Μπιλ Γουίδερς

Ο Γουίλιαμ Χάρισον Γουίδερς Τζούνιορ (Αγγλικά: Bill Withers, 4 Ιουλίου 1938 – 30 Μαρτίου, 2020) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός της σόουλ και της R&B. Γεννήθηκε στο Σλαμπ Φορκ της Δυτικής Βιρτζίνια και μεγάλωσε στο Μπέκλεϊ της Δυτικής Βιρτζίνια. Έμεινε γνωστός για διάφορες επιτυχίες του στη διάρκεια της 18χρονης καριέρας του, ανέμεσα στις οποίες τα "Ain't No Sunshine" (1971), "Grandma's Hands" (1971), "Use Me" (1972), "Lean on Me" (1972), "Lovely Day" (1977) and "Just the Two of Us" (1980) (μαζί με τον Γκρόβερ Ουάσινγκτον Τζούνιορ). Ο Γουίδερς κέρδισε τρία βραβεία Γκράμι και ήταν υποψήφιος εννέα φορές συνολικά. 

Η ζωή του αποτέλεσε το θέμα του ντοκιμαντέρ του 2009 Still Bill.  Ο Γουίδερς εισήχθη στο Songwriters Hall of Fame το 2005, στο Rock and Roll Hall of Fame το 2015 και στο National Rhythm and Blues Hall of Fame το 2025.    Δύο τραγούδια του, τα "Ain't No Sunshine" και "Lean on Me", εισήχθησαν στο Grammy Hall of Fame. 

 Τα πρώτα χρόνια 
Ο Γουίλιαμ Χάρισον Γουίδερς Τζούνιορ, ο νεότερος από έξι αδέλφια, γεννήθηκε στη μικρή πόλη Σλαμπ Φορκ της Δυτικής Βιρτζίνια στις 4 Ιουλίου 1938.   Ήταν γιος της Μάτι (το γένος Γκάλογουεϊ), υπηρέτριας, και του Γουίλιαμ Γουίδερς, ανθρακωρύχου.  Ανέπτυξε τραυλισμό ως παιδί και αργότερα είπε ότι δυσκολευόταν να ενταχθεί.  Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν τριών ετών και μεγάλωσε με την οικογένεια της μητέρας του στο κοντινό Μπέκλεϊ της Δυτικής Βιρτζίνια, όπου το 2025 έγιναν τα αποκαλυπτήρια ενός αγάλματός του.  Ήταν 13 ετών όταν πέθανε ο πατέρας του. 

 Καριέρα 
Ο Γουίδερς κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ σε ηλικία 17 ετών  και υπηρέτησε εννέα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων ανέπτυξε το ενδιαφέρον να τραγουδάει και να γράφει τραγούδια.  Το 1965, έφυγε από το Ναυτικό και, δύο χρόνια αργότερα, μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να ξεκινήσει μουσική καριέρα.  

Η πρώτη του κυκλοφορία ήταν το "Three Nights and a Morning" το 1967. Διασκευασμένο από τον Μορτ Γκάρσον, το τραγούδι πέρασε απαρατήρητο εκείνη την εποχή, αλλά αργότερα διασκευάστηκε από τον Γουίδερς με τον τίτλο "Harlem". 

Ο Γουίδερς εργάστηκε ως συναρμολογητής για διάφορες εταιρείες, όπως Douglas Aircraft Corporation, IBM και Ford,  ενώ ηχογραφούσε κασέτες ντέμο με δικά του έξοδα, τις μοίραζε και τα βράδια εμφανιζόταν σε κλαμπ. Όταν κυκλοφόρησε το τραγούδι "Ain't No Sunshine" το 1971, αρνήθηκε να παραιτηθεί από τη δουλειά του, επειδή πίστευε ότι η μουσική βιομηχανία ήταν ασταθής.  Στη συνέχεια, συνέχισε να εργάζεται πάνω στη μουσική του, μαθαίνοντας κιθάρα. 

 Sussex Records 
εναλλ.=Withers smiling and leaning in front of a brick wall|μικρογραφία|Ο Γουίδερς σε μια διαφήμιση του 1971 για το Just as I Am
Στις αρχές του 1970, μια κασέτα του Γουίδερς έγινε δεκτή με θετική ακρόαση από τον Κλάρενς Άβαντ, ιδιοκτήτη της Sussex Records. Ο Άβαντ υπέγραψε δισκογραφικό συμβόλαιο με τον Γουίδερς και ανέθεσε στον πρώην στέλεχος της Stax Records Μπούκερ Τ. Τζόουνς την παραγωγή του πρώτου άλμπουμ του Γουίδερς.  Προγραμματίστηκαν τέσσερις τρίωρες ηχογραφήσεις για το άλμπουμ, αλλά η χρηματοδότηση οδήγησε σε τρεις ηχογραφήσεις με διάλειμμα έξι μηνών μεταξύ της δεύτερης και της τελευταίας ηχογράφησης. Το Just as I Am κυκλοφόρησε το 1971 με τα κομμάτια "Ain't No Sunshine" και "Grandma's Hands" ως σινγκλ. Στο άλμπουμ εμφανίζεται ο Στίβεν Στιλς να παίζει κιθάρα.  Στο εξώφυλλο, ο Γουίδερς απεικονίζεται στη δουλειά του στην Weber Aircraft στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνιας, κρατώντας το δοχείο με το κολατσιό του.  Τον Οκτώβριο του 1971, ο Γουίδερς έλαβε δύο επιστολές την ίδια ημέρα. Η πρώτη ήταν από τον πρώην εργοδότη του, τη Weber Aircraft, από όπου είχε απολυθεί λίγους μήνες νωρίτερα. Του προσέφερε δουλειά μηχανικού, η οποία αμειβόταν με 3,50 δολάρια την ώρα. Η δεύτερη επιστολή ήταν από την εκπομπή The Tonight Show του Τζόνι Κάρσον στο NBC, στην οποία προσκαλούνταν ο Γουίδερς για να τραγουδήσει το "Ain't No Sunshine". 

Το άλμπουμ σημείωσε επιτυχία και ο Γουίδερς ξεκίνησε περιοδείες με ένα γκρουπ που αποτελούνταν από μέλη του Watts 103rd Street Rhythm Band.  Ο Γουίδερς κέρδισε βραβείο Γκράμι καλύτερου R&B τραγουδιού για το "Ain't No Sunshine" στα Βραβεία Γκράμι του 1972. Το κομμάτι είχε ήδη πουλήσει πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα και βραβεύτηκε με χρυσό δίσκο από την RIAA τον Σεπτέμβριο του 1971. 

Στη διάρκεια μιας διακοπής από τις περιοδείες, ο Γουίδερς ηχογράφησε το δεύτερο άλμπουμ του, το Still Bill. Το σινγκλ με τίσλο "Lean on Me" έφτασε στο νούμερο ένα την εβδομάδα της 8ης Ιουλίου 1972. Ήταν το δεύτερο χρυσό σινγκλ του Γουίδερς με επιβεβαιωμένες πωλήσεις άνω των τριών εκατομμυρίων.  Το επόμενο άλμπουμ του, "Use Me", που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1972, έγινε το τρίτο του άλμπουμ με πωλήσεις ενός εκατομμυρίου αντιτύπων, με την απονομή χρυσού δίσκου RIAA στις 12 Οκτωβρίου 1972.  Η εμφάνισή του στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης στις 6 Οκτωβρίου 1972 ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε ως το ζωντανό άλμπουμ Bill Withers, Live at Carnegie Hall στις 30 Νοεμβρίου 1972. Το 1974, ο Γουίδερς ηχογράφησε το άλμπουμ +'Justments.

Ο Γουίδερς έχει πει για τη Sussex Records: «Δεν με πλήρωναν». Ισχυρίζεται ότι έσβησε ένα ολόκληρο άλμπουμ που είχε ηχογραφήσει για την εταιρεία σε μια κρίση θυμού. «Θα μπορούσα πιθανώς να το είχα χειριστεί διαφορετικά», είπε.  Λόγω νομικής διαμάχης με την εταιρεία, ο Γουίδερς δεν μπορούσε να ηχογραφήσει για κάποιο διάστημα. 

 Columbia Records 
Μετά τη διάλυση της Sussex Records, ο Γουίδερς υπέγραψε συμβόλαιο με την Columbia Records το 1975.  Το πρώτο του άλμπουμ με την εταιρεία, το Making Music, περιελάμβανε το σινγκλ "She's Lonely", το οποίο συμπεριλήφθηκε στην ταινία Αναζητώντας τον κύριο Γκούντμπαρ μαζί με το "She Wants to (Get on Down)". Στη διάρκεια των επόμενων τριών ετών, κυκλοφορούσε ένα άλμπουμ κάθε χρόνο: Naked & Warm (1976), Menagerie (1977) και 'Bout Love (1978). 

Λόγω προβλημάτων με την Columbia και αδυναμίας έγκρισης τραγουδιών για το άλμπουμ του, αποφάσισε να επικεντρωθεί σε συμμετοχικά πρότζεκτ από το 1977 έως το 1985, όπως το "Just the Two of Us", με τον σαξοφωνίστα της τζαζ Γκρόβερ Ουάσινγκτον Τζούνιορ, το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1981.  Το τραγούδι κέρδισε βραβείο Γκράμι Καλύτερου Τραγουδιού R&B.  Στη συνέχεια, ο Γουίδερς κυκλοφόρησε το "Soul Shadows" με τους Crusaders και το "In the Name of Love" με τον Ραλφ Μακντόναλντ.  Το τελευταίο προτάθηκε για βραβείο Γκράμι φωνητικής ερμηνείας. 

Το 1982, ο Γουίδερς ήταν τραγουδιστής στο άλμπουμ Dreams in Stone του Γάλλου τραγουδιστή Μισέλ Μπερζέ. Αυτός ο δίσκος περιελάμβανε μια σύνθεση που συνέγραψε και τραγούδησε ο Γουίδερς, το "Apple Pie"  ένα αισιόδοξο ντίσκο τραγούδι για τη Νέα Υόρκη. 

Το 1985 κυκλοφόρησε το Watching You, Watching Me, το οποίο περιελάμβανε το R&B σινγκλ "Oh, Yeah!", που είχε μπει στο Top 40, και τερμάτισε την επιχειρηματική συνεργασία του Γουίδερς με την Columbia Records. Ο Γουίδερς δήλωσε σε συνεντεύξεις ότι πολλά από τα τραγούδια που εγκρίθηκαν για το άλμπουμ - συγκεκριμένα, δύο από τα τρία πρώτα σινγκλ που κυκλοφόρησαν - ήταν τα ίδια τραγούδια που είχαν απορριφθεί το 1982, συμβάλλοντας σημαντικά στην οκταετή παύση μεταξύ των άλμπουμ.  Ο Γουίδερς δήλωσε επίσης ότι ήταν απογοητευτικό να βλέπει τη δισκογραφική του εταιρεία να κυκλοφορεί ένα άλμπουμ για τον ηθοποιό Mr. T, ενώ εμπόδιζε τον ίδιο, που ήταν τραγουδοποιός, να κυκλοφορήσει το δικό του. Το 1985,περιόδευσε με την Τζένιφερ Χόλιντεϊ για να προωθήσει αυτό που θα ήταν το τελευταίο του στούντιο άλμπουμ. 

Η περιφρόνηση του Γουίδερς για τα στελέχη της Columbia που προσπαθούσαν να ασκήσουν έλεγχο στον ήχο του για να πουλήσουν περισσότερα άλμπουμ έπαιξε ρόλο στην απόφασή του να μην ηχογραφήσει και να μην υπογράψει ξανά συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρεία μετά το 1985. Αυτό ουσιαστικά έβαλε τέλος στην καριέρα του ως ερμηνευτή, αν και κυκλοφόρησαν ρεμίξ της προηγουμένως ηχογραφημένης μουσικής του πολύ μετά τη «συνταξιοδότησή» του.      Βρίσκοντας την επιτυχία στα 32 του, είπε ότι κοινωνικοποιήθηκε ως «κανονικός άνθρωπος» που είχε ζωή πριν από τη μουσική, οπότε δεν ένιωθε την έμφυτη ανάγκη να συνεχίσει να ηχογραφεί όταν έπαψε να τα πηγαίνει καλά με τη μουσική βιομηχανία.  Όταν έφυγε από τη μουσική βιομηχανία, είπε ότι δεν του έλειπαν οι περιοδείες και οι ζωντανές εμφανίσεις και δεν μετάνιωσε που άφησε πίσω τη μουσική.  

 Καριέρα μετά την Columbia 
Το 1988, κυκλοφόρησε μια νέα έκδοση του "Lovely Day" από το άλμπουμ Menagerie του 1977, με τίτλο "Lovely Day (Sunshine Mix)". Η αρχική κυκλοφορία είχε φτάσει στο νούμερο 7 στο Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές του 1978, ενώ η επανακυκλοφορία ανέβηκε στο νούμερο 4. 

Στα 30ά ετήσια βραβεία Γκράμι το 1988, ο Γουίδερς κέρδισε βραβείο Γκράμι Καλύτερου Τραγουδιού Rhythm and Blues ως στιχουργός για την επανηχογράφηση του "Lean on Me". Αυτή ήταν η ένατη υποψηφιότητα για Γκράμι και η τρίτη νίκη του Γουίδερς.  Ο Γουίδερς συνέβαλε με δύο τραγούδια στην κυκλοφορία του Τζίμι Μπάφετ το 2004, στο License to Chill. Μετά τις επανεκδόσεις των Still Bill στις 28 Ιανουαρίου 2003 και Just As I Am στις 8 Μαρτίου 2005, υπήρξαν εικασίες για ακυκλοφόρητο υλικό που θα κυκλοφορούσε ως νέο άλμπουμ.  Το 2006, η Sony Music επέστρεψε τις ακυκλοφόρητες κασέτες του Γουίδερς.  Το 2007, το "Lean on Me" εισήχθη στο Grammy Hall of Fame. 

Στα 56α ετήσια βραβεία Γκράμι το 2014, το Bill Withers: The Complete Sussex & Columbia Albums Collection, ένα σετ εννέα δίσκων που περιείχε τα οκτώ στούντιο άλμπουμ του Γουίδερς καθώς και το ζωντανό άλμπουμ του Live at Carnegie Hall, έλαβε βραβείο Γκράμι Καλύτερου Ιστορικού Άλμπουμ (και το μοιράστηκε με το Charlie Is My Darling – Ireland 1965 των Rolling Stones). Το βραβείο απονεμήθηκε στον Λίο Σακς, ο οποίος έκανε την παραγωγή της συλλογής, και στους ηχολήπτες. 
εναλλ.=Withers standing before a small crowd in a suit|μικρογραφία|Ο Γουίδερς στο Rock and Roll Hall of Fame το 2015
Το 2005, ο Γουίδερς εισήχθη στο Songwriters Hall of Fame.  Τον Απρίλιο του 2015, εισήχθη στο Rock and Roll Hall of Fame από τον Στίβι Γουόντερ. Ο ίδιος είπε για την τιμή αυτή: «Σε όσα λίγα τραγούδια έγραψα στη διάρκεια της σύντομης καριέρας μου, δεν υπάρχει είδος μουσικής στο οποίο δεν τα ηχογράφησε κάποιος. Δεν είμαι βιρτουόζος, αλλά κατάφερα να γράψω τραγούδια με τα οποία ο κόσμος μπορούσε να ταυτιστεί. Δεν νομίζω ότι τα έχω πάει άσχημα για κάποιον από το Σλαμπ Φορκ της Δυτικής Βιρτζίνια».   Την ίδια χρονιά, πραγματοποιήθηκε συναυλία προς τιμήν του στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης με τους Αλόε Μπλακ, Εντ Σίραν, Dr. John, Μάικλ Μακντόναλντ και Άντονι Χάμιλτον. Η συναυλία αναδημιούργησε το άλμπουμ συναυλιών του Γουίδερς Live at Carnegie Hall (1973), μαζί με άλλο υλικό του. Ο Γουίδερς ήταν παρών και μίλησε για λίγο στη σκηνή.  

Τον Φεβρουάριο του 2017, εμφανίστηκε στην εκπομπή MSNBC της Τζόι Ράιντ για να μιλήσει για την προσφυγική κρίση καθώς και για το πολιτικό κλίμα στην Αμερική. 

 Ντοκιμαντέρ Still Bill 
Το 2009, το ντοκιμαντέρ Still Bill, διερεύνησε τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη μουσική βιομηχανία και έδωσε την εικόνα ενός ολοκληρωμένου μουσικού και ανθρώπου. Ο κριτικός Ρότζερ Ίμπερτ είπε: «[Ο Γουίδερς] εξακολουθεί να ζει και να επιβιώνει ως ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Το Still Bill αφορά έναν άνθρωπο που έφτασε στην κορυφή των τσαρτ, έφυγε από όλα αυτά το 1985 και είναι χαρούμενος που το έκανε». 

 Κληρονομιά 
εναλλ.=Vinyl copy of "Lean On Me" by Bill Withers|δεξιά|μικρογραφία|Αντίγραφο βινυλίου του "Lean On Me" του Μπιλ Γουίδερς
Ο Γουίδερς είναι γνωστός για τα «απαλά» βαρύτονα φωνητικά του και τις πλούσιες σόουλ ενορχηστρώσεις του.  Έγραψε μερικά από τα πιο πολυδιασκευασμένα τραγούδια της δεκαετίας του 1970, όπως τα «Lean on Me» και «Ain't No Sunshine».  Το πρώτο μπήκε στο Billboard Hot 100 σε πολλαπλές εκδόσεις, ανάμεσα στις οποίες η διασκευή των Club Nouveau το 1987.  Με το «Lovely Day», σημείωσε ρεκόρ για τη μεγαλύτερη σε διάρκεια νότα σε αμερικανική επιτυχία, διατηρώντας ένα υψηλό Μι επί 18 δευτερόλεπτα. 

Οι συντάκτες της εφημερίδας The Guardian θεώρησαν τα τραγούδια του Γουίδερς «από τα πιο αγαπημένα στο αμερικανικό ρεπερτόριο», αναφέροντας ότι «το 'Ain't No Sunshine' θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα τραγούδια χωρισμού όλων των εποχών, ενώ το 'Lean on Me' [είναι] μια ωδή στην υποστηρικτική δύναμη της φιλίας...».  Για την ίδια εφημερίδα, ο Άλεξ Πετρίδης παρατήρησε ότι «[ο Γουίδερς] αποσύρθηκε νωρίς έχοντας κατακτήσει την γκόσπελ, τη φανκ, την μπλουζ, την ντίσκο και άλλα».  Στο περιοδικό Rolling Stone, ο Άντι Γκριν σημείωσε ότι πολλά τραγούδια του «είναι ενσωματωμένα στην κουλτούρα και έχουν διασκευαστεί αμέτρητες φορές». 

Γράφοντας για την εφημερίδα New York Times, ο Τζοβάνι Ρουσονέλο θεωρεί τον Γουίδερς «τραγουδιστή γεμάτο ψυχή με το χάρισμα να γράφει διακριτικά κλασικά κομμάτια», προσθέτοντας, «ο απόλυτος δημιουργός επιτυχιών, είχε μια έμφυτη αίσθηση του τι θα μπορούσε να κάνει ένα τραγούδι αξέχαστο... Τελικά, ο Γουίδερς μας υπενθύμισε ότι η καθημερινότητα είναι η πιο ουσιαστική: δουλειά, οικογένεια, αγάπη, απώλεια».  Ένα άρθροτου περιοδικού Billboard θεωρεί τον Γουίδερς «από τους πιο σεβαστούς τραγουδοποιούς της R&B/σόουλ μουσικής».  Το ίδιο περιοδικό, αναγνωρίζει ότι «η κληρονομιά του Γουίδερς έχει ακμάσει τις δεκαετίες που ακολούθησαν, χάρη σε μια ποικιλία καλλιτεχνών που έχουν διασκευάσει/σαμπλάρει τραγούδια του ή τον έχουν αναφέρει ως σημαντική επιρροή». 

Ο μουσικός και μουσικός δημοσιογράφος Questlove αναφέρθηκε στο άλμπουμ του Γουίδερς +'Justments (1974) ως «ένα ημερολόγιο [...] [ήταν] μια ματιά στη ζωή του πριν από τα ριάλιτι σόου. Λάβετε υπόψη ότι αυτό συνέβη χρόνια πριν το κάνει ο Μάρβιν Γκέι με το Here, My Dear».  Ο Μπράιαν Γουίλσον των Beach Boys τον χαρακτήρισε «τραγουδοποιό κάθε τραγουδοποιού».  Οι μουσικοί Σαντέ,  D'Angelo,  Τζάστιν Τίμπερλεϊκ,  Τζον Λέτζεντ  και Εντ Σίραν  έχουν αποδώσει μουσική έμπνευση στον Γουίδερς.

Η μουσική του Γουίδερς έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως ως σαμπλ από καλλιτέχνες της χιπ χοπ και της ποπ μουσικής, όπως οι Basehead, Blackstreet, Κέντρικ Λαμάρ, DMX, Τούπακ Σακούρ, Τζένιφερ Λόπεζ και Aaliyah. 

Το 2023, το περιοδικό Rolling Stone κατέταξε τον Γουίδερς στην 106η θέση στη λίστα του με τους 200 Μεγαλύτερους Τραγουδιστές Όλων των Εποχών.  Το Εθνικό Μητρώο Ηχογραφήσεων της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου ενέταξε το "Ain't No Sunshine" στη λίστα με τις 25 ηχογραφήσεις του 2024.

Τον Σεπτέμβριο του 2025, ο Γουίδερς επιλέχθηκε για ένταξη στο National Rhythm and Blues Hall of Fame και εισήχθη τον Οκτώβριο. 

 Προσωπική ζωή 
εναλλ.=Bill onstage hugging his daughter and speaking into a microphone|μικρογραφία|Ο Γουίδερς με την κόρη του Κόρι σε μια συναυλία-αφιέρωμα το 2008
Ο Γουίδερς παντρεύτηκε την ηθοποιό Ντενίζ Νίκολας το 1973 στη διάρκεια της συμμετοχής της στην κωμική σειρά Room 222.  Χώρισαν το 1974. 

Το 1976, ο Γουίδερς παντρεύτηκε τη Μάρσια Τζόνσον. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Τοντ και την Κόρι.  Η Μάρσια τελικά ανέλαβε την άμεση διεύθυνση των εκδοτικών εταιρειών του, στις οποίες συμμετείχαν και τα παιδιά του όταν ενηλικιώθηκαν.  

Ο Γουίδερς πέθανε από καρδιακές επιπλοκές  σε νοσοκομείο του Λος Άντζελες στις 30 Μαρτίου 2020, σε ηλικία 81 ετών. Η οικογένειά του ανακοίνωσε τον θάνατό του τέσσερις ημέρες αργότερα.  

Αποτεφρώθηκε στο κρεματόριο του νεκροταφείου Forest Lawn στο Χόλιγουντ Χιλς. Η τέφρα του θάφτηκε σε ανώνυμο τάφο. 

 Δισκογραφία 

 Στούντιο άλμπουμ

 Just as I Am (1971)
 Still Bill (1972)
 +'Justments (1974)
 Making Music (1975)
 Naked & Warm (1976)
 Menagerie (1977)
 'Bout Love (1978)
 Watching You, Watching Me (1985)

 Ζωντανά άλμπουμ

 Live at Carnegie Hall (1973)

 Συλλογές

 The Best of Bill Withers (1975)
 The Best of Bill Withers (1980)
 Bill Withers' Greatest Hits (1981)
 Lean on Me: The Best of Bill Withers (1994)
 The Best of Bill Withers: Lean on Me (2000)
 The Ultimate Bill Withers Collection (2000)
 Lovely Day: The Very Best of Bill Withers (2005)
 Ain't No Sunshine: The Best of Bill Withers (2008)
 Playlist: The Very Best of Bill Withers (2009)
 The Essential Bill Withers (2013)

 Παραπομπές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 



 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 




 Biography at Soultracks.com


Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Κατηγορία:Αμερικανοί αγγλικής καταγωγής
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις