Εξέγερση του Αλάριχου Α΄

Η εξέγερση τού Αλάριχου Α΄ ήταν μία στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ενός επαναστατικού στρατού, πιθανώς αποτελούμενου κυρίως από Γότθους. Αυτός ο πόλεμος περιελάμβανε μία σειρά από ένοπλες συγκρούσεις κατά την περίοδο μεταξύ 395 και 398, διανθισμένες με περιόδους διαπραγματεύσεων, και μερικές φορές ακόμη και συνεργασίας. Κατά τη διάρκεια αυτού τού πολέμου, τα δυτικά και ανατολικά μέρη τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεν ενώθηκαν πάντα λόγω αντικρουόμενων συμφερόντων. Οι πρωταγωνιστές σε αυτή τη σύγκρουση ήταν ο αρχιστράτηγος τής Δυτικής Ρώμης Στιλίχων, ο έπαρχος τής Ανατολικής Ρώμης Ρουφίνος, ο διάδοχός του Ευτρόπιος και ο Αλάριχος Α΄. Ο τελευταίος ήταν εκλεγμένος Γότθος στρατιωτικός ηγέτης και μονάρχης, και αργότερα θεωρήθηκε ένας από τούς πρώτους Βησιγότθους βασιλείς.

 Οι πηγές 
Οι κύριες σύγχρονες πηγές στις οποίες αναφέρεται αυτός ο πόλεμος, είναι ο ιστορικός Ορόσιος και ο ποιητής Κλαυδιανός. Άλλες πρώιμες πηγές είναι ο Ζώσιμος, ένας ιστορικός που πιθανότατα έζησε περίπου μισό αιώνα μετά το τέλος τού Αλάριχου, και ο Ιορδάνης, ένας εκρωμαϊσμένος Γότθος που έγραψε μία ιστορία τού λαού του γύρω στο 550. Αυτές οι πηγές παρέχουν πολλές πληροφορίες, αλλά δεν είναι πάντα σαφείς, και μερικές φορές είναι ακόμη και αντιφατικές.

 Η εποχή 

 Εγκατάσταση των Γότθων εντός της Αυτοκρατορίας 
Το 376, οι Γότθοι, οι οποίοι έφευγαν για τούς Ούννους, έλαβαν άδεια από τον Αυτοκράτορα Ουάλη (364-378) να εγκατασταθούν εντός τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.  Οι Γότθοι εμφανίστηκαν σε δύο μεγάλες ξεχωριστές ομάδες, τούς Τερβίγγους και τούς Γρευθούγγους, καθεμία με τούς δικούς της ηγέτες. Αυτές οι δύο πρώτες ομάδες ακολουθήθηκαν σύντομα από ακόμη περισσότερους Γότθους πρόσφυγες. Ο Αυτοκράτορας Ουάλης, ο οποίος είχε σοβαρή έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού για τούς στρατούς του, είδε στους νεοφερμένους μία νέα πηγή στρατιωτών, και σύναψε συνθήκες με τούς Γότθους.  Σε αντάλλαγμα για στρατιωτική βοήθεια, στους Γότθους παραχωρήθηκαν εδάφη εντός τής Αυτοκρατορίας. Αυτή ήταν μία εξαιρετική περίσταση, επειδή για πρώτη φορά στην ιστορία τής Αυτοκρατορίας, βάρβαροι άνθρωποι εγκαταστάθηκαν εντός των συνόρων της, και δεν υπάγονταν άμεσα στους αυτοκρατορικούς νόμους. Κατά την υποδοχή και την ενσωμάτωση αυτών των ομάδων, πολλά πήγαν στραβά, λόγω κακής διαχείρισης και κακής επικοινωνίας από τούς Ρωμαίους.  Τις επόμενες δεκαετίες, περισσότερες γοτθικές ομάδες διέσχισαν τα ρωμαϊκά σύνορα. Αυτές γενικά προσπάθησαν να καταταγούν στον ρωμαϊκό στρατό, ή να αποκτήσουν εδάφη για να εγκατασταθούν. Πολλοί νεοφερμένοι προσπάθησαν να ενσωματωθούν στη ρωμαϊκή κοινωνία, αλλά άλλες γοτθικές ομάδες προσπάθησαν να διατηρήσουν τη συνοχή τους, καθώς και να αποκτήσουν μεγαλύτερη δύναμη στις διαπραγματεύσεις, εφαρμόζοντας ξεχωριστά έθιμα, συμπεριλαμβανομένης μίας αιρετής βασιλείας. 

Η άφιξη των Γότθων, και η αδυναμία των Ρωμαίων να ξεπεράσουν την απειλή, που αποτελούσαν για την Αυτοκρατορία οι νεοφερμένοι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, οδήγησε τελικά σε σοβαρή αποδυνάμωση τής στρατιωτικής ισχύος τής Αυτοκρατορίας, και λειτούργησε ως καταλύτης για την πτώση τής Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 476-480.

 Σφετερισμός του Ευγενίου 
Μία σημαντική περίσταση, κατά την οποία οι Γότθοι έπρεπε να παρέχουν στην Αυτοκρατορία στρατιώτες, προέκυψε κατά τον σφετερισμό τού Ευγενίου το έτος 392. Ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄ (379-395) συγκέντρωσε έναν στρατό το 393, ο οποίος περιλάμβανε ένα σημαντικό απόσπασμα από Γοτθικά βοηθητικά στρατεύματα. Αυτοί οι Γότθοι βρίσκονταν υπό τη διοίκηση των δικών τους διοικητών, εκ των οποίων ο Αλάριχος ήταν ο σημαντικότερος. Η κυριαρχία επί τής Αυτοκρατορίας κρίθηκε το 394 στη Μάχη τού Φριγίδου υπέρ τού Θεοδοσίου Α΄. Οι Γότθοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια των μαχών, αλλά υπέστησαν και μεγάλες απώλειες. Ο σύγχρονος Ρωμαίος ιστορικός Ορόσιος ανέφερε, ότι επειδή οι Γότθοι υπέστησαν τα περισσότερα θύματα, ο Θεοδόσιος κέρδισε δύο μάχες με τον Φριγίδο, τη μία εναντίον τού Ευγενίου και την άλλη εναντίον των Γότθων.

 Διαμάχη για το Ιλλυρικό 
Ο Θεοδόσιος Α΄ απεβίωσε ένα έτος μετά τη μάχη.  Το τέλος του στις 17 Ιανουαρίου 395 προκάλεσε τη διαίρεση τής Αυτοκρατορίας μεταξύ των δύο γιων του: ο δεκάχρονος Ονώριος κυβέρνησε το δυτικό μισό, και ο δεκαοκτάχρονος Αρκάδιος το ανατολικό μισό.  Λόγω τής νεαρής ηλικίας και τής χαμηλής προδιάθεσης και των δύο αδελφών, βρίσκονταν υπό την επιρροή εξεχουσών προσωπικοτήτων. Στην περίπτωση τού Ονωρίου, ο μάγιστρος τού στρατού Στιλίχων και στην περίπτωση τού Αρκαδίου ο έπαρχος τού πραιτορίου Ρουφίνος. 

Υπήρχε μία διαμάχη μεταξύ των δύο τμημάτων τής Αυτοκρατορίας, σχετικά με την ιδιοκτησία τής επαρχίας τού Ιλλυρικού. Αυτή η επαρχία ανατέθηκε στη δυτική πλευρά το 364, όταν η Αυτοκρατορία διαιρέθηκε μεταξύ των αδελφών Βαλεντινιανού και Ουάλη. Αργότερα, κατά τη διάρκεια τού πολέμου κατά των Γότθων το 379-382, ο τότε Αυτοκράτορας Γρατιανός την παρέδωσε στον Θεοδόσιο Α΄, για να διευκολύνει τον αγώνα του κατά των Γότθων.  Μετά το τέλος τού Θεοδοσίου Α΄, το δυτικό μισό την απαίτησε πίσω, κάτι που το ανατολικό μισό απέρριψε.  Το ιστορικό αυτής τής διαμάχης ξεπέρασε την απλή εδαφική σημασία, καθώς η περιοχή ήταν η κύρια περιοχή στρατολόγησης στρατιωτών τής Αυτοκρατορίας. 

 Η εξέγερση 

 Ο επαναστατικός στρατός 
Οι μεγάλες απώλειες που υπέστησαν στη μάχη τού Φριγίδου, τροφοδότησαν την δυσπιστία των Γότθων απέναντι στούς Ρωμαίους. Καθώς ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄ απεβίωσε στις αρχές τού 395, οι Γότθοι ήταν έτοιμοι να επαναστατήσουν. Οι Γότθοι είχαν βαρεθεί το ημιαυτόνομο καθεστώς τους εντός τής Αυτοκρατορίας, και οι Τερβίγγοι και οι Γρευθούγγοι επιδίωκαν την επαναπροσέγγιση μεταξύ τους.  Τώρα που η Αυτοκρατορία ήταν διαιρεμένη μεταξύ των δύο γιων τού Αυτοκράτορα, οι Γότθοι, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν ως φοιδεράτοι στη Μοισία στο ανατολικό τμήμα τής Αυτοκρατορίας, ήταν πιστοί στον Αρκάδιο. Απαίτησαν περισσότερη ασφάλεια από αυτόν, και επέλεξαν τον Αλάριχο, ο οποίος είχε κάνει όνομα σε μία προηγούμενη, μικρότερη εξέγερση μετά την εκστρατεία τού Μάξιμου -ο οποίος επίσης επιδίωκε μία σημαντική θέση στον ρωμαϊκό στρατό- ως βασιλιά τους. Αν και ο Αλάριχος ήταν μέλος τής δυναστείας των Βαλτών, μίας Γοτθικής βασιλικής οικογένειας, η σχέση του με προηγούμενους Γότθους ηγέτες όπως ο Αθανάριχος παραμένει ασαφής.  Σε κάθε περίπτωση, είχε διακριθεί ως ηγέτης, και είχε κερδίσει τον διορισμό ως Ρωμαίος comes rei militaris, αν και ήταν προφανώς δυσαρεστημένος με αυτή τη θέση.  Το προσωπικό παράπονο τού Αλάριχου μεγάλωσε, μόνο όταν ο Αυτοκράτορας τον έθεσε υπό τη διοίκηση τού Γαϊνά. Ο τελευταίος ήταν επίσης Γότθος, αλλά κατώτερης κοινωνικής καταγωγής από τον Αλάριχο στα μάτια πολλών Γότθων. 

Κατά τη διάρκεια τού 395 ξεκίνησε μία εξέγερση των Γότθων στη Μοισία. Καθώς οι αρχαίες πηγές παραμένουν ασαφείς ως προς την ακριβή σύνθεση τού αναδυόμενου επαναστατικού στρατού, οι ιστορικοί συνεχίζουν να αμφισβητούν, εάν στρατολογήθηκε κυρίως από Γότθους αποίκους, ή αποτελούνταν από μία μικτή δύναμη δυσαρεστημένων βετεράνων τής εκστρατείας τού Φριγίδου. Οι υποστηρικτές μίας εθνοτικά μικτής εξέγερσης επισημαίνουν, ότι πολλές ένοπλες, δυσαρεστημένες ομάδες ήταν γνωστό, ότι δρούσαν στα Βαλκάνια εκείνη την εποχή, αρκετές από τις οποίες ήταν είτε Ρωμαίοι, είτε μη Γότθοι Βάρβαροι. Θα ήταν λογικό αυτές οι ομάδες να ενωθούν, λόγω τού κοινού τους συμφέροντος για γη και αποζημιώσεις. Οι επικριτές αυτής τής θεωρίας επισημαίνουν, ότι εάν οι Γότθοι αποτελούσαν μειονότητα στην εξέγερση, οι επαναστάτες πιθανότατα θα είχαν χάσει τη Γοτθική τους ταυτότητα με την πάροδο τού χρόνου. Ωστόσο, αυτό δεν συνέβη.  Ιστορικοί όπως ο Ian Hughes και ο Herwig Wolfram έχουν υποστηρίξει αντ' αυτού, ότι οι περισσότεροι από τούς επαναστάτες ήταν πιθανώς Γότθοι, αν και με ποικίλο υπόβαθρο. Καθώς ο επαναστατικός στρατός στη συνέχεια προέλαυνε σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, απορρόφησε μεγάλο αριθμό εθελοντών και υστερούντων μη Γοτθικής καταγωγής. Ωστόσο, αυτοί παρέμειναν μειονότητα, διατηρώντας έτσι τον αυτοπροσδιορισμό των επαναστατών ως «Γότθοι».   Ο Χιουζ υποστήριξε περαιτέρω, ότι η περιγραφή του Ιορδάνη για τούς «Μικρούς Γότθους» στα Βαλκάνια, υποδηλώνει μία διαίρεση των Γότθων το 395: Ένας μεγάλος αριθμός Γότθων στη Μοισία επαναστάτησε υπό τον Αλάριχο, ενώ οι υπόλοιποι αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην εξέγερση, και έτσι έγιναν οι Μικροί Γότθοι. 
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Τείχη τού Θεοδοσίου Β΄: η Πύλη προς τη Σηλυμβρία, στην Κωνσταντινούπολη.

 Επίθεση στην Κωνσταντινούπολη 
Μόλις οι επαναστάτες συγκεντρώθηκαν υπό την ηγεσία τού Αλάριχου, ξεκίνησαν για την αυτοκρατορική πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη. Στο πέρασμά τους προκάλεσαν μεγάλες ζημιές, αλλά δεν συνάντησαν σημαντική αντίσταση από τον ρωμαϊκό στρατό. Ο ανατολικός στρατός βρισκόταν σε απόσταση στη Μικρά Ασία, όπου μάχονταν ομάδες λεηλασίας Ούννων, και πολλά ανατολικά στρατεύματα -που δεν είχαν ακόμη επιστρέψει μετά την εκστρατεία εναντίον τού Ευτρόπιου- παρέμειναν στην Ιταλία. Παρ' όλα αυτά, εκείνη την εποχή ήταν αδύνατο για τούς Γότθους να καταλάβουν την πρωτεύουσα τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Αυτοκράτορας παρέμεινε ασφαλής στο παλάτι του, πίσω από τα ισχυρά τείχη. Ο Αλάριχος επικοινώνησε με τον Ρουφίνο, με τον οποίο διαπραγματεύτηκε. Μετά από δεσμεύσεις τού Ρουφίνου, τού πραιτωριανού επάρχου τής Ανατολής και κύριου συμβούλου τού Αρκαδίου, η πολιορκία τής Κωνσταντινούπολης άρθηκε, και οι Γότθοι κινήθηκαν δυτικότερα.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Τόμας Μπερνς, οι διαπραγματεύσεις με τον Ρουφίνο σήμαιναν ότι ο Αλάριχος και οι άνδρες του στρατολογήθηκαν από το ανατολικό καθεστώς τού Ρουφίνου στην Κωνσταντινούπολη, και στάλθηκαν στη Θεσσαλία, για να αποκρούσουν την άμεση απειλή τού Δυτικού στρατηγού Στιλίχωνα.  Αυτός ο στρατηγός ξεκίνησε με στρατό από την Ιταλία, για να νικήσει τη Γοτθική εξέγερση στην Ελλάδα. 

Η πορεία τού Αλάριχου το 395 περιελάμβανε τη διέλευση τού ορεινού περάσματος των Θερμοπυλών. Τα στρατεύματά του κατευθύνθηκαν στην Αθήνα, και κατά μήκος τής ακτής. Ο προπαγανδιστής τού Στιλίχωνα Κλαυδιανός κατηγόρησε τον στρατό τού Αλάριχου για λεηλασίες, που πραγματοποιήθηκαν πολύ νότια τής ορεινής χερσονήσου τής Πελοποννήσου, αναφέροντας ότι μόνο η αιφνιδιαστική επίθεση τού Στιλίχωνα με τον Δυτικό Στρατό του (με τον οποίο είχε αποπλεύσει από την Ιταλία) έθεσε τέλος στις λεηλασίες, όταν οι δυνάμεις του οδήγησαν τα στρατεύματα τού Αλάριχου βόρεια στην Ήπειρο. Ο Ζώσιμος προσθέτει ότι τα στρατεύματα τού Στιλίχωνα επίσης κατέστρεψαν και λεηλάτησαν, και ότι επέτρεψε στους άνδρες τού Αλάριχου να διαφύγουν με τα λάφυρά τους.

 Η πρώτη εκστρατεία του Στιλίχωνα και η δολοφονία του Ρουφίνου 
Με την άφιξη τού Στιλίχωνα το φθινόπωρο του 395, το ζήτημα σχετικά με τη δικαιοδοσία τής επαρχίας τού Ιλλυρικού έγινε επίκαιρο. Ο Ρουφίνος, ο ισχυρός άνδρας τής Ανατολής, φοβόταν ότι θα έχανε αυτήν την περιοχή προς τα δυτικά, με μία νίκη τού Στιλίχωνα επί των Γότθων. Έπεισε τον Αυτοκράτορα να ακυρώσει την εκστρατεία τού Στιλίχωνα. Ο Αυτοκράτορας Αρκάδιος απαγόρευσε στον Στιλίχωνα να επιτεθεί στον Αλάριχο, και απαίτησε από τον στρατό τού Στιλίχωνα να εγκαταλείψει το έδαφος τής Ανατολικής Αυτοκρατορίας, επειδή ο Αυτοκράτορας δεν είχε ζητήσει από τον Δυτικό Ρωμαίο διοικητή να παρέμβει.  Επιπλέον, ο Αυτοκράτορας απαίτησε από τον Στιλίχωνα να απολύσει τυχόν ανατολικά ρωμαϊκά στρατεύματα, που υπηρετούσαν υπό τις εντολές του εκείνη την εποχή. 

Η αυτοκρατορική εντολή έφθασε στο ρωμαϊκό στρατόπεδο, όταν προετοίμαζαν μία επίθεση εναντίον των Γότθων στην κοιλάδα τού Πηνειού, μία επίθεση που είχε καλές προοπτικές για την καταστολή τής Γοτθικής εξέγερσης.  Ο Στιλίχων -τού οποίου η σύζυγος και ο γιος βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη εκείνη την εποχή- ανταποκρίθηκε σε αυτή τη διαταγή, αλλά όχι πριν διατάξει τον Γαϊνά (αρχηγό των Ανατολικών στρατευμάτων) να σκοτώσει τον Ρουφίνο. Ακολουθώντας την εντολή τού Αυτοκράτορα, ο Δυτικός Στρατός έφυγε, χωρίς καν να πραγματοποιήσει πολεμική δράση εναντίον των Γότθων, και τα ανατολικά στρατεύματα επέστρεψαν υπό τη διοίκηση τού Γαϊνά. Κατά την άφιξή του στην Κωνσταντινούπολη στις 27 Νοεμβρίου 395 ο Ρουφίνος δολοφονήθηκε, όταν αυτός και ο Αυτοκράτορας επιθεώρησαν τα στρατεύματα που επέστρεψαν. Διάδοχός του έγινε ο Ευτρόπιος, ο οποίος είχε επίσης σημαντική επιρροή στον Αυτοκράτορα. Ο Ζώσιμος ισχυρίστηκε ότι ο Αρκάδιος επίσης έλεγξε τον Ευτρόπιο «σαν να ήταν πρόβατο». 

Ο ιστορικός Ρότζερ Κόλινς επισημαίνει, ότι παρόλο που η αντιπαλότητα που δημιουργήθηκε στα δύο μισά τής Αυτοκρατορίας, που μάχονταν για την εξουσία, λειτούργησε υπέρ τού Αλάριχου και τού λαού του, αυτό δεν έλυσε τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ο Γοτθικός λαός, όσον αφορά τον εφοδιασμό του σε τρόφιμα. Ο Αλάριχος χρειαζόταν πρόσβαση στη ρωμαϊκή εξουσία, για να προμηθεύεται από τις ρωμαϊκές πόλεις. Όταν δεν την είχε, έδωσε στον εαυτό του πρόσβαση σε αυτήν. 

 Λεηλασία της Ελλάδας 
δεξιά|μικρογραφία|273x273εσ|Καλλιτεχνική απεικόνιση του Αλάριχου να παρελαύνει στην Αθήνα μετά την κατάκτηση τής πόλης το 396. (Έργο του 1920).
Ο στρατός τού Αλάριχου, πλέον χωρίς την απειλή τού στρατού τού Στιλίχωνα, παρέμεινε στη νότια Ελλάδα τον επόμενο χρόνο (το 396), χωρίς η ανατολική ρωμαϊκή κυβέρνηση να κάνει τίποτε ενάντια στις επιδρομές του.  Στο πέρασμα των Θερμοπυλών, τα ρωμαϊκά στρατεύματα που ήταν σταθμευμένα εδώ, άφησαν τούς Γότθους να περάσουν χωρίς αντίσταση. Μετά από αυτό εισήλθαν στην επαρχία τής Αχαΐας.  Λεηλάτησαν τις πόλεις τής Βοιωτίας, και συνέχισαν προς τον Πειραιά, όπου η Αθήνα παραδόθηκε, και επέτρεψε στον Αλάριχο να εισέλθει στην πόλη με τον στρατό του.  Στη συνέχεια συνέχισαν με τούς πυρπολημένους θησαυρούς των Μεγάρων, τής Κορίνθου, τού Άργους και τής Σπάρτης.  Τελικά, ο νέος μέντορας τού Αυτοκράτορα Αρκαδίου, ο Ευτρόπιος, στράφηκε προς τη δύση, ζητώντας βοήθεια.  Ο Στιλίχων άδραξε την ευκαιρία να παρέμβει στην Ανατολική Αυτοκρατορία και με τα δύο χέρια.

 Δεύτερη εκστρατεία του Στιλίχωνα 
Ο Στιλίχων ετοίμασε τον στρατό του, γλίτωσε ένα δύσκολο ταξίδι στην ξηρά, και την άνοιξη τού 397 έστειλε τα στρατεύματά του με βάρκα στην Αδριατική Θάλασσα, και αποβιβάστηκε στην Κόρινθο, όπου βρισκόταν ο γοτθικός στρατός τού Αλάριχου.  Μετά από μία πρώτη νικηφόρα αναμέτρηση, οι Ρωμαίοι κατάφεραν να περικυκλώσουν το γοτθικό στρατόπεδο, όπου βρίσκονταν στο έλεος τής χάρης τους. 

Παρ' όλα αυτά, ο Στιλίχων περίμενε να δώσει το τελικό χτύπημα. Διατήρησε την εξουσία του επί τού Αλάριχου ως πλεονέκτημα στο πολιτικό χάσμα μεταξύ των δύο τμημάτων τής Αυτοκρατορίας, που προέκυψε όταν ο Στιλίχων αποφάσισε να πιέσει τον Αυτοκράτορα να διώξει τον Ευτρόπιο, και να τον δεχθεί ως σύμβουλο. Ο Αρκάδιος (δηλαδή, ο Ευτρόπιος) απέρριψε αυτήν την πρόταση, και διέταξε ξανά τον Στιλίχωνα να αποσυρθεί. Αυτή τη φορά αρνήθηκε να δώσει συνέχεια σε αυτό. Ο Ρωμαίος στρατηγός κηρύχθηκε τότε «δημόσιος εχθρός», και όλα τα υπάρχοντά του στην Ανατολή τού αφαιρέθηκαν.  Αντιμέτωπος με αυτήν την απόρριψη, ο Στιλίχων επέλεξε τώρα τον ηττημένο Αλάριχο ως νέο σύμμαχό του. Εν τω μεταξύ, οι εντάσεις μεταξύ των δύο τμημάτων τής Αυτοκρατορίας κλιμακώνονται, ενώ ο Στιλίχων πληροφορήθηκε ότι είχε ξεκινήσει εξέγερση στο δυτικό τμήμα. Στην επαρχία Αφρική, η εξέγερση τού Γίλδου είχε ξκινήσει από τον Κόμη Αφρικής Γίλδωνα, με υποκίνηση τού Ευτρόπιου.  Η προμήθεια σιτηρών τής Ρώμης βρισκόταν σε κίνδυνο, και στα τέλη τού 397 ο Ρωμαίος στρατηγός αποφάσισε να επιστρέψει με τον στρατό του.

Πίσω στην Ιταλία, το 398 ο Στιλίχων έστειλε έναν στρατό 5.000 βετεράνων στην Αφρική, για να καταστείλει την εξέγερση τού Γίλδωνα. Και πάλι, αποσπά έναν αριθμό στρατευμάτων από τα σύνορα τού Ρήνου, και συνέχισε αναποφάσιστα να εκστρατεύει εναντίον τής Ανατολικής Αυτοκρατορίας. Με αυτόν τον τρόπο, συνάντησε την αντίσταση των Γοτθικών στρατευμάτων τού Αλάριχου.

 Συνέπειες 
Αφού ο Στιλίχων άφησε τούς Γότθους να φύγουν, οι Γότθοι παρέμειναν στην Ήπειρο. Επειδή η Ανατολική Αυτοκρατορία δεν διέθετε αρκετό ανθρώπινο δυναμικό, για να τους αντιμετωπίσει μόνη της, το Ανατολικό μισό σύναψε συμφωνία ειρήνης με τούς Γότθους το 398. Με αυτόν τον τρόπο, η Ανατολική Αυτοκρατορία ανέλαβε κάθε είδους δεσμεύσεις προς τούς Γότθους, και τούς παραχώρησε καλύτερες συνθήκες, και πρόσθετες εγγυήσεις για τα τοπικά προϊόντα. Ο Αλάριχος απέκτησε τον τίτλο τού magister militum per Illyricum,  που σήμαινε ότι κατείχε τον υψηλότερο στρατιωτικό βαθμό σε αυτήν την επαρχία. Συμφώνησαν επίσης στην εγκατάσταση των Γότθων στην επαρχία τού Ιλλυρικού, η οποία αμφισβητούνταν από τη Δυτική Αυτοκρατορία.  Με την επαρχία υπό τον έλεγχό του, ο Αλάριχος μπόρεσε να επιβάλει στις πόλεις τη θέλησή του, και να λεηλατήσει τα οπλοστάσιά τους, ώστε να μπορεί να δώσει και να βελτιώσει τα όπλα των στρατευμάτων του. 

Αυτή η ειρηνευτική συμφωνία ήταν πολύ αρνητική για το Δυτικό μισό, καθώς απέκτησαν τούς Γότθους ως γείτονες στο παρακείμενο Ιλλυρικό. Οι Γότθοι έτσι απέκτησαν μία βάση, από την οποία μπορούσαν εύκολα να εισβάλουν στη Δύση. Αυτό που πραγματικά συνέβη από το έτος 401 και μετά, ήταν το προοίμιο τού Γοτθικού Πολέμου των ετών 402-403.

 Αναφορές 

 Λογοτεχνία 

 Πρωτογενείς πηγές
 Κλαυδιανός
 Orosius, Historiae adversum Paganos, 7.29; 7.42.10–12
 Zosimus, Historia Nova, 5.37; 6,7–11
 Jordanes, Η Προέλευση και οι Πράξεις των Γότθων (On the Origin and Deeds of the Goths), μετάφραση Charles C. Mierow.

 Δευτερογενείς πηγές
 Bury, J.B. (1889), A History of the Later Roman Empire from Arcadius to Irene, Vol. I











 Περαιτέρω ανάγνωση 




Κατηγορία:Πόλεμοι των Γότθων
Κατηγορία:Πόλεμοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας