Χανς Λέμπερτ

Ο Χανς Λέμπερτ (, γεννήθηκε ως Γιόχαν Άρθουρ Φραντς Λέμπερτ στις 9 Ιανουαρίου 1919, πέθανε στις 19 Αυγούστου 1993) ήταν Αυστριακός συγγραφέας και τενόρος όπερας. Τα δύο μυθιστορήματά του συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα μυθιστορήματα της αυστριακής λογοτεχνίας που θίγουν το θέμα της συμμετοχής Αυστριακών σε ναζιστικά εγκλήματα μετά την προσάρτηση της Αυστρίας από τη Ναζιστική Γερμανία. Ήταν ανιψιός του συνθέτη Άλμπαν Μπεργκ.

 Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Χανς Λέμπερτ γεννήθηκε το 1919 στη Βιέννη και καταγόταν από οικογένεια βιομηχάνων της ανώτερης μεσαίας τάξης, η οποία είχε περιέλθει σε συνθήκες φτώχειας μετά την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας και ιδιαίτερα μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του το 1929. Στο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον της οικογένειας περιλαμβάνονταν ο θείος του Άλμπαν Μπεργκ, η Άλμα Μάλερ και ο Φραντς Βέρφελ. Οι οικογενειακές διασυνδέσεις του επέτρεψαν πρόσβαση στα λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά σαλόνια της Βιέννης.  Άρχισε να γράφει ποίηση σε νεαρή ηλικία, επηρεασμένος από τον εξπρεσιονιστικό λυρισμό του Φραντς Βέρφελ αλλά δεν δημοσίευσε. Το 1934/1935, παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής με τον Άλμπερτ Πάρις Γκίτερσλο. Μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο, εκπαιδεύτηκε ως τενόρος, ειδικευόμενος σε ηρωικούς ρόλους έργων του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Με αυτό το ρεπερτόριο, εμφανίστηκε σε σκηνές στην Αυστρία και τη Γερμανία από το 1938 έως το 1950 (κατά διαστήματα).

Ο Λέμπερτ περιέγραψε την προσάρτηση της Αυστρίας τον Μάρτιο του 1938, την οποία βίωσε στη Βιέννη, ως το «τραύμα της ζωής» του. Το 1941, συνελήφθη για «υπονόμευση της πολεμικής προσπάθειας» επειδή αρνήθηκε να παραλάβει ειδοποίηση στρατολόγησης στη Βέρμαχτ αλλά γλίτωσε το στρατοδικείο προσποιούμενος ψυχική ασθένεια και στη συνέχεια πέρασε αρκετούς μήνες σε ιδιωτική ψυχιατρική κλινική στο Γκέρλιτς. Από το 1942 και μετά, κρύφτηκε το υπόλοιπο του πολέμου σε ένα κυνηγετικό καταφύγιο στο οικογενειακό κτήμα στο Τράχυτεν στη δυτική Στυρία, όπου είχε περάσει μέρος της παιδικής του ηλικίας. Αφιερώθηκε στη λογοτεχνική συγγραφή και συμμετείχε ενεργά στην αντίσταση.

Μετά τον πόλεμο, είχε μερικές συμμετοχές ως τραγουδιστής, αλλά η μεταπολεμική ανεργία και η έλλειψη συμβάσεων τον ανάγκασαν να στραφεί στη συγγραφή. Το 1946, παντρεύτηκε τη Μαρία Μαγδαλένα Σεν και εγκαταστάθηκε αρχικά στη Βιέννη και από το 1956 και μετά στο Μπάντεν της Κάτω Αυστρίας, όπου συνέχισε τη συγγραφή σε απομόνωση. Τα πρώτα του έργα, κυρίως ποιήματα για το τοπίο και τη φύση με παραστατικές εικόνες, δημοσιεύθηκαν το 1946 στο πρωτοποριακό αυστριακό λογοτεχνικό περιοδικό Plan, το οποίο δημοσίευε επίσης ποίηση των Πάουλ Τσέλαν και Φριντερίκε Μάιρεκερ.

Το μυθιστόρημα «Το δέρμα του λύκου», που εκδόθηκε το 1960 στο Αμβούργο και αναφέρεται σε συλλογικό έγκλημα πολέμου σε ένα αυστριακό ορεινό χωριό, σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία και τον έκανε γνωστό στον λογοτεχνικό κόσμο. Συγγραφείς όπως ο Ερνστ Γιούνγκερ και ο Χαϊμίτο φον Ντόντερερ ενθουσιάστηκαν, θεματικές και στιλιστικές παραλληλίες παρατηρήθηκαν στο μυθιστόρημα του Τόμας Μπέρνχαρντ Φροστ, που εκδόθηκε τρία χρόνια αργότερα. Το 1961, ο Χανς Λέμπερτ τιμήθηκε με το βραβείο Τέοντορ Κέρνερ, το 1962 έλαβε το Αυστριακό Κρατικό Βραβείο και το 1968 του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Άνταλμπερτ Στίφτερ. 

Από το 1965 έως το 1971 αποσύρθηκε ξανά για να εργαστεί στο επόμενο μυθιστόρημά του, Ο κύκλος της φωτιάς, το οποίο συνδέεται ιδεολογικά και υφολογικά με το προηγούμενο, και τα δύο θίγουν το θέμα της συνεργασίας και συμμετοχής Αυστριακών σε ναζιστικά εγκλήματα κατά τη διάρκεια της εποχής του Εθνικοσοσιαλισμού στην Αυστρία και την άρνηση της αυστριακής μεταπολεμικής κοινωνίας να τα αποδεχθεί. Το θέμα της συλλογικής ενοχής ήταν δύσκολο για την εποχή και οι αρνητικές κριτικές, η έλλειψη υποδοχής από το ευρύτερο κοινό και, τέλος, ο θάνατος της συζύγου του το 1974 τον οδήγησαν στην πλήρη αποχώρηση από τη λογοτεχνική ζωή. Με εξαίρεση μερικά διηγήματα, δεν δημοσίευσε τίποτε άλλο. 

 Αναγνώριση τα τελευταία χρόνια 
Όταν Το δέρμα του λύκου επανεκδόθηκε το 1991 έφερε στον Λέμπερτ την αναγνώριση στα τελευταία χρόνια της ζωής του, τα οποία σημαδεύτηκαν από σοβαρή ασθένεια. Οι νεότεροι συγγραφείς ενθουσιάστηκαν: Η Ελφρίντε Γέλινεκ το περιέγραψε ως «μία από τις σπουδαιότερες αναγνωστικές εμπειρίες της ζωής της» και «το πρώτο ριζικά μοντερνιστικό μυθιστόρημα της μεταπολεμικής αυστριακής λογοτεχνίας». 

Η όψιμη αναγνώριση του χάρισε το βραβείο Γκριλπάρτσερ το 1992. Τα έργα του άσκησαν λογοτεχνική επιρροή σε μεταγενέστερους συγγραφείς, μεταξύ άλλων την Ελφρίντε Γέλινεκ, τον Ρόμπερτ Μενάσε και τον Κρίστοφ Ράνσμαϊρ.

Ο Χανς Λέμπερτ πέθανε το 1993 στο Μπάντεν.

 Έργα 
 1952: Ausfahrt, (Έξοδος) διηγήματα, 
 1955: Das Schiff im Gebirge, (Το πλοίο στα βουνά) νουβέλα
 1960: Die Wolfshaut, (Το δέρμα του λύκου) μυθιστόρημα
 1971: Der Feuerkreis, (Ο κύκλος της φωτιάς) μυθιστόρημα
 1972: Die schmutzige Schwester, (Η βρώμικη αδελφή ) δύο ραδιοφωνικά έργα
 1995: Das weiße Gesicht, (Το λευκό πρόσωπο) διηγήματα

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Αυστριακοί ποιητές
Κατηγορία:Αυστριακοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Αυστριακοί διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Αυστριακοί τραγουδιστές όπερας