Έρικ Νόιτς

Ο Έρικ Νόιτς () (21 Ιουνίου 1931 – 20 Αυγούστου 2013) ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους συγγραφείς της ανατολικογερμανικής λογοτεχνίας. Τα έργα του αναφέρονταν στην εργατική τάξη και έθεταν ηθικά πρότυπα για την αλληλεγγύη και τη συνύπαρξη στη σοσιαλιστική κοινωνία της ΛΔΓ, στο ύφος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Ο Νόιτς ευθυγραμμίστηκε πλήρως με την επίσημη ιδεολογική γραμμή του κυβερνώντος κόμματος, αν και δεν απέφυγε τελείως κάποιες απαγορεύσεις. 

 Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Έρικ Νόιτς γεννήθηκε το 1931 στο Σένεμπεκ στην Πρωσική επαρχία της Σαξονίας (μετά το 1945 Σαξονία-Άνχαλτ) και καταγόταν από εργατική οικογένεια. Αφού τελείωσε το λύκειο και πέρασε τις εξετάσεις εισαγωγής στο πανεπιστήμιο, το 1949 εντάχθηκε στο κίνημα της Ελεύθερης Γερμανικής Νεολαίας καθώς και στο κυβερνών Ανατολικογερμανικό Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα. Από το 1950 έως το 1953, σπούδασε κοινωνικές επιστήμες και δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, αποφοιτώντας με δίπλωμα δημοσιογραφίας. Στη συνέχεια εργάστηκε μέχρι το 1960  στο Χάλε/Ζάαλε στο τμήμα πολιτισμού και οικονομίας της εφημερίδας του κόμματος Η Ελευθερία.

Μετά το 1960, ο Νόιτς εργάστηκε σαν δημοσιογράφος και συγγραφέας. Το 1963 έγινε μέλος της περιφερειακής ηγετικής ομάδας του κόμματος και το 1970/71 πέρασε ένα χρόνο ως εθελοντής πολιτικός επίτροπος στον Εθνικό Λαϊκό Στρατό.

Ο Έρικ Νόιτς έγινε μέλος της Ένωσης Συγγραφέων (Ανατολικής) Γερμανίας το 1960 και μεταξύ 1963 και 1965 διετέλεσε πρόεδρος του παραρτήματος Χάλε της Ένωσης. Έγινε πλήρες μέλος της Ακαδημίας Τεχνών με έδρα το Βερολίνο το 1974. Μετά την επανένωση της Γερμανίας έγινε μέλος της Ένωσης Γερμανών Συγγραφέων. Το 2006, ο ίδιος και πολιτικοί και λογοτεχνικοί φίλοι του ίδρυσαν το Ίδρυμα Έρικ Νόιτς, ένα καταπίστευμα του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ.

 Τηλεόραση 
Το 1966, ο Νόιτς υποδύθηκε τον εαυτό του στην τηλεοπτική ταινία τεσσάρων επεισοδίων Κολόμβος 64 του Ούλριχ Θάιν.

 Προσωπική ζωή 
Ο Έρικ Νόιτς παντρεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη σύζυγός του πέθανε μετά από σχεδόν 50 χρόνια γάμου. Αφηγείται τις τελευταίες πέντε μέρες της ζωής της στο τελευταίο δημοσιευμένο έργο του με τίτλο Λυκόφως (2003). Αργότερα παντρεύτηκε την Άννελις Χιντς, με την οποία έζησε, κατά τα τελευταία του χρόνια, στο Ντέλαου, κοντά στο Χάλε. 

 Συγγραφικό έργο 
Το έργο του Νόιτς περιλαμβάνει μυθιστορήματα, διηγήματα, παιδικά βιβλία, δοκίμια, ποιήματα και σενάρια. Τα βιβλία του, που πάντα παρέμειναν πιστά στη γραμμή του κόμματος, ασχολούνται με κοινωνικά προβλήματα του υπαρκτού σοσιαλισμού στη ΛΔΓ. Τα πρώτα του διηγήματα δημοσιεύθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το 1964 εξέδωσε τη μεγαλύτερη επιτυχία του, το μυθιστόρημα 900 σελίδων Μονοπάτι από πέτρες, με θέμα τη ζωή ενός αρχικά αντιδραστικού οικοδόμου, ο οποίος τελικά μετατρέπεται σε ένα καλά συντονισμένο κομφορμιστικό μέλος της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Με κυκλοφορία άνω των 500.000 αντιτύπων, το βιβλίο ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα βιβλία της ανατολικογερμανικής λογοτεχνίας. Ωστόσο, η κινηματογραφική μεταφορά του από τον Φρανκ Μπάγιερ αποσύρθηκε τρεις ημέρες μετά την πρεμιέρα το 1966, μετά από κριτική κομματικών στελεχών ότι η απεικόνιση του Κόμματος δεν ήταν αρκετά θετική, και δεν προβλήθηκε ξανά μέχρι λίγο πριν την πτώση του τείχους το 1989.

Τη δεκαετία του 1970, ο Νόιτς άρχισε να γράφει αυτό που θεωρούσε το σπουδαιότερο έργο του, τον κύκλο έξι μυθιστορημάτων Η ειρήνη στην Ανατολή, στον οποίο στόχευε να περιγράψει την εξέλιξη της γενιάς του με βάση το ιστορικό πλαίσιο των ετών 1945 έως 1990, παρουσιάζοντας την ιστορία της ΛΔΓ. Τελικά, έγραψε μόνο πέντε από τα έξι μυθιστορήματα και το πέμπτο παρέμεινε ημιτελές. Ο συγγραφέας είχε σχεδιάσει έναν έκτο τόμο με τίτλο Τα χρόνια του ήσυχου ήλιου, αλλά μετά τις πολιτικές αλλαγές του 1990 δεν τον έγραψε. Η έκδοση του τέταρτου βιβλίου, Κοντά στα σύνορα, σταμάτησε επειδή δεν απεικόνιζε με ακρίβεια τον ρόλο των κρατών του Συμφώνου της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια της Άνοιξης της Πράγας.

Το 1971 έγραψε το θεατρικό έργο Δέρμα ή πουκάμισο που αναφέρεται στο μέλλον μιας ανατολικογερμανικής πόλης εξόρυξης λιγνίτη κατά την εποχή της ενεργειακής μετάβασης. Την ίδια χρονιά, έγραψε το λιμπρέτο για την όπερα Κάριν Λεντς του συνθέτη Γκίντερ Κόχαν.

Το 1994 εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα μετά την κατάρρευση της ΛΔΓ, με τίτλο Ανθρωποκτονία εξ αμελείας στο οποίο αναφέρεται σε ανεπίλυτα περιουσιακά θέματα και τις συνέπειές τους μετά την επανένωση της Γερμανίας.

Αγνοημένος από το λογοτεχνικό κατεστημένο, το 2003, στα τέλη της καριέρας του, εξέδωσε τη βιογραφική μυθοπλασία Μετά τη Μεγάλη Εξέγερση. Ένα μυθιστόρημα για τον Γκρύνεβαλντ (2003), όπου αναζητά τις δυνάμεις που ενέπνευσαν το έργο του ζωγράφου του 16ου αιώνα Ματίας Γκρύνεβαλντ, επιχειρώντας να απαντήσει στο επίκαιρο ερώτημα του πώς συμπεριφέρονται οι καλλιτέχνες σε περιόδους κοινωνικής αναταραχής.

 Βραβεία 
μικρογραφία|Ο Έρικ Νόιτς (αριστερά) λαμβάνει το Βραβείο Τέχνης FDGB από τον πολιτικό Χέρμπερτ Βάρνκε το 1974.

 1961 και 1962: Βραβείο Λογοτεχνίας της FDGB (Ελεύθερης Γερμανικής Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας)

 1964 και 1981: Εθνικό Βραβείο της ΛΔΓ
 1969: Μετάλλιο Αξίας της ΛΔΓ
 1971: Βραβείο Χάινριχ Μαν και Βραβείο Τέχνης της πόλης του Χάλε
 1973: Βραβείο Χέντελ της Περιφέρειας Χάλε
 1974: Βραβείο Τέχνης της FDGB και Χρυσό Πατριωτικό Τάγμα Αξίας
 1984: Σημαία της Εργασίας (Τάγμα)

 Δημοσιεύσεις 

 1960: Die Regengeschichte. (Η ιστορία της βροχής )
 1961: Bitterfelder Geschichten. (Ιστορίες Μπίτερφελντ)
 1961: Die zweite Begegnung und andere Geschichten. (Η δεύτερη συνάντηση και άλλες ιστορίες)
 1964: Spur der Steine. (Μονοπάτι από πέτρες)
 1970: Die anderen und ich. (Οι άλλοι κι εγώ)
 1971: Haut oder Hemd. (Δέρμα ή πουκάμισο), θεατρικό έργο
 1972: Olaf und der gelbe Vogel. (Ο Όλαφ και το κίτρινο πουλί ), παιδικό βιβλίο
 1973: Auf der Suche nach Gatt. (Αναζητώντας τον Γκατ), τηλεοπτικό δράμα 
 1973: Tage unseres Lebens. (Μέρες της ζωής μας), διηγήματα
 Der Friede im Osten: (Η ειρήνη στην Ανατολή)
 Am Fluß. (Στο ποτάμι) 1974.
 Frühling mit Gewalt. (Άνοιξη με βία ) 1978.
 Wenn Feuer verlöschen. (Όταν σβήνουν οι φωτιές) 1985.
 Nahe der Grenze. (Κοντά στα σύνορα) 1987
 Plebejers Unzeit oder Spiel zu dritt. (Άκαιρος χρόνος των Πληβείων ή Παιχνίδι για τρεις) 2014
 1976: Heldenberichte. (Ηρωικές Ιστορίες), διηγήματα
 1978: Akte Nora S. und Drei Tage unseres Lebens. (Ο φάκελος Νόρα Σ. και Τρεις μέρες από τη ζωή μας) δύο διηγήματα
 1978: Fast die Wahrheit. Ansichten zu Kunst und Literatur. (Σχεδόν η αλήθεια. Απόψεις για την τέχνη και τη λογοτεχνία )
 1979: Zwei leere Stühle. (Δύο άδειες καρέκλες), νουβέλα
 1981: Forster in Paris. (Ο Φόρστερ στο Παρίσι), διήγημα
 1983: Da sah ich den Menschen. Dramatische Werke und Gedichte. (Τότε είδα τον άνθρωπο. Δραματικά έργα και ποιήματα )
 1989: Claus und Claudia. Nach neueren Dokumenten. (Κλάους και η Κλαούντια. Σύμφωνα με πρόσφατα έγγραφα), μυθιστόρημα 
 1994: Totschlag. (Ανθρωποκτονία εξ αμελείας), μυθιστόρημα
 1995: Vom Gänslein, das nicht fliegen lernen wollte. (Η μικρή χήνα που δεν ήθελε να μάθει να πετάει )
 1998: Der Hirt - Stockheim kommt. (Ο βοσκός και Ο Στόκχαϊμ έρχεται) δύο διηγήματα
 1999: Die Liebe und der Tod. (Έρωτας και Θάνατος), ποιητική συλλογή
 2003: Nach dem großen Aufstand. Ein Grünewald-Roman. (Μετά τη Μεγάλη Εξέγερση. Ένα μυθιστόρημα για τον Γκρύνεβαλντ)
 2003: Verdämmerung. (Λυκόφως)
 Παραπομπές 

Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές
Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Γερμανοί σεναριογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί κομμουνιστές
Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί
Κατηγορία:Ανατολικογερμανική λογοτεχνία