Κρίστιαν Κραχτ

Ο Κρίστιαν Κραχτ () (γεννημένος στις 29 Δεκεμβρίου 1966) είναι Ελβετός συγγραφέας, δημοσιογράφος και σεναριογράφος. Γράφει στα γερμανικά και στα έργα του ασχολείται με τη σύγχρονη καταναλωτική κουλτούρα, την παρακμή της αστικής κοινωνίας της μεταπολεμικής περιόδου και τις κρίσεις ατομικής ταυτότητας. 

Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες και έχουν διασκευαστεί για το θέατρο και τον κινηματογράφο. 

 Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Κρίστιαν Κραχτ γεννήθηκε το 1966 στο Σάανεν στο καντόνι της Βέρνης. Ο πατέρας του, επίσης Κρίστιαν Κραχτ, ήταν διευθυντής του εκδοτικού ομίλου Axel Springer SE κατά τη δεκαετία του 1960. Πέρασε τα νεανικά του χρόνια στην Ελβετία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και τη νότια Γαλλία. Φοίτησε σε ιδιωτικά οικοτροφεία, μεταξύ των οποίων στη Βάδη-Βυρτεμβέργη της Γερμανίας, στο Οντάριο του Καναδά. Σπούδασε κινηματογράφο και λογοτεχνία για ένα χρόνο στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και στη συνέχεια στο Κολλέγιο Σάρα Λόρενς στο Μπρόνξβιλ της Νέας Υόρκης, από όπου αποφοίτησε το 1989.

 Δημοσιογραφική καριέρα 
Ο Κραχτ εργάστηκε ως δημοσιογράφος για διάφορα περιοδικά και εφημερίδες στη Γερμανία. Έγραφε κριτικές για μουσικά άλμπουμ, κόμικς και λογοτεχνικά έργα, άρθρα για τον έρωτα, τη μόδα και τα ναρκωτικά, καθώς και πολιτικά και ταξιδιωτικά άρθρα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, έζησε και εργάστηκε στο Νέο Δελχί ως ανταποκριτής του εβδομαδιαίου περιοδικού Der Spiegel. Στη συνέχεια, εγκαταστάθηκε στη Μπανγκόκ, από όπου ταξίδεψε σε διάφορες άλλες χώρες, ιδιαίτερα στην Ασία και την Αφρική (Ιράν, Αφγανιστάν, Θιβέτ, Σρι Λάνκα, Μογγολία, Βόρεια Κορέα, Σομαλία, Τανζανία, Μοζαμβίκη), αλλά και στη Λατινική Αμερική (Βενεζουέλα). Έγραφε ταξιδιωτικά χρονογραφήματα, που δημοσιεύονταν στην εφημερίδα Welt am Sonntag, και το 2000 τα συγκέντρωσε στο βιβλίο Το κίτρινο μολύβι.  Τον Νοέμβριο του 2006, ο Κραχτ ήταν τακτικός αρθρογράφος στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung. Η δεκαπενθήμερη στήλη του, η οποία αρχικά είχε τον τίτλο Γράμμα από... , αργότερα άλλαξε σε Γράμμα από το Παρελθόν. 

 Προσωπική ζωή 
Ο Κραχτ είναι παντρεμένος με τη Γερμανίδα σκηνοθέτιδα Φράουκε Φινστερβάλντερ, με την οποία απέκτησαν μια κόρη το 2009. Ζουν στη Ζυρίχη.

 Λογοτεχνικό έργο 
Ο Κραχτ προκαλεί μέσω της ειρωνείας και μιας επιδεικτικής υπεράσπισης της ελαφρότητας και του επιφανειακού. Οι πρωταγωνιστές της μυθοπλασίας του ξεκινούν ταξίδια που τους οδηγούν στην αναζήτηση μιας φευγαλέας στιγμής, μιας ουτοπικής εμπειρίας ή πνευματικής φώτισης, που συχνά βρίσκεται σε ένα διαφορετικό έθνος ή πολιτισμό. Τα ταξίδια τους συνήθως, αλλά όχι πάντα, καταλήγουν σε απογοήτευση, αποτυχία ή ακόμη και στον θάνατο. Τα έργα του συχνά κινούνται μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικών ιστορικών στοιχείων. 

Το 1995, δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα, Faserland, που θεωρείται πρωτοπόρο της γερμανικής ποπ λογοτεχνίας, η οποία γνώρισε μια αναγέννηση στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Σ' αυτό, ο αφηγητής παρατηρεί σκηνές των πάρτι και των ναρκωτικών της σύγχρονης Γερμανίας και εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για τον τρόπο ζωής του και την υπαρξιακή του ανία. 

Το σκηνικό του δεύτερου μυθιστορήματος του, 1979, με το οποίο έλαβε διεθνή αναγνώριση, είναι το Ιράν με φόντο την ιρανική επανάσταση του Αγιατολάχ Χομεϊνί και αφηγείται την ιστορία ενός απολιτικού ομοφυλόφιλου που εμπλέκεται στις πολιτικές αναταραχές. 

Το μυθιστόρημα του 2008, Θα είμαι εδώ στη λιακάδα και στη σκιά, περιγράφει μια φανταστική, εναλλακτική πορεία της παγκόσμιας ιστορίας μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στην οποία ο Λένιν δεν επέστρεψε ποτέ στη Ρωσία από την Ελβετία, αλλά αντίθετα ίδρυσε μια Ελβετική Σοβιετική Δημοκρατία - ένα κομμουνιστικό κράτος που βρίσκεται σε συνεχή πόλεμο, μεταξύ άλλων, με ένα μεγάλο μέρος της υπόλοιπης Ευρώπης. Είναι μια δυστοπία, μια ιστορία για τους έσχατους καιρούς του πολιτισμού. Έμπνευση για το βιβλίο ήταν Ο Άνθρωπος στο Ψηλό Κάστρο του Φίλιπ Κ. Ντικ, στο οποίο ο Κραχτ κάνει αρκετές αναφορές.

Το μυθιστόρημά του Imperium, που εκδόθηκε το 2012, έλαβε θετικές κριτικές αλλά πυροδότησε διαμάχη σχετικά με τις πολιτικές απόψεις του συγγραφέα. Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας, αφηγείται την τραγικοκωμική ιστορία του Γερμανού Άουγκουστ Ένγκελχαρντ, ο οποίος το 1903 εγκαταστάθηκε στην τότε γερμανική αποικία της Γερμανικής Νέας Γουινέας όπου ίδρυσε το θρησκευτικό «Τάγμα του Ήλιου». Ο ιεραπόστολος, φανατικός χορτοφάγος και υποστηρικτής ενός εναλλακτικού τρόπου ζωής λάτρευε την καρύδα ως θεϊκό φρούτο και την ανακήρυξε ως την μοναδική τροφή για την ανθρωπότητα. Ωστόσο, σταδιακά γίνεται κανίβαλος και από σωτήρας κόσμου μετατρέπεται σε αντισημίτη.

Ακολούθησε το μυθιστόρημα Οι νεκροί το 2016. Αφηγείται την ιστορία, μέσα από έναν συνδυασμό μυθοπλασίας και ιστορικών στοιχείων, της συνεργασίας μιας γερμανικής και μιας ιαπωνικής κινηματογραφικής εταιρείας στις αρχές της δεκαετίας του 1930, κατά τη διάρκεια της μετάβασης μεταξύ της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και του ναζιστικού καθεστώτος, με σκοπό να αντιμετωπίσουν την επιρροή των αμερικανικών ταινιών με τη δική τους συμπαραγωγή.

Στο μυθιστόρημά του Eurotrash (2021), ένας ανώνυμος αφηγητής εμβαθύνει στην εσωτερική του ζωή και στην αβυσσαλέα ιστορία της οικογένειάς του, η οποία είναι συνυφασμένη με τραγικό και κωμικό τρόπο με την ιστορία της χώρας του. Το μυθιστόρημα ήταν υποψήφιο για το Ελβετικό Βραβείο Βιβλίου 2021. Έξι ημέρες μετά την ανακοίνωση, ο Κραχτ απέσυρε την υποψηφιότητά του. Εξήγησε ότι, έχοντας ήδη κερδίσει ένα βραβείο το 2016, ήθελε να δώσει στους άλλους υποψηφίους μια καλύτερη ευκαιρία και «να μην δώσω περαιτέρω τροφή για τη συζήτηση σχετικά με την προώθηση του έργου μου, όπως μερικές φορές διεξάγεται σε ορισμένα ελβετικά μέσα ενημέρωσης». 

Το 2025 εξέδωσε το μυθιστόρημα Αέρας. Αφηγείται την ιστορία ενός διακοσμητή εσωτερικών χώρων που εξαφανίζεται μυστηριωδώς και στη συνέχεια ξεκινά περιπέτειες σε έναν φανταστικό κόσμο που εξελίσσονται σε ένα υπαρξιακό ταξίδι σε έναν άχρονο και άτοπο παράλληλο κόσμο. 

Ο Κραχτ έχει λάβει πλήθος βραβείων, μεταξύ των οποίων το βραβείο Axel Springer το 1992, το βραβείο λογοτεχνίας Βίλχελμ Ράαμπε το 2012 και το βραβείο λογοτεχνίας Χέρμαν Έσε το 2016. 

 Έργα 

 1995: Faserland, μυθιστόρημα
 1998: Ferien für immer (Διακοπές για πάντα – με τον Έκχαρτ Νίκελl), ταξιδιωτικά κείμενα
 1999: Mesopotamia. Ein Avant-Pop-Reader (as publisher, anthology), 1999
 1999: Tristesse Royale (με τους Joachim Bessing, Eckhart Nickel, Alexander von Schönburg και Benjamin von Stuckrad-Barre)
 2000: Der gelbe Bleistift (Το κίτρινο μολύβι), ταξιδιωτικά κείμενα
 2001: 1979, μυθιστόρημα
 2006: Die totale Erinnerung. Kim Jong Ils Nordkorea (Συνολική μνήμη. Η Βόρεια Κορέα του Κιμ Γιονγκ Ιλ) 
 2007: Metan, μυθιστόρημα με τον Ίνγκο Νίερμαν
 2008: Ich werde hier sein im Sonnenschein und im Schatten (Θα είμαι εδώ στη λιακάδα και στη σκιά), μυθιστόρημα
 2009: Gebrauchsanweisung für Kathmandu und Nepal (Οδηγίες για το Κατμαντού και το Νεπάλ  – με τον Έκχαρτ Νίκελl), ταξιδιωτικά κείμενα
 2012: Imperium (Αυτοκρατορία), μυθιστόρημα
 2013: Finsterworld (Σκοτεινός κόσμος),σενάριο ταινίας 
 2016: Die Toten (Οι νεκροί), μυθιστόρημα
 2021: Eurotrash, μυθιστόρημα
 2025: Air (Αέρας), μυθιστόρημα

 Μεταφράσεις στα ελληνικά 

 Οι νεκροί, μτφ. Βασίλης Τσαλής, εκδ. Παπαδόπουλος, 2017 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Ελβετοί συγγραφείς
Κατηγορία:Ελβετοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Ελβετοί δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Μεταμοντερνισμός