Ερρίκος Γκρέυ, 7ος βαρόνος Γκρέυ του Κόντνορ

Ο Ερρίκος Γκρέυ, 4ος βαρόνος Γκρέυ του Κόντνορ, αγγλ.: Henry Grey, 7th Baron Grey of Codnor (1435 – Απρίλιος 1496) ήταν Άγγλος ευγενής του 15ου αι. Έχοντας αρχικά υποστηρίξει τον Οίκο των Λάνκαστερ κατά τη διάρκεια των Πολέμων των Δύο Ρόδων, αργότερα έδωσε την υποταγή του στον νικηφόρο βασιλιά Εδουάρδο Δ΄.  Παρά το ιστορικό συγκρούσεων με άλλα μέλη της αριστοκρατίας, απολάμβανε την εμπιστοσύνη του βασιλιά, ο οποίος τον διόρισε λόρδο Αντιπρόεδρο της Ιρλανδίας, ένα αξίωμα στο οποίο σημείωσε αξιοσημείωτη αποτυχία. Διατήρησε την εύνοια δύο μεταγενέστερων μοναρχών, του Ριχάρδου Γ΄ και του Ερρίκου Ζ΄ Τυδώρ, οι οποίοι και οι δύο του παραχώρησαν γη.

 Νεανική ζωή 
Ήταν ο μοναχογιός του Ερρίκου Γκρέυ 6ου βαρόνου Γκρέυ του Κόντνορ, και της Μαργαρίτας Πέρσυ, κόρης του σερ Ερρίκου Πέρσυ και της Ελισάβετ Μπάρντολφ, κόρης του Γουλιέλμου Μπάρντολφ 4ου βαρόνου Μπάρντολφ. Μετά το τέλος του 1ου συζύγου της, η Μαργαρίτα ξαναπαντρεύτηκε, με τον σερ Ριχάρδο ντε Βερ, νεότερο γιο του Ιωάννη ντε Βερ 12ου κόμη της Οξφόρδης, και απεβίωσε το 1464.  Ήταν μόλις 9 ετών όταν απεβίωσε ο πατέρας του. Πολέμησε για τον Ερρίκο ΣΤ΄ στη Β΄ Μάχη του Σαιντ Όλμπανς τον Φεβρουάριο του 1461, αλλά μετά τη νίκη των Υορκιστών στη Μάχη του Τάουτον τον επόμενο μήνα, έλαβε γρήγορα χάρη, ως μέρος της προσπάθειας του Εδουάρδου Δ΄ να εξασφαλίσει ευρεία υποστήριξη μεταξύ των ευγενών. 

 Σταδιοδρομία 
Ήταν ένας από τους κύριους μεγιστάνες στο Ντέρμπισιρ και το Νότιγχαμσιρ, και όπως πολλοί ευγενείς της εποχής, ήταν έτοιμος να επιβάλει την εξουσία του με τη βία, ακόμη και να ενεργήσει σε ανοιχτή παραβίαση του νόμου.  Το 1467 ξεκίνησε μία σοβαρή διαμάχη μεταξύ του λόρδου Γκρέυ και της οικογένειας Βέρνον, στην οποία σκοτώθηκε ένας από τους Βέρνον. Ο βασιλιάς διόρισε μία ιδιαίτερα ισχυρή επιτροπή από άρχοντες και εντολείς με επικεφαλής τον αδελφό του Γεώργιο δούκα του Κλάρενς, για να αποκαταστήσει την τάξη στην περιοχή. Η επιτροπή δεν φαίνεται να κατέληξε σε ετυμηγορία, και τον επόμενο χρόνο ο Γκρέυ και ο Βέρνον αναγκάστηκαν να ορκιστούν να μην εκφοβίσουν τους ενόρκους, που διορίστηκαν για να διερευνήσουν το θέμα. Μία δυσκολία στην επίλυση της διαμάχης ήταν ότι ενώ ο δούκας του Κλάρενς ευνοούσε τον Βέρνον, ο βασιλιάς ευνοούσε τον Γκρέυ. Ross, Charles Edward IV Eyre Methuen Ltd. 1974 pp.67, 119

Ο βασιλιάς ήταν διατεθειμένος να ανεχθεί ένα ορισμένο βαθμό παραβίασης του νόμου από μέλη της αριστοκρατίας, καθώς η δική του εξουσία εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από την υποστήριξή τους, αλλά η υπομονή του είχε τα όριά της. Το 1471 ο Γκρέυ κατηγορήθηκε για υποκίνηση σοβαρής εξέγερσης στο Νότιγχαμ. Κλήθηκε ενώπιον της Αστερόεσσας Αίθουσας, όπου ο βασιλιάς τον ανέκρινε προσωπικά για τις σχέσεις του με τους ταραξίες. Στο τέλος της ακρόασης, ο βασιλιάς διέταξε αυστηρά τον Γκρέυ να μην ευνοήσει ή να διατηρήσει κανέναν κακοποιό στην πόλη του Νότιγχαμ.

Το ιστορικό παραβίασης του νόμου του Γκρέυ ήταν ένας από τους λόγους για την ψήφιση ενός νόμου του Κοινοβουλίου το 1468, του Νόμου περί Λιβρεών του 1468, (8 Edw. 4. c. 2), που κήρυξε παράνομη την πρακτική της διατήρησης, δηλαδή της συντήρησης ιδιωτικού στρατού. Παρόλο που κινήθηκαν διαδικασίες εναντίον του στο δικαστήριο του Βασιλικού Τάγματος, δεν υπάρχει καταγραφή καταδίκης, και καταβλήθηκε ελάχιστη σοβαρή προσπάθεια για την επιβολή του νόμου. 

Σύντομα αποκαταστάθηκε η εύνοιά του, και έλαβε σημαντικές επιχορηγήσεις γης στην Ιρλανδία, καθώς και το αξίωμα του επιτρόπου των βασιλικών κάστρων του Όλστερ.

 Λόρδος Αναπληρωτής της Ιρλανδίας 

 Οικογένεια 
Ο Γκρέυ απεβίωσε τον Απρίλιο του 1496. Ο 1ος γάμος του στις 29 Αυγούστου 1454 ήταν με την Αικατερίνη Στρέιντζγουεϊς, κόρη του σερ Θωμά Στρέιντζγουεϊς και της Αικατερίνης Νέβιλ δούκισσας του Νόρφολκ, κόρης του Ραλφ ντε Νέβιλ 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ, και της συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ. Ο γάμος ήταν άτεκνος. Είχε δύο βιολογικούς γιους:
 (νόθοι) τον Ριχάρδο και τον Ερρίκο, για τους οποίους έκανε γενναιόδωρη πρόνοια στη διαθήκη του.

Μετά το τέλος της Αικατερίνης, νυμφεύτηκε για 2η φορά, με τη Μαργαρίτα Στάνλεϋ, κόρη του Θωμά Στάνλεϋ 1ου βαρόνου Στάνλεϋ και της συζύγου του Ιωάννας Γκούσιλ, και χήρα του σερ Ιωάννη Μπότελερ. Αυτή απεβίωσε το 1481. Ο Ερρίκος νυμφεύτηκε για 3η φορά, με την Αικατερίνη Στάρτον, κόρη του Γουλιέλμου Στάρτον, 2ου βαρόνου Στάρτον και της Μαργαρίτας Τσίντοκ. Τόσο ο 2ος, όσο και ο 3ος γάμος του, ήταν άτεκνοι. Μετά το τέλος του Γκρέυ, η Αικατερίνη, η οποία έλαβε σημαντικές εκτάσεις με τη διαθήκη του, σύντομα ξαναπαντρεύτηκε, με τον ανιψιό του Εδουάρδου Δ΄, Γουλιέλμο ντε λα Πολ. Ως πιθανός διεκδικητής του Στέμματος από τους Υορκιστές, ο Γουλιέλμος σύντομα φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου, και παρέμεινε εκεί μέχρι το τέλος του. Η Αικατερίνη απεβίωσε το 1521.

Καθώς ο Γκρέυ δεν είχε νόμιμο κληρονόμο, η βαρονία τέθηκε σε αναστολή ανάμεσα στις τρεις αδελφές του πατέρα του, Ελισάβετ, Ελεονώρας και Λούσυ. Τελικά, η αναστολή τέθηκε σε ισχύ το 1989.

Λέγεται ότι ενδιαφερόταν έντονα για την αλχημεία, και έλαβε άδεια από τον βασιλιά για τη μεταστοιχείωση μετάλλων, με την προϋπόθεση ότι θα ενημέρωνε το Στέμμα αν κατάφερνε να παράγει χρυσό. 

 Αναφορές 

Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί
Κατηγορία:Οικογένεια Γκρέυ