Ντάτσα

Η ντάτσα (λευκορωσικά, ουκρανικά και , [ˈdatɕə]) είναι μια εποχιακή ή μόνιμη δεύτερη κατοικία, που συχνά βρίσκεται στα περίχωρα μετασοβιετικών χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας. Ένα εξοχικό κότατζ (ρωσικά: коттедж / kottedzh) ή καλύβα, που χρησιμεύει ως κύρια ή μοναδική κατοικία μιας οικογένειας ή ως βοηθητικό κτίριο, δεν θεωρείται ντάτσα, αν και ορισμένες ντάτσες έχουν πρόσφατα μετατραπεί σε κατοικίες για όλο το χρόνο και αντίστροφα.

 Προέλευση 
Το ουσιαστικό «ντάτσα», που προέρχεται από το ρήμα «νταβάτ» (δίνω), αρχικά αναφερόταν σε γη, που παραχωρούσε ο τσάρος στους ευγενείς του. Πράγματι, η ντάτσα κατά τη σοβιετική εποχή είναι παρόμοια με την εδαφική έκταση σε ορισμένες δυτικές χώρες, ένα κομμάτι γης που παραχωρείται, συνήθως δωρεάν, στους πολίτες από την τοπική αυτοδιοίκηση για κηπουρική ή καλλιέργεια λαχανικών για προσωπική κατανάλωση. Με την πάροδο του χρόνου, το όνομα της γης εφαρμόστηκε στο κτίριο που βρίσκεται πάνω σε αυτήν. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι ιδιοκτήτες κατοικούν στις ντάτσες τους για ένα μέρος του έτους και τις νοικιάζουν σε κατοίκους των πόλεων ως εξοχικά. Οι άνθρωποι, που ζουν σε ντάτσες, ονομάζονται στην καθομιλουμένη ντάτσικι (). Ο όρος συνήθως αναφέρεται όχι μόνο σε κατοίκους εξοχικών σπιτιών, αλλά και σε έναν ιδιαίτερο τρόπο ζωής. Λέγεται συχνά ότι ο ρωσικός όρος δεν έχει ακριβές αντίστοιχο στα αγγλικά.

Οι ντάτσες είναι συνηθισμένες στη Ρωσία και είναι επίσης ευρέως διαδεδομένες στα περισσότερα μέρη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και σε ορισμένες χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ. Έρευνες το 1993-1994 δείχνουν ότι περίπου το 25% των ρωσικών οικογενειών, που ζουν σε μεγάλες πόλεις, είχαν ντάτσες. Οι περισσότερες βρίσκονται σε αποικίες και αγροτεμάχια κοντά σε μεγάλες πόλεις. Αυτές οι συστάδες υπάρχουν από τη σοβιετική εποχή και αποτελούνται από πολλά μικρά οικόπεδα. Αρχικά προορίζονταν μόνο ως χώροι αναψυχής των κατοίκων των πόλεων και για την καλλιέργεια μικρών κήπων για τροφή.

Οι ντάτσες προήλθαν από μικρά εξοχικά κτήματα που δόθηκαν ως δώρο από τον τσάρο και έκτοτε είναι δημοφιλείς μεταξύ της ρωσικής ανώτερης και μεσαίας τάξης. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, πολλές ντάτσες ήταν κρατικές και δόθηκαν στον λαό. Η κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας εξακολουθεί να κατέχει κρατικές ντάτσες (), που χρησιμοποιούνται από τον πρόεδρο και άλλους αξιωματούχους. Ήταν εξαιρετικά δημοφιλείς στη Σοβιετική Ένωση.

Καθώς οι κανονισμοί περιόριζαν αυστηρά το μέγεθος και τον τύπο των εξοχικών κτιρίων για τους απλούς ανθρώπους κατά τη σοβιετική περίοδο, επιτρεπόμενα χαρακτηριστικά όπως μεγάλες σοφίτες ή βεράντες έγιναν εξαιρετικά διαδεδομένα και συχνά υπερμεγέθη. Κατά την περίοδο από τη δεκαετία του '60 έως το 1985, οι νομικοί περιορισμοί ήταν ιδιαίτερα αυστηροί: μόνο μονώροφες εξοχικές κατοικίες χωρίς μόνιμη θέρμανση και με χώρους διαβίωσης λιγότερους από 25 τετραγωνικά επιτρέπονταν ως δεύτερες κατοικίες (αν και παλαιότερες ντάτσες που δεν πληρούσαν αυτές τις απαιτήσεις συνέχισαν να υπάρχουν). Τη δεκαετία του '80, οι πολεοδόμοι χαλάρωσαν τους κανόνες και από το 1990 όλοι αυτοί οι περιορισμοί έχουν καταργηθεί. Από το 2019, περίπου το 62% των Ρώσων επισκέπτονται εξοχικές κατοικίες το καλοκαίρι.

 Ιστορία 

 Προέλευση 
μικρογραφία|Μια εξοχική κατοικία κοντά στη Μόσχα, 1917
μικρογραφία|Μια παλιά ντάτσα κοντά στην Αγία Πετρούπολη
Οι πρώτες ντάτσες στη Ρωσία άρχισαν να εμφανίζονται κατά τον 17ο αιώνα, αρχικά αναφερόμενες σε μικρά κτήματα στη χώρα που δίνονταν σε πιστούς υποτελείς από τον τσάρο. Στα αρχαϊκά ρωσικά, η λέξη ντάτσα σημαίνει κάτι δεδομένο, από το ρήμα "дать" [dat'] - "δίνω".

Κατά την Εποχή του Διαφωτισμού, η ρωσική αριστοκρατία χρησιμοποιούσε τις ντάτσες της για κοινωνικές και πολιτιστικές συγκεντρώσεις, οι οποίες συνήθως συνοδεύονταν από χορούς μεταμφιέσεων και επιδείξεις πυροτεχνημάτων. Η έλευση της Βιομηχανικής Επανάστασης στη Ρωσία επέφερε ραγδαία αύξηση του αστικού πληθυσμού και οι πλούσιοι κάτοικοι των πόλεων επιθυμούσαν όλο και περισσότερο να ξεφύγουν από τις έντονα μολυσμένες πόλεις, τουλάχιστον προσωρινά.

Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, η ντάτσα έγινε ένα αγαπημένο καλοκαιρινό καταφύγιο για τις ανώτερες και μεσαίες τάξεις της ρωσικής κοινωνίας. Κατά την τσαρική εποχή, οι ντάτσες είχαν την τάση να έχουν κήπους αναψυχής, αλλά δεν χρησιμοποιούνταν πολύ για την καλλιέργεια τροφίμων. Ο Μαξίμ Γκόρκι έγραψε μια νουβέλα με τίτλο Ντατσνίκι (1885), για νεόνυμφους κατοίκους της πόλης, που ζούσαν μια «απλή» καλοκαιρινή ζωή με περιπάτους στην εξοχή.

 Σοβιετική Ένωση 
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση, οι περισσότερες ντάτσες εθνικοποιήθηκαν. Μερικές μετατράπηκαν σε εξοχικές κατοικίες για εργάτες εργοστασίων, ενώ άλλες, συνήθως καλύτερης ποιότητας, διανεμήθηκαν μεταξύ των εξεχόντων αξιωματούχων του Κομουνιστικού Κόμματος και της νεοσύστατης πολιτιστικής και επιστημονικής ελίτ. Όλες οι ντάτσες, εκτός από λίγες, παρέμειναν στην ιδιοκτησία του κράτους και το δικαίωμα χρήσης τους συνήθως αναιρούνταν, όταν ένας ένοικος της ντάτσας απολυόταν ή έπεφτε σε δυσμένεια των ηγετών του κράτους. Η κατασκευή νέων απαιτούσε άδεια από ανώτερους αξιωματούχους και σπάνια χορηγούνταν κατά τα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι ανώτεροι Σοβιετικοί ηγέτες είχαν όλοι τις δικές τους ντάτσες και η αγαπημένη του Ιωσήφ Στάλιν ήταν στη Γκάγκρα της Αμπχαζίας. Νέες ντάτσες άρχισαν να κατασκευάζονται σε μεγαλύτερους αριθμούς κατά τη δεκαετία του '30 και άρχισαν να σχηματίζονται αποικίες για καλλιτέχνες, στρατιώτες ή διάφορες κατηγορίες κομματικών αξιωματούχων.

Υπήρχαν νόμιμοι περιορισμοί μεγέθους για τις ντάτσες κατά τη σοβιετική εποχή. Δεν έπρεπε να έχουν περισσότερα από 25 τετραγωνικά μέτρα χώρου διαβίωσης και να έχουν ύψος μόνο έναν όροφο. Για αυτόν τον λόγο, συνήθως είχαν μια στέγη κλειστού τύπου, η οποία θεωρούνταν από τις Αρχές απλώς μια μεγάλη σοφίτα, όχι δεύτερος όροφος. Συχνά κακώς εξοπλισμένες και χωρίς εσωτερική υδραυλική εγκατάσταση, αποτελούσαν ωστόσο μια λύση για εκατομμύρια οικογένειες της εργατικής τάξης, ώστε να έχουν το δικό τους είδος καλοκαιρινού καταφυγίου. Το να έχουν ένα κομμάτι γης προσέφερε επίσης την ευκαιρία στους κατοίκους των πόλεων να καλλιεργήσουν τα δικά τους φρούτα και λαχανικά.

Στα χρόνια πριν και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η καλλιέργεια κηπευτικών σε οικόπεδα με εξοχικές κατοικίες ήταν σημαντική λόγω της αποτυχίας του κεντρικά σχεδιασμένου σοβιετικού γεωργικού προγράμματος να παρέχει αρκετά φρέσκα προϊόντα. Πολλοί ιδιοκτήτες εξοχικών κατοικιών καλλιεργούσαν καλλιέργειες για την αγορά. Έκτοτε, η καλλιέργεια κηπευτικών καλλιεργειών έχει μικρότερη σημασία, αλλά εξακολουθεί να είναι ευρέως διαδεδομένη. Πολλοί Ρώσοι ιδιοκτήτες εξοχικών κατοικιών εξακολουθούν να θεωρούν την κηπουρική ως βασική αξία του πολιτισμού των ντάτσνικ. Λαμβάνοντας υπόψη τις ιστορικές ελλείψεις τροφίμων, είναι πολύ περήφανοι που καλλιεργούν τα δικά τους τρόφιμα αντί να τα αγοράζουν από ένα κατάστημα. 
μικρογραφία|Στερέωση εξοχικής κατοικίας σε συνεταιρισμό εξοχικής κατοικίας στα περίχωρα της Μόσχας, Ιούλιος 1993
μικρογραφία|Η οικογένεια ενός εργάτη του εργοστασίου Krasny Khimik στο Λένινγκραντ στη ντάτσα τους, Ιούλιος 1981
Η περίοδος μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο χαρακτηρίστηκε από μέτρια ανάπτυξη στην ανάπτυξη ντάτσας. Δεδομένου ότι δεν υπήρχε πραγματικός νόμος που να απαγόρευε την κατασκευή ντάτσας, οι άνθρωποι άρχισαν να καταλαμβάνουν αχρησιμοποίητα οικόπεδα κοντά σε πόλεις και κωμοπόλεις καλλιεργώντας κήπους και χτίζοντας υπόστεγα, καλύβες και πιο εξέχουσες κατοικίες, που χρησίμευαν ως ντάτσες. Με την πάροδο του χρόνου, ο αριθμός των καταπατητών αυξήθηκε και η κυβέρνηση δεν είχε άλλη επιλογή από το να αναγνωρίσει επίσημα το δικαίωμά τους στην ερασιτεχνική γεωργία.

Η νομοθεσία του 1955 εισήγαγε ένα νέο είδος νομικού προσώπου στο σοβιετικό νομικό σύστημα, μια εταιρική σχέση κηπουρών (, σανταβαντσέσκογιε ταβαρίσεστβο), παρόμοιο με τους κοινοτικούς κήπους σε άλλες χώρες. Η ένωση κηπουρών έλαβε το δικαίωμα μόνιμης χρήσης γης αποκλειστικά για γεωργικούς σκοπούς και άδεια σύνδεσης με δημόσια δίκτυα ηλεκτρικού ρεύματος και ύδρευσης. Το 1958, εισήχθη μια ακόμη μορφή οργάνωσης, ένας συνεταιρισμός για την κατασκευή εξοχικών κατοικιών (, ντάτσνο-στρόιτελνι κοοπερατίφ), ο οποίος αναγνώριζε το δικαίωμα ενός ατόμου να χτίσει ένα μικρό σπίτι στη γη, που είχε μισθώσει από την κυβέρνηση.

Η δεκαετία του '80 είδε την κορύφωση της άνθησης των εξοχικών κατοικιών, με σχεδόν όλες τις εύπορες οικογένειες - πάνω από το ένα τρίτο των οικογενειών στις αστικές περιοχές - να έχουν τη δική τους εξοχική κατοικία. Οι εξοχικές κατοικίες, που χτίστηκαν από τα τέλη της δεκαετίας του '80, είναι σημαντικά μεγαλύτερες από τις παλαιότερες, επειδή οι νόμιμοι περιορισμοί μεγέθους απελευθερώθηκαν και οι νέες περιοχές εξοχικών κατοικιών έγιναν χωράφια με σχετικά μεγάλα σπίτια σε μικροσκοπικά οικόπεδα. Οι εκτάσεις μεταξύ των γραμμών των εξοχικών κατοικιών είναι συνήθως αβελτίωτες ή βελτιωμένες με θρυμματισμένη πέτρα και στενές αρκετά, ώστε δύο αυτοκίνητα να μην μπορούν σχεδόν καθόλου να προσπεράσουν το ένα το άλλο.

Οι ντάτσες άρχισαν επίσης να εμφανίζονται και σε άλλες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, ειδικά στην Ανατολική Γερμανία (ακόμη και μετά την επανένωση της Γερμανίας), καθώς και στην Τσεχοσλοβακία και τη Γιουγκοσλαβία.

 Μετασοβιετική εποχή 
Τη δεκαετία του '90, υπήρχε μεγάλη ανεργία στη Ρωσία και σε άλλα μετασοβιετικά κράτη και οι μισθοί στα εργοστάσια και τα ερευνητικά ιδρύματα που εξακολουθούσαν να λειτουργούν μερικές φορές δεν πληρώνονταν για πολλούς μήνες. Σε αυτές τις δύσκολες εποχές, οι πατάτες, που καλλιεργούνταν σε αγροτεμάχια, έσωσαν πολλούς ανθρώπους από την πείνα και τα φρούτα και τα μούρα βοήθησαν στην πρόληψη της ανεπάρκειας βιταμινών.

Λόγω της ραγδαίας αύξησης της αστικοποίησης στη Ρωσία, πολλά σπίτια σε χωριά πωλούνται αυτήν τη στιγμή για χρήση ως εξοχικές κατοικίες. Πολλά ρωσικά χωριά έχουν πλέον ντάτσνικι ως προσωρινούς κατοίκους. Ορισμένα χωριά έχουν μετατραπεί πλήρως σε οικισμούς ντάτσα, ενώ ορισμένοι παλαιότεροι οικισμοί ντάτσα συχνά μοιάζουν με πιο μόνιμα καταλύματα. Τα πλεονεκτήματα της αγοράς μιας ντάτσας σε ένα χωριό είναι συνήθως το χαμηλότερο κόστος, η μεγαλύτερη έκταση γης και οι μεγαλύτερες αποστάσεις μεταξύ των σπιτιών. Τα μειονεκτήματα μπορεί να περιλαμβάνουν υπηρεσίες κοινής ωφέλειας χαμηλότερης ποιότητας, λιγότερη ασφάλεια και συνήθως μεγαλύτερη απόσταση.

Τα μέσα μεταφοράς για να φτάσουν οι άνθρωποι στις ντάτσες τους, εκτός από τα αυτοκίνητα, είναι τα «υδάτινα τραμ», τα λεωφορεία και τα ηλεκτρικά τρένα. Λόγω του μεγάλου αριθμού ανθρώπων που ταξιδεύουν στις ντάτσες τα Σαββατοκύριακα (ειδικά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού), η κίνηση συνήθως συσσωρεύεται γύρω από τις μεγάλες πόλεις και τρένα και λεωφορεία είναι γεμάτα.

Οι ντάτσες έχουν αρχίσει να εμφανίζονται σε περιοχές της Βόρειας Αμερικής, που έχουν υψηλές συγκεντρώσεις μεταναστών από τη Ρωσία και την Ουκρανία. Ρώσοι και Ουκρανοί από τη Νέα Υόρκη, το Λονγκ Άιλαντ και το Νιου Τζέρσεϊ έχουν καταφύγει στις ρωσικού τύπου ντάτσες τους στα δάση της βόρειας Νέας Υόρκης, προκειμένου να αναδημιουργήσουν τις εμπειρίες ντάτσας που είχαν κατά τη σοβιετική εποχή.

 Κήποι εξοχικών σπιτιών 
μικρογραφία|Ένα από τα πολλά οικόπεδα ντάτσας γύρω από το Κστόβο, στην περιφέρεια Νίζνι Νόβγκοροντ
Τα οικόπεδα ντάτσας συνήθως δεν ξεπερνούν τα 600 τετραγωνικά μέτρα σε έκταση· σε ορισμένες περιπτώσεις πάνω από 1.200-1.500 τετραγωνικά μέτρα. Επομένως, είναι πολύ μικρά για να καλλιεργήσουν μεγάλη ποσότητα φρούτων και λαχανικών, επομένως μερικές φορές καλλιεργούνται και σε ξεχωριστά, ειδικά οικόπεδα σε κοντινή απόσταση. Κατά τη σοβιετική εποχή και μερικές φορές τώρα, τέτοια ειδικά οικόπεδα συχνά αποτελούνταν από τα αχρησιμοποίητα τμήματα γεωργικών εκτάσεων, που ανήκαν σε συλλογικές φάρμες. Πολλά μικρά οικόπεδα εξοχικών σπιτιών, ειδικά αυτά που αγοράστηκαν πρόσφατα, δεν χρησιμοποιούνται για μεγάλης κλίμακας καλλιέργεια φρούτων και λαχανικών. Αντίθετα, χρησιμοποιούνται συχνά για κηπουρική και φύτευση εξωτικών φυτών.

Λόγω των συνηθειών και του αντιληπτού υψηλού κόστους του καλού εξοπλισμού, ακόμη και σχετικά μεγάλα οικόπεδα καλλιεργούνται συχνά χειροκίνητα με τη χρήση εξοπλισμού όπως φτυάρι ή τσουγκράνα. Το φθινόπωρο, οι καλλιεργημένες πατάτες και άλλες καλλιέργειες συλλέγονται και μεταφέρονται στην πόλη, όπου αποθηκεύονται σε κελάρια, υπόστεγα (συνήθως βρίσκονται σε αχρησιμοποίητα οικόπεδα) ή σε ιδιωτικά γκαράζ αυτοκινήτων.

Πολλοί Ρώσοι προτιμούν να καλλιεργούν οι ίδιοι λαχανικά λόγω της ευρέως διαδεδομένης πεποίθησης για την υπερβολική χρήση αγροχημικών στα λαχανικά από τα σούπερ μάρκετ και τα παντοπωλεία, και το υψηλότερο κόστος των λαχανικών στα καταστήματα και τα παζάρια, ειδικά μεταξύ του ηλικιωμένου τμήματος του πληθυσμού. Επίσης, η καλλιέργεια τροφίμων είναι μια μακρόβια ρωσική παράδοση, που εφαρμόζεται ακόμη και από πολλούς εύπορους Ρώσους. Θεωρείται ως ένας τρόπος για να έχουν μια σύνδεση με τη γη, για να είναι αυτάρκεις και, για πολλούς, για να βρουν κάποια διαφυγή από μια καπιταλιστική οικονομία.

Ενώ ένα μεγάλο μέρος των Ρώσων των πόλεων καλλιεργεί κάποια λαχανικά στους κήπους των εξοχικών τους σπιτιών, η αντίληψη σε ορισμένα μέρη της κοινωνίας ότι οι Ρώσοι των πόλεων γίνονται ολοένα και πιο αυτάρκεις είναι μύθος και μόνο το 15% περίπου των λαχανικών καλλιεργείται από κατοίκους των πόλεων.

Τα πιο συνηθισμένα φρούτα στις ψυχρές εύκρατες περιοχές της Ρωσίας είναι το μήλο, η μαύρη σταφίδα, η κόκκινη σταφίδα, το φραγκοστάφυλο, το σμέουρο και η φράουλα (μερικές φορές και το ξινόκερασο, το δαμάσκηνο, το κεράσι, το αχλάδι, το ιπποφαές, το ακτινίδιο, η μαύρη αρώνια, η αγριοτριανταφυλλιά, η βερβερίδα, το αγιόκλημα, το βατόμουρο και το σταφύλι, αλλά πολλά από αυτά είναι είτε σπάνια είτε δεν είναι αρκετά ανθεκτικά και απαιτούν χειμερινή προστασία). Δημοφιλή λαχανικά και βότανα είναι η πατάτα, το αγγούρι, το κολοκυθάκι, η κολοκύθα, η ντομάτα, το καρότο, οι κόκκινες πιπεριές, το παντζάρι, το λάχανο, το κουνουπίδι, το ραπανάκι, το γογγύλι, το κρεμμύδι, το σκόρδο, ο άνηθος, ο μαϊντανός, το ραβέντι, η οξαλίδα, η παπαβέρα, η αγκινάρα, το χρένο και άλλα.

 Ελίτ ντάτσες 

 Γκοσντάτσα 
δεξιά|μικρογραφία|Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα και ο Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ στην ντάτσα του Μεντβέντεφ έξω από τη Μόσχα, το 2009
Οι κρατικές ντάτσες, που διατίθενται σε κυβερνητικούς αξιωματούχους, ακαδημαϊκούς, στρατιωτικό προσωπικό και άλλα πολύ σημαντικά πρόσωπα ονομάζονται «γκοσντάτσα» (), συντομογραφία του  γκοσουνταρστβέναγια ντάτσα — «κρατική ντάτσα». Στη σύγχρονη Ρωσία, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ακινήτων της Ρωσίας εξακολουθεί να κατέχει πολυάριθμα ακίνητα σε όλη τη χώρα, τα οποία μισθώνονται, συχνά με μη εμπορικούς όρους, σε κυβερνητικούς αξιωματούχους. Ο Πρόεδρος της Ρωσίας έχει επίσημες εξοχικές κατοικίες στο Νόβο-Ογκάριοβο και στο Ζαβίντοβο. Οι γκοσντάτσες στο Κομάροβο και το Περεντέλκινο, τη Ζούκοβκα, την Μπαρβίχα και το Ούσοβο και την Ρουμπλιόβκα στη Μόσχα κατοικούνται από πολλούς διανοούμενους και καλλιτέχνες της σοβιετικής εποχής. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει μια ντάτσα στον Καρελιανό Ισθμό, ως μέρος μιας συνεταιριστικής εταιρείας που ονομάζεται Ozero,  και μία στο Σότσι. 
αριστερά|μικρογραφία|Η ντάτσα του Μπόρις Παστερνάκ στο Περεντέλκινο, κοντά στη Μόσχα

 Σύγχρονες ελίτ ντάτσες 
Στη σύγχρονη εποχή, η άνοδος μιας νέας τάξης στη ρωσική κοινωνία (των «Νεορώσων») έχει προσθέσει μια νέα διάσταση στην έννοια της ντάτσας.

Με το κόστος κατασκευής να φτάνει συχνά τα εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, οι ντάτσες της ελίτ της χώρας δεν έχουν καμία σχέση με τις μικρές ντάτσες της σοβιετικής εποχής. Συγκρίσιμες σε μέγεθος και διακόσμηση με αρχοντικά και παλάτια, αποτελούν μια περίτεχνη επίδειξη κοινωνικής θέσης, πλούτου και δύναμης. Οι περισσότερες ντάτσες της ελίτ είναι κατασκευασμένες με τούβλα και σκυρόδεμα, σε αντίθεση με τις ντάτσες της μεσαίας τάξης, που είναι ως επί το πλείστον κατασκευασμένες με ξύλο.

Αυτά τα νέα σύμβολα ευημερίας σχεδιάζονται από επαγγελματίες αρχιτέκτονες, συνήθως σε εκλεκτικιστικό στυλ —το οποίο οι παλαιότεροι ντάτσνικ υποτιμούν ως αντανάκλαση των νεόπλουτων γούστων των ιδιοκτητών τους— και διαθέτουν επιδεικτικά αντικείμενα όπως μαρμάρινα αγάλματα, σιντριβάνια και εξωτικά φυτά. Μερικά διαθέτουν υπερσύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις, όπως εσωτερική πισίνα, πολλά γήπεδα τένις και στάβλους για άλογα αγώνων. Μερικά ιδιωτικά κτήματα έχουν ακόμη και μικρά δάση και λίμνες.

Πλούσιοι Ρώσοι έχουν επίσης αγοράσει πολλές από τις ντάτσες της αριστοκρατίας της τσαρικής εποχής, καθώς και ντάτσες καλλιτεχνών και διανοουμένων της σοβιετικής εποχής.

 Ντάτσες και εγκλήματα 
Η κλοπή δεν είναι ασυνήθιστη για τις ντάτσες. Συνήθως, οι ντάτσες είτε δεν επιβλέπονται είτε μόνο ένας φύλακας φροντίζει ολόκληρο το ακίνητο. Σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν αυτές τις κλοπές, οι ιδιοκτήτες συχνά παίρνουν όλα τα πολύτιμα αντικείμενα πίσω στα διαμερίσματά τους στην πόλη στο τέλος του καλοκαιριού. Συνήθως κλέβονται πιάτα, εργαλεία και ρούχα. Άστεγοι και εγκληματίες χρησιμοποιούν συχνά τις ντάτσες το φθινόπωρο και τον χειμώνα, όταν οι ιδιοκτήτες απουσιάζουν. Περιστασιακά, ανήλικοι βάζουν φωτιά σε ντάτσες χωρίς επίβλεψη για ψυχαγωγία.

Κλέφτες εισβάλλουν επίσης σε ντάτσες, με σκοπό να κλέψουν μη σιδηρούχα μέταλλα, όπως χρυσό, χαλκό και ασήμι. Αυτό συνέβη στον ηγέτη του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (LDPR), Ιγκόρ Λεμπέντεφ, το 2000. Δύο άνδρες εισέβαλαν στην ντάτσα του στην περιοχή Οντίντσοβο, μετά τους σταμάτησαν αστυνομικοί. Ο Τύπος της Αστυνομίας της Μόσχας ισχυρίζεται ότι οι συλλέκτες μη σιδηρούχων μετάλλων αποτελούν μεγάλο πρόβλημα για την περιοχή της Μόσχας και ότι προέρχονται από διάφορες κοντινές περιοχές.

Λόγω της αυξανόμενης διαδεδομένης χρήσης ναρκωτικών, παπαρούνες κλέβονται πλέον συχνότερα από τις ντάτσες. Γι' αυτό, η καλλιέργεια περισσότερων από δύο φυτών παπαρούνας θεωρείται πλέον έγκλημα. Το 2008, άγνωστοι άνδρες λήστεψαν 10 ντάτσες, συμπεριλαμβανομένης της διάσημης «Ζελιονάγια μπούντκα», που ανήκε στη διάσημη Ρωσίδα ποιήτρια Άννα Αχμάτοβα στον οικισμό Λίτφοντα στο Κομάροβο της Αγίας Πετρούπολης.

Το 2002, ο Αμερικανός πολίτης Γιακόφ Τιλίπμαν, ο οποίος εκπροσωπούσε τα συμφέροντα της «ομάδας Κρεμλιόφσκαγια», πυροβολήθηκε στον προστατευόμενο κηπευτικό σύλλογο «Γιάγκοντκα» στην Οπάλιχα στην περιοχή Κρασνογκόρσκ της Μόσχας. Το 2008, ληστές με στολές παραλλαγής σκαρφάλωσαν πάνω από έναν φράχτη και μπήκαν στη ντάτσα του τηλεοπτικού παρουσιαστή Αλεξάντρ Τσέκαλο στο Κρασνογκόρσκ, όπου οι συγγενείς του δέθηκαν και ληστεύτηκαν.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ντάτσα – τι σημαίνει για έναν Ρώσο;  
 Ρωσική Ντάτσα Συλλογή φωτογραφιών

Κατηγορία:Κοινωνία της Λευκορωσίας
Κατηγορία:Κοινωνία της Ουκρανίας
Κατηγορία:Κοινωνία της Ρωσίας
Κατηγορία:Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις