7). Ανάμεσα στις σημαίες τού στρατού τού Σατανά είναι αυτή τού Γιλβέρτου ντε Κλερ κόμη το'υ Γκλόστερ, ο οποίος είχε αντιταχθεί στον Ερρίκο Γ΄.

Στις 20 Οκτωβρίου 1264 ο Γιλβέρτος και οι συνεργάτες του αφορίστηκαν από τον πάπα Κλήμη Δ΄, και οι εκτάσεις του τέθηκαν υπό απαγόρευση.Clare, Gilbert de [called Gilbert the Red], seventh earl of Gloucester and sixth earl of Hertford". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/5438. (Subscription or UK public library membership required.) Τον επόμενο μήνα, όταν είχαν αποκτήσει την κατοχή τού Γκλόστερ και τού Μπρίστολ, ο κόμης ανακηρύχθηκε επαναστάτης. Ωστόσο, σε αυτό το σημείο άλλαξε στρατόπεδο, καθώς διαφώνησε με τον Μονφόρ και τον κόμη. Για να αποτρέψει τη διαφυγή τού Μονφόρ, κατέστρεψε πλοία στο λιμάνι τού Μπρίστολ και τη γέφυρα επάνω από τον ποταμό Σέβερν στο Γκλόστερ. Έχοντας αλλάξει στρατόπεδο, ο Κλερ μοιράστηκε τη νίκη τού πρίγκιπα στο Κένιλγουορθ στις 16 Ιουλίου, και στη Μάχη τού Έβσαμ στις 4 Αυγούστου, στην οποία σκοτώθηκε ο Μονφόρ: ο Γιλβέρτος διοικούσε τη 2η μεραρχία και συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στη νίκη.  Στις 24 Ιουνίου 1268, αφού συμφιλιώθηκαν με τον πρίγκιπα Εδουάρδο, αυτός και ο πρίγκιπας ανέλαβαν μαζί τον σταυρό στο Νορθάμπτον.

 Δραστηριότητες ως κύριος των Συνόρων 
Τον Οκτώβριο τού 1265, ως ανταμοιβή για την υποστήριξή του στον πρίγκιπα Εδουάρδο, στον Γιλβέρτο δόθηκε το κάστρο και ο τίτλος τού Αμπεργκαβεννί και η κυριότητα και το κάστρο τού Μπρέκνοκ. Στη Συνέλευση τού Μιχάελμας, οι διαφορές του με τον Λιούελιν τον Τελευταίο υποβλήθηκαν σε διαιτησία, αλλά χωρίς τελική διευθέτηση. Εν τω μεταξύ, έκτιζε το Κάστρο τού Καίρφιλυ σε φρούριο. Στις 6 Οκτωβρίου 1265 έλαβε την παπική άφεση τού αφορισμού του, και στις 9 Οκτωβρίου τού ίδιου έτους τη χάρη (συγχώρεση) τού βασιλιά για την προηγούμενη υποστήριξή του προς τον Μονφόρ.

Στα τέλη τού 1268 αρνήθηκε να υπακούσει στην πρόσκληση τού βασιλιά να παραστεί στο κοινοβούλιο, ισχυριζόμενος ότι, λόγω των συνεχών επιθέσεων τού Λιούελιν τού Τελευταίου, οι Ουαλικές του κτήσεις χρειάζονταν την παρουσία του για την άμυνά τους. Μετά το τέλος τού Ερρίκου Γ΄, στις 16 Νοεμβρίου 1272, ο κόμης πρωτοστάτησε στην ορκισμένη πίστη στον Εδουάρδο Α΄, ο οποίος βρισκόταν τότε στη Σικελία, κατά την επιστροφή του από τη Σταυροφορία. Την επόμενη ημέρα, με τον αρχιεπίσκοπο τής Υόρκης, εισήλθε στο Λονδίνο, και κήρυξε ειρήνη σε όλους, Χριστιανούς και Εβραίους, και για πρώτη φορά, εξασφάλισε την αναγνώριση τού δικαιώματος τού μεγαλύτερου γιου τού βασιλιά να διαδεχθεί αμέσως τον θρόνο. Στη συνέχεια, ήταν συν-επίτροπος τής Αγγλίας, κατά την απουσία τού βασιλιά, και με την άφιξη τού νέου βασιλιά στην Αγγλία, τον Αύγουστο του 1274, τον φιλοξένησε στο κάστρο Τόνμπριτζ.

 Ο πόλεμος της Ουαλίας το 1282 
Κατά την εισβολή τού Εδουάρδου στην Ουαλία το 1282, ο Κλερ επέμεινε να ηγηθεί μίας επίθεσης στη νότια Ουαλία. Ο βασιλιάς Εδουάρδος διόρισε τον Κλερ διοικητή τού νότιου στρατού, που εισέβαλε στην Ουαλία. Ωστόσο, ο στρατός τού Κλερ αντιμετώπισε καταστροφή, μετά την βαριά ήττα του στη Μάχη τού Λαντέιλο Φωρ. Μετά από αυτή την ήττα, ο Κλερ απαλλάχθηκε από τη θέση του ως νότιου διοικητή, και αντικαταστάθηκε από τον Γουλιέλμο ντε Βαλένς, 1ο κόμη τού Πέμπροκ (τού οποίου ο γιος είχε αποβιώσει κατά τη διάρκεια τής μάχης).

 Ιδιωτικός Πόλεμος Συνόρων 
Το 1291 διαπληκτίστηκε με τον κόμη τού Χέροφορντ, Χάμφρεϋ ντε Μποούν 3ο κόμη τού Χάρφορντ, εγγονό τού πρώην επιτρόπου του, για την κυριότητα τού Μπρεκνοκ, όπου ο Μποούν κατηγόρησε τον Κλερ για την οικοδόμηση ενός κάστρου στη γη του, που κορυφώθηκε σε έναν ιδιωτικό πόλεμο μεταξύ τους. Αν και ήταν δεδομένο δικαίωμα για τούς κυρίους των Συνόρων να διεξάγουν ιδιωτικό πόλεμο, ο βασιλιάς εξέτασε αυτό το δικαίωμα σε αυτή την υπόθεση: τούς κάλεσε πρώτα ενώπιον δικαστηρίου των ευγενών των Συνόρων. Και οι δύο φυλακίστηκαν από τον βασιλιά, και οι δύο καταδικάστηκαν να χάσουν τις γαίες τους για πάντα, και στον Κλερ κόμη τού Γκλόστερ, ως επιτιθέμενου, επιβλήθηκε το πρόστιμο των 10.000 μαρκών, και στον κόμη τού Χέρεφορντ 1.000 μάρκα. Απελευθερώθηκαν σχεδόν αμέσως, και οι δύο χώρες τους αποκαταστάθηκαν πλήρως -ωστόσο, και οι δύο είχαν διδαχθεί ένα πολύ δημόσιο μάθημα, και το κύρος τους μειώθηκε, ενώ η εξουσία τού βασιλιά αποδείχθηκε για όλους.

 Οικογένεια 
Ο Γιλβέρτος νυμφεύτηκε την Αλίκη ντε Λουζινιάν, γνωστή και ως Αλίκη ντε Βαλένς, κόρη τού Ούγου ΙΑ΄  κυρίου τού Λουζινιάν, και (τής οικογένειας που διαδέχτηκε την οικογένεια τού Μάρσαλ στον τίτλο τού κόμη τού Πέμπροκ στο πρόσωπο) τού Γουλιέλμού ντε Βαλένς 1ου κόμη τού Πέμπροκ. Παντρεύτηκαν το 1253, όταν ο Γιλβέρτος ήταν δέκα ετών. Ήταν υψηλής γενεάς, καθώς ήταν ανιψιά τού βασιλιά Ερρίκου (ο Ούγος ΙΑ΄ ήταν ετεροθαλής αδελφός τού βασιλιά). Ο Γιλβέρτος και η Αλίκη διαζεύχθηκαν το 1267: υποτίθεται ότι η αγάπη τής Αλίκης ήταν με τον εξάδελφό της, τον πρίγκιπα Εδουάρδο. Πριν από αυτό, ο Γιλβέρτος και η Αλίκη είχαν γεννήσει δύο κόρες:

 Ισαβέλλα (10 Μαρτίου 1262 – 1333), μετά από έναν γάμο με τον Γκυ ντε Μπωσάμπ 10ο κόμη τού Γουόρικ, ο οποίος είχε προβλεφθεί ή ενδεχομένως είχε πραγματοποιηθεί και στη συνέχεια ακυρωθεί, παντρεύτηκε τον Μωρίς ντε Μπέρκλεϋ 2ο βαρόνο τού Μπέρκλεϋ 
 Ιωάννα (1264 – μετά το 1302), παντρεύτηκε (1.) τον Ντάνκαν Μακντάφ 7ο κόμη τού Φάιφ και (2.) τον Γερβάσιο Άβενελ. 

Μετά το γάμο του με την Αλίκη ντε Λουζινιάν που ακυρώθηκε το 1285, ο Γιλβέρτος παντρεύτηκε την Ιωάννα τής Άκρας, κόρη τού βασιλιά Εδουάρδου Α΄ τής Αγγλίας και τής πρώτης συζύγου του Ελεονώρας τής Καστίλης. Ο βασιλιάς Εδουάρδος προσπάθησε να δεσμεύσει τον Κλερ (και τα περιουσιακά του στοιχεία) πιο κοντά στο στέμμα, με αυτό το μέσο. Σύμφωνα με τις διατάξεις τής σύμβασης γάμου, οι κοινές τους περιουσίες και οι εκτεταμένες γης τού Κλερ μπορούσαν να κληρονομηθούν μόνο από άμεσο απόγονο, δηλαδή κοντά στο στέμμα, και αν ο γάμος αποδειχτεί άγονος, οι γαίες θα περάσουν σε οποιαδήποτε παιδιά μπορεί να έχει η Ιωάννα από επόμενους γάμους της.

Στις 3 Ιουλίου 1290 ο κόμης έδωσε ένα μεγάλο δείπνο στο Κλερκένγουελ, για να εορτάσει τον γάμο του στις 30 Απριλίου 1290 με την Ιωάννα τής Άκρας (1272 - 23 Απριλίου 1307), καθώς περίμενε τον πάπα να εγκρίνει τον γάμο. Ο Εδουάρδος έδωσε στη συνέχεια μεγάλες ιδιοκτησίες στον Γιλβέρτο, συμπεριλαμβανομένης μίας στο Μάλβερν. Τα αμφισβητούμενα δικαιώματα κυνηγιού σε αυτά οδήγησαν σε αρκετές ένοπλες συγκρούσεις με τον Χάμφρεϋ ντε Μποάν 3ο κόμη τού Χέρεφορντ, που ο Εδουάρδος επίλυσε. Ο Γιλβέρτος έκανε δώρα στο Πιόριο, και είχε επίσης μία "μεγάλη σύγκρουση" για τα δικαιώματα κυνηγιού και ένα τάφο που έσκαψε, με τον Θωμά ντε Κάντιλουπ επίσκοπο τού Χέροφορντ, που διευθετήθηκε με δαπανηρή δίκη. Ο Γιλβέρτος είχε παρόμοια σύγκρουση με τον Γοδεφρείδο Τζιφάρντ επισκόπο και διαχειριστή τού καθεδρικού ναού τού Γουόρσεστερ (και πρώην καγκελάριου τής Αγγλίας). Ο Γοδεφρείδος, ο οποίος είχε χορηγήσει γη στο αβαείο, είχε διαφορές δικαιοδοσίας σχετικά με το αβαείο τού Μάλβερν, που επιλύθηκαν από τον Ροβέρτο Μπέρνελ, τον τότε καγκελάριο.  Μετά από αυτό, ο Γιλβέρτος και η Ιωάννα λέγεται ότι ανέλαβαν τον Σταυρό, και ξεκίνησαν για την Αγία Γη. Τον Σεπτέμβριο, υπέγραψε την επιστολή των Βαρώνων στον πάπα, και στις 2 Νοεμβρίου παραδόθηκε στον βασιλιά το αίτημά του για το δικαίωμα διορισμού (advowson) στο επισκοπείο Λλαντάφ.

Ο Γιλβέρτος και η Ιωάννα είχαν έναν γιο, τον Γιλβέρτο, και τρεις κόρες: την Ελεονώρα, τη Μαργαρίτα και την Ελισάβετ.

 Γιλβέρτος, κόμης τού Γκλόστερ &amp; Χέρτφορντ (1291-1314), έλαβε τούς τίτλους τού πατέρα του, νυμφεύτηκε τη Μωντ ντε Μπεργκ, κόρη τού Ριχάρδου ντε Μεύργκ, κόμη τού Άλστερ. Σκοτώθηκε στη Μάχη τού Μπάνκοκμπερν.
 Ελεονώρα (1292-1337)  παντρεύτηκε (1.) τον Ούγο Ντεπένσερ τον Νεώτερο, ευνοούμενο τού θείου της Εδουάρδου Β΄.. Ο Ούγος εκτελέστηκε το 1326, και η Ελεονώρα παντρεύτηκε (2.) τον Γουλιέλμο Λα Ζους Μόρτιμερ.
 Μαργαρίτα (1293-1342)  παντρεύτηκε (1.) τον Πίερς Γκάβεστον, ευνούμενο τού θείου της Εδουάρδου Β ́. Η Πίερς εκτελέστηκε το 1312, και η Μαργαρίτα αργότερα παντρεύτηκε (2.) τον Ούγο ντε Όντλεϋ 1ο κόμη τού Γκλόστερ.
 Ελισάβετ (1295-1360)  παντρεύτηκε (1η) το 1308 στο αβαείο Γουόλθαμ τον Ιωάννη ντε Μπεργκ, (2.) ο Θεοβάλδο τού Βερντέν το 1316, και (3.) τον Ρογήρο ντ' Αμορύ το 1317. Κάθε γάμος ήταν σύντομος, με τον καθένα απέκτησε ένα παιδί (έναν γιο από τον 1ο, κόρες από τον 2ο και τον 3ο), και ο καθένας άφησε την Ελισάβετ χήρα. Όταν απεβίωσε ο τρίτος και τελευταίος σύζυγός της το 1321/22, η Ελισάβετ ήταν τουλάχιστον 27 ετών.

 Το τέλος και η ταφή 
Απεβίωσε στο Κάστρο τού Μόνμαουθ στις 7 Δεκεμβρίου 1295, και τάφηκε στο αβαείο τού Τιούκσμπερυ, στην αριστερή πλευρά τού παππού του Γιλβέρτου ντε Κλερ. Τις εκτεταμένες ιδιοκτησίες του, απολάμβανε η επιζώσα σύζυγός του Ιωάννα τής Άκρας, μέχρι το τέλος της το 1307.

Πρόγονοι

 Αναφορές 

 Πηγές 


 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Νεκροψία της Ιεράς Εξέτασης αρ. 371, με ημερομηνία 1295

Κατηγορία:Οίκος ντε Κλερ