Μενία των Λομβαρδών

Η Μενία (π. 500) ήταν η βασίλισσα των Θουριγγίων εκ γάμου, και η παλαιότερη κατονομαζόμενη πρόγονος τής δυναστείας των Γκαουζιδών των Λομβαρδών. Έγινε θρυλική προσωπικότητα μετά το τέλος της, συνδεδεμένη στενά με τον χρυσό και τον πλούτο.

Μόνο ένα άλλο άτομο είναι γνωστό με το όνομα Μενία, από ένα πολύπτυχο τού 9ου αι. τής Μονής τού Σαιν-Ρεμί. Στην προέλευσή του είναι πιθανώς γερμανικό όνομα, που σημαίνει κολάρο, δαχτυλίδι ή περιδέραιο και κατ' επέκταση θησαυρό. 

μικρογραφία|Η Μενία και η Φενία, από το θρυλικό Ισλανδικό Grottasöngr.

Ο γάμος τής Μενίας καταγράφεται μόνο στο Historia Langobardorum codex Gothani. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, ήταν σύζυγος τού βασιλιά Πίσσα, που συνήθως αναγνωρίζεται ως Μπισίνος, βασιλιάς των Θουριγγίων.  Η ίδια πηγή και τα άλλα Λομβαρδικά χρονικά καθιστούν τον Μπισίνο πατέρα τής Ραϊκούνδας, πρώτης συζύγου τού Βάχο βασιλιά των Λομβαρδών. Πιθανώς ήταν κόρη τής Μενίας. Φραγκικές πηγές, όπως ο Βενάντιος Φορτουνάτος, καθιστούν τον Μπισίνο πατέρα των τριών αδελφών που κυβέρνησαν τη Θουριγγία τη δεκαετία τού 520: τού Ερμαναφρίδου, τού Μπερτάχαρ (πατέρα τής Αγίας Ραδεγούνδης) και τού Μπαντέρικ. Μερικές φορές θεωρούνται γιοι τής Μενίας, ή αλλιώς γιοι τής Μπασίνας, η οποία αποκαλείται σύζυγος τού Μπισίνου από τον Φράγκο ιστορικό Γρηγόριο τής Τουρ.  Πολλοί μελετητές, ωστόσο, απορρίπτουν τον γάμο τού Μπισίνου με τη Μπασίνα ως ανιστόρητο, αφήνοντας τη Μένια ως τη μόνη γνωστή σύζυγό του. 

Μέσω σχέσης με έναν ανώνυμο άνδρα τής οικογένειας των Γκαουζιδών —έναν Γαύσο, ίσως Γεάτο, σύμφωνα με την Historia Langobardorum— ήταν η μητέρα τού Αυδοΐνου, βασιλιά των Λομβαρδών από το 546.  Είχε επίσης μία κόρη, από την οποία κατάγονταν οι μετέπειτα δούκες τού Φρίουλι.  Ο Αυδοΐνος ήταν με τη σειρά του πατέρας τού Αλβοΐνου, ο οποίος οδήγησε τούς Λομβαρδούς στην Ιταλία.

Ως πρόγονος τής Λομβαρδικής βασιλικής οικογένειας, η Μενία φαίνεται να εισήλθε στην προφορική παράδοση και από εκεί σε διάφορες γερμανικές επικές παραδόσεις, όπως η Ισλανδική Ποιητική Έδδα. Είναι μία γίγαντας που αλέθει χρυσό στο Grottasöngr και στο Sigurðarkviða hin skamma, το όνομά της είναι μέρος ενός kenning (Meni góð, "τα αγαθά τής Μενίας"), που σημαίνει χρυσός.  Εμφανίζεται επίσης στη βυζαντινή παράδοση. Στον ελληνικό Βίο τού Αγίου Παγκράτιου τής Ταορμίνας, είναι η σύζυγος τού Λομβαρδού Ρεμάλδου, ο οποίος σκοτώνει τη μητέρα τού Ταύρου και στη συνέχεια τον παντρεύεται. Μαθαίνει αλχημεία και μετατρέπει τα βασικά μέταλλα σε χρυσό. Ολόκληρος ο θρύλος χρησιμοποιείται για να εξηγήσει πώς πήρε το όνομά της η πόλη της Ταορμίνας (Ταυρομένιον). 

 Αναφορές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 
 Wolfram Brandes: Thüringer/Thüringerinnen in byzantinischen Quellen. Στο: Helmut Castritius ua (Hrsg.): Die Frühzeit der Thüringer (= Reallexikon der Germanischen Altertumskunde. Ergänzungsband 63). Walter de Gruyter, Βερολίνο 2009, , Σ. 316–319.
 Jörg Jarnut: Thüringer und Langobarden im 6. und beginnenden 7. Jahrhundert. Στο: Helmut Castritius ua (Hrsg.): Die Frühzeit der Thüringer (= Reallexikon der Germanischen Altertumskunde. Ergänzungsband 63). Walter de Gruyter, Βερολίνο/Νέα Υόρκη 2009, , Σ. 279–290.
 Wilhelm Heizmann, Matthias Springer, Claudia Theune-Vogt, Jürgen Udolph: Thüringer. Στο: Reallexikon der Germanischen Altertumskunde (RGA). 2. Auflage. Band 30, Walter de Gruyter, Βερολίνο / Νέα Υόρκη 2005, , Σ. 519–544.
 Jörg Jarnut: Gausus. Στο: Reallexikon der Germanischen Altertumskunde (RGA). 2. Auflage. Band 10, Walter de Gruyter, Βερολίνο / Νέα Υόρκη 1998, , Σ. 484–485.
 Aleksandr Nikolaeviҫ Veselovskij: Iz istorija romana i povesti, II. Epizod o Tavr i Menii v apokruficekoj jitii sv. Pankratija. Στο: Sbornik otdelenija russkago jazyka i slovesnosti Imperatorskoj Akademii Nauk. Band 40. Sankt Petersburg 1886, S. 65–80 (archive.org).

Κατηγορία:Θουριγγία