Επαρχία Νήσων

Η Επαρχία των Νήσων (λατιν.: Provincia Insularum) ήταν μία ύστερη Ρωμαϊκή επαρχία, που αποτελείτο από τα περισσότερα νησιά τού Αιγαίου, που τώρα αποτελούν μέρος τής Ελλάδας. Τη διαδέχθηκε το μεταγενέστερο Ρωμαϊκό θέμα τού Αιγαίου Πελάγους. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη Ρωμαϊκή επαρχία τής Ισπανίας Βαλεαρικής, η οποία αποτελείται από τις (τώρα ισπανικές) Βαλεαρίδες νήσους.

 Ιστορία 
Στην Ύστερη Αρχαιότητα η επαρχία ήταν μέρος τής Διοίκησης τής Ασίας τής Πραιτωριανής επαρχίας τής Ανατολής, μέχρι που υπήχθη στην quaestura exercitus από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄.

Η Ρόδος ήταν η πρωτεύουσα τής επαρχίας, τής οποίας ο κυβερνήτης είχε τον μεσαίο βαθμό τού praeses (ηγεμόνα στα ελληνικά). Περιλάμβανε πολλά νησιά τού Αιγαίου.  Σύμφωνα με τον Συνέκδημο τού Ιεροκλέους, η επαρχία περιλάμβανε 20 πόλεις: Ρόδο, Αμοργό, Άνδρο, Αστυπάλαια, Χίο, Ίο, Κω, Μήλο, Μήθυμνα, Μυτιλήνη, Νάξο, Πάρο, Πετελό, Προσελήνη, Σάμο, Σίφνο, Τένεδο, Τήνο και Θήρα.

Η ομώνυμη πρωτεύουσα τής Ρόδου ήταν επίσης η έδρα τής μητροπολιτικής αρχιεπισκοπής τής εκκλησιαστικής επαρχίας που κάλυπτε τις Κυκλάδες, που είχε με ένδεκα επισκοπές  συμπεριλαμβανομένων τής Αστυπάλαιας, της Ίου και τής Νισύρου.

 Αναφορές 

Κατηγορία:Ύστερες Ρωμαϊκές επαρχίες
Κατηγορία:Αρχαίο Αιγαίο Πέλαγος