Αμίκος του Τζοβινάτσο

Ο Αμίκος τού Τζιοβινάτσο, επίσης Αμίκος Β΄ , ιταλ.: Amico di Giovinazzo (β΄ ήμισυ 11ου αι.) από τον Οίκο των Αμικιδών ήταν Νορμανδός ευγενής και στρατιωτικός ηγέτης κατά τη Νορμανδική κατάκτηση τής Νότιας Ιταλίας. Διετέλεσε κόμης τής Μολφέτα από το 1068 μέχρι το τέλος του, και τού Τζιοβινάτσο από το 1068 έως το 1073. Προερχόταν από μία εξέχουσα οικογένεια, που συχνά αντιτίθετο στην κυριαρχία των Ωτβίλ. Το 1067–68, 1072–73 και 1079–80 συμμετείχε σε εξεγέρσεις εναντίον τού Δούκα τής Απουλίας των Ωτβίλ. Το 1067 και το 1079 έλαβε βοήθεια από τους Ρωμαίους (Βυζαντινούς) εναντίον τού κατακτητή δούκα.

Το 1074–75 ο Αμίκος εισέβαλε στην Κροατία, πιο συγκεκριμένα στο Θέμα Δαλματίας, για να υποστηρίξει τους Ρωμαίους (Βυζαντινούς) σε μία διαμάχη με τον βασιλιά τής Κροατίας. Συνέλαβε τον βασιλιά, Πέταρ Κρέσιμιρ Δ΄, και πιθανότατα σκόπευε να δημιουργήσει εκεί ένα πριγκιπάτο, αλλά ηττήθηκε από τη Δημοκρατία τής Βενετίας, και επέστρεψε στην Ιταλία.

Το 1081–82 ο Αμίκος συμμετείχε με τους Νορμανδούς τού Ροβέρτου Γυισκάρδου των Ωτβίλ στην εισβολή στο Βυζάντιο. Ηγήθηκε τής δεξιάς πτέρυγας στη Μάχη τού Δυρραχίου. Η αποτυχημένη επίθεσή του παραλίγο να στερούσε τη νίκη από τους Νορμανδούς, και προσπάθησε να εξιλεωθεί επιτιθέμενος στον Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό, κάτι που σχεδόν στέφθηκε με επιτυχία.

Ως το 1093 τον είχε διαδεχθεί ο γιος του Γοδεφρείδος.

 Καταγωγή 
Ο Αμίκος Β΄ ανήκε σε μία οικογένεια γνωστή στους σύγχρονους μελετητές ως «γιοι τού Αμίκου Α΄». Ο παππούς και συνονόματός του, Αμίκος Α΄, έζησε στη Νορμανδία πριν από το 1030. Δύο από τους γιους τού τελευταίου, ο Βάλτερ και ο Πέτρος Α΄, έφθασαν στην Ιταλία πριν από το 1038. Ο Βάλτερ ήταν πατέρας τού Αμίκου Β΄ κόμη τού Τράνι και του Πέτρου κόμη τής Λεζίνα. Ο Αμίκος Β΄ ήταν επομένως ο εξάδελφος των γιων τού Πέτρου Α΄, Γοδεφρείδου κόμη τού Τάραντα και Πέτρου Β΄ κόμη τού Τράνι.  Η οικογένεια ήταν συγγενής -το πώς δεν είναι γνωστό- με την οικογένεια των Ωτβίλ. 

 Γαίες 
Ο Aμίκος απέκτησε γαίες σε διάφορα μέρη σε όλη τη νότια Ιταλία, καθώς και τις κομητείες των Τζοβινάτσo, Moλφέτα, Σπινατσόλα και Tερλίτσι. 

Στις 26 Ιουνίου 1066 στη Μολφέτα, ο Αμίκος και ο πεθερός του έκαναν μία δωρεά στο αβαείο τής Σαντίσιμα Τρινιτά στη Βενόζα.  Κατείχε επίσης γαίες στο Καμπομαρίνο, τις οποίες έδωσε στο σβαείο τής Σάντα Μαρία α Μάρε στα νησιά Τρεμίτι. 

Η οικογένεια τού Αμίκου συμμετείχε ενεργά στην κατάκτηση τής Απουλίας. Ο εξάδελφός του, Πέτρος Β΄, κατέλαβε το Τράνι το 1054, και ο άλλος εξάδερφός του, Γοδεφρείδος, κατέλαβε τον Τάραντα το 1063 και το Οτράντο το 1064. Αυτές οι κατακτήσεις έγιναν με δική τους πρωτοβουλία, και οι πόλεις κατέχονταν από αυτούς με δικαίωμα κατάκτησης. Σύμφωνα με το Ανώνυμο Χρονικό τού Μπάρι, ο Αμίκος "εισήλθε" στη μικρή παραθαλάσσια πόλη Τζιοβινάτσο το 1068,  ένας ευφημιστικός τρόπος για να πούμε ότι την κατέκτησε από τους Ρωμαίους (Βυζαντινούς).   Στον Αμίκο μπορεί να είχε δοθεί το Τζιοβινάτσο (ή ο φόρος υποτελείας του) ήδη από το 1058. Ωστόσο το ότι δεν το κατείχε στην αρχή τής εξέγερσης τού 1067, υποδηλώνεται από το γεγονός, ότι ο Νορμανδός χρονικογράφος Αμάτος του Μοντεκασίνο δεν τον αναφέρει με κάποια επικράτεια, αλλά απλώς ως Αmi de Galtier, δηλαδή "Αμίκο, [γιο] τού Γκωτιέ/Βάλτερ". 

Ομοίως το 1068, με την καταστολή τής εξέγερσης, ο πεθερός τού Αμίκου κατέφυγε στην Ελλάδα, και ο Αμίκος ανέλαβε την πόλη-λιμάνι Μολφέτα.  Ο Αμίκος έλαβε χάρη μετά την αποτυχημένη εξέγερσή του, και έχασε μόνο κάποιες μικρές περιουσίες. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1069 είχε αποκτήσει την κυριαρχία τής Σπινατσόλα, πιθανώς με παραχώρηση τού δούκα.  Ονομάζεται Αμίκο ντε Σπιεντσέλο σε ένα διάταγμα, που εκδόθηκε από την καγκελαρία τού δούκα.  Κάποια στιγμή την επόμενη δεκαετία, ο Αμίκος έκτισε ένα τείχος γύρω από τη Σπινατσόλα, όπως σημειώνει το χρονικό τού Γουλιέλμου τής Απουλίας, όταν καταγράφει την κατάληψη τής πόλης από τον δούκα το 1080. Ο Αμίκος, ή ο γιος του Γοδεφρείδος, ήταν ο υπεύθυνος για την οχύρωση τού Τερλίτσι κατά τη νορμανδική εποχή, από την οποία σώζεται μόνο ο τετράγωνος πύργος.  

Ωστόσο μετά τη δεύτερη αποτυχημένη εξέγερση το 1073, ο Ροβέρτος Γυισκάρδος κατάσχεσε το Τζιοβινάτσο (το οποίο είχε περάσει στην εξουσία του κατά τη διάρκεια τής εξέγερσης).  Ο Αμίκος διατήρησε τη Σπινατσόλα, το Τερλίτσι (που είχε αποκτήσει λίγο νωρίτερα) και τη Μολφέτα μετά το 1073.  Στις 5 Σεπτεμβρίου 1073 ο Αμίκος ίδρυσε και έκανε δωρεά στην εκκλησία τού Αγίου Μιχαήλ τού Αρχαγγέλου στο Τερλίτσι, η οποία αργότερα έγινε ο καθεδρικός ναός.  Οι παρόντες μάρτυρες ήταν οι υποτελείς του Μπερνάρ Λωτάρ και Άτσο, ο νοτάριος (συμβολαιογράφος) Μέλο και ο πρώην Ρωμαίος (Βυζαντινός) τουρμάρχης Πανταλέων. Η δωρεά δεν έκανε κάποια αναφορά στον δούκα Ροβέρτο Γυισκάρδο.  

Μετά την τρίτη και τελευταία εξέγερση το 1078, ο Αμίκος στερήθηκε τη Σπινατσόλα, καθώς και τη γη του στο όρος Σερίκο (σήμερα Κάστρο Μοντεσερίκο, μέρος του Τζεντσάνο ντι Λουκάνια). 

 Πρώιμες εξεγέρσεις 
Ο Ροβέρτος είχε να αντιμετωπίσει τέσσερις εξεγέρσεις: το 1067–68, το 1072–73, το 1079–80 και το 1082–83. Μόνο στην τελευταία από αυτές ο Αμίκος δεν ενώθηκε με τους επαναστάτες. 

 1067–68 
Υπάρχει διαφωνία μεταξύ των μελετητών σχετικά με τη χρονολόγηση τής πρώτης εξέγερσης. Το Ανώνυμο Χρονικό τού Μπάρι την τοποθετεί ως μία από τις πρώτες εξεγέρσεις, υπό την ηγεσία τού πεθερού τού Αμίκου, Ζοσλέν τής Μολφέτα, το 1064, αλλά υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις στρατιωτικής δραστηριότητας μεταξύ αυτού τού έτους και τού 1067.   Είναι πιθανό να υπήρξαν τρεις ξεχωριστές, αλλά σχετιζόμενες εξεγέρσεις το 1064 (με επικεφαλής τον Ζοσλέν), το 1066 (με τον Αβελάρδο) και το 1067–68 (με τον Αμίκο). 

Η εξέγερση με επικεφαλής τον Αμίκο ξεκίνησε μεταξύ Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου 1067, ενώ ο Γυισκάρδος βρισκόταν στην Καλαβρία.  Μεταξύ των άλλων επαναστατών ήταν ο Ζοσλέν, καθώς και ο Ρογήρος Τουτεμπόβ και οι δυσαρεστημένοι ανιψιοί τού Γυισκάρδου: ο Γοδεφρείδος κόμης τού Κονβερσάνο και ο Αβελάρδος Ωτβίλ, οι οποίοι είχε χάσει τις περιουσίες του. Η εξέγερση έλαβε Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) χρηματοδότηση.  Σύμφωνα με τον Αμάτο τού Μοντεκασίνο, ο ίδιος ο Αμίκος «δανείστηκε… 100 εκατοντάδες βάρους χρυσό» για να εξαπλώσει την εξέγερση,  σε αντάλλαγμα για την οποία έστειλε έναν γιο του ως όμηρο στον Λέοντα Περενό, τον Ρωμαίο (Βυζαντινό) δούκα τού Δυρραχίου, ο οποίος οργάνωνε την εξέγερση. 

Ο Αμάτος τονίζει ότι ο Γυισκάρδος κινήθηκε γρήγορα, για να καταστείλει την πρώτη αμφισβήτηση τής κυριαρχίας του, εκστρατεύοντας το φθινόπωρο τού 1067 και μέχρι το 1068. Η έναρξη τής πολιορκίας τού Μπάρι τον Αύγουστο του 1068 υποδηλώνει, ότι η εξέγερση είχε καταρρεύσει στις αρχές τού ίδιου έτους, ώστε δόθηκε αρκετός χρόνος στον Γυισκάρδο να προετοιμάσει μία σημαντική στρατιωτική επιχείρηση εναντίον τού τελευταίου Ρωμαϊκού (Βυζαντινού) οχυρού στην Ιταλία.  Μετά την ήττα τους, ο Ζοσλέν και ο Ρογήρος Τουτεμπόβ κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ο Αμίκος και οι ανιψιοί τού Γυισκάρδου έλαβαν χάρη, χάνοντας μόνο λίγες γαίες.  Ο Αμίκος και ο Αβελάρδος ήταν παρόντες με την συνοδεία τού δούκα λίγο αργότερα. Ως κίνητρο για υπακοή, τους προσφέρθηκε η ευκαιρία να ανακτήσουν τις γαίες που είχαν χάσει, ή να λάβουν νέες γαίες. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1069, ο Αμίκος είχε αποκτήσει τη νέα κυριαρχία τής Σπινατσόλα. 

 1072–73 
Η αιτία της δεύτερης εξέγερσης ήταν η εντολή τού Γυισκάρδου προς τον Πέτρο Β΄ κόμη του Τράνι να παραδώσει τον Τάραντα, τον οποίο κυβερνούσε εκ μέρους τού νεαρού ανιψιού του, Ριχάρδου Α΄, γιου του Γοδεφρείδου κόμη του Τάραντα. Ο Πέτρος Β΄ αρνήθηκε να συμμορφωθεί, και οι αμνηστευμένοι επαναστάτες τού 1067, Αμίκος και Αβελάρδος, τον υποστήριξαν. Στην εξέγερση συμμετείχαν επίσης ο ετεροθαλής αδελφός τού Αβελάρδου, Ερμάνος Ωτβίλ, ο Καλαβρός βαρόνος Ρόμπερτ Αρένγκ και ο Ριχάρδος κόμης τού Μόντε Σαντ' Άντζελο. Μέσω τής επαφής τού τελευταίου, οι επαναστάτες κέρδισαν την υποστήριξη τού Ριχάρδου Α΄ Ντρένγκοτ πρίγκιπα τής Κάπουα, τού κύριου αντιπάλου των Ωτβίλ στην Ιταλία. 

Η δεύτερη εξέγερση πήγε άσχημα. Ο Γυισκάρδος κατέλαβε το Τράνι στις 2 Φεβρουαρίου 1073 και λίγο αργότερα ο Γουίδων/Γκυ δούκας τού Σορρέντο συνέλαβε τον Πέτρο σε μία αψιμαχία έξω από την Άντρια. Αυτή τη φορά ο Αμίκος στερήθηκε το Τζιοβινάτσο, αν και κράτησε τη Μολφέτα και τού επετράπη να κρατήσει τη Σπινατσόλα και το Τερλίτσι. Ο Ερμάνος συνελήφθη κατά τη διάρκεια τής εξέγερσης, αλλά ο Αβελάρδος παρέμεινε ανυπότακτος στην Καλαβρία, και δεν έκλεισε ειρήνη με τον δούκα μέχρι τις αρχές τού 1078.  Ο Αμίκος δεν ανέκτησε ποτέ το Τζιοβινάτσο. Μετά το τέλος τού Γυισκάρδου (1085), παραχωρήθηκε στον γιο του Βοημούνδο ως μέρος τού διακανονισμού διαδοχής το 1086. 

 Εισβολή στην Κροατία 
μικρογραφία|Η Ιταλία και η Αδριατική την εποχή τού Αμίκου. Κατέλαβε το Σπαλάτον (Σπλιτ) το 1074, και συμμετείχε στη μάχη τού Δυρραχίου (Ντουράτσο).

Η δραστηριότητα τού Aμίκου στην Κροατία, στο παράκτιο τμήμα τής περιοχής τής Δαλματίας, κατά την περίοδο από την πτώση του Πέταρ Κρέσιμιρ Δ΄ (απεβ. 1074) έως τη στέψη τού Ντμίταρ Ζβόνιμιρ (1075),   στην ακαδημαϊκή έρευνα εξηγήθηκε αρχικά ως εμπλοκή τής Αγίας Έδρας εναντίον τού Πέταρ Κρέσιμιρ Δ΄, λόγω υποτιθέμενου ανταγωνισμού μεταξύ τού τοπικού κλήρου απέναντι στις εκκλησιαστικές μεταρρυθμίσεις. Έχει υποστηριχθεί ότι ο βασιλιάς τής Κροατίας που συνέλαβε ο Aμίκος, δεν ήταν ο Πέταρ Κρέσιμιρ Δ΄, αλλά μάλλον ένας Σλάβατς, υποστηρικτής τής παλαιοσλαβικής εκκλησιαστικής λειτουργίας, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον άτεκνο Πέταρ Κρέσιμιρ Δ΄ μετά το τέλος τού τελευταίου στα τέλη τού 1073 ή στις αρχές τού 1074, όταν ο ανιψιός εκείνου Στέφανος Β΄ κρίθηκε ακατάλληλος, και αναγκάστηκε να εισέλθει σε μοναστήρι. Ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ φέρεται να ενθάρρυνε την αποστολή τού Αμίκου να απομακρύνει τον Σλάβατς, και να αποκαταστήσει το λατινικό τελετουργικό.  Η βασιλεία τού Σλάβατς είναι γνωστή μόνο από μία πηγή τής Αναγέννησης, τον Ιωάννη Λούκιο. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε βασιλιάς τού 11ου αι. με αυτό το όνομα, αλλά μάλλον ένας ευγενής τού 12ου αι., που οι μεταγενέστερες γενιές τον πέρασαν για βασιλιά.   Εκείνη την εποχή ο παπικός απεσταλμένος στην Κροατία ήταν ο Γεράρδος, ο οποίος ως αρχιεπίσκοπος τού Σιπόντο, ήταν σχεδόν γείτονας τού Αμίκου στη Νότια Ιταλία. Πιθανώς ήταν δική του ιδέα να χρησιμοποιήσει τον Αμίκο για να βοηθήσει στην τοποθέτηση τού Ζβόνιμιρ -που θεωρούνταν σύμμαχος τής Ρώμης- στον θρόνο. Έχοντας πρόσφατα στερηθεί την κυριαρχία του στο Τζιοβινάτσο, ο Αμίκος πιθανότατα πείστηκε εύκολα να κάνει την περιουσία του στη Δαλματία, έχοντας ως ανταμοιβή μία γη, ή ένα δικό του πριγκιπάτο.  Η σύγχρονη ιστοριογραφία απορρίπτει τέτοιες παλαιότερες θεωρίες,   επειδή ο Πέταρ Κρέσιμιρ Δ΄ ήταν πιστός στην Αγία Έδρα και στις εκκλησιαστικές μεταρρυθμίσεις. 

Ο Γυισκάρδος, από την άλλη πλευρά, είχε αφοριστεί το 1074, και ο Αμίκος δεν θα ένιωθε κάποια ανάγκη να ζητήσει την άδειά του.  Ωστόσο ο Αμίκος έχασε πολλές γαίες από τον Γυισκάρδο,   για να αποκτήσει νέες, και πιθανώς ίδρυσε ένα νέο πριγκιπάτο νορμανδικού τύπου,  Ο Αμίκος πείστηκε από τον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα να επιτεθεί στον Πέταρ Κρέσιμιρ Δ΄, επειδή ο βασιλιάς τής Κροατίας εγκατέλειψε την επικυριαρχία τού Αυτοκράτορα, και ανέλαβε τον έλεγχο των Δαλματικών πόλεων από τους Ρωμαίους (Βυζαντινούς),   και βοήθησε την Εξέγερση του Γκεόργκι Βόιτεχ εναντίον των Ρωμαίων (Βυζαντινών).  Επισήμως, ο Αμίκος προσκλήθηκε στη Δαλματία από τις κοινότητες τού Σπλιτ, τού Τρόγκιρ, τού Ζάνταρ και τού Μπιόγκραντ.  

Ξεκίνησε την άνοιξη του 1074, πιθανώς από τη Μολφέτα, η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχό του, ή πιθανώς από την Ανκόνα πιο βόρεια στην ακτή.  Μέχρι τις 19 Μαρτίου οι Νορμανδοί κατέλαβαν αρκετές παράκτιες πόλεις-κράτη τής Δαλματίας, συμπεριλαμβανομένων των Σπλιτ, Τρόγκιρ, Ζάνταρ και Μπιόγκραντ.   Ως επόμενος στόχος, σύμφωνα με μία μεταγενέστερη πηγή, ο Αμίκος επιτέθηκε στις ακτές τού κόλπου Κβάρνερ.  Μεταξύ 14 Απριλίου και 9 Μαΐου (ανακομιδή τού Αγίου Νικολάου), πολιόρκησε την πόλη Ραμπ στο ομώνυμο νησί. Το Miracula Sancti Christophori τού επισκόπου Γιούραϊ Κόστιτσα, γραμμένο γύρω στο 1308, αναφέρει ότι «μία μεγάλη ομάδα Βαράγγων»  επιτέθηκε στο Ραμπ.  Παρέχει ημερομηνίες, αλλά όχι έτος, αν και από τα συμφραζόμενα φαίνεται ότι μπορεί να αναφέρεται μόνο στην εκστρατεία τού Αμίκου, ο οποίος, ως Νορμανδός, μπορούσε να περιγραφεί ως «Βάραγγος» (Βίκινγκ). 

Τον Νοέμβριο του 1074 ο Γεράρδος αρχιεπίσκοπος του Σιπόντο συγκάλεσε άλλη μία σύνοδο στο Σπλιτ, για να επιβεβαιώσει τις αποφάσεις τού 1060. Σύμφωνα με ένα συνοδικό έγγραφο, αυτή έλαβε χώρα «την εποχή, που ο δούκας Αμίκος συνέλαβε τον βασιλιά τής Κροατίας». Αν και δεν κατονομάζει τον βασιλιά, πρέπει να εννοείται ο Πέταρ Κρέσιμιρ Δ΄.   Μία επιστολή τού πάπα Γρηγορίου Ζ΄ προς τον Στέφανο Β΄ επίσκοπο τού Ζάνταρ με ημερομηνία Νοέμβριος τού 1074, αναφέρει επίσης τη σύλληψη τού βασιλιά τής Κροατίας από τον Αμίκο. Αυτή είναι η τελευταία αναφορά στον Πέταρ Κρέσιμιρ Δ΄ σε οποιαδήποτε πηγή.  Σύμφωνα με μία πηγή, κατά την κατάληψη τού οχυρού Νοβάλια στο νησί Παγκ, ο Αμίκος συνέλαβε τον βασιλιά. 

Ενώ ο βασιλιάς τής Κροατίας βρισκόταν σε αιχμαλωσία, φαίνεται ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ τού παπισμού, τού μπαν Ζβόνιμιρ και τού Νορμανδού κόμη βρίσκονταν σε εξέλιξη.  Σε επιστολή του προς τον Σβεν Β' τής Δανίας στις 25 Ιανουαρίου 1075,  ο Γρηγόριος Ζ' γράφει ότι ένας ανώνυμος Δανός επίσκοπος είχε υπονοήσει, ότι ο Σβεν μπορεί να ήταν πρόθυμος να στείλει έναν από τους γιους του με στρατό, για να βοηθήσει τη Ρωμαϊκή Εκκλησία εναντίον των χυδαίων και δειλών αιρετικών εχθρών της (Νορμανδών) σε μία γη, την οποία ο Γρηγόριος Ζ΄ δεν κατονομάζει, αλλά που σχεδόν σίγουρα ήταν η Κροατία.   Ωστόσο μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου 1075, ο Αμίκος είχε ηττηθεί ουσιαστικά λόγω τής Βενετικής παρέμβασης. Είχε χάσει τον έλεγχο των Δαλματικών πόλεων Σπλιτ, Τρόγκιρ, Ζάνταρ και Μπιόγκραντ, καθώς εκείνη την ημερομηνία ο δόγης Ντομένικο Σέλβο τής Βενετίας απαίτησε όρκο από τέσσερις πόλεις, ότι δεν θα προσκαλούσαν ποτέ ξανά τους Νορμανδούς.   Παρόλο που η Βενετία είχε ενθαρρυνθεί από τους Ρωμαίους (Βυζαντινούς) να απομακρύνει τους Νορμανδούς από τη Δαλματία (την οποία ο Πέτρα Κρέσιμιρ Δ΄ είχε κυβερνήσει μόνο ως Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) επαρχία), η Βενετική συνθήκη με τις Δαλματικές πόλεις δεν έκανε κάποια αναφορά στη Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) εξουσία: «η Βενετία ήταν πλέον ένα πλήρως αυτόνομο κράτος, που ασκούσε την κυριαρχία της χωρίς αναφορά σε κάποια ανώτερη αρχή».  Το Δανικό σχέδιο τού πάπα και οι Βενετικές φιλοδοξίες προς τη Δαλματία δεν απέδωσαν καρπούς, καθώς ο Ζβόνιμιρ στέφθηκε και περιβλήθηκε από τον ηγούμενο Γκεμπίζο με στολή, που τού δώρισε ο πάπας στο Σόλιν στις 9 Οκτωβρίου 1075, όταν είχε ορκιστεί στον παπισμό.

 Τρίτη εξέγερση 
Το 1078 ο Ροβέρτος προκάλεσε μία τρίτη εξέγερση, όταν απαίτησε στρατιωτική βοήθεια (auxilium) από τους βαρόνους του για την προίκα τής κόρης του Γκερσέντας, αρραβωνιασμένης με τον Ούγο Ε΄ των Ομπερτιδών, γιο τού Αλβέρτο Άτσο Β' μαρκήσιου τού Μιλάνου. Η εξέγερση ξεκίνησε στις αρχές του 1079, όταν ο Πέτρος Β' κατέλαβε το Τράνι, το οποίο τού είχε κατασχεθεί το 1073.  Σύντομα ενώθηκε μαζί του ο Αμίκος και άλλοι φανατικοί αντίπαλοι τού Γυισκάρδου: οι ανιψιοί του Αβελάρδος, Ερμάνος, Γοδεφρείδος κόμης του Κονβερσάνο και τώρα ο αδελφός τού Γοδεφρείδου, Ροβέρτος κόμης τού Μοντεσκαλιόζο· ο Ερρίκος κόμης τού Μόντε Σαντ'Άντζελο, αδελφός τού Ριχάρδου· και ένας βαρόνος ονόματι Βαλδουίνος.   Ο Αργυρίτζος, πρώην ηγέτης τής φιλο-νορμανδικής παράταξης στο Μπάρι, είχε κανονίσει τον γάμο τής κόρης του με τον Αβελάρδο το 1078. Υποστήριξε τους επαναστάτες, και διαπραγματεύτηκε βοήθεια από την Κωνσταντινούπολη. Ο Αβελάρδος είχε επίσης κανονίσει τον γάμο τής αδελφής του με κάποιον Γκραντίλον, πιθανώς έναν από τους ηγέτες των σλαβικών κοινοτήτων στη βόρεια Απουλία. Μέσω τού κόμη τού Μόντε Σαντ' Άντζελο, ο Ιορδάνης Α' Ντρένγκοτ πρίγκιπας τής Κάπουα, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον πατέρα του το 1078, προσέφερε την υποστήριξή του στους επαναστάτες. 

μικρογραφία|Ο τετράγωνος πύργος τού Τερλίτσι, που έχει τροποποιηθεί πολύ με την πάροδο των ετών, κτίστηκε από τον Αμίκο (ή τον γιο του).

Ο Αμίκος φαίνεται να αναγνωρίστηκε ως ο ανώτερος επαναστάτης, καθώς ο Γουλιέλμος τής Απουλίας τον χαρακτηρίζει ως τον «πιο μορφωμένο (έμπειρο) κόμη και σύμμαχο».  Με τον Πέτρο Β', βάδισε προς τον Τζιοβινάτσο. Υπερασπιζόμενη τον Γουλιέλμο, γιο τού Ίβο, η πόλη παρέμεινε πιστή στον Γυισκάρδο. Οι εξάδελφοι την πολιόρκησαν, αλλά ανακουφίστηκε από την άφιξη ενός σημαντικού στρατού υπό τον γιο τού Γυισκάρδου, Ρογήρο Μπόρσα.  Η πόλη έλαβε απαλλαγή από όλους τους φόρους για τρία χρόνια, ως ανταμοιβή για την πίστη της. 

Το φθινόπωρο τού 1079 ο Γυισκάρδος διαπραγματεύτηκε μία συμφωνία με τον Ιορδάνη Α΄ τής Κάπουα, η οποία κατέστρεψε την ελπίδα των επαναστατών για εξωτερική υποστήριξη. Λίγο αργότερα, ο Αμίκος σύναψε ειρήνη. Στις αρχές τού 1080, ο Πέτρος Β΄ παρέδωσε το Τράνι, και η εξέγερση έλαβε τέλος. Ακόμη και πριν παραδοθεί ο Αμίκος, ο Γυισκάρδος είχε κατασχέσει τη Σπινατσόλα και την είχε παραχωρήσει στον Γοδεφρείδο, έναν από τους υποτελείς τού Αμίκου, που δεν είχε ενταχθεί στην εξέγερση.  Η γη τού Αμίκου στο όρος Σερίκο κατασχέθηκε επίσης. 

Μεταξύ 1072 και 1080, σώζονται έγγραφα από τον Τερλίτσι, που χρονολογούν τα έτη από τη βασιλεία των Ρωμαίων (Βυζαντινών) Αυτοκρατόρων. Ο Αμίκος φαίνεται να το επέτρεψε αυτό, για να εμποδίσει τους υπηκόους του να αναγνωρίσουν τον δούκα Ροβέρτο. Ο εξάδελφός του Πέτρος Β' ακολούθησε παρόμοια πολιτική. Το 1080 η πολιτική αυτή έληξε, και τα ιδιωτικά έγγραφα από τις επικράτειες τού Αμίκου (και τού Πέτρου Β΄) χρονολογούν τα έτη από τότε, και στο έτος βασιλείας τού «ακατανίκητου Κυρίου Ροβέρτου, δούκα τής Ιταλίας, τής Καλαβρίας και τής Σικελίας».  Επίσης, από αυτή την εποχή, ο Αμίκος εκπροσωπείτο στο Τερλίτσι από τον υποκόμη Ούρσο, πιθανώς εξουσιοδοτημένο να επιβάλει τη νέα μόνιμη ειρήνη. 

 Πιστός υποτελής 
Έχοντας κάνει την ειρήνη του, η οποία αποδείχθηκε μόνιμη, ο Αμίκος συμμετείχε στην επίθεση τού Ροβέρτου Γυισκάρδου στη Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία το 1081, η οποία κορυφώθηκε με την πτώση τού Δυρραχίου τον Φεβρουάριο του 1082, μετά από οκτάμηνη πολιορκία.  Ηγήθηκε τής δεξιάς πτέρυγας στη Μάχη τού Δυρραχίου.  Η Άννα Κομνηνή, κόρη τού Αυτοκράτορα Αλεξίου Α' Κομνηνού, είναι η κύρια πηγή για τη μάχη. Αποκαλεί τον Αμίκο, ο Αμικέτας.  Η πτέρυγα τού Αμίκου αντιμετώπισε τη Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) πτέρυγα υπό τον Γρηγόριο Πακουριανό στα βόρεια. Η Άννα καταγράφει ότι ο Αμίκος, επικεφαλής ενός «σχηματισμού πεζικού και ιππικού» -ολόκληρης τής πτέρυγάς του- «χτύπησε κοντά στο άκρο τής γραμμής μάχης τού Ναβίτη», ενός από τους Βαράγγους στρατηγούς. Η επίθεση αποκρούστηκε, με ορισμένους άνδρες να καταφεύγουν προς τη θάλασσα, ενώ ορισμένοι Ρωμαίοι (Βυζαντινοί), που πίστευαν ότι η μάχη τελείωσε, λεηλάτησαν τις Νορμανδικές αποσκευές. Επιδιώκοντας να εξιλεωθεί, ο Αμίκος οδήγησε στη συνέχεια ένα μικρό απόσπασμα, για να επιτεθεί στον ίδιο τον Αλέξιο Α΄ και τη φρουρά τού ιππικού. Ο Αυτοκράτορας μόλις που ξέφυγε από τη λόγχη τού Αμίκου, αλλά η άτακτη συμπεριφορά των στρατευμάτων του είχε αναστατώσει τους από τη Διόκλεια συμμάχους τού Αυτοκράτορα, οι οποίοι εγκατέλειψαν το πεδίο τής μάχης. Ο Αλέξιος Α΄ κήρυξε τότε υποχώρηση, και οι Νορμανδοί νίκησαν. 

Ο Αμίκος δεν συμμετείχε στην εισβολή τού Γυισκάρδου στην Κεφαλονιά το 1085, κατά την οποία ο τελευταίος απεβίωσε.  Παρέμεινε πιστός στον διάδοχο τού δούκα, Ρογήρο Μπόρσα. Καταγράφηκε με τον Ρογήρο στην Καλαβρία τον Μάιο τού 1087. 

 Οικογένεια 
μικρογραφία|Τα ερείπια τής Σάντα Μαρία α Μάρε σήμερα.

Ο Αμίκος ήταν νυμφευμένος με μία κόρη (άγνωστο όνομα) τού κόμη Ζοσλέν τής Μολφέτα.  Μαζί της απέκτησε τουλάχιστον έναν γιο, τον Γοδεφρείδο ή Ζοφρουά (1089–1105). Έχοντας ουσιαστικά αποκτήσει τη Μολφέτα μέσω τής μητέρας τού Γοδεφρείδου, ο Αμίκος μπόρεσε να τη μεταβιβάσει στον γιο του, παρά την απώλεια των άλλων εδαφών του, λόγω δήμευσης για εξέγερση. Ο Γοδεφρείδος κληρονόμησε επίσης από τον πατέρα του το κάστρο τού Τερλίτσι, μία σύνδεση με τη Δαλματία, και πιθανώς ένα επαναστατικό πνεύμα. Επέστρεφε από τη Δαλματία, πιθανότατα από την εξορία, όταν πέρασε από τα νησιά Τρέμιτι το 1092 ή το 1093. Τον Αύγουστο του 1093 επανέφερε στο αβαείο τής Σάντα Μαρία α Μάρε τις δύο ιδιοκτησίες στο Καμπομαρίνο που είχε δωρίσει ο πατέρας του, επειδή ο Θεός τον είχε «αποκαταστήσει στην εξουσία του», υποδηλώνοντας ότι ήταν προσωρινά εκτός εξουσίας.   Το 1098 ένα έγγραφο αναφέρεται στον Γοδεφρείδο ως «αυτοκρατορικό σεβαστό», υποδηλώνοντας μία συνεχή σύνδεση με την Κωνσταντινούπολη.  

Όταν ο παλαιός σύμμαχος τού πατέρα του, ο Ερμάνος, έφυγε στην Α΄ Σταυροφορία το 1097, ο Γοδεφρείδος ανέλαβε τον έλεγχο τού φέουδού του στις Κάννες. Τελικά, ο Ερμάνος απεβίωσε στη Σταυροφορία.  Ο ίδιος ο Γοδεφρείδος ήταν νεκρός τον Οκτώβριο του 1107.  Ο Ρογήρος (1120–29), «γιος και κληρονόμος τού κόμη Γοδεφρείδου», φαίνεται να έχασε τόσο τη Μολφέτα, όσο και τα δικαιώματα στο Καμπομαρίνο, αλλά διατήρησε το Τερλίτσι. Ο Ροβέρτος Β΄ Ωτβίλ κόμης τού Λοριτέλο ανέλαβε τον έλεγχο τού Καμπομαρίνο, και η παραχώρηση τού Γοδεφρείδου το 1093 ακυρώθηκε, μόνο και μόνο για να παραχωρήσει ο Ροβέρτος Β΄ εκ νέου τις ίδιες δύο ιδιοκτησίες στο αβαείο τής Σάντα Μαρία α Μάρε το 1111. Σε αντίθεση με τον πατέρα του Γοδεφρείδο και τον παππού του Αμίκο, ο Ρογήρος Β΄ δεν χρησιμοποίησε τον τίτλο τού κόμη, υποδηλώνοντας σαφή μείωση τής εξουσίας του. Ένας συγκεκριμένος Γουλιέλμος, κόμης των Καννών το 1117, μπορεί να ήταν ένας άλλος γιος τού κόμη Γοδεφρείδου, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις. 

 Σημειώσεις 

 Παραπομπές 

 Πηγές 

Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία