Δυτικοί Σατράπες

Οι Δυτικοί Σατράπες (Δυτικοί Κσατράπα) ή Βράχμι :13x13εσ13x13εσ28x28εσ22x22εσ11x11εσ, Μαχακσατράπα (Μεγάλοι Σατράπες) ήταν Ινδο-Σκύθες (Σάκες) ηγεμόνες των δυτικών και κεντρικών τμημάτων τής Ινδίας (που εκτείνονταν από τη Σαουράστρα στα νότια και τη Μάλβα στα ανατολικά, καλύπτοντας τις σύγχρονες πολιτείες Σιντ, Γκουτζαράτ, Μαχαράστρα, Ρατζαστάν και Μάντια Πραντές), μεταξύ 35 και 415 μ.Χ. Οι Δυτικοί Σατράπες ήταν σύγχρονοι με τους Κουσάν που κυβερνούσαν το βόρειο τμήμα της Ινδικής υποηπείρου, και πιθανώς ήταν υποτελείς των Κουσάν. Ήταν επίσης σύγχρονοι με τους Σαταβαχάνα που κυβερνούσαν στην Κεντρική Ινδία. Ονομάζονται «Δυτικοί Σατράπες» στη σύγχρονη ιστοριογραφία, για να διαφοροποιηθούν από τους «Βόρειους Σατράπες», που κυβέρνησαν στο Παντζάμπ και τη Ματούρα μέχρι τον 2ο αι. μ.Χ.

Η δύναμη των Δυτικών Σατραπών άρχισε να μειώνεται τον 2ο αι. μ.Χ., μετά την ήττα των ηγεμόνων των Σακών από τον αυτοκράτορα Γκαουταμιπούτρα Σατακάρνι της δυναστείας Σαταβαχάνα.  Μετά από αυτό, το βασίλειο των Σάκα αναβίωσε, αλλά τελικά ηττήθηκε από τον Τσαντραγκούπτα Β΄ της αυτοκρατορίας των Γκούπτα τον 4ο αι. μ.Χ.

 To όνομα 
μικρογραφία|Οι ηγεμόνες των Δυτικών Σατραπών ονομάζονταν  (𑀫𑀳𑀸𑀔𑀢𑀧, "Μεγάλοι Σατράπες") στις επιγραφές τους σε γραφή Βράχμι, όπως εδώ σε μία αφιερωματική επιγραφή τού πρωθυπουργού Αγιάμα στο όνομα τού ηγεμόνα του Ναχαπάνα, στα σπήλαια Μανμόντι, π. το 100 μ.Χ. Στον Ναχαπάνα αποδίδονταν επίσης οι τίτλοι raño ("βασιλιάς") και sami ("κύριος") μαζί. 
Ονομάζονται Δυτικοί Σατράπες σε αντίθεση με τους «Βόρειους Σατράπες», που κυβέρνησαν γύρω από το Ανατολικό Παντζάμπ και την περιοχή τής Μαθούρα, όπως ο Ρατζουβούλα, και τούς διαδόχους του υπό τούς Κουσάν, τον «μεγάλο σατράπη» Χαραπαλάνα και τον «σατράπη» Βανασπάρα. 

Αν και αυτοαποκαλούνταν «σατράπες» στα νομίσματά τους, γεγονός που οδήγησε στον σύγχρονο χαρακτηρισμό τους ως «Δυτικοί Σατράπες», ο Κλ. Πτολεμαίος στο έργο του «Γεωγραφία» τού 2ου αι. εξακολουθούσε να τούς αποκαλεί «Ινδο-Σκύθες».  Η λέξη  έχει την ίδια προέλευση με τη λέξη σατράπης και και οι δύο κατάγονται από τη μηδική λέξη , που σημαίνει αντιβασιλιάς ή κυβερνήτης μίας επαρχίας, και σύμφωνα με τον John Marshall, η λέξη  σημαίνει ο αντιβασιλιάς τού «βασιλιά των βασιλέων». Ο τίτλος του  ή του «μεγάλου σατράπη» δινόταν στον κυβερνώντα σατράπη, και ο τίτλος του  δινόταν στον διάδοχο. Οι δυτικοί Kshatrapas ήταν επίσης γνωστοί ως Sakas (Σάκες) στους Ινδούς. 

Οι Σάκες της Δυτικής Ινδίας μιλούσαν τη γλώσσα Σάκα, γνωστή και ως Χοτανεζική, όπως μαρτυρείται για πρώτη φορά στη λεκάνη Ταρίμ. 

 Ιστορία 

 Πρώτη επέκταση: Δυναστεία Κσαχαράτα (1ος αι. μ.Χ.) 
αριστερά|μικρογραφία|Νόμισμα τού Μπουμάκα (;–119). Εμπρός όψη: Βέλος, σφαιρίδιο και κεραυνός. Επιγραφή σε Χαρόστι Chaharasada Chatrapasa Bhumakasa : "Kσαχαράτα σατράπα Μπουμάκα". Πίσω όψη: κιονόκρανο με καθιστό λιοντάρι με υψωμένο πόδι και τροχό (dharmachakra). Επιγραφή σε Βράχμι: Kshaharatasa Kshatrapasa Bhumakasa.
Οι Δυτικοί Σατράπες πιστεύεται ότι ξεκίνησαν με τη μάλλον βραχύβια δυναστεία των Κσαχαράτα (που ονομάζεται επίσης Τσαχαράντα ή Χαχαράτα ανάλογα με τις πηγές).  Ο όρος Κσαχαράτα είναι επίσης γνωστός από την επιγραφή σε χάλκινη πλάκα στα Τάξιλα τού 6 μ.Χ., στην οποία προσδιορίζει τον Ινδο-Σκύθη ηγεμόνα Λιάκα Κουσουλάκα. Η επιγραφή Nάσικ του 19ου έτους τού Σρι Πουλαμάβι αναφέρει επίσης τη φυλή Χαχαραταβάσα, ή Kσαχαράτα. 

Ο πρώτος Κσαχαράτα για τον οποίο υπάρχουν στοιχεία, είναι ο Αβιράκα, του οποίου τα σπάνια νομίσματα είναι γνωστά. Τον διαδέχθηκε ο Μπουμάκα, πατέρας του Ναχαπάνα, ο οποίος χρησιμοποίησε στα νομίσματά του μόνο τον τίτλο τού σατράπη και όχι του Ράτζα ή του Ράνιο (βασιλιά). Η βασιλεία τού Ναχαπάνα χρονολογείται με ποικίλους τρόπους, μεταξύ 24-70 μ.Χ., 66-71 μ.Χ. ή 119-124 μ.Χ., σύμφωνα με ένα από τα νομίσματά του, τα οποία φέρουν βουδιστικά σύμβολα, όπως ο οκτάκτινος τροχός (νταρματσάκρα) ή ο λέων καθισμένος σε κιονόκρανο, μία αναπαράσταση μίας κολόνας τού Ασόκα.
μικρογραφία|Νόμισμα τού Ναχαπάνα (τού οποίου η κυριαρχία χρονολογείται με ποικίλες πηγές στο 24-70 μ.Χ., 66-71 μ.Χ. ή 119-124 μ.Χ.), άμεση προέλευση από τα Ινδο-Ελληνικά νομίσματα. Βρετανικό Μουσείο. 
μικρογραφία|Ο ελληνο-πράκριτ τίτλος "RANNIO KSAHARATA" ("ΡΑΝΝΙω ΞΑΧΑΡΑΤΑ(Ϲ)", στα Πράκριτ για τον "βασιλιά Κσαχαράτα" με παραποιημένα ελληνικά γράμματα) στην εμπρόσθια όψη των νομισμάτων τού Ναχαπάνα.  
Ο Ναχαπάνα τον διαδέχθηκε, και έγινε ένας πολύ ισχυρός ηγεμόνας. Κατέλαβε τμήματα τής αυτοκρατορίας Σαταβαχάνα στη δυτική και κεντρική Ινδία. Ο Ναχαπάνα είχε την κυριαρχία του στη Μάλβα, στο Νότιο Γκουτζαράτ και στο Βόρειο Κονκάν, από το Μπάρουχ έως τη Σοπάρα και τις περιοχές Νάσικ και Πούνα.  Εκείνη την εποχή, η περιοχή βορειοδυτικά των Δυτικών Σατραπών στο Μπαλουχιστάν κυβερνιόταν από τους Παραταράτζα, μία Ινδο-Παρθική πολιτεία, ενώ οι Κουσάν επέκτειναν την αυτοκρατορία τους στον Βορρά. 

Ο γαμπρός του, ο Σάκα Ουσαβαντάτα (νυμφευμένος με την κόρη τού Ντακσαμίτρα), είναι γνωστό από επιγραφές στο Νάσικ και το Κάρλε και το Τζουνάρ (Σπήλαια Μανμόντι, επιγραφή τού έτους 46), ότι ήταν αντιβασιλιάς της Ναχαπάνα, κυβερνώντας το νότιο τμήμα τής επικράτειάς του.  

Ο Ναχαπάνα καθιέρωσε την κοπή αργυρών νομισμάτων των Κσατράπα.

Γύρω στο 120 μ.Χ. οι Δυτικοί Σατράπες είναι γνωστό ότι συμμάχησαν με τους Ουτταμπάντρα, για να αποκρούσουν μία επίθεση των Μαλάβα, τούς οποίους τελικά συνέτριψαν.  Ο ισχυρισμός εμφανίζεται σε μία επιγραφή στα Σπήλαια Νάσικ, που έγινε από τον αντιβασιλιά των Ναχαπάνα, Ουσαβαντάτα:


 Υποστήριξη των ινδικών θρησκειών 
Μία σημαντική επιγραφή που σχετίζεται με τον Ναχαπάνα στο Μεγάλο Τσαΐτγια στα Σπήλαια Κάρλα , δείχνει την υποστήριξή του στον Βουδισμό και τον Ινδουισμό:
αριστερά|μικρογραφία|Σπήλαια Kάρλα, επιγραφή τού Ναχαπάνα..


 Κατασκευή βουδιστικών σπηλαίων 
Οι Δυτικοί Σατράπες είναι γνωστοί για την κατασκευή και την αφιέρωση πολυάριθμων βουδιστικών σπηλαίων στην Κεντρική Ινδία, ιδιαίτερα στη Μαχαράστρα και το Γκουτζαράτ.   Πιστεύεται ότι ο Ναχαπάνα κυβέρνησε τουλάχιστον 35 χρόνια στην περιοχή Κάρλα, Τζούναρ και Νάσικ, δίνοντάς του άφθονο χρόνο για κατασκευαστικές εργασίες εκεί. 

Πολυάριθμες επιγραφές στις σπηλιές είναι γνωστές, οι οποίες έγιναν από τον Οίκο των Ναχαπάνα: έξι επιγραφές στις σπηλιές Νάσικ, μία επιγραφή στις σπηλιές Κάρλα και μία από τον ιερέα τής Ναχαπάνα στις σπηλιές Μανμόντι στο Τζούναρ.   Ταυτόχρονα, οι «Γιαβάνα» ("Ίωνες"), Έλληνες ή Ινδο-Έλληνες, άφησαν επίσης δωρεές στις σπηλιές Νάσικ, Κάρλα, Λενιάντρι και Μανμόντι. 

 Μεγάλη αίθουσα Τσαΐτγια στα σπήλαια Kάρλα 
Συγκεκριμένα, το σύμπλεγμα σπηλαίων Τσαΐτγια των Σπηλαίων Kάρλα, το μεγαλύτερο στη Νότια Ασία, κατασκευάστηκε και εγκαινιάστηκε το 120 μ.Χ. από τον ηγεμόνα των Δυτικών Σατραπών Nαχαπάνα.   


 Σπήλαιο Νο. 10 του Νάσικ, η «Ναχαπάνα Βιχάρα» 
Τμήματα των Σπηλαίων Νάσικ, που ονομάζονται επίσης Σπήλαια Πανταβλένι, λαξεύτηκαν επίσης κατά την εποχή τής Ναχαπάνα. 

Οι επιγραφές τού σπηλαίου αρ. 10 στα σπήλαια Nάσικ κοντά στο Nάσικ, αποκαλύπτουν ότι το 105-106 μ.Χ., οι Κσατράπα νίκησαν τούς Σαταβαχάνα, μετά την οποία νίκη ο γαμπρός τού Κσατράπα Nαχαπάνα και γιος τής Ντινίκα, Ουσαμπαντάτα, δώρισαν 3000 χρυσά νομίσματα γι' αυτό το σπήλαιο, καθώς και για το φαγητό και τα ρούχα των μοναχών. Η σύζυγος τού Ουσαμπαντάτα (κόρη του Nαχαπάνα), Ντακσμίτρα, δώρισε επίσης ένα σπήλαιο για τους βουδιστές μοναχούς. Το Σπήλαιο 10 - «Nαχαπάνα Βιχάρα» είναι ευρύχωρο με 16 δωμάτια.Δύο επιγραφές στο Σπήλαιο 10 αναφέρουν την κατασκευή και τη δωρεά ολόκληρου τού σπηλαίου στους Σάγκα από τον Ουσαβαντάτα, τον γαμπρό των Σακών  και αντιβασιλέα τού Ναχαπάνα:
μικρογραφία|Επιγραφή σπηλαίου Nάσικ No.10. τής Ναχαπάνα, σπήλαιο Νο.10.
μικρογραφία|Ένας από τους πυλώνες που κτίστηκε από τον Ουσαβαντάτα, αντιβασιλιά τού Nαχαπάνα, π. το 120 μ.Χ., σπήλαια Nάσικ, σπήλαιο No10.

Σύμφωνα με τις επιγραφές, ο Ουσαβαντάτα πραγματοποίησε διάφορες φιλανθρωπίες και κατακτήσεις, για λογαριασμό τού πεθερού του. Κατασκεύασε ξενώνες, κήπους και δεξαμενές στο Μπαρουκάτσχα ( Μπρόατς), στο Ντασαπούρα (Μαντάσορ στη Μάλβα), στο Γκοβαρντάνα (κοντά στο Νάσικ) και στο Σορπαράγκα (Σοπάρα στην περιοχή Θάνα).

 Αφιέρωση του Τζούναρ 
Μία αφιέρωση στο σύμπλεγμα Λενγιάντρι των σπηλαίων Τζούναρ (επιγραφή αρ. 26 στο Σπήλαιο VI τής ομάδας σπηλαίων Μπιμασάνκαρ), αναφέρει ένα δώρο τού πρωθυπουργού τής Nαχαπάνα, Aγιάμα, το «έτος 46»:

Αυτή η επιγραφή, η τελευταία τής βασιλείας τού Ναχαπάνα, υποδηλώνει ότι ο Ναχαπάνα μπορεί να έγινε ανεξάρτητος ηγεμόνας, καθώς περιγράφεται ως βασιλιάς. 

 Διεθνές εμπόριο: ο "Περίπλους τής Ερυθράς Θαλάσσης" 
Ο Ναχαπάνα αναφέρεται στον Περίπλου τής Ερυθράς Θαλάσσης (2ος αι. μΧ) με το όνομα Ναμπάνος,  ως ηγεμόνας τής περιοχής γύρω από την Μπαριγκάζα:

μικρογραφία|Θησαυρός νομισμάτων τού Ναχαπάνα.
Υπό τους Δυτικούς Σατράπες, η Μπαρίγκαζα ήταν ένα από τα κύρια κέντρα του ρωμαϊκού εμπορίου με την Ινδία. Ο "Περίπλους" περιγράφει τα πολλά αγαθά, που ανταλλάσσονταν:

δεξιά|μικρογραφία|Οι Δυτικοί Σατράπες υπό τον Ναχαπάνα, με το λιμάνι τους Μπαριγκάζα, ήταν μεταξύ των κύριων παραγόντων τού διεθνούς εμπορίου τού 1ου αι. μ.Χ. σύμφωνα με τον Περίπλου τής Ερυθράς Θαλάσσης.
Αγαθά μεταφέρονταν επίσης σε μεγάλες ποσότητες από την Ουτζάιιν, την πρωτεύουσα των Δυτικών Σατραπών:

Ορισμένα πλοία εξοπλίστηκαν επίσης από τον Μπαριγκάζα, για να εξάγουν αγαθά δυτικά, διασχίζοντας τον Ινδικό Ωκεανό:


 Λάκσμι της Πομπηίας 
Ένα ινδικό αγαλματίδιο, το Pompeii Lakshmi, βρέθηκε στα ερείπια τής Πομπηίας και πιστεύεται ότι ήταν αποτέλεσμα ινδο-ρωμαϊκών εμπορικών σχέσεων τον 1ο αι. μ.Χ.  Υπάρχει η πιθανότητα το αγαλματίδιο να έφτασε στη Δύση κατά τη διάρκεια τής κυριαρχίας τού Δυτικού Σατράπη Nαχαπάνα στην περιοχή Μποκάρνταν, και να μεταφέρθηκε στη Ρώμη από το λιμάνι τής Μπαριγκάζα. 

 Ήττα από τον Γκαουταμιπούτρα Σατακάμι 
μικρογραφία|Οι "Σάκα-Γιαβάνα-Παλχάβα" ( γραφή Βράχμι : 𑀲𑀓 𑀬𑀯𑀦 𑀧𑀮𑁆𑀳𑀯) νικήθηκαν από τον Γκαουταμιπούτρα Σατακάρνι, που αναφέρεται στην επιγραφή τής βασίλισσας Γκοτάμι Μπαλασίρι στο σπήλαιο Νάσικ 3 (τέλος γραμμής 5 της επιγραφής). 
μικρογραφία|Νόμισμα τού Γκαουταμιπούτρα Γιάτζνα Σατακάρνι που χτυπήθηκε επάνω σε δραχμή τού Ναχαπάνα. Π. 167-196 μ.Χ. Το σύμβολο τής Ουτζάιν και το σύμβολο των τριών καμπύλων βουνών χτυπήθηκε στην εμπρόσθια και οπίσθια όψη αντίστοιχα μίας δραχμής τού Ναχαπάνα.
Η Ναχαπάνα και η Ουσαβαντάτα τελικά ηττήθηκαν από τον ισχυρό βασιλιά Σαταβαχάνα Γκαουταμιπούτρα Σατακάρνι. Ο Γκαουταμιπούτρα έδιωξε τους Σάκες από τη Μάλβα και τη Δυτική Μαχαράστρα, ωθώντας τον Ναχαπάνα δυτικά προς το Γκουτζαράτ. Η νίκη του είναι γνωστή, από το γεγονός ότι ο Γκαουταμιπούτρα έκοψε ξανά πολλά από τα νομίσματα τού Ναχαπάνα (ένας τέτοιος θησαυρός βρέθηκε στο Τζογκαλθάμπι, στην περιοχή Νάσικ),  και ότι ισχυρίστηκε τη νίκη του σε μία επιγραφή στο Σπήλαιο Αρ. 3 των Σπηλαίων Πανταβλένι στο Νάσικ:


 Αποικισμός της Ιάβας και της Σουμάτρας 
Φαίνεται ότι η ινδική αποικιοποίηση των νησιών τής Ιάβας και τής Σουμάτρας πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των Δυτικών Σατραπών. Οι άνθρωποι μπορεί να έφυγαν από την υποήπειρο λόγω των συγκρούσεων εκεί. Μερικοί θρύλοι τής Ιάβας περιγράφουν τον ηγέτη των αποίκων ως τον Ατζή Σάκα, πρίγκιπα από το Γκουτζαράτ, στην αρχή τής εποχής των Σακών (που είναι επίσης η εποχή της Ιάβας).

 Δυναστεία Καρνταμάκα, Οίκος τού Καστάνα (1ο-4ο αι.) 
αριστερά|μικρογραφία|Νόμισμα του Δυτικού Σατράπη Χαστάνα (π. 1 30 μΧ). Εμπρόσθια όψη: Βασιλιάς σε προφίλ. Η επιγραφή αναφέρει συνήθως «PANNIΩ IATPAΠAC CIASTANCA» (παραποιημένη ελληνική γραφή), μεταγραφή τού (σε Πράκριτ) Raño Kshatrapasa Castana: «βασιλιάς και σατράπης Καστάνα».
Μία νέα δυναστεία, που ονομάζεται δυναστεία Μπανταμούκα ή Kαρνταμάκα, ιδρύθηκε από τον «Σατράπη» Καστάνα. Πήρε το όνομά της από τον Καρνταμάν, γιο του Ράτζα Ντατζ. Η ημερομηνία τού Καστάνα δεν είναι βέβαιη, αλλά πολλοί πιστεύουν ότι η βασιλεία του ξεκίνησε το έτος 78 μ.Χ., καθιστώντας τον έτσι τον ιδρυτή της εποχής των Σακών.  Αυτό συμφωνεί με το γεγονός, ότι οι απόγονοί του (οι οποίοι γνωρίζουμε ότι χρησιμοποιούσαν την εποχή των Σακών στα νομίσματά τους και στις επιγραφές τους) θα χρησιμοποιούσαν την ημερομηνία τού ιδρυτή τους ως εποχή τους. Ο Καστάνα ήταν σατράπης τού Ουτζάιν κατά τη διάρκεια αυτής τής περιόδου. Ένα άγαλμα που βρέθηκε στη Μαθούρα μαζί με αγάλματα του βασιλιά των Κουσάν Κανίσκα και του Βίμα Τάκτο, και φέρει το όνομα «Σαστάνα», συχνά αποδίδεται στον ίδιο τον Καστάνα, και υποδηλώνει ότι ο Καστάνα μπορεί να ήταν φεουδάρχης των Κουσάν. Αντίθετα, η επιγραφή τού Ραμπάτακ ισχυρίζεται επίσης ότι οι Κουσάν είχαν κυριαρχία στην περιοχή των Δυτικών Σατραπών (αναφέροντας τον έλεγχο των Κουσάν στην πρωτεύουσα Ουτζάιν) κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Κανίσκα ( μ.Χ.).

 Επικράτεια υπό τον Καστάνα 
μικρογραφία|Άγαλμα τού Καστάνα, με λεπτομέρειες στην ενδυμασία. Η ζώνη απεικονίζει σχέδια ιππέων και τριτώνων / οφιοποδών, το επανωφόρι έχει ένα πολύ περίτεχνο στρίφωμα. Επιγραφή "Shastana" (Μέση γραφή Bράχμι :10x10εσ17x17εσ10x10εσ Ṣa-sta-na).  Μουσείο Μαθούρα. 
Η περιοχή των Δυτικών Σατραπών την εποχή τού Χαστάνα περιγράφεται εκτενώς από τον γεωγράφο Κλ. Πτολεμαίο στα «Γεωγραφικά» του, όπου τούς χαρακτηρίζει ως «Ινδο-Σκύθες». Περιγράφει αυτήν την περιοχή ως εκτεινόμενη από την Παταληνή στη Δύση, έως το Ουτζάιν στα ανατολικά («Οzena Regia Τiastani», «Οζηνή/Ουτζάιν, πρωτεύουσα τού βασιλιά Χαστάνα»),  και πέρα από τη Μπαρigk;aζα στα νότια.

 Ρουντραντάμαν Α΄ (130-150 μ.Χ.) 

 Νίκη κατά των Σαταβαχάνα 
μικρογραφία|Αργυρό νόμισμα τού Ρουντραντάμαν Α΄ (130–150). Εμπρός όψη: Προτομή τού Ρουντραντάμαν, με την παραποιημένη ελληνική επιγραφή "OVONIΛOOCVΛCHΛNO". Πίσω όψη: Τρικόρυφο όρος ή Chaitya με ποτάμι, ημισέληνο και ήλιο. Επιγραφή σε Μπράχμι: Rajno Ksatrapasa Jayadamasaputrasa Rajno Mahaksatrapasa Rudradamasa : "Βασιλιάς και Μεγάλος Σατράπης Ρουντραντάμαν, γιος τού Βασιλιά και Σατράπη Τζαγιαντάμαν" 16χλστ., 2,0 γραμμ.
μικρογραφία|Ο βράχος τού Τζουνάγκατ περιέχει επιγραφές τού Aσόκα (δεκατέσσερα από τα Διατάγματα του Aσόκα), τού Ρουντραντάμαν Α΄ (η βραχο-επιγραφή του Τζουνάγκαντ τού Ρουντραντάμαν) και τού Σκανταγκούπτα. 
Γύρω στο 130 μ.Χ., ο Ρουντραντάμαν Α΄, εγγονός τού Τσαστάνα, πήρε τον τίτλο "Μαχακσατράπα" ("Μεγάλος Σατράπης") και υπερασπίστηκε το βασίλειό του από τους Σαταβαχάνα. Η σύγκρουση μεταξύ τού Ρουντραντάμαν και των Σαταβαχάνα έγινε τόσο εξαντλητική, που για να περιοριστεί η σύγκρουση, έγινε μία επιγαμία, που έδωσε την κόρη τού Ρουντραντάμαν στον βασιλιά των Σαταβαχάνα, Βασιστιπούτρα Σατακάρνι. Η επιγραφή που αφορά τον γάμο μεταξύ τής κόρης τού Ρουντραντάμαν και τού Βασιστιπούτρα Σατακάρνι, εμφανίζεται σε μία σπηλιά στο Κανχέρι:

Οι Σαταβαχάνα και οι Δυτικοί Σατράπες παρέμειναν ωστόσο σε πόλεμο, και ο Ρουντραντάμαν Α΄ νίκησε τούς Σαταβαχάνα δύο φορές σε αυτές τις συγκρούσεις, σώζοντας μόνο τη ζωή τού Βασιστιπούτρα Σατακάρνι λόγω τής οικογενειακής τους επιγαμίας:

Ο Ρουντρανταμάν ανέκτησε όλα τα προηγούμενα εδάφη που κατείχε ο Ναχαπάνα, πιθανώς με εξαίρεση τις νότιες περιοχές Πούνα και Νάσικ (τα επιγραφικά κατάλοιπα σε αυτές τις δύο περιοχές εκείνη την εποχή είναι αποκλειστικά των Σαταβαχάνα): 


 Νίκη εναντίον των Γιαουντέγια 
Αργότερα, η επιγραφή σε βράχο τού Τζουναγκάντ (π. 150 μΧ) τού Ρουντραντάμαν Α΄  αναγνώρισε τη στρατιωτική ισχύ των Γιαουντέγια, «οι οποίοι δεν υποτάχθηκαν, επειδή ήταν υπερήφανοι για τον τίτλο τους ως «ήρωες μεταξύ των Κσατρίγια»», προτού εξηγήσει ότι τελικά ηττήθηκαν από τον Ρουντραντάμαν Α΄.  

Πρόσφατα ανακαλυφθείσες επιγραφές σε κολώνες περιγράφουν την παρουσία ενός Δυτικού Σατράπη ονόματι Ρουπιάμμα στην περιοχή Μπαντάρα τής περιοχής Βιντάρμπα, στην ακραία βορειοανατολική περιοχή τής Μαχαράστρα, όπου ανήγειρε τους κίονες. 

Ο Ρουντραντάρμαν είναι γνωστός για την υποστήριξη των τεχνών. Είναι γνωστό ότι έγραψε ποίηση στα πιο καθαρά σανσκριτικά, και την έκανε γλώσσα τής αυλής του. Το όνομά του είναι για πάντα συνδεδεμένο με την επιγραφή δίπλα στη λίμνη Σουνταρχσίνι.

Στην αυλή του είχε έναν Έλληνα συγγραφέα ονόματι Γιαβανεσβάρα («Άρχοντας των Ελλήνων»), ο οποίος μετέφρασε από τα ελληνικά στα σανσκριτικά το Γιαβανατατάκα («Ρήσεις των Ελλήνων»), μία αστρολογική πραγματεία, και το πρώτο σανσκριτικό έργο τής Ινδίας στα ωροσκόπια. 

 Τζιβαντάμαν (178-181 μΧ, 197-198 μΧ) 
μικρογραφία|Ένα νόμισμα που χρονολογείται από την αρχή τής πρώτης βασιλείας τού Τζιβαντάμαν, το έτος 100 (17x17εσ|One hundred in the Brahmi script of the Western Satraps) τής εποχής των Σακών (που αντιστοιχεί στο 178 μ.Χ.). 
Ο βασιλιάς Τζιβαντάμαν έγινε βασιλιάς για την εκατονταετηρίδα της εποχής των Σακών, το έτος 100 (που αντιστοιχεί στο 178 μ.Χ.). Η βασιλεία του δεν καταγράφεται κατά τα άλλα, αλλά είναι ο πρώτος Δυτικός Σατράπης ηγεμόνας, που άρχισε να αναγράφει την ημερομηνία κοπής στα νομίσματά του, χρησιμοποιώντας τούς αριθμούς Bράχμι τής γραφής Bράχμι πίσω από το κεφάλι τού βασιλιά.  Αυτό έχει τεράστια αξία για την ακριβή χρονολόγηση των Δυτικών Σατραπών ηγεμόνων, και για την τέλεια εξακρίβωση τής χρονολογίας και τής διαδοχής μεταξύ τους, καθώς αναφέρουν επίσης τον προκάτοχό τους στα νομίσματά τους. Σύμφωνα με τα νομίσματά του, ο Τζιβαντάμαν φαίνεται να κυβέρνησε δύο φορές, μία φορά μεταξύ τής εποχής των Σακών 100 και 103 (178-181 μ.Χ.), πριν από τη βασιλεία τού Ρουντρασίμα Α΄, και μία φορά μεταξύ τής εποχής των Σακών 119 και 120 (197-198 μ.Χ.).

 Ο Ρουντρασίμχα Α΄ (180-197) 
Επαν.: Τρικόρυφος λόφος ή Chaitya, με ποτάμι, ημισέληνο και ήλιο, σύμφωνα με την επιγραφή σε Πράκριτ με γραφή Bράχμι:

Μία επιγραφή τού Ρουντρασίμχα Α΄ (178–197) βρέθηκε πρόσφατα στο Σετχέντι στην περιοχή Σατζαπούρ, η οποία χρονολογείται στο 107 τής εποχής των Σακών, δηλαδή στο 185 μ.Χ., επιβεβαιώνοντας την επέκταση των Δυτικών Σατραπών προς τα ανατολικά εκείνη την ημερομηνία.  Υπάρχει επίσης μία παλαιότερη επιγραφή που σχετίζεται με την κυριαρχία των Σάκα στο Ουτζάιν,  καθώς και μία μεταγενέστερη, η επιγραφή Κανακέρχα, που σχετίζεται με την κυριαρχία των Σάκα στην περιοχή Βιντίσα, Σάντσι και Εράν στις αρχές του 4ου αι. 

 Μεγάλος Σατράπης Ρουπιάμμα (2ος αι. μ.Χ.) 

Μία αναμνηστική στήλη με επιγραφή στο όνομα «Mαχακσατράπα Kουμάρα Ρουπιάμμα» έχει ανακαλυφθεί στο Παούνι στην κεντρική περιοχή τής Βιντάρμπα,  και χρονολογείται στον 2ο αι. μ.Χ.  Αν και αυτός ο Μεγάλος Σατράπης δεν είναι γνωστός από τα νομίσματα, αυτή η αναμνηστική στήλη θεωρείται ότι σηματοδοτεί τη νότια έκταση των κατακτήσεων των Δυτικών Σατραπών, πολύ πέρα από τα παραδοσιακά όρια τού ποταμού Nαρμάντα.  Η χρήση τής λέξης «Kουμάρα» μπορεί επίσης να σημαίνει ότι ο Ρουπιάμμα ήταν γιος ενός Μεγάλου Σατράπη, αντί να κατέχει ο ίδιος τον τίτλο. "The pillar inscription of Rupiamma from Pauni (1-41) may present a similar example. In it, Rupiamma is described as Mahakhattava-kumära; he is a son or prince of the mahäksatrapa; the title in itself is felt to be sufficient identification" 

Ο Γιάτζνα Σρι Σατακάρνι άφησε επιγραφές στα σπήλαια Νάσικ, Κανχέρι και Γκούντουρ, που μαρτυρούν την ανανεωμένη έκταση τής περιοχής Σαταβαχάνα.  Υπάρχουν δύο επιγραφές τού Γιάτζνα Σρι Σατακάρνι στο Κανχέρι, στο σπήλαιο αρ. 81,  και στο σπήλαιο Τσάιτια αρ. 3.  Στα σπήλαια Νάσικ, υπάρχει μία επιγραφή τού Σρι Γιάτζνα Σατακάρνι, κατά το 7ο έτος τής βασιλείας του. 

Υπάρχει, ωστόσο, η πιθανότητα οι περιοχές Πούνα και Νάσικ να παρέμειναν στα χέρια των Σαταβαχάνα από την εποχή τού Γκαουταμιπούτρα Σατακάρνι μετά τη νίκη του επί τού Ναχαπάνα, καθώς δεν υπάρχουν επιγραφικά αρχεία για τούς Καρνταμάκα σε αυτήν την περιοχή. 

 Ρουντρασένα Β΄ (256–278) 
δεξιά|μικρογραφία|Νόμισμα τού Ρουντρασένα Β΄ (256-278 μ.Χ.). Εμπρός όψη: κεφάλι τού ηγεμόνα, που φέρει έναν εφαρμοστό πίλο. Πίσω όψη: τρικόρυφος λόφος· ομάδα πέντε σφαιρών στα δεξιά. 

Η δυναστεία των Κσατράπα φαίνεται να έφτασε σε υψηλό επίπεδο ευημερίας υπό την κυριαρχία τού Ρουντρασένα Β΄ (256–278), 19ου ηγεμόνα των Κσατράπα.

Μία συζυγική συμμαχία μεταξύ των Andhra Ikshvaku και των Δυτικών Σατραπών φαίνεται ότι συνέβη κατά την εποχή τού Ρουντρασένα Β΄, καθώς ο ηγεμόνας Άντρα Iκσβάκου Mαθαριπούτρα Βιραπουρουσαντάτα (250-275 μΧ) φαίνεται να είχε ως μία από τις συζύγους του την Ρουντραντάρα-μπαταρίκα, την κόρη του " ηγεμόνα τού Ουτζάιν",. πιθανώς τού βασιλιά Ρουντρασένα Β΄ "Another queen of Virapurusha was Rudradhara-bhattarika. According to D.C. Sircar she might have been related to Rudrasena II (c. a.d. 254-74) the Saka ruler of Western India" in   . Σύμφωνα με μία επιγραφή στο Nαγκαρτζουνακόντα, ο βασιλιάς Iκσβάκου Βιραπουρουσαντάτα είχε πολλές γυναίκες,  συμπεριλαμβανομένης τής Ρουντραντάρα-Μπαταρίκα, τής κόρης τού ηγεμόνα τού Ουτζάιν (Ουτζ[ε]νίκα μαχαρά[τζα] μπαλίκα).   

Η περιοχή Σάντσι-Βιντίσα καταλήφθηκε ξανά από τους Σαταβαχάνα κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Ρουντρασένα Β' (255-278 μ.Χ.), όπως δείχνουν τα ευρήματα νομισμάτων τού Ρουντρασένα Β' στην περιοχή.  Η περιοχή θα παρέμενε στη συνέχεια υπό την κυριαρχία των Δυτικών Σατραπών μέχρι τον 4ο αι. μ.Χ., όπως μαρτυρά η επιγραφή Κανακέρχα. 

Ο τελευταίος ηγεμόνας Κσατράπα τής οικογένειας Τσαστάνα ήταν ο Βισβάσενα (Βισβάσεν, βασ. 293–304 μ.Χ.), αδελφός και διάδοχος τού Μπαρτρνταμάν και γιος τού Ρουντράσενα Β΄. Ένα νόμισμα τού Βισβάσενα βρέθηκε σε ανασκαφές στα σπήλαια Ατζάντα, στο μοναστήρι από καμένα τούβλα που βλέπει στις σπηλιές στη δεξιά όχθη τού ποταμού Γουαγκόρα. 

 Δυναστεία τού Ρουντρασίμα Β΄ (π. 304–396 μΧ) 
μικρογραφία|Κεφαλή του Βούδα Σακιαμούνι, Ντεβνιμόρι, Γκουτζαράτ (375–400). Προέρχεται από την ελληνο-βουδιστική τέχνη τής Γκαντάρα, ένα παράδειγμα τής δυτικής ινδικής τέχνης των Δυτικών Σατραπών.  
Μία νέα οικογένεια ανέλαβε την εξουσία, η οποία ξεκίνησε με τη βασιλεία τού Ρουντρασίμα Β΄ (βασ. 304–348 μ.Χ.). Δήλωσε στα νομίσματά του ότι ήταν γιος ενός άρχοντα (σβάμι) Τζιβαντάμαν.  Η βασιλεία του είναι εν μέρει σύγχρονη με αυτή άλλων ηγεμόνων, οι οποίοι ήταν γιοι του, όπως αναγράφεται στα νομίσματά τους, και μπορεί να ήταν υπο-βασιλείς: ο Γιασοντάμαν Β΄ (βασ. 317–332 μ.Χ.) και ο Ρουντραντάμαν Β΄ (βασ. 332–348 μ.Χ.).

 Συνεισφορές στον Βουδισμό

Υπό τον Ρουντρασίμα Β', οι Δυτικοί Σατράπες είναι γνωστό ότι διατήρησαν την παρουσία τους στις κεντρικές ινδικές περιοχές Βιντίσα / Σάντσι / Εράν μέχρι και τον 4ο αι.: κατά τη διάρκεια τής βασιλείας του, το 319 μ.Χ., ένας ηγεμόνας των Σακών έγραψε την επιγραφή Κανακέρχα,  στον λόφο Σάντσι, αναφέροντας την κατασκευή ενός πηγαδιού από τον αρχηγό των Σακών και τον «δίκαιο κατακτητή» (dharmaviyagi mahadandanayaka) Σρινταβάρμαν (339-368 μ.Χ.).  Μία άλλη επιγραφή τού ίδιου Σρινταβάρμαν με τον στρατιωτικό του διοικητή είναι γνωστή από το Εράν.  Αυτές οι επιγραφές υποδεικνύουν την έκταση τής κυριαρχίας των Σακών από την εποχή τού Ρουντρασίμα Β'.

Η κατασκευή βουδιστικών μνημείων στην περιοχή τού Γκουτζαράτ κατά το ύστερο μέρος τής κυριαρχίας των Δυτικών Σατραπών μαρτυρείται από την τοποθεσία Ντεβνιμόρι, η οποία ενσωματώνει μερικές βιχάρα και μία στούπα. Νομίσματα τού Ρουντρασίμα βρέθηκαν μέσα στη βουδιστική στούπα τού Ντεβνιμόρι.  Οι εικόνες τού Βούδα στο Ντεβνιμόρι δείχνουν σαφώς την επιρροή τής ελληνο-βουδιστικής τέχνης τής Γκαντάρα,  και έχουν περιγραφεί ως παραδείγματα τής δυτικο-ινδικής τέχνης των Δυτικών Σατραπών.  Έχει υποστηριχθεί ότι η τέχνη τού Ντεβνιμόρι αντιπροσώπευε μία δυτικο-ινδική καλλιτεχνική παράδοση που ήταν προγενέστερη τής ανόδου τής τέχνης τής αυτοκρατορίας των Γκούπτα, και ότι μπορεί να επηρέασε όχι μόνο την τελευταία, αλλά και την τέχνη των Σπηλαίων Ατζάντα, τού Σάρναθ και άλλων τόπων από τον 5ο αι. και μετά. 

Συνολικά, οι Δυτικοί Σατράπες μπορεί να έπαιξαν κάποιο ρόλο στη μετάδοση τής τέχνης τής Γκαντάρα στη δυτική περιοχή Ντέκαν. 

 Σασσανιδική επέκταση στα βορειοδυτικά 
μικρογραφία|Θέση της κοπής νομισμάτων των Σασσανιδών στο Σιντ, π. το 400 μ.Χ., σε σχέση με τις άλλες πολιτείες τής εποχής.
Μετά από μία περίοδο ελέγχου των περιοχών μέχρι τη Γκαντάρα από τους Κουσάνο-Σασσανίδες, η αυτοκρατορία των Σασσανιδών επεκτάθηκε περαιτέρω στα βορειοδυτικά τής υποηπείρου, ιδιαίτερα στις περιοχές τής Γκαντάρα και τού Παντζάμπ, από την εποχή τού Σαπούρ Β' π. το 350 μ.Χ.  Νοτιότερα, μέχρι τις εκβολές τού Ινδού ποταμού, οι Σασσανίδες ασκούσαν κάποιο είδος ελέγχου ή επιρροής, όπως υποδηλώνεται από τα νομίσματα των Σασσανιδών στο Σιντ.   Είναι πιθανό ότι η Σασσανιδική επέκταση στην Ινδία, η οποία έθεσε τέλος στα υπολείμματα τής κυριαρχίας των Κουσάν, έγινε επίσης εν μέρει εις βάρος των Δυτικών Σατραπών. 

 Κατακτώνται από τους Γκούπτα (π. 335–415 μ.Χ.) 

 Η Κεντρική Ινδία κατακτήθηκε από τον Σαμουδραγκούπτα (βασ. 336–380 μ.Χ.) 
Η περιοχή τής Κεντρικής Ινδίας γύρω από τη Βιντίσα / Σάντσι και το Εράν είχε καταληφθεί από έναν ηγεμόνα των Σακών ονόματι Σρινταραβάρμαν, ο οποίος είναι γνωστός από την επιγραφή Κανακέρχα στο Σάντσι, και μία άλλη επιγραφή με τον στρατηγό τού Νάγκα στο Εράν.  Στο Εράν, φαίνεται ότι την επιγραφή τού Σρινταραβάρμαν διαδέχεται ένα μνημείο και μία επιγραφή από (της αυτοκρατορίας των Γκούπτα) τον Σαμουντραγκούπτα (βασ. 336-380 μ.Χ.), η οποία χαράχθηκε «για να αυξήσει τη φήμη του», ο οποίος μπορεί επομένως να εκδίωξε τούς Σάκα τού Σρινταραβάρμαν στις εκστρατείες του στη Δύση. "During the course of this expedition he is believed to have attacked and defeated the Saka Chief Shridhar Varman, ruling over Eran-Vidisha region. He then annexed the area and erected a monument at Eran (modern Sagar District) "for the sake cf augmenting his fame"." in  Ο Σρινταραβάρμαν είναι πιθανώς ο ηγεμόνας «των Σάκα» που αναφέρεται στην επιγραφή τού Σαμουντραγκούπτα στον κίονα τού Αλαχαμπάντ, ως «αποτίοντας φόρο τιμής» στον αυτοκράτορα των Γκούπτα,  αναγκασμένος να «αυτοπαραδοθεί, προσφέροντας (τις δικές του) κόρες σε γάμο και ζητώντας τη διοίκηση των δικών του περιοχών και επαρχιών». 

 Εκστρατεία του Ραμαγκούπτα στο Γκουτζαράτ 
μικρογραφία|Νόμισμα του τελευταίου ηγεμόνα Σατράπη της Δύσης, Ρουντρασίμα Γ΄ (388–395).
Ο Ρουντρασίμα Γ΄ φαίνεται να ήταν ο τελευταίος από τους ηγεμόνες των Δυτικών Σατραπών.  Ένα απόσπασμα από το Nατύα-νταρπάνα αναφέρει ότι ο βασιλιάς των Γκούπτα Ραμαγκούπτα, ο μεγαλύτερος αδελφός τού Τσαντραγκούπτα Β΄, αποφάσισε να επεκτείνει το βασίλειό του, επιτιθέμενος στους Δυτικούς Σατράπες στο Γκουτζαράτ.

Η εκστρατεία σύντομα πήρε μία χειρότερη τροπή, και ο στρατός των Γκούπτα παγιδεύτηκε. Ο βασιλιάς των Σάκα, Ρουντρασίμα Γ΄, απαίτησε από τον Ραμαγκούπτα να παραδώσει τη σύζυγό του Ντρουβαντέβι με αντάλλαγμα την ειρήνη. Για να αποφύγουν την ατίμωση, οι Γκούπτα αποφάσισαν να στείλουν τη Μαντχαβασένα, μία εταίρα και αγαπημένη τού Τσαντραγκούπτα, μεταμφιεσμένη σε βασίλισσα. Ωστόσο, ο Τσαντραγκούπτα άλλαξε το σχέδιο, και πήγε ο ίδιος στον βασιλιά των Σακών μεταμφιεσμένος σε βασίλισσα. Στη συνέχεια σκότωσε τον Ρουντρασίμχα, και αργότερα τον αδελφό εκείνου, Ραμαγκούπτα. Η Ντρουβαντέβι παντρεύτηκε τότε τον Τσαντραγκούπτα.

 Κατακτήσεις του Τσαντραγκούπτα Β΄ (βασ. 380–415 μ.Χ.) 
μικρογραφία|Η νικηφόρα επιγραφή Σάντσι του Τσαντραγκούπτα Β΄ (412-413 μ.Χ.).
Οι Δυτικοί Σατράπες τελικά κατακτήθηκαν από τον αυτοκράτορα Τσαντραγκούπτα Β΄. Επιγραφές ενός νικηφόρου Τσαντραγκούπτα Β΄ κατά το έτος 412-413 μ.Χ. βρίσκονται στο κιγκλίδωμα κοντά στην Ανατολική Πύλη της Μεγάλης Στούπας στο Σάντσι. 

Ο ηγεμόνας των Γκούπτα, Σκανταγκούπτα (455-467 μ.Χ.), είναι γνωστός για μία μακροσκελή επιγραφή, όπου περιγράφει τον εαυτό του ως «ηγεμόνα τής γης» σε έναν μεγάλο βράχο στο Τζουναγκάντ, στο Γκουτζαράτ, δίπλα στις παλαιότερες επιγραφές του Ασόκα και τού Ρουντραντάμαν Α΄, επιβεβαιώνοντας την κυριαρχία των Γκούπτα στις δυτικές περιοχές. 

Μετά από αυτές τις κατακτήσεις, τα αργυρά νομίσματα των βασιλέων Γκούπτα, Τσαντραγκούπτα Β΄, και τού γιου του Κουμαραγούπτα Α΄, υιοθέτησαν το σχέδιο του Δυτικού Σατράπη (το οποίο προέρχεται από τούς Ινδο-Έλληνες) με προτομή τού ηγεμόνα και ψευδο-ελληνική επιγραφή στην εμπρόσθια όψη, και έναν βασιλικό αετό (γκαρούντα, το δυναστικό σύμβολο των Γκούπτα) αντικαθιστώντας τον λόφο Τσάιτγια με ήλιο και ημισέληνο στην οπίσθια όψη. 

 Νομισματοκοπία 
Οι Κσατράπα έχουν πολύ πλούσια και ενδιαφέρουσα νομισματοκοπία. Βασίστηκαν στα νομίσματα των προηγούμενων Ινδο-Ελλήνων βασιλέων, με ελληνική ή ψευδο-ελληνική επιγραφή και στυλιζαρισμένα προφίλ βασιλικών προτομών στην εμπρόσθια όψη. Η πίσω όψη των νομισμάτων, ωστόσο, είναι πρωτότυπη, και συνήθως απεικονίζει έναν κεραυνό και ένα βέλος, και αργότερα, ένα chaitya (τρικόρυφο λόφο, κάτω ποταμό και επάνω ημισέληνο και ήλιο, μέσα σε μία επιγραφή στα Bράχμι. Αυτά τα νομίσματα είναι πολύ κατατοπιστικά, καθώς καταγράφουν το όνομα τού βασιλιά, τού πατέρα του και την ημερομηνία έκδοσης, και έχουν βοηθήσει στη διευκρίνιση τής πρώιμης ιστορίας τής Ινδίας.

 Βασιλικές ημερομηνίες 
μικρογραφία|Νόμισμα τού Δαμασένα. Η ημερομηνία κοπής, εδώ 153 (100-50-3 σε αριθμούς τής γραφής Βράχμι) τής εποχής των Σακών, επομένως 232 μ.Χ., εμφανίζεται καθαρά πίσω από το κεφάλι τού βασιλιά.
Επίσης, ο πατέρας κάθε βασιλιά αναφέρεται συστηματικά στις επιγραφές τής πίσω όψης, γεγονός που επιτρέπει την ανακατασκευή τής βασιλικής διαδοχής.

 Γλώσσες 
Τα νομίσματα τού Ναχαπάνα φέρουν την ελληνική επιγραφή "PANNIΩ IAHAPATAC NAHAΠANAC", μεταγραφή τού σε Πράκριτ "Raño Kshaharatasa Nahapanasa", δηλ. "κατά τη βασιλεία τού Κσαχαράτα Ναχαπάνα". Τα νομίσματα τού Τσαστάνα έχουν επίσης μία ευανάγνωστη επιγραφή "PANNIΩ IATPAΠAC CIASTANCA", μεταγραφή τού σε Πράκριτ "Raño Kshatrapasa Castana", δηλ. "κατά τη βασιλεία τού Σατράπη Τύαστάνα". Μετά από αυτούς τους δύο ηγεμόνες, η επιγραφή στην ελληνική γραφή αλλοιώνεται και φαίνεται να χάνει κάθε σημασία, διατηρώντας μόνο μία αισθητική αξία. Μέχρι τον 4ο αι., τα νομίσματα τού Ρουντρασίμα Β' παρουσιάζουν τον ακόλουθο τύπο άνευ νοήματος επιγραφής σε αλλοιωμένη ελληνική γραφή: "...ΛΙΟΛVICIVIVIΛ...". 

 Επιρροές 
μικρογραφία|Μία απομίμηση νομισμάτων σατραπών της Δύσης: αργυρό νόμισμα τού βασιλιά Νταχρασένα (π. 415–455 μ.Χ.), τής δυναστείας Τραϊκουτάκα. 
Τα νομίσματα των Κσατράπα είχαν επίσης μεγάλη επιρροή και τα μιμήθηκαν γειτονικές ή μεταγενέστερες δυναστείες, όπως οι Σαταβαχάνα και οι Γκούπτα. Τα αργυρά νομίσματα των βασιλέων Γκούπτα, Τσαντραγκούπτα Β΄, και τού γιου του Κουμαραγούπτα Α΄, υιοθέτησαν το σχέδιο των Δυτικών Σατραπών (το οποίο προέρχεται από τούς Ινδο-Έλληνες) με προτομή τού ηγεμόνα και ψευδο-ελληνική επιγραφή στην εμπρόσθια όψη, και έναν βασιλικό αετό (γκαρούντα, το δυναστικό σύμβολο των Γκούπτα) που αντικατέστησε τον λόφο τσαΐτγια με ήλιο και ημισέληνο στην πίσω όψη. 

Το σχέδιο νομισμάτων των Δυτικών Σατραπών υιοθετήθηκε επίσης από την επόμενη δυναστεία των Τραϊκουτάκα (388–456) ή το βασίλειο του Βαλαμπί (475–776). 

 Μνημεία 
Η λίμνη Σουντάρσαν της περιόδου των Σατραπών αναφέρεται σε σημαντικά βραχογραφήματα του Τζουναγκάντ, αλλά δεν έχει απομείνει κανένα ίχνος της. Έξι επιγραφές-πλάκες που ονομάζονται Λάστι του 1ου αι. ανακτήθηκαν από έναν λόφο κοντά στο χωριό Άνταου στην περιοχή Χάβντα του Κουτς, και μεταφέρθηκαν στο Μουσείο Κουτς στο Μπουτζ. Είναι τα πρώτα χρονολογημένα μνημεία τής περιόδου των Σατραπών, και ανεγέρθηκαν την εποχή τού Ρουντραντάμαν Α΄. 

Ο μεγάλος αριθμός λίθινων επιγραφών από το Κουτς και το Σαουράστρα, καθώς και εκατοντάδες νομίσματα σε όλο το Γκουτζαράτ, βρίσκονται στην περίοδο των Σατραπών. Τα παλαιότερα σπήλαια στη Σάνα, το Τζουναγκάντ, το Ντανκ, τη Ταλάτζα, το Σιντάσαρ, το Πράμπας Πατάν και το Ραναπάρ στους λόφους Μπαράτα είναι ως επί το πλείστον απλά και λιτά στην εμφάνιση, εκτός από ορισμένα σκαλίσματα στα σπήλαια Μπάβα Πιάρα τού Τζουναγκάντ. Είναι συγκρίσιμα με τα σπήλαια τής περιόδου Άντρα-Σάτραπ στο Ντέκαν. Καθώς δεν έχουν σχεδόν καθόλου σκαλίσματα, ο προσδιορισμός τής ημερομηνίας και τής χρονολογίας τους είναι δύσκολος. Τα σπήλαια Ουπάρκοτ τού Τζουναγκάντ και τα σπήλαια Καμπχαλίντα ανήκουν στα μεταγενέστερα χρόνια των Σατραπών.  Οι στούπες που ανασκάφηκαν στη Μπόρια και την Ίντβα κοντά στο Τζουναγκάντ ανήκαν στην περίοδο των Σατραπών. Η στούπα που ανασκάφηκε στο Σαμλάτζι πιθανότατα ανήκε σε αυτήν την περίοδο, ή στην περίοδο των Γκούπτα. 

 Συμβολή στη σανσκριτική επιγραφική 
μικρογραφία|Η επιγραφή τού Ουσαβαντάτα, γαμπρού τού Nαχαπάνα, διατρέχει τον τοίχο εισόδου μίας από τις σπηλιές Nάσικ, πάνω από τις πόρτες, και είναι εδώ ορατή σε τμήματα ανάμεσα στους πυλώνες. Πραγματική εικόνα και αντίστοιχη τριβή. Σπήλαιο αρ. 10, Σπήλαια Nάσικ.
Σε αυτό που έχει περιγραφεί ως «το μεγάλο γλωσσικό παράδοξο τής Ινδίας», οι σανσκριτικές επιγραφές εμφανίστηκαν για πρώτη φορά πολύ αργότερα από τις επιγραφές Πράκριτ, αν και η Πράκριτ θεωρείται απόγονος τής σανσκριτικής γλώσσας.  Αυτό συμβαίνει επειδή η Πράκριτ, στις πολλαπλές παραλλαγές της, είχε ευνοηθεί από την εποχή των επιδραστικών Διαταγμάτων του Ασόκα (π. το 250 π.Χ.). 

Εκτός από μερικά παραδείγματα από τον 1ο αι. π.Χ., οι περισσότερες από τις πρώιμες σανσκριτικές επιγραφές χρονολογούνται στην εποχή των Ινδο-Σκυθών ηγεμόνων, είτε των Βόρειων Σατραπών γύρω από τη Μαθούρα για τους πρώτους, είτε, λίγο αργότερα, των στενά συγγενών Δυτικών Σατραπών στη δυτική και κεντρική Ινδία.   Πιστεύεται ότι έγιναν υποστηρικτές των σανσκριτικών, ως τρόπο να δείξουν την προσκόλλησή τους στην ινδική κουλτούρα: σύμφωνα με τον Σάλομον, «το κίνητρό τους για την προώθηση των σανσκριτικών ήταν πιθανώς, η επιθυμία να εδραιωθούν ως νόμιμοι Ινδοί ή τουλάχιστον ινδοποιημένοι ηγεμόνες, και να κερδίσουν την εύνοια τής μορφωμένης βραχμανικής ελίτ». 

Στη δυτική Ινδία, η πρώτη γνωστή επιγραφή στα σανσκριτικά φαίνεται να έγινε από τον Ουσαβαντάτα, γαμπρό τού δυτικού σατράπη ηγεμόνα Ναχαπάνα, στην πρόσοψη τού σπηλαίου αρ. 10 στα σπήλαια Νάσικ. Η επιγραφή χρονολογείται στις αρχές τού 2ου αι. μ.Χ. και έχει υβριδικά χαρακτηριστικά. 

Η επιγραφή σε βράχο Τζουναγκάντ τού ηγεμόνα των Δυτικών Σατραπών Ρουντραντάμαν Α΄ (π. 150 μ.Χ., Γκουτζαράτ) είναι η πρώτη μακροσκελής επιγραφή σε αρκετά τυπικά σανσκριτικά, που έχει επιβιώσει μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Αντιπροσωπεύει ένα σημείο καμπής στη σανσκριτική επιγραφική, δηλώνει ο Σάλομον, όντας «η πρώτη εκτενής καταγραφή σε ποιητικό ύφος» σε «λίγο πολύ τυπικά σανσκριτικά».  Η επιγραφή Ρουντραντάμαν «δεν είναι καθαρά κλασική σανσκριτική», αλλά με λίγες επικές-δημοφιλείς εξαιρέσεις στα σανσκριτικά, πλησιάζει την υψηλή κλασική σανσκριτική.  Είναι σημαντική, επειδή είναι πιθανώς το πρωτότυπο των εκτεταμένων σανσκριτικών επιγραφών τής εποχής τής αυτοκρατορίας των Γκούπτα.  Αυτές οι επιγραφές είναι επίσης στο αλφάβητο Bράχμι.  Κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Ρουντραντάμαν, π. το 150 μ.Χ., είναι επίσης γνωστό ότι ο Έλληνας συγγραφέας Γιαβανεσβάρα μετέφρασε το Γιαβανατζατάκα από τα ελληνικά στα σανσκριτικά, για «χρήση από εκείνους που δεν μπορούσαν να μιλήσουν ελληνικά», μία μετάφραση που έγινε αυθεντία για όλα τα μεταγενέστερα αστρολογικά έργα στην Ινδία. 

Η εξάπλωση τής χρήσης των σανσκριτικών επιγραφών προς τα νότια, μπορεί επίσης πιθανώς να αποδοθεί στην επιρροή των Δυτικών Σατραπών, οι οποίοι ήταν σε στενή σχέση με τούς νότιους Ινδούς ηγεμόνες: σύμφωνα με τον Σάλομον, «μία επιγραφή σε μνημειακή στήλη τής Ναγκαρτζουνακόντα τής εποχής τού βασιλιά Ρουντραπουρουσαντάτα μαρτυρά μία συζυγική συμμαχία μεταξύ των Δυτικών Ξατράπα και των Ικσβάκου ηγεμόνων τής Ναγκαρτζουνακόντα».   Οι επιγραφές τής Ναγκαρτζουνακόντα είναι οι πρώτες σημαντικές νοτιο-ινδικές σανσκριτικές επιγραφές, πιθανώς από τα τέλη του 3ου αι. έως τις αρχές του 4ου αι. μ.Χ. Αυτές οι επιγραφές σχετίζονται με τον Βουδισμό και τη Σαβαϊστική παράδοση τού Ινδουισμού, και μέρη τους αντανακλούν τόσο τα τυπικά σανσκριτικά, όσο και τα υβριδικά σανσκριτικά.  Μία παλαιότερη υβριδική σανσκριτική επιγραφή που βρέθηκε σε πλάκα Aμαραβάτι χρονολογείται στα τέλη τού 2ου αι., ενώ μερικές μεταγενέστερες περιλαμβάνουν σανσκριτικές επιγραφές μαζί με επιγραφές Πράκριτ, που σχετίζονται με τον Ινδουισμό και τον Βουδισμό.  Μετά τον 3ο αι. μ.Χ., κυριαρχούν οι σανσκριτικές επιγραφές, και πολλές έχουν διασωθεί. 

 Πιθανή υποτέλεια στους Κουσάν 

Δεν είναι ακόμη σαφές εάν οι Δυτικοί Σατράπες ήταν ανεξάρτητοι ηγεμόνες ή υποτελείς τής αυτοκρατορίας των Κουσάν (30–375 μ.Χ.). Η συνεχιζόμενη χρήση της λέξης «Σατράπης» στο νόμισμά τους υποδηλώνει μία αναγνωρισμένη υποταγή σε έναν ανώτερο ηγεμόνα, πιθανώς τον αυτοκράτορα των Κουσάν. 
αριστερά|μικρογραφία|Οι Δυτικοί Σατράπες (με πορτοκαλί) και η αυτοκρατορία των Κουσάν (πράσινο), τον 2ο αι. μ.Χ.
Επίσης, ένα άγαλμα της Χαστάνα βρέθηκε στη Μαθούρα, στον Ναό τού Ματ, μαζί με τα διάσημα αγάλματα τού Βίμα Καδφίση και τού Κανίσκα. Το άγαλμα φέρει την επιγραφή «Σαστάνα» (Μέση γραφή Βράχμι):10x10εσ17x17εσ10x10εσ Σα-στά-να) . Αυτό θα υποδήλωνε επίσης τουλάχιστον συμμαχία και φιλία, αν όχι υποτέλεια. Τέλος, ο Κανίσκα ισχυρίζεται στην επιγραφή τού Ραμπατάκ ότι η εξουσία του εκτείνεται μέχρι την Ουτζάιν, την κλασική πρωτεύουσα τού βασιλείου των Δυτικών Σατραπών. Αυτό, σε συνδυασμό με την παρουσία τού αγάλματος τής Χαστάνα δίπλα στον Κανίσκα, θα υποδήλωνε επίσης συμμαχία των Κουσάν με τους Δυτικούς Σατράπες.

Τέλος, μετά την περίοδο των «Βορείων Σατραπών» που κυβέρνησαν στην περιοχή τής Ματούρα, ο «Μεγάλος Σατράπης» Χαραπαλάνα και ο «Σατράπης» Βανασπάρα είναι γνωστοί από μία επιγραφή στο Σάρναθ ως φεουδάρχες των Κουσάν. 

Γενικά, η θέση που υιοθετείται από τη σύγχρονη ακαδημαϊκή κοινότητα είναι ότι οι Δυτικοί Σατράπες ήταν υποτελείς των Κουσάν, τουλάχιστον στην πρώιμη περίοδο, μέχρι που ο Ρουντραντάμαν Α΄ κατέκτησε τους Γιαουντέγια, οι οποίοι συνήθως θεωρούνται υποτελείς των Κουσάν. Το ζήτημα δεν θεωρείται απόλυτα διευθετημένο.

 Κατάλογος ηγεμόνων 

 Γενεαλογικό δέντρο

μικρογραφία|Γενεαλογικός πίνακας των Δυτικών Σατραπών

 Δείτε επίσης 
 Ιστορία της Ινδίας
 Ινδο-Ελληνικό Βασίλειο
 Ινδο-Σκύθες
 Ινδο-Πάρθοι
 Αυτοκρατορία των Κουσάν

 Παραπομπές 

 Πηγές 



 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  Ιστορία των Άντρας, Πρασάντ 1988 Με πολλές αναφορές στην κυριαρχία των Δυτικών Σατραπών
 Ηλεκτρονικός κατάλογος νομισμάτων της Δυτικής Κσατράπα
 Νομίσματα των Δυτικών Κσατράπα
 Οι Κσατράπα στο Νασίκ
 Οι απαρχές της ινδικής νομισματικής παράδοσης στο Academia.edu

Κατηγορία:Σατράπες
Κατηγορία:Δυναστείες της Ινδίας