Ντίνο Γκράντι

Ο  Ντίνο Αντόνιο Τζουζέπε Γκράντι (, 1ος Κόμης του Μορντάνο (4 Ιουνίου 1895 – 21 Μαΐου 1988), ήταν Ιταλός φασίστας πολιτικός, υπουργός δικαιοσύνης, υπουργός εξωτερικών και πρόεδρος του Κοινοβουλίου.

 Πρώτα χρόνια 
Γεννημένος στο Μορντάνο, στην επαρχία της Μπολόνια, ο Γκράντι αποφοίτησε από το νομικό και οικονομικό τμήμα του Πανεπιστημίου της Μπολόνια το 1919 (αφού υπηρέτησε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο). Ξεκίνησε την καριέρα του ως δικηγόρος στην Ίμολα. Προσηλωμένος στην πολιτική αριστερά, εντυπωσιάστηκε παρ' όλα αυτά από τον Μπενίτο Μουσολίνι μετά τη συνάντησή τους το 1914 και έγινε ένθερμος υποστηρικτής της εισόδου της Ιταλίας στον Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εντάχθηκε στους Μελανοχίτωνες σε ηλικία 25 ετών και ήταν ένας από τους 35 φασίστες αντιπροσώπους που εξελέγησαν, μαζί με τον Μουσολίνι, τον Μάιο του 1921 στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ο Γκράντι επέζησε από μία ενέδρα αριστερών μαχητών το 1920 και σε μια περίπτωση το στούντιό του καταστράφηκε.

 Πολιτική καριέρα 
αριστερά|μικρογραφία|Ο Ντίνο Γκράντι (αριστερά) με τον Βρετανό Υπουργό Εξωτερικών Τζον Σάιμον το 1932

Μετά την Πορεία προς τη Ρώμη στις 28 Οκτωβρίου 1922, κατά την οποία οι Φασίστες ανέλαβαν την εξουσία στην Ιταλία, ο Γκράντι έγινε μέλος της νέας κυβέρνησης· πρώτα ως υφυπουργός Εσωτερικών (1923), στη συνέχεια ως Υπουργός Εξωτερικών (1929) και στη συνέχεια ως πρέσβης της Ιταλίας στο Ηνωμένο Βασίλειο (1932–1939). Ο Γκράντι ήταν σύμμαχος των πιο ριζοσπαστικών και βίαιων ομάδων φασιστών, περικυκλώνοντας πάντα τον εαυτό του από μέλη των Μελανοχιτώνων. Χρησιμοποίησε τη βάση εξουσίας του για να ασκήσει κριτική στην προσπάθεια του Μουσολίνι να καταλήξει σε ανακωχή με τους αριστερούς και σε κάποιο σημείο θεωρήθηκε ύποπτος ότι προσπάθησε να αντικαταστήσει τους τελευταίους με τον σκεπτικιστή φερόμενο ως πρόδρομο του Μουσολίνι, Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο.

Το 1939, ανακλήθηκε στην Ιταλία αφού επιχείρησε μια συμφωνία μεταξύ της χώρας του και της Βρετανίας για να αποτρέψει την είσοδο της Ιταλίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπό την πίεση του Χίτλερ, ο Μουσολίνι τον απέλυσε από τη θέση του πρέσβη και τον διόρισε Υπουργό Δικαιοσύνης. Ως διπλωμάτης, ο Γκράντι δημιούργησε ένα δίκτυο διασυνδέσεων που μόνο ο γαμπρός του Μουσολίνι, Γκαλεάτσο Τσιάνο, είχε ανταγωνιστεί, και προσπάθησε να το χρησιμοποιήσει για τα δικά του κέρδη. Έτσι, έπεισε τον βασιλιά Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ' να του απονείμει έναν τίτλο το 1937, και κατάφερε να διατηρήσει μια άνετη θέση μέχρι που στάλθηκε από τον Μουσολίνι στο Ελληνικό Μέτωπο μαζί με τους άλλους το 1941. Ως πρεσβευτής του Μουσολίνι στο Λονδίνο, είχε σχέσεις με μερικές από τις πιο επιδραστικές ευγενείς της εποχής, συμπεριλαμβανομένης της Λαίδης Αλεξάνδρας Κέρζον, κόρης του Αντιβασιλέα της Ινδίας, Τζορτζ Κέρζον .

Ο Γκράντι αντιτάχθηκε στους αντισημιτικούς ιταλικούς φυλετικούς νόμους του 1938, και στην είσοδο της χώρας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Απομακρύνθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο τον Φεβρουάριο του 1943 λόγω της αυξανόμενης κριτικής του στην πολεμική προσπάθεια.

 Η πτώση του Μουσολίνι και οι συνέπειές της 
Καθώς ο πόλεμος άρχισε να έχει καταστροφικές επιπτώσεις στην Ιταλία μετά την εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία, ο Γκράντι και άλλα μέλη του Φασιστικού Μεγάλου Συμβουλίου συναντήθηκαν στις 24 Ιουλίου 1943. Όταν ο Μουσολίνι είπε ότι οι Γερμανοί σκέφτονταν να εκκενώσουν το νότο, ο Γκράντι εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση στον πρώην συμπολεμιστή του. Στη συνέχεια, υπέβαλε πρόταση ζητώντας από τον Βασιλιά Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ να ανακτήσει πλήρως τις συνταγματικές του εξουσίες. Το ψήφισμα, που ψηφίστηκε στις 2:00 μ.μ. στις 25 Ιουλίου, εγκρίθηκε με 19 ψήφους υπέρ και 8 κατά, με μία αποχή, ουσιαστικά απομακρύνοντας τον Μουσολίνι από το αξίωμα. Μεταξύ των κορυφαίων κυβερνητικών προσωπικοτήτων που είχαν ψηφίσει υπέρ του ψηφίσματος ήταν ο Τζουζέπε Μποτάι και ο Εμίλιο Ντε Μπόνο καθώς και ο Γκράντι. Ο Βασιλιάς διέταξε τη σύλληψη του Μουσολίνι την ίδια ημέρα. Ο Γκράντι διαπραγματεύτηκε επίσης μια εκεχειρία με τα αριστερά κινήματα, ιδίως με τα συνδικάτα , η οποία έδωσε τη θέση της στο ιταλικό κίνημα αντίστασης κατά της ναζιστικής Γερμανίας . [ απαιτείται παραπομπή ]

Ενώ οι Σύμμαχοι κατείχαν το νότο, μια εναλλακτική φασιστική κυβέρνηση εγκαθιδρύθηκε στη Βόρεια Ιταλία ως η Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία. Καταδίκασε τον Γκράντι σε θάνατο ερήμην για προδοσία στη δίκη της Βερόνας που έλαβε χώρα από τις 8 έως τις 10 Ιανουαρίου 1944. Ο Γκράντι, ωστόσο, είχε φροντίσει να καταφύγει στην Ισπανία του Φρανθίσκο Φράνκο τον Αύγουστο του 1943. Έζησε εκεί, στη συνέχεια στην Πορτογαλία (1943–1948), στην Αργεντινή  και στη συνέχεια στο Σαν Πάουλο της Βραζιλίας, μέχρι που επέστρεψε στην Ιταλία τη δεκαετία του 1960. Πέθανε στην Μπολόνια.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος των Αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου
Κατηγορία:Ιταλοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Ιταλοί στρατιωτικοί του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Ιταλοί δικηγόροι του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Κόμητες της Ιταλίας