Ντανιέλε Μπάρμπαρο

μικρογραφία|Χαλκογραφία του Ντανιέλε Μπάρμπαρο από τον Βάτσλαβ Χόλλαρ.
μικρογραφία|Κύριος με ερμίνα του Πάολο Βερονέζε, ο οποίος προηγουμένως ταυτοποιήθηκε ως Μπάρμπαρο.
Ο Ντανιέλε Ματέο Αλβίζε Μπάρμπαρο (επίσης Μπάρμπαρος) (8 Φεβρουαρίου 1514 – 13 Απριλίου 1570) ήταν Ιταλός κληρικός και διπλωμάτης. Ήταν επίσης αρχιτέκτονας, συγγραφέας αρχιτεκτονικής, μεταφραστής και σχολιαστής του Βιτρούβιου. 

Η φήμη του Μπάρμπαρο οφείλεται κυρίως στην τεράστια παραγωγή του στις τέχνες, τα γράμματα και τα μαθηματικά. Ως καλλιεργημένος ουμανιστής, ήταν φίλος και θαυμαστής του Τορκουάτο Τάσο, πάτρωνας του Αντρέα Παλλάντιο και μαθητής του Πιέτρο Μπέμπο. Ήταν επίσης φίλος με τους Πιέρ Αρελέν, Νικολό Φράνκο, Μπερνάρντο Τάσο και Μπενεντέτο Βάρκι"Biographie universelle, ancienne et moderne", J Fr Michaud; Louis Gabriel Michaud, Paris, Michaud, 1811-28., σελ. 331 . Ο Φραντσέσκο Σανσοβίνο θεωρούσε τον Ντανιέλε έναν από τους τρεις καλύτερους Βενετούς αρχιτέκτονες, μαζί με τον Παλλάντιο και τον πατέρα του Φραντσέσκο, Τζάκοπο"Encyclopedia of Italian Renaissance & Mannerist art, Volume 1", Jane Turner, New York, 2000, pg. 112 . Ο Μπάρμπαρο επαινέθηκε ως άνθρωπος της επιστήμης από τον Άντον Φραντσέσκο Ντόνι, τον Καρδινάλιο Μπερνάρντο Ναβατζέρο, τον Πάολο Παρούτα, τον Σπερόνε Σπερόνι και τον Μπερναρντίνο ΤομιτάνοVenice and the Renaissance, Manfredo Tafuri, μτφρ. Jessica Levine, 1989, MIT Press, σελ. 126 .

Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι αφιέρωσε το Opusculum του στον Ντανιέλε ΜπάρμπαροVenice and the Renaissance, Manfredo Tafuri, μτφρ. Jessica Levine, 1989, MIT Press, σελ. 133 . 

 Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Βενετία, γιος του Φραντσέσκο ντι Ντανιέλε Μπάρμπαρο και της Έλενας Πιζάνι, η οποία ήταν κόρη του τραπεζίτη Αλβίζε Πιζάνι και της Σετσίλια Τζουστινιάνι. 

Ο Μπάρμπαρο σπούδασε φιλοσοφία, μαθηματικά και οπτική στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας και έγινε μέλος του διδακτικού προσωπικού εκεί το 1540"Biographie universelle, ancienne et moderne", J Fr Michaud; Louis Gabriel Michaud, Paris, Michaud, 1811-28., σελ. 331 . Το 1545, ο Μπάρμπαρο χρηματοδότησε και επέβλεψε την κατασκευή των βοτανικών κήπων του Πανεπιστημίου της Πάδοβας και του αποδίδεται ο σχεδιασμός τους. Αυτός είναι ο παλαιότερος Βοτανικός Κήπος στον κόσμο"Palladio's architecture and its influence", Joseph C. Farber, Henry Hope Reed, New York: Dover Publications, 1980, pg. xi  . 

Αργότερα ανεγέρθηκε μια μαρμάρινη αψίδα προς τιμήν του στο Πανεπιστήμιο. "Rivista, Volume 1", Collegio araldico, 1903, σελ. 365 

Από το 1548 έως το 1552 ο Μπάρμπαρο υπηρέτησε τη Δημοκρατία της Βενετίας ως πρεσβευτής στην αυλή του Εδουάρδου ΣΤ΄ της Αγγλίας"Biographie universelle, ancienne et moderne", J Fr Michaud; Louis Gabriel Michaud, Paris, Michaud, 1811-28., σελ. 330 "Rivista, Volume 1", Collegio araldico, 1903, σελ. 365 . Η έκθεσή του για την Αγγλία και τους Άγγλους θεωρείται μία από τις καλύτερες που έχουν γραφτεί από οποιονδήποτε Βενετό πρεσβευτή"Palladio's architecture and its influence", Joseph C. Farber, Henry Hope Reed, New York: Dover Publications, 1980, pg. xi  . 

Το 1550, ενώ βρισκόταν ακόμη στην Αγγλία, ο Πάπας επέλεξε τον Μπάρμπαρο ως Πατριάρχη της Ακυληίας "Renaissance education between religion and politics", Paul F. Grendler, Aldershot: Ashgate,2006, pg. 72, "Palladio's architecture and its influence", Joseph C. Farber, Henry Hope Reed, New York: Dover Publications, 1980, pg. xi  , έναν εκκλησιαστικό διορισμό που απαιτούσε την έγκριση της Βενετικής Γερουσίας. Ο διορισμός του μπορεί να ήταν μυστικός για να αποφευχθούν διπλωματικές επιπλοκές. Διετέλεσε επίσης εκπρόσωπος στη Σύνοδο του Τρέντο"The Gentleman's magazine, Volume 223", London, 1867, pg. 737 "Rivista, Volume 1", Collegio araldico, 1903, σελ. 365 . Εξελέγη επίσης επίσημος ιστορικός της Δημοκρατίας της Βενετίας, διαδεχόμενος τον Καρδινάλιο Μπέμπο"Palladio's architecture and its influence", Joseph C. Farber, Henry Hope Reed, New York: Dover Publications, 1980, pg. xi  "Rivista, Volume 1", Collegio araldico, 1903, σελ. 365 .

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, κληρονόμησε ένα εξοχικό κτήμα με τον αδελφό του, Μαρκαντόνιο Μπαρμπάρο. Ανέθεσαν στον Παλλάντιο να σχεδιάσει την κοινή τους εξοχική κατοικία, τη Βίλα Μπάρμπαρο, η οποία πλέον αποτελεί μέρος Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Ο Παλλάντιο και ο Μπάρμπαρο επισκέφθηκαν μαζί τη Ρώμη και η αρχιτεκτονική της βίλας αντανακλά το ενδιαφέρον τους για τα αρχαία κτίρια που είδαν εκεί"Palladio's architecture and its influence", Joseph C. Farber, Henry Hope Reed, New York: Dover Publications, 1980, pg. xi  Venice and the Renaissance, Manfredo Tafuri, μτφρ. Jessica Levine, 1989, MIT Press, σελ. 129 . Το εσωτερικό της βίλας είναι διακοσμημένο με τοιχογραφίες του Πάολο Βερονέζε, ο οποίος ζωγράφισε επίσης πορτρέτα με λάδι του Ντανιέλε. Η μία που αναπαράγεται σε αυτό το άρθρο τον δείχνει ντυμένο ως Βενετσιάνο αριστοκράτη, η άλλη τον δείχνει με ιερατική ενδυμασία. 

Ο Μπάρμπαρο πέθανε στο Ούντινε. Η διαθήκη του αναφέρεται στη συλλογή του από αγορασμένα και κατασκευασμένα αστρονομικά όργανα"Encyclopedia of Italian Renaissance & Mannerist art, Volume 1", Jane Turner, New York, 2000, pg. 113 . Ο Ντανιέλε απαρνήθηκε την κληρονομιά του υπέρ του αδελφού του, Μαρκαντόνιο, και θάφτηκε σε έναν ανώνυμο τάφο πίσω από την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου ντελα Βίνια αντί για το οικογενειακό παρεκκλήσι που βρισκόταν εκεί"Encyclopedia of Italian Renaissance & Mannerist art, Volume 1", Jane Turner, New York, 2000, pg. 113 . Ο Ντανιέλε παρήγγειλε το τέμπλο της Αγίας Τράπεζας της εκκλησίας με τη Βάπτιση του Χριστού (περίπου 1555) στον Μπατίστα Φράνκο. 

 Έργα 
μικρογραφία|Pratica della perspettiva, 1569
Ο Μπάρμπαρο πιθανόν να σχεδίασε το Παλάτσο Τρεβιζάν στο Μουράνο, μόνος του ή σε συνεργασία με τον Παλλάντιο. Όπως και στη Βίλα Μπάρμπαρο, ο Πάολο Βερονέζε και ο Αλεσάντρο Βιτόρια πιθανότατα εργάστηκαν επίσης στο έργο, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1557Venice and the Renaissance, Manfredo Tafuri, μτφρ. Jessica Levine, 1989, MIT Press, σελ. 122 .

Τα έργα του περιλαμβάνουν:

 (1542) Exquisitae in Porphyrium Commentationes. 
 (1542) Predica de' sogni, που εκδόθηκε με το ψευδώνυμο του αιδεσιμότατου Υπναίου ντα Σίο.
 (1544) Επιμελήθηκε μια έκδοση των σχολίων στη Ρητορική του Αριστοτέλη, γραμμένα από τον θείο του, Ερμόλαου Μπάρμπαρο .
 (1545) Επεξεργάστηκε μια έκδοση του Compendium scientiae naturalis του Ερμόλαου Μπάρμπαρο.
 (1556) Ιταλική μετάφραση με εκτενή σχόλια των Δέκα Βιβλίων Αρχιτεκτονικής του Βιτρούβιου, που εκδόθηκαν ως Dieci libri dell'architettura di M. Vitruvio. Το έργο αφιερώθηκε στον Καρδινάλιο Ιππόλυτο Β' ντ'Έστε, προστάτη της Βίλας ντ'Έστε στο Τίβολι.
 (1567) Αργότερα δημοσίευσε ταυτόχρονα μια αναθεωρημένη ιταλική έκδοση και μια λατινική έκδοση με τίτλο M. Vitruvii de architectura. Οι πρωτότυπες εικονογραφήσεις του έργου του Βιτρούβιου δεν έχουν διασωθεί και οι εικονογραφήσεις του Μπάρμπαρο έγιναν ειδικά από τον Αντρέα Παλλάντιο και χαράχτηκαν από τον Γιόχαν Κρίγκερ. Εκτός του ότι ήταν σημαντικές ως συζήτηση για την αρχιτεκτονική, τα σχόλια του Μπάρμπαρο αποτελούσαν μια συμβολή στον τομέα της αισθητικής γενικότερα. Ο Ελ Γκρέκο, για παράδειγμα, κατείχε ένα αντίγραφο. Παλαιότερες μεταφράσεις είχαν γίνει από τον Φρα Τζιοβάνι Τζιοκόντο (1511) και τον Καίσαρα Καισαριάνο (1521), αλλά αυτό το έργο θεωρήθηκε η πιο ακριβής έκδοση μέχρι σήμερα. Ο Μπάρμπαρο εξήγησε με σαφήνεια ορισμένα από τα πιο τεχνικά τμήματα και συζήτησε τη σχέση μεταξύ φύσης και αρχιτεκτονικής, αν και αναγνώρισε επίσης τον τρόπο με τον οποίο η θεωρητική και αρχαιολογική εμπειρογνωμοσύνη του Παλλάδιο συνέβαλε στο έργο. Στο σχόλιό του, ο Μπάρμπαρο δείχνει γνώση της «Τέχνης της Ναυσιπλοΐας» του Πέδρο ντε Μεντίνα, καθώς και των έργων των Λεόν Μπατίστα Αλμπέρτι, Φεντερίκο Κομαντίνο, Άλμπρεχτ Ντύρερ, Σεμπάστιαν Μύνστερ, Γιοχάνες Στάμπιους και Γιοχάνες Βέρνερ.
 (1567) Dell'Eloquenza Dialogo 
 (1568) La pratica della perspettiva, ένα βιβλίο για την προοπτική για καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες. Αυτό το έργο περιγράφει τον τρόπο χρήσης ενός φακού με σκοτεινό θάλαμο"Renaissance vision from spectacles to telescopes", Vincent Ilardi, Philadelphia, PA: American Philosophical Society, 2007, pg. 220 .
 μια αδημοσίευτη και ημιτελής πραγματεία για την κατασκευή ηλιακών ρολογιών (De Horologiis descriptendis libellus, Βενετία, Μαρκαινή Βιβλιοθήκη, Cod. Lat. VIII, 42, 3097). Το τελευταίο έργο υποτίθεται ότι πραγματευόταν και άλλα όργανα, όπως τον αστρολάβο, την επιπεδόσφαιρα του Ισπανού μαθηματικού Χουάν ντε Ρόχας, το όργανο πλοήγησης με σταυροειδή ράβδο, το torquetum, ένα αστρονομικό όργανο και το ολόμετρο του Αμπέλ Φουλόν, ένα όργανο τοπογραφίας.

 Δείτε επίσης 

 Οικογένεια Μπάρμπαρο

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 






Κατηγορία:Οικογένεια Μπάρμπαρο
Κατηγορία:Βενετοί του 16ου αιώνα
Κατηγορία:Ιταλοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί επίσκοποι στην Ευρώπη
Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες