Θουρισίνδος των Γεπιδών

Ο Θουρισίνδος, λατιν.: Turisindus (απεβ. ) ήταν βασιλιάς των Γεπιδών, ενός ανατολικο-γερμανικού γοτθικού λαού, από π. το 548 έως το 560. Ήταν ο προτελευταίος βασιλιάς των Γεπιδών, και διαδέχθηκε τον βασιλιά Έλεμουντ όταν πραγματοποίησε πραξικόπημα, και εξανάγκασε τον γιο τού βασιλιά σε εξορία. Το βασίλειο τού Θουρισίνδου, γνωστό ως Γεπιδία, βρισκόταν στην Κεντρική Ευρώπη, και είχε το κέντρο του στο Σίρμιο, μία πρώην ρωμαϊκή πόλη στον ποταμό Σάβα (τώρα η πόλη Σρέμσκα Μιτρόβιτσα, Σερβία).

Η βασιλεία του σημαδεύτηκε από πολλαπλούς πολέμους με τούς Λομβαρδούς, έναν γερμανικό λαό που είχε φθάσει στην πρώην ρωμαϊκή επαρχία τής Παννονίας υπό την ηγεσία τού βασιλιά τους, Αυδοΐνου. Ο Θουρισίνδος έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσει την εχθρότητα τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία ήταν δυσαρεστημένη με την κατάληψη τού Σιρμίου από τούς Γεπίδες, και ανυπομονούσε να μειώσει τη δύναμη των Γεπιδών στην Παννονική Πεδιάδα, μία κοιλάδα που κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος τής σύγχρονης Ουγγαρίας και περιλάμβανε εν μέρει τα γειτονικά κράτη. Τα σχέδια των Ρωμαίων να μειώσουν τη δύναμη των Γεπιδών τέθηκαν σε ισχύ, όταν ο Αυδοΐνος νίκησε αποφασιστικά τον Θουρισίνδο το 551 ή 552. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ επέβαλε μία συμφωνία ειρήνης και στούς δύο ηγέτες, ώστε να διατηρηθεί η ισορροπία στην Παννονική Λεκάνη.

Ο Θουρισίνδος έχασε τον μεγαλύτερο γιο του, Τουρισμόδο, στη Μάχη τού Άσφελντ, κατά την οποία ο διάδοχος σκοτώθηκε από τον Αλβοΐνο, γιο του Αυδοΐνου. Γύρω στο 560, ο Θουρισίνδος απεβίωσε, και τον διαδέχθηκε ο εναπομείνας γιος του, Κουνιμούνδος, ο οποίος σκοτώθηκε από τον Αλβοΐνο το 567. Το τέλος τού Κουνιμούνδου σηματοδότησε το τέλος τού βασιλείου των Γεπιδών, και την έναρξη της κατάκτησης των εδαφών τους από τούς συμμάχους των Λομβαρδών, τούς Αβάρους, έναν νομαδικό λαό που μετανάστευε από την Ευρασιατική Στέπα.

 Πρώιμες πηγές 
εναλλ.=The first page of a volume|αριστερά|μικρογραφία|238x238εσ|Η κριτική έκδοση της Monumenta Germaniae Historica του Παύλου του Διακόνου, μία βασική πηγή για τον Θουρισίνδο.

Από τις τέσσερις πηγές τού πρώιμου Μεσαίωνα που έχουν διασωθεί και σχετίζονται με τον Θουρισίνδο, η μόνη που παρέχει ανεξάρτητες μαρτυρίες για τον βασιλιά, αναφορές για τούς πολέμους τού Ιουστινιανού Α΄  και μία λεπτομερή περιγραφή των σχέσεων μεταξύ Γεπιδών και Λομβαρδών και των βασιλέων τους, είναι το Περί τού Πολέμου (δεκαετία τού 550), το σημαντικότερο έργο τού Προκόπιου. Θεωρούμενος ο μεγαλύτερος ιστορικός τού 6ου αι., ο Προκόπιος ήταν Έλληνας συγγραφέας, που γεννήθηκε στην Καισάρεια τής Παλαιστίνης το 527.  Οι πόλεμοι Λομβαρδών-Γεπιδών περιγράφονται καλά στο έργο τού Προκόπιου, καθώς η σύγκρουση έπαιξε σημαντικό ρόλο στα Ρωμαϊκά σχέδια ανάκτησης της Ιταλίας μέσω χερσαίας οδού. 

Λιγότερο σχετική είναι η άλλη πηγή τού 6ου αι., το Ρωμαϊκά τού Ιορδάνη. Γοτθικής καταγωγής, ο Ιορδάνης υπηρέτησε ως νοτάριος για έναν Ρωμαίο μάγιστρο τού Στρατού, πριν εισέλθει στις τάξεις τού Ορθοδόξου κλήρου και γράψει τα δύο σωζόμενα βιβλία του, τα Ρωμαϊκά και τα Γετικά. Το τελευταίο είναι μία σύνοψη τής ιστορίας των Γότθων, ενώ το λιγότερο γνωστό Ρωμαϊκά είναι μία συνοπτική αφήγηση τής ρωμαϊκής ιστορίας, που γράφτηκε το 551 ή 552. Σύμφωνα με τον James O'Donnell, τα δύο έργα μοιράζονται μία απαισιόδοξη άποψη για την ανθρώπινη ζωή, στην οποία όλα τα κοσμικά επιτεύγματα είναι μάταια σε σύγκριση με τούς θρησκευτικούς στόχους. Ο Ιορδάνης δεν αναφέρει ρητά τον Θουρισίνδο στα Ρωμαϊκά, αλλά μιλάει για τον Γ΄ Λομβαρδο-Γεπιδικό Πόλεμο στον οποίο συμμετείχε ο Θουρισίνδος, στα τελευταία αποσπάσματα τού έργου.

Ο Παύλος ο Διάκονος ήταν ο σημαντικότερος Ιταλός συγγραφέας του 8ου αι.  Γεννημένος τη δεκαετία τού 720 ή τού 730, καταγόταν από ευγενή οικογένεια Λομβαρδών από το Φριούλι. Εντάχθηκε νωρίς στον κλήρο και τελικά έγινε μοναχός στο μοναστήρι τού Μόντε Κασίνο. Το πιο διάσημο έργο του είναι η Historia Langobardorum, μία ιστορία του έθνους των Λομβαρδών. Γραμμένο μετά το 787, αποτελεί συνέχεια τού προηγούμενου μεγάλου ιστορικού του έργου, τής Historia Romana, το οποίο βασίστηκε στο Breviarium τού Ευτροπίου, με έξι βιβλία που προστέθηκαν, και περιγράφουν ιστορικά γεγονότα μέχρι την εξουσία τού Ιουστινιανού Α΄. Goffart 1988, p. 329 Και τα δύο αυτά έργα αναφέρουν τον Θουρισίνδο και τον Γ΄ Λομβαρδο-Γεπιδικό Πόλεμο, που αντιπροσωπεύουν τη μόνη κάλυψη μεταξύ τής Historia Langobardorum και της Historia Romana. Και τα δύο βιβλία αναφέρουν επίσης τη μονομαχία μεταξύ των γιων των βασιλέων, ένα γεγονός που απουσιάζει από τα γραπτά τού Προκόπιου, και πιστεύεται ότι προέρχεται από την προφορική παράδοση.  Ομοίως, η συνάντηση μεταξύ τού Θουρισίνδου και τού γιου του Αυδοΐνου στην αυλή τού πρώτου, προέρχεται από προφορική πηγή. 

 Άνοδος στην εξουσία 
εναλλ.=A map with five colours: sky blue (with inscription "Kingdom of the Gepids); grey (Kingdom of the Lombards); orange (Byzantine empire); green (Kingdom of the Ostrogoths); yellow (Slavs)|μικρογραφία|Εδάφη που κατείχαν οι Γεπίδες στα μέσα τού 6ου αι. και οι όμορες δυνάμεις. Στα νότια βρίσκεται η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ενώ στα δυτικά οι Λομβαρδοί.

Οι Γεπίδες ήταν ένας σημαντικός γερμανικός λαός, στην περιοχή που βρίσκεται τώρα η ανατολική Ουγγαρία, η δυτική Ρουμανία και η βόρεια Σερβία. Αν και οι λεπτομέρειες τής πρώιμης ζωής του δεν είναι γνωστές, πιστεύεται ότι ο Θουρισίνδος ανήλθε στην εξουσία π. το 548.Boná 1976, σ. 19 Μετά το τέλος τού Ελεμούνδου, τού προηγούμενου βασιλιά, κατέλαβε τον θρόνο με πραξικόπημα, και ανάγκασε τον γιο τού Ελεμούνδου, Οστρογότθο, σε εξορία.Martindale 1992, s.v. Elemundus, σ. 435 Ο Οστρογότθος και οι οπαδοί του βρήκαν καταφύγιο ανάμεσα στούς γείτονες και εχθρούς των Γεπιδών, τούς Λομβαρδούς, έναν άλλο γερμανικό λαό που μόλις είχε εγκατασταθεί στο δυτικό τμήμα τής Παννονικής Λεκάνης.Amory 2003, σ. 431Boná 2001, σ. 214 Οι Γεπίδες κατοικούσαν σε τμήματα τής λεκάνης από τον 3ο αι. Έφθασαν στο προσκήνιο τον 5ο αι., όταν, υπό τον βασιλιά Αρδάριχο, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην καταστροφή τής Αυτοκρατορίας των Ούννων. Ο Αρδάριχος και ο λαός του επωφελήθηκαν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον από αυτή τη νίκη, κερδίζοντας την πρώην ρωμαϊκή επαρχία τής Δακίας.Capo 1992, σ. 396

Το 504 η δύναμη των Γεπιδών μειώθηκε σημαντικά από τους Οστρογότθους, οι οποίοι διέκοψαν την επέκτασή τους στις πεδιάδες τού Δούναβη. Οι Γεπίδες περιορίστηκαν στο ανατολικό τμήμα τής Παννονικής Λεκάνης. Αυτό θα αποτελούσε τον πυρήνα των κτήσεων τού Θουρισίνδου, όπως ακριβώς είχε συμβεί και υπό τούς προηγούμενους Γεπίδες βασιλείς.[18][19] Στις αρχές τού 6ου αι. η αριστοκρατία των Γεπιδών ασπάστηκε τον Αρειανό Χριστιανισμό, ενώ οι περισσότεροι Γεπίδες παρέμειναν ειδωλολάτρες.[20]

Σύμφωνα με τον μελετητή Ιστβάν Μπόνα, η άνοδος τού Θουρισίνδου στην εξουσία είναι ένα τυπικό παράδειγμα των συγκρούσεων μεταξύ των ηγετικών οικογενειών για τη βασιλεία, που μάστιζαν τη Γεπιδία τον 6ο αι. και δυσκόλευαν τη διατήρηση τής διαδοχής εντός τής βασιλικής οικογένειας. Για να περιορίσει αυτά τα εμπόδια, ο Θουρισίνδος διόρισε τον Τουρισμόδο, τον μεγαλύτερο γιο του, διοικητή των δυνάμεων των Γεπιδών στο Σίρμιο, μία σημαντική θέση, που έκανε τον Τουρισμόδο να εμφανίζεται ως διάδοχος τού βασιλιά (στο πρώιμο γερμανικό έθιμο, ο μεγαλύτερος γιος δεν ήταν απαραίτητα ο πρώτος στη σειρά διαδοχής). Μετά το τέλος τού Τουρισμόδου, ο νεότερος αδελφός του, Κουνιμούνδος, έγινε διοικητής στο Σίρμιο, και έτσι εμφανίζεται ως διάδοχός του.

 Α΄ Λομβαρδο-Γεπιδικός Πόλεμος 
εναλλ.=The Roman empire in red with a land in darker red; water is in pale blue, and non-Roman land in grey|αριστερά|μικρογραφία|Με τονισμένο χρώμα η επαρχία της Παννονίας, στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (με ανοικτό χρώμα) τον 2ο αι.

εναλλ.=The Roman empire in red with a land in darker red; water is in pale blue, and non-Roman land in grey|αριστερά|μικρογραφία|Τα τονισμένα σύνορα της επαρχίας της Παννονίας στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τον 2ο αιώνα
Όταν έγινε βασιλιάς το 548, ο Θουρισίνδος βρέθηκε αμέσως σε δύσκολη θέση. Κάποια στιγμή μεταξύ τού 546  –548 , η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε συνωμοτήσει, για να πείσει τούς Λομβαρδούς υπό τον Αυνοΐνο να κινηθούν στην Παννονία (σύγχρονη Ουγγαρία), μία πρώην ρωμαϊκή επαρχία που συνόρευε με τον ποταμό Δούναβη. Ο Ιουστινιανός Α΄ ήλπιζε ότι αυτό θα κρατούσε ανοικτή την χερσαία οδό από τα Βαλκάνια προς την Ιταλία, ενώ παράλληλα θα περιόριζε τούς Γεπίδες, τούς οποίους θεωρούσε σοβαρή απειλή για τα Ρωμαϊκά συμφέροντα στα βαλκανικά σύνορα. Ο Γοτθικός Πόλεμος (535-554) μεταξύ των Οστρογότθων και των Ρωμαίων μαινόταν στην ιταλική χερσόνησο από το 535. Ο Ιουστινιανός Α΄ ήθελε να μπορεί να στείλει στρατεύματα στην Ιταλία, εάν χρειαζόταν. 

Σύμφωνα με τον σύγχρονο Προκόπιο στο Περί του Γαλατικού Πολέμου (το τμήμα τού Περί τού Πολέμου που αφορά τον Γοτθικό Πόλεμο),  ο Ιουστινιανός Α΄ δυσανασχέτησε με την κατάληψη τής πρώην ρωμαϊκής πόλης τού Σιρμίου από τούς Γεπίδες το 537, η οποία μπορεί να παραδόθηκε οικειοθελώς από τούς Οστρογότθους, για να δημιουργήσει δυσκολίες στούς Ρωμαίους. Οι Οστρογότθοι ασχολήθηκαν επίσης με τον πόλεμο στην Ιταλία, και προσπάθησαν να διατηρήσουν τις κτήσεις τους στη χερσόνησο. Η κατάληψη τού Σιρμίου ακολουθήθηκε το 539 από μία αιματηρή αντιπαράθεση μεταξύ των Γεπιδών και των Ρωμαίων, που κόστισε στούς τελευταίους τη ζωή τού Καλλούκ, τού Αρχηγού των Στρατιωτών τους, και επίσης την απώλεια από τούς Γεπίδες τής Δακίας (Σερβίας) και τού Σινγίδουνου (Βελιγράδι). Εξαιτίας αυτού, ο Ιουστινιανός Α΄ τερμάτισε τη συμμαχία που είχε συνδέσει τούς Γέπιδες με τούς Ρωμαίους, και σταμάτησε να πληρώνει φόρους υποτέλειας στούς Γεπίδες, βρίσκοντας έναν εχθρό να τούς αντιπαραθέσει στούς Λομβαρδούς.    

Η προετοιμασία για έναν πόλεμο, στον οποίο θα συμμετείχαν Λομβαρδοί, Γεπίδες και Ρωμαίοι ξεκίνησε πιθανώς το 548 ή 549,  με τον Αυδοΐνο και τον Θουρισίνδο να στέλνουν ο καθένας μία πρεσβεία στην αυλή τού Ιουστινιανού Α΄ στην Κωνσταντινούπολη, σε μία προσπάθεια να εξασφαλίσουν στρατιωτική υποστήριξη από τον Ιουστινιανό Α΄ ή τουλάχιστον, στην περίπτωση τού Θουρισίνδου, να εξασφαλίσουν μία υπόσχεση ουδετερότητας. Για να πείσουν τον Ιουστινιανό Α΄, οι απεσταλμένοι τού Θουρισίνδου τού υπενθύμισαν τη μακρά παράδοση συμμαχίας τους, και υποσχέθηκαν να πολεμήσουν ενάντια στούς εχθρούς τής Ρωμανίας. Ωστόσο, ο Αυτοκράτορας τάχθηκε με τούς Λομβαρδούς. Τούς έκανε επίσημους συμμάχους, και υποσχέθηκε να παράσχει στρατεύματα εναντίον των Γεπιδών. Από την οπτική γωνία τού Ιουστινιανού Α΄, αυτός ο πόλεμος ήταν μείζονος σημασίας στο ευρύτερο πλαίσιο τού Γοτθικού Πολέμου, επειδή η κατοχή τής Παννονίας ήταν στρατηγικά απαραίτητη, για να διατηρηθούν ανοικτές οι χερσαίες επικοινωνίες μεταξύ Ιταλίας και Βαλκανίων. 

Οι ιστορικοί συζητούν για το πότε ξεκίνησε η σύγκρουση. Οι προτεινόμενες ημερομηνίες για τον πρώτο πόλεμο είναι είτε το 547 , είτε το 549.   Την ίδια στιγμή που οι δύο λαοί βγήκαν στο πεδίο τής μάχης, ένας Ρωμαϊκός στρατός ιππικού 10.000 ανδρών υπό τη διοίκηση τού Ιωάννη, του magister militum τού Ιλλυρικού, βάδισε εναντίον των Γεπιδών. Πριν από την άφιξη τού Ιωάννη, ο Θουρισίνδος πρόσφερε ανακωχή στον Αυδοΐνο, η οποία έγινε δεκτή. Ως αποτέλεσμα, όταν έφτασαν οι Ρωμαίοι, ο πόλεμος είχε ήδη τελειώσει, αλλά όχι πριν συγκρουστούν με τούς Ερούλους συμμάχους των Γεπιδών. Wolfram 1997, p. 283 Για να σφραγίσει την ανακωχή, ο Αυδοΐνος απαίτησε από τον Θουρισίνδο να παραδώσει τον Ιλδίγι, έναν διεκδικητή τού Λομβαρδικού στέμματος, που ζούσε ως φιλοξενούμενος στην αυλή του. Ο Θουρισίνδος αρνήθηκε, αλλά ανάγκασε τον Ιλδίγι να εγκαταλείψει τούς Γεπίδες, και να αναζητήσει άλλο καταφύγιο. Jarnut 1995, p. 20 Pohl 1997, pp. 91–92

 Β΄ Λομβαρδικός-Γεπιδικός Πόλεμος και εντάσεις με τον Ιουστινιανό Α΄ 
«Έτσι, οι Γηπαίδες και οι Λομβαρδοί προέλασαν με πλήρη δύναμη ο ένας εναντίον του άλλου, έτοιμοι και οι δύο για πόλεμο. Και οι διοικητές ήταν, από την πλευρά των Γηπαίδων, ο Θουρισίνδος και από την πλευρά των Λομβαρδών, ο Αουδουίνος». ... Αλλά αυτός ο φόβος που ονομάζεται πανικός έπεσε ξαφνικά και στους δύο στρατούς και παρέσυρε όλους τους άνδρες προς τα πίσω σε μια φυγή χωρίς πραγματική αιτία, μόνο οι διοικητές έμειναν εκεί που ήταν με έναν μικρό αριθμό ανδρών.»  Προκόπιος De Bello Gothico, Βιβλίο IV, Ch. 18
Είτε το 549  είτε το 550,   οι Γεπίδες και οι Λομβαρδοί βάδισαν ξανά ο ένας εναντίον τού άλλου, αλλά, σύμφωνα με τον Προκόπιο, και οι δύο στρατοί πανικοβλήθηκαν, και δεν έλαβε χώρα μάχη. Ως αποτέλεσμα, αποφεύχθηκε ένας νέος πόλεμος, και ο Θουρισίνδος αποδέχuηκε το αίτημα τού Αουδοίνου για διετή εκεχειρία.    Σύμφωνα με τον Ιστβάν Μπόνα, ο πανικός μπορεί να σχετίζεται με ένα φυσικό φαινόμενο: μία σεληνιακή έκλειψη έλαβε χώρα στις 25/26 Ιουνίου 549. 

Αντιμέτωπος με μία ανοικτά εχθρική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και με το ενδεχόμενο ο πόλεμος με τούς Λομβαρδούς να ανανεωθεί κατά τη λήξη τής εκεχειρίας, ο Θουρισίνδος αναζήτησε νέους συμμάχους, ως τρόπο να πιέσει τον Ιουστινιανό Α΄. Βρήκε βοήθεια από τους Κουτριγούρους, τούς οποίους μετέφερε μέσω τού Δούναβη στο Ρωμαϊκό Ιλλυρικό το 550  ή 551,  πριν λήξει η εκεχειρία, και πιθανώς πριν οι Γεπίδες είναι έτοιμοι να επισπεύσουν μία νέα σύγκρουση. Pohl 1997, p. 93 Εκ των υστέρων, μπορεί να έφθασαν πολύ αργά αντί για πολύ νωρίς, αν η συμφωνία είχε γίνει με γνώμονα τον Β΄ Λομβαρδο-Γεπιδικό Πόλεμο. 

Αντιμέτωποι με την εισβολή των Κουτριγούρων, ο Ιουστινιανός Α΄ ενεργοποίησε τη συμμαχία του εναντίον των εισβολέων, κινητοποιώντας τούς γειτονικούς Ουτιγούρους, οι οποίοι με τη σειρά τους ζήτησαν βοήθεια από τούς συμμάχους Τετραξίτες τής Κριμαίας. Οι τελευταίοι εισέβαλαν στην πατρίδα των Κουτριγούρων, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι πολλοί πολεμιστές απασχολούνταν εκείνη τη στιγμή στα Βαλκάνια. Πληροφορημένοι για την επίθεση, οι Κουτρίγουροι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα Βαλκάνια, για να υπερασπιστούν την πατρίδα τους στη βορειοδυτική ακτή τού Εύξεινου Πόντου.   

Ο Θουρισίνδος προστάτευσε και προώθησε έναν άλλο εχθρό τής Ρωμανίας, τούς Σκλαβηνούς. Όπως και με τούς Κουτριγούρους, ο Θουρισίνδος χρησιμοποίησε τον έλεγχο τού Δούναβη για να μεταφέρει Σλάβους επιδρομείς από και προς το Ρωμαϊκό έδαφος, και έλαβε πληρωμές από αυτούς κατά τη διαδικασία.  

 Γ΄ Λομβαρδο-Γεπιδικός Πόλεμος 
εναλλ.=An image of a bearded man with a crown and a sceptre in one hand and a globe cruciger in the other|αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|Μία χρωματιστή ξυλογραφία από το Χρονικό της Νυρεμβέργης, τού Αλμπόιν, τού φονιά τού γιου τού Θουρισίνδου, Τουρισμόδου.

Τα σχέδια τού Ιουστινιανού Α΄ να στείλει εκστρατευτικές δυνάμεις εναντίον των Οστρογότθων στην Ιταλία, παρεμποδίστηκαν επανειλημμένα από τις πρωτοβουλίες τού Θουρισίνδου. Για παράδειγμα, ο στρατός τού Ναρσή έφυγε από την Κωνσταντινούπολη τον Απρίλιο του 551 για τα Σάλωνα, με την ελπίδα να νικήσει τελικά τούς Γότθους, αλλά βρέθηκε αποκλεισμένος στη Φιλιππούπολη (Πλόβντιβ) από τούς Κουτριγούρους. 

Αυτό ώθησε τον Ιουστινιανό Α΄ να αναζητήσει μία συμφωνία με τον Θουρισίνδο, για να σταματήσουν οι επιδρομές μέσω τού Δούναβη, κάτι που ο τελευταίος δέχθηκε με χαρά. Οι απεσταλμένοι τού Θουρισίνδου ζήτησαν μία συμμαχία, όπως αυτή που συνέδεε τούς Ρωμαίους με τούς Λομβαρδούς. Εκτός από την ενίσχυση τής συμμαχίας, απαίτησαν και επέτυχαν, 12 συγκλητικοί να ορκιστούν ότι θα τηρήσουν τη συνθήκη.  Μετά από αυτό, το 551, 400 Γεπίδες στάλθηκαν να πολεμήσουν στον στρατό τού Ναρσή, ο οποίος στάλθηκε στην Ιταλία: ένας μέτριος στρατός, σε σύγκριση με τούς 5.500 Λομβαρδούς σταλμένους από τον Αυδοΐνο και τις χιλιάδες των Ερούλων. 

Όταν η εκεχειρία έληξε το 552, ο Θουρισίνδος και ο Αυδοΐνος βγήκαν ξανά στο πεδίο τής μάχης, και αυτή τη φορά η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Ο Αυδοΐνος είχε καταλήξει σε συμφωνία με τον Ιουστινιανό Α΄, με την οποία οι Ρωμαίοι υποσχέθηκαν να τού στείλουν στρατιωτική υποστήριξη, σε αντάλλαγμα για τούς 5.500 Λομβαρδούς, που στάλθηκαν για να βοηθήσουν τον Ρωμαίο στρατηγό Ναρσή, στον πόλεμο τού Αυτοκράτορα στην Ιταλία.  

Η διετής εκεχειρία πλησίαζε πλέον στη λήξη της, και οι Λομβαρδοί ζήτησαν από τούς Ρωμαίους να σεβαστούν τη συμμαχία, που είχε συναφθεί μεταξύ τους. Ο Αυτοκράτορας βρήκε μία δικαιολογία για να σπάσει τη νέα συμμαχία με τούς Γεπίδες, ισχυριζόμενος ότι είχαν μεταφέρει ξανά Σλάβους επιδρομείς. Συγκέντρωσε έναν στρατό με φημισμένους διοικητές στις τάξεις του, όπως οι γιοι τού Γερμανού, Ιουστίνος και Ιουστινιανός, ο Αράτιος, ο Ερούλος Συάρτυας και ο Αμαλαφρίδος, κουνιάδος τού Αυδοΐνου. Μία εξέγερση που ξεκίνησε στην Ουλπιανή, απέσπασε την προσοχή τού κύριου μέρους τού στρατού. Μόνο μία δύναμη υπό τον Αμαλαφρίδο έφθασε στο πεδίο τής μάχης.

Οι μελετητές συζητούν πότε ξεκίνησε ο Γ΄ Λομβαρδο-Γεπιδικός Πόλεμος. Υπάρχει συμφωνία ότι έλαβε χώρα δύο χρόνια μετά τον Β΄ Πόλεμο. Οι πιθανές ημερομηνίες είναι είτε το 551  , είτε το 552.   Η ημερομηνία 551 υποστηρίζεται από εκείνους, που υποστηρίζουν, ότι δεδομένου ότι το 552 ο Αυδοΐνος είχε ήδη στείλει 5.500 πολεμιστές του στην ιταλική εκστρατεία τού Ναρσή, ο Γ΄ Λομβαρδο-Γεπιδικός Πόλεμος πρέπει να είχε ήδη τελειώσει μέχρι τότε. Ενάντια σε αυτό, μελετητές όπως ο Βάλτερ Πολ διαμαρτύρονται, ότι αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις επικρίσεις τού Αυδοΐνου προς τον Ιουστινιανό Α΄ για τα λίγα στρατεύματα, που στάλθηκαν εναντίον των Γεπιδών, παρά την τεράστια υποστήριξή του προς τον Ναρσή. 

Όταν έληξε η συνθήκη, ο Αυδοΐνος επιτέθηκε στούς Γεπίδες, και ο Θουρισίνδος συντρίφθηκε στην αποφασιστική μάχη τού Άσφελντ, δυτικά τού Σιρμίου. Η μάχη αναφέρεται από τον Ιορδάνη στα Ρωμαϊκά ως μία από τις πιο αιματηρές που έγιναν ποτέ στην περιοχή, με νεκρούς όχι λιγότερους από 60.000 πολεμιστές. Ο γιος τού βασιλιά, Τουρισμόδος, απεβίωσε επίσης, σκοτωμένος από τον γιο τού Αυδοΐνου , Αλβοΐνο, σε μία μονομαχία, που σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο έκρινε τόσο τη συγκεκριμένη μάχη, όσο και όλο τον πόλεμο. Μετά τη μάχη, οι Γεπίδες δεν μπόρεσαν ποτέ ξανά να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των γεγονότων.    

 Η ειρήνη 
Η ήττα των Γεπid;vν προκάλεσε μία γεωπολιτική μετατόπιση στην Παννονική Λεκάνη, καθώς έθεσε τέλος στον κίνδυνο που αντιπροσώπευαν οι Γεπίδες για την Αυτοκρατορία.  Η ολοκληρωτική ήττα των Γεπιδών θα μπορούσε να σημάνει το τέλος τού βασιλείου τους, και την κατάκτησή του από τούς Λομβαρδούς, αλλά ο Ιουστινιανός Α΄, θέλοντας να διατηρήσει μία ισορροπία στην περιοχή, επέβαλε μία «αιώνια ειρήνη», που έσωσε τούς Γεπίδες. Αυτή τηρήθηκε για δέκα χρόνια, επιβιώνοντας τόσο από τον Θουρισίνδο, όσο και από τον Αυδοΐνο. Ίσως σε αυτή την περίπτωση, και όχι πριν από τον πόλεμο, οι Λομβαρδοί και οι Γεπίδες έστειλαν στρατεύματα στον Ναρσή, στο πλαίσιο τής συνθήκης ειρήνης που επέβαλαν οι Ρωμαίοι. Σε αυτή την ερμηνεία, ο μικρός αριθμός Γεπιδών πολεμιστών που στάλθηκαν, θα μπορούσε να εξηγηθεί με τις βαριές απώλειες που υπέστησαν στον πόλεμο, και τη δυσαρέσκεια που ένιωθαν για τον Ιουστινιανό Α΄.   . Ο Αυτοκράτορας επέβαλε επίσης ορισμένες εδαφικές παραχωρήσεις στον Θουρισίνδο, υποχρεώνοντάς τον να επιστρέψει τη Δακία Παρόχθια και την περιοχή τού Σινγίδουνου. 

Για να επιτευχθεί πλήρης ειρήνη, ο Θουρισίνδος έπρεπε πρώτα να αντιμετωπίσει τον Ιλδίγι, ο οποίος είχε βρει φιλοξενία στην αυλή τού Θουρισίνδου. Ο Αυδοΐνος απαίτησε για άλλη μία φορά να παραδοθεί, και ο Ιουστινιανός Α΄ συμμετείχε στο αίτημα. Ο Θουρισίνδος, παρά την απροθυμία του να ξαναρχίσει τον πόλεμο, τόσο με τον Αυδοΐνο όσο και με τον Ιουστινιανό Α΄, δεν ήθελε να παραβιάσει ανοικτά τούς κανόνες τής φιλοξενίας, και έτσι προσπάθησε να αποφύγει το αίτημα, απαιτώντας με τη σειρά του να τού δοθεί η Οστρογόθα. Τελικά, για να αποφύγουν την ανοιχτή υποχώρηση, και ταυτόχρονα την ανανέωση τού πολέμου, και οι δύο βασιλείς δολοφόνησαν τούς αντίστοιχους καλεσμένους τους, αλλά κράτησαν μυστική τη συμμετοχή τους στην πράξη.  

Ο Θουρισίνδος κατέχει εξέχουσα θέση σε μία ιστορία, που αφηγήθηκε ο Παύλος ο Διάκονος, και διαδραματίζεται το 552, αμέσως μετά το τέλος τού γιου τού βασιλιά, Τουρισμόδου, και το τέλος τού πολέμου.  Η ιστορία, που γενικά πιστεύεται ότι ανάγει την προέλευσή της σε ένα ηρωικό ποίημα αφιερωμένο στον Αλβοΐνο,  περιστρέφεται γύρω από τούς χαρακτήρες τού Αλβοΐνου και τού Θουρισίνδου: σύμφωνα με ένα έθιμο των Λομβαρδών, για να αποκτήσει το δικαίωμα να καθίσει στο τραπέζι τού πατέρα του, ο Αλβοΐνος έπρεπε να ζητήσει φιλοξενία από έναν ξένο βασιλιά, και να τον οπλίσει ο τελευταίος. Για να υποβληθεί σε αυτή τη μύηση, ο Αλβοΐνος πήγε με 40 συντρόφους στην αυλή τού Θουρισίνδου. 

Ο Θουρισίνδος, τηρώντας τούς νόμους τής φιλοξενίας, δέχθηκε τον Αλβοΐνο και τούς συντρόφους του, και οργάνωσε ένα συμπόσιο προς τιμήν τους, προσφέροντας στον Αλβοΐνο το μέρος όπου καθόταν συνήθως ο νεκρός γιος του. Μετά από μία χλεύη από τον αδελφό τού Τουρισμόδου, τον Κουνιμούνδο, και την απάντηση τού Αλβοΐνου, η σύγκρουση αποφεύχθηκε με την παρέμβαση τού Θουρισίνδου, ο οποίος αποκατέστησε την ειρήνη, και έστειλε τον Αλβοΐνο μακριά με τα όπλα τού Τουρισμόδου.  Σύμφωνα με τον Ιστβάν Μπόνα, ο οποίος πιστεύει την αλήθεια τής ιστορίας, το γεγονός μπορεί να έλαβε χώρα όπως περιγράφεται από τον Παύλο, αλλά θα μπορούσε επίσης να αντανακλά έναν μυστικό όρο ειρήνης, που επιβλήθηκε από τον Αυδοΐνο στον Θουρισίνδο, βάσει τού οποίου ο βασιλιάς των Γεπιδών έπρεπε να οπλίσει τον δολοφόνο τού γιου του. 

Ο Θουρισίνδος απεβίωσε γύρω στο 560, και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κουνιμούνδος, τελευταίος βασιλιάς των Γεπιδών. Υπό τη βασιλεία του, ο λαός τού Θουρισίνδου εξοντώθηκε το 567 από έναν κοινό συνασπισμό των Λομβαρδών και των Αβάρων, ενός τουρκικού νομαδικού λαού, που το 558 είχε μεταναστεύσει στην Κεντρική Ευρώπη.  Ο Κουνιμούνδος σκοτώθηκε στο πεδίο τής μάχης από τον νέο βασιλιά Αλβοΐνο των Λομβαρδών, και η κόρη του Ροζαμούνδα αιχμαλωτίστηκε.  
 Peace 
"Οι Γέπιδες ...προσπαθήστε να εκδικηθείτε την ανοιχτή προσβολή ... Ο βασιλιάς, πηδώντας έξω από το τραπέζι, όρμησε ανάμεσά τους και συγκρατούσε τον λαό του από θυμό και διαμάχη, απειλώντας πρώτα να τιμωρήσει αυτόν που θα εμπλακεί πρώτος στη μάχη, λέγοντας ότι είναι μια νίκη που δεν ευαρεστεί τον Θεό όταν κάποιος σκοτώνει τον φιλοξενούμενό του στο ίδιο του το σπίτι. Έτσι, αφού τελικά η διαμάχη ηρέμησε, τελείωσαν το συμπόσιο με χαρούμενη διάθεση. Και ο Τουρισίνδος, παίρνοντας τα όπλα του γιου του, του Τουρισμόδ, τα παρέδωσε στον Αλβόιν και τον έστειλε πίσω με ειρήνη και ασφάλεια στο βασίλειο του πατέρα του.  Παύλος ο Διάκονος Historia Langobardorum, Βιβλίο I, Ch. 24
Η ήττα των Γεπid;vν προκάλεσε μία γεωπολιτική μετατόπιση στην Παννονική Λεκάνη, καθώς έθεσε τέλος στον κίνδυνο που αντιπροσώπευαν οι Γεπίδες για την Αυτοκρατορία.  Η ολοκληρωτική ήττα των Γεπιδών θα μπορούσε να σημάνει το τέλος τού βασιλείου τους, και την κατάκτησή του από τούς Λομβαρδούς, αλλά ο Ιουστινιανός Α΄, θέλοντας να διατηρήσει μία ισορροπία στην περιοχή, επέβαλε μία «αιώνια ειρήνη», που έσωσε τούς Γεπίδες. Αυτή τηρήθηκε για δέκα χρόνια, επιβιώνοντας τόσο από τον Θουρισίνδο, όσο και από τον Αυδοΐνο. Ίσως σε αυτή την περίπτωση, και όχι πριν από τον πόλεμο, οι Λομβαρδοί και οι Γεπίδες έστειλαν στρατεύματα στον Ναρσή, στο πλαίσιο τής συνθήκης ειρήνης που επέβαλαν οι Ρωμαίοι. Σε αυτή την ερμηνεία, ο μικρός αριθμός Γεπιδών πολεμιστών που στάλθηκαν, θα μπορούσε να εξηγηθεί με τις βαριές απώλειες που υπέστησαν στον πόλεμο, και τη δυσαρέσκεια που ένιωθαν για τον Ιουστινιανό Α΄.   . Ο Αυτοκράτορας επέβαλε επίσης ορισμένες εδαφικές παραχωρήσεις στον Θουρισίνδο, υποχρεώνοντάς τον να επιστρέψει τη Δακία Παρόχθια και την περιοχή τού Σινγίδουνου. 

Για να επιτευχθεί πλήρης ειρήνη, ο Θουρισίνδος έπρεπε πρώτα να αντιμετωπίσει τον Ιλδίγι, ο οποίος είχε βρει φιλοξενία στην αυλή τού Θουρισίνδου. Ο Αυδοΐνος απαίτησε για άλλη μία φορά να παραδοθεί, και ο Ιουστινιανός Α΄ συμμετείχε στο αίτημα. Ο Θουρισίνδος, παρά την απροθυμία του να ξαναρχίσει τον πόλεμο, τόσο με τον Αυδοΐνο όσο και με τον Ιουστινιανό Α΄, δεν ήθελε να παραβιάσει ανοικτά τούς κανόνες τής φιλοξενίας, και έτσι προσπάθησε να αποφύγει το αίτημα, απαιτώντας με τη σειρά του να τού δοθεί η Οστρογόθα. Τελικά, για να αποφύγουν την ανοιχτή υποχώρηση, και ταυτόχρονα την ανανέωση τού πολέμου, και οι δύο βασιλείς δολοφόνησαν τούς αντίστοιχους καλεσμένους τους, αλλά κράτησαν μυστική τη συμμετοχή τους στην πράξη.  

Ο Θουρισίνδος κατέχει εξέχουσα θέση σε μία ιστορία, που αφηγήθηκε ο Παύλος ο Διάκονος, και διαδραματίζεται το 552, αμέσως μετά το τέλος τού γιου τού βασιλιά, Τουρισμόδου, και το τέλος τού πολέμου.  Η ιστορία, που γενικά πιστεύεται ότι ανάγει την προέλευσή της σε ένα ηρωικό ποίημα αφιερωμένο στον Αλβοΐνο,  περιστρέφεται γύρω από τούς χαρακτήρες τού Αλβοΐνου και τού Θουρισίνδου: σύμφωνα με ένα έθιμο των Λομβαρδών, για να αποκτήσει το δικαίωμα να καθίσει στο τραπέζι τού πατέρα του, ο Αλβοΐνος έπρεπε να ζητήσει φιλοξενία από έναν ξένο βασιλιά, και να τον οπλίσει ο τελευταίος. Για να υποβληθεί σε αυτή τη μύηση, ο Αλβοΐνος πήγε με 40 συντρόφους στην αυλή τού Θουρισίνδου. 

Ο Θουρισίνδος, τηρώντας τούς νόμους τής φιλοξενίας, δέχθηκε τον Αλβοΐνο και τούς συντρόφους του, και οργάνωσε ένα συμπόσιο προς τιμήν τους, προσφέροντας στον Αλβοΐνο το μέρος όπου καθόταν συνήθως ο νεκρός γιος του. Μετά από μία χλεύη από τον αδελφό τού Τουρισμόδου, τον Κουνιμούνδο, και την απάντηση τού Αλβοΐνου, η σύγκρουση αποφεύχθηκε με την παρέμβαση τού Θουρισίνδου, ο οποίος αποκατέστησε την ειρήνη, και έστειλε τον Αλβοΐνο μακριά με τα όπλα τού Τουρισμόδου.  Σύμφωνα με τον Ιστβάν Μπόνα, ο οποίος πιστεύει την αλήθεια τής ιστορίας, το γεγονός μπορεί να έλαβε χώρα όπως περιγράφεται από τον Παύλο, αλλά θα μπορούσε επίσης να αντανακλά έναν μυστικό όρο ειρήνης, που επιβλήθηκε από τον Αυδοΐνο στον Θουρισίνδο, βάσει τού οποίου ο βασιλιάς των Γεπιδών έπρεπε να οπλίσει τον δολοφόνο τού γιου του. 

Ο Θουρισίνδος απεβίωσε γύρω στο 560, και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κουνιμούνδος, τελευταίος βασιλιάς των Γεπιδών. Υπό τη βασιλεία του, ο λαός τού Θουρισίνδου εξοντώθηκε το 567 από έναν κοινό συνασπισμό των Λομβαρδών και των Αβάρων, ενός τουρκικού νομαδικού λαού, που το 558 είχε μεταναστεύσει στην Κεντρική Ευρώπη.  Ο Κουνιμούνδος σκοτώθηκε στο πεδίο τής μάχης από τον νέο βασιλιά Αλβοΐνο των Λομβαρδών, και η κόρη του Ροζαμούνδα αιχμαλωτίστηκε.  

Γενεαλογία του Οίκου των Γεπιδών

 Σημειώσεις 

 Αναφορές 
 Amory, Patrick. People and Identity in Ostrogothic Italy, 489 – 554. Cambridge: Cambridge University Press, 2003, .
 Ausenda, Giorgio. "Current issues and future directions in the study of Franks and Alamanni in the Merovingian period", Franks and Alamanni in the Merovingian Period: An Ethnographic Perspective. Ian Wood (ed.). Woodbridge: Boydell, 1998, pp. 371–455. .
 Baldwin, Barry. "Prokopios of Caesarea", Oxford Dictionary of Byzantium. Alexander Kazhdan (ed.). Oxford: Oxford University Press, 1991, p. 1732. .
 Boná, István. "From Dacia to Erdöelve: Transylvania in the period of the great migrations (271–896)", History of Transylvania. Béla Köpeczi (ed.). v. 1, Highland Lakes: Atlantic Research and Publications, 2001, pp. 137–331, .
  Boná, István. A l'aube du Moyen Age: Gépides et Lombards dans le bassin des Carpates. Budapest: Corvina Press, 1974 [1976], .
 Bullough, Donald A. Carolingian Renewal: Sources and Heritage. Manchester: Manchester University Press, 1991, .
  Capo, Lidia. "Commento" in Paul the Deacon, Storia dei Longobardi. Lidia Capo (ed.). Milan: Mondadori, 1992, pp. 369–612. .
 Christie, Neil. The Lombards: The Ancient Longobards. Oxford: Wiley-Blackwell, 1995 [1998], .

 Goffart, Walter. The Narrators of Barbarian History (A.D. 550–800): Jordanes, Gregory of Tours, Bede, and Paul the Deacon. Princeton: Princeton University Press, 1988, .
 Goffart, Walter. Barbarian Tides: The Migration Age and the Later Roman Empire. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2006, .

 Maenchen-Helfen, Otto J. The World of the Huns – Studies in Their History and Culture. Berkeley: University of California Press, 1973, .
 Martindale, John R. (ed.). Prosopography of the Later Roman Empire – Volume III: A.D. 527 – 641, Cambridge: Cambridge University Press, 1992, .
 Mitchell, Stephen. A History of the Later Roman Empire, AD 284–641: The Transformation of the Ancient World. Oxford: Wiley-Blackwell, 2006, .
 O'Donnell, James J. "The aims of Jordanes", Historia 31 (1982), pp. 223–240.
 Paul the Deacon. History of the Langobards. William Dudley Foulke (translator). Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1907.
 Pizarro, Joaquin Martinez. "Ethnic and National History ca. 500 – 1000", Historiography in the Middle Ages. Deborah Mauskopf Deliyannis (ed.). Leiden: Brill, 2003, pp. 43–87. .
  Pohl, Walter. "I Longobardi in Pannonia e la guerra gotica di Giustiniano", Le origini etniche dell'Europa: Barbari e Romani tra antichità e medioevo. Rome: Viella, 1996 [2000], pp. 137–148. .
 Pohl, Walter. "The Empire and the Lombards: treaties and negotiations in the sixth century", Kingdoms of the Empire: the integration of barbarians in late Antiquity. Walter Pohl (ed.). Leiden: Brill, 1997, pp. 75–134. .
 Pohl, Walter. "Justinian and the Barbarian Kingdoms", The Cambridge Companion to the Age of Justinian. Michael Maas (ed). Cambridge: Cambridge University Press, 2005, pp. 448–476. .
 Pritsak, Omeljan. "The Slavs and the Avars", Gli Slavi occidentali e meridionali nell'alto medioevo. Spoleto: CISAM, 1983, pp. 353–435. .
 Procopius. History of the Wars, Books VII (continued) and VIII. Henry Bronson Dewing (translator). London: Heinemann, 1928 [1962], OCLC 490838781.
 Sarantis, Alexander. "War and Diplomacy in the Justinianic Balkans: the Gepid threat and imperial responses", Proceedings of the 21st International Congress of Byzantine Studies, London, 21 – 26 August 2006. v. 3, Farnham: Ashgate, 2006, .
 Schutz, Herbert. Tools, Weapons and Ornaments: Germanic Material Culture in Pre-Carolingian Central Europe, 400 – 750. Leiden: Brill, 2001, .
  Tate, Georges. Justinien: l'épopée de l'Empire d'Orient (527–565). Paris: Fayard, 2004, .
 Todd, Malcolm. The Early Germans. Oxford: Wiley-Blackwell, 1992 [1995], .
 Wolfram, Herwig. The Roman Empire and Its Germanic Peoples. Berkeley: University of California Press, 1990 [1997], .

Κατηγορία:Πρώιμοι γερμανικοί λαοί