Εδουάρδος Γούντβιλ, κύριος Σκέιλς

Ο σερ Εδουάρδος Γούντβιλ, Ιππότης της Περικνημίδος, Ιππότης του Λουτρού, αγγλ.: sir Edward Woodville KG, KB (απεβ. 1488) ήταν μέλος της Οικογένειας Γούντβιλ, και έδρασε κατά τη διάρκεια των Πολέμων των Δύο Ρόδων. Επέζησε της βασιλείας του Ριχάρδου Γ΄, κατά την οποία αρκετοί συγγενείς του εκτελέστηκαν σε μία διαμάχη για την εξουσία μετά το τέλος του κουνιάδου του, Εδουάρδου Δ΄. Εξόριστος με τον Ερρίκο (Ζ΄) Τυδώρ, συμμετείχε στην κατάληψη του θρόνου από τον Ερρίκο (Ζ΄). Στη συνέχεια, ο Ερρίκος Ζ΄ νυμφεύτηκε την ανιψιά του Γούντβιλ, Ελισάβετ της Υόρκης. Υπό τον Ερρίκο Ζ΄, ο Γούντβιλ διορίστηκε λόρδος της Νήσου Γουάιτ, το τελευταίο άτομο που έλαβε αυτόν τον τίτλο.

Ως ενθουσιώδης στρατιωτικός, έχει χαρακτηριστεί ως «ο τελευταίος περιπλανώμενος ιππότης», λόγω της αφοσίωσής του στο ιπποτικό ιδανικό.  Έχοντας εμπλακεί σε πολλές στρατιωτικές περιπέτειες, τελικά σκοτώθηκε σε μία άτυχη προσωπική εκστρατεία στη Βρετάνη, προς υποστήριξη του Φραγκίσκου Β΄, δούκα της Βρετάνης .

Ο Γούντβιλ αναφερόταν ως λόρδος Σκέιλς μετά το τέλος του αδελφού του Αντωνίου Γούντβιλ 2ου κόμη του Ρίβερς, ο οποίος του κληροδότησε τις γαίες των Σκέιλς. Αναφέρεται συστηματικά ως λόρδος Σκέιλς στα ισπανικά και βρετονικά αρχεία, αλλά ποτέ δεν κατείχε επίσημα τον τίτλο του βαρόνου.

 Νεανική ζωή 
Ο Εδουάρδος ήταν το 10ο παιδί και ο νεότερος γιος του Ριχάρδου Γούντβιλ 1ου κόμη του Ρίβερς, και της συζύγου του Ιακωβίνης του Λουξεμβούργου, οι οποίοι έγιναν διάσημοι, όταν η κόρη τους Ελισάβετ Γούντβιλ παντρεύτηκε τον βασιλιά Εδουάρδο Δ΄ της Υόρκης. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συζύγου της αδελφής του, ο νεαρός Εδουάρδος Γούντβιλ ήταν μεταξύ εκείνων, που φέρονται να ενθάρρυναν τον ακόλαστο τρόπο ζωής του βασιλιά, ως «υποστηρικτές και συνοδοιπόροι των κακών του», σύμφωνα με τα λόγια του Ιταλού αυλικού Ντόμινικ Μαντσίνι.

Το 1472 συνόδευσε τον αδελφό του, Αντώνιο Γούντβιλ 2ο κόμη Ρίβερς, στη Βρετάνη. Ο Φραγκίσκος Β' δούκας της Βρετάνης, είχε απευθυνθεί στον Εδουάρδο Δ' για υποστήριξη εναντίον των Γάλλων, οι οποίοι απειλούσαν με εισβολή. Ο βασιλιάς έστειλε 1000 τοξότες με τους Γούντβιλ. Η αποφασιστική αγγλο-βρετονική αντίσταση ανάγκασε τους Γάλλους να υποχωρήσουν. Το 1475 ο Εδουάρδος Δ' τον έχρισε Ιππότη του Λουτρού. Το 1480 στον Εδουάρδο δόθηκε ο έλεγχος της πόλης του Πόρτσμουθ και του οχυρού του Κάστρου του Πόρτσεστερ. 

Το 1482 ενώθηκε με τον αδελφό του βασιλιά, Ριχάρδο (Γ΄) δούκα του Γκλόστερ, στην εισβολή του στη Σκωτία. Ο Ριχάρδος (Γ΄) τον έχρισε σημαιοφόρο ιππότη στις 24 Ιουλίου 1482.  Την επόμενη χρονιά, του ανατέθηκε να προετοιμάσει μία εκστρατευτική δύναμη που θα σταλεί στη Γαλλία, αλλά το αιφνίδιο τέλοςς του βασιλιά σταμάτησε αυτό το έργο.

 Απόδραση από τον Ριχάρδο Γ΄ 
Μετά το τέλος του βασιλιά Εδουάρδου Δ΄ υπήρξε μία διαμάχη για την εξουσία μεταξύ των Γούντβιλ και του Ριχάρδου (Γ΄), ο οποίος είχε διοριστεί Προστάτης του ανήλικου κληρονόμου Εδουάρδου Ε΄ της Υόρκης. Οι Γούντβιλ ήθελαν να παρακάμψουν την περίοδο ανηλικιότητας, και να στεφθεί γρήγορα ο Εδουάρδος Ε΄. Προσπάθησαν να ξεπεράσουν τον Ριχάρδο (Γ΄) τοποθετώντας την μεγάλη οικογένειά τους σε θέσεις εξουσίας. Έπεισαν το βασιλικό συμβούλιο να διορίσει τον Εδουάρδο Γούντβιλ ως ναύαρχο ενός στόλου, υποτίθεται για να αντιμετωπίσει του Γάλλους επιδρομείς υπό την διοίκηση του Φιλίπ ντε Κρεβκέρ, οι οποίοι επιτίθεντο σε αγγλικά πλοία στη Μάγχη. 

 Υπό τον Ερρίκο Ζ΄ 
Ο Εδουάρδος επέστρεψε στην Αγγλία με τον Ερρίκο Ζ΄ το 1485, και πολέμησε στη Μάχη του Μπόσγουορθ . Υπό τον Ερρίκο Ζ΄ διορίστηκε κύριος της Νήσου Γουάιτ κατά το πρώτο έτος της βασιλείας του νέου βασιλιά. Του δόθηκε επίσης ξανά η διοίκηση του Κάστρου του Πόρτσεστερ, μαζί με το Κάστρο του Κάρισμπρουκ.  

Εκείνη την εποχή τον αποκαλούσαν «κύριο του Σκέιλς», από τη σύζυγο του αδελφού του, Ελισάβετ ντε Σκέιλς, της οποίας οι εκτάσεις είχαν κληροδοτηθεί σε αυτόν, αλλά τις οποίες δεν φαίνεται να παρέλαβε ποτέ. 

 Το τέλος στη Βρετάνη 
Το 1488 ο Φραγκίσκος Β΄ δούκας της Βρετάνης ζήτησε βοήθεια από τον Ερρίκο Ζ΄, όταν απειλήθηκε για άλλη μία φορά με εισβολή από τη Γαλλία. Ο Ερρίκος Ζ΄ προσπάθησε να διαπραγματευτεί μία διευθέτηση, αλλά οι Γάλλοι αποφάσισαν να εισβάλουν. Ο Εδουάρδος ζήτησε από τον Ερρίκο Ζ΄ να του επιτρέψει να συγκεντρώσει μία δύναμη, για να υποστηρίξει τους Βρετόνους. Ο Ερρίκος Ζ΄ δεν ήταν πρόθυμος να δεσμευτεί σε αυτό, και έτσι ο Εδουάρδος Ζ΄ συγκέντρωσε άνδρες από τη Νήσο Γουάιτ με δική του πρωτοβουλία. Κατάφερε να συγκεντρώσει μία μικρή δύναμη μεταξύ 400 και 700 τοξοτών μαζί με 40 από την τοπική αριστοκρατία. Έπλευσε στο Σαιντ-Μαλό, λεηλατώντας ένα γαλλικό πλοίο στο δρόμο. 

 Η κυριότητα του Σκέιλς 
Παρ' όλα αυτά, ο Εδουάρδος αποκαλείται σταθερά "Conde d'Escalas" από τους Ισπανούς κατά τη διάρκεια και μετά την εκστρατεία του εκεί, και αποκαλείται "Le Seigneur d'Escales" από τον Γάλλο χρονικογράφο Ζαν Μολινέ. Ωστόσο, όταν ο Εδουάρδος αψήφησε τις οδηγίες του Ερρίκου να μην εμπλακεί στον γαλλο-βρετονικό πόλεμο του 1488, ο Ερρίκος έγραψε στον Γάλλο βασιλιά αναφερόμενος σε αυτόν ως "σερ Εδουάρδο Γούντβιλ, ιππότη, αυτοαποκαλούμενο κύριο του Σκέιλς".

Πρόγονοι

 Αναφορές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Έντουαρντ Γούντβιλ στη σελίδα της οικογένειας Γούντβιλ
 Η σελίδα της Susan Higginbottom στο Edward Woodville Archived

Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Κατηγορία:Οικογένεια Γούντβιλ