Φελίξ Ουφουέ-Μπουανί

Ο Φελίξ Ουφουέ-Μπουανί (Félix Houphouët-Boigny, ; 18 Οκτωβρίου  1905 – 7 Δεκεμβρίου 1993), αποκαλούμενος χαϊδευτικά Παπά Ουφουέ ή Ο Γέρος, ήταν πολιτικός και ιατρός από την Ακτή Ελεφαντοστού που διετέλεσε ο πρώτος πρόεδρος της Ακτής Ελεφαντοστού από το 1960 έως τον θάνατό του το 1993. Ως φυλετικός αρχηγός, εργάστηκε ως ιατρικός βοηθός, συνδικαλιστής και αρχηγός φυτείας πριν εκλεγεί στο Γαλλικό Κοινοβούλιο το 1945. Υπηρέτησε σε αρκετές υπουργικές θέσεις στην κυβέρνηση της Γαλλίας πριν ηγηθεί της Ακτής Ελεφαντοστού μετά την ανεξαρτησία της το 1960. Καθ’ όλη τη ζωή του έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτική και την αποαποικιοποίηση της Αφρικής. Μετά τη στερέωσή του στην εξουσία, απελευθέρωσε όλους τους πολιτικούς κρατουμένους το 1967.

Υπό την πολιτικά μετριοπαθή ηγεσία του Ουφουέ-Μπουανί, η Ακτή Ελεφαντοστού γνώρισε οικονομική άνθηση. Αυτή η επιτυχία, ασυνήθιστη για τη φτωχή Δυτική Αφρική, έγινε γνωστή ως το «θαύμα της Ακτής Ελεφαντοστού».  Οφειλόταν σε έναν συνδυασμό συνετού σχεδιασμού, διατήρησης στενών δεσμών με τη Δύση (ιδίως με τη Γαλλία) και ανάπτυξης των σημαντικών κλάδων του καφέ και του κακάο στη χώρα. Ωστόσο, η εξάρτηση από τον αγροτικό τομέα προκάλεσε δυσκολίες το 1980, έπειτα από απότομη πτώση των τιμών του καφέ και του κακάο.

Καθ’ όλη την προεδρία του, ο Ουφουέ-Μπουανί διατήρησε στενή σχέση με τη Γαλλία, μια πολιτική γνωστή ως ΦρανσαφρίκNandjui, p. 74., και δημιούργησε στενή φιλία με τον Ζακ Φοκάρ, τον κύριο σύμβουλο για την αφρικανική πολιτική στις κυβερνήσεις των Σαρλ ντε Γκωλ και Ζορζ Πομπιντού. Βοήθησε τους συνωμότες που ανέτρεψαν τον Κουάμε Νκρούμα από την εξουσία στη Γκάνα το 1966Nanjui, p. 172., συμμετείχε στην αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Ματιέ Κερεκού στη Λαϊκή Δημοκρατία του Μπενίν το 1977Nandjui, p. 188., θεωρήθηκε ύποπτος για συμμετοχή στο Πραξικόπημα στη Μπουρκίνα Φάσο το 1987 που απομάκρυνε τον Τομά Σανκαρά από την εξουσία στη Μπουρκίνα Φάσο και παρείχε βοήθεια στην UNITA, ένα αντιαριστερό, υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ αντάρτικο κίνημα υπό τον Τζόνας Σαβίμπι στην ΑνγκόλαNandjui, p. 212.. Ο Ουφουέ-Μπουανί διατήρησε έντονα αντικομμουνιστική εξωτερική πολιτική, η οποία οδήγησε, μεταξύ άλλων, στη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με τη Σοβιετική Ένωση το 1969 (αφού είχαν πρώτα εγκαθιδρυθεί το 1967) και στην άρνηση αναγνώρισης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας μέχρι το 1983. Επανέφερε τις σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση το 1986.

Στη Δύση, ο Ουφουέ-Μπουανί ήταν ευρέως γνωστός ως ο «Σοφός της Αφρικής» ή ο «Γηραιός Άνδρας της Αφρικής». Μετέφερε την πρωτεύουσα της χώρας από το Αμπιτζάν στη γενέτειρά του, το Γιαμουσούκρο, και έχτισε εκεί τη μεγαλύτερη εκκλησία στον κόσμο, τη Βασιλική της Παναγίας της Ειρήνης, με κόστος 300 εκατομμυρίων δολαρίων.}.  Τη στιγμή του θανάτου του ήταν ο ηγέτης με τη μακροβιότερη θητεία στην ιστορία της Αφρικής και ο τρίτος παγκοσμίως μετά τον Φιντέλ Κάστρο της Κούβας και τον Κιμ Ιλ Σουνγκ της Βόρειας Κορέας. Το 1989 η UNESCO δημιούργησε το Βραβείο Ειρήνης Φελίξ Ουφουέ-Μπουανί για τη «διαφύλαξη, διατήρηση και αναζήτηση της ειρήνης». Μετά τον θάνατό του, οι συνθήκες στην Ακτή Ελεφαντοστού επιδεινώθηκαν γρήγορα. Μεταξύ 1994 και 2002 σημειώθηκαν σειρά πραξικοπημάτων, μια υποτίμηση του φράγκου CFA και οικονομική ύφεση· ένας εμφύλιος πόλεμος άρχισε το 2002.

 Παραπομπές 





























Χουφουε Μπουανι
Ουφουε