Φελίτσε Τανταρντίνι

Ο Φελίτσε Τανταρντίνι (Felice Tantardini, 28 Ιουνίου 1898 – 23 Μαρτίου 1991) ήταν Ιταλός Ρωμαιοκαθολικός θρησκευτικός αδελφός του Ποντιφικού Ινστιτούτου για τις Εξωτερικές Ιεραποστολές (PIME), ο οποίος υπηρέτησε σε ιεραποστολές της Βιρμανίας.

Ο Τανταρντίνι εργάστηκε ως μαθητευόμενος σιδεράς υπό την καθοδήγηση του μεγαλύτερου αδελφού του, πριν καταταγεί στις ιταλικές ένοπλες δυνάμεις μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη. Υπηρέτησε στην πρώτη γραμμή, αλλά αιχμαλωτίστηκε από τις γερμανικές δυνάμεις και μεταφέρθηκε από στρατόπεδο σε στρατόπεδο, πριν καταφέρει να δραπετεύσει μαζί με ορισμένους άλλους. Μετά την επιστροφή του στην επαρχία καταγωγής του, άρχισε να εργάζεται ξανά ως σιδεράς, αλλά σύντομα αποφάσισε να γίνει ιεραπόστολος, αφού διάβασε παλιά περιοδικά που περιέγραφαν το έργο των ιεραποστόλων. Εισήλθε στο PIME το 1921 και λίγο αργότερα, το 1922, στάλθηκε στις ιεραποστολές της Βιρμανίας, όπου θα περνούσε τις επόμενες επτά δεκαετίες της ζωής του.

Ο Τανταρντίνι έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στις ιεραποστολές του και ταξίδευε πεζός ή έφιππος για να φτάσει στα διάφορα ιεραποστολικά κέντρα, μερικά από τα οποία βρίσκονταν σε ζούγκλες ή ορεινές περιοχές. Έγινε γνωστός ως «ο Σιδεράς του Θεού» για το έργο του ως σιδεράς στις τοπικές κοινότητες, ενώ παράλληλα εργαζόταν και ως ηλεκτρολόγος ή ξυλουργός για να καλύπτει τις ανάγκες των ιεραποστολικών κοινοτήτων. Περιόρισε τη δραστηριότητά του αφού συμπλήρωσε τα 85 του χρόνια, όταν οι ανώτεροί του του ζήτησαν να αποσυρθεί, και αφιέρωσε αυτόν τον χρόνο συνεχίζοντας τις επισκέψεις του σε πιο αραιά διαστήματα και απαγγέλλοντας συχνά το ροδάριο στον ελεύθερο χρόνο του.

Ο θάνατός του το 1991 προκάλεσε εκκλήσεις για την οσιοποίηση του το 1994. Τα πρώτα βήματα για την ενεργοποίηση της υπόθεσης ακολούθησαν σύντομα, πριν αυτή ξεκινήσει επίσημα στα μέσα του 2000, οπότε και έλαβε τον τίτλο του Δούλου του Θεού. Η υπόθεση κορυφώθηκε στις 11 Ιουνίου 2019, όταν ο Πάπας Φραγκίσκος υπέγραψε διάταγμα που αναγνώριζε ότι ο Φελίτσε Τανταρντίνι άσκησε ηρωική αρετή καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του.

 Βίος 
Ο Φελίτσε Τανταρντίνι γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου 1898 στο Ιντρόμπιο, στην επαρχία Κόμο. Ήταν το έκτο παιδί από τα οκτώ παιδιά των Μπαττίστα Τανταρντίνι και Μαρία Μάνι. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς και κάθε βράδυ απήγγελλαν το ροδάριο μαζί με τα παιδιά τους. Μεταξύ των αδελφών του ήταν οι Τζουζέπε και Πρίμο, ενώ μία από τις αδελφές του ονομαζόταν Άννα.

Επανέλαβε δύο φορές την τρίτη τάξη του δημοτικού προκειμένου να βελτιώσει τη βασική του μόρφωση και το 1908 άρχισε να εργάζεται ως μαθητευόμενος σιδεράς στο εργαστήριο του μεγαλύτερου αδελφού του Τζουζέπε. Το 1911 ο πατέρας του πέθανε σε ένα τραγικό ατύχημα: μια ξαφνική πλημμύρα παρέσυρε το εργαστήριο ηλεκτρολογικών εργασιών του, το οποίο είχε κατασκευαστεί στην όχθη του καταρράκτη Τρότζια. Ο Τανταρντίνι θυμόταν αργότερα ότι τα οστά του πατέρα του δεν βρέθηκαν μέχρι το 1914. Το 1915 άρχισε να εργάζεται στο εργοστάσιο ενέργειας Ansaldo στη Γένοβα. Κατατάχθηκε στις ιταλικές ένοπλες δυνάμεις μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη, αλλά εξαιρέθηκε από την ενεργό υπηρεσία, καθώς εργαζόταν σε επιχείρηση που υποστήριζε την πολεμική προσπάθεια και συνέβαλλε στις ανάγκες του πολέμου της Ιταλίας. Η ιταλική ήττα στο Καπορέττο στις 24 Οκτωβρίου 1917 οδήγησε στην ανάκλησή του και, μετά από δύο μήνες εκπαίδευσης, στάλθηκε στο μέτωπο τον Ιανουάριο του 1918. Όμως μόλις 48 ώρες αργότερα συνελήφθη από Γερμανούς στρατιώτες μαζί με άλλους 60 και οδηγήθηκε στο Βιττόριο Βένετο, όπου του ανατέθηκε εργασία στους σιδηροδρόμους. Υπέφερε από την πείνα και το κρύο, τα οποία επηρέασαν σοβαρά την υγεία του. Μεταφερόταν συχνά από το ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο άλλο, μέχρι που τελικά κατάφερε να διαφύγει από τους δεσμοφύλακές του· είχε προηγουμένως μεταφερθεί στο Ούντινε και τη Γκορίτσια, πριν σταλεί στο Βελιγράδι της Σερβίας. Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του κοιμόταν στο έδαφος και λάμβανε δύο γεύματα που αποτελούνταν από παντζάρια βρασμένα σε νερό, ενώ οι παραβάσεις τιμωρούνταν με μαστίγωμα για τους κρατούμενους που εξόργιζαν τους φρουρούς. Σχεδίασε την απόδρασή του τον Δεκέμβριο του 1918 μαζί με άλλους τέσσερις, συρόμενος μέσα από έναν αποχετευτικό αγωγό, πριν φτάσει στην Ελλάδα και κατόπιν επιστρέψει στην πατρίδα του. Τον Ιούνιο του 1919 έφτασε στο σπίτι του με πλοίο στον Τάραντα και κατόπιν με τρένο στο Λέκκο. Πέρασε λίγο περισσότερο από δύο εβδομάδες αναρρώνοντας, προτού σταλεί για τρεις μήνες να καταλάβει το νησί της Καλύμνου.

Επέστρεψε στην επαρχία καταγωγής του και στην εργασία του ως σιδεράς και στη συνέχεια ως ηλεκτρολόγος στην εταιρεία Camisolo Mine Limited. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου άρχισε να διαβάζει τεύχη του περιοδικού The Catholic Missions, τα οποία περιέγραφαν το έργο που επιτελούνταν στις ιεραποστολές, αφού η μικρότερη αδελφή του Άννα τα κρατούσε στην άκρη ειδικά για εκείνον. Αυτό ωρίμασε μέσα του την επιθυμία να εισέλθει και ο ίδιος στις ιεραποστολές. Άρχισε να ονειρεύεται τη ζωή των ιεραποστολών την εποχή που ο εργοδότης του σκεφτόταν να τον παντρέψει με μία από τις τρεις κόρες του. Η μητέρα του στήριξε την απόφασή του, αλλά τον προειδοποίησε να βεβαιωθεί ότι η επιλογή του ήταν γνήσια και όχι απλώς μια παροδική παρόρμηση. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1921 εισήλθε στο Ποντιφικό Ινστιτούτο για τις Εξωτερικές Ιεραποστολές στο Μιλάνο και στις 24 Ιουνίου 1922 έλαβε το θρησκευτικό ένδυμα από τον γενικό ανώτερο Τζουζέπε Αρμανάσκο, πριν λάβει τον ιεραποστολικό σταυρό στις 15 Αυγούστου (μαζί με άλλους δέκα, μεταξύ των οποίων ο Βιντσέντσο Μαρκούτσι και ο Σάντρο Περίκο, που αναχώρησαν επίσης για τις ιεραποστολές). Δέκα μήνες μετά την είσοδό του στο PIME στάλθηκε στις ιεραποστολές της Βιρμανίας ως θρησκευτικός αδελφός. Αναχώρησε από τη Βενετία στις 2 Σεπτεμβρίου 1922 και, ύστερα από δύο εβδομάδες ταξιδιού, παρέμεινε για κάποιο διάστημα στη Βομβάη της Ινδίας. Από εκεί μετέβη στην Καλκούτα, τη Ρανγκούν και στη συνέχεια στο Τάουνγκου με τρένο.

 Ιεραποστολές στη Βιρμανία 
Αυτό σηματοδότησε την αρχή μιας περιόδου επτά δεκαετιών κατά την οποία εργάστηκε στις ιεραποστολές της Βιρμανίας. Ο Φελίτσε Τανταρντίνι ήταν ενθουσιώδης με τη δυνατότητα να προσφέρει στις τοπικές κοινότητες και ταυτόχρονα να συμβάλει στη διακήρυξη του Ευαγγελίου. Κατά καιρούς του ζητούνταν να διδάσκει κατήχηση σε παιδιά και ηλικιωμένους, όμως ήταν περισσότερο γνωστός για τη δουλειά του ως σιδεράς, με αμόνι και σφυρί, και έγινε γνωστός ως «ο Σιδεράς του Θεού». Επίσης, κατά διαστήματα εργαζόταν με λεπρούς. Ο Κλέμεντ Βισμάρα, τον οποίο γνώριζε ο Τανταρντίνι, είχε πει κάποτε ότι «η αδυναμία του αδελφού Φελίτσε είναι η πίπα», καθώς ήταν γνωστό ότι κάπνιζε συχνά πίπα.

Στο Λέικθο της Βιρμανίας, το 1924, προσβλήθηκε από έντονους κοιλιακούς πόνους, αλλά το πλησιέστερο νοσοκομείο στο Τάουνγκου βρισκόταν σε απόσταση άνω των 30 μιλίων. Ο μόνος δυνατός τρόπος για να μεταφερθεί εκεί ήταν με φορείο στους ώμους, και καθώς τον τοποθετούσαν σε αυτό, επέμεινε να περάσει πρώτα από το παρεκκλήσι, στο θυσιαστήριο αφιερωμένο στην Υπεραγία Θεοτόκο, για να ζητήσει τη μεσιτεία της. Τελικά κατέβηκε από το φορείο χωρίς να νιώθει πλέον πόνο και πέταξε το μπαστούνι του, αναφωνώντας ότι η Θεοτόκος τον είχε θεραπεύσει. Οι άνθρωποι χαρακτήρισαν το γεγονός αυτό ως θαύμα.

Κατά τους ιαπωνικούς βομβαρδισμούς μετά την εισβολή της Ιαπωνίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή του αρκετές φορές, αλλά συνέχισε να φροντίζει τους πληγέντες, παρά τον προσωπικό του φόβο για τους βομβαρδισμούς. Επέστρεψε στην πατρίδα του μόνο μία φορά, από τον Απρίλιο του 1956 έως τον Ιανουάριο του 1957, προκειμένου να ξεκουραστεί και να ανακτήσει τις δυνάμεις του. Κατά τη διάρκεια αυτής της παραμονής έμαθε ότι η κοπέλα με την οποία ο παλιός του εργοδότης ήθελε να τον παντρέψει είχε πεθάνει χωρίς να έχει παντρευτεί ποτέ. Επισκέφθηκε τη Ρώμη, όπου συνάντησε για πρώτη φορά την ανιψιά του, τότε δόκιμη σε μοναστήρι. Την 1η Μαΐου 1956 ταξίδεψε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου για να δει τον Πάπα Πίο ΙΒ΄ σε δημόσια εκδήλωση, μαζί με δύο ιερείς που τον συνόδευαν, και επισκέφθηκε επίσης αρκετές ρωμαϊκές εκκλησίες. Από τη Ρώμη μετέβη στο Μιλάνο για να δει τα αδέλφια του και ασθένησε εκεί για σύντομο χρονικό διάστημα.

Μετά την επιστροφή του στη Βιρμανία τοποθετήθηκε αρχικά στην ιεραποστολή του Τάουνγκου, αλλά μετακινούνταν από αποστολή σε αποστολή όπου και όποτε καλούνταν να εργαστεί. Διένυε μεγάλες αποστάσεις, συχνά πεζός ή έφιππος, κάτω από τον καυτό ήλιο ή μέσα σε καταρρακτώδεις βροχές, και μερικές φορές ερχόταν αντιμέτωπος με αντάρτικες ομάδες ή ακόμη και με άγρια ζώα, όπως φίδια και τίγρεις. Έγινε γνωστός για τις αδιάκοπες προσπάθειές του να βελτιώσει τη ζωή των τοπικών κοινοτήτων: κατασκεύαζε εκκλησίες και μοναστήρια, καθώς και σχολεία και ορφανοτροφεία. Ο Τανταρντίνι επέβλεψε επίσης την κατασκευή νοσοκομείων και γεφυρών, συμβάλλοντας στη βελτίωση των τοπικών υποδομών. Εργάστηκε ακόμη ως ξυλουργός ή υδραυλικός, ασχολήθηκε με τη γεωργία και τη δενδροκομία, ενώ εργάστηκε και ως κτίστης. Το 1973 η ιταλική κυβέρνηση του απένειμε τον τίτλο «Maestro del Lavoro» («Δάσκαλος της Εργασίας») για τη «συμβολή του στην τιμή της ιταλικής εργασίας στο εξωτερικό».

Οι ανώτεροί του – μεταξύ των οποίων και ο επίσκοπος Τζοβάνι Μπατίστα Γκομπάτο (επίσης μέλος του PIME) – του ζήτησαν να αποσυρθεί μετά τη συμπλήρωση των 85 ετών του, καθώς πίστευαν ότι καταπονούσε υπερβολικά τον εαυτό του και ότι είχε γίνει πλέον πολύ εύθραυστος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αποχώρησης, ο επίσκοπός του τού ζήτησε να γράψει για τη ζωή του. Το έκανε, αφηγούμενος το έργο του στις ιεραποστολές και το πώς αντιμετώπισε την ιαπωνική εισβολή και τους βομβαρδισμούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και τις συγκρούσεις μεταξύ των διαφορετικών εθνοτικών ομάδων. Ωστόσο, η αποχώρησή του δεν σήμανε το τέλος της δράσης του, καθώς συνέχισε να βοηθά τους ανθρώπους στις τοπικές κοινότητες. Ο ιερέας πάτηρ Μαριάνο είπε κάποτε ότι ο Τανταρντίνι ήταν «ενθουσιώδης με το έργο του και ο μεταδοτικός ενθουσιασμός του για τη δουλειά που είχε μπροστά του επηρέαζε όλους όσοι εργάζονταν μαζί του». Ο Μαριάνο τον χαρακτήρισε επίσης «γαλήνιο» και ανέφερε ότι μπορούσε κανείς να τον δει κατά καιρούς να «αστειεύεται» με τους άλλους.

Ο Φελίτσε Τανταρντίνι πέθανε στις 23 Μαρτίου 1991· ήταν άρρωστος για αρκετό καιρό και τους τελευταίους μήνες της ζωής του δεν μπορούσε πλέον να σταθεί όρθιος. Τα λείψανά του ενταφιάστηκαν στον κήπο του κέντρου για άτομα με αναπηρία Holy Infant Jesus, στο προάστιο Παγιαφιού. Ο τάφος του έγινε τόπος προσκυνήματος μετά τον θάνατό του, με θαύματα να αναφέρονται στον τόπο ταφής του.

 Οσιοποίηση 
Ο θάνατός του προκάλεσε επίμονες εκκλήσεις για την έναρξη της διαδικασίας οσιοποίησης του το 1994, και τα επόμενα χρόνια έγιναν τα πρώτα βήματα ώστε να διασφαλιστεί ότι η υπόθεση μπορούσε να ανοίξει. Περαιτέρω ενέργειες πραγματοποιήθηκαν το 1999. Η υπόθεση εισήχθη επίσημα στις 23 Μαΐου 2000, όταν η Επιτροπή για τις Υποθέσεις των Αγίων εξέδωσε το επίσημο διάταγμα «nihil obstat» (καμία αντίρρηση για την υπόθεση) και απένειμε στον Φελίτσε Τανταρντίνι τον τίτλο του Δούλου του Θεού. Η επισκοπική φάση της διαδικασίας εγκαινιάστηκε στην αρχιεπισκοπή Ταουνγκί υπό τον αρχιεπίσκοπο Ματθία Ου Σουέ στις 2 Αυγούστου 2001, ο οποίος την ολοκλήρωσε σε μεταγενέστερο χρόνο. Η τεκμηρίωση και οι μαρτυρίες (που συγκεντρώθηκαν από άτομα στο Ταουνγκί και στο Μιλάνο) απεστάλθηκαν στην Επιτροπή για τις Υποθέσεις των Αγίων στη Ρώμη για περαιτέρω αξιολόγηση: η Επιτροπή επικύρωσε την επισκοπική διαδικασία στις 28 Ιανουαρίου 2005, αναγνωρίζοντας ότι είχε διεξαχθεί σύμφωνα με τους κανονισμούς της.

Ο υπεύθυνος για την υπόθεση της οσιοποίησης του, συνέταξε και υπέβαλε τον φάκελο Positio στην Επιτροπή για τις Υποθέσεις των Αγίων το 2011 προς αξιολόγηση. Τον Ιούνιο του 2016 ο ανώτατος γενικός του PIME, πατήρ Φερρούτσιο Μπραμπιλλάσκα, συναντήθηκε με τον τότε προϊστάμενο της Συνόδου, καρδινάλιο Άντζελο Αμάτο, για να συζητήσουν την τρέχουσα κατάσταση της υπόθεσης. Ο Αμάτο του απέστειλε λίγο αργότερα επιστολή, ενημερώνοντάς τον ότι η Positio θα εξεταζόταν κατά το πρώτο εξάμηνο του 2018. Οι εννέα θεολόγοι εξέδωσαν ομόφωνη θετική γνωμοδότηση για την υπόθεση στις 22 Μαΐου 2018. Τα μέλη της Συνόδου που ήταν καρδινάλιοι και επίσκοποι ενέκριναν την υπόθεση σε μεταγενέστερο χρόνο. Ο Φελίτσε Τανταρντίνι έλαβε τον τίτλο του Οσίου στις 11 Ιουνίου 2019, όταν ο Πάπας Φραγκίσκος υπέγραψε διάταγμα που αναγνώριζε ότι ο Τανταρντίνι είχε ασκήσει ηρωική αρετή σε ολόκληρη τη ζωή του.

Ο πρώτος υπεύθυνος της υπόθεσης ήταν ο Πιέρο Γκέττο (μέχρι τον θάνατό του το 2018), ενώ από το 2018 καθήκοντα για την υπόθεση ασκεί ο ιερέας του PIME Τζοβάνι Μούζι.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Υδραυλικοί
Κατηγορία:Ιταλοί του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Σιδηρουργοί
Κατηγορία:Μαραγκοί
Κατηγορία:Ιταλοί στρατιωτικοί του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Ιταλοί όσιοι