Κατάλογος Γαλλικών δουκάτων

Αυτός είναι ένας κατάλογος Γαλλικών δουκάτων από την αρχή τής φεουδαρχίας τον 9ο αιώνα έως το τέλος τής Γαλλικής μοναρχίας τον 19ο αι.

 Ιστορία 
Τα δουκάτα τής Γαλλίας ιδρύθηκαν τον 9ο αι. από τούς βασιλείς των Καρολιδών και τα πριγκιπικά μέλη τής οικογένειάς τους, οι οποίοι μοιράστηκαν την αυτοκρατορία τού Καρλομάγνου την οποία είχαν κληρονομήσει, αναδιοργανώνοντας όλα τα Καρολίγγεια βασίλεια τής Γαλλίας σε φεουδαρχικά δουκάτα και κομητείες υποτελείς τού βασιλιά τής Γαλλίας.

 Διοικητικές περιφέρειες 
Κατά τη διάρκεια τής διοίκησης τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τα διάφορα Γερμανικά βασίλεια δημιούργησαν περιφέρειες διοίκησης που ανατέθηκαν σε εκπροσώπους τής αριστοκρατίας, οι οποίοι διορίζονταν και απολύονταν από τον ηγεμόνα. Αυτοί οι δούκες συχνά είχαν εξουσία σε αρκετές κομητείες. Οι διοικητικές αρχές των παραμεθόριων περιοχών ονομάζονταν «marche» ή «marqisate» (μαρκιωνία ή μαρκιζάτο). Η ακριβής γεωγραφία αυτών των περιοχών είναι δύσκολο να προσδιοριστεί, ειδικά επειδή τα σύνορά τους ήταν πολύ κυμαινόμενα. Πολλές από αυτές τις διοικητικές αρχές, έχοντας γίνει κληρονομικές, εξελίχθηκαν σε εδαφικές ηγεμονίες φεουδαρχικού τύπου.

ΌνομαΚατάλογος δουκώνΈτος δημιουργίαςΙστορία του τίτλουΔουκάτο της ΒαυαρίαςΚατάλογος555Προσαρτήθηκε από τον ΚαρλομάγνοΔουκάτο του Νταντελέν6ος αι.Δουκάτο της Mεροβίγγειας περιόδου που εκτεινόταν επί της Άνω Μορμανδίας, Πικαρδίας και των νοτιοδυτικών μερών της Φλάνδρας.Δουκάτο της Ακουιτανίας, μετά του ΓκιγιένΚατάλογος632Φεουδαρχικό δουκάτο το 632 (δουκάτο-ευγένεια το 1200) για τη δυναστεία των ΜΕροβιγγείων, περιήλθε στον Οίκο των Μπογκιδών το 670. Eξέλειπε το 768, επανιδρύθηκε το 845 για τον Οίκο του Πουατιέ, πέρασε το 893 στον Οίκο των Γουλιελμιδών, το 918 στον Οίκο των Μπελονιδών του Καρκασσόν, επέστρεψε το 928 στον Οίκο του Πουατιέ, περιήλθε 932 στον Οίκο των Ραϋμονδιδών της Τουλούζης, επέστρεψε το 950 στον Οίκο του Πουατιέ, πέρασε το 1168 στον Οίκο των Ανζού-Πλανταγενετών, το 1196 στον Οίκο των Γουέλφων, και επέστρεψε το 1199 στον Οίκο των Πλανταγενετών. Ο τίτλος εξέλειπε το 1204. Αποκαταστάθηκε το 1259 για τον Οίκο των Πλανταγενετών, περιήλθε το 1399 στον κλάδο του Λάνκαστερ, το 1400 στον Οίκο των Βαλουά, επέστρεψε το 1415 στον κλάδο του Λάνκαστερ, μετά το 1469 στον Οίκο του Βαλουά. Ο τίτλος εξέλειπε το 1472. Ο τίτλος επανιδρύθηκε το 1753 για έναν γιο της Γαλλίας, αλλά εξέλειπε με τον θάνατό του το 1754. Επανήλθε ως αυλικός τίτλος το 1972 από τον πρεσβύτερο κλάδο των Βουρβόνων, κρατημένος από τον Εμμανουήλ του Μπουρμπόν (γενν. 1960) ως το 1995.Δουκάτο της ΑλσατίαςΚατάλογος662Φεουδαλικό δουκάτο το 662 για τον Οίκο των Ετιχονιδών, περιήλθε το 867 στη Δυναστεία των Καρολιδών, επέστρεψε το 870 στους Ετιχονίδες, περιήλθε το 917 στον Οίκο των Βέττιν, το 926 στον Οίκο του Βέττεραου, το 948 στον Οίκο των Λιουδολφιδών, επέστρεψε το 954 στους Βέττιν, μετά το 973 στους Λιουδολφίδες και το 982 στους Βέττερου, περιήλθε το 1038 στον Οίκο των Σαλίων, το 1048 στον Οίκο του Σβάινφουρτ, το 1057 στον Οίκο του Ράινφελντεν, μετά το 1080 στον Οίκο των Χοενστάουφεν. Ο τίτλος εξέλειπε το 1268. Tο δουκάτο της Αλσατίας ήταν ένα Γερμανικό, όχι Γαλλικό, φέουδο.Δουκάτο της Γασκώνηςκατάλογος768Φεουδαρχικό δουκάτο το 768 για τον Οίκο των Μπογκιδών, περιήλθε το 864 στον Οίκο των Γουλιελμιδών, το 872 στον Οίκο του Πέρεζ δε Μιτάρα, το 1032 στον Οίκο του Ταγιεφέρ, το 1036 στον Οίκο του Πουατιέ, μετά το 1040 στον Οίκο του Αρμανιάκ. Ο τίτλος εξέλειπε το 1042.Δουκάτο μετά Κομητεία της ΤουλούζηςΚατάλογος778Φεουδαρχικό δουκάτο το 788 για τον Οίκο των Γουελμινιδών. Ο τίτλος εξέλειπε το 850, και μετά η Τουλούζη έγινε κομητεία.Δουκάτο, μετά κομητεία του ΠοντιέΚατάλογος793Φεουδαρχικό δουκάτο το 793 για τον Οίκο του Ποντιέ. Ο τίτλος εξέλειπε το 844, και μετά το Ποντιέ γινε κομητεία.Δουκάτο της Σεπτιμανίας817Φεουδαρχικό δουκάτο το 817 για τον Οίκο των Γουελμινιδών. Ο τίτλος εξέλειπε το 844.Δούκες της ΒρετάνηςΚατάλογος824 / 1547Φεουδαρχική κομητεία από το 824 για τον Noμινόη, που αυτοτιτλοφορήθηκε βασιλιάς της Βρετάνης το 840. Επανιδρύθηκε το 939 από τον Οίκο του Ποέ, περιήλθε το 987 στον Οίκο του Ρενς, in 1066 στον Οίκο της Κορνουάλης, το 1148 στον Οίκο του Περοέ, επέστρεψε το 1156 στον Οίκο του Ρενς, περιήλθε το 1196 στον Οίκο των Πλανταγενετών, το 1203 στον Οίκο του Τουάρ, το 1221 στον Οίκο του Ντρε, με τον Γκυ Μωκλέρκ που έλαβε επίσημα τον τίτλο του δούκα, σε διαφωνία από το 1341 ως το 1365, περιήλθε στον Οίκο του Μονφόρ το 1365. Δουκάτο-ευγένεια το 1297, περιήλθε το 1514 στον Οίκο του Βαλουά. Ο τίτλος εξέλειπε το 1547 και επανενώθηκε με το στέμμα της Γαλλίας. Δεν ξαναδόθηκε ως appanage. Επανιδρύθηκε το 1707 για τον γιο της Γαλλία και εξέλειπε όταν ο Λουδοβίκος έγινε, δελφίνος της Γαλλίας το 1712. Ανήλθε σε αυλικό τίτλο από τον πρεσβύτερο κλάδο των Βουρβόνων από το 1950 ως το 1975.Δουκάτο της ΒουργουνδίαςΚατάλογος877Φεουδαρχικό δουκάτο το 877 (δουκάτο-Ευγένεια το 1200) για τον Οίκο του Νιβελόν, περιήλθε το 943 στον Οίκο των Ροβερτιδών, που μετέπειτα έγινε των Καπετιδών, και το 1364 στον Οίκο των Βαλουά. Ο τίτλος εξέλειπε το 1477. Επανιδρύθηκε το 1682 για τον Οίκο των Βουρβόνων και δύο γιούς της Γαλλίας. Ο τίτλος εξέλειπε το 1761. Υπάρχει επίσης μία Κομητεία της Βουργουνδίας, που έγινε Φρανς-Κοντέ. Ανήλθε ως αυλικός τίτλος από τον πρεσβύτερο κλάδο των Βουρβόνων από το 2010.Δουκάτο των ΦράγκωνΚατάλογος687Ο τίτλος του "δούκα των Φράγκων" είναι περισσότερο ονομαστικός, τουλάχιστον για τον πρώτο που τον κατείχε. Φεουδαρχικό δουκάτο το 886 για τον Οίκο των Ροβερτιδών. Ο τίτλος εξέλειπε το 987.Δουκάτο της ΝορμανδίαςΚατάλογος911Φεουδαρχικό δουκάτο το 911 (δουκάτο-ευ΄γενεια το 1200) για τον Οίκο της Νορμανδίας, περιήλθε το 1135 στον Οίκο του Μπλουά μετά το 1144 στον Οίκο των Πλανταγενετών. Ο τίτλος εξέλειπε στη Γαλλία το 1204 (ο βασιλιάς της Αγγλίας διατηρεί τα Νησιά του Καναλιού της Μάγχης, για τα οποία είναι ακόμη ο δούκας τον 21ι αι.). Επανιδρύθηκε το  1331 για τον Οίκο των Βαλουά, περιήλθε το 1418 στον κλάδο του Λάνκαστερ, μετά επέστρεψε το 1465 στον Οίκο των Βαλουά. Ο τίτλος εξέλειπε το 1469. Επανιδρύθηκε το 1785 για τον γιο της Γαλλίας, αλλά εξέλειπε, όταν ο κάτοχος Λουδοβίκος ΙΖ΄ της Γαλλίας έγινε δελφίνος της Γαλλίας το 1789.Δουκάτο της ΛωρραίνηςΚατάλογος911Φεουδαρχικό δουκάτο το 911 για τον Οίκο Yδουλφιδών, περιήλθε το 940 στον Οίκο των Λιουντολφιδών, επέστρεψε το 941 στους Yδουλφίδες, πέρασε το 944 στον Οίκο του Σπάιερ, επέστρεψε το 953 στους Λιουντολφίδες, περιήλθε το 959 στον Οίκο των Βιγκεριδών, το 1046 στον Οίκο της Λωρραίνης, μετά το 1431 στον Οίκο των Βαλουά, επέστρεψε το 1473 στον Οίκο της Λωρραίνης, μετά περιήλθε το 1738 στον Στανίσλαφ Λεστσίνσκι πρώην βασιλιά της Πολωνίας. Ο τίτλος εξέλειπε το 1766 και το δουκάτο μετά έγινε επαρχία της Γαλλίας. Παρόλα αυτά, ο τίτλος διατηρείται από τον επικεφαλής του Οίκου της Λωρραίνης, που έγινε ο Αυστρο-Ουγγρικός αυτοκρατορικός και βασιλικός Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης, άμεσοι και νόμιμοι απόγονοι του εξουσιάζοντος δούκα το 1737, και τον φέρουν ως τώρα ως τιτουλάριοι. Tο δουκάτο της Λωρραίνης ήταν φέουδο εκτός της Γαλλίας.Κομητεία, μετά δουκάτο του Μπαρ (ή Μπαρουά)Κατάλογο951Φεουδαρχικό δουκάτο το 951 για τον δούκα της Άνω Λωρραίνης. Ο τίτλος εξέλειπε το 1034. Επανιδρύθηκε το 1355 για τον Οίκο του Μουσόν, περιήλθε το 1419 στον Οίκο των Βαλουά, το 1480 στον Οίκο της Λωρραίνης, εμτά το 1738 στον Στανίσλαφ Λεστσίνσκι πρώην βασιλιά της Πολωνίας. Ο τίτλος εξέλιπε το 1766, και το Μπαρουά ακολούθησε την τύχη της Λωρραίνης από τότε. Ωστόσο αυτός ο τίτλος έχει από τότε ακολουθήσει την ίδια μοίρα με αυτόν της Λωρραίνης, δηλ. παραμένει παραδοσιακά προσδεδεμένος με -και φέρεται από τον- επικεφαλής της δυναστείας του αυτοκρατορικού και βασιλικού  Οίκου των Αψβούργων-Λωρραίνης.Δουκάτο του ΝαρμπόνΚατάλογος12ος αι.Φεουδαρχικό δουκάτο από τις αρχές του 12ου αιώνα για τους κόμητες της Τουλούζης. Ο τίτλος εξέλιπε το 1249.Δουκάτο του ΛανγκρΚατάλογος1200Επισκοπικό δουκάτο-ευγένεια το 1200 για τους επισκόπους του Langres. Ο τίτλος εξέλειπε το 1801 με τον 40ό δούκα επίσκοπο Σεζάρ Γκυγιέμ ντε Λα Λουζέρν (1738-1821).Δουκάτο του ΛαόνΚατάλογος1200Eπισκοπικό δουκάτο-ευγένεια το 1200 για τους επισκόπους του Λαόν. Ο τίτλος εξέλιπε το 1801 με τον 40ό δούκα-επίσκοπο Λουί-Μαξίμ ντε Σαμπράν (1739-1811).Δουκάτο του ΡενςΚατάλογος1200Aρχιεπισκοπικό δουκάτο-ευγένεια το 1200 για τους αρχιεπισκόπους της Ρενς. Ο τίτλος εξέλιπε το 1801 με τον 45ό δούκα-αρχιεπίσκοπο Aλεξάντρ-Ανζελίκ ντε Ταλεϋράν-Περιγκόρ (1736-1821).

 Φεουδαρχικοί τίτλοι ευγένειας
δεξιά|μικρογραφία|Η Γαλλία το 1477.
Στα τέλη τού Μεσαίωνα και στη σύγχρονη εποχή, το δουκάτο και άλλοι τίτλοι ευγενείας αποδίδονταν σε μικρότερες φεουδαρχικές επικράτειες, κυρίως σε πρώην κομητείες. Οι κάτοχοι ήταν συνήθως πρίγκιπες τής βασιλικής οικογένειας, που λάμβαναν το φέουδο ως appanage (πρόσοδο, εισόδημα), το οποίο σήμαινε ότι με την εξάλειψη των αρρένων απογόνων τού (πρώτου) κατόχου θα οδηγούσε στην προσάρτηση (επιστροφή) τού δουκάτου στη βασιλική επικράτεια.

NameΚατάλογος δουκώνΈτος δημιουργίαςΙστορία του τίτλουΔουκάτο του ΩβέρνΚατάλογος1226–12711360–15211528–15321569–15741773–17781η δημιουργία: για τον Aλφόνσο της Γαλλίας κόμη του Πουατιέ.2η δημιουργία: για τον Ιωάννη της Γαλλίας, περιήλθε το 1434 στους δούκες του Μπουρμπόν, κατασχέθηκε το 1521 από τον βασιλιά.3η δημιουργία: για τη Λουίζα της Σαβοΐας, αλλά επέστρεψε στο στέμμα με τον θάνατό της.4η δημιουργία: για τον δούκα του Ανζού το 1569. ΌΤαν έγινε βασιλιάς το 1574, το δουκάτο επανενώθηκε με το στέμμα.5η δημιουργία: για τον κόμη του Αρτουά, ως 13ο δούκα, που το αντάλλαξε με το στέμμα το 1778.Δουκάτο της ΒουρβόνηςΚατάλογος1327Δουκάτο-ευγένεια που δημιουργήθηκε το 1327 για τον Λουδοβίκο Α΄ του Μπουρμπόν, περιήλθε στη Λουίζα της Σαβοΐας το 1527, μετά στον Οίκο των Βαλουά το 1544. Επανιδρύθηκε το 1661 για τον Οίκο των βουρβόνων-Κοντέ. Ο τίτλος εξέλειπε το 1830 με τον Λουδοβίκο-Ερρίκο των Βουρβόνων-Κοντέ 18ο δούκα. Έγινε αυλικός τίτλος από το 1950 ως το 1989 από τον πρεσβύτερο κλάδο των Βουρβόνων.Δουκάτο της ΟρλεάνηςΚατάλογος1344Δουκάτο ευγένεια που δημιουργήθηκε 1344 για τον Φίλιππο της Γαλλίας. Ο τίτλος εξέλειπε με αυτόν, και επανιδρύθηκε το 1392, περιήλθε το 1626 στον Οίκο των Βουρβόνων, μετά το 1661 στον Οίκο της Ορλεάνης. Ο τίτλος εξέλειπε το 1842 με τον Φερδινάνδο-Φίλιππο της Ορλεάνης. Έγινε αυλικός τίτλος για μερικούς από τους απογόνους του, περιλαμβανομένου του Ιάκωβου της Ορλεάνης (γενν. 1941) από το 1969.Δουκάτο του ΑνζούΚατάλογος1356Δημιουργήθηκε το 1356 για τον Λουδοβίκο της Γαλλίας, και το δουκάτο επέστρεψε στο στέμμα το 1481. Απονεμήθηκε το 1515 στη Λουίζα της ΣΑβοΐας, μετά επέστρεψε στο στέμμα με τον θάνατό της το 1532. Απονεμήθηκε ως appanage στον δούκα του Ανζού το 1566. Όταν αυτός έγινε βασιλιάς ως Ερρίκος Γ΄ το 1574, το δουκάτο ενώθηκε με το στέμμα. Το 1576 έγινε εκ νέου appanage για τον Φραγκίσκο, αδελφό του βασιλιά, και όταν ο τελευταίος πέθανε το 1584, επέστρεψε στο στέμμα. Δεν απονεμήθηκε ως appanage ως το 1771, όταν επεστράφη στον κόμη της Προβγκίας, που διατήρησε τον τίτλο ως 16ος δούκας την εποχή της κατάργησης των φεουδαρχικών διακρίσεων. Το έλαβε ως αυλικό τίτλο ο Ιάκωβος του Μπουρμπόν. Από το 1946 διατηρείται από τον νεότερο κλάδο των Βουρβόνων, και τον φέρει ο Λουί Αλφόνς ντε Μπουρμπόν (γενν. 1974) από το 1989.Δουκάτο του ΜπερύΚατάλογος1360Δουκάτο-ευγένεια που δημιουργήθηκε το 1360 fγια τον Ιωάννη της Γαλλίας. Ο τίτλος εξέλειπε το 1584, επανιδρύθηκε το 1686 για τον Οίκο των Βουρβόνων. Ο τίτλος εξέλειπε το 1820 με τον Κάρολο Φερδινάνδο του Αρτουά, 14ο δούκα. ανήλθε σε αυλικό τίτλο από τον πρεσβύτερο κλάδο των Βουρβόνων από το 2010.Δουκάτο του ΤουραίνΚατάλογος1360Δουκάτο-ευγένεια που δημιουργήθηκε το 1360 για τον Φίλιππο της Γαλλίας, περιήλθε το 1423 στον Οίκο των Ντούγκλας, επεστράφη το 1424 στον Οίκο των Βαλουά. Ο τίτλος εξέλειπε το 1480, επανιδρύθηκε το 1527 για τη Λουίζα της Σαβοΐας, μετά επέστρεψε το 1576 στον Οίκο των Βαλουά. Ο τίτλος εξέλειπε το 1584 με τον Φραγκίσκο, 10ο δούκα. Ανήλθε σε αυλικό τίτλο από το 1981 ως το 1984 από τον πρεσβύτερο κλάδο των Βουρβόνων.Δουκάτο του Σατώ-ΤιερρύΚατάλογος1400–14071556–18021η δημιουργία: Δουκική-ευ΄γενεια που δημιουργήθηκε το 1400 για τον Λουδοβίκο της Γαλλίας2η δημιουργία: για τον Οίκο των Βουρβόνων. Ο τίτλος πέρασε στον Οίκο του Βαλουά το 1566, μετά στον Οίκο της Ορελάνης-Ντυνουά το 1627, και μετά στον Οίκο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν ντε Μπουγιόν το 1651. Ο τίτλος εξέλειπε το 1802 με τον Ιάκωβο Λεοπόλδο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, 11ο δούκα.Δουκάτο του Νεμούρ1404Δουκάτο-ευγένεια που δημιουργήθηκε το 1404 για τον Κάρολο Γ΄ βασιλιά της Ναβάρρας (1361-1425), περιήλθε: στον Οίκο των Βουρβόνων το 1425, μετά στον Οίκο το υΑρμανιάκ το 1462, μετά στον Οίκο του Γκραγί-Φουά το 1507, μετά στον Οίκο των Μεδίκων το 1514, μετά στον Οίκο της Σαβοΐας το 1524, μετά στον Οίκο της Ορελάνης το 1672. Τώρα κρατείται από τον Ιωάννη της Ορελάνης, 31ο δούκα (γενν. 1965) από το 2019.Δουκάτο του ΒαλουάΚατάλογος1406Δουκάτο-ευγένεια που δημιουργήθηκε 1406 για τον Λουδοβίκο της Γαλλίας, περιήλθε στον Οίκο των Βουρβόνων το 1630, μετά στον Οίκο της Ορλεάνης το 1661. Παραδοσιακά κρατείται από τον πρεσβύτερο γιο του δούκα του Σαρτρ, αλλά ο τωρινός κάτοχος είναι ο Ιωάννη της Ορλεάνης, 18ος δούκας (γενν. 1965) από το 2019.Δουκάτο του ΑλανσόνΚατάλογος1415–1970Δουκάτο-ευγένεια που δημιουργήθηκε 1415 for Ιωάννη Α΄ του Αλανσόν, περιήλθε στον Οίκο των Βουρβόνων το 1584, μετά στον Οίκο της ΟΡελάνης το 1844. Ο τίτλος εξέλειπε το 1910 με τον Φερδινάνδο της Ορλεάνης. Ελήφθη ως αυλικός τίτλος από τον γιο του, πρίγκιπα Εμμανουήλ, από το 1910 ως το 1931. Eξέλειπε το 1970 με το τέλος τού γιου του, πρίγκιπα Καρόλου Φιλίππου.

 Σύγχρονα Δουκάτα 
Τα δουκάτα τού παλαιού καθεστώτος (ancien régime) ήταν πιο περίπλοκα από αυτά τής μεσαιωνικής περιόδου. Ουσιαστικά, τα νέα δουκάτα δεν ήταν ανεξάρτητες ηγεμονίες, και το δουκικό καθεστώς δεν ήταν οριστικά συνδεδεμένο με τη γη (κυριότητα ή κομητεία), που είχαν αναβιβαστεί σε δουκάτα. Τα "διπλώματα ίδρυσής" τους περιείχαν ρήτρες διαδοχής, που ρύθμιζαν το μέλλον των δουκάτων. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο κανόνας που επιλέχθηκε, είναι αυτός τής διαδοχής από άνδρες: με την εξάλειψη των αρρένων απογόνων τού δικαιούχου τής αναβίβασης τής γης σε δουκάτο, αυτό επανέρχεται στην «προηγούμενη πολιτεία» του, κυριότητα, κομητεία ή άλλη. Έγινε περαιτέρω διάκριση μεταξύ δουκών και ευγενών οι οποίοι κάθονταν στο κοινοβούλιο, κληρονομικών δουκών και διπλωματούχων δουκών, των οποίων ο τίτλος δεν ήταν μεταβιβάσιμος. Το 1566 ο Κάρολος Θ΄ των Βαλουά εξέδωσε διάταγμα, που όριζε ότι τα κληρονομικά δουκάτα θα ήταν αναστρέψιμα στο Στέμμα, ελλείψει ανδρών κληρονόμων.

Ορισμένα δουκάτα άλλαξαν το όνομά τους κατά τη διάρκεια τής ιστορίας τους: το δουκάτο τού Thouars (Τουάρ), για παράδειγμα, συχνά ονομάζεται δουκάτο τού Trémoïlle (Τρεμουάλ). Επιπλέον, δεν ήταν ασυνήθιστο ορισμένα φέουδα να αναβιβάζονται σε δουκάτα με άλλο όνομα. Έτσι, το δουκάτο του Montmorency (Μονμορανσύ) αναδημιουργήθηκε το 1633 με το όνομα Enghien (Ανγκιάν), το οποίο παρέμεινε συνδεδεμένο με μία λίμνη στην περιοχή Moνμορανσύ, μία λίμνη που έδωσε το όνομά της στην πόλη Enghien-les-Bains (Ανγκιάν-λε-Μπαιν).

Ο τίτλος τού δούκα, που καταργήθηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση, επανιδρύθηκε το 1806. Αρκετοί δούκες δημιουργήθηκαν υπό την Αυτοκρατορία, και υπό τις κυβερνήσεις που ακολούθησαν. Υπό το Παλαιό καθεστώς, από τον 16ο αι. και μετά, ο τίτλος τού Monsieur le Duc χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει τον μεγαλύτερο γιο τού πρίγκιπα του Κοντέ (Condé). Ο Ερρίκος δούκας τού Μπουρμπόν, ο οποίος ήταν υπουργός το 1723, είναι ιδιαίτερα γνωστός στην ιστορία με αυτό το όνομα.

 Δουκάτα που δημιουργήθηκαν από Γάλλους ηγεμόνες 
Από τούς 218 τίτλους που δημιουργήθηκαν (141 υπό το Παλαιό καθεστώς, 33 υπό την Α΄ Αυτοκρατορία, 33 υπό την Παλινόρθωση, 7 υπό την Ιουλιανή Μοναρχία, 4 υπό τη Β΄ Αυτοκρατορία), μόνο περίπου 40 απομένουν σήμερα, ενώ οι υπόλοιποι έχουν εξαφανιστεί.

 Δουκάτα που δημιουργήθηκαν από Γάλλους ηγεμόνες σε ξένα εδάφη 

 Δουκάτα που δημιουργήθηκαν από ξένους ηγεμόνες σε εδάφη που προσαρτήθηκαν από τη Γαλλία 

 Δουκάτα που δημιουργήθηκαν από ξένους ηγεμόνες σε γαλλικά εδάφη 
Τίτλος Ημερομηνία Δημιουργίας Κυρίαρχος Θέση Οικογένεια Τρέχουσα κατάσταση Σημειώσεις Δούκας του Βαλεντινουά 1920 Αλβέρτος Α΄ του Μονακό Μονακό Γκριμάλντι Υφίσταται Τίτλος που παραχωρήθηκε το 1642 από τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ της Γαλλίας  στον Ονορέ Β΄ του Μονακό

 Άλλα γαλλικά δουκάτα 
 Δείτε επίσης 
 Γαλλική αριστοκρατία
 Δούκες στη Γαλλία
 Ευγενία της Γαλλίας
 Λίστα Γάλλων συνομηλίκων
 Κατάλογος Γάλλων ευγενών
 Κατάλογος Γάλλων μαρκησίων

 Αναφορές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Γαλλικά Εραλδικά

Κατηγορία:Κατάλογοι δουκών της Γαλλίας