Γοτθικός Πόλεμος (376-382)

Ο Γοτθικός Πόλεμος του 376–382 ήταν ένας από τούς πολλούς Γοτθικούς Πολέμους στη Ρωμαϊκή ιστορία, στους οποίους οι Γότθοι πολέμησαν εναντίον τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας . Αυτή η συγκεκριμένη σύγκρουση περιελάμβανε την καταστροφική Ρωμαϊκή ήττα στη Μάχη της Αδριανούπολης, η οποία θεωρείται συνήθως ως αιτία τής παρακμής τής Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αν και η σημασία της συζητείται ευρέως.

 Η εποχή 
Το καλοκαίρι τού 376, ένας τεράστιος αριθμός Γότθων έφθασε στον ποταμό Δούναβη, τα σύνορα τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ζητώντας άσυλο από τούς Ούννους. Υπήρχαν δύο ομάδες: οι Θερβόγγοι με επικεφαλής τον Φριτιγέρνη και τον Αλάβιβο και οι Γρευθούγγοι με επικεφαλής τον Αλάθεο και τον Σάφρακα.  Ο Ευνάπιος αναφέρει τον αριθμό τους σε 200.000, συμπεριλαμβανομένων των πολιτών, αλλά ο Πίτερ Χέδερ εκτιμά ότι οι Θερβίγγοι μπορεί να είχαν μόνο 10.000 πολεμιστές και 50.000 ανθρώπους συνολικά, με τούς Γρευθούγγους περίπου το ίδιο μέγεθος.  Το Cambridge Ancient History τοποθετεί σύγχρονες εκτιμήσεις σε περίπου 90.000 ανθρώπους.  Ο Νόελ Λένσκι δέχεται τον αριθμό τού Ευναπίου ως περίπου τον συνολικό πληθυσμό των μεταναστών, που ένωσαν τις δυνάμεις τους εναντίον των Ρωμαίων τον πρώτο χρόνο (συμπεριλαμβανομένων των Θερβίγγων και των Γρευθούγγων, αλλά και ορισμένων Ταϊφαλών, Αλανών και Ούννων), ο οποίος πληθυσμός θα μπορούσε να είχε παρατάξει μία μαχητική δύναμη 40.000-50.000 πολεμιστών.

Οι Γότθοι έστειλαν πρεσβευτές στον Ουάλη, τον Αυτοκράτορα τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ζητώντας άδεια να εγκαταστήσουν τον λαό τους εντός τής Αυτοκρατορίας.  Τούς πήρε λίγο χρόνο για να φθάσουν, καθώς ο Αυτοκράτορας βρισκόταν στην Αντιόχεια, προετοιμαζόμενος για μία εκστρατεία εναντίον τής Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, για τον έλεγχο τής Αρμενίας και τής Ιβηρίας. Το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών του ήταν σταθμευμένο στην Ανατολή, μακριά από τον Δούναβη.   Οι αρχαίες πηγές συμφωνούν ότι ο Ουάλης χάρηκε με την εμφάνιση των Γότθων, καθώς προσέφερε την ευκαιρία για νέους στρατιώτες σε χαμηλό κόστος.   Με τον Ουάλη να έχει δεσμευτεί να αναλάβει δράση στα ανατολικά σύνορα, η εμφάνιση μεγάλου αριθμού βαρβάρων σήμαινε, ότι η ελάχιστη δύναμή του στα Βαλκάνια ήταν αριθμητικά μικρότερη.  Ο Ουάλης πρέπει να εκτίμησε τον κίνδυνο, όταν έδωσε στούς Θερβίγγους άδεια να εισέλθουν στην Αυτοκρατορία, και οι όροι που τούς έδωσε ήταν εξαιρετικά ευνοϊκοί. Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά, που είχαν εγκατασταθεί βαρβαρικές φυλές. Η συνήθης διαδικασία ήταν, ότι κάποιοι θα στρατολογούνταν στον στρατό, και οι υπόλοιποι θα διασπώντο σε μικρές ομάδες, και θα επανεγκαθίσταντο σε όλη την Αυτοκρατορία κατά την κρίση τού Αυτοκράτορα. Αυτό θα τούς εμπόδιζε να αποτελέσουν ενωμένη απειλή, και θα τούς αφομοίωνε στον ευρύτερο ρωμαϊκό πληθυσμό. Η συμφωνία διέφερε με τούς Θερβίγγους, επιτρέποντάς τους να επιλέξουν τον τόπο εγκατάστασής τους, τη Θράκη, και τούς επέτρεπε να παραμείνουν ενωμένοι. Η ομάδα των Θερβίγγων, υπό τούς ηγέτες Αλάβιβο και Φριτιγέρνη, ήταν η προτιμώμενη για τη διέλευση, καθώς η ομάδα τους είχε ήδη συμμαχήσει με τον Ουάλη και είχε ασπαστεί τον Χριστιανισμό, μετά από έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των Θερβίγγων μετά το 370.Heather, 2005, pp. 146, 181. Στον ηγέτη των Θερβίγγων, Αθανάριχο, ο οποίος είχε αντιμετωπίσει τον Ουάλη στον Γοτθικό Πόλεμο τού 367-369, απαγορεύτηκε η είσοδος, όπως και στούς Γρευθούγγους, εναντίον των οποίων ο ρωμαϊκός στρατός και οι ναυτικές δυνάμεις απέκλεισαν τον ποταμό, για να τούς απαγορεύσουν τη διέλευση.

Οι Θερβίγγιοι πιθανότατα είχαν τη δυνατότητα να διασχίσουν το φρούριο Δουρόστορον ή κοντά σε αυτό.  Οι Ρωμαίοι τούς μετέφεραν με βάρκες, σχεδίες και σε κούφιους κορμούς δέντρων. Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος σχολιάζει με πικρία, ότι «δόθηκε επιμελής φροντίδα, ώστε κανένας μελλοντικός καταστροφέας τού ρωμαϊκού κράτους να μην μείνει πίσω, ακόμα και αν είχε χτυπηθεί από μία θανατηφόρα ασθένεια». Ακόμα και έτσι, το ποτάμι φούσκωσε από τη βροχή, και πολλοί πνίγηκαν.  Τα όπλα των Γότθων έπρεπε να κατασχεθούν, αλλά, επειδή οι Ρωμαίοι που ήταν επικεφαλής δωροδοκούνταν, είτε επειδή οι Ρωμαίοι δεν είχαν το ανθρώπινο δυναμικό για να ελέγξουν όλους τούς εισερχόμενους πολεμιστές, είτε επειδή οι πολεμιστές που στρατολογούνταν στον ρωμαϊκό στρατό χρειάζονταν τα δικά τους όπλα, πολλοί Γότθοι είχαν τη δυνατότητα να διατηρήσουν τα όπλα τους.    Οι Ρωμαίοι τοποθέτησαν τούς Θερβίγγους κατά μήκος τής νότιας όχθης τού Δούναβη στην Κάτω Μοισία, καθώς περίμεναν να ξεκινήσουν οι κατανομές γης.  Στο μεταξύ, το ρωμαϊκό κράτος έπρεπε να τούς παρέχει τρόφιμα.

 Το ξεκίνημα 
μικρογραφία|Κινήσεις των Γότθων το 376.
Τόσοι πολλοί άνθρωποι σε μία τόσο μικρή περιοχή, προκάλεσαν έλλειψη τροφίμων, και οι Θερβίγγοι άρχισαν να λιμοκτονούν. Ο ρωμαϊκός εφοδιασμός δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει στον τεράστιο αριθμό, και οι αξιωματούχοι, υπό την διοίκηση τού Λουπικίνου, πώλησαν μεγάλο μέρος των τροφίμων πριν φθάσουν στα χέρια των Γότθων. Απελπισμένες,, οι γοτθικές οικογένειες πωλούσαν πολλά από τα παιδιά τους ως σκλάβους στούς Ρωμαίους για κρέας σκύλου, στην τιμή ενός παιδιού ανά σκύλο.

Αυτή η μεταχείριση προκάλεσε την επανάσταση των Θερβίγγων Γότθων, και ο Λουπίκινος αποφάσισε να τούς μετακινήσει νότια, στη Μαρκιανούπολη, το περιφερειακό του αρχηγείο. Για να φυλάξει την πορεία προς τα νότια, ο Λουπίκινος αναγκάστηκε να αποσύρει τα ρωμαϊκά στρατεύματα που φρουρούσαν τον Δούναβη, κάτι που επέτρεψε στούς Γρευθούγγους να περάσουν αμέσως σε ρωμαϊκό έδαφος. Οι Θερβίγγοι στη συνέχεια επιβράδυναν σκόπιμα την πορεία τους, για να επιτρέψουν στούς Γρευθούγγους να τούς προλάβουν. Καθώς οι Θερβίγγοι πλησίαζαν στη Μαρκιανούπολη, ο Λουπίκινος κάλεσε τον Φριτιγέρνη, τον Αλαβίβο και μία μικρή ομάδα συνοδών τους να δειπνήσουν μαζί του μέσα στην πόλη. Το μεγαλύτερο μέρος των Γότθων είχε στρατοπεδεύσει σε κάποια απόσταση έξω, με ρωμαϊκά στρατεύματα ανάμεσα σε αυτούς και την πόλη. Λόγω τής επίμονης άρνησης των Ρωμαίων στρατιωτών να επιτρέψουν στούς Γότθους να αγοράσουν προμήθειες στην αγορά τής πόλης, ξεκίνησαν μάχες, και αρκετοί Ρωμαίοι στρατιώτες σκοτώθηκαν και ληστεύτηκαν. Ο Λουπίκινος, έχοντας λάβει τα νέα ενώ καθόταν στο συμπόσιο με τούς Γότθους ηγέτες, διέταξε να κρατηθούν όμηροι ο Φριτιγέρνης και ο Αλαβίβος, και να εκτελεστούν οι υπηρέτες τους. Όταν τα νέα για τις δολοφονίες έφθασαν στούς Γότθους έξω, ετοιμάστηκαν να επιτεθούν στη Μαρκιανούπολη. Ο Φριτιγέρνης συμβούλευσε τον Λουπίκινο, ότι ο καλύτερος τρόπος για να ηρεμήσει η κατάσταση, ήταν να τού επιτρέψει να επανενωθεί με τον λαό του, και να τούς δείξει ότι ήταν ακόμη ζωντανός. Ο Λουπίκινος συμφώνησε, και τον άφησε ελεύθερο. Ο Αλαβίβος δεν αναφέρεται ξανά στις πηγές, και η τύχη του είναι άγνωστη.

Έχοντας επιβιώσει από το χάος τής νύχτας και τις προηγούμενες ταπεινώσεις, ο Φριτιγέρνης και οι Θερβίγγοι αποφάσισαν, ότι είχε έρθει η ώρα να σπάσουν τη συνθήκη, και να επαναστατήσουν εναντίον των Ρωμαίων, και οι Γρευθούγγοι ενώθηκαν αμέσως μαζί τους. Ο Φριτιγέρνης οδήγησε τούς Γότθους μακριά από τη Μαρκιανούπολη προς τη Σκυθία. Ο Λουπίκινος και ο στρατός του τούς καταδίωξαν 14 χλμ. από την πόλη, πολέμησαν στη Μάχη τής Μαρκιανούπολης και εξοντώθηκαν. Όλοι οι κατώτεροι αξιωματικοί σκοτώθηκαν, τα στρατιωτικά λάβαρα χάθηκαν, και οι Γότθοι εξασφάλισαν νέα όπλα και πανοπλίες από τούς νεκρούς Ρωμαίους στρατιώτες. Ο Λουπίκινος επέζησε, και διέφυγε πίσω στη Μαρκιανούπολη. Οι Θερβίγγοι στη συνέχεια έκαναν επιδρομές και λεηλασίες σε όλη την περιοχή.

Στην Αδριανούπολη, μία μικρή γοτθική δύναμη που απασχολούνταν από τούς Ρωμαίους, είχε φρουρηθεί υπό τη διοίκηση τού Σουερίδου και του Κολία, οι οποίοι ήταν και οι ίδιοι Γότθοι. Όταν έμαθαν τα γεγονότα, αποφάσισαν να παραμείνουν στη θέση τους, «θεωρώντας την ευημερία τους το πιο σημαντικό από όλα».  Ο Αυτοκράτορας, φοβούμενος να έχει μία ρωμαϊκή φρουρά υπό γοτθικό έλεγχο τόσο κοντά σε μία γοτθική εξέγερση, διέταξε τον Σουέριδο και τον Κόλια να βαδίσουν ανατολικά προς τον Ελλήσποντο. Οι δύο διοικητές ζήτησαν τρόφιμα και χρήματα για το ταξίδι, καθώς και αναβολή δύο ημερών για προετοιμασία. Ο τοπικός Ρωμαίος αξιωματούχος, θυμωμένος με αυτή τη φρουρά, επειδή είχε λεηλατήσει νωρίτερα την προαστιακή του έπαυλη, όπλισε ανθρώπους από την πόλη, και τούς ξεσήκωσε εναντίον τής φρουράς. Το πλήθος απαίτησε από τούς Γότθους να ακολουθήσουν τις εντολές, και να φύγουν αμέσως. Οι άνδρες υπό τον Σουέριδο και τον Κόλια αρχικά έμειναν ακίνητοι, αλλά όταν δέχθηκαν κατάρες και βλήματα από τον όχλο, επιτέθηκαν και σκότωσαν πολλούς. Η γοτθική φρουρά έφυγε από την πόλη, και ενώθηκε με τον Φριτιγέρνη, και οι Γότθοι πολιόρκησαν την Αδριανούπολη. Αλλά επειδή δεν είχαν τον εξοπλισμό και την εμπειρία για να διεξάγουν πολιορκία, και έχασαν πολλούς άνδρες από βλήματα, και εγκατέλειψαν την πόλη. Ο Φριτιγέρνης δήλωσε, ότι πλέον «διατηρούσε την ειρήνη με τα τείχη». Οι Γότθοι διασκορπίστηκαν για άλλη μία φορά, για να λεηλατήσουν την πλούσια και ανυπεράσπιστη ύπαιθρο. Χρησιμοποιώντας αιχμαλώτους και Ρωμαίους προδότες, οι Γότθοι οδηγήθηκαν σε κρυμμένους θησαυρούς, πλούσια χωριά και τέτοια μέρη. 

 377: Περιορίζοντας τους Γότθους 
μικρογραφία|Η εκστρατεία τού 377.
Πολλοί Γότθοι εντός ρωμαϊκής επικράτειας ενώθηκαν με τον Φριτιγέρνη, όπως και διάφοροι σκλάβοι, ανθρακωρύχοι και κρατούμενοι. Οι ρωμαϊκές φρουρές στις οχυρωμένες πόλεις αντιστάθηκαν, αλλά εκείνες έξω από αυτές ήταν εύκολη λεία. Οι Γότθοι δημιούργησαν μία τεράστια πομπή αμαξών για να χωρέσουν όλα τα λάφυρα και τα εφόδια, που λεηλατήθηκαν από τη ρωμαϊκή ύπαιθρο, και είχαν μεγάλη οργή εναντίον τού ρωμαϊκού πληθυσμού, για όσα είχε υποστεί. Όσοι είχαν ξεκινήσει ως λιμοκτονούντες πρόσφυγες, είχαν μετατραπεί σε έναν ισχυρό στρατό.

Ο Ουάλης, αναγνωρίζοντας πλέον τη σοβαρότητα τής κατάστασης από τη βάση του στην Αντιόχεια, έστειλε τον στρατηγό Βίκτωρα να διαπραγματευτεί ειρήνη με τούς Σασσανίδες. Άρχισε επίσης να μεταφέρει τον ανατολικό ρωμαϊκό στρατό στη Θράκη. Ενώ ο κύριος στρατός κινητοποιούνταν, έστειλε μπροστά μία προελαύνουσα δύναμη υπό τον Τραϊανό και τον Προφούτουρο. Ο Ουάλης ζήτησε επίσης βοήθεια από τον Αυτοκράτορα τής Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Γρατιανό, συναυτοκράτορα και ανιψιό του. Ο Γρατιανός απάντησε στέλνοντας τον comes domesticorum Ριχομήρ και τον comes rei militaris Φριγέριδο, για να φυλάξουν τα δυτικά περάσματα μέσω των βουνών τού Αίμου με τούς στρατιώτες τους. Στόχος ήταν να αναχαιτιστεί η εξάπλωση των Γότθων προς τα δυτικά, και οι δύο δυνάμεις να ενωθούν τελικά με τον ανατολικό ρωμαϊκό στρατό. Αυτές οι τεράστιες μετακινήσεις στρατευμάτων και η συνεργασία τής Δύσης μαρτυρούσαν τη σοβαρή απειλή, που αποτελούσαν οι Γότθοι.

Ο Τραϊανός και ο Προφουτούρος έφθασαν επικεφαλής στρατευμάτων Αρμενίων, αλλά ο Φριγέριδος, επικεφαλής των Παννονικών και των Υπεράλπεων βοηθητικών δυνάμεων, αρρώστησε από ποδάγρα (ουρική αρθρίτιδα). Ο Ριχομήρ, έχοντας ηγηθεί μίας δύναμης που αποσπάστηκε από τον παλατινό στρατό τού Γρατιανού, ανέλαβε τη διοίκηση των συνδυασμένων δυνάμεων, με την αμοιβαία συναίνεση των άλλων ηγετών, πιθανώς στη Μαρκιανούπολη. Οι Γότθοι υποχώρησαν βόρεια των βουνών τού Αίμου, και οι Ρωμαίοι κινήθηκαν για να εμπλακούν.  Σε ένα μέρος που ονομαζόταν Ad Salices  («Οι Ιτιές»), έδωσαν τη Μάχη των Ιτιών. Οι Ρωμαίοι ήταν λιγότεροι σε αριθμό, και κατά τη διάρκεια τής μάχης, η αριστερή τους πτέρυγα άρχισε να καταρρέει. Μόνο με βιαστικές ενισχύσεις και ρωμαϊκή πειθαρχία, η κατάσταση αποκαταστάθηκε. Η μάχη διήρκεσε μέχρι το σούρουπο, όταν οι αντίπαλοι στρατοί σταμάτησαν τη μάχη, και εγκατέλειψαν το πεδίο τής μάχης. Οι Γότθοι υποχώρησαν στο τείχος των αμαξών τους, αφήνοντας τη μάχη αιματηρή. Και οι δύο πλευρές είχαν βαριές απώλειες, συμπεριλαμβανομένου τού Προφούτου, ο οποίος σκοτώθηκε στο πεδίο τής μάχης.

Μετά τη μάχη, οι Ρωμαίοι υποχώρησαν στη Μαρκιανούπολη και οι Γότθοι τού Φριτιγέρνη πέρασαν επτά ημέρες μέσα στο φρούριο των άμαξών τους, πριν αποχωρήσουν. Ο Φριτιγέρνης κατέστρεψε και υποδούλωσε μία ομάδα επιδρομέων Γότθων υπό τον Φαρνόβιο, και έστειλε τούς επιζώντες στην Ιταλία. Το φθινόπωρο εκείνο, ο Ριχομήρ επέστρεψε στη Γαλατία, για να συγκεντρώσει περισσότερα στρατεύματα για την εκστρατεία τού επόμενου έτους. Εν τω μεταξύ ο Ουάλης έστειλε στρατιώτες υπό τον μάγιστρο τού ιππικού Σατουρνίνο στη Θράκη, για να ενωθούν με τον Τραϊανό. Ο Σατουρνίνος και ο Τραϊανός έκτισαν μία σειρά από φρούρια στα περάσματα τού Αίμου, για να εμποδίσουν τούς Γότθους. Οι Ρωμαίοι ήλπιζαν να αποδυναμώσουν τον εχθρό με τις κακουχίες τού χειμώνα και την πείνα, και στη συνέχεια να παρασύρουν τον Φριτιγέρνη σε ανοιχτή μάχη στις πεδιάδες, ανάμεσα στα βουνά τού Αίμου και τον Δούναβη, για να τον αποτελειώσουν. Οι Γότθοι, για άλλη μία φορά πεινασμένοι και απελπισμένοι, προσπάθησαν να διαπεράσουν τα περάσματα, αλλά απωθούνταν κάθε φορά. Ο Φριτιγέρνης στη συνέχεια ζήτησε τη βοήθεια μισθοφόρων Ούννων και Αλανών, οι οποίοι αύξησαν τη δύναμή του. Ο Σατουρνίνος, συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορούσε πλέον να κρατήσει τα περάσματα εναντίον τους, εγκατέλειψε τον αποκλεισμό, και υποχώρησε. Οι Γότθοι ήταν έτσι ελεύθεροι να κάνουν νέες επιδρομές, φθάνοντας μέχρι τα βουνά τής Ροδόπης και τον Ελλήσποντο. 

Οι Γότθοι, μαζί με τούς νέους συμμάχους τους, Ούννους και Αλανούς, ταξίδευσαν νότια αναζητώντας λάφυρα, και κοντά στην πόλη Δεύτερον κέρδισαν τη Μάχη τού Δευτέρου, καταστρέφοντας το μεγαλύτερο μέρος τού στρατού τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τής πόλης. Ο Βαρζιμέρης, tribunum scutariorum (διοικητής τής Φρουράς), σκοτώθηκε, και ο Εκουίτιος, cura palatii (στρατηγός της Αυλής), αιχμαλωτίστηκε. Οι Γότθοι βάδισαν προς την Αυγούστα Τραϊάνα για να επιτεθούν στον στρατηγό Φριγίδερο, αλλά οι ανιχνευτές του εντόπισαν τούς εισβολείς, και αυτός υποχώρησε αμέσως στην Ιλλυρία, αλλά και η πόλη καταστράφηκε. Ο Εκουίτιος αργότερα κατάφερε να διαφύγει από την αιχμαλωσία.

Αρχαιολογικά ευρήματα σε αυτή την περιοχή, τα οποία χρονολογούνται σε αυτή την περίοδο, αποκαλύπτουν ρωμαϊκές βίλες με σημάδια εγκατάλειψης και σκόπιμης καταστροφής.  Η καταστροφή ανάγκασε τον Ουάλη να μειώσει επίσημα τούς φόρους στούς πληθυσμούς τής Μοισίας και τής Σκυθίας.

 378: Η Μάχη της Αδριανούπολης 

Παρόλο που ο Ουάλης είχε ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις με τούς Πέρσες νωρίτερα το 377, αναγκάστηκε να παραμείνει στα ανατολικά σύνορα για το υπόλοιπο τού έτους, λόγω μίας μεγάλης εξέγερσης των Σαρακηνών, που επηρέασε επαρχίες από τη Φοινίκη νότια μέχρι την Αίγυπτο. Ο Ουάλης τελικά αποσύρθηκε από το ανατολικό μέτωπο στις αρχές τού 378, και έφθασε με το μεγαλύτερο μέρος τού στρατού του στην Κωνσταντινούπολη στις 30 Μαΐου 378. Η είσοδός του στην πόλη προκάλεσε μικρές ταραχές εναντίον του.  Σύμφωνα με την Εκκλησιαστική Ιστορία τού Σωκράτη τού Σχολαστικού, οι πολίτες τής πρωτεύουσας κατηγόρησαν τον Αυτοκράτορα Ουάλη ότι παραμέλησε την άμυνά τους, εκθέτοντάς τους στις επιδρομές των Γότθων, που τώρα απειλούσαν την ίδια την Κωνσταντινούπολη, και τον παρότρυναν να εγκαταλείψει την πόλη, και να αντιμετωπίσει τούς εισβολείς, αντί να συνεχίσει να καθυστερεί.  Ο Ουάλης αρχικά χρησιμοποίησε βοηθητικούς Σαρακηνούς, που είχαν νεοστρατολογηθεί στο τέλος τού πρόσφατου πολέμου του μαζί τους, για να ξεκινήσει την εκκαθάριση των Γότθων επιδρομέων από τα περίχωρα τής Κωνσταντινούπολης.  Μετά από δώδεκα ημέρες μπόρεσε να εγκαταλείψει την πόλη, και μετακινήθηκε με τον στρατό του στην αυτοκρατορική έπαυλή του, τη Μελανθία, δυτικά τής Κωνσταντινούπολης, στις 12 Ιουνίου. Εκεί διένειμε μισθούς, προμήθειες και απηύθυνε ομιλίες στούς στρατιώτες του, για να ενισχύσει το ηθικό τους.

Κατηγορώντας τον Τραϊανό για την αιματηρή συμπλοκή στις Ιτιές, ο Ουάλης τον υποβάθμισε, και διόρισε τον Σεβαστιανό, ο οποίος είχε φθάσει από την Ιταλία, για να διοικήσει και να οργανώσει τον Ανατολικό Ρωμαϊκό στρατό. Ο Σεβαστιανός ξεκίνησε με μία μικρή δύναμη, που προερχόταν από τις Παλατινές Σχολές τού Αυτοκράτορα,  για να αντιμετωπίσει ξεχωριστές γοτθικές ομάδες επιδρομών. Πήγε πρώτα στην Αδριανούπολη, και τέτοιος ήταν ο φόβος των περιπλανώμενων Γότθων, που η πόλη χρειάστηκε πολλή πειθώ, για να τού ανοίξει τις πύλες της. Μετά από αυτό, ο Σεβαστιανός σημείωσε μερικές μικρές νίκες. Σε μία περίπτωση, περίμενε μέχρι το βράδυ, για να στήσει ενέδρα σε μία κοιμισμένη γοτθική ομάδα κατά μήκος τού ποταμού Έβρου, και σφαγίασε τούς περισσότερους από αυτούς. Τα λάφυρα που έφερε πίσω ο Σεβαστιανός ήταν, σύμφωνα με τον Αμμιανό, πάρα πολλά για να τα κρατήσει η Αδριανούπολη. Η επιτυχία τού Σεβαστιανού έπεισε τον Φριτιγέρνη να ανακαλέσει τις ομάδες επιδρομών του στην περιοχή τής Καβύλης, για να μην τούς συλλάβουν τμηματικά.

Ο Δυτικός Ρωμαίος Αυτοκράτορας Γρατιανός σκόπευε να ενωθεί με τον στρατό τού Ουάλη, αλλά τα γεγονότα στη Δύση τον καθυστέρησαν. Αρχικά, τον Φεβρουάριο του 378, σημειώθηκε μία εισβολή των Λεντιενών στη Γαλατία, την οποία ο Γρατιανός νίκησε στη μάχη τής Αργεντοβαρίας. Στη συνέχεια, έφθασαν πληροφορίες από την άλλη πλευρά τού Ρήνου, που προειδοποιούσαν για βαρβαρικές προετοιμασίες για περισσότερες εισβολές. Αυτό ανάγκασε τον Γρατιανό να διασχίσει προληπτικά ο ίδιος τον ποταμό, και να θέσει υπό έλεγχο την κατάσταση, καθώς νίκησε με επιτυχία τούς Αλαμανούς. Αυτό, ωστόσο, πήρε χρόνο, και μόλις τον Αύγουστο ο Γρατιανός έστειλε μήνυμα, που δήλωνε τις νίκες του και την επικείμενη άφιξή του. Ο Νόελ Λένσκι έχει υποστηρίξει, ότι οι καθυστερήσεις τού Γρατιανού στην κίνηση προς τα ανατολικά για να υποστηρίξει τον θείο του, μπορούν εν μέρει να αποδοθούν σε μία αντιπαλότητα μεταξύ των δύο, η οποία ανιχνεύεται σε διάφορες πηγές. Ο Ουάλης, ο οποίος περίμενε με ανυπομονησία από τον Ιούνιο τον Δυτικό Ρωμαϊκό στρατό, ζήλευε τη δόξα τού ανιψιού του και τού Σεβαστιανού, οπότε όταν άκουσε ότι οι Γότθοι κινούνταν νότια προς την Αδριανούπολη, ο Ουάλης άφησε τον στρατό του, και βάδισε προς τα εκεί για να τούς αποτρέψει. Η Ρωμαϊκή ανίχνευση ανέφερε λανθασμένα ότι οι Γότθοι, οι οποίοι εθεάθησαν να κάνουν επιδρομές κοντά στη Νίκα, αριθμούσαν μόνο 10.000 μαχητές. Γύρω στις 7 Αυγούστου, ο Ριχομήρ επέστρεψε από τη Δύση με την προκεχωρημένη φρουρά των δυτικών στρατών, και ένα νέο μήνυμα: ο Γρατιανός πλησίαζε το πέρασμα Σούκκι που οδηγούσε στην Αδριανούπολη, και συμβούλευσε τον θείο του να τον περιμένει. Ο Ουάλης συγκάλεσε πολεμικό συμβούλιο, για να αποφασίσει το ζήτημα. Σύμφωνα με τον Αμμιανό, ο Σεβαστιανός υποστήριξε την άμεση επίθεση εναντίον των Γότθων, ενώ ο Βίκτωρ προειδοποίησε να περιμένουν τον Γρατιανό. Σύμφωνα με τον Ευνάπιο, ο Σεβαστιανός είπε, ότι έπρεπε να περιμένουν. Σε κάθε περίπτωση, το συμβούλιο και ο Ουάλης αποφάσισαν να επιτεθούν αμέσως, υποκινούμενοι από τούς κόλακες τής αυλής, για την εύκολη νίκη που θα ερχόταν.
μικρογραφία|Η Μάχη τής Αδριανούπολης σημαδεύτηκε από μία από τις χειρότερες ήττες, που υπέστη ποτέ ο ρωμαϊκός στρατός. Χάρτης τής μάχης, σύμφωνα με το Τμήμα Ιστορίας τής Στρατιωτικής Ακαδημίας των ΗΠΑ.
Οι Γότθοι έστειλαν απεσταλμένους με επικεφαλής έναν Χριστιανό ιερέα στούς Ρωμαίους, για να διαπραγματευτούν τη νύχτα τής 8ης Αυγούστου. Μαζί τους, ο Φριτιγέρνης έστειλε δύο επιστολές. Η πρώτη όριζε ότι οι Γότθοι ήθελαν μόνο εδάφη στη Θράκη, και σε αντάλλαγμα θα συμμαχούσαν με τούς Ρωμαίους. Η δεύτερη επιστολή, που απευθύνθηκε ιδιωτικά στον Ουάλη, ανέφερε ότι ο Φριτιγέρνης ήθελε πραγματικά ειρήνη, αλλά οι Ρωμαίοι θα έπρεπε να παραμείνουν κινητοποιημένοι, ώστε να μπορέσει να επιβάλει την ειρήνη στον λαό του. Το αν ο Φριτιγέρνης ήταν ειλικρινής ή όχι είναι άγνωστο, καθώς ο Ουάλης απέρριψε την πρόταση. Το πρωί τής 9ης Αυγούστου ο Ουάλης άφησε το θησαυροφυλάκιό του, την αυτοκρατορική σφραγίδα και τούς πολιτικούς αξιωματούχους στην Αδριανούπολη, και βάδισε βόρεια για να αντιμετωπίσει τούς Γότθους. Γύρω στις δύο το απόγευμα οι Ρωμαίοι έφθασαν σε οπτική επαφή με το γοτθικό οχύρωμα των αμαξών. Σε αντίθεση με τούς Ρωμαίους, οι Γότθοι ήταν ξεκούραστοι, και οι δύο πλευρές παρατάχθηκαν σε σχηματισμούς μάχης. Ο Φριτιγέρνης έστειλε περισσότερους απεσταλμένους ειρήνης, και είχε ζητήσει εδώ και καιρό τη βοήθεια τού ιππικού των Γρευθούγγων υπό τον Αλάθεο και τον Σάφρακα, οι οποίοι είχαν χωριστεί από το κύριο γοτθικό σώμα. Αυτοί παρέμειναν απαρατήρητοι από τούς Ρωμαίους ανιχνευτές.

Ο ανατολικός ρωμαϊκός στρατός μαράθηκε κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο, και οι Γότθοι άναψαν φωτιές, για να φυσήξουν καπνό και στάχτη στούς ρωμαϊκούς σχηματισμούς. Ο Ουάλης επανεξέτασε την προσφορά ειρήνης, και ετοιμαζόταν να στείλει τον Ριχομήρ για να συναντηθεί με τον Φριτιγέρνη, όταν δύο ρωμαϊκές επίλεκτες μονάδες Παλατινών Σχολών, οι Σκουτάριοι υπό τον Κάσσιο και οι Τοξότες υπό τον Βακούριο, επιτέθηκαν στους Γότθους χωρίς διαταγές. Αυτό ανάγκασε την έναρξη τής Μάχης τής Αδριανούπολης. Καθώς οι στρατοί ενεπλάκησαν, το ιππικό των Γρευθούγγων και των Αλανών έφθασε, και έστρεψε τη μάχη υπέρ των Γότθων. Το αριστερό ρωμαϊκό πλευρό περικυκλώθηκε και καταστράφηκε, και ξεκίνησε μία ήττα σε όλες τις γραμμές, η οποία εξελίχθηκε σε λουτρό αίματος για τις ρωμαϊκές δυνάμεις. Ήταν τόσο σφιχτά συγκεντρωμένες, που δεν μπορούσαν να ελιχθούν, και μερικοί δεν μπορούσαν να σηκώσουν καθόλου τα όπλα τους. Λίγοι κατάφεραν να τρέξουν.

Ο Σεβαστιανός, ο Τραϊανός, ο χιλίαρχος Αικουίτιος και 35 ανώτεροι αξιωματικοί είχαν σκοτωθεί, ενώ ο Ριχομήρ, ο Βίκτωρ και ο Σατουρνίνος είχαν διαφύγει. Τα δύο τρίτα τού ανατολικού ρωμαϊκού στρατού κείτονταν νεκροί στο πεδίο τής μάχης. Η συνολική απώλεια ανθρώπινου δυναμικού μπορεί να έφθανε τις 26.000 σε μία αρχική δύναμη 40.000 ανδρών. Υπάρχουν αντικρουόμενες ιστορίες, για το τι συνέβη στον ίδιο τον Αυτοκράτορα. Μία υποστηρίζει ότι τραυματίστηκε και σύρθηκε εκτός πεδίου από μερικούς από τούς άνδρες του σε ένα αγρόκτημα. Οι Γότθοι το πλησίασαν και δέχθηκαν βέλη, γεγονός που ανάγκασε τούς Γότθους να το κάψουν με τον Αυτοκράτορα μέσα. Η άλλη αναφορά αναφέρει ότι ο Ουάλης σκοτώθηκε σε συμπλοκή στο πεδίο τής μάχης με τον στρατό του. Ό,τι και να συνέβη, το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ.

Οι Γότθοι, αναζωογονημένοι από την απίστευτη νίκη τους, πολιόρκησαν την Αδριανούπολη, αλλά η πόλη αντιστάθηκε. Τα τείχη της ενισχύθηκαν, τεράστιες πέτρες τοποθετήθηκαν πίσω από τις πύλες, και βέλη, πέτρες, ακόντια και πυροβολικό έπεφταν βροχή επάνω στους επιτιθέμενους. Οι Γότθοι έχασαν άνδρες, αλλά δεν σημείωσαν κάποια πρόοδο. Έτσι κατέφυγαν σε τεχνάσματα: διέταξαν μερικούς Ρωμαίους προδότες να προσποιηθούν ότι έφευγαν από τούς Γότθους, και να διεισδύσουν στην πόλη, όπου θα έβαζαν φωτιές για να επιτρέψουν την είσοδο στούς Γότθους, ενώ οι πολίτες ήταν απασχολημένοι με το σβήσιμο των πυρκαγιών, να επιτεθούν στα ανυπεράσπιστα τείχη. Το σχέδιο δεν λειτούργησε. Οι Ρωμαίοι προδότες έγιναν δεκτοί στην πόλη, αλλά όταν οι ιστορίες τους δεν ταίριαζαν, φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν. Ομολόγησαν την παγίδα, και αποκεφαλίστηκαν. Οι Γότθοι εξαπέλυσαν άλλη μία επίθεση, αλλά και αυτή απέτυχε. Με αυτή την τελική ήττα, οι Γότθοι τα παράτησαν και απομακρύνθηκαν. Μαζί με μερικούς Ούννους και Αλανούς πήγαν πρώτα στην Πέρινθο, και στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί αποκρούστηκαν στη μικρή μάχη τής Κωνσταντινούπολης με τη βοήθεια τής αραβικής φρουράς τής πόλης. Κάποια στιγμή ένας Άραβας ντυμένος μόνο με ένα περίζωμα, όρμησε εναντίον των Γότθων, τούς έκοψε έναν λαιμό και ρούφηξε το αίμα. Αυτό τρομοκράτησε τούς Γότθους, και σε συνδυασμό με το τεράστιο μέγεθος τής πόλης και των τειχών της, αποφάσισαν να βαδίσουν για άλλη μία φορά για να λεηλατήσουν την ύπαιθρο.

Με το τέλος τού Ουάλη, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αναγκάστηκε να λειτουργήσει χωρίς Αυτοκράτορα. Ο μάγιστρος τού στρατού τής Ανατολής, ο Ιούλιος, φοβόταν τούς γοτθικούς πληθυσμούς σε άλλα μέρη τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τόσο τούς πολίτες, όσο και τούς Γότθους που υπηρετούσαν σε στρατιωτικές μονάδες σε όλη την Αυτοκρατορία. Μετά τα γεγονότα τής Αδριανούπολης, μπορούσαν να συμμαχήσουν με τον Φριτιγέρνη, και να εξαπλωθεί η κρίση σε ακόμη περισσότερες επαρχίες. Ως εκ τούτου, ο Ιούλιος μάζεψε τούς Γότθους κοντά στα σύνορα, και τούς σφαγίασε. Μέχρι το 379 η είδηση έφτασε στούς Γότθους στις εσωτερικές επαρχίες για τις σφαγές, και κάποιοι εξεγέρθηκαν, ειδικά στη Μικρά Ασία. Οι Ρωμαίοι κατέστειλαν τις εξεγέρσεις, και έσφαξαν και τούς Γότθους σε αυτά τα μέρη, τόσο αθώους, όσο και ένοχους.  

 379–382: Θεοδόσιος Α΄ και το τέλος του πολέμου 
μικρογραφία|Ο νέος Αυτοκράτορας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Θεοδόσιος Α΄. Επιγρ.: DN THEODOSIVS PF AVG.
Για τα γεγονότα τού Γοτθικού Πολέμου μεταξύ 379 και 382, υπάρχουν λίγες πηγές, και οι αναφορές γίνονται πιο συγκεχυμένες, ειδικά όσον αφορά την άνοδο τού Θεοδοσίου Α΄ ως νέου Ανατολικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Ο Θεοδόσιος Α΄, γεννημένος στην Ισπανία, ήταν γιος ενός επιτυχημένου στρατηγού. Ως δούκας Μοισίας, είχε εκστρατεύσει στα ανατολικά Βαλκάνια εναντίον των Σαρματών το 374. Αφού ο πατέρας του έπεσε θύμα αυλικών δολοπλοκιών μετά το τέλος τού Δυτικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βαλεντινιανού Α΄, ο Θεοδόσιος αποφάσισε να αποσυρθεί στα κτήματά του στην Ισπανία. Το γιατί ανακλήθηκε στην Ανατολή, είναι μυστήριο. Ίσως η στρατιωτική του εμπειρία και η κρίσιμη ανάγκη γι' αυτήν σε κάθε νέο αυτοκράτορα, έπαιξαν ρόλο. Φαίνεται ότι ο Θεοδόσιος ανέκτησε τη θέση του ως δούκας Μοισίας. Μπορεί να εκστράτευσε εναντίον των Γότθων μέχρι τα τέλη τού 378. Στις 19 Ιανουαρίου 379 ο Θεοδόσιος έγινε αυτοκράτορας. Οι πηγές σιωπούν για το πώς συνέβη αυτό. Το αν ο Γρατιανός ξεκίνησε ο ίδιος την ανύψωση τού Θεοδοσίου, ή αν ο επιζών στρατός στην Ανατολή ανάγκασε τον Γρατιανό να δεχθεί τον Θεοδόσιο Α΄ ως συναδέλφό του, είναι άγνωστο. Όποια και αν ήταν η αιτία, ο Γρατιανός αναγνώρισε τον Θεοδόσιο Α΄ ως συναυτοκράτορά του, αλλά έφυγε αμέσως για τη Δύση, για να αντιμετωπίσει τούς Αλαμανούς. Ο Γρατιανός προσέφερε ελάχιστη βοήθεια στον Θεοδόσιο για την αντιμετώπιση των Γότθων, εκτός από το ότι τού έδωσε τον έλεγχο των δυτικών αυτοκρατορικών διοικήσεων τής Δακίας και τής Μακεδονίας.

Ο Θεοδόσιος Α΄ ξεκίνησε την στρατολόγηση ενός νέου στρατού στο αρχηγείο του στη Θεσσαλονίκη.  Επιστρατεύτηκαν αγρότες, και αγοράστηκαν βάρβαροι μισθοφόροι από πέρα από τον Δούναβη. Η επιστράτευση αγροτών δημιούργησε μεγάλη δυσαρέσκεια. Κάποιοι ακρωτηρίασαν τα δικά τους χέρια, αλλά πολλοί περισσότεροι κρύφθηκαν ή λιποτάκτησαν με τη βοήθεια γαιοκτημόνων, οι οποίοι δεν ήταν ευχαριστημένοι που έχασαν τούς εργάτες τους για τον στρατό. Ο Θεοδόσιος Α΄ απάντησε με πολλούς σκληρούς νόμους, που τιμωρούσαν όσους έκρυβαν λιποτάκτες, και αντάμειβαν όσους τούς κατέδιδαν. Ακόμη και όσοι ακρωτηριάζονταν μόνοι τους, εξακολουθούσαν να στρατολογούνται στον Ρωμαϊκό στρατό.

Ο στρατηγός τού Θεοδοσίου Α΄, Μοδάρης, ο οποίος ήταν και ο ίδιος Γότθος, επέτυχε μία μικρή νίκη εναντίον τού Φριτιγέρνη. Ακόμη και μικρές νίκες όπως αυτές επαινέθηκαν μαζικά από τούς αυτοκρατορικούς προπαγανδιστές. Υπάρχουν αρχεία εορτασμών νίκης, που ισοδυναμούν με το μισό από αυτόν των προηγούμενων επτά δεκαετιών μαζί. Ο Θεοδόσιος Α΄ χρειαζόταν νίκες, και έπρεπε να θεωρηθεί ότι αντιμετώπιζε τη Γοτθική κρίση.

Το 380 οι Γότθοι διασπάστηκαν.  Οι Γρευθούγγοι πήγαν στο Ιλλυρικό, και εισέβαλαν στη δυτική επαρχία τής Παννονίας. Αυτό που συνέβη αμφισβητείται και πάλι. Είτε ηττήθηκαν από τις δυνάμεις τού Γρατιανού, είτε υπέγραψαν ειρηνικά μία συμφωνία, που τούς εγκατέστησε στην Παννονία. Οι Θερβίγγοι κατευθύνθηκαν νότια στη Μακεδονία και τη Θεσσαλία. Ο Θεοδόσιος Α΄ με τον νέο του στρατό βάδισε για να τούς αντιμετωπίσει, αλλά, γεμάτος με αναξιόπιστους βαρβάρους και νεοσύλλεκτους, διαλύθηκε. Οι βάρβαροι στρατιώτες ενώθηκαν με τον Φριτιγέρνη, και πολλοί Ρωμαίοι λιποτάκτησαν. Με τη νίκη τους, οι Θερβίγγοι ήταν ελεύθεροι να αναγκάσουν τις τοπικές ρωμαϊκές πόλεις, σε αυτή τη νέα περιοχή να τούς πληρώσουν φόρο υποτέλειας. Τότε ήταν που η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πρόσφερε τελικά κάποια βοήθεια. Έχοντας τερματίσει την γοτθική εισβολή στην Παννονία, ο Γρατιανός συνάντησε τον Θεοδόσιο Α΄ στο Σίρμιο, και έδωσε εντολή στούς στρατηγούς του Αρβογάστη και Μπάουτο να βοηθήσουν στην εκδίωξη των Γότθων πίσω στη Θράκη, κάτι που κατάφεραν με επιτυχία μέχρι το καλοκαίρι του 381. Ο Θεοδόσιος Α΄ εν τω μεταξύ έφυγε για την Κωνσταντινούπολη, όπου και παρέμεινε. Μετά από χρόνια πολέμου, την ήττα δύο ρωμαϊκών στρατών και το συνεχιζόμενο αδιέξοδο, ξεκίνησαν ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.

 Ειρήνη και συνέπειες 
Ο Ριχομήρ και ο Σατουρνίνος διεξήγαγαν τις διαπραγματεύσεις για τούς Ρωμαίους, και η ειρήνη κηρύχθηκε στις 3 Οκτωβρίου 382. Μέχρι τότε, οι Γότθοι διοικητές από την Αδριανούπολη είχαν αποχωρήσει. Ο Φριτίγερν, ο Αλάθεος και ο Σάφραξ δεν αναφέρονται ποτέ ξανά στις αρχαίες ιστορίες, και η τελική τους μοίρα είναι άγνωστη. Οι εικασίες κυμαίνονται από θάνατο σε μάχη, έως ανατροπή ως τίμημα για την ειρήνη.

Στην ειρήνη, οι Ρωμαίοι δεν αναγνώρισαν κάποιον γενικό ηγέτη των Γότθων, και οι Γότθοι ενσωματώθηκαν ονομαστικά στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι Ρωμαίοι απέκτησαν στρατιωτική συμμαχία μαζί τους ως φοδεράτων: οι Γότθοι θα στρατολογούνταν στον ρωμαϊκό στρατό, και σε ειδικές περιπτώσεις θα μπορούσαν να κληθούν να παρατάξουν πλήρεις στρατούς για τούς Ρωμαίους. Αυτό που διέφερε από την παραδοσιακή ρωμαϊκή πρακτική ήταν, ότι στους Γότθους δίνονταν εδάφη εντός τής ίδιας τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στις επαρχίες τής Σκυθίας, τής Μοισίας και πιθανώς τής Μακεδονίας, υπό τη δική τους εξουσία, και δεν διασκορπίζονταν. Αυτό τούς επέτρεπε να παραμείνουν ενωμένοι ως ένας ενιαίος λαός με τούς δικούς τους εσωτερικούς νόμους και πολιτιστικές παραδόσεις. Για να σφραγίσει τη συμφωνία, ο Θεοδόσιος παρέθεσε στούς Γότθους ένα μεγάλο συμπόσιο.

Ο Θεμίστιος, Ρωμαίος ρήτορας και αυτοκρατορικός προπαγανδιστής, ενώ αναγνώριζε ότι οι Γότθοι δεν μπορούσαν να ηττηθούν στρατιωτικά, παρουσίασε την ειρήνη ως νίκη για τούς Ρωμαίους, που είχαν κερδίσει τούς Γότθους με το μέρος τους, και τούς είχαν μετατρέψει σε αγρότες και συμμάχους. Πίστευε ότι με τον καιρό οι βάρβαροι Γότθοι θα γίνονταν οι ίδιοι ακλόνητοι Ρωμαίοι, όπως είχαν κάνει οι βάρβαροι Γαλάτες πριν από αυτούς.

Παρά τις ελπίδες αυτές, ο Γοτθικός Πόλεμος άλλαξε τον τρόπο, με τον οποίο η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αντιμετώπιζε τούς βαρβαρούς λαούς, τόσο έξω, όσο και εντός των αυτοκρατορικών συνόρων. Οι Τερβίγγοι Γότθοι θα μπορούσαν τώρα να διαπραγματευτούν τη θέση τους με τη Ρώμη, με δύναμη αν ήταν απαραίτητο, ως ενωμένο λαό εντός των συνόρων τής Αυτοκρατορίας και θα μεταμορφώνονταν σε Βισιγότθους. Μερικές φορές ενεργούσαν ως φίλοι και σύμμαχοι των Ρωμαίων, άλλες φορές ως εχθροί. Αυτή η αλλαγή στη σχέση τής Ρώμης με τούς βαρβάρους θα οδηγούσε στη λεηλασία τής Ρώμης το 410.

Ο Γοτθικός Πόλεμος επηρέασε επίσης τη θρησκεία τής Αυτοκρατορίας. Ο Ουάλης ήταν Αρειανός Χριστιανός, και το τέλος του στην Αδριανούπολη άνοιξε τον δρόμο, για να καταστήσει ο Θεοδόσιος τον Χριστιανισμό τής Νίκαιας την επίσημη μορφή Χριστιανισμού για την Αυτοκρατορία . Οι Γότθοι, όπως και πολλοί βάρβαροι λαοί, ασπάστηκαν τον Αρειανισμό.

 Δείτε επίσης 

 Λεηλασία της Ρώμης (410)
 Ύστερος Ρωμαϊκός στρατός
 Χριστιανισμός της Ύστερης Αρχαιότητας

 Σημειώσεις 

 Παραπομπές 

 Πηγές 
Πρωτογενείς
 Ammianus Marcellinus, The History, XXXI.

Δευτερογενείς















Κατηγορία:Γότθοι