Ιστάχρ

Η Ιστάχρ (Μεσοπερσικά: Stakhr, περσικά: استخر / Estakhr) ήταν μια αρχαία πόλη στην επαρχία Φαρς, πέντε χιλιόμετρα βόρεια της Περσέπολης στο νοτιοδυτικό Ιράν. 

Άκμασε ως πρωτεύουσα των Περσών κυβερνητών Φραταράκα και βασιλιάδων της Περσίας από τον τρίτο αιώνα π.Χ. έως τις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. Έφτασε στο απόγειό της υπό την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών (224-651 μ.Χ.) και ήταν η πατρίδα της δυναστείας των Σασσανιδών. Η Ιστάχρ υπηρέτησε για λίγο ως η πρώτη πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών από το 224 έως το 226 μ.Χ. και στη συνέχεια ως κύρια πόλη, περιοχή και θρησκευτικό κέντρο της επαρχίας των Σασσανιδών Παρς.

Κατά την αραβική κατάκτηση του Ιράν, η Ιστάχρ ήταν γνωστή για την σθεναρή αντίστασή της, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών κατοίκων της. Παρέμεινε προπύργιο του Ζωροαστρισμού πολύ μετά τις κατακτήσεις και παρέμεινε σχετικά σημαντική στην πρώιμη ισλαμική εποχή. Παρήκμασε σταδιακά μετά την ίδρυση του κοντινού Σιράζ, πριν καταστραφεί και εγκαταλειφθεί από τους Μπουγίδες. Εξερευνήθηκε επιφανειακά από τον Ερνστ Χέρτσφελντ και μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, και μεγάλο μέρος της Σασσανιδικής Ιστάχρ δεν έχει ανασκαφθεί ακόμα.

 Ετυμολογία 
«Istakhr» (γράφεται επίσης Estakhr) είναι η νέα περσική μορφή του μεσοπερσικού Stakhr (γράφεται επίσης Staxr) και πιστεύεται ότι σημαίνει «οχυρό (φρούριο)». Σύμφωνα με τον ιρανολόγο Ερνστ Χέρτσφελντ, ο οποίος βάσισε τα επιχειρήματά του σε νομίσματα των Περσών κυβερνητών Φραταράκα και βασιλιάδων της Περσίας, η μεσοπερσική λέξη με τη σειρά της προέρχεται από την παλαιά περσική *Parsa-staxra («φρούριο του Παρς»), λόγω των στενών συνδέσεων της πόλης με την κοντινή Περσέπολη. Ο Χέρτσφελντ ερμήνευσε τους αραμαϊκούς χαρακτήρες «PR BR», που ήταν χαραγμένοι σε αυτά τα νομίσματα, ως συντομογραφία της αραμαϊκής prsʾ byrtʾ («το Φρούριο της Πάτσα»), η οποία με τη σειρά της μπορεί να είναι το αντίστοιχο των προαναφερθέντων παλαιών περσικών λέξεων. Η συντομογραφία «ST», που υποδηλώνει το Istakhr, εμφανίζεται επίσης σε νομίσματα των Σασανιδών. 

Ο όρος Istakhr μαρτυρείται στα συριακά ως Istahr και στα αρμενικά ως Stahr . Πιθανότατα εμφανίζεται στο Ταλμούδ ως Istahar . 

 Γεωγραφία 
Η Ιστάχρ βρίσκεται στη νοτιοδυτική επαρχία Φαρς του Ιράν, ιστορικά γνωστή ως Πάρσα (Παλαιά Περσικά), Παρς (Μέση Περσική) και Περσία (ελληνικά). Βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Πολβάρ, ανάμεσα στον Κουχ-ε Ραχμάτ και τον Νακς-ε Ροστάμ, όπου η κοιλάδα του ποταμού Πολβάρ ανοίγει στην πεδιάδα του Μαρβντάστ. Αυτή η πεδιάδα εκτείνεται κοντά στην Περσέπολη.

 Ιστορία 
δεξιά|μικρογραφία|Μπαϊντάντ, ο πρώτος καταγεγραμμένος φραταράκα της Περσίας, αρχές 3ου αιώνα π.Χ. Νόμισμα κοπής στην Ιστάχρ. Εμπρός : Μπαϊντάντ με κοντή γενειάδα, μουστάκι, σκουλαρίκι και σατραπικό κάλυμμα κεφαλής (κυρβασία). Πίσω: Μπαϊντάντ όρθιος στα αριστερά ενός ναού της φωτιάς του Αχούρα Μάζντα, με το λάβαρο να βρίσκεται στην άλλη πλευρά του ναού.
δεξιά|μικρογραφία|Νόμισμα του Αρνταχσίρ (Αρταξέρξη), φραταράκα της Περσίας, αρχές-μέσα 3ου αιώνα π.Χ. Νόμισμα κοπής στην Ιστάχρ. Εμπρός : Ο Αρνταχσίρ με μουστάκι, σκουλαρίκι και σατραπικό κάλυμμα κεφαλής (κυρβασία). Πίσω : Ο Αρνταχσίρ στέκεται μπροστά από έναν ναό της φωτιάς του Αχούρα Μάζντα, με λάβαρο που βρίσκεται στην άλλη πλευρά του ναού.
δεξιά|μικρογραφία|Αρδασίρ Α΄, ως Βασιλιάς Αρταξέρξης Ε΄ της Περσίας. Περίπου 205/6-223/4 μ.Χ., κόπηκε στην Ιστάχρ. Εμπρός: Γενειοφόρος κεφαλή στραμμένη προς τα εμπρός, που φοράει διάδημα και τιάρα παρθικού στιλ. Πίσω: Γενειοφόρος κεφαλή Παπάκ, που φοράει διάδημα και τιάρα παρθικού στιλ.
δεξιά|μικρογραφία|Ένα σχέδιο από τα ερείπια της Ιστάχρ τον 19ο αιώνα
δεξιά|μικρογραφία|Ένα σχέδιο από τα ερείπια της Ιστάχρ τον 19ο αιώνα

 Πρώιμη ιστορία 
Κατά πάσα πιθανότητα, αυτό που έγινε η Ιστάχρ ήταν αρχικά μέρος των οικισμών, που περιέβαλλαν τις βασιλικές κατοικίες των Αχαιμενιδών. Η θρησκευτική της σημασία ως Ζωροαστρικού κέντρου επισημάνθηκε ήδη από τον 4ο αιώνα π.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αχαιμενίδη βασιλιά Αρταξέρξη Β' (404-358). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, διέταξε την κατασκευή ενός αγάλματος της Αναχίντ και ενός ναού κοντά σε αυτό που θα γινόταν η Ιστάχρ. Αυτός ο ναός μπορεί να ταυτιστεί με τα ερείπια του ναού που αναφέρει ο γεωγράφος του 10ου αιώνα αλ-Μασούντι ότι βρισκόταν ένα παρασάγγη από την Ιστάχρ. Σύμφωνα με την ιρανολόγο Μαίρη Μπόις, τα ερείπια αυτού του ναού πιθανότατα ανήκαν στο αρχικό κτίριο των Αχαιμενιδών, το οποίο είχε καταστραφεί και λεηλατηθεί από τους εισβολείς Μακεδόνες με επικεφαλής τον Μέγα Αλέξανδρο (336–323).

Η ίδρυση της Ιστάχρ ως ξεχωριστής πόλης έλαβε χώρα πολύ σύντομα μετά την παρακμή της κοντινής Περσέπολης από τον Αλέξανδρο. Φαίνεται ότι μεγάλο μέρος των ερειπίων της Περσέπολης χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της Ιστάχρ.

 Φραταράκα και Βασιλιάδες της Περσίας 
Όταν ο Σέλευκος Α΄ (305–280) πέθανε το 280 π.Χ., οι ντόπιοι Πέρσες άρχισαν να ισχυροποιούν την ανεξαρτησία τους. Το κέντρο της αντίστασης φαίνεται να ήταν η Ιστάχρ, η οποία με τους γύρω λόφους παρείχε καλύτερη προστασία από την κοντινή πρώην τελετουργική πρωτεύουσα των Αχαιμενιδών, την Περσέπολη. Επιπλέον, ένας σημαντικός δρόμος, γνωστός ως «χειμερινή οδός», εκτεινόταν κατά μήκος της Ιστάχρ, οδηγώντας από την Περσία στην Ισφαχάν μέσω των Πασαργάδων. Ο πυρήνας της Ιστάχρ ως πόλης βρισκόταν στη νότια και ανατολική πλευρά του ποταμού Πολβάρ. Άκμασε ως πρωτεύουσα των Περσών κυβερνητών Φραταράκα και βασιλιάδων της Περσίας από τον 3ο αιώνα π.Χ. έως τις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ.  

Ο Σασάν, ο επώνυμος πρόγονος της μεταγενέστερης δυναστείας των Σασανιδών, καταγόταν από την Ιστάχρ και αρχικά υπηρέτησε ως φύλακας του σημαντικού ναού της φωτιάς της Αναχίντ μέσα στην πόλη. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Σασάν παντρεύτηκε μια γυναίκα της δυναστείας των Μπαζράνγκι, η οποία κυβέρνησε στην Ιστάχρ ως Πάρθοι υποτελείς στις αρχές του 3ου αιώνα. Το 205/6, ο γιος του Σασάν, ο Παπάκ, εκθρόνισε τον Γκοτσίχρ, τον ηγεμόνα της Ιστάχρ. Με τη σειρά τους, οι γιοι του Παπάκ, Σαπούρ και Αρδασίρ Ε΄, κυβέρνησαν ως οι δύο τελευταίοι βασιλιάδες της Περσίας. 

 Σασσανιδική Αυτοκρατορία 
Το 224, ο Αρδασίρ Ε΄ της Περσίας ίδρυσε την Σασσανιδική Αυτοκρατορία και έγινε βασιλικά γνωστός ως Αρδασίρ Α΄ (224–242). Η Μπόις αναφέρει ότι ο ναός, ο οποίος είχε καταστραφεί από τους Μακεδόνες αιώνες νωρίτερα, αναστηλώθηκε υπό τους Σασσανίδες. Προσθέτει ότι, σύμφωνα με τον αλ-Μασουντί, ο οποίος με τη σειρά του βάσισε τα γραπτά του στην παράδοση, ο ναός «αρχικά ήταν ένας «ναός ειδώλων», ο οποίος στη συνέχεια μετατράπηκε σε ναό φωτιάς». 

Φαίνεται ότι στην πρώιμη Σασσανιδική περίοδο ή ίσως λίγο πριν από αυτήν, το ζωροαστρικό εικονοκλαστικό κίνημα είχε ως αποτέλεσμα η λατρευτική εικόνα της Αναχίντ να αντικατασταθεί από μια ιερή φωτιά. Ο αλ-Μασουντί αναγνώρισε αυτή την ιερή φωτιά ως «μία από τις πιο σεβαστές ζωροαστρικές φωτιές». Η ταύτιση αυτού του ναού στην Ιστάχρ με την Αναχίντ παρέμεινε και ο ιστορικός Αλ-Ταμπαρί (πέθανε το 923) δήλωσε ότι ήταν γνωστός ως «η εστία της φωτιάς της Αναχίντ». 

Ο Ζωροαστρικός ιερέας Καρτίρ με επιρροή διορίστηκε, μεταξύ άλλων θέσεων, ως φύλακας (pādixšāy) των «πυρών στην Σταχρ των Αναχίντ-Αρδασίρ και της Κυράς Αναχίντ (ādur ī anāhīd ardaxšīr ud anāhīd ī bānūg) από τον Βαράμη Β' (274–293). Η Μπόις σημειώνει ότι, δεδομένης της υψηλής ιεραρχίας του Καρτίρ, ο διορισμός αυτών των θέσεων υποδηλώνει ότι οι ιερές φωτιές στην Ιστάχρ έχαιραν μεγάλης εκτίμησης.

Η Ιστάχρ θα φτάσει στο απόγειό της κατά τη διάρκεια της Σασσανιδικής εποχής, αποτελώντας την κύρια πόλη, περιοχή και θρησκευτικό κέντρο της Σασσανιδικής επαρχίας Παρς. Κέντρο σημαντικής οικονομικής δραστηριότητας, η Ιστάχρ φιλοξένησε ένα σημαντικό Σασσανιδικό νομισματοκοπείο, με τη συντομογραφία "ST" (Staxr), το οποίο έκοβε νομίσματα από τη βασιλεία του Βαράμη Ε΄ (420-438) μέχρι την πτώση της δυναστείας, καθώς και το βασιλικό θησαυροφυλάκιο των Σασσανιδών (ganj ī šāhīgān). Το θησαυροφυλάκιο περιείχε επίσης ένα από τα περιορισμένα αντίτυπα της Μεγάλης Αβέστα, πιθανώς ένα από τα ίδια αντίτυπα από τα οποία προέρχεται το σύγχρονο σωζόμενο χειρόγραφο της Αβέστα. 

 Αραβική κατάκτηση και χαλιφάτα 
Κατά τη διάρκεια της μουσουλμανικής κατάκτησης του Παρς, στο πλαίσιο της αραβικής κατάκτησης του Ιράν, οι εισβολείς εγκατέστησαν αρχικά το αρχηγείο τους στη Μπέιζα. Οι πολίτες της Ιστάχρ αντιστάθηκαν σθεναρά στους Άραβες. Η πρώτη απόπειρα, το 640, με επικεφαλής τον Αλ-Αλάα Αλ-Χαντράμι, απέτυχε πλήρως. Το 643, οι Άραβες διεξήγαγαν μια νέα εκστρατεία με επικεφαλής τον Αμπού Μούσα αλ-Ασάρι και τον Οθμάν ιμπν Αμπού αλ-Ας, η οποία ανάγκασε την Ιστάχρ να παραδοθεί. Οι κάτοικοι της Ιστάχρ, ωστόσο, γρήγορα επαναστάτησαν και σκότωσαν τον Άραβα κυβερνήτη που ήταν εγκατεστημένος εκεί.  

Το 648/9, ο στρατηγός Αμπντάλα ιμπν Αμίρ, κυβερνήτης της Βασόρας, διεξήγαγε μια άλλη εκστρατεία, η οποία ανάγκασε για άλλη μια φορά την Ιστάχρ να παραδοθεί μετά από σφοδρές μάχες. Η καταστολή των επόμενων εξεγέρσεων είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών Περσών. Ωστόσο, ο ανήσυχος λαός του Ιστάχρ επαναστάτησε για άλλη μια φορά, γεγονός που ώθησε τους Άραβες να αναλάβουν άλλη μια εκστρατεία εναντίον της το 649. Αυτή η τελευταία εκστρατεία είχε για άλλη μια φορά ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών κατοίκων.  Το Σασσανιδικό φρούριο της Ιστάχρ, που βρίσκεται στην «ανατολικότερη προεξοχή» του Μαρβντάστ, έγινε η τοποθεσία της τελευταίας αντίστασης στην αραβική κατάκτηση του Παρς. 

Η Ιστάχρ παρέμεινε προπύργιο του Ζωροαστρισμού πολύ μετά την πτώση των Σασσανιδών. Πολλά αραβο-σασανιδικά νομίσματα και μεταρρυθμισμένα νομίσματα των Ομεϋαδών κόπηκαν στην Ιστάχρ κατά την περίοδο των Ομεϋαδών και των Αββασιδών. Η Ιστάχρ παρέμεινε «ένα αρκετά σημαντικό μέρος» στην πρώιμη ισλαμική περίοδο. Ήταν η τοποθεσία ενός σημαντικού φρουρίου, το οποίο κατά την ισλαμική εποχή, «όπως αναμφίβολα και νωρίτερα», συχνά λειτουργούσε ως θησαυροφυλάκιο των ηγεμόνων της πόλης. Το φρούριο είναι γνωστό με διάφορες μορφές ως Qal-e-ye Estakhr («Κάστρο της Εστάχρ») ή Estakhr-Yar («Φίλος της Εστάχρ»). 

Υπό το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών, οι κυβερνήτες συχνά διέμεναν στο κάστρο. Για παράδειγμα, ο Ζιγιάντ ιμπν Αμπίχ διέμενε στο κάστρο της Ιστάχρ για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια του αγώνα του εναντίον του χαλίφη Μωαβία Α΄ (661–680).

Μετά την άνοδο των Αββασιδών, το πολιτικό κέντρο της Φαρς μετατοπίστηκε σταδιακά στο Σιράζ. Αυτό συνέβαλε σημαντικά στην παρακμή της Ιστάχρ. Ωστόσο, η πόλη εξακολουθεί να αναφέρεται στους πολέμους μεταξύ των Σαφαριδών και των χαλιφάδων κυβερνητών στη Φαρς. Στις 11 Απριλίου 890, ο Σαφαρίδης ηγεμόνας Αμρ ιμπν αλ-Λάιθ (879-901) νίκησε τον χαλιφικό κυβερνήτη Μούσα Μουφλεχί στην Ιστάχρ. Σύμφωνα με τον ιρανολόγο Άντριαν Ντέιβιντ Χιου Μπίβαρ, το τελευταίο νόμισμα που αποδίδεται στην Ιστάχρ είναι ένα νόμισμα, που φέρεται να κόπηκε από τους Ντουλαφίδες το 895/6. 

 Μπουγίδες και Σελτζούκοι 
Η περιοχή έγινε μέρος των Μπουγίδων στο πρώτο μισό του 10ου αιώνα. Στις αρχές της χιλιετίας, πολυάριθμοι ταξιδιωτικοί συγγραφείς και γεωγράφοι έγραψαν για την Ιστάχρ. Στα μέσα του 10ου αιώνα, ο ταξιδιωτικός συγγραφέας Ισταχρί (ο ίδιος ντόποιος), την περιέγραψε ως μια μεσαίου μεγέθους πόλη. Ο γεωγράφος Αλ-Μακντίσι, γράφοντας περίπου τριάντα χρόνια αργότερα, το 985, επαίνεσε τη γέφυρα πάνω από τον ποταμό στην Ιστάχρ και το «ωραίο πάρκο» της. Σημείωσε επίσης ότι το κύριο τζαμί της πόλης ήταν διακοσμημένο με κιονόκρανα. Σύμφωνα με τους Μπόις και Στρεκ και Μάιλς, αυτό το τζαμί ήταν αρχικά ο ίδιος σασσανιδικός ναός, όπου βρισκόταν το ādur ī anāhīd ardaxšīr («φωτιά Αναχίντ-Αρδασίρ») και όπου στέφθηκε ο Ισδιγέρδης Γ΄ (632–651), τελευταίος Σασσανίδης βασιλιάς. Ωστόσο, σύμφωνα με τον σύγχρονο ιστορικό τέχνης Μάθιου Κανέπα, αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι το τζαμί χτίστηκε τον 7ο αιώνα κατά τη διάρκεια της αραβικής κυριαρχίας και, ως εκ τούτου, δεν ήταν ένας μετασκευασμένος Σασσανιδικός ναός. Ο Αλ-Μακντίσι σημείωσε επίσης ότι υποτίθεται ότι το τζαμί ήταν αρχικά ένας ναός της φωτιάς, στον οποίο «είχαν χρησιμοποιηθεί κομμάτια γλυπτικής από την Περσέπολη». 

Το κρύο κλίμα της περιοχής δημιούργησε συσσωρεύσεις χιονιού στην κορυφή του κάστρου της Ιστάχρ, το οποίο με τη σειρά του έλιωσε σε μια δεξαμενή, που περιείχε ένα φράγμα. Αυτό το φράγμα ιδρύθηκε από τους Μπουγίδες Αντούντ αλ-Ντάουλα (949-983) για να δημιουργηθεί μια κατάλληλη δεξαμενή νερού για τη φρουρά του κάστρου. Σύμφωνα με μια σύγχρονη πηγή, ο Μπουγίδης Αμπού Καλιτζάρ (1024–1048) βρήκε τεράστιες ποσότητες ασημιού και πολύτιμων πολύτιμων λίθων αποθηκευμένων στο κάστρο, όταν ανέβηκε σε αυτό με τον γιο του και έναν εκτιμητή. Το χρυσό μετάλλιο του Αντούντ αλ-Ντάουλα, με ημερομηνία 969/70, το οποίο τον απεικονίζει να φοράει στέμμα τύπου Σασσανιδών, μπορεί να δημιουργήθηκε στην Ιστάχρ.

Η τελευταία νομισματική μαρτυρία για την Ιστάχρ, που υποδηλώνει το κάστρο της και όχι την ίδια την πόλη, χρονολογείται στο 1063. Το εν λόγω νόμισμα κόπηκε με εντολή του Ρασουλτεγκίν, ενός άγνωστου Σελτζούκου πρίγκιπα του Φαρς. Ωστόσο, ο Μπιβάρ σημειώνει ότι ορισμένα νομίσματα που αποδίδονται σε άλλες περιοχές του Φαρς μπορεί στην πραγματικότητα να είναι νομίσματα από την Ιστάχρ. Σύμφωνα με τον Μπιβάρ, ο οποίος βασίζει τα επιχειρήματά του στα γραπτά του Ιμπν αλ-Αθίρ, το θησαυροφυλάκιο της Ιστάχρ περιείχε τους θησαυρούς προηγούμενων δυναστειών. Ο Ιμπν αλ-Αθίρ έγραψε ότι, όταν ο Σελτζούκος σουλτάνος Αλπ Αρσλάν (1063-1072) κατέκτησε το κάστρο της Ιστάχρ το 1066/7, ο κυβερνήτης του του παρέδωσε ένα πολύτιμο κύπελλο με χαραγμένο το όνομα του μυθικού Ιρανού βασιλιά Τζαμσίντ. Η Ιστάχρ κατείχε επίσης το Καλ-ε γε Σεκαστέ, το οποίο λειτουργούσε ως κατάστημα υφασμάτων της πόλης, και το Καλ-ε γε Οσκονβάν, το οπλοστάσιο της πόλης. Αν και οι τοποθεσίες αυτών των φρουρίων φαίνεται να είναι σχετικά απομακρυσμένες από τον εσωτερικό πυρήνα της Ιστάχρ, κατά τον Μεσαίωνα «θεωρούνταν εντός της ευρύτερης πόλης» της Ιστάχρ.

Στα τελευταία χρόνια της βασιλείας των Μπουγίντ Αμπού Καλιτζάρ, ένας βεζίρης ενεπλάκη σε μια διαμάχη με έναν τοπικό γαιοκτήμονα της Ιστάχρ. Ο Αμπού Καλιτζάρ, με τη σειρά του, έστειλε στρατό στην Ιστάχρ υπό τον Κουτουλμίς, ο οποίος κατέστρεψε και λεηλάτησε την πόλη. Η Ιστάχρ δεν ανέκαμψε ποτέ και έγινε ένα χωριό με «όχι περισσότερους από εκατό κατοίκους».

Το 1074, κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας των Σελτζούκων, ένας επαναστάτης ονόματι Φαντλούγια είχε αποκτήσει τον έλεγχο της επαρχίας Φαρς και είχε οχυρωθεί στο κάστρο της Ιστάχρ. Ο Νιζάμ αλ-Μουλκ, ο διάσημος βεζίρης της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων, πολιόρκησε στη συνέχεια το φρούριο. Ο Φαντλούγια συνελήφθη και φυλακίστηκε στο φρούριο και εκτελέστηκε ένα χρόνο αργότερα, όταν προσπάθησε να δραπετεύσει. Σε μεταγενέστερες περιόδους, το κάστρο χρησιμοποιήθηκε συχνά «ως κρατική φυλακή για υψηλόβαθμους αξιωματούχους και πρίγκιπες». 

 Περίοδος μετά 
Περίπου το 1590, το κάστρο της Ιστάχρ φέρεται να ήταν ακόμη σε καλή κατάσταση και κατοικημένο. Λίγο καιρό αργότερα, ένας επαναστάτης στρατηγός των Σαφαβιδών κατέφυγε στο κάστρο. Στη συνέχεια, το κάστρο πολιορκήθηκε από τον Σαφαβίδη Σαχ («Βασιλιά») Αμπάς τον Μέγα (1588–1629), με αποτέλεσμα την καταστροφή του κάστρου. Σύμφωνα με τον Ιταλό περιηγητή Πιέτρο ντελα Βάλλε, ο οποίος επισκέφθηκε την Ιστάχρ το 1621, ήταν ερείπιο. 

 Ανασκαφή 
Στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, η Ιστάχρ εξερευνήθηκε επιφανειακά από τον Ερνστ Χέρτσφελντ, ακολουθούμενο από μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο με επικεφαλής τον Έριχ Σμιτ. Η πιο λεπτομερής περιγραφή των ερειπίων της Ιστάχρ πριν από τις ανασκαφές του 20ού αιώνα έγινε από το Γαλλικό δίδυμο Εζέν Φλαντέν και Πασκάλ Κοστ στα τέλη του 1840. Η Ιστάχρ της Σασσανιδικής περιόδου παραμένει σε μεγάλο βαθμό μη ανεσκαμμένη.

 Φωτογραφική συλλογή 

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 




 Canepa, Matthew (2018). "Staxr (Istakhr) and Marv Dasht Plain". In Nicholson, Oliver (ed.). The Oxford Dictionary of Late Antiquity. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-866277-8.






 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 



Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Ιράν
Κατηγορία:Οικισμοί κατά μήκος του Δρόμου του Μεταξιού
Κατηγορία:Αχαιμενιδικές πόλεις
Κατηγορία:Λήμματα με πηγές στην περσική γλώσσα (fa)
Κατηγορία:Σασανιδικές πόλεις