Μάχη του Λακτάριου Όρους

δεξιά|μικρογραφία|150εσ|Ψηφιδωτό τού 6ου αι. που πιθανώς απεικονίζει τον Ναρσή, από τη Βασιλική του Αγίου Βιταλίου, Ραβέννα.

Η Μάχη του Λακτάριου Όρους (λατιν.: Mons Lactarius, γνωστή και ως Μάχη του Βεζούβιου) έλαβε χώρα το 552 ή 553 μ.Χ. κατά τη διάρκεια τού Γοτθικού Πολέμου (535–554) μεταξύ των Ρωμαϊκών δυνάμεων και των Οστρογότθων (Γότθων), κοντά στον Βεζούβιο στην Ιταλία.

Οι Ρωμαϊκές δυνάμεις, με επικεφαλής τον στρατηγό Ναρσή, αντιμετώπισαν τον στρατό τού Γότθου βασιλιά Τεΐα, σε ένα τραχύ έδαφος κοντά στο Βεζούβιο. Μετά από δύο μήνες αδιεξόδου, οι δύο πλευρές τελικά ενεπλάκησαν σε ανοικτή μάχη. Ο Τεΐας σκοτώθηκε στις μάχες, σηματοδοτώντας την κατάρρευση τής Γοτθικής ηγεσίας. Τα εναπομείναντα γοτθικά στρατεύματα αντιστάθηκαν για μικρό χρονικό διάστημα, αλλά τελικά παραδόθηκαν με όρους που είχαν συμφωνηθεί. Αυτή η νίκη έθεσε τέλος στη γοτθική εξουσία στην Ιταλική χερσόνησο, επιτρέποντας στους Ρωμαίους να αποκαταστήσουν την εξουσία τους εκεί.

 Το προανάκρουσμα 
Μετά τη Μάχη των Ταγινών (Βούστα Γαλατικής), στην οποία σκοτώθηκε ο Γότθος βασιλιάς Τωτίλας, ο Ναρσής προχώρησε προς τη Ρώμη, καταλαμβάνοντας παράλληλα το Νάρνι και το Σπόλητον. Η πόλη τής Ρώμης ανακτήθηκε χωρίς δυσκολία, και ο Ναρσής συνέχισε να πολιορκεί την Κύμη (Cumae). 

Σε απάντηση, ο Τεΐας, ο νέος Γότθος βασιλιάς και πρώην δεύτερος στην ιεραρχία, συγκέντρωσε τα απομεινάρια τού Γοτθικού στρατού. Ο Τεΐας έστειλε απεσταλμένους στους Φράγκους με την ελπίδα να σχηματίσουν συμμαχία εναντίον των Ρωμαίων, αλλά οι Φράγκοι αρνήθηκαν, προτιμώντας να αφήσουν τούς Γότθους και τούς Ρωμαίους να εξαντλήσουν ο ένας τον άλλον, κάτι που θα διευκόλυνε την τελική κατάκτηση τής Ιταλίας από τούς ίδιους.   Μόλις έμαθε ότι ο Ναρσής είχε πολιορκήσει την Κύμη, ο Τεΐας βάδισε για να σπάσει την πολιορκία, επειδή ο θησαυρός τού Τωτίλα ήταν αποθηκευμένος στην Κύμη.  Σε απάντηση, ο Ναρσής κίνησε τον στρατό του, για να μπλοκάρει τον Τεΐα κοντά στον Βεζούβιο. 

 Η μάχη 
Μόλις έφθασε ο Τεΐας, τοποθετήθηκε στους πρόποδες τού Βεζούβιου, κοντά στην τοποθεσία τής Πομπηίας, στην αριστερή όχθη τού Σάρνο.  Οι Ρωμαίοι και οι Γότθοι στάθηκαν απέναντι από ένα μικρό ρέμα για δύο μήνες, με μόνο μικρές αψιμαχίες μεταξύ τους, και μεμονωμένες μάχες στη μοναδική γέφυρα επάνω από το ρέμα.  Οι Γότθοι είχαν στρατοπεδεύσει κοντά στη γέφυρα τού ρέματος, και είχαν ανεγείρει πύργους με βαλλίστρες. Ωστόσο, οι Ρωμαίοι κατάφεραν να διακόψουν τον εφοδιασμό των Γότθων, αναγκάζοντας τον Τεΐα να αναλάβει δράση, καθώς ο στρατός του θα αντιμετώπιζε λιμό. 

Οι Γότθοι υποχώρησαν από την αρχική τους θέση προς το όρος Λακτάριο, όπου παρέσυραν τον Ρωμαϊκό στρατό σε ανώμαλο έδαφος.  Σε αυτή την τοποθεσία εξαπέλυσαν μία αιφνιδιαστική επίθεση, που έλαβε χώρα την 1η ή 30ή Οκτωβρίου, με τούς Ρωμαίους να κρατούν τις θέσεις τους. Και οι δύο στρατοί αποβιβάστηκαν από τα άλογά τους, λόγω τού εδάφους, και υιοθέτησαν έναν σχηματισμό βαθιάς φάλαγγας. Ο Τεΐας οδήγησε τις δυνάμεις του να επιτεθούν στις Ρωμαϊκές γραμμές, αλλά οι Γότθοι δεν μπόρεσαν να τις διαπεράσουν. Τα Ρωμαϊκά στρατεύματα επιχείρησαν αρκετές φορές να σκοτώσουν τον Τεΐα με δόρατα, μόνο και μόνο για να τον εφοδιάσουν οι σύντροφοί του με νέες ασπίδες. Μετά από αρκετές προσπάθειες, ο Τεΐας απεβίωσε στη μάχη.  Το κεφάλι τού Τεΐα πήραν οι Ρωμαίοι στρατιώτες και το έβαλαν σε ένα παλούκι, για να αποθαρρύνουν τούς Γότθους από τη μάχη.  Τα Γοτθικά στρατεύματα συνέχισαν να πολεμούν για άλλες δύο ημέρες. Τελικά έστειλαν έναν απεσταλμένο, για να διαπραγματευτεί την παράδοσή τους. Οι Ρωμαίοι, επιφυλακτικοί για την έντονη αντίσταση των Γότθων, προσπάθησαν να αποφύγουν μία παρατεταμένη μάχη, και συμφώνησαν υπό αυστηρούς όρους. 

 Οι συνέπειες 
Οι Γότθοι επιζώντες αφέθηκαν ελεύθεροι, με τον όρκο να εγκαταλείψουν την Ιταλία, παίρνοντας μαζί τους μόνο τα προσωπικά τους χρήματα και την κινητή τους περιουσία, που είχαν κατατεθεί σε διάφορα φρούρια στην Ιταλία ως ταξιδιωτικά κεφάλαια.    Η μάχη σηματοδότησε το τέλος των Οστρογότθων στην Ιταλική χερσόνησο. Χίλιοι Γότθοι υπό την ηγεσία τού Ινδούλφου έσπασαν τη συμφωνία, και αντιστάθηκαν μαζί με άλλους Γότθους ηγέτες, τον Αλίγερν (αδελφό τού Τεΐα) στην Κύμη, και τον Ραγνάρι στην Κόνζα τής Καμπανίας.  Οι Γότθοι απέτυχαν να διορίσουν νέο βασιλιά, γεγονός που αποκάλυψε την ευθραυστότητα τής εναπομείνασας εξουσίας τους.  Ο Ναρσής ανέκτησε γρήγορα μία σειρά από πόλεις που δεν διέθεταν Γοτθικές φρουρές, όπως η Φλωρεντία, οι Κεντουμκέλαι, οι Βολατέραι και η Πίζα. 

Η ήττα των Γότθων πυροδότησε ένα ακόμη αίτημα των Γότθων βόρεια τού ποταμού Πάδου, προς τούς Φράγκους να επέμβουν. Ένας Φραγκικός στρατός 75.000 ανδρών, υπό τούς Αλαμανούς δούκες Λόθαρ και Βουτσέλιν, κινήθηκε νότια προς την Ιταλία τον επόμενο χρόνο. Ενώ οι Φράγκοι υπερείχαν αριθμητικά των Ρωμαίων, οι Ρωμαίοι είχαν καλύτερους ανεφοδιασμούς και οχυρώσεις. Τον Οκτώβριο τού 554 ο Ναρσής νίκησε τούς Φράγκους στη Μάχη τού Βολτούρνο, εξαλείφοντάς τους ως απειλή.  Οι υπόλοιπες πόλεις στην Ιταλία υπό τύυς Γότθους άρχισαν να πέφτουν: αξιοσημείωτες πόλεις ήταν η Κάμπσα το 555 και η Βερόνα το 561. 

 Δείτε επίσης 


 Υποσημειώσεις 

 Σημειώσεις 

 Αναφορές 

 Πηγές 
 Σύγχρονες της εποχής 


 Μετέπειτα 







 Περαιτέρω ανάγνωση 
 Bury, John B. (2013) [1958]. History of the later Roman Empire from the death of Theodosius II. to the death of Justinian. New York. ISBN 9780486143392.

Κατηγορία:Γοτθικός Πόλεμος (535-554)
Κατηγορία:Μάχες των Οστρογότθων
Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας