Γκυ ντε Μπωσάμπ, 10ος κόμης του Γουόρικ

Ο Γκυ Α΄ ντε Μπωσάμπ, 10ος κόμης τού Γουόρικ (  1272 – 12 Αυγούστου 1315) ήταν Άγγλος μεγιστάνας και ένας από τούς κύριους αντιπάλους τού βασιλιά Εδουάρδου Β' και τού ευνοημένου του, Πιρς Γκάβεστον . Ο Γκυ ήταν γιος τού Γουίλιαμ ντε Μπωσάμπ, τού πρώτου Μπώσαμπ κόμη τού Γουόρικ, και διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1298. Διακρίθηκε στη Μάχη τού Φάλκιρκ και στη συνέχεια, ως ικανός υπηρέτης τού στέμματος υπό τον βασιλιά Εδουάρδο Α'. Μετά την άνοδο τού Εδουάρδου Β' το 1307, ωστόσο, σύντομα ήλθε σε ρήξη με τον νέο βασιλιά και ευνοούμενο τού βασιλιά, Πιρς Γκάβεστον. Ο Γουόρικ ήταν ένας από τούς κύριους αρχιτέκτονες πίσω από τα Διατάγματα τού 1311, που περιόρισαν τις εξουσίες τού βασιλιά και εξόρισαν τον Γκάβεστον.

Όταν ο Γκάβεστον επέστρεψε στην Αγγλία το 1312 -αντίθετα με τις αποφάσεις των Διαταγμάτων- συνελήφθη από τον Αϊμάρ ντε Βαλάνς 2ο κόμη τού Πέμπροκ. Ο Γουόρικ απήγαγε τον Γκάβεστον, και μαζί με τον Θωμά 2ο κόμη τού Λάνκαστερ, τον εκτέλεσαν. Η πράξη κέρδισε συμπάθεια και υποστήριξη για τον βασιλιά, αλλά ο Γουόρικ και ο Λάνκαστερ κατάφεραν να διαπραγματευτούν μία βασιλική χάρη για τις πράξεις τους. Μετά την καταστροφική ήττα στη Μάχη τού Μπάνοκμπερν το 1314, η εξουσία τού βασιλιά Εδουάρδου Β΄ αποδυναμώθηκε για άλλη μία φορά, και οι επαναστατημένοι βαρόνοι ανέλαβαν τον έλεγχο τής κυβέρνησης. Για τον Γουόρικ ο θρίαμβος ήταν σύντομος, απεβίωσε τον επόμενο χρόνο.

Ο Γκυ ντε Μπωσάμπ σήμερα μνημονεύεται κυρίως για τη συμμετοχή του στη δολοφονία τού Γκάβεστον, αλλά από τούς συγχρόνους του εθεωρείτο άνθρωπος με εξαιρετική κρίση και μόρφωση. Κατείχε αυτό που για την εποχή του ήταν μία μεγάλη συλλογή βιβλίων, και τις συμβουλές του ζητούσαν συχνά πολλοί από τούς άλλους κόμητες. Μετά τον Λάνκαστερ, ήταν ο πλουσιότερος ευγενής στο έθνος, και μετά το τέλος του τα εδάφη και τον τίτλο του κληρονόμησε ο γιος του, Θωμάς ντε Μπωσάμπ 11ος κόμης τού Γουόρικ .

 Οικογενειακό υπόβαθρο 
μικρογραφία|300εσ|Σφραγίδα τού Γκυ ντε Μπωσάμπ, 10ου κόμη τού Γουόρικ, όπως επισυνάπτεται στην Επιστολή των Βαρόνων, 1301. Τα εικονιζόμενα οικόσημα είναι αυτά του Νιούμπεργκ, τής οικογένειας των προκατόχων του, των κόμητων Μπωμόν τού Γουόρικ. Οι Μπωσάμπ συχνά συνέδεαν τα οικόσημά τους με αυτά τού Νιούμπεργκ, τοποθετώντας κατά καιρούς το τελευταίο στο 1ο και 4ο τέταρτο, θέσεις ύψιστης τιμής.

μικρογραφία|150εσ|Οικόσημο των κόμητων τού Γουόρικ τού Νιούμπεργκ, υιοθετημένο π. το 1200 στην αρχή τής εποχής τής εραλδικής: Επί πεδίου με εναλλάξ τετράγωνα κυανά και χρυσά, ταινία ερμίνας σε σχήμα Λ.

Ο Γκυ ντε Μπωσάμπ ήταν ο πρώτος γιος και κληρονόμος τού Γουλιέλμου ντε Μπωσάμπ, 9ου κόμη τού Γουόρικ (π. 1238 – 1298). Η μητέρα του ήταν η Μωντ ΦιτζΤζόν, κόρη τού Τζον ΦιτζΤζέφρυ, ο οποίος ήταν δικαστής (justiciar) τής Ιρλανδίας και μέλος τού συμβουλίου των δεκαπέντε, που επέβαλε τις διατάξεις τής Οξφόρδης στον βασιλιά Ερρίκο Γ΄. Ο Γουλιέλμος ήταν μικρανιψιός τού Γουλιέλμου ντε Μάουντιτ 8ου κόμη τού Γουόρικ, και όταν ο μεγάλος θείος του απεβίωσε χωρίς απογόνους το 1268, ο Γκυ έγινε ο πρώτος Μπωσάμπ κόμης τού Γουόρικ.  Το 1271 ή 1272 γεννήθηκε ο πρώτος του γιος, και αναφερόμενος στον νέο οικογενειακό τίτλο, ο Γουλιέλμος ονόμασε τον γιο του από τον θρυλικό ήρωα Γκυ τού Γουόρικ.  Ο Γουλιέλμος ντε Μπωσάμπ ήταν ένας ικανός στρατιωτικός διοικητής, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στους πολέμους τής Ουαλίας και της Σκωτίας τού βασιλιά Εδουάρδου Α΄. 

Ένας γάμος μεταξύ τού Γκυ και τής Ισαβέλλας ντε Κλαιρ, κόρης τού Γκίλμπερτ ντε Κλαιρ 6ου κόμη τού Χέρτφορντ, εξετάστηκε, ή πιθανώς έλαβε χώρα, και στη συνέχεια ακυρώθηκε.  Μόλις στις αρχές τού 1309 ο Γκυ νυμφεύτηκε την Άλις ντε Τόενι, μία πλούσια κληρονόμο από το Χέρτφορντσιρ. Μέχρι τότε ο Γκυ είχε ήδη αναλάβει τη θέση ως κόμης τού Γουόρικ, μετά το τέλος τού πατέρα του το 1298. 

Με τη σύζυγό του, Αλίκη, ο Γκυ απέκτησε δύο κόρες και δύο γιους, τον:
 Θωμά Α΄, κληρονόμο και διάδοχό του, και τον:
 Ιωάννη βαρόνο Μπωσάμπ, Ιππότη τής Περικνημίδος (1315 - 2 Δεκεμβρίου 1360), ο οποίος έφερε το βασιλικό λάβαρο στη Μάχη τού Κρεσύ.
 Μωντ (απεβ. 1366), παντρεύτηκε πριν από το Πάσχα τού 1332 τον Τζέφρι ντε Σέυ, 2ο λόρδο Σέυ, με τον οποίο απέκτησε παιδιά. Οι βαρόνοι Σέυ και Σελ είναι απόγονοί τους.
 Ελισάβετ (π. 1316 – 1359), παντρεύτηκε πριν από το Πάσχα τού 1332 τον Θωμά Άστλεϋ, 3ο λόρδο Άστλεϋ, με τον οποίο απέκτησε δύο γιους, τον Γουίλιαμ Άστλεϋ, 4ο λόρδο Άστλεϋ και τον σερ Θωμά Άστλεϋ, πρόγονο των Άστλεϋ τού Πάτσαλ και τού Έβερλεϋ.

Από μία άγνωστη ερωμένη (ή ερωμένες), ο κόμης Γκυ απέκτησε επίσης τρεις κόρες:
 Iσαβέλλα, παντρεύτηκε τον Τζον ντε Κλίντον.
 Έμμα· παντρεύτηκε τον Ρολάν ντε Οντινγκσέλες.
 Λουτσία (επίσης γνωστή ως Λούσυ)· παντρεύτηκε τον Ρόμπερτ ντε Νάπτον, ιππότη, γιο τού σερ Άνταμ Νάπτον. Η Λουτσία και ο σερ Ρόμπερτ απέκτησαν έναν γιο, τον Άνταμ Νάπτον, ο οποίος παντρεύτηκε τη Μάργκαρετ Χέλιερ

 Υπηρεσία προς τον Εδουάρδο Α΄ 
Ο Εδουάρδος Α΄ έχρισε ιππότη τον Γκυ ντε Μπωσάμπ το Πάσχα τού 1296.  Η σταδιοδρομία τού Γουόρικ στην δημόσια υπηρεσία ξεκίνησε με την εκστρατεία τού Φάλκιρκ το 1298.  Εδώ διακρίθηκε και έλαβε ως αμοιβή Σκωτικές γαίες αξίας 1.000 μάρκων ετησίως.  Σε αυτό το σημείο ο πατέρας του ήταν ήδη νεκρός, αλλά μόλις στις 5 Σεπτεμβρίου ο Γκυ απέδωσε φόρο τιμής στον βασιλιά για τις γαίες του, και έγινε κόμης τού Γουόρικ Cokayne (1910–59), xii, pp. 370–2. και κληρονομικός υψηλός σερίφης τού Γούστερσιρ εφ' όρου ζωής. Συνέχισε στην υπηρεσία τού βασιλιά στη Σκωτία και αλλού. Το 1299 βοήθησε στη διαπραγμάτευση τής Συνθήκης τού Μοντρέιγ, με την οποία αρραβωνιάστηκε ο πρίγκιπας Εδουάρδος (Β΄) του Καίρναρφον με τη Γαλλίδα πριγκίπισσα Ισαβέλλα των Καπετιδών και ήταν επίσης παρών στον γάμο τού ίδιου τού βασιλιά με τη Μαργαρίτα τής Γαλλίας στο Καντέρμπουρυ, και το 1300 συμμετείχε στην πολιορκία τού Κάστρου τού Κερλάβεροκ.  Την επόμενη χρονιά υπέγραψε μία επιστολή προς τον πάπα, απορρίπτοντας την εξουσία τής Ρώμης στο Σκωτικό ζήτημα, και συμμετείχε επίσης σε διαπραγματεύσεις με τούς Γάλλους για την απελευθέρωση τού Σκώτου βασιλιά Τζων Μπάλλιολ.  Ήταν παρών στην πολιορκία τού Στέρλινγκ το 1304, υπηρετώντας υπό τον Εδουάρδο, τον πρίγκιπα τής Ουαλίας.  Τον Μάρτιο τού 1307 έκανε προετοιμασίες για να συνοδεύσει τον πρίγκιπα Εδουάρδο στη Γαλλία, αλλά αυτό το ταξίδι δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. 

Στις αρχές τού 1307, ο Εδουάρδος Α΄ έκανε την τελευταία του παραχώρηση στον Γουόρικ, όταν τού έδωσε την κυριότητα τού κάστρου Μπάρναρντ στην κομητεία Ντάραμ, την οποία είχε χάσει ο Τζων Μπάλλιολ.  Στις 7 Ιουλίου τού ίδιου έτους, κοντά στο Μπεργκ μπάυ Σαντς στο Κάμπερλαντ, ο Γουόρικ ήταν παρών όταν απεβίωσε ο βασιλιάς Εδουάρδος Α΄. Μαζί με τον Θωμά κόμη τού Λάνκαστερ και τον Ερρίκο ντε Λασύ κόμη τού Λίνκολν, έφερε τα τελετουργικά σπαθιά στη στέψη τού βασιλιά Εδουάρδου Β΄ στις 25 Φεβρουαρίου 1308.

 Σύγκρουση με τον Εδουάρδο Β΄ 
Πριν από το τέλος του, ο γέρος βασιλιάς είχε εξορίσει τον ευνοούμενό του πρίγκιπα Εδουάρδου, Πιρς Γκάβεστον, και ο Γουόρικ ήταν μεταξύ εκείνων, που είχαν την ευθύνη να εμποδίσουν την επιστροφή τού Γκάβεστον. Ο νέος βασιλιάς, ωστόσο, όχι μόνο ανακάλεσε τον ευνοούμενό του, αλλά σύντομα τού έδωσε και τον τίτλο τού κόμη τής Κορνουάλης. Ο Γουόρικ ήταν ο μόνος από τούς κορυφαίους κόμητες που δεν υπέγραψε το διάταγμα, και από την αρχή υιοθέτησε μία ανταγωνιστική στάση απέναντι στον Εδουάρδο Β'.  Ο Γκάβεστον ήταν σχετικά νεόπλουτος στην αγγλική αριστοκρατία, και έγινε αντιδημοφιλής μεταξύ τής καθιερωμένης αριστοκρατίας, λόγω της αλαζονείας του και τής αδικαιολόγητης επιρροής του στον βασιλιά. Έδωσε χλευαστικά παρωνύμια στους κορυφαίους άνδρες τού βασιλείου, και αποκάλεσε τον Γουόρικ «Μαύρο Σκύλο τού Άρντεν». 

αριστερά|μικρογραφία|200εσ|Το Γουόρικ βρισκόταν σε συνεχή αντίθεση με τον βασιλιά Εδουάρδο Β΄ . Η μεγάλη σφραγίδα τού Εδουάρδου Β΄. Επιγρ.: EDWARDUS DEI GRACIA REX ANGLIE, D[OMI]N[U]S HYBERNIE, DUX AQUITANIE + .

Ο Γκάβεστον αναγκάστηκε για άλλη μία φορά να εξοριστεί, αλλά ο Εδουάρδος τον ανακάλεσε σε λιγότερο από ένα χρόνο. Ο βασιλιάς είχε περάσει το μεσοδιάστημα συγκεντρώνοντας υποστήριξη, και εκείνη την εποχή ο μόνος που αντιστάθηκε στην επιστροφή τού Γκάβεστον, ήταν ο Γουόρικ. Με την πάροδο τού χρόνου, ωστόσο, η αντίθεση προς τον βασιλιά αυξήθηκε. Μία άλλη πηγή διαμάχης ήταν η εγκατάλειψη των Σκωτικών εκστρατειών τού πατέρα του από τον Εδουάρδο Β΄, μία πολιτική που άνοιξε την περιοχή των συνόρων σε καταστροφικές επιδρομές από τούς Σκώτους. Αυτό επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τον Γουόρικ, με το εκτεταμένο γαιοκτημονικό του ενδιαφέρον στο βορρά. Οι εντάσεις αυξήθηκαν, σε σημείο που ο βασιλιάς το 1310 αναγκάστηκε να απαγορεύσει στον Γουόρικ και σε άλλους να φθάσουν στο κοινοβούλιο με όπλα.  Συνέχισαν να το κάνουν, και στο κοινοβούλιο τού Μαρτίου 1310 ο βασιλιάς αναγκάστηκε να αποδεχτεί τον διορισμό μίας επιτροπής, για να συντάξει μία σειρά διαταγμάτων για τη μεταρρύθμιση τής βασιλικής κυβέρνησης. 

Οι ηγέτες αυτών των λεγόμενων λόρδων Χειροτονητών ήταν ο Ρόμπερτ Γουίντσελσιυ, αρχιεπίσκοπος τού Καντέρμπουρυ από την πλευρά τού κλήρου, και οι Γουόρικ, Λίνκολν και Λάνκαστερ μεταξύ των κομήτων.   Ο Ερρίκος ντε Λασύ κόμης τού Λίνκολν, ήταν ο πιο έμπειρος από τούς κόμητες, και ανέλαβε έναν τροποποιητικό ρόλο στην ομάδα. Ο Θωμάς τού Λάνκαστερ, ο οποίος ήταν γαμπρός και κληρονόμος τού Λίνκολν, ήταν εξάδελφος τού βασιλιά και ο πλουσιότερος ευγενής στο βασίλειο, αλλά σε αυτό το σημείο συμμετείχε λιγότερο ενεργά στο μεταρρυθμιστικό κίνημα. Ο Γουόρικ περιγράφεται από ορισμένες πηγές ως ο ηγέτης των Χειροτονητών. Ήταν σίγουρα ο πιο επιθετικός. Το σύνολο των Διαταγμάτων που συνέταξαν, έθεσε αυστηρούς περιορισμούς στην οικονομική ελευθερία τού βασιλιά, και στο δικαίωμά του να διορίζει τούς δικούς του υπουργούς. Επίσης, διέτασσε -για άλλη μία φορά- την εξορία τού Γκάβεστον, για να επιστρέψει μόνο με κίνδυνο αφορισμού.

 Το τέλος του Γκάβεστον 
Η τρίτη και τελευταία εξορία τού Γκάβεστον είχε ακόμη μικρότερη διάρκεια, και μετά από δύο μήνες επανενώθηκε με τον βασιλιά Εδουάρδο Β' στην Αγγλία. Ο αρχιεπίσκοπος Γουίντσελσυ απάντησε αφορίζοντας τον Γκάβεστον, όπως όριζαν οι Διατάξεις. Ο Λάνκαστερ, ο οποίος είχε μέχρι τότε διαδεχθεί τον πεθερό τού Λίνκολν, είχε αναλάβει την ηγεσία τής βαρονικής αντιπολίτευσης. Ενώ ο βασιλιάς αναχώρησε για την Υόρκη, αρκετοί βαρόνοι ξεκίνησαν να καταδίωξαν τον Γκάβεστον. Ο Γκάβεστον εγκαταστάθηκε στο κάστρο τού Σκάρμπορο, και στις 19 Μαΐου 1312 συμφώνησε σε παράδοση στον Αϊμάρ ντε Βαλάνς, κόμη του Πέμπροκ, εφόσον η ασφάλειά του ήταν εγγυημένη. 

Ο Πέμπροκ κράτησε τον κρατούμενό του στο Ντέντινγκτον στο Όξφορντσιρ. Στις 10 Ιουνίου, ενώ ο Πέμπροκ έλειπε, ο Γουόρικ μετέφερε βίαια τον Γκάβεστον στο κάστρο τού Γουόρικ.  Εδώ, παρουσία τού Γουόρικ, τού Λάνκαστερ και άλλων μεγιστάνων, ο Γκάβεστον καταδικάστηκε σε θάνατο σε αυτοσχέδιο δικαστήριο. Στις 19 Ιουνίου μεταφέρθηκε σε ένα μέρος που ονομαζόταν Μπλάκλοου Χιλ -στα εδάφη τού Λάνκαστερ- και αποκεφαλίστηκε. Σύμφωνα με το χρονικό των Annales Londonienses, τέσσερις υποδηματοποιοί έφεραν το πτώμα πίσω στον Γουόρικ, αλλά αρνήθηκε να το δεχθεί, και τούς διέταξε να το επιστρέψουν εκεί που το βρήκαν.  Το σώμα του Γκάβεστον μεταφέρθηκε τελικά στην Οξφόρδη από κάποιους Δομινικανούς μοναχούς, και το 1315 ο βασιλιάς Εδουάρδος Β΄ το έθαψε τελικά στο Κινγκς Λάνγκλεϊ. Hamilton (1988), p. 99.

Η βιαιότητα και η αμφισβητήσιμη νομιμότητα των ενεργειών των κομήτων βοήθησαν στην απόκτηση πολιτικής συμπάθειας για τον βασιλιά. Ο Πέμπροκ προσβλήθηκε ιδιαίτερα, καθώς είχε αναγκαστεί να αθετήσει την υπόσχεσή του για ασφάλεια στο Γκάβεστον, και η ιπποτική του τιμή είχε πληγεί. Από αυτό το σημείο και μετά, ο Πέμπροκ τάχθηκε σταθερά με το μέρος τού βασιλιά Εδουάρδου Β΄ στην πολιτική σύγκρουση. Ο ίδιος ο βασιλιάς ορκίστηκε εκδίκηση στους εχθρούς του, αλλά δεν κατάφερε να κινηθεί εναντίον τους αμέσως, εν μέρει επειδή είχαν στην κατοχή τους μία σειρά από εξαιρετικά πολύτιμα βασιλικά κοσμήματα, που είχαν αφαιρεθεί από το Γκάβεστον. Τον Οκτώβριο επιτεύχθηκε συμβιβασμός, με τον οποίο οι επαναστατημένοι βαρόνοι και οι υπηρέτες τους έλαβαν χάρη. Ο βασιλιάς, ωστόσο, βγήκε ενισχυμένος από τα γεγονότα, ενώ ο Γουόρικ και ο Λάνκαστερ περιθωριοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Όλα αυτά άλλαξαν το 1314, όταν ο βασιλιάς αποφάσισε να οργανώσει την πρώτη του μεγάλη εκστρατεία εναντίον των Σκώτων. Ο Γουόρικ και ο Λάνκαστερ αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, και η εκστρατεία έληξε με μία ταπεινωτική αγγλική ήττα στη Μάχη τού Μπάνοκμπερν στις 24 Ιουνίου. Αυτό οδήγησε σε μία ακόμη πολιτική ανατροπή, και ο Εδουάρδος Β΄ αναγκάστηκε να επαναβεβαιώσει τα Διατάγματα, και να υποταχθεί στην ηγεσία των επαναστατημένων βαρόνων.

 Το τέλος και η ιστορική αξιολόγηση 
μικρογραφία|150εσ|Το οικόσημο της οικογένειας Μπωσάμπ.

Στα μέσα Ιουλίου ο Γουόρικ αναγκάστηκε να αποσυρθεί από την κυβέρνηση, και να επιστρέψει στα κτήματά του λόγω ασθένειας. Όταν απεβίωσε στις 12 Αυγούστου 1315, η πολιτική ηγεσία σύντομα αφέθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου στον Λάνκαστερ. Ο χρονικογράφος Θωμάς Γουόλσινγκχαμ ανέφερε φήμες, ότι ο βασιλιάς είχε δηλητηριάσει τον Γουόρικ. Τάφηκε στο αβαείο Μπόρντεσλι στο Γούστερσιρ, ένα ίδρυμα στο οποίο η οικογένειά του ήταν ευεργέτες.  Σε αξία, οι περιουσίες του ήταν δεύτερες μόνο μετά από αυτές τού κόμη τού Λάνκαστερ μεταξύ των ευγενών τής Αγγλίας.  Οι εκτάσεις του, αν και επικεντρώνονταν κυρίως στο Γουόρικσιρ και το Γούστερσιρ, ήταν απλωμένες σε 19 κομητείες, καθώς και στη Σκωτία και τους Ουαλικές Βάλτους.  Κληρονόμος του ήταν ο μεγαλύτερος γιος του, τον οποίο είχε ονομάσει Θωμά από τον κόμη τού Λάνκαστερ.  Ο Θωμάς, γεννημένος πιθανώς στις 14 Φεβρουαρίου 1314, δεν ανέλαβε τον τίτλο τού πατέρα του μέχρι το 1326, ως Θωμάς ντε Μπωσάμπ 11ος κόμης τού Γουόρικ.  Εν τω μεταξύ, οι κτήσεις τού Γουόρικ πέρασαν στα χέρια τού βασιλιά, ο οποίος δώρισε τα κυνηγετικά σκυλιά τού Γουόρικ στον κόμη τού Πέμπροκ. Ένας νεότερος γιος, ονόματι Τζων, έγινε επίσης ευγενής, ως Ιωάννης ντε Μπωσάμπ 1ος βαρόνος Μπωσάμπ. Όπως και ο μεγαλύτερος αδελφός του, διακρίθηκε στους Γαλλικούς πολέμους, και ήταν ιδρυτικό μέλος τού Τάγματος τής Περικνημίδος.

Ο Γκυ ντε Μπωσάμπ πιθανότατα μνημονεύεται περισσότερο για την αντίθεσή του στον βασιλιά Εδουάρδο Β' και για τη συμμετοχή του στον θάνατο τού Γκάβεστον.  Οι σύγχρονοί του, ωστόσο, τον θεωρούσαν άνθρωπο με σημαντική μόρφωση και σοφία. Η βιβλιοθήκη του, από την οποία δώρισε 42 βιβλία στο αβαείο Μπόρντεσλεϋ κατά τη διάρκεια τής ζωής του, ήταν εκτενής. Περιείχε αρκετές βίους αγίων, καθώς και ρομαντικά μυθιστορήματα για τον Αλέξανδρο και τον βασιλιά Αρθούρο.  Όπως αναφέρθηκε, ο Εδουάρδος Α' εμπιστεύτηκε την επίβλεψη τού γιου του στον Γουόρικ. Ομοίως, όταν ο κόμης τού Λίνκολν απεβίωσε το 1311, υποτίθεται ότι έδωσε εντολή στον γαμπρό του Θωμά τού Λάνκαστερ να ακολουθήσει τη συμβουλή τού Γουόρικ, «τού σοφότερου των συναδέλφων του».  Τα Χρονικά επίσης επαίνεσαν τη σοφία τού Γουόρικ. Το Vita Edwardi Secundi αναφέρει ότι «άλλοι κόμητες έκαναν πολλά πράγματα, μόνο όταν έπαιρναν τη γνώμη του: στη σοφία και τη συμβουλή δεν είχε ισότιμο».   Αργότερα, ιστορικοί έχουν αντικατοπτρίσει αυτή την άποψη. Τον 19ο αι. ο Γουίλιαμ Σταμπς αποκάλεσε τον Γουόρικ «έναν άνθρωπο με διακριτική ικανότητα και άκρως εγγράμματο, η σοφία τού οποίου έλαμπε σε ολόκληρο το βασίλειο».  Ήταν πολιτικά και οικονομικά καλά συνδεδεμένος με παραδοσιακούς δεσμούς συγγένειας και γάμου.

Το τέλος τού Γουόρικ ήρθε σε μία ακατάλληλη στιγμή, και ο Θωμάς τού Λάνκαστερ αποδείχθηκε ανίκανος να αναλάβει το καθήκον τής διακυβέρνησης τού έθνους, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν περαιτέρω χρόνια συγκρούσεων και αστάθειας. Παρ' όλα αυτά, τα προβλήματα τής βασιλείας τού Εδουάρδου Β' ήταν βαθιά, και σύμφωνα με τα λόγια τού Μάικλ Χικς : «θα πρέπει κανείς να αμφιβάλλει, αν ακόμη και ο Γουόρικ θα μπορούσε να φέρει την ενότητα, όπως υπέθεσε ένας χρονικογράφος». 

Πρόγονοι

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Οικογένεια ντε Μπωσάμπ