Γκριγκόρι Γκολίτσιν

Ο πρίγκιπας Γκριγκόρι Σεργκέεβιτς Γκολίτσιν (ρωσικά: Григо́рий Серге́евич Голи́цын, 20 Δεκεμβρίου 1838 – 28 Μαρτίου 1907) ήταν Ρώσος στρατηγός και πολιτικός από την πριγκιπική οικογένεια Γκολίτσιν.

 Βιογραφία 
Γεννήθηκε την  στο κτήμα Στάραγια Βες στην περιοχή Ουγκρόβσκι του κυβερνείου Ποντλάσιε (αναφέρεται επίσης μια άλλη ημερομηνία γέννησης - 20 Οκτωβρίου 1838 και ο τόπος γέννησης το χωριό Γκάρμποφ στο κυβερνείο Λούμπλιν). Οι γονείς του ήταν ο πρίγκιπας Σεργκέι Γκριγκόριεβιτς (1803-1868), συνταξιούχος λοχαγός του πυροβολικού της Φρουράς και συγγραφέας, και η Μαρία Ιβάνοβνα, το γένος Κόμισσα Εζέρσκαγια (1819-1881). 

Είχε άλλες τρεις αδελφές και δύο αδελφούς: την Γιούλια (1840-1914, κυρία επί των τιμών), την Μαρία (1841-1896, παντρεμένη με τον αρχιθαλαμηπόλο της αυστριακής αυλής, Κόμη Φρίντριχ Ρούμερσκιρχ, την Αικατερίνη (1844-1864), τον Λεβ (1845-1915), επικεφαλής οινοποιό της Κεντρικής Διεύθυνσης Κτημάτων, και τον Φέντορ (1850-1920), αρχηγό της αριστοκρατίας της περιοχής Χβαλίνσκι του κυβερνείου Σαράτοφ.

Εκπαιδεύτηκε στο Σώμα Ακολούθων, από όπου απολύθηκε στις 16 Ιουνίου 1856 ως κορνέτος στο Σύνταγμα Ουσάρων.

Στις 12 Μαΐου 1858, τοποθετήθηκε στο αρχηγείο του Σώματος των Φρουρών για να προετοιμαστεί για την εισαγωγή του στην Ακαδημία Νικολάεφ του Γενικού Επιτελείου και στις 25 Αυγούστου έγινε δεκτός. Στις 12 Απριλίου 1859, προήχθη σε υπολοχαγό και στις 17 Οκτωβρίου 1860 σε λοχαγό του επιτελείου. Μετά την αποφοίτησή του από την Ακαδημία στις 18 Δεκεμβρίου 1860, διορίστηκε στο κύριο αρχηγείο του στρατού του Καυκάσου. Στις 19 Ιανουαρίου 1861, προήχθη σε λοχαγό για τις επιστημονικές του προόδους.

Στην εκστρατεία του 1861, ως μέλος του αποσπάσματος Ανταγκούμ του Υποστράτηγου Πάβελ Μπάμπιτς, συμμετείχε σε μια σειρά από αποστολές εναντίον των ορεσίβιων. Τον Μάρτιο-Μάιο βρισκόταν στο φαράγγι Αμπίνσκι και ασχολήθηκε με τη διόρθωση των δρόμων μεταξύ του στρατοπέδου του αποσπάσματος και των οχυρώσεων του Νικολάεφσκι, της Κριμαίας και του Ολγίνσκι. Όλες αυτές οι δραστηριότητες συνοδεύτηκαν από πολυάριθμες αψιμαχίες με τους ορεσίβιους. Στα τέλη Μαΐου, βρισκόταν καθ' οδόν προς τον κόλπο Γκελεντζίκ και διακρίθηκε στην κατάληψη εχθρικών θέσεων στην κορυφογραμμή Κεσεγκούρ. Για τη διάκριση στην εκστρατεία, τιμήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1861 με το Τάγμα της Αγίας Άννας 3ου βαθμού.

Στις 22 Ιανουαρίου 1862, ο Γκολίτσιν προήχθη σε αντισυνταγματάρχη και, αφού υπηρέτησε την άνοιξη και το καλοκαίρι σε θέσεις επιτελείου στην Τιφλίδα, στις 16 Σεπτεμβρίου, μετατέθηκε στο Σύνταγμα Γρεναδιέρων Ζωής του Εριβάν, όπου ανέλαβε τη θέση του διοικητή του συνδυασμένου τάγματος τυφεκιοφόρων.

Στην εκστρατεία του 1863-1864, η οποία τερμάτισε τον Καυκάσιο Πόλεμο, ο Γκολίτσιν συμμετείχε, ως μέρος του ίδιου αποσπάσματος Ανταγκούμ, σε μια εκστρατεία εναντίον των ορεσίβιων της Αμπχαζίας και από τις 26 Δεκεμβρίου 1863 έως τις 17 Ιανουαρίου 1864, διοικούσε προσωρινά ένα σύνταγμα. Στις 26 Μαΐου 1864 απολύθηκε για έξι μήνες σε άδεια. Στις 2 Οκτωβρίου του ίδιου έτους προήχθη σε συνταγματάρχη.

Στις 10 Δεκεμβρίου 1865, ο Γκολίτσιν διορίστηκε διοικητής του 14ου Γεωργιανού Συντάγματος Γρεναδιέρων, το οποίο διοικούσε για έξι χρόνια. Για την υποδειγματική λειτουργία του συντάγματος στις 13 Αυγούστου 1868, του απονεμήθηκε το Τάγμα της Αγίας Άννας 2ου βαθμού. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1871, διορίστηκε υπασπιστής της Αυτού Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητας, εγκαταλείποντας τη θέση του, και τον επόμενο χρόνο, στις 16 Απριλίου, διορίστηκε διοικητής του Φινλανδικού Συντάγματος Φρουράς. Στις 30 Αυγούστου 1873, προήχθη σε υποστράτηγο και διορίστηκε στη Συνοδεία της Αυτού Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητας. Στις 26 Αυγούστου 1876 του απονεμήθηκε το Τάγμα του Αγίου Βλαδιμήρου 3ου βαθμού.

Στις 30 Αυγούστου 1876, ο Γκολίτσιν διορίστηκε στρατιωτικός κυβερνήτης και διοικητής των στρατευμάτων της περιοχής των Ουραλίων και επικεφαλής αρχηγός του στρατού των Κοζάκων των Ουραλίων. Τον Σεπτέμβριο του 1880, εκτέλεσε προσωρινά τις υποθέσεις του Γενικού Κυβερνήτη του Όρενμπουργκ και Διοικητή της Στρατιωτικής Περιφέρειας του Όρενμπουργκ. Στις 26 Φεβρουαρίου 1883 προήχθη σε αντιστράτηγο.

Ο Γκολίτσιν πολέμησε στον Καυκάσιο Πόλεμο, σπούδασε στην Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου και διοικούσε πολλά συντάγματα. Το 1876 διορίστηκε Κυβερνήτης της Περιφέρειας των Ουραλίων. Αργότερα υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις σε άλλες περιοχές. 

Απολύθηκε από τη θέση του ως στρατιωτικός κυβερνήτης και αρχηγός τάξης και διορίστηκε να είναι παρών στο 1ο τμήμα της Γερουσίας από τις 5 Ιανουαρίου 1885. 

Στις 16 Ιανουαρίου 1892, στάλθηκε στην επαρχία Τομπόλσκ για να οργανώσει μια μονάδα τροφίμων. Τον Φεβρουάριο, για τον ίδιο σκοπό, επισκέφθηκε τις περιοχές Σαντρίνσκι, Καμισλόφσκι και Αικατερινούπολη της επαρχίας Περμ και την περιοχή Τρόιτσκι της επαρχίας Όρενμπουργκ. Την 1η Ιανουαρίου 1893, διορίστηκε μέλος του Κρατικού Συμβουλίου.

Στις 14 Μαΐου 1896, προήχθη σε στρατηγό από το πεζικό και μετά τον θάνατο του Σ.Α. Σερεμέτιεφ τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, διορίστηκε αρχηγός της διοίκησης του Καυκάσου, διοικητής της στρατιωτικής περιοχής του Καυκάσου και αταμάνος των στρατευμάτων των Κοζάκων του Καυκάσου. Στις 2 Μαρτίου 1897, διορίστηκε γενικός υπασπιστής, εγκαταλείποντας τις θέσεις του.

Ο Γκολίτσιν είχε μια έντονα αρνητική στάση απέναντι στο αρμενικό εθνικό κίνημα. Ο δημοσιογράφος Αλεξάντρ Αμφιτεάτροφ έχει διαφυλάξει ένα από τα ευφυολογήματα του Γκολίτσιν για την ιστορία: «Θα αναφέρω ότι ο μόνος Αρμένιος στην Τιφλίδα θα είναι ένας βαλσαμωμένος Αρμένιος στο Μουσείο της Τιφλίδας!». Ο άψογος, αλλά όχι μέτριος δημοσιογράφος Βασίλι Βελίτσκο, εκδότης της επίσημης εφημερίδας Καβκάζ, έγινε ο κύριος ιδεολόγος της πορείας του Γκολίτσιν. Ο Γκολίτσιν ήταν ένας από τους εμπνευστές της ψήφισης του νόμου για την δήμευση της περιουσίας της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας και για το κλείσιμο των αρμενικών σχολείων στις 12 Ιουνίου 1903. Σύμφωνα με τον νόμο, όλη η ακίνητη περιουσία (συμπεριλαμβανομένης της περιοχής της Μονής Ετσμιατζίν) και το κεφάλαιο που ανήκε στην Αρμενική Εκκλησία και τα πνευματικά ιδρύματα μεταφέρθηκαν στη δικαιοδοσία του κράτους. Από τα έσοδα από την κατασχεμένη περιουσία και τα κεφάλαια, ένα μερίδιο διατέθηκε στους προηγούμενους ιδιοκτήτες τους, τα αρμενικά πνευματικά ιδρύματα.

Μεταξύ 1897 και 1904, ο Γκολίτσιν ήταν Κυβερνήτης της Υπερκαυκασίας. Τραυματίστηκε σε απόπειρα δολοφονίας κοντά στην Τιφλίδα τον Οκτώβριο του 1903Мурзанов Н. А. Правительствующий сенат. Список сенаторов. — : Сенат. тип., 1911. — С. 15., ως αποτέλεσμα τρομοκρατικής ενέργειας που διαπράχθηκε από μέλη του Αρμενικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος «Χντσάκ» .

Στις 11 Αυγούστου 1904, ο Γκολίτσιν τιμήθηκε με το Τάγμα του Αγίου Βλαδιμήρου, 1ου βαθμού, για το έργο του στη διαχείριση του Καυκάσου. Ο Γκολίτσιν παρέμεινε στη θέση του αρχηγού της εκτελεστικής εξουσίας μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1905, όταν διορίστηκε πλησίον της Αυτού Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητας.

Μετά τη μεταρρύθμιση του Κρατικού Συμβουλίου (1906), ο Γκολίτσιν παρέμεινε μέλος του, ήταν μέλος της δεξιάς ομάδας.

Πέθανε στις  1907 στην Αγία Πετρούπολη και τάφηκε στο νεκροταφείο Νικόλσκογιε της Λαύρας Αλεξάνδρου Νέφσκι.

Ήταν παντρεμένος με την κόρη του Αντιστράτηγου Κόμη Φ.Β. Ορλόφ-Ντενίσοφ, Μαρία. Δεν είχαν παιδιά.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Ρώσοι γερουσιαστές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ρωσίας
Γκριγκορι