Μάχη της Θεσσαλονίκης (995)

Η Μάχη της Θεσσαλονίκης έλαβε χώρα το 995 ή νωρίτερα, κοντά στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Η μάχη ήταν μέρος του μακρού Ρωμαιο-βουλγαρικού Πολέμου στα τέλη του 10ου και στις αρχές του 11ου αι. Οι Βούλγαροι υπό τον ηγεμόνα τους τσάρο Σαμουήλ, κατάφεραν να στήσουν ενέδρα, και να καταστρέψουν τη Ρωμαϊκή φρουρά της Θεσσαλονίκης, σκοτώνοντας τον διοικητή της, Γρηγόριο Ταρωνίτη, και αιχμαλωτίζοντας τον γιο του Ασώτ.

 Οι απαρχές της σύγκρουσης 
Μετά τη μεγάλη νίκη στη μάχη των Πυλών του Τραϊανού και τον επακόλουθο εμφύλιο πόλεμο στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο Σαμουήλ ήταν ελεύθερος να επιτεθεί στα Ρωμαϊκά οχυρά σε όλη τη Βαλκανική χερσόνησο. Αφού εξασφάλισε την κυριαρχία του στο μεγαλύτερο μέρος των βόρειων Βαλκανίων, ηγήθηκε μίας εκστρατείας εναντίον της Θεσσαλονίκης, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Αυτοκρατορίας, η οποία κατείχε ο δούκας Γρηγόριος Ταρωνίτης .

Η ακριβής ημερομηνία αυτής τής εκστρατείας, και της επακόλουθης μάχης, είναι ασαφής. Μία αρμενική πηγή την τοποθετεί ήδη από το 991, ενώ η αφήγηση του Ιωάννη Σκυλίτζη, στην οποία βασίζεται η χρονολόγηση με βάση τις παραδοσιακές αναφορές, υπονοεί ότι συνέβη το 996. Ωστόσο, καθώς ο Ιωάννης Χαλδός μαρτυρείται ως δούκας στη Θεσσαλονίκη το 995/6 διαδεχόμενος τον Ταρωνίτη, η εκστρατεία πρέπει να έγινε το αργότερο το 995, αν όχι λίγο καιρό νωρίτερα.   

 Η μάχη 
Ο Σαμουήλ έστειλε ένα μικρό απόσπασμα προς την πόλη, ενώ το κύριο σώμα τού στρατού του παρέμεινε πίσω, για να προετοιμάσει προσεκτικά μία ενέδρα για τον Ρωμαϊκό στρατό. Καθώς το βουλγαρικό σώμα επιδρομής πλησίαζε τη Θεσσαλονίκη, ο Γρηγόριος Ταρωνίτης έστειλε τον γιο του Ασώτ με την εμπροσθοφυλακή, για να έρθει σε επαφή μαζί τους και να αναγνωρίσει τις βουλγαρικές θέσεις. Ο Ασώτ επιτέθηκε στο βουλγαρικό σώμα επιδρομής και τους απώθησε, αλλά παρασύρθηκε στην ενέδρα, και περικυκλώθηκε με τους άνδρες του. Ο πατέρας του, ακολουθώντας την κύρια Ρωμαϊκή δύναμη, έσπευσε να τον σώσει, αλλά σκοτώθηκε προσπαθώντας να τον φτάσει.  

 Συνέπεια 
Ο Ασώτ Ταρωνίτης αιχμαλωτίστηκε και μεταφέρθηκε στη Βουλγαρία, όπου λίγο αργότερα νυμφεύτηκε την κόρη του Σαμουήλ, Μιροσλάβα. Ονομάστηκε κυβερνήτης του Δυρραχίου, από όπου σύντομα διέφυγε με Ρωμαϊκά πλοία στην Κωνσταντινούπολη, όπου κανόνισε την παράδοση τής πόλης στους Ρωμαίους

Στη Θεσσαλονίκη, τον Ταρωνίτη διαδέχθηκε ο Ιωάννης Χαλδός, ο οποίος επίσης έπεσε θύμα βουλγαρικής ενέδρας, και αιχμαλωτίστηκε το 996.   Μετά από αυτό, παίρνοντας θάρρος από τις επιτυχίες του, ο Σαμουήλ κινήθηκε νότια, στο θέμα της Ελλάδας, για μία εκστρατεία λεηλασίας. Κατέλαβε τη Λάρισα και έφθασε στην Κόρινθο, μετά την οποία έμαθε για την προσέγγιση ενός Ρωμαϊκού στρατού υπό τον Νικηφόρο Ουρανό και επέστρεψε βόρεια. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στον ποταμό Σπερχειό, όπου ο Σαμουήλ ηττήθηκε.   Η μακρά Ρωμαιο-βουλγαρική σύγκρουση, ωστόσο, συνεχίστηκε μέχρι την τελική ήττα τής Βουλγαρίας το 1018.

Παραπομπές

 Πηγές 

 Йордан Андреев, Милчо Лалков, Българските ханове и царе, Велико Търново, 1996.
 Holmes, Catherine (2005). Basil II and the Governance of Empire (976–1025). Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-927968-5.
 Strässle, Paul Meinrad (2006). Krieg und Kriegführung in Byzanz: die Kriege Kaiser Basileios' II. gegen die Bulgaren (976–1019) (in German). Cologne: Böhlau Verlag. ISBN 3-412-17405-X.
 Wortley, John, ed. (2010). John Skylitzes: A Synopsis of Byzantine History, 811–1057. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-76705-7.

Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας