Πολιορκία της Κάπουα

Η πολιορκία τής Κάπουα (Μάιος 1098) ήταν μία στρατιωτική επιχείρηση, στην οποία συμμετείχαν τα κράτη τής μεσαιωνικής Νότιας Ιταλίας, η οποία ξεκίνησε τον Μάιο του 1098 και διήρκεσε σαράντα ημέρες. Ήταν μια ενδιαφέρουσα πολιορκία: ιστορικά για τη συγκέντρωση σημαντικών προσωπικοτήτων που είδε, και στρατιωτικά για τη συνεργασία των Νορμανδικών και Σαρακηνών δυνάμεων που απαιτούσε.

 Η πολιορκία 
Η πολιορκία ξεκίνησε από τον Ριχάρδο Β΄ πρίγκιπα τής Κάπουα, ο οποίος είχε εξοριστεί από την πρωτεύουσά του για επτά χρόνια (1091–1098) από τον Λάνδο Δ΄, μέχρι που, όταν ενηλικιώθηκε, ζήτησε τη βοήθεια τού θείου του Ρογήρου Α΄ κόμη τής Σικελίας, και τού γιού τού εξαδέλφου του Ρογήρου Μπόρσα . δούκα τής Απουλίας. Οι δύο Ρογήροι ήρθαν, ο πρώτος με αντάλλαγμα την πόλη τής Νάπολης και ο δεύτερος με την αναγνώριση τής επικυριαρχίας τής Απουλίας από τον Ριχάρδο Β΄.

Ο Ρογήρος Α΄ τής Σικελίας είχε συλλάβει πρόσφατα τον Ροβέρτο επίσκοπο τής Τρόινα & τής Μεσσήνης, στον οποίο ο πάπας Ουρβανός Β΄ τού είχε δώσει την επιμέλεια (lagateship) τής Σικελίας, αν και ο ίδιος ο Ρογήρος Α΄ την κατείχε. Εμπλεκόμενος σε μία τέτοια διαμάχη, ο πάπας κατέβηκε για να το συζητήσει με τον Ρογήρο Α΄, ο οποίος απελευθέρωσε τον Ροβέρτο. Η παρουσία τού πάπα έκανε τον άγιο Άνσελμο τής Αόστα, αρχιεπίσκοπο τού Καντέρμπουρι, έναν Λομβαρδό, τότε αυτοεξόριστο από τον βασιλιά Γουλιέλμο Β΄ της Αγγλίας, να πάει να συναντήσει τον πάπα. Σύμφωνα με τον Έαντμερ, βιογράφο τού Ανσέλμου, «ο Κύριος Πάπας και ο Άνσελμος ήταν γείτονες κατά την πολιορκία».

Ο Έαντμερ μάς δίνει επίσης ένα ενδιαφέρον πορτρέτο των Αράβων, των οποίων τις καφέ σκηνές ο Άνσελμος τις βρήκε «αμέτρητες». Σύμφωνα με τον Έαντμερ, πολλοί Άραβες, εντυπωσιασμένοι από τις ιστορίες για την αγιότητα τού Ανσέλμου, επισκέπτονταν τη σκηνή του για φαγητό και άλλα δώρα. Ο βιογράφος συνεχίζει λέγοντας ότι ο κόμης, τού οποίου στρατιώτες ήταν οι Σαρακηνοί, δεν τους επέτρεπε, αν και πολλοί θα το έκαναν εύκολα, να ασπαστούν την Καθολική πίστη. «Με ποια πολιτική —αν μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη— το έκανε αυτό, δεν με αφορά: αυτό είναι μεταξύ Θεού και τού ίδιου». Η πολιτική, τόσο αδιανόητη για τον Έαντμερ, πιθανώς εξηγείται με τον εξής τρόπο: διατηρώντας μία τρίτη θρησκευτική και πολιτιστική ομάδα (εκτός από τους Βυζαντινούς Χριστιανούς ή τους Λατίνους) στο νησί, διαβεβαίωνε ότι θα μπορούσε πάντα να έχει έναν σύμμαχο, σε περίπτωση που είτε Μουσουλμάνος είτε Έλληνας τού αντιτίθεντο, έναν Λατίνο. Διασφάλιζε επίσης την παρουσία μίας «διέξοδου για τα στρατιωτικά ένστικτα και τα ταλέντα των Μουσουλμάνων υπηκόων του», σύμφωνα με τον ιστορικό John Julius Norwich.

 Συνέπεια 
Όταν η πόλη παραδόθηκε, ο Ριχάρδος Β΄ αποκαταστάθηκε ως πρίγκιπας τής Κάπουα, ο Ρογήρος Μπόρσα δέχτηκε τη φεουδαρχική υποτέλεια τού Ριχάρδου Β΄, και ο πάπας και ο Ρογήρος Α΄ τής Σικελίας αποσύρθηκαν στο Σαλέρνο.

 Πηγές 
 Southern, RW Saint Anselm and His Biographer . Κέιμπριτζ, 1963.
 Νόριτς, Τζον Τζούλιους . Οι Νορμανδοί στο Νότο 1016-1130 . Longmans: Λονδίνο, 1967.

Κατηγορία:Πολιορκίες του Μεσαίωνα