Ιμπραχίμ ιμπν Σαλίχ

Ο Ιμπραχίμ ιμπν Σαλίχ ιμπν Αλί αλ-Χασιμί , αραβ.: إبراهيم بن صالح بن علي الهاشمي (απεβ. το 792) ήταν μέλος τής Δυναστείας των Αββασιδών (Μπανού αλ-Αμπάς), που υπηρέτησε ως κυβερνήτης διαφόρων επαρχιών στη Συρία και την Αίγυπτο στα τέλη του όγδοου αιώνα.

 Σταδιοδρομία 
Ο Ιμπραχίμ ήταν γιος τού Σαλίχ ιμπν Αλί, στρατιωτικού διοικητή που συμμετείχε στην κατάκτηση τής Συρίας και τής Αιγύπτου κατά τη διάρκεια τής Αββασιδικής Επανάστασης, και αργότερα έγινε κυβερνήτης και των δύο περιοχών. On Salih ibn Ali, see . Ως μέλος τού Οίκου των Αββασιδών, ήταν εξάδελφος των δύο πρώτων Αββασιδών χαλιφών αλ-Σαφάχ (βασ. 750–754 ) και αλ-Μανσούρ (βασ. 754–775 ), και ήταν επιπλέον γαμπρός τού 3ου χαλίφη αλ-Μαχντί (βασ. 775–785 ) λόγω τού γάμου του με την κόρη τού τελευταίου, Αμπασά. ; ; .

Το 781 ο Ιμπραχίμ διορίστηκε από τον αλ-Μαχντί κυβερνήτης τής Αιγύπτου, με δικαιοδοσία τόσο για τις στρατιωτικές, όσο και για τις οικονομικές υποθέσεις εντός τής επαρχίας. Κατά τη διάρκεια τής διοίκησής του, κάποιος Ντιγιάχ ιμπν Μουσάμπ, απόγονος του Ομεϋάδη Αμπντ αλ-Αζίζ ιμπν Μαρουάν, ξεκίνησε μία εξέγερση κατά των φόρων στην Άνω Αίγυπτο, και αυτοανακηρύχθηκε χαλίφης. Ο Ιμπραχίμ προφανώς δεν είχε ενθουσιώδη αντίδραση στην υπόθεση, και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, μεγάλο μέρος τής Άνω Αιγύπτου είχε περιέλθει στον έλεγχο του Ντιγιάχ. Ως αποτέλεσμα της αποτυχίας του να καταπνίξει τον επαναστάτη, ο εξοργισμένος αλ-Μαχντί τον απομάκρυνε από το αξίωμά του το 784, και οι βοηθοί του αναγκάστηκαν να δώσουν πρόστιμο 300.000 δηναρίων στον διάδοχό του Μουσά ιμπν Μουσάμπ αλ-Χαθαμί, πριν προλάβει να επιστρέψει στη Βαγδάτη. ; ; ; .

Κατά τη δεκαετία τού 780, ο Ιμπραχίμ κατείχε αρκετές κυβερνητικές θέσεις στην παλαιά βάση εξουσίας τού πατέρα του στη Συρία. Ήδη από το 780, αναφέρεται ως κυβερνήτης τής Παλαιστίνης, ; . και μέχρι το τέλος τής βασιλείας τού αλ-Μαχντί, ήταν υπεύθυνος για τις περιοχές τής Δαμασκού και τής Ιορδανίας. Υπό τον αλ-Χαντί (βασ. 785–786 ), διατηρήθηκε σε αυτές τις θέσεις, και του παραχωρήθηκαν επιπλέον η Κύπρος και η Τζαζίρα. Μετά την άνοδο στον θρόνο τού Χαρούν αλ-Ρασίντ, έχασε τα αξιώματά του, αλλά το 788, αποκαταστάθηκε στη διακυβέρνηαη τής Δαμασκού. ; .

Κατά τη διάρκεια τής μεταγενέστερης θητείας του στη Δαμασκό, ο Ιμπραχίμ αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει μία βίαιη σύγκρουση, που είχε ξεκινήσει μεταξύ των φυλών Καϊς και Γιαμάν τής περιοχής. Τελικά κατάφερε να διαπραγματευτεί μία εκεχειρία μεταξύ των δύο παρατάξεων το 791, μετά την οποία ηγήθηκε μίας αντιπροσωπείας Σύριων ashraf, για να συναντήσει τον χαλίφη στο Ιράκ. Παρά τις προσπάθειές του, ωστόσο, η παύση των εχθροπραξιών αποδείχθηκε βραχύβια, καθώς η εξέγερση τού Αμπού αλ-Χαϊντάμ ξεκίνησε λίγο μετά την αναχώρησή του από την επαρχία. ; .

Ο Ιμπραχίμ απεβίωσε το 792, λίγο αφότου διορίστηκε κυβερνήτης τής Αιγύπτου για δεύτερη φορά. ; ; .

 Σημειώσεις 

 Αναφορές 

 Gil, Moshe (1997) [1983]. A History of Palestine, 634–1099. Translated by Ethel Broido. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-59984-9.
 Grohmann, Adolph & Kennedy, Hugh (1995). "Ṣāliḥ b. ʿAlī". In Bosworth, C. E.; van Donzel, E.; Heinrichs, W. P. & Lecomte, G. (eds.). The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume VIII: Ned–Sam. Leiden: E. J. Brill. p. 985. ISBN 978-90-04-09834-3.



 Kennedy, Hugh, ed. (1990). The History of al-Ṭabarī, Volume XXIX: Al-Mansūr and al-Mahdī, A.D. 763–786/A.H. 146–169. SUNY Series in Near Eastern Studies. Albany, New York: State University of New York Press. ISBN 978-0-7914-0142-2.
 Kennedy, Hugh (1998). "Egypt as a Province in the Islamic Caliphate, 641-868". In Petry, Carl F. (ed.). The Cambridge History of Egypt, Volume 1: Islamic Egypt, 640–1517. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 62–85. ISBN 0-521-47137-0.  

 Al-Kindi, Muhammad ibn Yusuf (1912). Guest, Rhuvon (ed.). The Governors and Judges of Egypt (in Arabic). Leyden and London: E. J. Brill.

Κατηγορία:Αββασίδες κυβερνήτες