Ευχαριστίες (Μπέχερ)

Ευχαριστίες (), είναι ποίημα του Γιοχάνες Ρ. Μπέχερ που έγραψε το 1953 για τον θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν.

Ο Γιοχάνες Ρ. Μπέχερ ήταν μέλος της εκτελεστικής επιτροπής και της κεντρικής επιτροπής του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας από το 1946 και διετέλεσε Υπουργός Πολιτισμού της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας από το 1954 έως το 1958. Έγραψε τους στίχους του εθνικού ύμνου της ΛΔΓ, έλαβε το Εθνικό Βραβείο της ΛΔΓ το 1950 και του απονεμήθηκε το Διεθνές Βραβείο Στάλιν στη Μόσχα το 1953. Η εκτίμηση του Μπέχερ για τον Στάλιν αποτελεί παράδειγμα της επίσημης κρατικής προσωπολατρίας που περιέβαλε τον Σοβιετικό ηγέτη.

Σε χειρόγραφο γραμμένο το 1956, δύο χρόνια πριν τον θάνατό του, ο Μπέχερ παραδέχθηκε ότι γνώριζε τα εγκλήματα της εποχής του Στάλιν («Δεν υποψιαζόμουν απλώς, ήξερα!») και κατηγόρησε τον εαυτό του για συνενοχή μέσω της σιωπής του. Οι συγκλονιστικές δηλώσεις του δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό της Ακαδημία Τεχνών της ΛΔΓ.  

 Περιεχόμενο 
Το ποίημα αποτελείται από δύο μέρη, καθένα από τα οποία περιλαμβάνει έξι στροφές των τεσσάρων στίχων.

Το πρώτο μέρος αναφέρει πρόσωπα του Μαρξισμού-Λενινισμού: Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Ερνστ Τέλμαν, καθώς και τοποθεσίες στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας: Ρόστοκ, Στράλζουντ, Δρέσδη.

Το δεύτερο μέρος αναφέρει τον Ρήνο, τον Καθεδρικό ναό της Κολωνίας, τη Λίμνη Κωνσταντία και τον Μέλανα Δρυμό. Το ποίημα καταλήγει σε υμνητικό τόνο: «Ανατολή και Δύση ενώνονται μέσα του. Διασχίζει τη θάλασσα... και το θέλημα του Στάλιν θα γίνει».

Ο Μπέχερ οραματίζεται τον αθάνατο Στάλιν να περπατάει στην πινακοθήκη της Δρέσδης, στα εργοστάσια στην περιοχή του Ρουρ και να ατενίζει τον Καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Ο Στάλιν είναι παντού, ακόμα και στον (Δυτικό) Γερμανικό Ρήνο. Ο ποιητής είναι πεπεισμένος ότι η φράση «Γερμανία, ενωμένη πατρίδα» μπορεί να είναι μόνο μια κομμουνιστική αυτοκρατορία στην οποία η «ιδιοφυΐα» και οι διδασκαλίες του Στάλιν είναι πανταχού παρούσες. Αυτά ηχούσαν υπέροχα στα αυτιά των Ανατολικογερμανών σταλινικών, αλλά αγνοήθηκαν κατά την εποχή της αποσταλινικοποίησης, όταν η οριοθέτηση της Γερμανίας ήταν στην ημερήσια διάταξη και οι στίχοι του εθνικού ύμνου έπαψαν να ακούγονται. Ο Μπέχερ, και μαζί του κι άλλοι υμνητές της κληρονομιάς του Στάλιν, παραγκωνίστηκαν πολιτικά. Μετά το 1990, το ποίημα θεωρείται το πιο γνωστό ποίημα της ανατολικογερμανικής λογοτεχνίας για τον Στάλιν λόγω του (ακούσιου) παραλογισμού του.

 Το ποίημα 
+DanksagungΕυχαριστίεςIn seinen Werken reicht er uns die Hand.
Band reiht an Band sich in den Bibliotheken,
Und niederblickt sein Bildnis von der Wand.

Auch in dem fernsten Dorf ist er zugegen.

Mit Marx und Engels geht er durch Stralsund,

Bei Rostock überprüft er die Traktoren,

Und über einen dunklen Wiesengrund

Blickt in die Weite er, wie traumverloren.

Er geht durch die Betriebe an der Ruhr,

Und auf den Feldern tritt er zu den Bauern,

Die Panzerfurche – eine Leidensspur.

Und Stalin sagt: Es wird nicht lang mehr dauern.

In Dresden sucht er auf die Galerie,

Und alle Bilder sich vor ihm verneigen.

Die Farbentöne leuchten schön wie nie

Und tanzen einen bunten Lebensreigen.

Mit Lenin sitzt er abends auf der Bank,

Ernst Thälmann setzt sich nieder zu den beiden.

Und eine Ziehharmonika singt Dank,

Da lächeln sie, selbst dankbar und bescheiden.

Die Jugend zeigt euch ihre Meisterschaft

In Sport und Spiel – und ihr verteilt die Preise.

Dann summt ihr mit die Worte »lernt und schafft«,

Wenn sie zum Abschied singt die neue Weise.

II

Dort wird er sein, wo sich von ihm die Fluten

Des Rheins erzählen und der Kölner Dom.

Dort wird er sein in allem Schönen, Guten,

Auf jedem Berg, an jedem deutschen Strom.

Dort wirst du, Stalin, stehn, in voller Blüte

Der Apfelbäume an dem Bodensee,

Und durch den Schwarzwald wandert seine Güte,

Und winkt zu sich heran ein scheues Reh.

Nun lebt er schon und wandert fort in allen,

Und seinen Namen trägt der Frühlingswind,

Und in dem Bergsturz ist sein Widerhallen,

Und Stalins Namen buchstabiert das Kind.

Im Wasserfall und in dem Blätterrauschen

Ertönt dein Name, und es zieht dein Schritt

Ganz still dahin. Wir bleiben stehn und lauschen

Und folgen ihm und gehen leise mit.

Gedenke, Deutschland, deines Freunds, des besten.

O danke Stalin, keiner war wie er

So tief verwandt dir. Osten ist und Westen

In ihm vereint. Er überquert das Meer,

Und kein Gebirge setzt ihm eine Schranke,

Kein Feind ist stark genug, zu widerstehn

Dem Mann, der Stalin heißt, denn sein Gedanke

Wird Tat, und Stalins Wille wird geschehn.Στα έργα του μας απλώνει το χέρι.
Τόμοι ο ένας πάνω στον άλλον κοσμούν τις βιβλιοθήκες

και το πορτρέτο του κοιτάζει από τον τοίχο.

Ακόμα και στο πιο μακρινό χωριό είναι παρών.

Με τον Μαρξ και τον Ένγκελς περπατάει στο Στράλσουντ,

κοντά στο Ρόστοκ ελέγχει τα τρακτέρ

και, διασχίζοντας ένα σκοτεινό λιβάδι,

ατενίζει το βάθος, σαν να είναι χαμένος σε όνειρο.

Περπατάει μέσα από τα εργοστάσια κατά μήκος του Ρουρ,

και στα χωράφια πλησιάζει τους αγρότες,

το αυλάκι των δεξαμενών - ένα μονοπάτι πόνου.

Και ο Στάλιν λέει: «Δεν θα αργήσει».

Στη Δρέσδη αναζητά τις γκαλερί

και όλοι οι πίνακες υποκλίνονται μπροστά του.

Τα χρώματα λάμπουν πιο όμορφα από ποτέ

και χορεύουν έναν ζωντανό κύκλο ζωής.

Κάθεται στο παγκάκι με τον Λένιν το βράδυ,

ο Ερνστ Τέλμαν τους συνοδεύει.

Και ένα ακορντεόν τραγουδάει ευχαριστίες,

και χαμογελούν, οι ίδιοι ευγνώμονες και ταπεινοί.

Οι νέοι θα σας δείξουν την κυριαρχία τους

στον αθλητισμό και τα παιχνίδια – και εσείς θα μοιράσετε τα βραβεία.

Έπειτα, θα μουρμουρίζετε τις λέξεις «μάθε και δημιούργησε»

όταν τραγουδούν τη νέα μελωδία αποχαιρετισμού.

II 

Εκεί θα είναι, εκεί που τα νερά του Ρήνου και του καθεδρικού ναού της Κολωνίας μιλάνε

γι' αυτόν. Εκεί θα είναι σε όλα τα όμορφα και καλά, σε κάθε βουνό, δίπλα σε κάθε γερμανικό ποτάμι.

Εκεί θα στέκεσαι, Στάλιν,

στις ανθισμένες μηλιές δίπλα στη λίμνη της Κωνσταντίας,

και μέσα από τον Μέλανα Δρυμό η καλοσύνη σου θα περιπλανιέται

και θα καλεί ένα ντροπαλό ελάφι κοντά του.

Τώρα ζει και περιπλανιέται σε όλα,

και ο ανοιξιάτικος άνεμος φέρει το όνομά του,

και στην κατολίσθηση είναι η ηχώ του,

και το παιδί γράφει το όνομα του Στάλιν.

Στον καταρράκτη και στο θρόισμα των φύλλων,

το όνομά σου αντηχεί και τα βήματά σου περνούν

σιωπηλά. Στεκόμαστε και ακούμε

και τον ακολουθούμε, περπατώντας απαλά δίπλα του.

Θυμήσου, τη Γερμανία, τη φίλη σου, την καλύτερη.

Ω, ευχαριστώ Στάλιν, κανείς δεν ήταν σαν αυτόν,

τόσο βαθιά συνδεδεμένος μαζί σου. Ανατολή και Δύση 

ενώνονται μέσα του. Διασχίζει τη θάλασσα,

Και κανένα βουνό δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο του,

κανένας εχθρός δεν είναι αρκετά ισχυρός για να αντισταθεί

στον άνθρωπο που ονομάζεται Στάλιν, γιατί η σκέψη του

γίνεται πράξη και το θέλημα του Στάλιν εκπληρώνεται.
 Παραπομπές 


Κατηγορία:Γερμανικά ποιήματα
Κατηγορία:Ανατολικογερμανική λογοτεχνία