Ριχάρδος ντε Κλερ, 6ος κόμης του Γκλόστερ

Ο Ριχάρδος ντε Κλερ, 5ος κόμης τού Χέρτφορντ, 6ος κόμης τού Γκλόστερ, 2ος κύριος τού Γκλάμοργκαν, 8ος κύριος τού Κλερ, αγγλ.: Richard de Clare, 5th Earl of Hertford, 6th Earl of Gloucester, 2nd Lord of Glamorgan, 8th Lord of Clare (4 Αυγούστου 1222 - 14 Ιουλίου 1262) ήταν γιος τού Γιλβέρτου ντε Κλερ 4ου κόμη τού Χέρτφορντ, και τής Ισαβέλλας Μάρσαλ .   Ήταν επίσης ένας ισχυρός λόρδος Συνόρων στην Ουαλία, και κληρονόμησε την κυριότητα τού Γκλάμοργκαν μετά το τέλος τού πατέρα του. Έπαιξε εξέχοντα ρόλο στη συνταγματική κρίση τού 1258-1263.

 Πρώιμη ζωή 
Μετά το τέλος τού πατέρα του, όταν έγινε κόμης τού Γκλόστερ (Οκτώβριος 1230), ο Ριχάρδος ήταν αρχικά υπό την κηδεμονία τού Ούμπερτ ντε Μπεργκ. Μετά την πτώση τού Ούμπερτ, η κηδεμονία του δόθηκε στον Πέτρο ντε Ρος (π. τον Οκτώβριο τού 1232) και το 1235 στον Γιλβέρτο κόμη Μάρσαλ. 

 Ο γάμος του 
Ο πρώτος γάμος τού Ριχάρδου με τη Μαργαρίτα 9ή Μεγκότα όπως ονομαζόταν επίσης), έληξε με ακύρωση είτε με το τέλος της τον Νοέμβριο τού 1237.  Ήταν και οι δύο περίπου 14 ή 15 ετών. Ο γάμος τής κόρης τού Ουμβέρτου ντε Μπεργκ, Μαργαρίτας, με τον Ριχάρδο ντε Κλερ, τον νεαρό κόμη τού Γκλόστερ, έφερε τον ντε Μπεργκ σε μπελάδες το 1236, καθώς ο κόμης ήταν ακόμη ανήλικος και υπό την κηδεμονία τού βασιλιά Ερρίκου Γ΄, και ο γάμος είχε τελεστεί χωρίς τη βασιλική άδεια. Ωστόσο ο Ουμβέρτος διαμαρτυρήθηκε, ότι ο γάμος δεν ήταν δικής του ευθύνης, και υποσχέθηκε να πληρώσει στον βασιλιά κάποια χρήματα, οπότε το θέμα πέρασε προς το παρόν.   Ακόμη και πριν αποβιώσει η Μαργαρίτα, ο κόμης τού Λίνκολν προσέφερε 5.000 μάρκα στον βασιλιά Ερρίκο Γ΄, για να εξασφαλίσει τον Ριχάρδο για την κόρη του. Αυτή η προσφορά έγινε δεκτή, και ο δεύτερος γάμος τού Ριχάρδου, στις 2 Φεβρουαρίου 1238, έγινε με τη Μωντ ντε Λασύ, κόρη τού Ιωάννη ντε Λασύ 1ου κόμη τού Λίνκολν. 

 Στρατιωτική σταδιοδρομία 
Ο Ριχάρδος συμμετείχε στην επιστολή των Βαρόνων προς τον πάπα το 1246, κατά των απαιτήσεων τής Κουρίας στην Αγγλία. Ήταν μεταξύ εκείνων που αντιτάχθηκαν στους ετεροθαλείς αδελφούς τού βασιλιά, οι οποίοι το 1247 επισκέφθηκαν την Αγγλία, όπου ήταν πολύ αντιδημοφιλείς, αλλά αργότερα συμφιλιώθηκε μαζί τους. 

Τον Αύγουστο τού 1252/3 ο βασιλιάς πέρασε στη Γασκώνη με τον στρατό του, και προς μεγάλη του αγανάκτηση, ο Ριχάρδος αρνήθηκε να τον συνοδεύσει, και πήγε στην Ιρλανδία. Τον Αύγουστο τού 1255 ο βασιλιάς έστειλε αυτόν και τον Ιωάννη Μώνσελ στο Εδιμβούργο, για να μάθουν την αλήθεια σχετικά με τις αναφορές, που είχαν φθάσει στον βασιλιά, ότι ο γαμπρός του Αλέξανδρος Γ΄ βασιλιάς τής Σκωτίας εξαναγκαζόταν από τον Ροβέρτο ντε Ρος και τον Ιωάννη Α΄ Μπάλλιολ. Έπρεπε να προσπαθήσουν να φέρουν τον νεαρό βασιλιά και τη βασίλισσα σε αυτόν. Ο κόμης και ο ακόλουθός του, προσποιούμενοι τούς δύο ιππότες τού Ρος, κατάφεραν να εισέλθουν στο Κάστρο τού Εδιμβούργου, και σταδιακά εισήγαγαν τούς συνοδούς τους, έτσι ώστε να έχουν επαρκή δύναμη για την άμυνά τους. Απέκτησαν πρόσβαση στη βασίλισσα τής Σκωτίας, η οποία τούς παραπονέθηκε ότι αυτή και ο σύζυγός της είχαν μείνει χωριστά. Απείλησαν τον Ρος με σκληρές τιμωρίες, έτσι ώστε να υποσχεθεί να πάει στον βασιλιά.   

Εν τω μεταξύ, οι Σκώτοι μεγιστάνες, αγανακτισμένοι που το κάστρο τους στο Εδιμβούργο βρισκόταν σε αγγλικά χέρια, πρότειναν να το πολιορκήσουν, αλλά αυτοί σταμάτησαν, όταν διαπίστωσαν ότι θα πολιορκούσαν τον βασιλιά και τη βασίλισσά τους. Ο βασιλιάς τής Σκωτίας προφανώς ταξίδευσε νότια με τον Ριχάρδο, καθώς στις 24 Σεπτεμβρίου ήταν με τον βασιλιά Ερρίκο Γ΄ τής Αγγλίας στο Νιούμινστερ τού Νορθάμπερλαντ. Τον Ιούλιο τού 1258 αρρώστησε, λέγεται ότι δηλητηριάστηκε, μαζί με τον αδελφό του Γουλιέλμο από τον διαχειριστή (steward) του, Γουόλτερ ντε Σκοτεναί. Αυτός ανάρρωσε, αλλά ο αδελφός του απεβίωσε. 

 Το τέλος και η κληρονομιά 
Ο Ριχάρδος απεβίωσε στο αρχοντικό (manor) τού Ιωάννη ντε Κριόλ στο Άσμπενφιλντ στο Γουόλθαμ, κοντά στο Καντέρμπουρυ, στις 14 Ιουλίου 1262 σε ηλικία 39 ετών. Την επόμενη Δευτέρα μεταφέρθηκε στο Καντέρμπουρυ, όπου ψάλλθηκε επιμνημόσυνη δέηση. Η σορός του μεταφέρθηκε περίπου 72 χλμ στην εκκλησία των ιερέων (canons) στο Τόνμπριτζ, και τάφηκε στον χώρο τής χορωδίας. Από εκεί μεταφέρθηκε στο αβαείο τού Τιούκσμπερι, και τάφηκε στις 28 Ιουλίου 1262, με μεγάλη επισημότητα, παρουσία δύο επισκόπων και οκτώ ηγουμένων στο πρεσβυτέριο, στα δεξιά τού πατέρα του.  Ο θυρεός τού Ριχάρδου ήταν: επί χρυσού πεδίου, τρία ερυθρά σειρίτια (chavrone). 

Ο Ριχάρδος άφησε εκτεταμένη περιουσία, κατανεμημένη σε πολυάριθμες κομητείες. Λεπτομέρειες για αυτές τις ιδιοκτησίες αναφέρθηκαν σε μία σειρά από έρευνες, που έλαβαν χώρα μετά το τέλος του. 

 Οικογένεια 
Ο Ριχάρδος δεν απέκτησε παιδιά με την πρώτη του σύζυγο, Μαργαρίτα ντε Μπεργκ. Με τη δεύτερη σύζυγό του, Μωντ ντε Λασύ, κόρη τού εγγυητή Ιωλαννη ντε Λασύ και τής Μαργαρίτας ντε Κουίνσυ.  Είχαν:

 Ισαβέλλα (1240 – πριν από το 1271), παντρεύτηκε, ως πρώτη σύζυγός του, τον Γουλιέλμο Ζ΄ μαρκήσιο τού Μομφερράτου,  
 Γιλβέρτος, 7ος κόμης του Γκλόστερ, 6ος κόμης τού Χέρτφορντ (2 Σεπτεμβρίου 1243 – 7 Δεκεμβρίου 1295),  νυμφεύτηκε για 2η φορά την Ιωάννα τής Άκρας, με την οποία απέκτησε απογόνους.
 Θωμάς, κύριος τού Θόμοντ (1245 – 29 Αυγούστου 1287) .
 Μπόγκο, καγκελάριος τού Llandaff (21 Ιουλίου 1248 – 1294) .
 Μαργαρίτα (1250 – 1312/1313), παντρεύτηκε τον Εδμόνδο 2ο κόμη τής Κορνουάλης. 
 Ροέζ (17 Οκτωβρίου 1252 – μετά το 1316), παντρεύτηκε τον Ρογήρο ντε Μόουμπρεϋ 1ο βαρόνο Μόουμπρεϊϋ, 
 Eγλαντίνη (1257 – 1257) 

Η χήρα του Ριχάρδου, Μωντ, η οποία είχε ως προίκα της το αρχοντικό (manor) τού Κλερ, το αρχοντικό και το κάστρο τού Ουσκ και άλλες εκτάσεις, έστησε έναν υπέροχο τάφο για τον εκλιπόντα σύζυγό της στο Τιούκσμπερυ. Οργάνωσε τούς γάμους των παιδιών της. Απεβίωσε πριν από τις 10 Μαρτίου 1288/9.

Πρόγονοι

 Δείτε επίσης 
 Νοσοκομείο Αγίου Ιησού

 Αναφορές 

 Πηγές 






Κατηγορία:Οίκος ντε Κλερ