48η Μεραρχία Πεζικού Taro

Η 48η Μεραρχία Πεζικού Taro () ήταν μεραρχία πεζικού του Ιταλικού Βασιλικού Στρατού στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Συγκροτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1939 στο Καταντζάρο (Catanzaro) και έλαβε το όνομά της από τον ποταμό Τάρο. Τον Σεπτέμβριο του 1943 βρισκόταν στην Τουλόν στη Γαλλία όπου και διαλύθηκε μετά την υπογραφή της Ανακωχής του Καζίμπιλε.

 Ιστορικό 

 Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος 
Η καταγωγή της μεραρχίας ανάγεται στην Ταξιαρχία Taro η οποία συγκροτήθηκε την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Βερόνα στις 6 Απριλίου 1916. Αποτελούνταν από το 207ο και το 208ο Σύνταγμα Πεζικού και πολέμησε στο ιταλικό μέτωπο έως ότου καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Μάχης του Καπορέττο. Η ταξιαρχία και τα δύο συντάγματά της δηλώθηκαν ως απωλεσθέντα την 21η Νοεμβρίου 1917. Ανασυγκροτήθηκε τον Φεβρουάριο του 1918 και παρέμεινε ενεργή μέχρι το τέλος του Μεγάλου Πολέμου. Μετά το τέλος του, συγκεκριμένα τον Φεβρουάριο του 1919, διαλύθηκε.

Στις 12 Σεπτεμβρίου 1939 ενεργοποιήθηκε η 48η Μεραρχία Πεζικού Taro στο Καταντσάρο και εντάχθηκαν σε αυτή τα δύο ανασυσταθέντα ομώνυμα Συντάγματα Πεζικού και το αναδιοργανωμένο 48ο Σύνταγμα Πυροβολικού. Η έδρα και οι στρατώνες της ήταν αυτοί της μεραρχίας Brescia που είχε εν τω μεταξύ μεταφερθεί στη Λιβύη. Τον Οκτώβριο του 1939 η Taro μετακινήθηκε στο Μακομέρ της Σαρδηνίας. Τον Μάιο του 1940 επέστρεψε στις βάσεις της στην Καλαβρία.

 Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος 
Στις 10 Ιουνίου 1940 η Ιταλία εισήλθε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκείνη την περίοδο η μεραρχία Taro βρισκόταν στη Τσιβιταβέκια (Civitavecchia) και δεν έλαβε μέρος στην Ιταλική εισβολή στη Γαλλία. Στις 19 Νοεμβρίου 1940, ενώ είχε πια ξεκινήσει ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος, άρχισε να μετακινείται προς το Μπάρι απ’ όπου μεταφέρθηκε με πλοία στην Αλβανία για να ενισχύσει το καταρρέον ιταλικό μέτωπο. Οι πρώτες μονάδες της αποβιβάστηκαν στο Δυρράχιο στις 27 Νοεμβρίου 1940 και έως τις 30 του μηνός αυτού ολόκληρη η μεραρχία βρισκόταν στην Αλβανία. Την 1η Δεκεμβρίου 1940 το 207ο Σύνταγμα Πεζικού  της Taro προσαρτήθηκε στην 19η Μεραρχία Πεζικού Venezia κοντά στο Πόγραδετς, ενώ το 208ο Σύνταγμα Πεζικού προσαρτήθηκε στην 53η Μεραρχία Πεζικού Arezzo. Στο μεταξύ το επιτελείο της Taro οργάνωσε την άμυνα στην κοιλάδα του ποταμού Σκούμπιν με μονάδες από διαλυμένες ιταλικές σχηματισμούς. Στις 11 Δεκεμβρίου 1940 η Taro, με το 225ο Σύνταγμα Πεζικού Arezzo να αντικαθιστά το 207ο Σύνταγμα, εισήλθε στη γραμμή του μετώπου. Η θέση της δεν διασπάστηκε παρόλο που η πίεση από τις ελληνικές μονάδες αυξήθηκε τον Ιανουάριο – Φεβρουάριο 1941, με αποτέλεσμα να χαθούν προσωρινά κάποιες θέσεις οι οποίες ανακαταλήφθηκαν στις 14 Φεβρουαρίου 1941. Η τελευταία μεγάλη ελληνική επίθεση πραγματοποιήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1941. Από τις 6 Μαρτίου 1941 η Taro πέρασε στην επίθεση, καταλαμβάνοντας το Γκούρι ι Τόπι και άλλες κορυφές έως τις 8 Μαρτίου. Παρέμεινε στις θέσεις της έως το τέλος της Μάχης της Ελλάδας στις 23 Απριλίου 1941.

Τον Ιούνιο του 1941 η Taro μεταφέρθηκε στο Μαυροβούνιο όπου εγκατέστησε φρουρές στις πόλεις Τσέτινιε, Μπαρ, Νίκσιτς και Ντανίλοβγκραντ. Στις 19 Ιουλίου εγκαταστάθηκε φρουρά και στο Κότορ. Το 1942 η μεραρχία διεξήγαγε επιχειρήσεις ενάντια στους παρτιζάνους στις περιοχές της Μπούντβα, του Βέλια Γκόρα, του Μπογκούτι και του Τσίστο Πόλιε. Μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαρτίου του 1942 πολύ μεγάλη ομάδα Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων απωθήθηκε στο Μπόκοβο. Τον Αύγουστο του 1942 η Taro ανακλήθηκε στην Ιταλία και στάθμευσε στην περιοχή Αλεσάντρια–Νόβι Λιγκούρε. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους συμμετείχε στην «Επιχείρηση Άντον», δηλαδή την κατάληψη της Γαλλίας του Βισύ από τις δυνάμεις του Άξονα. Ανέλαβε καθήκοντα κατοχής στα βόρεια της Τουλόν και κατά μήκος μιας παράκτιας ζώνης στα ανατολικά, από το Ακρωτήριο Μπρυν έως το Καβαλέρ-συρ-Μερ. Το αρχηγείο της βρισκόταν στο Ιέρ και οι κύριες φρουρές της στις πόλεις Κερς, Μεούν-λε-Μοντριέ, Πιερφώ-ντι-Βαρ και Καρουλού. Μετά την ανακοίνωση της Ανακωχής του Κασίμπιλε, μεταξύ της Ιταλίας και των Συμμάχων, η Taro αφοπλίστηκε και διαλύθηκε από τις γερμανικές δυνάμεις.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


048