Έριχ Λεστ

Ο Έριχ Λεστ () (24 Φεβρουαρίου 1926 – 12 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν Γερμανός συγγραφέας με αξιόλογο έργο στην ανατολικογερμανική λογοτεχνία. Η κριτική του στο καθεστώς οδήγησε σε επταετή φυλάκιση, μετά την οποία δημοσίευε με ψευδώνυμα. Το 1981 διέφυγε από τη ΛΔΓ στη Δυτική Γερμανία. 

 Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Έριχ Λεστ γεννήθηκε το 1926 στη Μιτβάιντα της Σαξονίας σε οικογένεια εργατικής τάξης. Το 1936, εντάχθηκε στη Χιτλερική Νεολαία και έγινε αρχηγός ομάδας. Τον Μάρτιο του 1944, έγινε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, κατατάχθηκε στρατιώτης στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και πολέμησε στη Βέρμαχτ εναντίον μονάδων του Κόκκινου Στρατού από τις 20 Απριλίου 1944 έως την 1η Μαΐου 1945. Στις 6 Μαΐου 1945, συνελήφθη αιχμάλωτος πολέμου από αμερικανικά στρατεύματα. 

Μετά από σύντομη περίοδο αιχμαλωσίας, έζησε στη ΛΔΓ και εργάστηκε σαν εργάτης στη γεωργία και σε χημικό εργοστάσιο. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του και έγινε μέλος του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας το 1947. Από το 1948 εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδα της Λειψίας. Ο Λεστ υποστήριζε την κυβέρνηση της ΛΔΓ, μέχρι που η κοσμοθεωρία του κλονίστηκε σοβαρά από τα γεγονότα και την καταστολή της εξέγερσης στις 17 Ιουνίου 1953 και άρχισε να επικρίνει το καθεστώς.

Άρχισε να γράφει λογοτεχνία το 1950. Την ίδια χρονιά, ξεκίνησε σπουδές στο Ινστιτούτο Λογοτεχνίας Μπέχερ στη Λειψία. Τα πρώτα του μυθιστορήματα δέχτηκαν έντονες επικρίσεις και απολύθηκε από την εφημερίδα. Το 1957, πράκτορες της Στάζι διέκριναν αντικυβερνητική προπαγάνδα στα έργα του και καταδικάστηκε για «αντεπαναστατική δράση» σε 7 χρόνια φυλάκισης. Εξέτισε την ποινή του σε ειδική φυλακή για πολιτικούς κρατούμενους στην πόλη Μπάουτσεν - περίοδο κατά την οποία του απαγορεύτηκε να γράφει - και έχασε την ιδιότητα του μέλους του κόμματος. Μετά την απελευθέρωσή του το 1964, ο τόνος των έργων του έγινε λιγότερο επικριτικός.

Από το 1965 έως το 1975, έγραψε 11 μυθιστορήματα και 30 διηγήματα, μερικά με ψευδώνυμα,Χρησιμοποίησε τα ψευδώνυμα τα Χανς Βάλντορφ, Μπερντ Ντίκσεν και Βάλντεμαρ Νας. παρά την παρακολούθηση της Στάζι. Το 1981 κατέφυγε στη Δυτική Γερμανία με τριετή βίζα και δεν επέστρεψε παρά μόνο μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την επανένωση το 1990. Από το 1990 είχε δεύτερη κατοικία στη Λειψία και από το 1998 και μετά, έζησε αποκλειστικά στη Λειψία. 

Στα τελευταία του χρόνια, ο Λεστ αρρώστησε σοβαρά και σε τελετή της Ακαδημίας Τεχνών το 2010 ανακοίνωσε ότι δεν είχε τη δύναμη να γράψει άλλο μυθιστόρημα. Στις 12 Σεπτεμβρίου 2013, αυτοκτόνησε πηδώντας από τον τρίτο όροφο του δωματίου του σε νοσοκομείο στη Λειψία. Ήταν 87 ετών. Είχε παντρευτεί το 1949 την Ανελίς Ρίχτερ με την οποία απέκτησε δύο γιους και μια κόρη.

 Λογοτεχνικό έργο 
Ο Έριχ Λεστ ήταν ένας σημαντικός εκπρόσωπος της ρεαλιστικής γερμανόφωνης λογοτεχνίας του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους χρονικογράφους της καθημερινής ζωής στη ΛΔΓ, και ένας από τους σημαντικότερους επικριτές του κομμουνιστικού καθεστώτος. 

Στα μυθιστορήματα, τα διηγήματα, τα σενάρια και τα θεατρικά έργα του, εξερεύνησε ιστορικά και θρυλικά πρόσωπα και θρύλους της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Σαξονίας. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και μετά, τα κύρια θέματά του ήταν οι συνθήκες στην Ανατολική Γερμανία, η διχοτόμηση και η επανένωση της Γερμανίας, καθώς και η ιστορία της πόλης της Λειψίας. Το 1995, έγραψε το μυθιστόρημα Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, το οποίο διασκευάστηκε σε ταινία σε σκηνοθεσία Φρανκ Μπάγιερ. Εκτός από τα ιστορικά-πολιτικά του μυθιστορήματα, ο Λεστ έγραψε επίσης πολλά με αστυνομική πλοκή όπως το Φάντασμα από την εποχή των παγετώνων (1988), που διασκευάστηκε επίσης σε τηλεοπτική ταινία. Στην Καλοκαιρινή καταιγίδα (2005) επικεντρώνεται στη λαϊκή εξέγερση του 1953 στη ΛΔΓ και στη μοίρα διαφόρων ανθρώπων γύρω από το ιστορικό γεγονός.

Το 1981, στο αυτοβιογραφικό του κείμενο Μια ρωγμή στη γη αναφέρθηκε στην περίοδο που ήταν μέλος της Χιτλερικής Νεολαίας. Το 1991, αφού απέκτησε πρόσβαση στο φάκελό του στη Στάζι, δημοσίευσε το αυτοβιογραφικό έργο Η Στάζι ήταν ο Έκερμάν μου ή Η ζωή μου με το έντομο όπου αποκαλύπτει πώς αδίστακτοι συνάδελφοι, φίλοι και πολιτικοί παρέδιδαν «πληροφορίες» για τον Λεστ.

 Βραβεία και διακρίσεις 
μικρογραφία|Έριχ Λεστ, 1955

 Λογοτεχνικά βραβεία 

 1981: Βραβείο Χανς Φάλαντα της πόλης Νόιμυνστερ
 1984: Βραβείο Λογοτεχνίας Μάρμπουργκ
 1992: Βραβείο Καρλ Χέρμαν Φλαχ
 1998: Συγγραφέας της πόλης Μάιντς

 Τιμητικές διακρίσεις 

 1992: Επίτιμος Δημότης της πόλης Μιτβάιντα
 1996: Επίτιμος πολίτης της Λειψίας 
 1997: Ταξιάρχης του Τάγματος Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας .
 1999: Τάγμα Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
 2001: Επίτιμος Διδάκτωρ στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Κέμνιτς
 2009: Γερμανικό Εθνικό Βραβείο
 2009: Επίτιμος Διδάκτωρ Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Γκίσεν 
 2010: Ανώτατο Βραβείο του Γερμανικού Συμβουλίου Τεχνών 

 Μεταθανάτιες τιμές 

 2016: Η βιβλιοθήκη της περιοχής της Λειψίας Gohlis ονομάστηκε προς τιμήν του Έριχ Λεστ με την ευκαιρία των 90ών γενεθλίων του.
 2016: Με την ευκαιρία των 90ών γενεθλίων του, το Ίδρυμα Sparkasse Leipzig καθιέρωσε το Βραβείο Έριχ Λεστ, το οποίο απονέμεται κάθε δύο χρόνια από το 2017, στις 24 Φεβρουαρίου, ημέρα γενεθλίων του Λεστ.

 Έργα (επιλογή) 

 1950: Jungen, die übrig blieben (Νέοι που έμειναν πίσω)
 1957: Aktion Bumerang (Επιχείρηση Μπούμερανγκ)
 1965: Sliwowitz und Angst (Σλιβοβίτσα και φόβος)
 1968: Der Abhang (Η πλαγιά)
 1969: Der elfte Mann (Ο ενδέκατος άνθρωπος)
 1973: Schattenboxen (Σκιαμαχία)
 1975: Dienstfahrt eines Lektors (Επαγγελματικό ταξίδι ενός λέκτορα)
 1976: Die Oma im Schlauchboot (Η γιαγιά στη φουσκωτή βάρκα)
 1978: Ein recht seriöser Herr (Ένας αρκετά αξιοσέβαστος κύριος) 
 1979: Pistole mit sechzehn (Πιστόλι με δεκαέξι φυσίγγια)
 1981: Durch die Erde ein Riß (Μια ρωγμή μέσα από τη γη)
 1984: Der vierte Zensor (Ο τέταρτος λογοκριτής)
 1985: Frog Concert (Συναυλία βατράχων)
 1988: Spuk aus der Eiszeit (Φάντασμα από την εποχή των παγετώνων)
 1989: Fallhöhe (Ύψος πτώσης)
 1991: Die Stasi war mein Eckermann oder: mein Leben mit der Wanze (Η Στάζι ήταν ο Έκερμάν μου ή Η ζωή μου με το έντομο)
 1995: Nikolaikirche (Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου)
 1999: Gute Genossen (Καλοί σύντροφοι)
 2001: Träumereien eines Grenzgängers (Ονειροπολήσεις κάποιου που διασχίζει τα σύνορα)
 2001: Reichsgericht (Ανώτατο Δικαστήριο του Γερμανικού Ράιχ)
 2005: Sommergewitter (Καλοκαιρινή καταιγίδα)
 2008: Einmal Exil und zurück (Εξορία και επιστροφή)
 2013: Voelkerschlachtdenkmal (Μνημείο για τη Μάχη των Εθνών)

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί σεναριογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Γερμανοί αυτοβιογράφοι
Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί
Κατηγορία:Ανατολικογερμανική λογοτεχνία
Κατηγορία:Αυτόχειρες