Κύριλλος Αργέντης

Ο Κύριλλος Αργέντης (, Μασσαλία, 25 Οκτωβρίου 1918 - Κλαμάρ, 21 Νοεμβρίου 1994), κατά κόσμον Παντελής Λεωνίδας Αργέντης (), ήταν Γάλλος, ελληνικής καταγωγής, μοναχός και ιερέας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Υπήρξε αντιστασιακός αγωνιστής κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Βιογραφία 
 Καταγωγή και παιδική ηλικία 
Ο πατήρ Κύριλλος Αργέντης, βαπτισμέμος ως Παντελής Λεωνίδας, καταγόταν από την ιστορική οικογένεια Αργέντη που αποτελούνταν από πλούσιους Έλληνες εμπόρους, με καταγωγή από την Χίο, η γενεαλογία των οποίων έχει καταγραφεί από το 1450 επί Γενουατοκρατίας. Η οικογένεια περιλάμβανε εμπόρους που ασχολούνταν με το ναυτιλιακό εμπόριο, καθώς και έναν γιατρό και θεολόγο τον Ευστράτιο Αργέντη και τον νεομάρτυρα, Άγιο Ανδρέα Αργέντη .

Το 1816, ένας πρόγονος του Κύριλλου Αργέντη εγκαταστάθηκε στη Μασσαλία και ίδρυσε την εταιρεία Argenti Sechiari, μια ακμάζουσα επιχείρηση με εμπορικούς σταθμούς παγκοσμίως. Τη δεκαετία του 1860, άνοιξε μια διεθνή ναυτιλιακή γραμμή μεταξύ των μεγάλων λιμανιών της Ευρώπης, της Ασίας και της Αμερικής. Αποφεύγοντας την σφαγή των κατοίκων του νησιού της Χίου, τον Απρίλιο του 1822, ένα άλλο μέρος της οικογένειας Αργέντη εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο και την Μασσαλία. Η μητέρα του μελλοντικού πατέρα Κυρίλλου, γεννημένη ως Ελένη Ζαρείφη, παντρεύτηκε τον Λέων Αργέντη στις 22 Ιουλίου 1914 και το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στην οδό Cours Pierre-Puget 27 στη Μασσαλία. Από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν δύο παιδιά: η Φανή (με το υποκοριστικό Φανέτ) το 1915 και ο Παντελής Λεωνίδας, γεννημένος στις 25 Οκτωβρίου 1918. 

Το μικρό αγόρι βαφτίστηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά ουσιαστικά δεν έλαβε καμία θρησκευτική κατήχηση στο σπίτι. Ο Παντελής Λεωνίδας, αρχικά, εμπιστεύτηκε μια ρωμαιοκαθολική γκουβερνάντα, η οποία του δίδαξε την Κυριακή Προσευχή (Πάτερ Ημών) και το Άβε Μαρία (Χαίρε Μαρία). Σε ηλικία έξι ετών, ακούγοντας την γκουβερνάντα του να χαρακτηρίζει τον ιερέα ως «το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος στη γη », αποφάσισε να γίνει ιερέας. Στη συνέχεια σπούδασε στη Μασσαλία, σε ένα ρωμαιοκαθολικό σχολείο που διηύθυναν μοναχές, όπου εντάχθηκε σε μια ομάδα νέων που βοηθούσαν τους φτωχότερους ανθρώπους. Η Φανέτ και ο Παντελής Λεωνίδας απόλαυσαν μια ξέγνοιαστη παιδική ηλικία μεταξύ Μασσαλίας, Λονδίνου, Μονακό και Ελβετίας, όπου ο Παντελής Λεωνίδας, ο οποίος είχε προβλήματα υγείας, έλαβε ιατρική περίθαλψη. Περνούσαν χρόνο με τα παιδιά άλλων πλούσιων ελληνικών οικογενειών και έγιναν επίσης φίλοι, κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, με την συγγραφέα και μελλοντικό ακαδημαϊκό, Εντμόν Σαρλ-Ρου.

 Σπουδές 
Μετά από μια διαμονή σε ένα σανατόριο στις Άλπεις όπου θεραπεύτηκε από φυματίωση, μετέβη στην Οξφόρδη, προκειμένου να σπουδάσει ελληνικά. Εκεί, έγινε φίλος με τον Ρόουλαντ Γουίλιαμς, ο οποίος θα προσέγγιζε περισσότερο την Ορθοδοξία και, ως αποτέλεσμα των συζητήσεών τους, θα γινόταν ο πατήρ Ιάκωβος στη Μονή Λογγοβάρδας Πάρου.

 Δράση κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου 
Το 1939, με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποφάσισε να επιστρέψει στη Γαλλία για να υπερασπιστεί τη χώρα του. Μετά την παράδοση της Γαλλίας και την ανακωχή, συνέχισε τις σπουδές φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Αιξ-αν-Προβάνς. Εκεί, έγινε φίλος με μια Εβραία συμμαθήτριά του, τη Σουζάν Λαλεμάν και μέσω αυτής εντάχθηκε στο δίκτυο Αντρέ, ένα δίκτυο αντίστασης που συνεργαζόταν με την OSE (Œuvre de secours aux enfants - Οργάνωση Βοήθειας Παιδιών) για τη διάσωση Εβραίων. Συνόδευσε αρκετούς Εβραίους σε ασφαλές μέρος στο Λε Σαμπόν-συρ-Λινιόν, συμπεριλαμβανομένου του Κλοντ Σπιέρο και της μητέρας του Έλσε, καθώς και των αδελφών Ρονέ.

Στις 4 Ιουλίου 1942, αφού αποφοίτησε με πτυχίο φιλοσοφίας, αποφάσισε να ενταχθεί στη Γαλλική Αντίσταση. Έγινε επιθεωρητής των ομάδων Αντίστασης στην περιοχή Μπας-Αλπ. Στις 19 Μαρτίου 1944, συνελήφθη στον σιδηροδρομικό σταθμό Ντιν και φυλακίστηκε στα κελιά της Villa Marie-Louise, από την Γκεστάπο. Για δύο ημέρες, ο «Κριστιάν», όπως ήταν το ψευδώνυμό του στην Αντίσταση, ανακρινόταν και βασανιζόταν. Σκέφτηκε να πηδήξει από το φορτηγό που τον μετέφερε καθημερινά στη χωροφυλακή για ανάκριση, αλλά αποφάσισε να εμπιστευτεί τον Θεό ό,τι και να γινόταν. Νωρίς το πρωί της τρίτης ημέρας, μεταφέρθηκε στη γαλλική χωροφυλακή, όπου ένας Γάλλος αξιωματικός, ο Μωρίς Μπλανκ, ζήτησε να μείνει μόνος μαζί του για ανάκριση. Στη συνέχεια του έδωσε το υπηρεσιακό του όπλο, με αποτέλεσμα ο Αργέντης να τον πυροβολήσει στο χέρι και να πηδήξει από το παράθυρο. Ο Μωρίς Μπλανκ είχε ειδοποιηθεί από το δίκτυο Αντίστασης του Φρανσουά Κουζίν, γνωστού ως Étienne.

Έχοντας διαφύγει ως εκ θαύματος, επανεντάχθηκε στην ομάδα αντίστασης και ολοκλήρωσε τον πόλεμο ως τραυματιοφορέας. Έλαβε το στρατιωτικό παράσημο Croix de Guerre από τον Στρατηγό Πιερ Κένιγκ στις 15 Αυγούστου 1944. Ήξερε, πλέον, ότι ήθελε να αφιερώσει τη ζωή του στην υπηρεσία των άλλων, μέσω της ιεροσύνης.

 Μοναχός και ιερέας 
Ο Κύριλλος σπούδασε αρχικά θεολογία στο Ινστιτούτο Saint-Denis. πριν πάει για σπουδές στην Αθήνα. Έγινε μοναχός στη Μονή Λογγοβάρδας Πάρου, όπου επηρεάστηκε βαθιά από τη  φιλοκαλική προσωπικότητα του ηγουμένου, Φιλοθέου Ζερβάκου (1884-1980), ο οποίος είχε σώσει πολλούς από τους κατοίκους του νησιού κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Από τα Χριστούγεννα του 1949 έως το Πάσχα του 1950, ο πατήρ Κύριλλος πέρασε πέντε μήνες στη Μονή Λογγοβάρδας. Για ένα διάστημα, μοιράστηκε το κελί του με τον Μπορίς Μπομπρίνσκοϊ, έναν μελλοντικό ιερέα και θεολόγο, τον οποίο πιθανότατα είχε ήδη γνωρίσει στο Παρίσι. Αυτή η μοναστική συμβίωση σηματοδότησε την αρχή μιας μακράς φιλίας μεταξύ των δύο ανδρών.

Έχοντας γίνει ιερέας, διορίστηκε εφημέριος της εκκλησίας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην οδό Rue de la Grande-Armée στη Μασσαλία στις 21 Ιουλίου 1950. Αφιερώθηκε σε έντονο ποιμαντικό και ιεραποστολικό έργο στην ενορία του, με στόχο να κηρύξει το Ευαγγέλιο σε όλους. Οι προσπάθειές του περιλάμβαναν τη φροντίδα ευάλωτων ανθρώπων, ιδιαίτερα των ηλικιωμένων, των φτωχών και των παιδιών. Το 1957, χρησιμοποίησε την κληρονομιά του πατέρα του για να ιδρύσει ένα γηροκομείο στη Λα Μπουγιαντίς, "Η Φωλιά του Αγίου Γεωργίου". Έθεσε, επίσης, τα θεμέλια για μια πανορθόδοξη οργάνωση νέων που θα γινόταν η JOM (Jeunesse Orthodoxe du Midi - Ορθόδοξη Νεολαία του Νότου). Προσέφερε καταφύγιο στους άστεγους στην εκκλησία του, βοήθησε τις πόρνες και συνόδευσε κρατούμενους, κυρίως έναν άνδρα καταδικασμένο σε θάνατο, τον οποίο υποστήριξε στη γκιλοτίνα μαζί με τον δικηγόρο Εμίλ Πολάκ.

Πεπεισμένος ότι ο Ανατολικός Ορθόδοξος Χριστιανισμός πρέπει να ενσωματωθεί στον γαλλικό πολιτισμό, ο πατήρ Κύριλλος αναλαμβάνει εκτεταμένο έργο για να καταστήσει τη λειτουργική και ενοριακή ζωή πιο προσιτή. Μοιράζεται αυτό το ενδιαφέρον για τη γαλλική γλώσσα και τον πολιτισμό με πολλούς Ορθόδοξους Χριστιανούς στη Γαλλία και συμμετέχει ενεργά στην Ορθόδοξη Αδελφότητα στη Δυτική Ευρώπη, της οποίας είναι ένας από τους ιδρυτές.

Ο π. Κύριλλος είναι επίσης πεπεισμένος για τη σημασία του οικουμενικού διαλόγου σε μια κοινή αναζήτηση της Αλήθειας που είναι ο Χριστός. Συμμετέχει σε πολυάριθμες οικουμενικές εκδηλώσεις και δραστηριοποιείται στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ), όπου για ένα διάστημα ήταν υπεύθυνος για την Επιτροπή Ιεραποστολής και Ευαγγελισμού και συνέβαλε στη σύνταξη του BEM (Γραφείου Ευαγγελισμού). Ήταν ένας από τους βασικούς ομιλητές στη συνέλευση του Ναϊρόμπι το 1976. Συμμετείχε, επίσης, στη Χριστιανική Δράση για την Κατάργηση των Βασανιστηρίων από την ίδρυσή της, υπηρετώντας ως αντιπρόεδρός της από το 1992 έως το 1994.

Με μια ομάδα Ορθόδοξων κατηχητών, συνέγραψε το κατηχητικό έργο «Ο Θεός ζει», που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Cerf το 1979.

Τη δεκαετία του 1980, ίδρυσε την ορθόδοξη ενορία Αγία Ειρήνη, την πρώτη γαλλόφωνη ενορία στη Μασσαλία. Ήταν επίσης ένας από τους συνιδρυτές του Radio-Dialogue, ενός οικουμενικού ραδιοφωνικού σταθμού στη Μασσαλία, στον οποίο μετέδιδε πολυάριθμα προγράμματα που αργότερα μεταγράφηκαν. Συμμετείχε επίσης στην διαθρησκευτική πρωτοβουλία Marseille-Espérance.

Ο π. Κύριλλος αναγνωρίστηκε ως Δίκαιος των Εθνών στις 15 Αυγούστου 1990.https://yadvashem-france.org/justes/nom/argenti-cyrille.

Πέθανε μετά από καρδιακή προσβολή στο Νοσοκομείο Αντουάν-Μπεκλέρ στο Κλαμάρ στις 21 Νοεμβρίου 1994.

 Τιμητικές διακρίσεις 
Πολεμικός Σταυρός 1939-1945 (Γαλλία)

 Εργογραφία 






Παραπομπές

 Πηγές 




 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Enseignements du Père Cyrille Argenti

Κυριλλος
Κατηγορία:Γάλλοι ελληνικής καταγωγής
Κατηγορία:Γάλλοι Χριστιανοί μοναχοί
Κατηγορία:Κληρικοί
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Κατηγορία:Αντιστασιακοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου