Μάχη του Ονγκάλ

Η Μάχη του Ονγκάλ έλαβε χώρα το καλοκαίρι τού 680 στην περιοχή Ονγκάλ, μία απροσδιόριστη τοποθεσία μέσα και γύρω από το Δέλτα τού Δούναβη κοντά στο νησί Πεύκη, τη σημερινή κομητεία Τούλτσεα στη Ρουμανία. Διεξήχθη μεταξύ των Βουλγάρων τού Ασπαρούχ τής Βουλγαρίας, οι οποίοι είχαν πρόσφατα εισβάλει στα Βαλκάνια, και τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία τελικά έχασε τη μάχη. Η μάχη ήταν κρίσιμη για την αρχή τής Βουλγαρικής ηγεμονίας.

 Οι απαρχές της σύγκρουσης 
Το 632 ο χαν Κουμπράτ ένωσε τούς Βουλγάρους στο κράτος τής Παλαιάς Μεγάλης Βουλγαρίας κατά μήκος των ακτών τής Μαύρης Θάλασσας και τής Κασπίας Θάλασσας. Μετά το τέλος του τη δεκαετία τού 660, οι γιοι του μοίρασαν το βασίλειό του μεταξύ τους. Ο Μπατμπαγιάν, ο μεγαλύτερος γιος, κληρονόμησε τον θρόνο στην Πολτάβα, αλλά ηττήθηκε και υποτάχθηκε στην κυριαρχία τού φιλόδοξου συγγενή του Κοζαρίγκ (Κότραγκ), ο οποίος είχε υπονομεύσει την ενότητα τού κράτους ηγούμενος των "Κουτρίγων" τού Ντον-Βόλγα σε επεκτατικές εκστρατείες, που επεκτείνουν την επικράτειά του προς τα βόρεια, όπου τελικά θα σχηματιζόταν η Βουλγαρία τού Βόλγα. Ο τρίτος γιος, ο Ασπαρούχ, βάδισε δυτικά και εγκαταστάθηκε στην περιοχή Ονγκάλ στις ανατολικές όχθες τού Δούναβη. Τελικά οι Άβαροι αντεπιτέθηκαν, και αφού ο Ασπαρούχ εδραίωσε την κυριαρχία του, εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον των Ρωμαϊκών εδαφών στα νότια.

Εκείνη την περίοδο η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία βρισκόταν σε πόλεμο με τούς Άραβες, οι οποίοι είχαν πρόσφατα πολιορκήσει την πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο το 680 οι Ρωμαίοι νίκησαν τούς Άραβες, και σύναψαν συνθήκη ειρήνης. Μετά από αυτή την επιτυχία, ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Δ΄ ήταν ελεύθερος να κινηθεί εναντίον των Βουλγάρων, και ηγήθηκε ενός στρατού εναντίον τού Ασπαρούχ. Εν τω μεταξύ, ο ηγέτης των Βουλγάρων σύναψε συμμαχία με τις επτά σλαβικές φυλές για αμοιβαία προστασία από τούς Ρωμαίους, και σχημάτισε μία ομοσπονδία.

 Η μάχη 
Σύμφωνα με τα Χρονικά τού Νικηφόρου Α΄ Πατριάρχη τής Κωνσταντινούπολης:

Οι Βούλγαροι είχαν κατασκευάσει ξύλινα τείχη στην βαλτώδη περιοχή κοντά στο νησί Πεύκη. Τα έλη ανάγκασαν τούς Ρωμαίους να επιτεθούν από μία εξασθενημένη θέση και σε μικρότερες ομάδες, γεγονός που μείωσε τη δύναμη τής επίθεσής τους. Με τις συνεχιζόμενες επιθέσεις από τα τείχη, η βουλγαρική άμυνα τελικά ανάγκασε τούς Ρωμαίους σε φυγή, ακολουθούμενη από το βουλγαρικό ιππικό. Πολλοί από τούς Ρωμαίους στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους. Σύμφωνα με την αφήγηση, ο Αυτοκράτορας είχε πόνους στα πόδια, και πήγε στη Μεσημβρία για να αναζητήσει θεραπεία. Τα στρατεύματα νόμιζαν ότι έφυγε από το πεδίο τής μάχης, και με τη σειρά τους άρχισαν να τρέπονται σε φυγή. Όταν οι Βούλγαροι συνειδητοποίησαν τι συνέβαινε, επιτέθηκαν, και νίκησαν τον εχθρό τους.

 Οι συνέπειες 
Μετά τη νίκη, οι Βούλγαροι προήλασαν νότια, και κατέλαβαν τα εδάφη βόρεια τής Στάρα Πλάνινα. Το 681 εισέβαλαν στη Θράκη νικώντας ξανά τούς Ρωμαίους. Ο Κωνσταντίνος Δ΄ βρέθηκε σε αδιέξοδο, και ζήτησε ειρήνη.

 Η σημασία 
Αυτή η μάχη ήταν μία σημαντική στιγμή στην ευρωπαϊκή ιστορία, καθώς οδήγησε στη δημιουργία ενός κράτους, το οποίο έμελλε να γίνει μία ευρωπαϊκή μεσαιωνική δύναμη τον 9ο και 10ο αι. μαζί με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και το βασίλειο των Φράγκων. Έγινε πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο τής Νότιας Σλαβικής Ευρώπης κατά το μεγαλύτερο μέρος τού Μεσαίωνα.

 Η τιμή 
Η κορυφή Ονγκάλ στα βουνά Τάνγκρα στο νησί Λίβινγκστον στα Νότια Νησιά Σέτλαντ τής Ανταρκτικής, πήρε το όνομά της από την ιστορική περιοχή Ονγκάλ.

 Αναφορές 

Βιβλιογραφία
 Daniel Ziemann, '' Das Erste bulgarische Reich. Eine frühmittelalterliche Großmacht zwischen Byzanz und Abendland '' (Αγγλικά: '' Η Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία: Μια πρώιμη μεσαιωνική μεγάλη δύναμη μεταξύ του Βυζαντίου και της Δύσης '' ). 
 Nikephoros I, ''Breviarum'', σελίδες 36–37. 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Βυζαντινές Μάχες

Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Ρουμανίας