Ριχάρδος Πάλμερ (επίσκοπος)

Ο Ριχάρδος Πάλμερ (π. 1130 – απεβ. στις 7 Αυγούστου 1195), Άγγλος, ήταν επίσκοπος των Συρακουσών από το 1169 και αρχιεπίσκοπος τής Μεσσήνης από το 1182. Ο Πάλμερ έγινε για πρώτη φορά γνωστός το 1160, ως ένας από την τριανδρία των μεγιστάνων, πού αντικατέστησαν τον δολοφονημένο αμιράλη Μάγιο τού Μπάρι. Ήταν «άνθρωπος με μεγάλη μόρφωση και ευγλωττία», σύμφωνα με τον Ούγο Φαλκάνδο.

 Επίσκοπος των Συρακουσών 
Μετά το τέλος τού επισκόπου Ρινάλντο ντε Λούζιο το 1154, ο Πάλμερ εξελέγη επίσκοπος των Συρακουσών, αλλά δεν χειροτονήθηκε μέχρι το 1169. Το Σάββατο 11 Μαρτίου 1161 ενώθηκε με τρεις άλλους μεγάλους κληρικούς τού βασιλείου —τον Ρωμουάλδο αρχιεπίσκοπο τού Σαλέρνο, τον Ροβέρτο αρχιεπίσκοπο τής Μεσσήνης και τον Τριστάνο επίσκοπο τής Ματσάρα— για να υποκινήσουν τον λαό τού Παλέρμο να εξεγερθεί εναντίον των επαναστατών με επικεφαλής τον Ματθαίο Μπονέλο, και να απελευθερώσει τη βασιλική οικογένεια.

Το 1162 ο Συλβέστρος τού Μαρσίκο απεβίωσε και ο Ερρίκος Αρίστιππος ατιμάστηκε, έτσι ο Πάλμερ ήταν το μόνο μέλος τής αρχικής τριανδρίας, που είχε απομείνει στην εξουσία. Οι αντικαταστάτες, ο Ματθαίος τού Αγιέλο και ο Πέτρος ο καΐδης, παρέμειναν στην εξουσία μέχρι το τέλος τού βασιλιά Γουλιέλμου Α΄ το 1166. Έγιναν αυτόματα οι κύριοι σύμβουλοι τής αντιβασιλείας, τής βασιλομήτορος Μαργαρίτας τής Ναβάρρας. Ωστόσο η Μαργαρίτα δεν εμπιστευόταν τον Πάλμερ και τον Ματθαίο, και διόρισε τον καΐδη επάνω από αυτούς, γεγονός που τους δυσαρέστησε σε μεγάλο βαθμό. Ο Πάλμερ ενώθηκε με τον Γιλβέρτο κόμη τής Γκραβίνα, εξάδελφο τής βασίλισσας, σε ανοιχτή αντίθεση με τον ευνούχο Πέτρο.

 Σύγκρουση για την επισκοπή τής Μεσσήνης, πολιτική διαμάχη με τον Τόμας Μπέκετ 
Εκείνη την εποχή, ο Πάλμερ ήταν υποψήφιος για την κενή αρχιεπισκοπή τού Παλέρμο, όπως και οι συνάδελφοί του επίσκοποι: ο Τριστάνος τής Μαζάρα, ο Ρογήρος αρχιεπίσκοπος τού Ρέτζιο, και ο Τζεντίλε επίσκοπος τού Αγκριτζέντο. Ωστόσο, η Μαργαρίτα εξόργισε περαιτέρω την Αυλή, εξασφαλίζοντας την χειροτονία τού Στεφάνου τού Πέρς, τού δικού της εξαδέλφου, ως αρχιεπισκόπου (1167). Από όλους τους εκκλησιαστικούς διεκδικητές, ο Πάλμερ εξοργίστηκε περισσότερο. Ωστόσο το επόμενο έτος (1168) μία εξέγερση με επικεφαλής τον Ερρίκο κόμη τού Μοντεσκαγιόζο, αδελφό τής βασίλισσας, ανέτρεψε τον νέο αρχιεπίσκοπο, και τον ανάγκασε να τραπεί σε φυγή. Ο Πάλμερ ήταν εγγυητής τής ασφάλειας τού απερχόμενου Στεφάνου.

Με την αποχώρηση τού Στεφάνου συγκροτήθηκε ένα συμβούλιο, για να βοηθήσει τη Μαργαρίτα. Σε αυτό συμμετείχαν όχι μόνο ο Πάλμερ, αλλά και ο Ρομουάλδος τού Σαλέρνο, ο Τζεντίλε τού Ακράγαντα, ο Ιωάννης, επίσκοπος τής Μάλτας, ο Ματθαίος τού Αγιέλο, ο νέος καΐδης Ριχάρδος, ο Ερρίκος τού Μοντεσκαλιόζο, οι κόμητες Ριχάρδος τού Μολίζε και Ρογήρος τού Τζεράτσι, και ο Βάλτερ τού Μιλ, ένας Άγγλος συμπατριώτης του, που τελικά θα ανελάμβανε την έδρα τού Παλέρμου, την οποία τόσο επιζητούσε ο Πάλμερ. Ο Πάλμερ είχε αντιταχθεί στον Στέφανο, και αντιτάχθηκε και στον Βάλτερ. Συμφώνησε με τη βασίλισσα, όχι γραπτώς στον πάπα Αλέξανδρο Γ΄, αλλά στον Τόμας Μπέκετ, ο οποίος απάντησε:

 Υπάρχει ένα άλλο αίτημα, το οποίο θα ψιθυρίσω στο αυτί σας, και το οποίο ελπίζω να μου κάνετε δεκτό· και αυτό είναι ότι θα κάνετε ό,τι μπορείτε με τον βασιλιά [Γουλιέλμο Β΄] και τη βασίλισσα, για να επιτύχετε την ανάκληση στη Σικελία αυτού τού ευγενή άνδρα, τού Στέφανου, εκλεγμένου τού Παλέρμο· για λόγους που προς το παρόν θα παραμείνουν ανώνυμοι, και επίσης επειδή κάνοντας αυτό θα κερδίσετε τη διαρκή ευγνωμοσύνη τού βασιλιά τής Γαλλίας και ολόκληρου τού βασιλείου του.

Προφανώς, ο Μπέκετ δεν γνώριζε τη βαθιά αντιπάθεια τού Πάλμερ για τον Στέφανο. Ωστόσο, ο Πάλμερ επρόκειτο να αποξενωθεί από τον Μπέκετ στο εγγύς μέλλον. Το 1170 ο Πάλμερ και ο Ρόμπερτ τού Λοριτέλο πήγαν να συζητήσουν για τον γάμο τού νεαρού βασιλιά με την Ιωάννα, κόρη του Ερρίκου Β΄ τής Αγγλίας. Σύμφωνα με τον Μπέκετ, ο οποίος τότε βρισκόταν σε διαμάχη με τον Ερρίκο Β΄ (έριδα που σύντομα τον σκότωσε), ο Πάλμερ δελεάστηκε στο πλευρό τού βασιλιά από μία προσφορά τής επισκοπής τού Λίνκολν. Ωστόσο, ο Πάλμερ είχε πρόσφατα χειροτονηθεί από τον ίδιο τον πάπα με το πάλλιον και είχε αναβαθμιστεί σε μητροπολιτικό αξίωμα: μία προσφορά τού Λίνκολν στην Αγγλία, πιθανότατα δεν θα τον είχε κατακτήσει. Μετά την επικύρωση τού αρραβώνα, ο Πάλμερ και ο Αλφάνο αρχιεπίσκοπος τής Κάπουα, ταξίδεψαν στο Σαιν Ζιλ, για να υποδεχτούν την Ιωάννα και να τη συνοδεύσουν στη Σικελία (1176).

 Αρχιεπίσκοπος Μεσσήνης και το τέλος 
Το 1182 ο Πάλμερ μετατέθηκε στην επισκοπή τής Μεσσήνης. Το 1190 ήταν μέλος μίας αντιπροσωπείας, μαζί με τους αρχιεπισκόπους τού Μονρεάλε και τού Ρέτζιο, τον Μαργαρίτη τού Μπρίντιζι, και τον στρατηγό τής Μεσσήνης, Ζορντάν ντυ Πεν, οι οποίοι απέτυχαν στις διαπραγματεύσεις με τον Ριχάρδο Α΄ τον Λεοντόκαρδο. Ο Πάλμερ απεβίωσε λίγο αργότερα.

Ο Πάλμερ προσπάθησε, αλλά δεν μπόρεσε να πείσει τον Πέτρο τού Μπλουά να επιστρέψει στη Σικελία. Ο Πάλμερ ήταν υπεύθυνος για το γυαλί και τα ψηφιδωτά τού Καθεδρικού Ναού των Συρακουσών. Ο τάφος του σώζεται στον Καθεδρικό Ναό τής Μεσσήνης, σχεδόν άθικτος.

 Πηγές 
 Herbermann, Charles, ed. (1913). "Archdiocese of Syracuse". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
 Norwich, John Julius. The Kingdom in the Sun 1130-1194. Longman: London, 1970.
 Hugo Falcandus. History of the Tyrants of Sicily at Patrologia Latina.

Κατηγορία:Αγγλονορμανδοί