Στάραγια Ρούσα

Η Στάραγια Ρούσα (ρωσικά: Старая Русса) είναι μια πόλη στην περιφέρεια Νόβγκοροντ της Ρωσίας, που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Πόλιστ, 99 χιλιόμετρα νότια του Βελίκι Νόβγκοροντ, διοικητικού κέντρου της περιφέρειας. 

Ο πληθυσμός της πόλης έχει μειωθεί σταθερά τα τελευταία χρόνια: από 41.538 καταγράφηκαν στην απογραφή του 1989  έως 35.511 στην Απογραφή του 2002  έως 31.809 στην Απογραφή του 2010. 

 Ετυμολογία 
Η προέλευση του ονόματος Στάραγια Ρούσα είναι ασαφής. Σύμφωνα με αυτήν την υπόθεση, η λέξη Russa (όπως και η Ρωσία) προέρχεται από τους Ρως, έναν λαό που εγκαταστάθηκε στην περιοχή για να ελέγχει τις εμπορικές οδούς, που οδηγούσαν από το Νόβγκοροντ στο Πολότσκ και το Κίεβο, που, με τη σειρά της, συνήθως θεωρείται ότι προέρχεται από έναν παλαιονορβηγικό όρο για τους "άντρες που κωπηλατούν" ( rods- ), καθώς η κωπηλασία ήταν η κύρια μέθοδος πλοήγησης στα ποτάμια της Ανατολικής Ευρώπης και ότι θα μπορούσε να συνδεθεί με τη σουηδική παράκτια περιοχή Ροσλάγκεν (πληρώματα κωπηλασίας) ή Ρόντεν, όπως ήταν γνωστή παλαιότεραThe Russian Primary Chronicle: Laurentian Text Translated by O. P. Sherbowitz-Wetzor .

Η λέξη στάραγια στα ρωσικά σημαίνει «παλιά» και προστέθηκε στο όνομα του οικισμού γύρω στον 15ο αιώνα για να τον διακρίνει από άλλους οικισμούς που ονομάζονται Ρούσα. Επομένως, το Στάραγια Ρούσα μερικές φορές μεταφράζεται κυριολεκτικά ως «Παλιά Ρωσία». 

 Ιστορία 

 Μεσαιωνική περίοδος 
αριστερά|μικρογραφία|Νόμισμα των δέκα ρουβλιών που απεικονίζει τη Στάραγια Ρούσα, 2003
Πιστεύεται ότι προήλθε από τα μέσα του 10ου αιώνα και αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως Ρούσα (ρωσικά: Руса) σε χρονικά για το έτος 1167 ως μία από τις τρεις κύριες πόλεις της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ, μαζί με το Πσκοφ και τη Λάντογκα. Μετά την ανεξαρτησία του Πσκοφ, η Ρούσα έγινε η δεύτερη πιο σημαντική πόλη και εμπορικό κέντρο της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ μετά το ίδιο το Νόβγκοροντ. Μέχρι το τέλος του 15ου αιώνα, περιείχε περίπου χίλια αγροκτήματα. Οι πηγές άλμης έκαναν τις αλυκές την κύρια επιχειρηματική δραστηριότητα στην πόλη, η οποία ήταν το μεγαλύτερο κέντρο βιομηχανίας αλατιού στην περιοχή του Νόβγκοροντ. 

Οι ξύλινες οχυρώσεις της κάηκαν σε στάχτη το 1190 και στη συνέχεια το 1194, μετά τις οποίες αντικαταστάθηκαν από το πέτρινο φρούριο. Το 1478, ενσωματώθηκε στο Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας μαζί με το Νόβγκοροντ. 

Η σημερινή ονομασία της πόλης εδραιώθηκε μόλις τον 19ο αιώνα, όταν οι οικισμοί εξόρυξης αλατιού γύρω από την πόλη έγιναν συλλογικά γνωστοί ως Νόβαγια Ρούσα ( Νέα Ρούσα ). 

 Πρώιμη νεότερη περίοδος 
Όταν ο Ιβάν ο Τρομερός ανέβηκε στο θρόνο το 1533, η Στάραγια Ρούσα ήταν μια πυκνοκατοικημένη πόλη. Κατά την περίοδο των ταραχών, βρισκόταν υπό την κατοχή Πολωνών ληστών και ο πληθυσμός της μειώθηκε σε μεγάλο βαθμό. Μόνο 38 άνθρωποι ζούσαν εκεί το 1613.

Κατά τη διάρκεια της διοικητικής μεταρρύθμισης που πραγματοποιήθηκε το 1708 από τον Μέγα Πέτρο, η Στάραγια Ρούσα συμπεριλήφθηκε στο Κυβερνείο Ινγκερμάνλαντ (γνωστό από το 1710 ως Κυβερνείο Αγίας Πετρούπολης). Το 1727, το ξεχωριστό Κυβερνείο Νόβγκοροντ διασπάστηκε. Το 1776, η Στάραγια Ρούσα έγινε η έδρα του Σταρορούσκι Ουγιέζντ της Αντιβασιλείας του Νόβγκοροντ. Το 1796, η αντιβασιλεία μετατράπηκε σε Κυβερνείο του Νόβγκοροντ. Η Αικατερίνη Β΄ διόρισε τον Γερμανό ορυκτολόγο Φραντς Λούντβιχ φον Κάνκριν ως διευθυντή των αλυκών το 1783.

Τη δεκαετία του 1820, οργανώθηκαν στρατιωτικοί οικισμοί στη Στάραγια Ρούσα και γύρω από αυτήν, σύμφωνα με το σχέδιο που σχεδίασε ο Αλεξέι Αρακτσέγιεφ, ένας ισχυρός πολιτικός. Ήταν άβολο να υπάρχει τόσο πολιτική όσο και στρατιωτική διοίκηση στη Στάραγια Ρούσα και ως εκ τούτου το ουγέζντ καταργήθηκε το 1824. Η πόλη Στάραγια Ρούσα και ορισμένες γειτονικές περιοχές υπήχθησαν άμεσα στο Υπουργείο Άμυνας. Οι στρατιωτικοί οικισμοί αποδείχθηκαν αναποτελεσματικοί, ιδίως το 1831, η περιοχή συμμετείχε στις ταραχές της χολέρας. Καταργήθηκαν το 1856. Το 1857, επανιδρύθηκε το Σταρορούσκι ΟυγέζντSnytko et al., σελ. 26.
μικρογραφία|Το κέντρο της πόλης τη δεκαετία του '10
Η σοβιετική εξουσία στη Στάραγια Ρούσα εγκαθιδρύθηκε στις .

Τον Αύγουστο του 1927, τα ουγιέζντ καταργήθηκαν και, με ισχύ από την 1η Οκτωβρίου 1927, ιδρύθηκε η περιφέρεια Σταρορούσκι, με διοικητικό κέντρο τη Στάραγια ΡούσαSnytko et al., σελ. 85. Το κυβερνείο του Νόβγκοροντ καταργήθηκε επίσης και η περιφέρεια έγινε μέρος του Νόβγκοροντ Οκρούγκ της περιφέρειας Λένινγκραντ. Τον Ιούλιο Στις 23 Δεκεμβρίου 1930, τα οκρούγκ καταργήθηκαν και οι περιφέρειες υπήχθησαν άμεσα στα όμπλαστ. 

 Β' Παγκόσμιος Πόλεμος 
Στις 19 Σεπτεμβρίου 1939, η Στάραγια Ρούσα αναβαθμίστηκε σε πόλη με περιφερειακή σημασία και έτσι έπαψε να αποτελεί μέρος της περιοχήςSnytko et al., σσ. 137–138. 

Η πόλη καταλήφθηκε από τους Γερμανούς μεταξύ 9 Αυγούστου 1941 και 18 Φεβρουαρίου 1944. Οι Γερμανοί λειτουργούσαν το στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου Ντούλαγκ 110 στην πόλη. Καταστράφηκε ολοσχερώς κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά αργότερα αναστηλώθηκε.

Στις 5 Ιουλίου 1944, η Στάραγια Ρούσα μεταφέρθηκε στην νεοσύστατη Περιφέρεια Νόβγκοροντ και παρέμεινε εκεί έκτοτε. 

 Διοικητικό και δημοτικό καθεστώς 
Στο πλαίσιο των διοικητικών διαιρέσεων, η Στάραγια Ρούσα χρησιμεύει ως το διοικητικό κέντρο της περιοχής Σταρόρουσκι, παρόλο που δεν αποτελεί μέρος αυτήςΝόμος #559-OZ. Ως διοικητική διαίρεση, μαζί με δύο αγροτικές περιοχές, ενσωματώνεται ξεχωριστά ως η πόλη περιφερειακής σημασίας Στάραγια Ρούσα —μια διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσο με αυτό των περιοχών (μία από τις τρεις στην περιοχή Νόβγκοροντ). Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη περιφερειακής σημασίας Στάραγια Ρούσα ενσωματώνεται στην Δημοτική Περιφέρεια Σταρόρουσκι ως Αστικός Οικισμός Στάραγια ΡούσαΝόμος #377-OZ. 

 Κλίμα 

 Δημογραφικά στοιχεία 

 Οικονομία 

 Βιομηχανία 
Η μεγαλύτερη επιχείρηση στη Στάραγια Ρούσα είναι οι επισκευές αεροσκαφών. Το μηχανολογικό εργοστάσιο χρεοκόπησε το 2011 και δεν υπάρχει πλέον. 

 Μεταφορές 
μικρογραφία|Σιδηροδρομικός σταθμός
Ένας σιδηρόδρομος που συνδέει το Μπολόγιε και το Πσκοφ διέρχεται από τη Στάραγια Ρούσα.

Η Στάραγια Ρούσα συνδέεται οδικώς με το Νόβγκοροντ, το Ντεμιάνσκ και το Μπεζανίτσι μέσω Χολμ. Υπάρχουν επίσης τοπικοί δρόμοι.

Υπάρχει μια προβλήτα στον ποταμό Πόλιστ στη λεκάνη της λίμνης Ίλμεν. Ο Πόλιστ είναι πλωτός κατάντη της Σταράγια Ρούσα.

Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Στάραγια Ρούσα.

 Αξιοθέατα 
Η Στάραγια Ρούσα είναι ένα σπα. Μια θερινή κατοικία του Ρώσου μυθιστοριογράφου Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, ο οποίος έγραψε εκεί τα μυθιστορήματά του «Οι Αδελφοί Καραμάζοφ» και «Δαίμονες», είναι ανοιχτή στους επισκέπτες ως μουσείο.

Μνημεία περιλαμβάνουν τη Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, η οποία περιλαμβάνει έναν καθεδρικό ναό που χτίστηκε σε εβδομήντα ημέρες το 1198 και ανακατασκευάστηκε εν μέρει τον 15ο αιώνα, και πολλά κτίρια και εκκλησίες του 17ου αιώνα. Ο κύριος καθεδρικός ναός της πόλης (1678) είναι αφιερωμένος στην Ανάσταση του Χριστού . Άλλες αξιοσημείωτες εκκλησίες είναι αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο (1410) (η οικογένεια Ντοστογιέφσκι διέμενε στο σπίτι του ιερέα αυτής της εκκλησίας ), Μηνά τον Μάρτυρα (14ος αιώνας) και στην Αγία Τριάδα (1676).

 Αξιοσημείωτοι άνθρωποι 

 Ο Σεργκέι Ραχμάνινοφ γεννήθηκε το 1873, στο οικογενειακό κτήμα στο χωριό Σεμιόνοβο, κοντά στη Στάραγια Ρούσα. Η γέννησή του καταχωρήθηκε στο εκκλησιαστικό βιβλίο του Σεμιόνοβο και υπογράφηκε από τον ιερέα Πλάτωνα Σαβίτσκι και τον ακόλουθο Πέτρο ΛουμπότσκιThe Russian Primary Chronicle: Laurentian Text Translated by O. P. Sherbowitz-Wetzor .
 Ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι είχε ένα σπίτι στη Στάραγια Ρούσα.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος της Staraya Russa 
 Γενική περιγραφή και αξιοθέατα 

Κατηγορία:Δημοκρατία του Νόβγκοροντ
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Νόβγκοροντ
Κατηγορία:Λήμματα με πηγές στην ρωσική γλώσσα (ru)
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru)
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις