Ιωάννης Μόνταγκιου, 3ος κόμης του Σόλσμπερι

Ο Ιωάννης Μόνταγκιου, 3ος Κόμης του Σόλσμπερι και 5ος & 2ος βαρόνος Μόνταγκιου, Ιππότης τής Περικνημίδος, αγγλ.: John Montagu, 3rd Earl of Salisbury and 5th and 2nd Baron Montagu. KG (π. 1350 – 7 Ιανουαρίου 1400) ήταν Άγγλος ευγενής, ένας από τους λίγους που παρέμειναν πιστοί στον Ριχάρδο Β΄ μετά την άνοδο τού Ερρίκου Δ΄ στον θρόνο.

 Νεανική ζωή 
Ήταν γιος τού σερ Ιωάννη ντε Μόνταγκιου 1ου βαρόνου Μόνταγκιου (απεβ. 1390), και τής Μαργαρίτας ντε Μόνθερμερ.  Ο πατέρας του ήταν ο νεότερος αδελφός τού Γουλιέλμου Μόνταγκιου 2ου κόμη τού Σόλσμπερι. Η μητέρα του ήταν κόρη τού Θωμά ντε Μόνθερμερ 2ου βαρόνου ντε Μόνθερμερ (1301 – Μάχη τού Σλούις, 1340), και τής Μαργαρίτας ντε Μπριούς και εγγονή και κληρονόμος τού Ραλφ ντε Μόνθερμερ 1ου βαρόνου Μόθερμερ και τής Ιωάννας τής Άκρας τής Αγγλίας. Ως νέος, ο Μόνταγκιου διακρίθηκε στον 100ετή Πόλεμο με τη Γαλλία, και στη συνέχεια πήγε να πολεμήσει εναντίον των ειδωλολατρών στην Πρωσία, πιθανώς στην εκστρατεία με επικεφαλής τον Ερρίκο Μπόλινγκμπροκ (τον μελλοντικό Ερρίκο Δ΄ τής Αγγλίας). Ο Μπόλινγκμπροκ επρόκειτο να εμπιστευτεί τον νεαρό γιο και κληρονόμο του, μετέπειτα Ερρίκο Ε΄, στη φροντίδα τής οικογένειας Μόνταγκιου, μετά το τέλος τής συζύγου του Μαρίας ντε Μπόουιν. Μετά το τέλος τής μητέρας του, η σύζυγος τού κόμη Μωντ φρόντιζε το νεαρό αγόρι στο Κόρτφιλντ, το αρχοντικό (manor) των Μόνταγκιου στο Γουέλς Μπίκνορ, κοντά στο Μόνμαουθ.

Αποκλήθηκε στο κοινοβούλιο το 1391 ως βαρόνος Μόνταγκιου. Ο Μόνταγκιου ήταν ευβοούμενος τού βασιλιά κατά τα πρώτα χρόνια τής βασιλείας τού Ριχάρδου Β'. Συνόδευσε τον βασιλιά στις αποστολές του στην Ιρλανδία το 1394 και το 1395, και ως ιδιαίτερος σύμβουλος, ήταν ένας από τούς κύριους υποστηρικτές τού γάμου τού βασιλιά με την Ισαβέλλα των Βαλουά. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών στη Γαλλία που σχετίζονται με τον γάμο, γνώρισε και ενθάρρυνε την Κριστίν ντε Πιζάν, ο γιος τής οποίας σπούδασε στην οικογένεια Μόνταγκιου. Ο Μόνταγκιου ήταν ένας εξέχων Λόλαρντ, και δέχτηκε επικρίσεις από τον βασιλιά για αυτό.

Με το τέλος τής μητέρας του το 1395, ο Ιωάννης κληρονόμησε τη βαρονία τού Μόνθερμερ και τα κτήματά της. Το 1397 έγινε κόμης τού Σόλσμπερι, μετά το τέλος τού θείου του, και κληρονόμησε το Μέγαρο Μπίσαμ και άλλα κτήματα. Συνέχισε να είναι ένας από τούς σημαντικότερους αριστοκρατικούς συμμάχους τού βασιλιά Ριχάρδου Β΄, βοηθώντας στην εξασφάλιση τής πτώσης τού Θωμά τής Αγγλίας δούκα τού Γκλόστερ και τού Θωμά Μπωσάμπ κόμη τού Γουόρικ. Έπεισε τον βασιλιά να χαρίσει τη ζωή τού Γουόρικ. Έλαβε ένα μέρος των δημευμένων κτημάτων τού Γουόρικ, και το 1399 χρίστηκε Ιππότης τής Περικνημίδος.

Στις αρχές τού 1399 πήγε στη Γαλλία σε μία επιτυχημένη αποστολή, για να αποτρέψει τον γάμο τού Ερρίκου Μπόλινγκμπροκ με μία κόρη τού δούκα τού Μπερύ. Τον Μάιο συνόδευσε ξανά τον Ριχάρδο Β΄ σε μία εκστρατεία στην Ιρλανδία. Όταν έφθασε η είδηση ότι ο Μπόλινγκμπροκ είχε επιστρέψει στην Αγγλία, ο Μόνταγκιου στάλθηκε στην Ουαλία για να συγκεντρώσει τις αντίπαλες δυνάμεις. Όταν αυτές λιποτακτούσαν, ο Μόνταγκιου συμβούλεψε τον βασιλιά Ριχάρδο Β΄ να καταφύγει στο Μπορντώ. Αντ' αυτού, ο Ριχάρδος Β΄ φυλακίστηκε, ο Ερρίκος Δ΄ ανέλαβε τον θρόνο και τον Οκτώβριο, ο Μόνταγκιου συνελήφθη μαζί με πολλούς από τούς πρώην συμβούλους τού Ριχάρδου Β΄ και κρατήθηκε στον Πύργο τού Λονδίνου.

 Οικογένεια 
Νυμφεύτηκε τη Μωντ Φράνσις (Φρώνσεϊ), χήρα τού σερ Άλαν Μπάξχαλ Ιππότη τής Περικνημίδος, και κόρη τού σερ Άνταμ Φράνσις Α΄ (απεβ. 1374/5), μέλους τής Ευλαβούς Εταιρείας των Υφασματεμπόρων, δύο φορές λόρδος Δήμαρχος τού Λονδίνου (1352, 1353) και επτά φορές μέλος τού Κοινοβουλίου για την πόλη τού Λονδίνου, «ένας από τούς πλουσιότερους και πιο ισχυρούς πολίτες τού Λονδίνου στα μέσα τού 14ου αι.», λόρδος τού αρχοντικού τού Έντμοντον, στο Μίντλσεξ.  Αδελφός της ήταν ο σερ Άνταμ Φράνσις Β΄ (απεβ. 1417), βουλευτής τού Λονδίνου και τού Έντμοντον. Με τη σύζυγό του απέκτησε τρεις γιους και τρεις κόρες:

 Θωμάς, 4ος κόμης τού Σόλσμπερι (π. 1388–1428), ο οποίος νυμφεύτηκε αρχικά την Ελεονώρα Χόλλαντ, κόρη τού Θωμά Χόλλαντ 2ου κόμη τού Κεντ (ετεροθαλούς αδελφού τού βασιλιά Ριχάρδου Β΄) και τής συζύγου του Αλίκης ΦιτςΆλαν και στη συνέχεια την Αλίκη Τσώσερ, με την οποία δεν είχε απογόνους. Με την πρώτη του σύζυγο είχε απογόνους: George Frederick Beltz., editor David Nash Ford. Memorials of the Most Noble Order of the Garter, 1841. Royal Berkshire History
 Αλίκη, 5η κόμισσα τού Σόλσμπερι, μοναχοπαίδι και μοναδική κληρονόμος, παντρεύτηκε τον Ριχάρδο Νέβιλ 5ο κόμη τού Σόλσμπερι. Γιος τής Αλίκης ήταν ο Ριχάρδος Νέβιλ 16ος κόμης τού Γουόρικ, 6ος κόμης τού Σόλσμπερι (ο Βασιλοποιός). Η κόρη τους:
 Αλίκη Νέβιλ, ήταν προγιαγιά τής Αικατερίνης Παρ, 6ης συζύγου τού Ερρίκου Η΄.
 Ρόμπερτ, νυμφεύτηκε τη Μαίρη ντε Ντέβον.
 Ριχάρδος (απεβ. μετά το 1400), ο οποίος απεβίωσε άγαμος και χωρίς απογόνους. Ορισμένες πηγές υποδηλώνουν ότι απέκτησε έναν γιο, τον Εδουάρδο, από την Ελεονώρα (Άλιανορ) ντε Χόλλαντ.  
 Άννα (απεβ. 1457), παντρεύτηκε πρώτα (ως 2η σύζυγός του) τον σερ Ριχάρδο Χάνκφορντ  (π. 1397 – 1431) από το Άννερι, Μονκλέι στο Ντέβον, φεουδάρχη βαρόνο τού Μπάμπτον στο Ντέβον.  Στους απογόνους τους περιλαμβάνεται η Άννα Μπολέυν. Μετά το τέλος τού σερ Ριχάρδου, η Άννα παντρεύτηκε έπειτα τον σερ Λιούις Γιόχαν, με τον οποίο απέκτησε άλλα παιδιά, και μετά παντρεύτηκε τον Ιωάννη Χόλλαντ 2ο δούκα τού Έξετερ, με τον οποίο δεν απέκτησε παιδιά. 
 Μαργαρίτα (απεβ. πριν το 1416),  παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Φέρερς 5ο βαρόνο Φέρερς τού Γκρόμπιυ, χωρίς απογόνους.  
 Ελίζαμπεθ (απεβ. π. το 1448), παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Γουίλοουμπυ 6ο βαρόνο Γουίλοουμπυ ντε Έρεσμπιυ,  και απέκτησε μία κόρη, την Ιωάννα Γουίλοουμπυ, η οποία έγινε η 7η βαρόνη Γουίλοουμπυ ντε Έρεσμπυ.

 Η πτώση και το τέλος 
Ο Μόνταγκιου έπρεπε να απαντήσει σε κατηγορίες που σχετίζονταν με τη σύλληψη και τον επακόλουθο θάνατο του Δούκα του Γκλόστερ το 1397. Τελικά, αφέθηκε ελεύθερος, χάρη στη μεσολάβηση της αδελφής του βασιλιά Ερρίκου, Ελισάβετ, Κόμισσας του Χάντινγκτον. Λίγο μετά την απελευθέρωσή του, ο Μόνταγκιου συμμετείχε με τον Κόμη του Χάντινγκτον και μια ομάδα άλλων βαρόνων στην Εξέγερση των Θεοφανείων, μια συνωμοσία για τη δολοφονία του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ και την αποκατάσταση του Ριχάρδου Β΄. Μετά την αποτυχία της συνωμοσίας, ακολούθησε βία του όχλου και συνελήφθη από ένα πλήθος κατοίκων της πόλης στο Σάιρενσεστερ, κρατήθηκε χωρίς δίκη και εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό στις 7 Ιανουαρίου 1400. Ο μεγαλύτερος γιος του, Θωμάς - από τη Μοντ Φράνσις, κόρη του πολίτη του Λονδίνου, Άνταμ Φράνσις - τελικά ανέκτησε την Κομητεία, αν και η κατάσχεση εναντίον του Τζον Μόνταγκιου δεν ανατράπηκε μέχρι την άνοδο του Εδουάρδου Δ΄ το 1461.

Πρόγονοι

 Αναφορές 

 Σημειώσεις 
 Hunt, William (1894). "Montacute, John de" . In Lee, Sidney (ed.). Dictionary of National Biography. Vol. 38. London: Smith, Elder & Co. pp. 205–206.

Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Κατηγορία:Οικογένεια Μόνταγκιου