IS-7

Το IS-7 (εσωτερικά ονομαζόμενο «Αντικείμενο 260») ήταν σοβιετικό βαρύ άρμα μάχης. Η ανάπτυξη του ξεκίνησε το 1945, όμως παρέμεινε στο στάδιο του πρωτοτύπου καθώς επιλέχθηκε το T-10.

 Σχεδιασμός και ανάπτυξη 
Ο σχεδιασμός του βαρέος άρματος IS-7 ξεκίνησε το 1945 στο Λένινγκραντ το 1945, από ομάδα με επικεφαλής τον Νικολάι Φεντόροβιτς Σασμούριν. Με βάρος 68 τόνων, ισχυρή θωράκιση και το μακρύκανο πυροβόλο S-70 των 130 mm, ήταν το μεγαλύτερο και βαρύτερο μέλος της οικογένειας αρμάτων IS.

Η θωράκιση είχε σχεδιαστεί με τρόπο παρόμοιο με του IS-3, διατηρούσε τη διαμόρφωση μετωπικής θωράκισης τύπου «λόγχης», πάχους 150 mm και κλίσης 65°. Μπορούσε να αντέξει πλήγματα από το γερμανικό Jagdtiger που διέθετε το 12.8 cm Pak 44 από απόσταση έως και ενός χιλιομέτρου. Η πλευρική θωράκιση ήταν επίσης 150 mm στο άνω τμήμα και 100 mm στο κάτω. Το ασπίδιο του πυροβόλου είχε πάχος 350 mm και του ίδιου του πύργου κυμαινόταν μεταξύ 240–250 mm με κλίση 50–60 μοιρών. Όταν δεχόταν μετωπικό πλήγμα, η έντονη γωνία της προβολής της «λόγχης» αύξανε σημαντικά την πιθανότητα αναπήδησης του βλήματος. Έτσι, η προστασία μπορούσε να ενισχυθεί χωρίς την ανάγκη υπερβολικής χρήσης υλικών. Ωστόσο, αν το σημείο αυτό δεχόταν βολές υπό γωνία, η αποτελεσματικότητα μειωνόταν.

Το πυροβόλο S-70 ήταν μετατροπή ναυτικού πυροβόλου και έβαλλε διατρητικό βλήμα βάρους περίπου 33 kg με ταχύτητα περίπου 900 m/s. Ο μηχανισμός γέμισης του πυροβόλου ήταν ένας υποβοηθούμενος μηχανισμός φόρτωσης με σύστημα ταινιοφόρου μεταφοράς. Διατηρούσε έξι έτοιμα προς χρήση βλήματα τα οποία στη συνέχεια έπρεπε να επαναγεμιστούν. Τα πυρομαχικά αποτελούνταν από δύο μέρη: το βλήμα και την προωθητική γόμωση.

Παρά το βάρος του, το άρμα ήταν εύκολο στον χειρισμό χάρη στα πολυάριθμα υδραυλικά βοηθήματα. Οι γεμιστές σημείωναν ότι το IS-7 ήταν άνετο και ότι ο αυτόματος γεμιστής ήταν εύχρηστος. Μπορούσε επίσης να επιτύχει τελική ταχύτητα 60 km/h χάρη στον πετρελαιοκινητήρα των 1.050 hp, προσδίδοντάς του αναλογία ισχύος προς βάρος 15,4 hp/τόνο, υψηλότερη από αυτή των περισσότερων σύγχρονών του μέσων αρμάτων. Η θωράκιση του άρματος δεν ήταν μόνο ανθεκτική στα πλήγματα των Jagdtiger αλλά άντεχε ακόμη και σε πλήγματα του δικού του πυροβόλου. Για άγνωστους λόγους —πιθανότατα λόγω των σημαντικών προβλημάτων που προέκυπταν εξαιτίας του μεγάλου βάρους του (γέφυρες, σιδηροδρομικές μεταφορές· κανένα σοβιετικό/ρωσικό άρμα που τέθηκε σε υπηρεσία αργότερα δεν ξεπέρασε τους 55 τόνους) — το IS-7 δεν εντάχθηκε ποτέ σε παραγωγή. Οι εργασίες πάνω στο IS-7 διακόπηκαν στις 18 Φεβρουαρίου 1949.

 Δείτε επίσης 
 οικογένειας αρμάτων IS
 KV-1
 T-10
 ISU-152
 ISU-122

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Σοβιετικά άρματα μάχης