Ετιέν Βασερό

Ο Ετιέν Βασερό (, 29 Ιουλίου 1809 – 28 Ιουλίου 1897) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και πολιτικός.

 Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε σε αγροτική οικογένεια στο χωριό Τορσεναί, κοντά στην κωμόπολη Λανγκρ του Νομού Ωτ-Μαρν. Το 1836 αναγορεύθηκε διδάκτορας της φιλοσοφίας στην École normale supérieure και το 1839 διαδέχθηκε τον σημαντικό φιλόσοφο Βικτόρ Κουζέν ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Το πρώτο και γνωστότερο έργο του ήταν η τρίτομη Κριτική ιστορία της Αλεξανδρινής Σχολής (Histoire critique de l'école d'Alexandrie, 1846-1851). Το έργο αυτό έγινε αφορμή να του ασκηθεί έντονη πολεμική από μέρους του κλήρου, με αποτέλεσμα να τεθεί σε διαθεσιμότητα το 1851. Λίγο αργότερα (1852) αρνήθηκε να δώσει όρκο πίστεως στη νέα αυτοκρατορική κυβέρνηση, οπότε απολύθηκε. Από τότε άρχισε και η πολιτική δράση του. Το 1855 δημοσίευσε σειρά άρθρων σε εφημερίδα, στα οποία διετράνωνε τις δημοκρατικές πεποιθήσεις του. Το 1859 κυκλοφόρησε το έργο του Η δημοκρατία (La Démocratie), που πλέον οδήγησε στην πολιτική του δίωξη και φυλάκιση.

Παρά την αντίδραση που συνάντησε, στις 7 Μαρτίου 1868 ο Βασερό εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών. Με την πτώση του αυτοκρατορικού καθεστώτος της Γαλλίας, εισήλθε στην ενεργό πολιτική: ήταν επικεφαλής ενός δημοτικού διαμερίσματος των Παρισίων κατά την πολιορκία της πόλεως από τους Γερμανούς και το 1871 εκλέχθηκε βουλευτής στην Εθνοσυνέλευση, όπου ακολούθησε μια μετριοπαθή φιλελεύθερη γραμμή. Το 1873 πλησίασε προς τους Συντηρητικούς και δεν μπόρεσε να επανεκλεγεί ποτέ πια, αν και συνέχισε να εκφράζει πάντοτε τις ιδέες του με σθένος δια του τύπου.

Παρά το ότι τις δεκαετίες του 1850 και του 1860 είχε αθεϊστικές απόψεις, αργότερα μεταμελήθηκε εξαιτίας της αναπτύξεως του αθεϊστικού αντικληρικαλισμού και επέστρεψε στον Χριστιανισμό, με αποτέλεσμα να έχει θρησκευτική ρωμαιοκαθολική κηδεία όταν απεβίωσε.

 Εγγονοί του Ετιέν ήταν οι πρωταθλητές Γαλλίας στο τένις αδελφοί Βασερό, ο Αντρέ και ο Μαρσέλ.Οικογενειακό δένδρο του Ετιέν Βασερό

 Η φιλοσοφία του 
Ο Βασερό ήταν άνδρας με «χαρακτήρα» και σταθερά προσηλωμένος στις αρχές του. Η φιλοσοφική του αξία έγκειται κυρίως στο γεγονός ότι ηγήθηκε της προσπάθειας να αναζωογονηθεί η γαλλική φιλοσοφία με τις νέες γερμανικές ιδέες, στις οποίες είχε «μυηθεί» από τον Βικτόρ Κουζέν. Είχε την άποψη ότι η μεταφυσική βασιζόταν στην ψυχολογία. Από την άλλη πίστευε στην ενότητα και την ελευθερία της ψυχής, όσο και στην απόλυτη υποχρέωση του ηθικού νόμου. Στο θέμα της θρησκείας, που αποτελούσε το μείζον ενδιαφέρον του, είχε επηρεασθεί πολύ από τον Έγελο και εμφανίζεται κάπως σαν ένας αμφιβάλλων που θέλει να πιστέψει. Βλέπει άλυτες αντιφάσεις σε κάθε τρόπο αντιλήψεως της υπάρξεως του Θεού, και όμως συνηγορεί υπέρ της θρησκευτικής πίστεως, έστω και αν το υπέρτατο Ον έχει μόνο μια αφηρημένη ή φανταστική ύπαρξη.

Παραπομπές

Πηγές
 Το λήμμα «Βασερό Στέφανος» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σσ. 23-24

Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Βουλευτές Παρισιού