Γουλιέλμος Μόνταγκιου, 2ος βαρόνος Μόνταγκιου

Ο Γουλιέλμος Μόνταγκιου, 2ος βαρόνος Μόνταγκιου, αγγλ.: William Montagu, 2nd Baron Montagu (π. 1275 - 18 Οκτωβρίου 1319), γνωστός και ως ντε Μόνταγκιου, ντε Μόντακιουτ, λατινοποιημένο ως de Monte Acuto («τού οξυκόρυφου βουνού»), ήταν Άγγλος ευγενής, διακεκριμένος στρατιωτικός και αυλικός, κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Εδουάρδου Α΄ και τού Εδουάρδου Β΄. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στους πολέμους στη Σκωτία και την Ουαλία, και διορίστηκε οικονόμος (steward) τού νοικοκυριού τού Εδουάρδου Β΄. Ίσως λόγω τής επιρροής τού εχθρού του, Θωμά 2ου κόμη τού Λάνκαστερ, ο Εδουάρδος Β΄ τον έστειλε στη Γασκώνη ως σενεσάλη το 1318. Απεβίωσε εκεί τον Οκτώβριο τού επόμενου έτους.

 Καταγωγή 
μικρογραφία|Σφραγίδα τού Γουλιέλμου Μόνταγκιου 2ου βαρόνου Μόνταγκιου, με λατινική επιγραφή: S(IGILLUM) DE GUILLAUME SIRE DE MONTAGU («σφραγίδα τού Γουλιέλμου, κυρίου τού Μόνταγκιου»). Τα οικόσημα που επιδεικνύει ο ιππότης, είναι αυτά τού Πέτρου ντε Μονφόρ (απεβ. πριν από τις 4 Μαρτίου 1287) (οκτώ διαγώνιες λωρίδες, χρυσές και κυανές εναλλάξ), γιού τού Πέτρου ντε Μονφόρ του κάστρου Μπωντεζέρ), πεθερού τού Γουλιέλμου Μόνταγκιου 2ου βαρόνου Μόνταγκιου..
Ο Γουλιέλμος Μόνταγκιου γεννήθηκε π. το 1275, ως γιος και κληρονόμος τού Σίμωνα ντε Μόνταγκιου 1ου βαρόνου Μόνταγκιου (απεβ. 26 Σεπτεμβρίου 1316), από την 1η του σύζυγο Χαγουάις ντε Σαινττ Αμάν (απεβ. 1287), κόρη τού Αμωρύ ντε Σαιντ Αμάν, είτε από τη 2η σύζυγό του Ισαβέλλα, της οποίας η καταγωγή είναι άγνωστη.  Η οικογένεια Μόνταγκιου ήταν Νορμανδικής καταγωγής, και αργότερα έγινε εξέχουσα στη Δυτική Αγγλία. Κατείχαν μεγάλες εκτάσεις στο Σόμερσετ, το Ντόρσετ και το Ντέβον. Από την νεκροψία τού πατέρα του, είναι γνωστό ότι είχε δύο αδέλφια, τον Ιωάννη Μόνταγκιου και τον Σίμωνα Μόνταγκιου. 

 Σταδιοδρομία 

 Οικογένεια 
μικρογραφία|150εσ|Ομοίωμα τής Ελισάβετ ντε Μονφόρ, συζύγου τού Γουλιέλμου Μόνταγκιου, στον καθεδρικό τού Χριστού στην Οξφόρδη
μικρογραφία|150εσ|Ο θυρεός τού Μονφόρ: οκτώ διαγώνιες λωρίδες, χρυσές και κυανές εναλλάξ, που είναι τού πεθερού του Πέτρου ντε Μονφόρ, στον Κύλινδρο Ντέρινγκ (1270/80).

Γύρω στο 1292 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ ντε Μονφόρ (απεβ. Αύγουστος 1354), κόρη τού Πέτρου ντε Μονφόρ (απεβ. πριν από τις 4 Μαρτίου 1287) (γιο τού Πέτρου ντε Μονφόρ τού Κάστρου Μπωντεζέρ από την Αλίκη Ώντλεϋ ) από τη σύζυγό του Μωντ ντε λα Μαρ, κόρη και κληρονόμο τού σερ Ερρίκου ντε λα Μαρ (απεβ. το 1257), τού Άστιντ, τού Σάρεϋ, τού Χίντον (στο Χερστ), τού Ντίντενχαμ (στο Σίνφιλντ), τού Φάρλεϋ Χιλ και τού Σίπμπριτζ (στο Σουόλοουφιλντ), τού Μπέρκσιρ, δικαστού και σενεσάλη τού Γουλιέλμου Λονγκεσπέ 2ου κόμη τού Σόλσμπερι, από τη σύζυγό του Ιωάννα Νέβιλ (κόρη τού σερ Ιωάννη Νέβιλ τού Έσσεξ, από τη σύζυγό του Χαγουάις ντε Κουρτεναί, κόρη τού Ροβέρτου ντε Κουρτεναί (απεβ. το 1242),  φεουδάρχη βαρόνου τού Όουκχαμπτον στο Ντέβον).  

Η Ελισάβετ ντε Μονφόρ επέζησε τού συζύγου της, και ξαναπαντρεύτηκε τον σερ Θωμά Φούρνιβαλ (απεβ. πριν από τις 18 Απριλίου 1332) από το Σέφιλντ, ο οποίος έλαβε χάρη, και τού επιβλήθηκε πρόστιμο 200 λιρών στις 8 Ιουνίου 1322 επειδή την παντρεύτηκε, χήρα ενός αρχι-ενοικιαστή χωρίς βασιλική άδεια.   Ο γιος τού Φούρνιβαλ, Θωμάς Φούρνιβαλ (απεβ. τον Οκτώβριο τού 1339), είχε νυμφευτεί την Ιωάννα ντε Βερντέν (απεβ. στις 2 Οκτωβρίου 1334), χήρα τού μεγαλύτερου γιου τής Ελισάβετ, Ιωάννη Μόνταγκιου.   Η Ελισάβετ απεβίωσε τον Αύγουστο τού 1354, και τάφηκε στη μονή τού Σαιν Φράιντσγουαϊντ στην Οξφόρδη (τώρα καθεδρικός τής εκκλησίας τού Χριστού στην Οξφόρδη), όπου ο τάφος της υπάρχει ακόμη στο λατινικό παρεκκλήσιο. 

Με τη σύζυγό του, ο Μόνταγκιου απέκτησε τέσσερις γιους και επτά κόρες: 
 Ιωάννης (απεβ. 1317), μεγαλύτερος γιος και κληρονόμος, ο οποίος απεβίωσε πριν από τον πατέρα του. Το 1317 στο βασιλικό παρεκκλήσιο στο Κάστρο τού Ουίνδσορ νυμφεύτηκε την κηδεμονευόμενη τού πατέρα του, Ιωάννα ντε Βερντέν (απεβ. 2 Οκτωβρίου 1334), κόρη και κληρονόμο τού Θεοβάλδου ντε Βερντέν από τη Μωντ Μόρτιμερ, κόρη τού Εδμόνδου Μόρτιμερ 2ου βαρόνου Μόρτιμερ. Ο γάμος ήταν άτεκνος.   Αυτός απεβίωσε το 1317, πριν από τον πατέρα του, και τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό τού Λίνκολν στις 14 Αυγούστου 1317. Η χήρα του, Ιωάννα ντε Βερντέν, ξαναπαντρεύτηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1318 τον σερ Θωμά Φέρνιβαλ (απεβ. Οκτώβριο 1339), και απέκτησε τρεις γιους και δύο κόρες.   
 Γουλιέλμος, 1ος κόμης τού Σόλσμπερι (1301–1344), ο μεγαλύτερος επιζών γιος και κληρονόμος, διαδέχθηκε τον πατέρα του ως 3ος βαρόνος Μόνταγκιου, και αργότερα έγινε 1ος κόμης τού Σόλσμπερι.  
 Σίμων (απεβ. το 1345), ήταν διαδοχικά επίσκοπος τού Γούστερ και επίσκοπος τού Ήλι. 
 Εδουάρδος, 1ος βαρόνος Μόνταγκιου (απεβ. 14 Ιουλίου 1361), νυμφεύτηκε δύο φορές: (1) Πρώτα, πριν από τις 29 Αυγούστου 1338, την Αλίκη τού Νόρφολκ (απεβ. πριν από τις 30 Ιανουαρίου 1352), κόρη και συγκληρονόμο τού Θωμά τού Μπράδερτον 1ου κόμη τού Νόρφολκ (1300–1338), νεότερου γιου τού Εδουάρδου Α΄ τής Αγγλίας,    με την οποία απέκτησε έναν γιο και τέσσερις κόρες.  Λέγεται ότι η Αλίκη τού Νόρφολκ απεβίωσε ως αποτέλεσμα επίθεσης από τον σύζυγό της και τούς υπηρέτες του.   (2) Έπειτα νυμφεύτηκε την Ιωάννα, τής οποίας η καταγωγή είναι άγνωστη, και απέκτησε έναν γιο και δύο κόρες. 
 Αλίκη, η μεγαλύτερη κόρη, παντρεύτηκε πριν από τις 27 Ιανουαρίου 1333 (ως 1η σύζυγός του) τον σερ Ραλφ Ντάμπενυ (3 Μαρτίου 1305 – π. 1378), και έγινε η μητέρα τού:
 σερ Τζάιλς Ντάμπενυ 3ου βαρόνου Ντάμπενυ (απεβ. 24 Ιουνίου 1386).  
 Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον σερ Γουλιέλμο Κάρινγκτον.  
 Μαρία, παντρεύτηκε τον σερ Ριχάρδο Κόγκαν (απεβ. το 1368), φεουδάρχη βαρόνο τού Μπάμπτον, στο Ντέβον.  
 Eλισάβετ, ηγουμένη τής μονής Χόλυγουελ.   
 Χαγουάις, παντρεύτηκε τον σερ Ρογήρο Μπαβέντ (απεβ/ στις 23 Απριλίου 1355), και απέκτησε μία κόρη, την:
 Ιωάννα Μπάβεντ, που παντρεύτηκε τον σερ  Ιωάννη Ντάντσυ (απεβ. 1391).        
 Μωντ, ηγουμένη τού αβαείου Μπάρκινγκ από το 1341 έως το 1352.  Sturman, Winnifred M., Barking Abbey: A Study in its External and Internal Administration from the Conquest to the Dissolution, PhD thesis, University of London, 1961, pp. 375, 382, 400-1, 404  Retrieved 21 October 2013.

 Το τέλος και η ταφή 
Ο Μόνταγκιου απεβίωσε στη Γασκώνη στις 18 Οκτωβρίου 1319. Ο τόπος ταφής του είναι άγνωστος.   Πιθανώς στη μονή Μπίσαμ.

 Διαδοχή 
Τον Μόνταγκιου διαδέχθηκε ο δεύτερος γιος του, Γουλιέλμος Μόνταγκιου 1ος κόμης τού Σόλσμπερι, ο οποίος είχε στενές σχέσεις με τον βασιλιά Εδουάρδο Γ΄, και χρίστηκε κόμης τού Σόλσμπερι. 

Πρόγονοι

 Σημειώσεις 

 Αναφορές 
















ΚΑτηγορία:Οικογένεια Μόνταγκιου
 Περαιτέρω ανάγνωση 



 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιερά Εξέταση Μετά Νεκροψία #238

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 «Elizabeth De Montacute το γένος Montfort», Σειρά History of Henley Archived   Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2013
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις