Αρεόβινδος (ύπατος το 434)

Ο Φλάβιος Αρεόβινδος (απεβ. το 449) ήταν στρατηγός τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δεύτερης γενιάς βαρβαρικής ενσωμάτωσης γοτθικής καταγωγής, ο οποίος έγινε αρχιστράτηγος τής Ανατολής. Ηγήθηκε μαχών και κατακτήσεων σε πολλαπλά μέτωπα τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επιπλέον, λόγω των στρατιωτικών του προσπαθειών, τού απονεμήθηκε ο τίτλος τού υπάτου το 434 μαζί με τον συνύπατό του, Άσπαρ. Διατήρησε τη θέση τού μαγίστρου τού Στρατού μέχρι το τέλος του το 449. Αποτελεί την αρχή μίας διακεκριμένης σειράς ευγενών, μέσω τής εισόδου τής ομάδας του στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

 Βιογραφία 
Ο Αρεόβινδος ήταν Γότθος, που έγινε μέλος τής πολιτικής τάξης τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο γιος του Δαγαλάιφος ήταν ύπατος το 461, ενώ ο εγγονός του Αρεόβινδος Δαγαλάιφος Αρεόβινδος κατείχε το αξίωμα τής υπατείας το 506.

Συμμετείχε στον πόλεμο τού 422 εναντίον των Σασσανιδικών δυνάμεων τού βασιλιά Μπαχράμ Ε΄, με τον βαθμό τού κόμη των φοιδεράτων, ή διοικητή τού αποσπάσματος βαρβάρων που πολεμούσαν ως σύμμαχοι στον Ρωμαϊκό στρατό. Σε εκείνη την περίπτωση, ο Αρεόβινδος νίκησε έναν από τούς Σασσανίδες, τον Αρδαζάνη, σε μονομαχία (mard o mard), και, μετά τη νίκη του, η ειρήνη ολοκληρώθηκε. Ο Ιωάννης Μαλάλας, χρονογράφος γεγονότων όπως η μονομαχία τού Αρεοβίνδου, είχε γίνει ευρέως σεβαστός ως πηγή πληροφοριών για τον απλό λαό.4

Το 434, λόγω των στρατιωτικών του προσπαθειών εναντίον των Σασσανιδών, ο Αρεόβινδος επιλέχθηκε από την Ανατολική αυλή ως ύπατος μαζί με τον Άσπαρ. Ο Άσπαρ αργότερα επικρίθηκε από τούς μελετητές για την ανικανότητά του ως ύπατος, καθώς η διεκδίκηση τής εξουσίας υπονόμευε τις πιθανές καλές του επιπτώσεις.5 Την ίδια χρονιά διορίστηκε magister militum per Orientem (ίσως praesentialis), μία θέση που διατήρησε μέχρι το τέλος του. Το 441 επιλέχθηκε από τον Θεοδόσιο Β' ως ένας από τούς διοικητές τής εκστρατείας εναντίον των Βανδάλων στην Αφρική. Η εκστρατεία δεν ήταν επιτυχής, επειδή οι ηγέτες της έχασαν χρόνο στη Σικελία. Το 443 στάλθηκε μαζί με άλλους στρατηγούς εναντίον τού Αττίλα, αλλά ηττήθηκε από τον βασιλιά των Ούννων. Το 447 έλαβε τον τίτλο τού πατρίκιου, αλλά μέχρι το έτος τού τέλους του ο Αρεόβινδος είχε περιέλθει στη δυσμένεια τού Θεοδοσίου Β'.6

Ο Αρεόβινδος ήταν ο παραλήπτης δύο επιστολών τού Θεοδώρητου από την Κύρρο, οι οποίες δείχνουν ότι είχε γαίες σε αυτήν την πόλη, μεταξύ άλλων που μαρτυρούνται στην Ευφρατησία.

 Η επιτομή της μεταβαλλόμενης δύναμης 
Παράδειγμα της ευστάθειας της Ανατολής

Υπάρχει η άποψη ότι η διαγορά μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Ρώμης μεγάλωνε, δηλ. ότι η Δυτική αυτοκρατορία αποδυναμωνόταν και κατέρρεε, ενώ η Ανατολική παρέμενε πολιτικά και οικονομικά ισχυρή. Ωστόσο τη δεκαετία τού 440, ο Αρεόβινδος στάλθηκε σε τρεις ξεχωριστές αποστολές, που κάλυπταν και τα δύο μέτωπα τής Ανατολικής Αυτοκρατορίας. 7

Η πρώτη από αυτές τις εκστρατείες ήταν, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, το 422 εναντίον των Σασσανιδών τού βασιλιά Μπαχράμ Ε΄, στα ανατολικά. Αυτός ο πόλεμος θα γίνει γνωστός ως Ρωμαιο-Σασσανιδικός Πόλεμος τού 421-22. Αν και η χρονογραφία τού Ιωάννη Μαλάλα ισχυρίζεται ότι ο πόλεμος ολοκληρώθηκε μέσω μίας μονομαχίας στην οποία συμμετείχε και κέρδισε ο Αρεόβινδος, σύμφωνα με τον Έντουαρντ Γκίμπον συγγραφέα του βιβλίου «Η Παρακμή και η Πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» ο πόλεμος ολοκληρώθηκε με διαπραγματεύσεις από τον Έλιο για την επιστροφή σε ένα status quo ante bellum. Παρά την αρχική υποτιθέμενη θρησκευτική συλλογιστική για την έναρξη τού πολέμου, το γεγονός ότι η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διατηρούσε έναν πόλεμο σήμαινε ότι ήταν ισχυρή.

Η δεύτερη και η τρίτη από αυτές τις συγκρούσεις ήταν στα νότια και βόρεια τής Αυτοκρατορίας, με την εμπλοκή τού Αρεοβίνδου σε εκστρατείες εναντίον τόσο των Βανδάλων στην Αφρική, όσο και τού Αττίλα τού Ούννου σε αυτό που είναι τώρα η σύγχρονη Ρωσία. 8

Η ενσωμάτωση των βαρβάρων

Σημαντικό να σημειωθεί για τον Αρεόβινδο είναι το γεγονός, ότι ενώ ήταν Γότθος, η ενσωμάτωση βαρβαρικών ομάδων είχε ήδη συμβεί πριν από έναν αιώνα.9 Οι διαφορετικές βαρβαρικές ομάδες, όπως οι Οστρογότθοι, οι Γότθοι κ.λπ., ομαδοποιούνται τεχνητά, αγνοώντας την τεράστια ποικιλομορφία μεταξύ και εντός των ομάδων. Αυτό, σε συνδυασμό με την ήδη τεράστια ποικιλομορφία τού μεγέθους τής Ρώμης, επέτρεψε σε διαφορετικές ομάδες να προσεγγίσουν τη Ρώμη με διαφορετικούς τρόπους.10 Ενώ μερικοί ήταν από ξένα γένη, που εγκαταστάθηκαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, άλλοι σχημάτισαν περισσότερο μία πολεμική ομάδα, μία γενική άποψη για τούς βαρβάρους.11

Μείωση της σημασίας των υπάτων

Ο Αρεόβινδος αντιπροσωπεύει μία επερχόμενη μαζική αλλαγή στην πολιτική δομή. Με τη βασιλεία τού Ιουστινιανού Α΄ να απέχει μόλις λίγες δεκαετίες, ο Αρεόβινδος είναι ένας από τούς τελευταίους υπάτους, που υπήρχαν σε μία εποχή, που οι ύπατοι ήταν κάτι περισσότερο από μία απλή εθιμοτυπική θέση. Ενώ η θέση τού υπάτου δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα ισχυρή, ο Αρεόβινδος σηματοδοτεί τη συνεχιζόμενη τάση απώλειας εξουσίας. Αργότερα, με τον γιο του Δαγαλάιφο και τον εγγονό του Α. Δ. Αρεόβινδο, έτειναν ακόμη περισσότερο προς τη θέση τού υπάτου, εμπλεκόμενοι λιγότερο στην πολιτική, με την απόκτηση όχι λιγότερων από επτά υπατικών διπτύχων από ελεφαντόδοντο 12, που βοηθούν να φανεί η γενόμενη εθιμοτυπική φύση των υπάτων. Μετά την άνοδο τού Ιουστινιανού Α΄ στην εξουσία, το μεταβαλλόμενο πολιτικό σύστημα έφερε μαζί του και μία σταθερότητα.

 Βιβλιογραφία 
 ^ Στις πηγές αναφέρονται επίσης οι μορφές Ariobindus, Ariovindus και Arivendus .
 ^ Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, ωστόσο, ο βαθμός δεν ήταν comes foederatorum, αλλά comes rei militaris (Irfan Shahîd, Το Βυζάντιο και οι Άραβες τον πέμπτο αιώνα, Dumbarton Oaks, 1989, , σελ. 53). 3.
 ^ 3. Μαλάλας, Ιωάννης. Χρονογραφία . Μετάφραση Brady Kiesling. Cedrenus, Historiarum Compendius, 599.
 4. Treadgold, Warren. «Οι Βυζαντινές Παγκόσμιες Ιστορίες του Ιωάννη Μαλάλα και του Ευστάθιου της Επιφάνειας». The International History Review 29 (2007): 709–45.
 5. Pigoński, Łukasz. «Άποψη του Βέριχου και τα στοιχεία για την πολιτική δύναμη και τους στόχους του Άσπαρ στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Θεοδοσίου Β΄». Studia Ceranea. Περιοδικό του Κέντρου Έρευνας Waldemar Ceran για την Ιστορία και τον Πολιτισμό της Μεσογείου και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης 8 (Δεκέμβριος):237-51. doi : 10.18778/2084-140X.08.13
 6. Jones, Arnold Hugh Martin, Martindale, John Robert, & Morris, John. Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας . Cambridge: Cambridge University Press, 1992. ISBN 0-521-20159-4, σελ. 145–146.
 7. Treadgold, Warren. «Η Επιμονή του Βυζαντίου». The Wilson Quarterly (1998) : 22 (4): 66–91.
 8. Haas, Christopher. «Πρεσβεία στον Αττίλα: Πρίσκος του Πανίου». Πανεπιστήμιο Villanova . Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Φεβρουαρίου 2014.
 9. Cameron, Alan. «Η προέλευση, το πλαίσιο και η λειτουργία των υπατικών διπτύχων». Journal of Roman Studies 103 (Νοέμβριος 2013): 174–207. doi : 10.1017/S0075435813000099 .
 10. Peters, Edward & Frassetto, Michael. «Ιστορία της Ευρώπης - Μεταναστεύσεις Βαρβάρων, Εισβολές | Britannica». Πρόσβαση στις 2 Νοεμβρίου 2023. https://www.britannica.com/topic/history-of-Europe/Barbarian-migrations-and-invasions .
 11. Guy Halsall. «Οι βαρβαρικές εισβολές», Στο Paul Fouracre (επιμ.). The New Cambridge Medieval History, Τόμος 1: περ. 500 – περ. 700. Cambridge: Cambridge University Press, 2008.
 12. Merrills, Andy και Miles, Richard. Οι Βάνδαλοι (Wiley-Blackwell, 2014).

Κατηγορία:Πατρίκιοι