Αλ-Νασίρ Αχμάντ της Αιγύπτου

Ο Aλ-Νασίρ Σιχάμπ αντ-Ντιν Αχμάντ ιμπν Μουχαμάντ ιμπν Καλαβούν (1316 16Ιούλιος 1344), γνωστότερος ως αλ-Νασίρ Αχμάντ, ήταν ο Μαμελούκος σουλτάνος τής Αιγύπτου, βασιλεύοντας από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο τού 1342. Γιος τού σουλτάνου αλ-Νασίρ Μουχαμάντ, ενεπλάκη στην ασταθή διαδικασία διαδοχής μετά το τέλος τού πατέρα του το 1341. Ο αλ-Νασίρ Αχμάντ έζησε μεγάλο μέρος τής ζωής του στο ερημικό φρούριο αλ-Καράκ στην Υπεριορδανία, και δίσταζε να αναλάβει το σουλτανάτο στο Κάιρο, προτιμώντας το αλ-Καράκ, όπου είχε στενούς συμμάχους με τούς κατοίκους τής πόλης και τις φυλές Βεδουίνων στην περιοχή. Οι Σύριοι οπαδοί του, εμίρηδες Τασταμούρ και Κουτλουμμπουγκά αλ-Φαχρί, κατάφεραν με επιτυχία να θέσουν τη Συρία υπό τον επίσημο έλεγχο τού αλ-Νασίρ Αχμάντ, ενώ οι συμπαθούντες εμίρηδες στην Αίγυπτο κατάφεραν να εκδιώξουν τον ισχυρό Μαμελούκο εμίρη Καουσούν και τον σουλτάνο-μαριονέτα του, τον πεντάχρονο ετεροθαλή αδελφό τού αλ-Νασίρ Αχμάντ, αλ-Ασράφ Κουτζούκ. Ο αλ-Νασίρ Αχμάντ ανέλαβε τελικά το σουλτανάτο, αφού συχνά καθυστερούσε την αναχώρησή του για την Αίγυπτο.

Ο αλ-Νασίρ Αχμάντ ήταν γνωστός ως ένας απομονωμένος σουλτάνος, περιτριγυρισμένος από την κλίκα των υποστηρικτών του από το αλ-Καράκ, σπάνια ερχόμενος σε άμεση επαφή με τούς Μαμελούκους εμίρηδες τής Αιγύπτου, και αποφεύγοντας τη δημόσια θέα. Δύο μήνες μετά την έναρξη τής βασιλείας του, μετακόμισε στο αλ-Καράκ με σημαντικά ποσά από το δημόσιο ταμείο και αρκετά άλογα και ανώτερους διοικητικούς αξιωματούχους. Κυβέρνησε από το φρούριο τής ερήμου, αφήνοντας έναν αναπληρωτή, τον εμίρη Ακσουνκούρ αλ-Σαλαρί, να επιβλέπει τις υποθέσεις στην Αίγυπτο εκ μέρους του. Η ανορθόδοξη διακυβέρνησή του, η φερόμενη επιπολαιότητα και η εκτέλεση πιστών ανταρτών, δηλαδή τού Τασταμούρ και τού Κουτλουμπουγκά, οδήγησαν στην εκδίωξη τού αλ-Νασίρ Αχμάντ από το σουλτανάτο από τον ετεροθαλή αδελφό του, αλ-Σαλίχ Ισμαήλ. Παρέμεινε στο φρούριο τού αλ-Καράκ, το οποίο οι Μαμελούκοι πολιόρκησαν τουλάχιστον επτά φορές, μέχρι που συνελήφθη τον Ιούλιο τού 1344. Σκοτώθηκε αργότερα τον ίδιο μήνα με εντολή τού αλ-Σαλίχ Ισμαήλ.

 Πρώιμη ζωή και σταδιοδορμία 
δεξιά|μικρογραφία|Το φρούριο αλ-Καράκ, όπου ο Αχμάντ έμεινε για μεγάλο μέρος τής ζωής του.
Ο Αχμάντ γεννήθηκε το 1316 ή το 1318. Ο πατέρας του ήταν ο σουλτάνος αλ-Νασίρ Μουχάμαντ, και η μητέρα του ήταν η Μπαγιάντ, τραγουδίστρια και σκλάβα που απελευθερώθηκε από τον εμίρη Μπαχαντούρ Ας, και πιθανώς δόθηκε στον αλ-Νασίρ Μουχαμάντ.Bauden 2009, p. 67. Κατά τη στιγμή τής γέννησής του, ο Αχμάντ ήταν ο μόνος γιός τού αλ-Νασίρ Μουχαμάντ (τρεις άλλοι γιοι είχαν αποβιώσει πριν γεννηθεί ο Αχμάντ) και ο μοναχογιός τού αλ-Νασίρ Μουχάμαντ που γεννήθηκε από την Μπαγιάντ.  Η Μπαγιάντ και ο αλ-Νασίρ Μουχαμάντ αργότερα χώρισαν, και η πρώτη παντρεύτηκε τον Μαλικταμούρ αλ-Σαρτζουανί, έναν εμίρη που έγινε θετός πατέρας τού Αχμάντ.  Ως νέος, ο Αχμάντ περνούσε συχνά χρόνο στο ερημικό φρούριο αλ-Καράκ υπό τις εντολές τού πατέρα του.Drory 2006, p. 19 Στάλθηκε εκεί για πρώτη φορά το 1324 υπό την επίβλεψη και με μεγάλο προϋπολογισμό, για να ξεκινήσει την εκπαίδευσή του στην ιππασία και το κυνήγι.  Στάλθηκε ξανά τον Απρίλιο του 1326.  Από την εποχή των Αγιουβιδών, αλλά ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού αλ-Νασίρ Μουχαμάντ, το αλ-Καράκ, το οποίο ήταν απομονωμένο από τα άλλα κέντρα των Μαμελούκων, έγινε σαν ιδιωτική ακαδημία για νεαρούς εμίρηδες των Μαμελούκων, όπου μπορούσαν να αποκτήσουν και να τελειοποιήσουν ιπποτικές δεξιότητες. Έτσι, η διαμονή τού Αχμάντ στο αλ-Καράκ είχε ως στόχο να τού προσδώσει ιπποτικές ιδιότητες.  Ενώ βρισκόταν στο αλ-Καράκ, ο Αχμάντ βρισκόταν υπό την επίβλεψη τού κυβερνήτη του, Μπαχαντούρ αλ-Μπαντρί.  Δεν είναι γνωστό τίποτε για τον Αχμάντ στις πηγές τής εποχής των Μαμελούκων μεταξύ 1326 και 1331.Bauden 2009, p. 68.

Τον Μάιο τού 1331, ο Αχμάντ ανακλήθηκε στο Κάιρο, υπό τη συνοδεία τού Μπαντρί, όπου έγινε εμίρης.   Η παραχώρηση τού εμιράτου σε αυτόν έγινε στις 30 Σεπτεμβρίου με μεγάλη μεγαλοπρέπεια και εορτασμούς. Την επόμενη ημέρα, ο Αχμάντ έφυγε από το Κάιρο για το αλ-Καράκ.  Κάποια στιγμή το 1331, πριν από την άφιξη τού Αχμάντ στο Κάιρο, η Μπαγιάντ απεβίωσε. Ο χήρος της, Μαλικταμούρ, διορίστηκε κυβερνήτης τού αλ-Καράκ ταυτόχρονα με την άφιξη τού Αχμάντ και τού Μπαντρί στο Κάιρο.  Ο Μαλικταμούρ διατάχθηκε να αναθρέψει τον Αχμάντ, και να εξασφαλίσει την εκπαίδευσή του.  Το 1332 ο Αχμάντ και ο αδελφός του Αμπού Μπακρ, ο οποίος βρισκόταν επίσης στο αλ-Καράκ εκείνη την εποχή, συνάντησαν τον αλ-Νασίρ Μουχαμάντ και τον αγαπημένο γιο τού τελευταίου και πολύ νεότερο αδελφό τού Αχμάντ, Ανούκ, στην πόλη Άκαμπα τής Ερυθράς Θάλασσας, νότια τού αλ-Καράκ.  Από εκεί, επρόκειτο να συνοδεύσουν τον πατέρα τους στη Μέκκα για το προσκύνημα (hajj), αλλά την τελευταία στιγμή, ο αλ-Νασίρ Μουχαμάντ έστειλε τον Αχμάντ, τον Αμπού Μπακρ και τον Ανούκ στο αλ-Καράκ υπό την φροντίδα τού Μαλικταμούρ.  Τίποτε δεν είναι γνωστό για τη ζωή τού Αχμάντ μεταξύ τού τελευταίου γεγονότος και τού 1337. 

Ο Αχμάντ ανακλήθηκε στο Κάιρο το 1337 από τον εξοργισμένο πατέρα του, αφού ο τελευταίος έμαθε ότι ο Αχμάντ είχε στενές σχέσεις με τη σάρα και τη μάρα τού αλ-Καράκ.  Με την άφιξη τού Αχμάντ, ο αλ-Νασίρ Μουχαμάντ φρόντισε, ώστε ο Αχμάντ να νυμφευτεί τη Ζαχιρμπουγά Ταϊρμπουγά, κόρη ενός από τούς κορυφαίους εμίρηδες τού αλ-Νασίρ Μουχαμάντ.  Ο Αχμάντ επέστρεψε στο αλ-Καράκ με τη σύζυγό του, η οποία αρρώσταινε ολοένα και περισσότερο.Bauden 2009, p. 69. Κάποια στιγμή εκείνο το έτος, ο Αχμάντ διαφώνησε με τον Μαλικταμούρ, και ζήτησε από τον πατέρα του να τού μεταβιβαστεί η διακυβέρνηση τής Μαμλακάτ αλ-Καράκ (επαρχίας αλ-Καράκ), ένα αίτημα στο οποίο ο αλ-Νασίρ Μουχαμάντ αποδέχτηκε.  Έτσι, ο Αχμάντ έγινε ο κυβερνήτης των φρουρίων τού αλ-Καράκ και τού Σαουμπάκ, αν και ο αλ-Νασίρ Μουχαμάντ διόρισε έναν ustadar (μαγιορδόμο), τον εμίρη Ζουμουρουντί, για να τον επιβλέπει. 

 Σχέση με τον Σουχαΐμπ 
Ο Ζουμουρουντί ανέφερε στον αλ-Νασίρ Μουχαμάντ ότι ο Αχμάντ συμπεριφερόταν άσχημα, ντυνόταν σαν Βεδουίνος, και περνούσε πολύ χρόνο πίνοντας με ένα αγόρι Βεδουίνο, τον Σουχαΐμπ, τον οποίο ο Αχμάντ είχε ερωτευτεί.  Ως συνέπεια τής συμπεριφοράς του, ο Αχμάντ διατάχθηκε από τον αλ-Νασίρ Μουχαΐμπ να επιστρέψει στο Κάιρο με τον Σουχαΐμπ τον Μάρτιο τού 1339. Ο Αχμάντ έγινε δεκτός χωρίς φανφάρες, και ο Σουχάιμπ φυλακίστηκε.  Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την τελευταία ενέργεια, ο Αχμάντ παράτησε το φαγητό, και απομονώθηκε στα καταλύματά του στην Ακρόπολη τού Καΐρου.Bauden 2009, p. 71. Ο αλ-Νασίρ Μουχαμάντ έστειλε τούς δύο ανώτερους εμίρηδες του, τον Μπαστάκ και τον Καουσούν, για να πείσουν ή να απειλήσουν τον Αχμάντ να εγκαταλείψει τη σχέση του με τον Σουχαΐμπ, αλλά μάταια.  Ο Αχμάντ είπε στους εμίρηδες ότι «αν αυτός ο νεαρός [ο Σουχαΐμπ] τιμωρηθεί, θα αυτοκτονήσω!»  Ο Αχμάντ αρνήθηκε επίσης μία προσφορά τού πατέρα του, να μεταφέρει εκατό από τούς Μαμελούκους τού αλ-Νασίρ Μουχαμάντ στην υπηρεσία τού Αχμάντ σε αντάλλαγμα για την εγκατάλειψη τού Σουχαΐμπ από τον Αχμάντ.  Ο αλ-Νασίρ Μουχαμάντ τελικά υποχώρησε, και εγκατέλειψε τις ελπίδες ότι ο Αχμάντ θα μπορούσε να τον διαδεχθεί ως σουλτάνος.  Αντ' αυτού, απελευθέρωσε τον Σουχαΐμπ, και έκανε τον Αχμάντ εμίρη σαράντα ιππέων Μαμελούκων (ο δεύτερος υψηλότερος στρατιωτικός βαθμός των Μαμελούκων).  Ο Αχμάντ αναγκάστηκε επίσης να παραμείνει στην Αίγυπτο, ενώ ο Αμπού Μπακρ στάλθηκε στο αλ-Καράκ, πιθανώς αντικαθιστώντας τον Αχμάντ ως κυβερνήτη τής επαρχίας. 

Το 1341 ο Σουχαΐμπ και ένας ευνούχος ενεπλάκησαν σε μία διαμάχη, σχετικά με έναν αγώνα περιστεριών,  στον οποίο ο ευνούχος κακομεταχειρίστηκε τον Σουχαΐμπ.  Σε απάντηση, ο Αχμάντ διέταξε τον ευνούχο να ξυλοκοπηθεί άγρια,  και όταν τα νέα τού περιστατικού έφθασαν στον αλ-Νασίρ Μουχαμάντ, ο τελευταίος προσπάθησε να αναγκάσει τον Αχμάντ να εξορίσει τον Σουχαΐμπ, στέλνοντας ξανά τούς εμίρηδες Καουσούν και Μπαστάκ να ανακοινώσουν τα αιτήματά του στον Αχμάντ.  Ο Αχμάντ αρνήθηκε, δηλώνοντας στον Καουσούν και τον Μπαστάκ ότι, ενώ ο καθένας είχε εκατό νεαρά αγόρια και κορίτσια, είχε «αρκεστεί» «σε σχέση με τις εγκόσμιες απολαύσεις μόνο με αυτό το αγόρι, επειδή μοιράστηκε την εξορία μου, έχοντας εγκαταλείψει την οικογένειά του. Πώς μπορώ να τον διώξω; Αν ο σουλτάνος διατάξει να το κάνω, τότε ας εκδιώξει και εμένα».Rowson 2008, p. 206. Ο Αχμάντ όντως εκδιώχθηκε στο Σαρχάντ, συνοδευόμενος από τον Μαλικταμούρ. Ωστόσο, μετά την παρέμβαση ορισμένων εμίρηδων, συζύγων και τού χαρεμιού τού αλ-Νασίρ Μουχαμάντ, ο αλ-Νασίρ Μουχαμάντ αποφάσισε να επιστρέψει ο Αχμάντ στο Κάιρο, ενώ ο Αχμάντ βρισκόταν ακόμη καθ' οδόν προς το Σαρκάντ, αν και πρώτα πώλησε όλα τα άλογα τού Αχμάντ. Ο αλ-Νασίρ Μουχαμάντ τελικά αποφάσισε επίσης να στείλει τον Αχμάντ πίσω στο αλ-Καράκ με τον Μαλικταμούρ, ο οποίος επίσης διορίστηκε ξανά κυβερνήτης τής Μαμλακάτ αλ-Καράκ.

 Σύγκρουση για το σουλτανάτο 
Ο αλ-Νασίρ Μουχαμάντ απεβίωσε τον Ιούνιο του 1341. Η βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από συγκέντρωση τής αυταρχικής εξουσίας στο σουλτανάτο των Μαμελούκων.  Λίγο πριν από το τέλος του, ο αλ-Νασίρ Μουχαμάντ συζήτησε τη διαδοχή του με τους δύο ανώτερους εμίρηδές του, τον Καουσούν και τον Μπαστάκ.Drory 2006, p.  20 Ο τελευταίος υποστήριξε τον διορισμό τού Αχμάντ, αλλά ο Καουσούν υποστήριξε τον νεότερο αδελφό τού Αχμάντ, τον Αμπού Μπακρ.  Ο αλ-Νασίρ Μουχαμάντ επίσης ευνοούσε τον Αμπού Μπακρ, και πίστευε ότι ο Αχμάντ ήταν ακατάλληλος να κυβερνήσει.  Απέρριψε την πρόταση τού Μπαστάκ, δηλώνοντας: «όσο για τον Αχμάντ, που βρίσκεται στο αλ-Καράκ, μην τον αφήσετε να διασχίσει [το έδαφος τής] Αιγύπτου. Μην τον αναθέσετε σε τίποτα, διότι θα προκαλέσει την καταστροφή τού κράτους!»  Μετά το τέλος τού αλ-Νασίρ Μουχαμάντ, τον Μάιο ή Ιούνιο τού 1341, ο Αμπού Μπακρ ανακηρύχθηκε σουλτάνος, αλλά ουσιαστικά ήταν ένας τελετουργικός ηγεμόνας, με τον Καουσούν να κρατά τα ηνία τής εξουσίας ως mudabbir al-dawla (οργανωτής τού κράτους), ουσιαστικά ο ισχυρός άνδρας τής Αιγύπτου.  Φυλάκισε τον Αμπού Μπακρ στην πόλη Κους τής Άνω Αιγύπτου, όπου εκτελέστηκε με κατασκευασμένες κατηγορίες επιπολαιότητας. Στη συνέχεια, ο Καουσούν μερίμνησε για την ανακήρυξη τού πεντάχρονου γιου τού αλ-Νασίρ Μουχαμάντ, αλ-Ασράφ Κουτζούκ, σε σουλτάνο, εδραιώνοντας περαιτέρω την εξουσία τού Καουσούν. 

Ο Αχμάντ βρισκόταν στο αλ-Καράκ κατά τη στιγμή τής εκτέλεσης τού Αμπού Μπακρ, και ο Καουσούν τον κάλεσε να παρουσιαστεί στο Κάιρο, δήθεν για να αναλάβει το σουλτανάτο. Ωστόσο, ο Αχμάντ θεώρησε την πρόσκληση στο Κάιρο ως τέχνασμα τού Καουσούν για να τον εξοντώσει.  Τον Σεπτέμβριο τού 1341 απάντησε, ότι δεν θα παρουσιαστεί στο Κάιρο, εκτός αν οι κορυφαίοι εμίρηδες τού σουλτανάτου εμφανίζονταν ενώπιόν του στο αλ-Καράκ, και τού έδιναν τούς όρκους πίστης τους, και με την προϋπόθεση ότι οι άλλοι αδελφοί του, που ήταν φυλακισμένοι στο Κους, θα μετεγκαθίσταντο στο αλ-Καράκ.Drory 2006, p.  21 Ο Αχμάντ έστειλε ταυτόχρονα επιστολές στούς Μαμελούκους εμίρηδες τής Συρίας ζητώντας την υποστήριξή τους εναντίον τού Καουσούν, ο οποίος προχώρησε στην πολιορκία τού αλ-Καράκ, για να εξαναγκάσει τον Αχμάντ να αναχωρήσει για το Κάιρο.  Η πολιορκία διοικούνταν από τον Σύριο εμίρη, Κουτλουμμπουγκά αλ-Φαχρί, ενώ ο Αχμάντ είχε την υποστήριξη των κατοίκων τού αλ-Καράκ και των βεδουίνων φυλών τής περιοχής.  Είκοσι ημέρες μετά την έναρξη τής πολιορκίας του, ο Κουτλουμπέεγκά αυτομόλησε από τον Καουσούν, αναγνώρισε τον Αχμάντ ως σουλτάνο, και υποσχέθηκε στον τελευταίο την άνευ όρων υποστήριξή του.  Ο Κουτλουμπεγκά πείστηκε να αυτομολήσει από τον Καουσούν, από τον Μαμελούκο na'ib (κυβερνήτη) τού Χαλεπίου, τον Τασταμούρ. Ο τελευταίος υποστήριξε ότι ο Κουτλουμπεγκά έπρεπε να υποστηρίξει τον Αχμάντ, από σεβασμό για τούς δεσμούς πίστης, που όφειλαν στον πατέρα τού Αχμάντ, τον κύριό τους.  Από τότε και στο εξής ο Αχμάντ απέκτησε το τιμητικό πρόθεμα αλ-Νασίρ, όπως και ο πατέρας του. 

Η αναγνώριση τού Αχμάντ ως σουλτάνου από τον Κουτλουμπεγκά ήταν επίσημα πράξη ανταρσίας, καθώς έγινε ενώ ο αλ-Ασράφ Κουτζούκ τεχνικά κατείχε το αξίωμα. Οδήγησε σε διαιρέσεις μεταξύ τής ηγεσίας των Μαμελούκων τής Συρίας, με τούς κυβερνήτες τού Σαφάντ, τής Τρίπολης και τού Χομς με επικεφαλής τον Αλτουνμπουγκά αλ-Σαλιχί τής Δαμασκού να υποστηρίζουν τον Καουσούν, ενώ ο Τασταμούρ, ο Κουτλουμπεγκά, ο κυβερνήτης τής Γάζας, η φυλή Αλ Φαντλ τής Παλμύρας, και ορισμένοι εμίρηδες τής Δαμασκού να υποστηρίζουν τον αλ-Νασίρ Αχμάντ.   Καθώς ο Αλτουνμπουγκά έφυγε από τη Δαμασκό για να ηγηθεί μίας εκστρατείας εναντίον τού Τασταμούρ, καταδιώκοντας τον τελευταίο στη νοτιοανατολική Ανατολία, ο Κουτλουμπεγκά κινήθηκε προς τη Δαμασκό, όπου ανακήρυξε τον αλ-Νασίρ Αχμάντ σουλτάνο, και άρχισε να αναδιοργανώνει τη γραφειοκρατία με την υποστήριξη εμίρηδων τής Δαμασκού, που ήταν αντίθετοι με τον Αλτουνμπουγκά.Drory 2006, p.  22 Ο Κουτλουμπεγκά ετοιμάστηκε να χτυπήσει τον Αλτουνμπουγκά, ο οποίος προσπάθησε να ανακτήσει τον έλεγχο τής Δαμασκού, αλλά οι περισσότερες από τις δυνάμεις του αυτομόλησαν, και αυτός διέφυγε στο Κάιρο. Στη συνέχεια, οι κυβερνήτες τής Δαμασκού, τού Σαφάντ, τής Γάζας, τής Χάμα και τού Μπάαλμπεκ αναγνώρισαν επίσημα τον αλ-Νασίρ Αχμάντ ως σουλτάνο, με εμφανή λαϊκή υποστήριξη.Drory 2006, p.  23 Παρ' όλα αυτά, ο Αχμάντ επέμεινε να παραμείνει στο αλ-Καράκ, αντί να αναλάβει το σουλτανάτο στη Δαμασκό, εκτός εάν ο Τασταμούρ, ο πιο πιστός υποστηρικτής του, τον συνόδευε στη Δαμασκό από την Ανατολία. Εν τω μεταξύ, έδωσε στον Κουτλουμπουγκά την εξουσία να διορίζει Σύριους κυβερνήτες όπως τον νέο na'ib saltana (αντιβασιλιά) τής Συρίας. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια των πολιτικών μηχανορραφιών στο αλ-Καράκ, μερικοί από τούς Μαμελούκους τού Αχμάντ σκότωσαν τον Σουχαΐμπ, μία πράξη που τραυμάτισε συναισθηματικά τον Αχμάντ. 

 Η διακυβέρνησή του 
Η θέση τού Καουσούν στην Αίγυπτο ήταν επισφαλής και τελικά συνελήφθη, μαζί με τον Αλτούνμπουγκά, στην Αλεξάνδρεια. Στη συνέχεια, μία αντιπροσωπεία εμίρηδων με έδρα την Αίγυπτο, συγκεκριμένα οι Τζανκαλί ιμπν Μπάμπα, Μπαϊμπάρς αλ-Αχμαντί και Κιμαρί Αμίρ Σικάρ, έφθασαν στο αλ-Καράκ για να ενημερώσουν τον αλ-Νασίρ Αχμάντ για την εκδίωξη τού Καουσούν, και να τον προσκαλέσουν στο Κάιρο, για να αναλάβει το σουλτανάτο, κάτι που ο αλ-Νασίρ Αχμάντ αρνήθηκε.  Στις 21 Ιανουαρίου 1342 ο αλ-Ασράφ Κουτζούκ εκθρονίστηκε, και ο αλ-Νασίρ Αχμάντ ανακηρύχθηκε σουλτάνος, παρά την απουσία τού τελευταίου από το Κάιρο.Drory 2006, pp.  24–25. Ο Κουτλουμπεγκά περίμενε ότι ο αλ-Νασίρ Αχμάντ θα τον συναντούσε στη Δαμασκό, όπου οι δύο άνδρες θα μπορούσαν να βαδίσουν από εκεί στο Κάιρο θριαμβευτικά με βασιλική πομπή, αλλά ο αλ-Νασίρ Αχμάντ επέλεξε μία πιο διακριτική πομπή από τη Γάζα, κάτι που απογοήτευσε τον Κουτλουμπεγκά, ακόμη περισσότερο όταν ο αλ-Νασίρ Αχμάντ δεν εμφανίστηκε στη Γάζα. Αντ' αυτού, ο αλ-Νασίρ Αχμάντ αναχώρησε για το Κάιρο χωρίς τον Κουτλουμπουγκά τον Φεβρουάριο, φθάνοντας στο Κάιρο στα μέσα Μαρτίου.  Με ενδυμασία Βεδουίνων, επιβεβαίωσε τον τίτλο του, και δήλωσε «δεν λαχταρούσα τη βασιλεία, και βρίσκω αυτό το μέρος [αλ-Καράκ] επαρκές». 

Στο Κάιρο, ο αλ-Νασίρ Αχμάντ δεν συμμετείχε στη συνήθη βασιλική εορτή και στη δημόσια προσευχή κατά τη διάρκεια τής εορτής τού Ιντ αλ-Φιτρ. Περιβαλλόταν από την κλίκα των υποστηρικτών του από το αλ-Καράκ, αρνείτο να συναντηθεί απευθείας με τούς Μαμελούκους εμίρηδες τής Αιγύπτου, απέφευγε τη δημόσια θέα, και γενικά ήταν απομονωμένος. Διέταξε την εκτέλεση τού Καουσούν και τού Αλτουνμπουγκά, καθώς και τού κυβερνήτη τού Κους, ο οποίος επέβλεψε την εκτέλεση τού Αμπού Μπακρ. Διόρισε πολλούς από τούς ανειδίκευτους υποστηρικτές του από το αλ-Καράκ σε ανώτερα διοικητικά αξιώματα, προς δυσαρέσκεια των Μαμελούκων εμίρηδων στην Αίγυπτο. Ο Τασταμούρ έπαιξε αναπόσπαστο ρόλο στη διοίκηση τού αλ-Νασίρ Αχμάντ.  Ωστόσο, η αυθαίρετη συμπεριφορά τού Τασταμούρ κατά την άσκηση των καθηκόντων του, και η επιλεκτική του προσέγγιση στις εντολές τού αλ-Νασίρ Αχμάντ, έστρεψαν τον τελευταίο εναντίον του, και με την υποστήριξη των κορυφαίων Μαμελούκων εμίρηδων, που ήταν επίσης απογοητευμένοι από τον Τασταμούρ, ο αλ-Νασίρ Αχμάντ φυλάκισε τον Τασταμούρ τον Μάιο τού 1342. Επιπλέον, ο αλ-Νασίρ Αχμάντ διέταξε τον περιορισμό τού Κουτλουμπεγκά στη Δαμασκό, ενώ οι Μαμελούκοι εμίρηδες στην Αίγυπτο προσπάθησαν να εξοντώσουν τον Κουτλουμπεγκά. Ο τελευταίος κατάφερε να φύγει από την Αίγυπτο αλώβητος, αλλά πριν φθάσει στο Μπεϊσάν από την Τζενίν, συνελήφθη από τον κυβερνήτη τής Σαφάντ, Μπαϊμπάρς αλ-Αχμαντί, ο οποίος τον εξέδωσε στην Αίγυπτο. 

Μέχρι τα τέλη Μαΐου, ο αλ-Νασίρ Αχμάντ αποφάσισε να κυβερνήσει το σουλτανάτο από το αλ-Καράκ, το μόνο μέρος που ένιωθε ασφαλής από τις συνωμοσίες των Μαμελούκων, πραγματικές ή υποτιθέμενες. Έφυγε με μεγάλα ποσά από το θησαυροφυλάκιο τού σουλτάνου, τεράστιο αριθμό αραβικών αλόγων και ζώων τού αλ-Νασίρ Μουχαμάντ, και συνοδευόταν από τούς συλληφθέντες εμίρηδες, Τασταμούρ και Κουτλουμμπουγκά, μαζί με τούς υποστηρικτές τού Καράκι, τον muhtasib (επικεφαλής επιθεωρητή αγοράς) τού Καΐρου και τον αρχιγραμματέα. Επιδίωξε επίσης να μεταφέρει τον χαλίφη αλ-Χακίμ Β' στο αλ-Καράκ, και κατάφερε να τον εγκαταστήσει στη Γάζα, φαινομενικά ως προσωρινό αρχηγείο. Ο αλ-Νασίρ Αχμάντ έφθασε στο αλ-Καράκ σχετικά γρήγορα (σε έξι ημέρες). Είχε φύγει από το Κάιρο υπό τη φροντίδα τού νεοδιορισμένου αναπληρωτή του, τού κυβερνήτη τής Γάζας, Ακσουνκούρ αλ-Σαλαρί. Από το αλ-Καράκ, ο αλ-Νασίρ Αχμάντ εξέδωσε διατάγματα που έφθασαν στο Κάιρο μέσω ενός μεσολαβητή από το αλ-Καράκ. Ο αλ-Νασίρ Αχμάντ σπάνια επικοινωνούσε απευθείας με τους Μαμελούκους τής Αιγύπτου, προτιμώντας να χρησιμοποιεί μεσολαβητές.  Σύμφωνα με τον αλ-Μακριζί, ο «σημαντικότερος έμπιστος άνθρωπος τού Αχμάντ μεταξύ των κατοίκων τού αλ-Καράκ» ήταν ο Μπαλίγκ ιμπν Γιουσούφ ιμπν Ταγί, ο διοικητής των αραβικών δυνάμεων στο φρούριο.  Οι Μαμελούκοι τής Αιγύπτου τού ζητούσαν επανειλημμένα να επιστρέψει στο Κάιρο, αλλά αρνούνταν κάθε φορά.Drory 2006, p.  27

Στο αλ-Καράκ, ο αλ-Νασίρ Αχμάντ διέταξε την εκτέλεση των Τασταμούρ και Κουτλουμπεγκά για ασαφείς λόγους. Η κίνηση εκτέλεσής τους προκάλεσε αποτροπιασμό στο κοινό, στο οποίο ο αλ-Νασίρ Αχμάντ έχανε σταθερά την αξιοπιστία του. Οι εκτελέσεις θεωρήθηκαν ως απόδειξη τής αχαριστίας τού αλ-Νασίρ Αχμάντ προς τους άνδρες που τον είχαν υποστηρίξει, και ουσιαστικά τον είχαν εγκαταστήσει ως σουλτάνο. Ο ιστορικός Τζόζεφ Ντρόρι υποστηρίζει ότι, επειδή ο Τασταμούρ και ο Κουτλουμπεγκά τον ανάγκασαν να αναλάβει το σουλτανάτο και να τον απομακρύνουν από την αυτο-επιβαλλόμενη απομόνωσή του στο αλ-Καράκ, ο αλ-Νασίρ Αχμάντ έδειξε δυσαρέσκεια απέναντί τους. 

 Εκτόπιση και το τέλος 
Στο Κάιρο, οι ανώτεροι εμίρηδες των Μαμελούκων αποφάσισαν να εκθρονίσουν τον αλ-Νασίρ Αχμάντ, και να τον αντικαταστήσουν με τον ετεροθαλή αδελφό του αλ-Σαλίχ Ισμαήλ, τον Ιούνιο τού 1342. Η απόφαση υποστηρίχθηκε από τούς κυβερνήτες των συριακών επαρχιών, οι οποίοι αποστάτησαν από τον αλ-Νασίρ Αχμάντ, αφού έμαθαν για τις εκτελέσεις των Τασταμούρ και Κουτλουμμπουγκά και αναφορές για την παρακμιακή συμπεριφορά τού αλ-Νασίρ Αχμάντ στο αλ-Καράκ. Παρά το γεγονός ότι εκθρονίστηκε και δεν είχε εμφανείς φιλοδοξίες εκτός τού αλ-Καράκ, ο αλ-Νασίρ Αχμάντ εξακολουθούσε να θεωρείται απειλή από τον σουλτάνο. Ο αλ-Νασίρ Μουχαμάντ είχε εξοριστεί στο αλ-Καράκ, όταν βάδισε προς το Κάιρο και κατέλαβε τον θρόνο. Επτά εκστρατείες εναντίον τού αλ-Νασίρ Αχμάντ ξεκίνησαν μεταξύ τής εκθρόνισής του και τού 1344. Κάθε πολιορκία ματαιώθηκε. Συχνά διαρκούσαν μερικούς μήνες, κόστιζαν τεράστια ποσά, και κατά καιρούς κατέληγαν με την απόλυση αξιωματικών. Οι Μαμελούκοι δυσκολεύτηκαν να κερδίσουν την κεντρική υποστήριξη των τοπικών φυλών Βεδουίνων, οι οποίες ήταν σύμμαχοι τού αλ-Νασίρ Αχμάντ. 

Το καλοκαίρι τού 1344 ο Μπαλίγκ, του οποίου οι υποστηρικτές και οι συγγενείς χρησίμευαν ως πηγή υποστήριξης τού Αχμάντ, αυτομόλησε στον στρατό τού σουλτάνου.  Οι εντόπιοι αποστάτες ενημέρωσαν τούς πολιορκητές Μαμελούκους για την ευπάθεια στην άμυνα τού αλ-Καράκ.Drory 2006, pp.  28–29. Με αυτή την πληροφορία, στις 4 Ιουλίου, οι Μαμελούκοι, υπό την διοίκηση τού εμίρη Σαντζάρ αλ-Τζαουλί,  εισήλθαν στο φρούριο, και συνέλαβαν τον αλ-Νασίρ Αχμάντ ο οποίος είχε τραυματιστεί, και αντιμετωπίστηκε με σεβασμό από τούς απαγωγείς του. Εξακολουθώντας να υποψιάζεται τούς Αιγύπτιους απαγωγείς του, αρνήθηκε να φάει γεύματα που τού παρείχαν, συμφωνώντας μόνο να φάει φαγητό, που διαχειρίζονταν οι αντάρτες τού αλ-Καράκ. Στάλθηκε στο Κάιρο, όπου ο αλ-Σαλίχ Ισμαήλ διέταξε κρυφά να αποκεφαλιστεί από έναν μισθοφόρο στις 16 Ιουλίου. Το κεφάλι τού αλ-Νασίρ Αχμάντ μεταφέρθηκε στην Ακρόπολη τού Καΐρου, όπου εκτέθηκε.   Το σώμα του τάφηκε στους πρόποδες τού φρουρίου αλ-Καράκ. 

 Υστεροφημία 
Η τετράμηνη βασιλεία τού Αλ-Νασίρ Αχμάντ κρίθηκε απογοητευτική από τούς ιστορικούς τής εποχής των Μαμελούκων. Ο Ιμπν Ιγιάς έγραψε, ότι οι προσδοκίες ότι ο αλ-Νασίρ Αχμάντ θα ήταν ένα «νικηφόρο λιοντάρι» κατά την άνοδό του στο σουλτανάτο, κατέληξαν στο να λάβει την ονομασία τού «τρελού δασκάλου»,  ενώ ο Ιμπν Χατζάρ αλ-Ασκαλανί έγραψε, ότι ήταν «πραγματικά ένας τρομερός διοικητής, ηδονιστής και μέθυσος».  Ο Ιμπν Ταγκριμπιρντί υποστήριξε, ότι ο αλ-Νασίρ Αχμάντ ήταν απερίσκεπτος, επιπόλαιος και ο χειρότερος από τούς γιους τού αλ-Νασίρ Μουχαμάντ. Ο Αλ-Μακριζί επανέλαβε την υποτιθέμενη προειδοποίηση τού αλ-Νασίρ Μουχαμάντ ότι ο αλ-Νασίρ Αχμάντ δεν πρέπει ποτέ «να εισέλθει στην Αίγυπτο... διότι θα αποτελέσει έδαφος για την καταστροφή τής μοναρχίας».Drory 2006, p.  29

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 

Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιορδανία
Κατηγορία:Μαμελούκοι