Βασίλειο των Ιβήρων

Το Βασίλειο των Ιβήρων (γεωργιανά: ქართველთა სამეფო) ήταν μια μεσαιωνική γεωργιανή μοναρχία υπό τη δυναστεία των Βαγρατιδών, η οποία αναδύθηκε γύρω στο 888 μ.Χ., διαδεχόμενη το Πριγκιπάτο της Ιβηρίας, στην ιστορική περιοχή Τάο-Κλαρτζέτι ή Άνω Ιβηρία στη σύγχρονη βορειοανατολική Τουρκία, καθώς και σε τμήματα της νοτιοδυτικής Γεωργίας, που εκτεινόταν από τις Ιβηρικές Πύλες στο νότο και μέχρι τον Μικρό Καύκασο στο βορρά.

Ιστορικά, η περιοχή περιλάμβανε τις ακόλουθες ιστορικές περιοχές: Δυτικά των βουνών Αρσιάνι βρίσκονταν το Τάο, το Κλαρτζέτι, το Νιγκάλι και το Σαβσέτι, ενώ ανατολικά βρίσκονταν το Μεσχέτι, το Ερουσέτι, το Τζαβαχέτι, η Αρτάνη, το Αμπότσι, το Γκιόλε και Φασιανοί. Το τοπίο χαρακτηρίζεται από βουνά και τα ποτάμια συστήματα του Άκαμψη και του Κύρου. Η περιοχή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ενοποίηση όλων των γεωργιανών εδαφών και πριγκιπάτων στο Βασίλειο της Γεωργίας το 1008.
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Γεωργίας
Κατηγορία:Μεσαιωνική Γεωργία
Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ευρώπης
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις