Not Alone Any More

Το "Not Alone Any More" είναι ένα τραγούδι του βρετανικο-αμερικανικού supergroup Traveling Wilburys από το άλμπουμ τους,Traveling Wilburys Vol.1 που κυκλοφόρησε το 1988. Το τραγούδησε ο Ρόι Όρμπισον και αποτελεί την κύρια συμβολή του στο άλμπουμ. Το τραγούδι γράφτηκε κυρίως από τον Τζεφ Λιν, αν και όλα τα μέλη του συγκροτήματος πιστώνονται ως τραγουδοποιοί.

Ο Λιν, ένας θαυμαστής του Όρμπισον για πολλά χρόνια, έγραψε το "Not Alone Any More" ως όχημα για το οπερατικό φωνητικό στυλ του τραγουδιστή. Το στιχουργικό θέμα της μοναξιάς του τραγουδιού θυμίζει τις σκοτεινές μπαλάντες του Όρμπισον των αρχών της δεκαετίας του 1960. Όταν κυκλοφόρησε, το τραγούδι θαυμάστηκε ιδιαίτερα από τους κριτικούς μουσικής. Με την εμπορική επιτυχία των Traveling Wilburys και την αναγνώριση την οποία έλαβε ο Όρμπισον μετά τον θάνατό του τον Δεκέμβριο του 1988, σηματοδότησε την πλήρη επιστροφή του από την ύφεση της καριέρας του που είχε βιώσει από τα μέσα της δεκαετίας του 1960.

 Παρασκήνιο 
Ο Τζορτζ Χάρισον και ο Τζεφ Λιν συζήτησαν για πρώτη φορά την ιδέα για τους Traveling Wilburys στις αρχές του 1987, όταν ηχογραφούσαν το άλμπουμ του Χάρισον, Cloud Nine. Ο Λιν επέλεξε τον Ρόι Όρμπισον ως πιθανό συμπαίκτη, ενώ η πρώτη επιλογή του Χάρισον ήταν ο Μπομπ Ντίλαν.   Αργότερα την ίδια χρονιά, ο Λιν άρχισε να εργάζεται στο Λος Άντζελες στο άλμπουμ του Όρμπισον, Mystery Girl.  Ως αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας, ο Όρμπισον, με τον οποίο ο Χάρισον είχε γίνει φίλος κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας των Beatles το 1963,  ενώθηκε με τους Χάρισον, Λιν, Ντίλαν και Τομ Πέτι στην ηχογράφηση του "Handle with Care" τον Απρίλιο του 1988.  Το τελευταίο προοριζόταν ως B-side για το επόμενο single του Χάρισον, αλλά τελικά οδήγησε στο σχηματισμό των Traveling Wilburys και στην απόφαση να ηχογραφήσουν ένα άλμπουμ μαζί.   Ο Μο Όστιν, το στέλεχος της δισκογραφικής εταιρείας το οποίο ενθάρρυνε τον Χάρισον να σχηματίσει το συγκρότημα, αργότερα είπε ότι, ενώ υπήρχε αμοιβαίος θαυμασμός μεταξύ όλων των συμμετεχόντων, «ο Ρόι Όρμπισον ήταν κάποιος που όλοι ειδωλοποιούσαν... ήταν ο Ρόι ο οποίος έδωσε στο έργο αυτή την ιδιαίτερη λάμψη από τα πρώτα χρόνια διαμόρφωσης της rock 'n' roll».

Το συγκρότημα διέθεσε δέκα ημέρες για τη σύνθεση και την αρχική ηχογράφηση των υπόλοιπων τραγουδιών για το άλμπουμ, λόγω των περιορισμών οι οποίοι επιβλήθηκαν από την προετοιμασία του Ντίλαν για την επανέναρξη των ζωντανών εμφανίσεών του  και από το πρόγραμμα περιοδειών που είχε ο Όρμπισον.   Τα τραγούδια γράφτηκαν γρήγορα, με όλα τα μέλη να έχουν ίσο δημιουργικό ρόλο,  και συχνά δουλεύοντας πάνω σε μια αρχική ιδέα ενός εκ των μελών.   Ο Λιν θυμήθηκε ότι η σύνθεση και η ηχογράφηση κάθε τραγουδιού ολοκληρώνονταν σε μία μέρα, που συνήθως τελείωνε με τον Όρμπισον να διασκεδάζει τους συναδέλφους του με ιστορίες για τον Έλβις Πρίσλεϊ και την Sun Records, όπου ο Όρμπισον είχε ξεκινήσει την ηχογραφική του καριέρα το 1956.  Αν και συνέβαλε λιγότερο από τους υπόλοιπους ως συγγραφέας,  ο Όρμπισον περιέγραψε τη διαδικασία συνεργασίας ως μια η οποία «δεν περιελάμβανε καθόλου εγωισμό... όλοι έριχναν κάτι εδώ και κάτι εκεί».  Η κύρια συμβολή του ως τραγουδιστής ήταν στο "Not Alone Any More". 

Ο Χάρισον είπε ότι δυσκολεύτηκαν αρκετά να γράψουν ένα τραγούδι το οποίο θα ταίριαζε στον Όρμπισον, δεδομένου ότι τα καλύτερα τραγούδια του από τη δεκαετία του 1960 περιελάμβαναν ασυνήθιστα στοιχεία στη σύνθεση και τη δομή τους.  Αρχικά, το "Not Alone Any More" ήταν «απλό πέρα από κάθε φαντασία», σύμφωνα με τον Λιν, και είχε μόνο τρεις συγχορδίες.  Στην ολοκληρωμένη του μορφή, το τραγούδι γράφτηκε κυρίως από τον Λιν.   Ο Πέτι θυμήθηκε το 2012: «[Το 'Not Alone Any More'] ήταν στην πραγματικότητα τραγούδι του Τζεφ και του Ρόι. Εννοώ, όλοι συνεισφέραμε από λίγο, αλλά στο τέλος, αυτοί το έλεγχαν αυτό ... οι υπόλοιποι από εμάς κάπως υποχωρήσαμε και τους αφήσαμε.» 

 Σύνθεση και στίχοι 
Η σύνθεση είναι σε Ρε μείζονα κλίμακα, με τους στίχους της να χρησιμοποιούν ένα μοτίβο συγχορδιών οι οποίες περιλαμβάνουν Ρε, Σι ελάσσονα, Φα ♯ ελάσσονα, Σολ και Λα. Στο τετράμετρο ορχηστρικό απόσπασμα το οποίο ανοίγει το τραγούδι, όμως, που στη συνέχεια επαναλαμβάνεται ως σύνδεσμος μεταξύ των δύο πρώτων στίχων, η συγχορδία Ρε ακολουθείται από μια αλλαγή σε Ντο. Η χρονική υπογραφή σε όλη τη διάρκεια είναι 4/4 και παίζεται σε μέτριο ρυθμό.

Οι στίχοι θυμίζουν το μελαγχολικό ρομαντικό ύφος το οποίο είναι βασικό χαρακτηριστικό του έργου του Όρμπισον.  Σύμφωνα με τον βιογράφο του Όρμπισον, Έλις Άμπερν: «[Το 'Not Alone Any More'] είναι μια παραλλαγή του θέματος των παλιών τραγουδιών του, σαν το 'Blue Angel'. Ένας ευαίσθητος εραστής προσφέρει σε μια γυναίκα συμπάθεια για την ερωτική της απογοήτευση και τον πόνο της, πιστεύοντας πως αυτό θα την κάνει να τον αγαπήσει. Εκείνη, παρόλα αυτά, έχει βρει έναν άλλο άντρα και δεν χρειάζεται πλέον έναν ώμο για να κλάψει».  Στην ερμηνεία του μουσικοκριτικού Τζιμ Μπεβίλια:Οι στίχοι είναι απλοί και ξεκάθαροι, η ιστορία ενός άντρα του οποίου η αμέλεια του κόστισε αληθινή αγάπη και του οποίου η άγνοια δεν τον αφήνει να πιστέψει ότι μπορεί ποτέ να βρει κάποιον νέο μέχρι να είναι πολύ αργά. Το τραγούδι πλαισιώνεται γύρω από τις αναμνήσεις του από τις προηγούμενες προβλέψεις της, καθεμία από τις οποίες επαληθεύεται με τον χειρότερο δυνατό τρόπο γι' αυτόν. "You always said that I'd come running to you in the end" (μετάφραση: «Πάντα έλεγες ότι θα επέστρεφα ξανά»), ξεκινά. "That I'd come running to you in the end" (μετάφραση: «Ότι στο τέλος θα ερχόμουν τρέχοντας σε σένα»). Και μετά: "You always said that I would know someday / Just how it feels when your love walks away" (μετάφραση: «Πάντα έλεγες ότι κάποια μέρα θα ήξερα / Πώς ακριβώς νιώθεις όταν η αγάπη σου φεύγει»). Ωστόσο, ακόμα και όταν παραδέχεται τον ρόλο του στην αναχώρησή της, δεν μπορεί να καταλάβει ότι έχει φύγει: "I let you down, I let you go / I lost you, how was I to know." (μετάφραση: «Σε απογοήτευσα, σε άφησα να φύγεις / Σε έχασα, πώς έπρεπε να το ήξερα»). Όταν ο αφηγητής παραδέχεται, "I never could see past yesterday" (μετάφραση: «Δεν μπορούσα ποτέ να δω πέρα από το χθες»), στον τελευταίο στίχο, τουλάχιστον βλέπει επιτέλους το λάθος των τρόπων του, αν και αυτό δεν μπορεί να του προσφέρει καμία παρηγοριά.

 Ηχογράφηση 
αριστερά|μικρογραφία|Ο Όρμπισον σε συναυλία στη Νέα Υόρκη το 1987
Οι Traveling Wilburys ηχογράφησαν το βασικό κομμάτι για το "Not Alone Any More" την περίοδο 7 μέχρι 16 Μαΐου του 1988  σε ένα αυτοσχέδιο στούντιο στο σπίτι του Ντέιβιντ A. Στιούαρτ στο Λος Άντζελες.  Τοποθετημένο στην κουζίνα, τα πέντε μέλη του συγκροτήματος έπαιζαν συνήθως ακουστικές κιθάρες,  συνοδευόμενα από ένα μηχανικό ντραμ. Ο Όρμπισον ηχογράφησε τα φωνητικά του σε ένα δωμάτιο στο σπίτι το οποίο είχε διατεθεί για τα φωνητικά του συγκροτήματος.   Το συγκρότημα εντυπωσιάστηκε από την ικανότητα του Όρμπισον ως τραγουδιστή.  Ο Λιν ανακάλεσε για τις ηχογραφήσεις: «Όλοι απλώς κάθονταν εκεί και έλεγαν, "Ουάου, είναι ο Ρόι Όρμπισον!"... Παρόλο που έχει γίνει φίλος σου και εσύ κάνεις παρέα, γελάς και πηγαίνεις για δείπνο, μόλις κάθεται πίσω από αυτό [το μικρόφωνο] και κάνει τη δουλειά του, ξαφνικά είναι ώρα για ανατριχίλα.»  Ο βιογράφος του Λιν, Τζον Βαν ντερ Κίστε, χαρακτηρίζει το "Not Alone Any More" ως μια «εκρηκτική μπαλάντα» και το περιγράφει ως «μια τέλεια επίδειξη της αδιαμφισβήτητης φωνής του Ρόι». 

Ως παραγωγοί του συγκροτήματος, ο Χάρισον και ο Λιν ολοκλήρωσαν το άλμπουμ κατά τη διάρκεια του δεύτερου γύρου ηχογραφήσεων, που πραγματοποιήθηκε στο στούντιο Friar Park του Χάρισον στο Χένλεϊ της Αγγλίας.   Διαθέσιμο στο Rock's Backpages (απαιτείται συνδρομή). Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι δυο τους, αλλά και ο Πέτι, δεν εντυπωσιάστηκαν με το κομμάτι.  Ο Λιν είπε «με τρέλαινε γιατί δεν απέδιδε δικαιοσύνη στον Ρόι».   Σύμφωνα με τα λεγόμενα του τελευταίου, επέστρεψε στο στούντιο ένα βράδυ, συνοδευόμενος από τον μηχανικό ήχου του Χάρισον, Ρίτσαρντ Ντοντ,  και έκανε overdubbing νέες συγχορδίες κιθάρας οι οποίες παίζονταν σε μια Fender Telecaster., event occurs between 14:50 and 15:12. Κατά την διάρκεια της διαδικασίας, ο Λιν αφαίρεσε τα προηγουμένως ηχογραφημένα μέρη κιθάρας,  αφήνοντας μόνο τα φωνητικά του Όρμπισον και την υποστήριξη από τα ντραμς. Αργότερα είπε ότι ενώ η μελωδία παρέμεινε αμετάβλητη, «ξαφνικά η μελωδία πήρε ζωή και το τραγούδι του Ρόι είχε πολύ περισσότερο νόημα».  Όταν έφτασαν οι άλλοι, «[αυτοί] το άκουσαν σαν κάτι καινούργιο – σαν την ίδια μελωδία με διαφορετικές συγχορδίες – και το λάτρεψαν όλοι». 

Σύμφωνα με τις σημειώσεις από την ηχογράφηση, ο Λιν πρόσθεσε κιθάρα, μπάσο και ένα υποστηρικτικά φωνητικά στις 23 Μαΐου, και τα τομ έγιναν με overdub κατά τη διάρκεια μιας ηχογράφησης με τον ντράμερ Τζιμ Κέλτνερ στις 16 Ιουνίου.  Σύμφωνα με την περιγραφή του συγγραφέα Άλαν Κλέισον, η παραγωγή αντιπροσώπευε μια «φτιάξ' το μόνος σου» εκδοχή επιτυχιών του Orbison όπως τα "Running Scared" και "It's Over",  από τα χρόνια του τραγουδιστή ως καλλιτέχνης της Monument Records στις αρχές της δεκαετίας του 1960.   Ο Κλέισον λέει ότι, ενώ αυτές οι προηγούμενες ηχογραφήσεις περιείχαν δραματικές ορχηστρικές ενορχηστρώσεις και «θρηνικό χορωδιακό», το αποτέλεσμα επιτεύχθηκε στο "Not Alone Any More" μέσω της συμπερίληψης «κιθάρων οι οποίες κουνιούνται, του οργάνου του Τζεφ με το ένα δάχτυλο, που βουτάει από το λούνα παρκ, μερικών στακάτο σα-λα-λα-λα και ενός δευτερεύοντος riff από πιάνο και κιθάρα ταυτόχρονα».  Ο Μπεβίλια σχολιάζει επίσης την αποτελεσματικότητα μιας ενορχήστρωσης η οποία περιλαμβάνει «ένα αναβράζον ρυθμικό τμήμα, τα πονεμένα δεύτερα φωνητικά του [Λιν] και του Χάρισον, και ένα προς τα κάτω σπειροειδές riff συνθεσάιζερ που αντικατοπτρίζει την κραυγή και το κάψιμο του πρωταγωνιστή», λέγοντας ότι «αφήνει αρκετό χώρο στον Όρμπισον να ασκήσει τη μελαγχολική του μαγεία». Ο Μπεβίλια καταλήγει για την ερμηνεία του Όρμπισον στο τραγούδι: «Καθώς επαναλαμβάνει την τελευταία λέξη 'anymore', τα τύμπανα καταρρέουν γύρω του, ακριβώς τη στιγμή που η λέξη του αφηγητή θρυμματίζεται στα πόδια του. Αλλά ο Όρμπισον συνεχίζει να ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά, προβάλλοντας άπειρη θλίψη και αγωνία».

 Κυκλοφορία και υποδοχή 

Το Traveling Wilburys Vol. 1 κυκλοφόρησε στις 18 Οκτωβρίου του 1988  με το "Not Alone Any More" να είναι το τελευταίο κομμάτι στην πρώτη πλευρά του δίσκου και της κασέτας.  Επιθυμώντας να διατηρήσουν την ταυτότητα του συγκροτήματος, τα τραγούδια πιστώθηκαν και στα πέντε μέλη του συγκροτήματος,  αν και η κατανομή των δικαιωμάτων δημοσίευσης κάθε σύνθεσης αντανακλούσε τον κύριο συνθέτη της.  Στην περίπτωση του "Not Alone Any More", το τραγούδι ανατέθηκε στην εκδοτική εταιρεία του Λιν, Shard End Music. Κατά την διάρκεια προώθησης του άλμπουμ, το συγκρότημα προώθησε την φανταστική ιστορία των Γουίλμπερι (ελληνική απόδοση του Wilbury) την οποία δημιούργησε ο Ντέρεκ Τέιλορ και διασκευάστηκε σε ένα δοκίμιο στις ένθετες σημειώσεις του Μάικλ Πέιλιν,  όπου ήταν μια μπάντα μουσικών αδελφών, των πέντε γιων του γυναικά Τσαρλς Τρούσκοτ Γουίλμπερι.  Ο Όρμπισον υιοθέτησε το ψευδώνυμο Λέφτι Γουίλμπερι προς τιμήν του μουσικού του ήρωα Λέφτι Φρίζελ.   Σε μια συνέντευξη είπε: «Κάποιοι λένε ότι ο μπαμπάς ήταν αλήτης και αγροίκος, αλλά εγώ τον θυμάμαι σαν έναν Βαπτιστή ιερέα». 

Το άλμπουμ πέτυχε, τόσο εμπορικά όσο και κριτικά,   επιβεβαιώνοντας την επιστροφή του Όρμπισον από τη σχετική αφάνεια στην οποία βρισκόταν από τα μέσα της δεκαετίας του 1960.   Ο συγγραφέας Πίτερ Λέμαν περιγράφει την ένταξη του Όρμπισον σε ένα συγκρότημα με τον Ντίλαν και τον Χάρισον ως αναμφισβήτητα το «σημείο καμπής» στην επιστροφή του στην mainstream δημοτικότητα.  Σε μια σύγχρονη κριτική για το Rolling Stone, ο Ντέιβιντ Γουάιλντ περιέγραψε το "Not Alone Any More" ως «Απόλυτα αφεντικό» και πρόσθεσε ότι: «[Το τραγούδι] είναι μια πανέμορφη pop μπαλάντα που ο Ρόι Όρμπισον - βοηθούμενος από μερικά υπέροχα δεύτερα φωνητικά από τον Χάρισον και τον Λιν - πονάει όσο ποτέ. Αποδεικνύει ότι ο Όρμπισον δεν έχει χάσει τίποτα από την τεράστια φωνητική του δεινότητα και κάνει κάποιον να ανυπομονεί να ακούσει το επερχόμενο σόλο άλμπουμ του Όρμπισον».
δεξιά|μικρογραφία|Ένα έκθεμα αφιερωμένο στον Όρμπισον στο Μουσείο Μουσικών Οργάνων στο Φοίνιξ. Μια δημοφιλής επιλογή στο αμερικανικό ραδιόφωνο, το "Not Alone Any More" ήταν το τελευταίο τραγούδι του Όρμπισον πριν από τον θάνατό του τον Δεκέμβριο του 1988.
Ο Πέτι ανακάλεσε ότι ο Όρμπισον ήταν ενθουσιασμένος με την υποδοχή του Traveling Wilburys Vol. 1, ιδιαίτερα μετά την είδηση πως είχε πιστοποιηθεί πλατινένιο καθώς ξεπέρασε 1 εκατομμύριο πωλήσεις στις ΗΠΑ. Ο θάνατος του Όρμπισον στις 6 Δεκεμβρίου, από καρδιακή προσβολή,  δημιούργησε περαιτέρω ενδιαφέρον για το άλμπουμ των Traveling Wilburys.  Η κυκλοφορία του Mystery Girl, με το single "You Got It", μια συνεργασία Όρμπισον-Λιν-Πέτι, ακολούθησε τον Ιανουάριο του 1989  και έγινε το πιο επιτυχημένο άλμπουμ του Όρμπισον. 

Το "Not Alone Any More" έλαβε έντονη εναλλαγή στο αμερικανικό ραδιόφωνο, παρόλο που δεν κυκλοφόρησε ως single.  Γράφοντας το 2002, ο μουσικός κριτικός Γκρεγκ Κοτ περιέγραψε το τραγούδι ως «μια πρωτότυπη Όρμπισον μπαλάντα» και ένα φωτεινό σημείο ενός άλμπουμ το οποίο «χρησιμεύει ως μια ταιριαστή τελική παρουσίαση για τον θρύλο της rock Όρμπισον».  Στο αφιέρωμα «100 Καλύτερα Άλμπουμ της Δεκαετίας του '80» του Rolling Stone, οι συντάκτες του περιοδικού ανέφεραν: «Οι πέντε ετεροθαλείς αδελφοί της οικογένειας Γουίλμπερι ήταν σέξι αλλά μοντέρνοι, και τα ατομικά τους δυνατά σημεία συμπλήρωναν το ένα το άλλο τέλεια. Υπήρχε ο Όρμπισον (Λέφτι Γουίλμπερι), του οποίου τα στοιχειωτικά, δυναμικά φωνητικά είναι ενσωματωμένα στο οπερατικό 'Not Alone Any More' και ο οποίος ανέκτησε την παλιά του δόξα μόνο και μόνο για να πεθάνει λίγο αφότου το άλμπουμ έγινε τεράστια επιτυχία.» 

Έχοντας εξαντληθεί από το 1996, το Traveling Wilburys Vol. 1 επανεκδόθηκε ως μέρος του box set του 2007,The Traveling Wilburys Collection, η κυκλοφορία βινυλίου του οποίου περιελάμβανε εναλλακτικές φωνητικές εκτελέσεις του "Not Alone Any More". Κριτικάροντας το box set για το Uncut εκείνη τη χρονιά, ο Μπαντ Σκόπα περιέγραψε το τραγούδι ως την «τελευταία rock άρια» του Όρμπισον και μια ερμηνεία που «τινάζει την οροφή». Στο άρθρο του για το τραγούδι για το American Songwriter τον Οκτώβριο του 2015, ο Τζιμ Μπεβίλια έγραψε ότι η φωνή του Όρμπισον ήταν «ίσως το απόλυτο μυστικό όπλο [των Traveling Wilburys]» και η συνεργασία πέτυχε πλήρως μόνο μέσω του Λιν ο οποίος δημιούργησε «ένα στρατοσφαιρικό κλαψιάρικο στο επίπεδο των κλασικών του Όρμπισον όπως το "Crying" και το "It's Over"». Ο Μπεβίλια κατέληξε λέγοντας ότι όταν ο Όρμπισον πέθανε σε ηλικία 52 ετών, «έφυγε στο απόγειο της δύναμής του με το 'Not Alone Anymore'» και η κληρονομιά του παραμένει «σημαντικά [ενισχυμένη] από αυτόν τον θρίαμβο που σημαδεύτηκε από δάκρυα».

Ο Τζεφ Μπέργκερ, γράφοντας για το The Morton Report το 2016, ξεχώρισε το "Not Alone Any More" και το "Handle with Care" ως τα διασκεδαστικά «γλυκά αυτιών» του Traveling Wilburys Vol. 1 τα οποία «επωφελούνται από τα απαράμιλλα εκρηκτικά φωνητικά του Όρμπισον, την χαρακτηριστική κιθάρα του Χάρισον και την παραγωγή του Λιν». Ο Πέτι απέδωσε στον Λιν το γεγονός ότι έκανε τον Όρμπισον «να νιώσει άνετα με την ηχογράφηση ξανά» μέσω των συνεργασιών τους στο Traveling Wilburys Vol. 1 και το Mystery Girl και με αυτόν τον τρόπο, «αναζωογόνησε πλήρως την καριέρα [του Όρμπισον]".  Ο Πέτι είπε για το "Not Alone Any More": «[Ο Λιν] ξαναέγραψε εντελώς το τραγούδι γύρω από αυτή την κύρια φωνή που ήταν εκεί κάτω. Και έγραψε αυτό το απίστευτο τραγούδι, ξέρετε, και τώρα είναι ένα από τα αγαπημένα μου στο άλμπουμ. Και δεν υπάρχει κανείς [άλλος] που θα μπορούσε να το κάνει αυτό.» 

Τον Σεπτέμβριο του 2016, η Legacy Recordings συμπεριέλαβε τόσο το "Handle with Care" όσο και το "Not Alone Any More" στο άλμπουμ συλλογή του Όρμπισον, The Ultimate Collection. Ο κιθαρίστας Άντριαν Μπίλιου διασκεύασε το "Not Alone Any More" στο άλμπουμ του Young Lions του 1990. Το 2009, η Λούσι Γουάλς συνέβαλε σε μια ηχογράφηση του τραγουδιού στο άλμπουμ-αφιέρωμα στον Όρμπισον, Under the Covers.

 Σημειώσεις 

 Παραπομπές 

 Πηγές 




















Κατηγορία:Τραγούδια του 1988
Κατηγορία:Τραγούδια των Traveling Wilburys