Κάρολος Σίμορ, 6ος δούκας του Σόμερσετ

μικρογραφία|257x257εσ|Κάρολος Σίμορ 6ος δούκας τού Σόμερσετ, πορτρέτο π. 1703 από τον Γκόντφρεϋ Κνέλερ, Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων, Λονδίνο.

Ο Κάρολος Σίμορ, 6ος δούκας τού Σόμερσετ, Ιππότης τής Περικνημίδος, Ιδιαίτερος Σύμβουλος,  αγγλ.:Charles Seymour, 6th Duke of Somerset, KG, PC, (13 Αυγούστου 1662 2 Δεκεμβρίου 1748), γνωστός με το επίθετο «ο υπερήφανος δούκας», ήταν Άγγλος αριστοκράτης και αυλικός. Ανακατασκεύασε το Πέτγουορθ Χάουζ στο Σάσεξ, την αρχαία έδρα των Πέρσυ που κληρονόμησε από τη σύζυγό του, στην ανακτορική μορφή που σώζεται μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με την 11η Έκδοση τής Εγκυκλοπαίδειας Britannica, ήταν ένας αξιοσημείωτα όμορφος άνδρας και τού άρεσε υπερβολικά να συμμετέχει σε εμφανείς τελετές τής αυλής. Η ματαιοδοξία του, η οποία τού χάρισε το προσωνύμιο «ο υπερήφανος δούκας», ήταν παρωνύμιο των συγχρόνων του, και αποτέλεσε θέμα πολυάριθμων ανεκδότων. Ο Μακόλεϋ τον περιέγραψε ως «έναν άνθρωπο, στον οποίο η υπερηφάνεια τής καταγωγής και τής θέσης του ισοδυναμούσε σχεδόν με ασθένεια». 

 Καταγωγή 
Ο Κάρολος Σίμορ ήταν ο 2ος γιος τού Κάρολου Σίμορ 2ου βαρόνου Σίμορ τού Τρόουμπριτζ (απεβ. 1665), τού Κάστρου Μάρλμπορω στο Γουίλτσιρ, και τής συζύγου του Ελισάβετ Άλινγκτον (1635–1692). Ο 2ος βαρόνος ήταν (σε κατώτερη γραμμή) δισεγγονός τού Εδουάρδου Σίμορ 1ου δούκα τού Σόμερσετ (εκτελέστηκε το 1552), αδελφού τής βασίλισσας Τζέιν Σίμορ, θείου τού Εδουάρδου ΣΤ΄ τής Αγγλίας και λόρδου Προστάτη τής Αγγλίας.

 Εκπαίδευση 
Ο Κάρολος σπούδασε στο σχολείο Χάροου και στο Κολέγιο Τρίνιτυ τού Κέιμπριτζ, όπου το πορτρέτο του, που φιλοτέχνησε ο Ναθάνιελ Ντανς-Χόλαντ, σώζεται στη συλλογή τού Κολεγίου. 

 Κληρονομεί το δουκάτο του Σόμερσετ 

 Κληρονομεί τους Πέρσυ 

 Ανακατασκευάζει το Πέτγουορθ Χάουζ 
μικρογραφία|200x200εσ|Η Οικία Πέτγουορθ στο Σάσεξ, δυτική πρόσοψη, απεικονίζεται π. το 1700, όπως ανακατασκευάστηκε πρόσφατα από τον 6ο δούκα τού Σόμερσετ. Συλλογή τού δούκα τού Ράτλαντ στο Κάστρο Μπελβουάρ.
μικρογραφία|200x200εσ|Πέτγουορθ Χάουζ δυτική πρόσοψη, το 2015, με επίπεδη γραμμή στέγης

 Σταδιοδρομία 

 Οικογένεια 
μικρογραφία|256x256εσ|Η λαίδη Ελισάβετ Πέρσυ.
μικρογραφία|252x252εσ|Η λαίδη Σάρλοτ Φιντς δούκισσα τού Σόμερσετ.
Ο Σόμερσετ νυμφεύτηκε δύο φορές. Πρώτον, το 1682, σε ηλικία 20 ετών, όπως περιγράφεται παραπάνω, νυμφεύτηκε την 15χρονη κληρονόμο λαίδη Ελισάβετ Πέρσυ (1667–1722), η οποία είχε ήδη μείνει δύο φορές χήρα. Ως δούκισσα τού Σόμερσετ, διετέλεσε Γαμπρός του Στόουλ και Πρώτη Κυρία τού Κοιτώνος στην αυλή τής βασίλισσας Άννας. 

Μετά το τέλος τής συζύγου του το 1722, ο δούκας ανέπτυξε μία ρομαντική σχέση με τη χήρα Σάρα Τζένινγκς (1660–1744), τής οποίας ο σύζυγος, Ιωάννης Τσόρτσιλ 1ος δούκας τού Μάρλμπορω, είχε αποβιώσει την ίδια χρονιά. Τής έστειλε «πυρετώδεις ερωτικές επιστολές», αλλά εκείνη παρέμεινε πιστή στον εκλιπόντα σύζυγό της.

Με τη λαίδη Ελισάβετ Πέρσυ απέκτησε έναν γιο και τρεις κόρες, που επέζησαν:

 Κάρολος, (βαπτίστηκε 22 Μαρτίου 1683 - απεβ. πριν από τις 26 Αυγούστου 1683), απεβ. βρέφος στον πρώτο χρόνο τής ζωής του.
 Άλγκερνον, 7ος δούκας τού Σόμερσετ (11 Νοεμβρίου 1684 7 Φεβρουαρίου 1750), ο μεγαλύτερος επιζών γιος και κληρονόμος, γνωστός κατά τη διάρκεια τής ζωής τού πατέρα του με τον τίτλο ευγένειας "κόμης τού Χέρτφορντ", έναν από τούς δευτερεύοντες τίτλους τού πατέρα του. Η μοναχοκόρη τού Άλγκερνον και μοναδική κληρονόμος:
 λαίδη Ελισάβετ, suo jure βαρόνη Πέρσυ, μαζί με τον σύζυγό της σερ Ούγο Σμίθσον 4ο βαρονέτο (απεβ. 1786) (ο οποίος το 1749 υιοθέτησε το επώνυμο Πέρσυ και το 1766 ορίστηκε δούκας τού Νορθάμπερλαντ) κληρονόμησαν τα μισά από τα μεγάλα κτήματα των Πέρσυ, συμπεριλαμβανομένου τού Κάστρου Άλνγουικ και τού Σάιον Χάουζ.
 Πέρσι, απεβ. άγαμος. Lodge, 1835, p.7
 λαίδη Ελισάβετ (1685 - 2 Απριλίου 1734), 1η κόρη, σύζυγος τού Ερρίκου Ο'Μπράιεν 8ου κόμη τού Θόμοντ (1688–1741), χωρίς απογόνους. Ο επιλεγμένος κληρονόμος του ήταν ο νεότερος ανιψιός της Πέρσι Γουίνταμ-Ο'Μπράιεν 1ος κόμης τού Θόμοντ (π. 1713–1774) τού Σόρτγκροουβ τού Έσσεξ, ο οποίος υιοθέτησε το επώνυμο Ο'Μπράιεν, και προήχθη σε ευγένεια ως "κόμης τού Θόμοντ".
 λαίδη Αικατερίνη (1693 - 9 Απριλίου 1731), 2η κόρη, σύζυγος τού σερ Γουλιέλμου Γουίντχαμ 3ου βαρονέτου (π. 1688–1740) από το Όρχαρντ Γουίντχαμ στο Σόμερσετ. Ήταν ριζοσπαστικός Συντηρητικός, και ηγέτης τής εξέγερσης των Ιακωβιτών τού 1715 εναντίον τού βασιλιά Γεωργίου Α΄, αλλά παρόλα αυτά παρέμεινε σταθερά ευνοούμενος τού πεθερού του, 6ου δούκα τού Σόμερσετ, ένθερμου υποστηρικτή τής Διαδοχής τού Ανοβέρου και Ουίγος. Μετά τη σύλληψή του το 1715 για εσχάτη προδοσία και τη φυλάκισή του στον Πύργο τού Λονδίνου, ο δούκας προσφέρθηκε να παράσχει εγγύηση για την ελευθερία του, κάτι που έγινε αρνητικά δεκτό από τον βασιλιά, ο οποίος λίγο αργότερα τον απέλυσε από τη θέση τού κυρίου τού Ιππικού. Ο μεγαλύτερος γιος της ήταν ο:
 Κάρολος Γουίντχαμ 2ος κόμης τού Έγκρεμοντ (1710–1763), ο οποίος κληρονόμησε τα μισά από τα μεγάλα κτήματα των Πέρσυ, συμπεριλαμβανομένων τού Πέτγουορθ Χάουζ, τού Κάστρου Έγκρεμοντ στο Κάμπερλαντ, και τού Κάστρου Λέκονφιλντ στο Γιόρκσιρ.
 λαίδη Άννα (1709 - 27 Νοεμβρίου 1722), 3η κόρη, παντρεύτηκε (ως 2η σύζυγός του) τον Περεγκρίν Όσμπορν μαρκήσιο τού Καρμάρθεν (1691–1731),  αργότερα 3ο δούκα τού Λιντς, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, που απεβ. βρέφος. Αυτή απεβ. σε ηλικία 13 ετών, χωρίς απογόνους.
 λαίδη Φραγκίσκη, απεβίωσε άγαμη. 

Έπειτα στις 4 Φεβρουαρίου 1725, σε ηλικία 63 ετών, νυμφεύτηκε τη λαίδη Καρλόττα Φιντς (1693–1773), κόρη τού Ντάνιελ Φιντς 7ου κόμη τού Γουίντσιλση, αργότερα 2ου κόμη τού Νότιγχαμ. Της φέρθηκε άσχημα, και κάποτε τής είπε, αφού αυτή τον είχε χτυπήσει απαλά στον ώμο με τη βεντάλια της: «κυρία, η πρώτη μου γυναίκα ήταν Πέρσυ, και ποτέ δεν πήρε τέτοια ελευθερία». Με τη Καρλόττα Φιντς απέκτησε δύο ακόμη παιδιά:

 λαίδη Φραγκίσκη (18 Ιουλίου 1728 - 25 Ιανουαρίου 1761), σύζυγος τού Ιωάννη Μάνερς, μαρκήσιου τού Γκράνμπυ, μεγαλύτερου γιου τού δούκα τού Ράτλαντ.
 λαίδη Καρλόττα (21 Σεπτεμβρίου 1730 - 15 Φεβρουαρίου 1805), σύζυγος τού Χένητζ Φιντς 3ου κόμη τού Άιλσφορντ, και είχε απογόνους.

Η τελευταία γνωστή επιστολή τού Σόμερσετ προς τη Σάρα Τσόρτσιλ δούκισσα τού Μάρλμπορω, με ημερομηνία 1737, δώδεκα χρόνια μετά τον 2ο γάμο του, δήλωνε την αμετάβλητη αγάπη του γι' αυτήν. Η αλληλογραφία φυλάσσεται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη.

 Το τέλος και η ταφή 
Ο Σόμερσετ απεβίωσε στο Πέτγουορθ στις 2 Δεκεμβρίου 1748, και τάφηκε στο παρεκκλήσιο Σίμορ τού καθεδρικού ναού τού Σόλσμπερυ, στο Γουίλτσιρ,  όπου σώζεται το περίτεχνο μνημείο τού προγόνου του Εδουάρδου Σλιμουρ 1ου κόμη τού Χέρτφορντ (1539–1621), γιου τού 1ου δούκα τού Σόμερσετ.

 Διαδοχή 

 Ο θυρεός 
μικρογραφία|233x233εσ|Ο θυρεός τού Καρόλου Σίμορ 6ου δούκα τού Σόμερσετ.
μικρογραφία|224x224εσ|Ο θυρεός τού 6ου δούκα τού Σόμερσετ.

 Υποσημειώσεις 

 Αναφορές 

 Βιβλιογραφία 
 Λοτζ, Έντμουντ, Πορτρέτα Επιφανών Προσωπικοτήτων της Μεγάλης Βρετανίας, Τόμος 10, Λονδίνο, 1835, σσ. 1–7: Κάρολος Σέιμουρ, Έκτος Δούκας του Σόμερσετ
 Άγιος Μαυρίκιος, Χάρολντ, Χρονικά των Σέιμουρ, Ιστορία της Οικογένειας Σέιμουρ, Από την Αρχαιότητα έως τα Λίγα Χρόνια Σήμερα, Λονδίνο, 1902  Ο συγγραφέας ήταν νόθος εγγονός του 12ου Δούκα του Σόμερσετ, από τον οποίο κληρονόμησε την περιουσία του Στόβερ, Τάινγκρεϊς στο Ντέβον.

Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Κατηγορία:Δούκες του Σόμερσετ