Γουλιέλμος Γκρέυ, 13ος βαρόνος Γκρέυ του Γουίλτον

Ο Γουλιέλμος Γκρέυ, 13ος βαρόνος Γκρέυ του Γουίλτον, Ιππότης της Περικνημίδος, αγγλ.: William Grey, 13th Baron Grey de Wilton, KG (1508/1509 – 14 Δεκεμβρίου 1562 ), ήταν Άγγλος βαρόνος και στρατιωτικός διοικητής, που υπηρέτησε στη Γαλλία τις δεκαετίες του 1540 και του 1550, καθώς και στους Σκωτικούς Πολέμους της δεκαετίας του 1540.

 Πρώιμη ζωή 
Ο Γκρέι ήταν ο 13ος βαρόνος Γκρέυ του Γουίλτον, 4ος γιος του Εδμόνδου Γκρέυ 9ου βαρόνου Γκρέυ ντε Γουίλτον (απεβ/ 1511) και της Φλόρενς Χέιστινγκς, μεγαλύτερης κόρης του σερ Ραλφ Χέιστινγκς .   Κλήθηκε για πρώτη φορά στο κοινοβούλιο στις 3 Νοεμβρίου 1529 από τον βασιλιά Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας.

 Υπηρεσία στη Γαλλία, 1544–1547 

 Στρατιωτική θητεία στη Σκωτία 
αριστερά|μικρογραφία|Ο Γκρέυ στο Pinkie Cleugh

 «Η ώρα της αναταραχής» 
Υπήρξαν αναταραχές σε όλη την Αγγλία κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1549, μία περίοδος που έγινε γνωστή ως «η εποχή των αναταραχών». Τον Ιούλιο του 1549 ο Γκρέυ στάλθηκε επικεφαλής 500 ιππέων και πεζών στο Όξφορντσιρ, όπου αμέσως αποκατέστησε την τάξη, αν και όχι χωρίς να χρησιμοποιήσει σημαντική αυστηρότητα εναντίον των ιερέων, που είχαν υποκινήσει τις αναταραχές. Στη συνέχεια βάδισε στη Δυτική Χώρα, και αφού ενώθηκε με τον κόμη του Μπέντφορντ, προσέφερε σημαντική υπηρεσία στην ειρήνευση του Ντέβον και της Κορνουάλης κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Βιβλίου Προσευχών. 

 Πολιτική κατά τη διάρκεια της διαδοχής 
Το 1551 ο Γκρέυ κρατήθηκε στον Πύργο ως ένας από τους οπαδούς του Σόμερσετ, ο οποίος ήταν ο λόρδος Προστάτης του Εδουάρδου ΣΤ΄ κατά την ανηλικότητά του. Μετά την εκτέλεση του Προστάτη, ο Γκρέυ αφέθηκε ελεύθερος. Αφού ανέκτησε τη βασιλική εύνοια, ο Γκρέυ διορίστηκε κυβερνήτης του κάστρου του Γκινς στο Παλ του Καλαί. Μετά το τέλος του Εδουάρδου ΣΤ΄, ο Γκρέυ ενώθηκε με τον δούκα του Νορθάμπερλαντ στην αποτυχημένη προσπάθειά του να τοποθετήσει τη λαίδη Τζέιν Γκρέυ στο θρόνο. Το κίνημα υπέρ της λαίδης Τζέιν κατέρρευσε, και στις 21 και 22 Ιουλίου 1553 ο Γκρέυ, και άλλα άτομα που είχαν εκτεθεί σε συμβιβασμούς, έλαβαν χάρη. Παρ' όλα αυτά, ψηφίστηκε πράξη άρνησης αποζημίωσης εναντίον τους.

 Υπηρεσία στη Γαλλία, 1553–1558 
δεξιά|μικρογραφία|Η πολιορκία του Καλαί από τον François-Édouard Picot, 1838.

 Φύλακας των Σκωτικών Συνόρων 

 Απόσυρση και το τέλος 
Τον Δεκέμβριο του 1560 ο Γκρέυ φιλοξένησε Σκώτους πρέσβεις στο Μπέργουικ, και πραγματοποίησε στον κόμη του Μόρτον μία προσωπική ξενάγηση στις τελευταίες οχυρώσεις. Ο Γκρέυ αποσύρθηκε από την ενεργό διοίκηση το 1561, και έφυγε από το Μπέργουικ για τον νότο. Απεβίωσε στο Τσέσαντ, κοντά στο Γουόλθαμ στο Χερτφορντσιρ, στις 14 Δεκεμβρίου 1562, στο σπίτι της κόρης και του γαμπρού του, Ερρίκου Ντένυ (γιος του σερ Αντώνιου Ντένυ), και τάφηκε στην ενοριακή εκκλησία εκεί, κοντά στην τράπεζα της Θείας Κοινωνίας.

 Οικογένεια 
Γύρω στο 1535 ο Γκρέυ νυμφεύτηκε τη λαίδη Μαρία Σόμερσετ του Γούστερ,  κόρη του Καρόλου Σόμερσετ 1ου κόμη του Γούστερ και της 2ης συζύγου του, Ελισάβετ Γουέστ.  Απέκτησαν τρία παιδιά:
 Αρθούρος, 14ος βαρόνος Γκρέυ του Γουίλτον (1536–1593). Νυμφεύτηκε, πρώτα την Δωροθέα λα Ζους, νόθη κόρη του Ριχάρδου λα Ζους, 9ου βαρόνου Ζους του Χάρινγκγουορθ. Νυμφεύτηκε για 2η φορά, την Ιωάννα Μόρισον, κόρη του σερ Ριχάρδου Μόρισον, και χήρα του Εδουάρδου Ράσελ. 
 Ονόρα (1540 - 28 Αυγούστου 1569), παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ντένυ, κοσμήτορα (dean) του Τσέστερ (απεβ. 24 Μαρτίου 1574), γιο του σερ Αντώνιου Ντένυ. Ο γιος τους ήταν ο:
 Εδουάρδος Ντένυ 1ος κόμης του Νόριτς. 
 Γουλιέλμος, νυμφεύτηκε τη Ρεβέκκα Σω, κόρη του Ριχάρδου Σω και της Ελισάβετ Κάβεντις, η οποία με τη σειρά της ήταν ανιψιά του Καρόλου Μπράντον 1ου δούκα του Σάφολκ, και εξαδέλφη της λαίδης Τζέιν Γκρέυ. Απέκτησαν έναν γιο, που ονομαζόταν:
 Ριχάρδος Γκρέυ.

 Σημειώσεις 

 Βιβλιογραφία 



  3 volumes



Κατηγορία:Οικογένεια Γκρέυ