Ερρίκος Χάουαρντ, 7ος δούκας του Νόρφολκ

Ο Ερρίκος Χάουαρντ, 7ος δούκας του Νόρφολκ, Ιππότης της Περικνημίδος, Ιδιαίτερος Σύμβουλος, Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας, αγγλ.: Henry Howard, 7th Duke of Norfolk, KG, PC, FRS (11 Ιανουαρίου 1655 - 2 Απριλίου 1701) ήταν Άγγλος ευγενής, πολιτικός και στρατιωτικός. Ήταν γιος του Ερρίκου Χάουαρντ 6ου δούκα του Νόρφολκ, και της λαίδης Άννας Σόμερσετ, κόρης του Εδουάρδου Σόμερσετ 2ου μαρκήσιου του Γούστερ, και της Ελισάβετ Ντόρμερ. Κλήθηκε στη Βουλή των Λόρδων ως βαρόνος Μόουμπρεϋ το 1678. Ο δυστυχισμένος γάμος του αποτέλεσε αντικείμενο πολλών κουτσομπολιών, και κατέληξε σε διαζύγιο.

 Γάμος, χωρισμός και διαζύγιο 
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Μόρντοντ, τη μόνη επιζώσα κόρη και κληρονόμο του 2ου κόμη του Πίτερμπορο και της Πηνελόπης Ο'Μπράιεν. Χώρισαν το 1685. Τη χώρισε για μοιχεία με τον σερ Ιωάννη Ζερμαίν το 1700, μετά από μία προηγούμενη απόπειρα διαζυγίου το 1692, που είχε αποτύχει, όταν η Βουλή των Λόρδων απέρριψε το ιδιωτικό του νομοσχέδιο διαζυγίου. Αν και κατάφερε να λάβει αποζημίωση σε μία αγωγή για εγκληματική συνομιλία, οι λεπτομέρειες ήταν τόσο άσεμνες, που μπορεί κάλλιστα να μετάνιωσε για το βήμα, ειδικά επειδή οι ένορκοι μείωσαν την αξίωσή του για αποζημίωση 100.000 λιρών σε 66 λίρες, για τις οποίες λεπτομέρειες επιπλήχθηκαν αυστηρά από τον προεδρεύοντα δικαστή. Ο δούκας προφανώς δεν ήταν σε θέση να καταδικάσει την ηθική συμπεριφορά της συζύγου του: ακόμη και ο δικός του δικηγόρος το χαρακτήρισε ειλικρινά ως περίπτωση κατσαρόλας που αποκαλούσε την κατσαρόλα μαύρη. 

Απεβίωσε άτεκνος, και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του, Θωμάς Χάουαρντ 8ος δούκας του Νόρφολκ . Η πρώην σύζυγός του παντρεύτηκε έπειτα τον σερ Ιωάννη Ζερμαίν 1ο βαρονέτο, ο οποίος ήταν εραστής της για πολλά χρόνια. Απεβίωσε το 1705.

Σπάνια είχε καλές σχέσεις με τον πατέρα του, ιδιαίτερα μετά το 1677, όταν ο πατέρας του νυμφεύτηκε την Ιωάννα Μπίκερτον, την ερωμένη του, με την οποία ήταν πολλά χρόνια, μία πράξη που προκάλεσε μία βίαιη οικογενειακή διαμάχη. 

 Αργότερη ζωή 
Όπως σχεδόν όλοι οι Χάουαρντ του Νόρφολκ, ήταν ευσεβής Καθολικός, αλλά κατά τη διάρκεια της αντι-καθολικής υστερίας που προκλήθηκε από την Παπική Συνωμοσία, ασπάστηκε δημόσια την Εκκλησία της Αγγλίας.  Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό ήταν απλώς ένα τέχνασμα, για να σωθούν οι οικογενειακές περιουσίες. Το τέχνασμα φαίνεται να επέτυχε. Αν και ο πατέρας του κατηγορήθηκε για απιστία το 1680, η κατηγορία αποσύρθηκε γρήγορα. Ενώ ο πρεσβύτερος αυτός κλάδος Χάουαρντ επέζησε αλώβητος, ο εξάδερφός τους Γουλιέλμος Χάουαρντ 1ος υποκόμης Στάφορντ, εκτελέστηκε για την υποτιθέμενη συμμετοχή του στη Συνωμοσία τον Δεκέμβριο του 1680.  Ο Ερρίκος, ως ευγενής, βαρόνος Μόουμπρεϋ, ήταν ένας από τους ευγενείς που τον δίκασαν. Είναι ένδειξη του ηθικού του θάρρους και της ανεξάρτητης κρίσης του, δεδομένου του αντι-καθολικού αισθήματος στη χώρα, ότι ο Γουλιέλμος είναι αθώος. Αυτό ήταν το πιο αξιοσημείωτο, καθώς σύμφωνα με τον Τζον Έβελιν, μέλος της ευρύτερης οικογένειας του Στάφορντ στη Βουλή των Λόρδων (οκτώ συνολικά), ήταν ο μόνος που το έκανε αυτό, καθώς ο Στάφορντ ήταν ένας άνθρωπος «που δεν ήταν αγαπητός στην οικογένειά του». 

Έγινε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας το 1672. Ο πατέρας του ήταν ήδη μέλος, και γενναιόδωρος ευεργέτης της Εταιρείας.

Στις 20 Ιουνίου 1685 διορίστηκε συνταγματάρχης του Συντάγματος του Σάφολκ, το οποίο εκείνη την εποχή ονομαζόταν Σύνταγμα Πεζικού του δούκα του Νόρφολκ. Την ίδια χρονιά, χρίστηκε Ιππότης της Περικνημίδος. Ως άνθρωπος «παντοδύναμος στο δουκάτο του» , χρησιμοποίησε την επιρροή του στις Γενικές Εκλογές του 1685, για να επαναφέρει μέλη απολύτως πιστά στο Στέμμα (όπως είχε κάνει ο πατέρας του το 1673, όταν βρήκε μία ασφαλή θέση στο Κάστρο Ράιζινγκ για τον Σάμιουελ Πέπις). Ωστόσο μέχρι το 1688 είχε κακές σχέσεις με τον Ιάκωβο Β', αποδοκιμάζοντας ανοιχτά την επιθετική πολιτική του βασιλιά για καθολική υπεράσπιση. Όταν του ζητήθηκε να ρωτήσει τους ψηφοφόρους του αν τάσσονταν υπέρ της κατάργησης του Νόμου Tεστ, απάντησε ευθέως ότι γνώριζε, ότι όλοι όσοι ήταν υπέρ της κατάργησης, θα χωρούσαν άνετα σε μία άμαξα.  Όταν του ζητήθηκε να αντικαταστήσει τους δικαστές στο δουκάτο του με πιο υπάκουους, απλώς αρνήθηκε και συνετά πήγε στη Γαλλία,  αλλά επέστρεψε εγκαίρως για να καλωσορίσει την Ένδοξη Επανάσταση.

Διετέλεσε Μέλος του Συμβουλίου της Βουλής των Λόρδων υπό τον Γουλιέλμο Γ΄ και τη Μαρία Β΄ Στιούαρτ το 1689. Αρχικά αρνήθηκε να δώσει τον όρκο, που ήταν απαραίτητος για να καθίσει στη Βουλή των Λόρδων, καθώς, παρόλο που είχε δημόσια συμμορφωθεί με το αγγλικανικό τυπικό, δεν ήταν μυστικό ότι παρέμενε Καθολικός στην καρδιά του. Αλλά μετά από λίγους μήνες, υπέγραψε τον όρκο. Συνέχισε να υπηρετεί ως λόρδος υποδιοικητής του Μπέρκσιρ, του Νόρφολκ και του Σάρεϋ, και ex officio συνταγματάρχης της πολιτοφυλακής του Μπέρκσιρ υπό τον Γουλιέλμο και τη Μαρία.  

Το πρώτο HMS Norfolk πήρε το όνομά του.

Ο ιδιωτικός του χειρουργός ήταν ο Τόμας Γκρίνχιλ.

 Το τέλος 
Γραπτή αναφορά για το τέλος του 7ου δούκα του Νόρφολκ, που απεβίωσε στο Λονδίνο την Τετάρτη (Παλ. Ημερολ.) 2 Απριλίου 1701 από τον γραμματέα του Φραγκίσκο Νέγκους.

Πρόγονοι

 Αναφορές 

 Δείτε επίσης 
 "Howard, Henry (1655-1701)" . Dictionary of National Biography. London: Smith, Elder & Co. 1885–1900.

Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Κατηγορία:Οικογένεια Χάουαρντ (αγγλική αριστοκρατία)