Υπόθεση δολοφονίας του Χολ και της Μιλς

μικρογραφία|O Έντουαρντ Γουίλερ Χολ σε νεότερη ηλικία.
μικρογραφία|Η Φράνσις Νόελ Στίβενς Χολ, χήρα του θύματος Έντουαρντ Γουίλερ Χολ μαζί με το άλλο θύμα, την Έλινορ Ράινχαρντ Μιλς.
μικρογραφία|Μια επαγγελματική κάρτα του Αιδεσιμότατου Έντουαρντ Γουίλερ Χολ που βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος και τα δαχτυλικά αποτυπώματα που ανακαλύφθηκαν πάνω σε αυτήν.
Η Υπόθεση δολοφονίας των Χολ-Μιλς (Αγγλικά: Hall–Mills murder case) αφορά τον Έντουαρντ Γουίλερ Χολ (Αγγλικά: Edward Wheeler Hall), έναν ιερέα της Επισκοπελιανής Εκκλησίας, και την Έλινορ Ράινχαρντ Μιλς (Αγγλικά: Eleanor Reinhardt Mills), μέλος της εκκλησιαστικής χορωδίας. Οι δύο τους είχαν παράνομη ερωτική σχέση και δολοφονήθηκαν στις 14 Σεπτεμβρίου του 1922, στο Σάμερσετ του Νιου Τζέρσεϊ, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην ιστορία της δημοσιογραφίας αυτή η υπόθεση είναι σε μεγάλο βαθμό γνωστή για την τεράστια εθνική απήχηση που έλαβε από τον τύπο. Έχει θεωρηθεί επίσης ως παράδειγμα δημοσιογραφικού τσίρκου των μέσων ενημέρωσης. Δυστυχώς η υπόθεση δεν λύθηκε ποτέ.

 Η Ανακάλυψη των Πτωμάτων 
Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1922, τα πτώματα ενός άντρα και μιας γυναίκας ανακαλύφθηκαν σε ένα χωράφι κοντά σε μια φάρμα στην Κομητεία Σάμερσετ του Νιου Τζέρσεϊ. Και τα δύο θύματα έφεραν τραύματα στο κεφάλι από πιστόλι διαμέτρου 32 χιλιοστών. Ο άνδρας είχε πυροβοληθεί μια φορά, πάνω από το δεξί του αυτί και η σφαίρα είχε βγει από το πίσω μέρος του λαιμού του. Η γυναίκα είχε τρία τραύματα από σφαίρες κάτω από το δεξί της μάτι, πάνω από το δεξιό της κρόταφο και πάνω από το δεξί της αυτί. Οι αστυνομικοί Έντουαρντ Γκάριγκαν και Τζέιμς Κάραν από το αστυνομικό τμήμα του Μίντλεξ έφτασαν πρώτοι στο σημείο. Παρατήρησαν αμέσως ότι τα πτώματα είχαν τοποθετηθεί ανάσκελα και δίπλα δίπλα μετά το θάνατο τους. Και τα δύο θύματα είχαν τα πόδια τους στραμμένα προς μία μηλιά. Τα μάτια του άντρα ήταν κλειστά, ενώ της γυναίκας ορθάνοιχτα με ένα βλέμμα τρόμου. Κάποια σκισμένα χαρτιά που ήταν ανάμεσα στα σώματα των θυμάτων αποδείχτηκε στην πορεία ότι ήταν ερωτικές επιστολές των νεκρών, πράγμα που έδειχνε ότι ήταν προφανώς παράνομο ζευγάρι. Στο σημείο βρέθηκε και ένας κάλυκας διαμετρήματος 32 χιλιαστών καθώς και ένα κομμάτι σιδερένιου σωλήνα μήκους 60 εκατοστών. Τα ρούχα των θυμάτων ήταν τέλεια τακτοποιημένα. Η γυναίκα φορούσε ένα μπλε πουά φόρεμα με κόκκινες βούλες, μαύρες μεταξένιες κάλτσες, καφέ παπούτσια και ένα καφέ μεταξένιο μαντήλι που ήταν ματωμένο, ήταν τυλιγμένο γύρω από το λαιμό της. Δίπλα στο σώμα της βρέθηκε και ένα μπλε βελούδινο καπέλο. Επιπλέον είχε μια μελανιά στο χέρι της και μια μικρή πληγή στα χείλη της. Το αριστερό της χέρι είχε τοποθετηθεί εσκεμμένα από τον/τους δολοφόνο/ους ώστε να αγγίξει το δεξί μηρό του άντρα. Ο άντρας φορούσε σκούρο γκρι κοστούμι, λευκό πουκάμισο με σκληρό γιακά, μαύρο παλτό και λευκή γραβάτα. Στο δεξί του χέρι είχε τοποθετηθεί το κεφάλι της γυναίκας, δίνοντας έτσι την αίσθηση ότι εκείνη είχε ξαπλώσει πάνω σε αυτό. Επιπρόσθετα, φορούσε γυαλιά οράσεως και ένα καπέλο κάλυπτε το πρόσωπο του και έκρυβε την πληγή από πυροβολισμό στο κεφάλι του. Υπήρχε μια μικρή μελανιά στην άκρη του δεξιού αυτιού του και βρέθηκαν σχισμές στο αριστερό μικρό του δάχτυλο και το δεξί του δείκτη. Επίσης ανακαλύφθηκε μια πληγή πέντε ιντσών (127 mm) στην επιγονατίδα του δεξιού του ποδιού. Το πιο παράξενο πράγμα ήταν μια μικρή κάρτα ακουμπισμένη στη φτέρνα του αριστερού παπουτσιού του άντρα, προφανώς τοποθετημένη εκεί από όποιον είχε σκοτώσει τα θύματα. Η κάρτα είχε τυπωμένο επάνω της το όνομα του πάστορα Έντουαρντ Γουίλερ Χολ και ήταν ελαφρώς λερωμένη με αίμα. Επίσης το χορτάρι γύρω από τους νεκρούς ήταν πατημένο. Ο αστυνομικός Έντουαρντ Γκάριγκαν βρήκε ένα ανδρικό πορτοφόλι πεταμένο κοντά στα πτώματα. Όταν το άνοιξε βρήκε μέσα 50 δολάρια και μια άδεια οδήγησης που ανήκε πάλι στον ιερέα Έντουαρντ Γουίλερ Χολ. Έτσι ο άντρας αναγνωρίστηκε γρήγορα ως ο 41χρονος Έντουαρντ Γουίλερ Χολ (12 Ιουνίου του 1881 - 14 Σεπτεμβρίου του 1922), ο εφημέριος της Κομητείας του Νιου Μπράνσγουικ, από την άδεια οδήγησης και από μια επαγγελματική του κάρτα. Ωστόσο τον αναγνώρισε και ένας άντρας ονόματι Ε. Λέον Λόμπλεϊν.

Ένα ζήτημα δικαιοδοσίας περιέπλεξε την αρχική έρευνα, καθώς ο τόπος του εγκλήματος ήταν κοντά στα σύνορα μεταξύ της επαρχίας Σάμερσετ και της επαρχία Μίντλεξ. Αν και η αστυνομία του Μίντλεξ έφτασε πρώτη, ο τόπος του εγκλήματος ήταν τελικά στην αρμοδιότητα του αστυνομικού τμήματος του Σάμερσετ. Ενώ οι αρχές αντιμετώπιζαν αυτό το θέμα, δεν φρόντισαν να φυλάξουν τον τόπο του εγκλήματος. Έτσι περαστικοί άρχισαν να κατακλύζουν συνεχώς το σημείο, το οποίο έγινε περισσότερο θέαμα, χωρίς κανένα σεβασμό για τα θύματα. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, το έδαφος καταπατήθηκε επανειλημμένα. Οι πωλητές πουλούσαν μπαλόνια, φιστίκια, ποπ κορν και αναψυκτικά κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της έρευνας. Η εφημερίδα New York Times ανέφερε ένα χρόνο αργότερα ότι δεκάδες χιλιάδες πήραν αναμνηστικά από το γύρω τοπίο, όπως χώμα και κλαδιά από την μηλιά. Η αναταραχή πιθανότατα προκάλεσε παραμόρφωση ή ίσως καταστροφή των αποδεικτικών στοιχείων που θα βοηθούσαν στην έρευνα, καθώς η αστυνομία και οι ερευνητές έκαναν ελάχιστα για να σταματήσουν αυτή την κατάσταση. Γυρνώντας όμως στην ημέρα της ανακάλυψης των θυμάτων, από το σημείο πέρασε και ο δημοσιογράφος Άλμπερτ Κάρντιναλ από την εφημερίδα Daily Home News. Ρώτησε αν μπορούσε να πάρει την επαγγελματική κάρτα του ιερέα και ο υπαστυνόμος Γκάριγκαν του έδωσε την άδεια (κάνοντας έτσι ένα τεράστιο λάθος καθώς του επέτρεψε να πάρει ένα βασικό αποδεικτικό στοιχείο). Γύρω στις 14:00 και περίπου τρεισήμισι ώρες μετά την εύρεση των πτωμάτων, έφτασε το γραφείο τελετών του Σάμερσετ. Εξέτασε τα θύματα και βρήκε στις τσέπες του Έντουαρντ Χολς εξήντα ένα σεντς σε κέρματα και δύο μαντήλια. Στη συνέχεια, μετέφερε το πτώμα του πάστορα στην νεκροφόρα του. Η εκτιμώμενη ώρα θανάτου ήταν περίπου 22:00 με 22:30 το βράδυ της Πέμπτης 14 Σεπτεμβρίου, δηλαδή γύρω στις τριάντα έξι ώρες νωρίτερα (τα επόμενα χρόνια οι αρχές θεώρησαν ότι μπορεί να έγιναν και πιο αργά οι φόνοι, δηλαδή μετά τις 00:00). Αυτό σήμαινε ότι κανείς δεν είχε προσέξει τα πτώματα για μιάμιση μέρα. Αυτό θεωρήθηκε περίεργο, καθώς η περιοχή ονομαζόταν από τον τύπο "μονοπάτι των εραστών" επειδή ήταν συνήθως στέκι για παράνομα ζευγάρια. Υπήρχαν κάποιες υποψίες ότι κάποιοι τα είχαν βρει, αλλά δεν φρόντισαν να αναφέρουν την ανακάλυψη τους στις αρχές. Στο νεκροτομείο, καθώς ο νεκροθάφτης έβγαζε το παλτό του ιερέα, μια σφαίρα έπεσε στο πάτωμα. Παρατήρησε επίσης έναν αποχρωματισμό στο δεξί χέρι του.

Η γυναίκα, της οποίας η ταυτότητα δεν έχει ακόμη αναγνωριστεί, έμεινε πίσω στον τόπο του εγκλήματος. Ο αστυνομικός Έντουαρντ Γκάριγκαν παρατήρησε ότι το θύμα είχε σχεδόν αποκεφαλιστεί και το βαθύ τραύμα στο λαιμό της είχε γεμίσει ήδη με σκουλήκια. Υπέθεσε ότι ο δολοφόνος της έβαλε το μαντήλι στον λαιμό της για να κρύψει προσωρινά το βαθύ της τραύμα. Μια  νεκροψία που έγινε χρόνια αργότερα αποκάλυψε ότι ο δολοφόνος, της είχε κόψει και αφαιρέσει την γλώσσα και τις φωνητικές τις χορδές. Όλα αυτά πιστοποιούσαν ότι το κύριο μένος του/των δραστών ήταν προς την γυναίκα. Η γυναίκα μεταφέρθηκε και εκείνη στο νεκροτομείο και σύντομα αναγνωρίστηκε από τον δημοσιογράφο Φρανκ Μ. Ντίνερ, της εφημερίδας Daily Home News, ως η 34χρονη Έλινορ Ράινχαρντ Μιλς (Νοέμβριος του 1888 - 14 Σεπτεμβρίου του 1922).

 Τα Θύματα 
Η Έλινορ Ράινχαρντ προερχόταν από οικογένεια εργατικής τάξης, ήταν παντρεμένη με τον Τζέιμς Φράνσις Μιλς (23 Ιανουαρίου του 1878 - 7 Νοεμβρίου του 1965) και ζούσαν σε ένα φτωχικό σπίτι στην οδό Κάρμαν 49 στο Νιου Μπρανσγουικ του Νιου Τζέρσεϊ. Η Έλινορ ήταν νοικοκυρά και μέλος της εκκλησιαστική χορωδίας, ενώ ο Τζέιμς ήταν νεωκόρος στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και επιστάτης στο Δημοτικό Σχολείο του Λόρδου Στέρλινγκ. Η Έλινορ και ο Τζέιμς είχαν δύο παιδιά, την Σάρλοτ Ε. Μιλς (18 Ιουλίου του 1906 - 1 Φεβρουαρίου του 1952) και τον Ντάνιελ Μιλς (24 Οκτωβρίου του 1910 - 13 Οκτωβρίου του 1992).

Ο Έντουαρντ Γουίλερ Χολ καταγόταν από μια οικογένεια μεσαίας τάξης από το Μπρούκλιν. Πήρε πτυχίο στις Φιλελεύθερες Τέχνες από το Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Μπρούκλιν και έπειτα απέκτησε θεολογικό πτυχίο στο Μανχάταν. Υπηρέτησε σε διάφορες εκκλησίες στην περιοχή κατά τη διάρκεια της πρώιμης καριέρας του. Το 1909, ξεκίνησε τη θητεία του στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στο Νιου Μπράνσγουικ, αλλά όχι πριν υπηρετήσει για λίγο στο Μπάσκινγκ Ριτζ ή στο Μπερνάρντσβιλ. Ο Χολ ήταν πολύ σεβαστός και αγαπητός στην εκκλησία που λειτουργούσε. Σύντομα γνώρισε την Φράνσις Νόελ Στίβενς (13 Ιανουαρίου του 1874 - 19 Δεκεμβρίου του 1942), μια τριανταπεντάχρονη εργένισσα. Εκείνη ήταν μια εξαίρεση σε μια εποχή που ο γάμος είχε τεράστια σημασία για την ταυτότητα μιας γυναίκας της ανώτερης τάξης, και η μέση ηλικία μιας νύφης ήταν τα είκοσι ένα χρόνια. Περνούσε τον περισσότερο χρόνο της με τη μητέρα της, διαβάζοντας, δειπνώντας και παίζοντας χαρτιά. Μέχρι να εμφανιστεί ο Έντουαρντ, φαινόταν σχεδόν βέβαιο ότι θα κατέληγε γεροντοκόρη. Τι είδε άραγε ο Έντουαρντ, είκοσι επτά ετών, στη Φράνσις, η οποία δεν ήταν καλλονή, αλλά μια μεγαλοκοπέλα που ντυνόταν συντηρητικά και παλιομοδίτικα; Είναι προφανές ότι ο πλούτος της είχε κάποια σχέση με αυτό (το 1922, οι εφημερίδες ανέφεραν ότι η περιουσία της ανέρχονταν σε 1,7 εκατομμύρια δολάρια, το ισοδύναμο σχεδόν 30 εκατομμυρίων δολαρίων σήμερα, αν και αργότερα η ίδια το αμφισβήτησε). Όσο για τη Φράνσις, το να γίνει σύζυγος ενός αξιοσέβαστου τοπικού κληρικού μπορεί να ήταν ένας τρόπος για να ενισχύσει περαιτέρω την κοινωνική της θέση. Το ζευγάρι παντρεύτηκε το απόγευμα της 20ης Ιουλίου του 1911 και έπειτα πήγε να ζήσει σε μια βικτωριανή έπαυλη, η οποία ήταν προίκα της Φράνσις και βρισκόταν στην λεωφόρο Νίκολ 23. Μπορεί να ήταν ένας περίεργος γάμος και μια ένωση συμφερόντων, αλλά όποια και αν ήταν η αλήθεια της σχέσης τους, ο Έντουαρντ και η Φράνσις είχαν υποσχεθεί ο ένας στον άλλον, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, ότι θα είναι μαζί στην ασθένεια και στην υγεία, μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. Ωστόσο ο Έντουαρντ ήταν εκείνος που έσπασε τους γαμήλιους όρκους του, όταν σύναψε σχέση με την Έλινορ Μιλς για τουλάχιστον δύο χρόνια. Μερικοί από τους πιστούς είχαν αντιληφθεί την ερωτική σχέση ανάμεσα στον ιερέα και στην σοπράνο της εκκλησιαστικής χορωδίας. Υπήρχαν ακόμη και στοιχεία για ερωτικές επιστολές που ανταλλάχθηκαν ανάμεσα στους εραστές, μέσα από τα υμνολόγια τους.

Τα Γεγονότα Πριν και Μετά τις Δολοφονίες
Το πρωινό της Πέμπτης 14 Σεπτεμβρίου του 1922, η Έλινορ Μιλς έβαλε στο γραφείο του Έντουαρντ Χολ στην εκκλησία, ένα απόκομμα της εφημερίδας New York World, στο οποίο υπήρχε ένα άρθρο που της είχε τραβήξει το ενδιαφέρον. Σε αυτό αναφερόταν η άποψη ενός ιερέας ονόματι Πέρσι Στίκνεϊ Γκραντ, ο οποίος υποστήριζε ότι η Επισκοπιλιανή Εκκλησία θα έπρεπε να αναθεωρήσει τον κανόνα της για το διαζύγιο, που αφορούσε μόνο τις περιπτώσεις μοιχείας. Ο συγκεκριμένος πάστορας θεωρούσε ότι η ιερότητα του γάμου, προερχόταν από το ίδιο το ζευγάρι, το οποίο ευλογούνταν από τον Θεό, αν είχαν ισχυρά συναισθήματα οι σύζυγοι μεταξύ τους και συμπεριφερόντουσαν ο ένας στον άλλον με αγάπη. Ως εκ τούτου, ένας γάμος χωρίς δύο πραγματικά αφοσιωμένες ψυχές δεν τιμούσε τον Κύριο και δεν υπήρχε λόγος να συνεχιστεί. Ο Έντουαρντ Χολ διάβασε το άρθρο και ενθουσιάστηκε. Αυτή η λογική προφανώς άρεσε στους δύο εραστές, οι οποίοι θεωρούσαν ότι είχαν "εγκλωβιστεί" σε αποτυχημένους γάμους, καθώς για πολλά χρόνια μοιράζονταν την συζυγική στέγη με ανθρώπους που δεν τους γέμιζαν συναισθήματα. Πάνω σε αυτό το ζήτημα, η κόρη της Έλινορ, η Σαρλότ Μιλς ανέφερε πολύ αργότερα στους δημοσιογράφους, ότι οι γονείς της είχαν έναν γάμο χωρίς αγάπη και ότι ο πατέρας της κακοποιούσε λεκτικά τη μητέρα της.

Το απόγευμα της Πέμπτης, η Φράνσις Χολ βρισκόταν στην κουζίνα και τοποθετούσε μαρμελάδες που μόλις είχε φτιάξει μέσα σε βαζάκια. Εκείνη την ώρα δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από την Έλινορ Μιλς που της ζήτησε να επικοινωνήσει μαζί της ο Εντουαρτ Χολ όταν γυρίσει στο σπίτι. Η Φράνσις τον ενημέρωσε στις 18:30. Την ίδια στιγμή ο Τζέιμς Μιλς μπήκε στο σπίτι του. Στη συνέχεια, βγήκε στη βεράντα, ενώ η σύζυγος του έφυγε από το σπίτι για να πάει τηλεφωνήσει ξανά στον ιερέα. Γύρω στις 19:00 το βράδυ, χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι του Έντουαρντ Χολ. Μία από τις οικιακές βοηθούς της έπαυλης, η εικοσάχρονη Λουίζ Γκάιστ, σταμάτησε την δουλειά της σε ένα υπνοδωμάτιο στον δεύτερο όροφο και έτρεξε στο διάδρομο για να απαντήσει στην κλήση. Μια γυναίκα στην άλλη άκρη της γραμμής ζήτησε να μιλήσει με τον πάστορα. Ήταν φυσικά η Έλινορ Μιλς που τηλεφωνούσε από ένα τηλεφωνικό θυρωρείο, κοντά σε ένα ζαχαροπλαστείο. Η καμαριέρα ενημέρωσε τον ιερέα που βρισκόταν εκείνη την στιγμή στο μπάνιο. Ο Έντουαρντ σήκωσε το ακουστικό ενώ η Λουίζ επέστρεψε στη δουλειά και άκουσε την πλευρά της συζήτησης από την μεριά του Αιδεσιμότατου Χολ: "Ναι... Ναι... Ναι... Ναι... Κρίμα... Ναι... Πηγαίνω στην εκκλησία. Δεν θα μπορούσαμε να κανονίσουμε για τις οκτώ και τέταρτο περίπου;... Αντίο". Η Έλινορ επέστρεψε στο σπίτι της μετά το τηλεφώνημα και λίγα λεπτά αργότερα έφυγε ξανά. Ο Τζέιμς που έκανε εργασίες στην βεράντα την ρώτησε που σκόπευε να πάει. Η Έλινορ φοβερά εκνευρισμένη τον προκάλεσε να "την ακολουθήσει για να μάθει" και έπειτα έφυγε από το σπίτι. Ο Τζέιμς συνέχισε να εργάζεται στη βεράντα μέχρι τις 21:45 και μετά άρχισε να διαβάζει την εφημερίδα του.

Εν τω μεταξύ λίγο πιο πριν, και γύρω στις 19:15, ο Έντουαρντ κατέβηκε στον κάτω όροφο και φόρεσε το παλτό του. Η γυναίκα του η Φράνσις μπήκε μέσα στο σπίτι από τη βεράντα. Τότε ο ιερέας της είπε: "Θα κάνω μια επίσκεψη αγαπητή μου και θα γυρίσω στο σπίτι σύντομα". Η Λουίζ πέρασε από την κουζίνα και βγήκε στην αυλή όπου είδε τον αιδεσιμότατος Χολ να φεύγει. Εκείνος γύρισε και την κοίταξε και της είπε: "Δεν είναι ένα υπέροχο βράδυ;" Έπειτα της ευχήθηκε καληνύχτα. Τον παρακολουθούσε καθώς περπατούσε προς τον δρόμο και η μορφή του εξαφανίστηκε μέσα στο σούρουπο. Δεν θα τον ξαναέβλεπε ζωντανό. Ο Έντουαρντ Χολ έφυγε από το σπίτι του για να συναντήσει την Έλινορ Μιλς και να συζητήσει μαζί της για τα ιατρικά της έξοδα για τα φάρμακα της, καθώς οχτώ μήνες πριν είχε κάνει μια σοβαρή επέμβαση στο νεφρό της (την οποία πλήρωσαν οι Χολ). Αργότερα, μάρτυρες είδαν τον πάστορα να περπατάει κατά μήκος της λεωφόρου Ίστον μετά τις 20:00. Κάποια άτομα όμως είχαν δει λίγο νωρίτερα εκείνο το βράδυ και την Έλινορ Μιλς να βρίσκεται μέσα σε ένα τρόλεϊ και έπειτα να περπατά για αρκετά λεπτά κρατώντας ένα μικρό δέμα προς την κατεύθυνση που πήγε ο ιερέας. Γύρω στα μεσάνυχτα, οι άνθρωποι που ζούσαν κοντά στο μονοπάτι των εραστών άκουσαν κραυγές και πυροβολισμούς.

Η Φράνσις έπαιξε πασιέντζα από τις 19:20 για τις επόμενες δύο ώρες. Ο αδερφός της Γουίλι που ζούσε μαζί τους, βγήκε από το δωμάτιο του για να της πει καληνύχτα, και μετά πήγε για ύπνο. Μετά τις 22:30, η Φράνσις ντύθηκε και ξύπνησε τον αδελφό της και μαζί πήγαν στην εκκλησία αναζητώντας τον σύζυγο της. Η εκκλησία ήταν σκοτεινή, οπότε πέρασαν από το διαμέρισμα των Μιλς, που ήταν επίσης σκοτεινό. Ο Τζέιμς Μιλς είχε φύγει πριν μερικά λεπτά και εκείνος από το σπίτι του και πήγε στην εκκλησία για να ψάξει την γυναίκα του, σταματώντας πρώτα για λίγο αναψυκτικό και φτάνοντας στο ναό γύρω στις 23:00. Όμως επειδή δεν βρήκε την Έλινορ εκεί, επέστρεψε στο σπίτι του και πήγε για ύπνο. Ξύπνησε γύρω στις 01:30 και είδε ότι η γυναίκα του δεν είχε επιστρέψει. Έτσι ντύθηκε και γύρω στις 02:00 επέστρεψε στην εκκλησία αλλά και πάλι δεν κατάφερε να τη βρει εκεί.

Ο νυχτοφύλακας του Κολλεγίου Θηλεών του Νιου Τζέρσεϊ παρατήρησε ότι τα φώτα στο σπίτι των Χολ ήταν αναμμένα όλη νύχτα. Έπειτα παρατήρησε μια γυναίκα που έμοιαζε με την Φράνσις να μπαίνει μέσα στην έπαυλη γύρω στις 02:30. Πολύ νωρίς το πρωί της Παρασκευής, η Λουίζ ξύπνησε από τον ήχο των παντζουριών που έκλεισαν στον πρώτο όροφο, ένα αποκαλυπτικό σημάδι που την έκανε να πιστέψει ότι ο Αιδεσιμότατος Χολ είχε ξυπνήσει νωρίς για να πάρει το τρένο για τη Νέα Υόρκη, καθώς σκόπευε να ταξιδέψει εκείνη την ημέρα. Η Λουίζ πετάχτηκε από το κρεβάτι και κατέβηκε βιαστικά κάτω για να ετοιμάσει το πρωινό. Όταν όμως μπήκε στην τραπεζαρία λίγο μετά τις επτά, δεν την υποδέχτηκε ο ιερέας, αλλά ο κουνιάδος του, ο Γουίλι Στίβενς, που συνήθως ήταν ο τελευταίος που έφτανε στο τραπέζι για πρωινό. Το να τον βλέπει εκείνη την ώρα ήταν μάλλον περίεργο, αλλά από την άλλη πλευρά, ο Γουίλι ήταν αν μη τι άλλο λίγο περίεργος. Η Λουίζ τον ρώτησε με απορία: "Τι κάνετε τόσο νωρίς το πρωί στην τραπεζαρία;". "Κάτι τρομερό συνέβη και εγώ και η αδελφή μου ήμασταν ξύπνιοι σχεδόν όλη τη νύχτα. Αλλά θα προτιμούσα να σας πει περισσότερα η κυρία Χολ", απάντησε αινιγματικά ο Γουίλι, υπονοώντας ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Καθώς η Λουίζ περνούσε δίπλα από τη κρεμάστρα στο διάδρομο, παρατήρησε ότι το καπέλο του εφημέριου δεν κρεμόταν στη συνηθισμένη του θέση. Αυτό σήμαινε ότι δεν είχε γυρίσει σπίτι από την βραδινή του έξοδο. Η οικιακή βοηθός δεν έδωσε όμως και πολύ σημασία. Ο πάστορας φαινόταν πάντα να έχει μια καλή δικαιολογία για κάποιες νύχτες που επέστρεφε στο σπίτι αργά. Έτσι αναρωτήθηκε: Μήπως το αυτοκίνητο του είχε χαλάσει; Μήπως κάποιος χρειαζόταν την βοήθεια του και τον είχε καθυστερήσει; Από την άλλη πλευρά, η Λουίζ δεν τον είχε ξαναδεί να μένει έξω από το σπίτι όλη την νύχτα. Έτσι υπέθεσε ότι μετά το ραντεβού του το προηγούμενο βράδυ, θα έπρεπε να τον είχαν καλέσει ξανά για πνευματική επίσκεψη. Ο Έντουαρντ Χολ ίσως έμενε στο προσκέφαλο ενός άρρωστου φίλου ή κάποιου ενορίτη του. Η κοπέλα έστρωσε τραπέζι για τρεις και περίπου είκοσι λεπτά αργότερα κατέβηκε η Φράνσις για πρωινό.

Η Φράνσις δεν ήταν ούτε όμορφη ούτε λαμπερή, παρά τον σημαντικό πλούτο και το αριστοκρατικό της αίμα. Είχε γεροδεμένη σωματική διάπλαση, η οποία ταίριαζε απόλυτα με την παλιομοδίτικη γκαρνταρόμπα της. Ένας δημοσιογράφος την περιέγραψε αδίστακτα ως άτομο με "μακρύ πρόσωπο που αξίζει να το κοιτάξεις μόνο δύο φορές, καθώς είχε μικρό στόμα με μια υπόνοια τριχών στο άνω χείλος και πλατύ πηγούνι. Μια ουλή σε σχήμα ημισελήνου τόνιζε τον δεξιό κρόταφο της και είχε ασυνήθιστα προεξέχοντα μαύρα φρύδια". Ένας άλλος δημοσιογράφος ήταν πιο ωμός στις περιγραφές του δηλώνοντας ότι η Φράνσις είχε "το κεφάλι και τα χαρακτηριστικά ενός άνδρα. Τα γυαλιά της υποδήλωναν με μεγάλη ακρίβεια, μια γυναίκα μιας διαφορετικής εποχής. Ένας νέος αιώνας γεμάτος ευκαιρίες είχε ανατείλει και οι ρόλοι των γυναικών στην κοινωνία άλλαζαν, αλλά η Φράνσις δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με όλα αυτά. Έφερε τον συντηρητισμό της με υπερηφάνεια".

Ενώ η Φράνσις δεν απέκτησε ποτέ δικά της παιδιά, ήταν αφοσιωμένη στην φιλανθρωπία και την εκκλησία της, τον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή και στον επτά χρόνια μικρότερο σύζυγο της. Ήταν όλα όσα θα περίμενε κανείς από μια καλοαναθρεμμένη γυναίκα από τα τέλη της Βικτωριανής εποχής: αξιοπρεπής, αγέρωχη και φυσικά ένας κλειστός χαρακτήρας. Για μια υπηρέτρια όπως η Λουίζ, η Φράνσις είχε έναν υπεροπτικό αέρα. Εντούτοις κάτι φαινόταν διαφορετικό πάνω της εκείνο το πρωί της Παρασκευής, όταν η Λουίζ χαιρέτησε την κυρία  της στην τραπεζαρία. Η Φράνσις κάθισε στο τραπέζι, σχεδόν χωρίς να τρώει τίποτα. Η Λουίζ δεν είχε πάρει ακόμα από το τραπέζι την μικρή ασημένια κανάτα νερού που χρησιμοποιούσε ο Αιδεσιμότατος Χολ για να φτιάξει το υποκατάστατο του στιγμιαίου καφέ του. Κανονικά, η Φράνσις θα της είχε υπενθυμίσει να την πάρει πίσω, αλλά εκείνη την ημέρα δεν το έκανε. Υπήρχε μια ανείπωτη ένταση στην ατμόσφαιρα και η Λουίζ τελικά μίλησε πρώτη για να σπάσει την αμήχανη σιωπή. "Θα φάει πρωινό ο κύριος Χολ στο κρεβάτι;" ρώτησε, παριστάνοντας την χαζή. Η Φράνσις της απάντησε: "Λουίζ .... ο κύριος Χολ δεν βρισκόταν στο σπίτι όλη νύχτα. Δεν γνωρίζω πού είναι". Η Λουίζ τότε αποκρίθηκε: "Ίσως του συνέβη κάποιο ατύχημα. Καλέσατε την αστυνομία;" Η Φράνσις της είπε: "Το έκανα αλλά δεν υπήρξε δηλωμένο κανένα ατύχημα". Η Φράνσις είχε τηλεφωνήσει στο αστυνομικό σταθμό γύρω στις 7:00 π.μ., αλλά για να αποφύγει οποιαδήποτε δυσάρεστη φήμη, δεν διευκρίνισε στους αστυνομικούς ότι ο Έντουαρντ αγνοούνταν ούτε ανέφερε το όνομα της.

Η Λουίζ δεν μπορούσε παρά να παρατηρήσει ένα αδιάκοπο θόρυβο καθώς μάζευε το τραπέζι. Η Φράνσις κρατούσε ένα σετ κλειδιά του αυτοκινήτου και τα κουνούσε νευρικά. (Η οικογένεια Χολ είχε δύο αυτοκίνητα και το ένα το είχε πάρει ο ιερέας το προηγούμενο βράδυ). Αυτό συνέχιζε να το κάνει για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας καθώς περπατούσε πάνω κάτω στο δωμάτιο και τρέχοντας στο παράθυρο κάθε φορά που άκουγε ένα αυτοκίνητο να επιβραδύνει έξω από το σπίτι. Αυτή η αγχωμένη συμπεριφορά δεν ταίριαζε στη Φράνσις Χολ, που συνήθως είχε μια εικόνα ηρεμίας και ψυχραιμίας. Όπως θα έλεγε αργότερα η Λουίζ στην αστυνομία: "Δεν είχε φερθεί ποτέ έτσι στο παρελθόν". Εκείνο το βράδυ, η Λουίζ κρυφάκουσε μια ενδιαφέρουσα τηλεφωνική κλήση γύρω στις 23:00. Ένιωσε ένα κόμπο στο λαιμό της όταν άκουσε την Φράνσις να λέει στον συνομιλητή της: "Όχι, δεν υπήρχε καμία άλλη. Ήταν απλά φιλικός απέναντι της. Εκείνη είναι απλώς ένα μέλος της χορωδίας". Για δύο ημέρες, τόσο η Φράνσις Χολ όσο και ο Τζέιμς Μιλς περίμεναν με αγωνία, καθώς οι σύζυγοι τους δεν είχαν επιστρέψει στο σπίτι.

Εν τω μεταξύ, το επόμενο δροσερό πρωινό του Σάββατου στις 16 Σεπτεμβρίου του 1922, μια δεκαπεντάχρονη κοπέλα, η Περλ Μπάμερ είχε ραντεβού με τον 23χρονο σύντροφο της, τον Ρέιμοντ Σνάιντερ. Γύρω στις 10:00 που συναντήθηκαν, αποφάσισαν να πάνε μια βόλτα, ακολουθώντας την οδό Ίστον προς μια εξοχική περιοχή του Νιου Μπράνσγουικ που όλοι γνώριζαν σαν μονοπάτι των ερωτευμένων. Έστριψαν στην οδό Ντε Ράσεϊς, σ' έναν μη διαμορφωμένο δρόμο που θα τους οδηγούσε κοντά σε ένα εγκαταλελειμμένο αγρόκτημα, με την ελπίδα να έχουν λίγη ιδιωτικότητα.  Το γρασίδι ήταν ψηλό εκεί και περπάτησαν για λίγο, μιλώντας σιγά μεταξύ τους. Τότε η Περλ παρατήρησε κάτι περίεργο. Κοντά σε μια μικρή μηλιά είδε έναν άνδρα και μία γυναίκα ξαπλωμένους. Αρχικά και οι δύο πίστεψαν ότι το ζευγάρι είχε αποκοιμηθεί μετά από ένα ραντεβού. Όμως όταν έριξαν μια πιο προσεκτική ματιά, κατάλαβαν ότι ήταν νεκροί και έτσι έτρεξαν σε ένα κοντινό σπίτι και ειδοποίησαν τηλεφωνικά την αστυνομία. Το ίδιο πρωινό, ο Τζέιμς Μιλς χωρίς να δηλώσει την εξαφάνιση της γυναίκας του, πήγε στη δουλειά.

Ο πιο στενός ξάδερφός της Φράνσις, ο Έντουιν Κάρπεντερ της τηλεφώνησε εκείνο το πρωινό, περίπου τριάντα έξι ώρες αφότου ο Έντουαρντ είχε εξαφανιστεί. Αργότερα ο Έντουιν έφτασε στο σπίτι της ξαδέλφης του και η Φράνσις του εξήγησε όλα όσα είχαν συμβεί: την αναχώρηση του Έντουαρντ από το σπίτι την Πέμπτη το βράδυ, την απουσία του μέχρι την επόμενη μέρα, τον αβάσταχτο φόβο της ότι πρέπει να ήταν νεκρός. Διαφορετικά γιατί δεν είχε γυρίσει σπίτι ή δεν είχε τηλεφωνήσει μέχρι τότε; "Έχω τρελαθεί από την αγωνία μου" του είπε η Φράνσις. Ο Έντουιν που είχε λείψει από την πόλη την προηγούμενη μέρα, έμεινε έκπληκτος. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που άκουγε για την εξαφάνιση του Έντουαρντ και μπορούσε να καταλάβει ότι η κατάσταση είχε ταρακουνήσει τον συνήθως ατσάλινο χαρακτήρα της. Όλα ακουγόντουσαν παράξενα και δυσοίωνα, αλλά το καλύτερο που είχε να κάνει ήταν να παραμείνει ψύχραιμος. Δεν υπήρχε λόγος να βγάλει βιαστικά συμπεράσματα. Σίγουρα έπρεπε να υπάρχει μια λογική εξήγηση. Εν τω μεταξύ, ο Έντουιν και η Ελοβίν, μία από τις πιο στενές φίλες της Φράνσις, προσπάθησαν να της αποσπάσουν την προσοχή σε άλλα ζητήματα. Η Ελοβίν καθόταν μαζί με τη Φράνσις νωρίς το μεσημέρι του Σαββάτου όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο δημοσιογράφος Άλμπερτ Κάρντιναλ από την εφημερίδα Daily Home News του Νιου Μπράνσγουικ. Ώρες νωρίτερα, ο Κάρντιναλ είχε ακούσει για την ανακάλυψη δύο πτωμάτων στο εγκαταλελειμμένο αγρόκτημα Φίλιπ αρκετά μίλια μακριά από την έπαυλη Χολ. Ο δημοσιογράφος που είχε πάει στον τόπο του εγκλήματος, είχε επιθεωρήσει τα πτώματα και είχε στα χέρια του την επαγγελματική κάρτα με το όνομα του Έντουαρντ Χολ γραμμένο με έντονα γοτθικά γράμματα, προσπαθούσε τώρα να διαπιστώσει, διακριτικά, αν η Φράνσις γνώριζε για τον θάνατο του συζύγου της. Εκείνη δεν του έδωσε την εντύπωση ότι είχε γνώση για το γεγονός. Όταν η συνομιλία τους τερματίστηκε η Φράνσις τηλεφώνησε αμέσως στον δικηγόρο της οικογένειας. Του είπε να πάει αμέσως στα γραφεία της εφημερίδας και να δει τι στο καλό συνέβαινε. Σύντομα, ο δικηγόρος της οικογένειας της Φράνσις έμαθε περί τίνος πρόκειται και πήγε στο σημείο του εγκλήματος μαζί με τον Έντουιν Κάρπεντερ. Ήταν αναστατωμένοι και έπρεπε να δουν την αλήθεια με τα ίδια τους τα μάτια. Αν και στέκονταν πάνω από τα πτώματα, τους ήταν δύσκολο να χωνέψουν αυτό που συνέβη. Πριν φτάσει ο νεκροθάφτης της κομητείας για να παραλάβει τις σωρούς, ο Κάρπεντερ έσκυψε και έπιασε το κρύο χέρι του Χολ.

Λίγο μετά την 01:00 τα ξημερώματα, η Ελοβίν Κάρπεντερ επέστρεψε με ανησυχία στην οδό Νίκολ 23. Είχε μάθει για τον θάνατο του Έντουαρντ και τώρα έπρεπε να ενημερώσει τη Φράνσις για τα δυσάρεστα νέα. Ανέβηκε τις σκάλες για τον δεύτερο όροφο, όπου την περίμενε η Φράνσις. "Αυτό που φοβόσουν έχει συμβεί. Είναι νεκρός" της είπε η Ελοβίν. Ακούγοντας αυτά τα λόγια, η Φράνσις εγκατέλειψε την επιφυλακτικότητα της και κατέρρευσε. Η Ελοβίν αγκάλιασε τη φίλη της καθώς τα συναισθήματα της ξεχύνονταν. Η Φράνσις ανέκτησε σύντομα την ψυχραιμία της και, αφού πήρε μια ανάσα και σκούπισε τα μάτια της, κατέβηκε κάτω στο σαλόνι, όπου έφταναν επισκέπτες για να της αποδώσουν φόρο τιμής. Η δοκιμασία της μόλις είχε ξεκινήσει. Μετά την αναγνώριση των πτωμάτων έγιναν οι κηδείες των θυμάτων. Η Έλινορ θάφτηκε στο νεκροταφείο Βαν Λιου στο Νορθ Μπράνσγουικ, ενώ ο Έντουαρντ κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Γκρίν-ουντ στο Μπρούκλιν.

 Έρευνα 
Η τοπική αστυνομία πήρε πίσω την επαγγελματική κάρτα του ιερέα από τον δημοσιογράφο και ερεύνησε για δαχτυλικά αποτυπώματα. Κατά την εξέταση βρέθηκα πολλά και κάποια αναγνωρίστηκαν ότι άνηκαν στον Γουίλι Στίβενς, τον αδελφό της Φράνσις Χολ. Η αστυνομία κατευθύνθηκε στο σπίτι των Χολ και χτύπησε το κουδούνι. Όταν η οικιακή βοηθός άνοιξε την πόρτα, οι αστυνομικοί της ζήτησαν να φωνάζει τον Γουίλι Στίβεν. Οι αστυνομικοί όσο τον περίμεναν, από την άκρη της πόρτας παρατήρησαν την Φράνσις να είναι σε εύθυμη διάθεση και να διασκεδάζει. Αυτό τους φάνηκε παράξενο γιατί μόλις είχε χηρέψει. Λίγο αργότερα ο Γουίλι ήρθε στην πόρτα και διατάχθηκε από τους αστυνομικούς να μπει στο περιπολικό. Οδηγήθηκε στο Δικαστικό Μέγαρο της Κομητείας του Σάμερσετ για ανάκριση.

Ώρες αργότερα, η Φράνσις Χολ παρατήρησε ότι ο Γουίλι αγνοούνταν και το ανέφερε στην αστυνομία. Ενώ έξι άντρες τον αναζητούσαν, εκείνος επέστρεψε σπίτι του, καθώς οι αρχές δεν μπόρεσαν να τον κρατήσουν χωρίς περαιτέρω στοιχεία. Από εκεί και έπειτα οι αρχές εστίασαν περισσότερο στους συζύγους των εκλιπόντων. Αρχικά, και οι δύο σύζυγοι των νεκρών αρνήθηκαν ότι τα θύματα μπορεί να είχαν σχέση μεταξύ τους. Για παράδειγμα, ο Τζέιμ Φράνσις Μιλς, ο σύζυγος της Έλινορ Ράινχαρντ Μιλς δήλωσε στις εφημερίδες: "Η γυναίκα μου δεν είχε σχέση με τον ιερέα. Πιστεύω ότι η δολοφονία της ήταν πράξη κάποιας γυναίκας. Το κίνητρο ήταν η ζήλια και νομίζω ότι της έκοψε το λαιμό από κακία λόγω της όμορφης φωνής της". Ο Τζέιμς Μιλς δήλωσε ότι ο Αιδεσιμότατος Χολ ήταν συχνός επισκέπτης στο σπίτι του. Εντούτοις ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε για τον παράνομο δεσμό που είχε με την γυναικά του και αρνούνταν να το πιστέψει λέγοντας ότι ο πάστορας ήταν πολύ καλός του φίλος. Οι ντόπιοι ωστόσο, θυμούνταν την Έλινορ να δείχνει ανοιχτά την περιφρόνηση της για τον 48χρονο σύζυγο της. Ο Τζέιμς φαινόταν να ήταν κάπως αφελής, αν και προφανώς γνώριζε πολύ περισσότερα από όσα δήλωνε ότι ήξερε. Ίσως ήταν πρόθυμος να εκμεταλλευτεί τα χρήματα που διέθεσε ο ιερέας στην οικογένεια του και έτσι να ανεχόταν την εξωσυζυγική σχέση της γυναίκας του. Σε κάθε περίπτωση, είχε δυνατό άλλοθι για την νύχτα των δύο φόνων, καθώς οι γείτονες τον είχαν δει να κάνει ξυλουργικές εργασίες στο σπίτι του. Και η κυρία Χολ όμως είχε άλλοθι, καθώς μία από τις οικιακές της βοηθούς, η Λουίζ Γκάιστ, υποστήριξε ότι η κυρία της βρισκόταν στο σπίτι και δεν βγήκε "καθόλου έξω". Έχει όμως ενδιαφέρον ότι το πρωί της Παρασκευής 15ης Σεπτεμβρίου του 1922, δηλαδή μια μέρα πριν οι δολοφονίες γίνουν γνωστές, η κυρία Χολ συναντήθηκε με τον Τζέιμς Μιλς στην εκκλησία και τον ενημέρωσε ότι ο σύζυγος της έλειπε όλη τη νύχτα από το σπίτι. Ο νεωκόρος της απάντησε ότι και η γυναίκα του αγνοούνταν. Επίσης πρόσθεσε: "Υποθέτετε ότι το έσκασαν μαζί;" Το σχόλιο του προκάλεσε μεγάλη αμηχανία και η Φράνσις του απάντησε: "Ο Θεός μόνο ξέρει. Εγώ νομίζω ότι είναι νεκροί και δεν μπορούν να γυρίσουν σπίτι". Η Φράνσις επικοινώνησε μαζί του αρκετές φορές την ίδια ημέρα και εκείνος απάντησε ότι η γυναίκα του δεν είχε επιστρέψει ακόμα. Η Φράνσις του επανέλαβε ξανά ότι πίστευε ότι και οι δυο ήταν νεκροί. Ωστόσο, όταν ανακαλύφθηκαν τα πτώματα υποσχέθηκε στον Τζέιμς ότι θα "ξόδευε τις δυνάμεις και τους πόρους της για να βρει τον δολοφόνο". Παρόλα αυτά η Φράνσις Χολ αρνήθηκε να προσλάβει ιδιωτικό ντετέκτιβ, με το σκεπτικό ότι κάτι τέτοιο θα "έδειχνε μια αντιχριστιανική διάθεση για εκδίκηση". Αντίθετα ζήτησε από τον δικηγόρο της να ερευνήσει τον θάνατο του συζύγου της. Λίγες ημέρες μετά την ανακάλυψη των σορών, η 15χρονη Σάρλοτ πήγε να επισκεφτεί την Φράνσις για να της ζητήσει την βοήθεια της στην εύρεση της αλήθειας. Ωστόσο την υποδέχτηκε ένας από τους δικηγόρους της Χολ, ο οποίος πρότεινε να σταλεί η έφηβη κοπέλα σε ίδρυμα. Αργότερα εκείνη σχολίασε το γεγονός στους δημοσιογράφους λέγοντας: "Γιατί να με βάλουν σε ίδρυμα; Απλώς επειδή δολοφονήθηκε η μητέρα μου; Απλώς επειδή δεν δίστασα να πω ποιος νόμιζα ότι γνώριζε για τη δολοφονία; Λοιπόν, δεν πρόκειται να με στείλουν μακριά".

Η Σαρλότ τότε έφερε στην μνήμη της κάτι σημαντικό και το είπε στους δημοσιογράφους. Αρκετούς μήνες πριν από τις δολοφονίες, η Έλινορ είχε αναφέρει στην κόρη της ότι αν δεν επιβίωνε απο την επέμβαση στο νεφρό της, η Σάρλοτ έπρεπε να βεβαιωθεί ότι θα σταλεί μια δέσμη ενοχοποιητικών ερωτικών επιστολών σε μία από τις αδερφές της Έλινορ. Η Σάρλοτ γνώριζε ότι η μητέρα της άφηνε επιστολές για τον ιερέα σε ένα συγκεκριμένο μεγάλο βιβλίο υμνολογίας στο γραφείο του. Μάλιστα πριν λίγο καιρό απο αυτά τα γεγονότα η μητέρα της είχε αρρωστήσει βαριά για αρκετές μέρες αφού είχε δεχτεί ένα φλιτζάνι καφέ από την Φράνσις Χολ. Η Ελινορ είχε σχολιάσει το γεγονός στις αδελφές της ως εξής: "Αν δεν θεωρούσα την Φράνσις Χολ ως αγαπημένη μου φίλη, θα έλεγα με σιγουριά ότι ο καφές ήταν δηλητηριασμένος".      
μικρογραφία|Ο Τζέιμς Φράνσις Μιλς μαζί με την κόρη του Σάρλοτ Ε. Μιλς το 1922.
Όσο προχωρούσε η ερευνά, ο Τζέιμς Μιλς τελικά παραδέχτηκε ότι γνώριζε για την απιστία της γυναίκας του, αλλά επέλεξε να μην το αναφέρει. Ανόμοια η επίσης 48χρονη Φράνσις Χολ επέμενε ότι δεν γνώριζε τίποτα για τον παράνομο δεσμό του συζύγου της. Πολλοί θεώρησαν την στάση της ως απόδειξη της ένοχη της, καθώς η σχέση του πάστορα με την σοπράνο ήταν γνωστή σε πολλούς στην πόλη τους. Όπως και να έχουν τα πράγματα, η Φράνσις επέλεξε την σιωπή. Ωστόσο έχει ενδιαφέρον ότι εκείνη είχε διάφορους υποστηρικτικούς ρόλους στην εκκλησία, συμπεριλαμβανομένης της θέσης της ως επικεφαλής του κατηχητικού. Μία από τις μαθήτριες της ήταν η κόρη της Έλινορ Μιλς. Η Σάρλοτ Μιλς κατέθεσε στην αστυνομία ότι για κάποιο διάστημα ένιωθε πολύ κοντά της την κυρία Χολ. Εντούτοις αυτό είχε αλλάξει ξαφνικά τις εβδομάδες που προηγήθηκαν του θανάτου της μητέρας της. Η Φράνσις σταμάτησε ξαφνικά να της μιλά και να την πλησιάζει. Μάλιστα αφού αποκαλύφθηκαν οι δολοφονίες, αρνήθηκε να την συναντήσει και της φέρθηκε πολύ ψυχρά. Η παρατηρητικότητα της Σάρλοτ έθεσε πιο έντονα στις αρχές το ερώτημα της εμπλοκής της Φράνσις Χολ στις δολοφονίες. Εν τω μεταξύ, το ιερατικό συμβούλιο της εκκλησίας εξέφρασε, παραδόξως, την συμπάθεια του για τη σύζυγο του ιερέα, αλλά όχι για τον νεωκόρο Τζέιμς Μιλς και την απώλεια της συζύγου του, η οποία ήταν επί χρόνια μέλος της χορωδίας τους. Οι αξιωματούχοι της εκκλησίας υπέγραψαν ένα ψήφισμα πίστης και ακεραιότητας για τον εκλιπόντα εφημέριο, αλλά δεν ανέφεραν σε αυτό ούτε μία λέξη για την Έλινορ. Οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης, ωστόσο, ένιωσαν διαφορετικά και γρήγορα είπαν στις εφημερίδες ότι ο καλός ιερέας και η σοπράνο ήταν "υπερβολικά φιλικοί" ο ένας με τον άλλον. Για να διαλύσει κάθε δυσπιστία ότι είχαν εξωσυζυγική σχέση, η εφημερίδα New York American δημοσίευσε κάποια μέρη από τις ερωτικές επιστολές των θυμάτων που είχαν λάβει στα χέρια τους από την Σάρλοτ Μιλς, μαζί με το  ημερολόγιο του πάστορα. Η Σαρλότ τους τα είχε πουλήσει για 500 δολάρια. Δύο αποσπάσματα των επιστολών ανέφεραν:

 Η Έλινορ έγραψε στον Έντουαρντ 
<blockquote> "Αγαπημένε μου, αληθινή μου καρδιά! Ξέρω ότι υπάρχουν γυναίκες με πιο καλλίγραμμα σώματα από το δικό μου. Αλλά δεν με νοιάζει τι έχουν εκείνες. Εγώ έχω αποκτήσει το μεγαλύτερο μέρος όλων των αληθινών ευλογιών: έναν ευγενή άνθρωπο και μια βαθιά, αληθινή και αιώνια αγάπη. Η καρδιά μου και η ζωή μου είναι δική σου. Όλα όσα έχω είναι δικά σου, όσο φτωχό κι αν είναι το δικό μου σώμα. Είμαι δική σου για πάντα. Πόσο ανυπόμονη είμαι να σε πάρω στην αγκαλιά μου. Θέλω να κοιτάζω το αγαπημένο σου πρόσωπο για ώρες καθώς αγγίζεις το σώμα μου από κοντά'".</blockquote>
Η Έλινορ υπέγραφε τις επιστολές της με το ψευδώνυμο "Your Babykins" (δηλαδή το "Μικρό Μωρό Σου")

 Ο Έντουαρντ προς την Έλινορ 
"Αγαπημένη μου θαυματουργή καρδιά! Θέλω να σε νιώσω και να σου δώσω τα φλογερά μου φιλιά στο αγαπημένο σου σώμα για δύο ώρες. Θέλω να σε δω την Παρασκευή το βράδυ μόνη σου στο μονοπάτι μας, όπου μπορούμε να απελευθερώσουμε απεριόριστα αυτό το σύμπαν χαράς και ευτυχίας που ονομάζουμε δικό μας".   
Ο Έντουαρντ χρησιμοποιούσε την γερμανική φράση "D. T. L." ("Deiner Treuer Liebhaber") για να υπογράψει τις επιστολές του, που σημαίνει "Ο Πιστός Σου Εραστής'''". Τα αποκόμματα αυτών των φλογερών επιστολών γράφτηκαν τον Αυγούστου του 1922, όταν ο ιερέας έκανε διακοπές με την σύζυγο του σε ένα μικρό νησί στα ανοικτά των ακτών του Μέιν. Ταυτόχρονα με τις επιστολές, ο Έντουαρντ έγραφε τις σκέψεις του για την σχέση του με την Έλινορ σε ένα μυστικό προσωπικό του ημερολόγιο, το οποίο πλέον βρισκόταν στα χέρια της εφημερίδας New York American. Οι εραστές κανόνισαν μέσω επιστολών ένα ραντεβού κατά την επιστροφή του πάστορα στις 25 Αυγούστου, στο Νιου Μπράνσγουικ του Νιου Τζέρσεϊ. Ωστόσο τρεις εβδομάδες αργότερα βρέθηκαν νεκροί.

Στην έρευνα συμμετείχαν επίσης δύο εισαγγελείς, ένας από την Κομητεία Σάμρισετ και ένας από την Κομητεία Μίντλεξ, καθώς δεν είχε ακόμη προσδιοριστεί πού διαπράχθηκε το πραγματικό έγκλημα. Ξεχωριστά, οι αντίπαλοι εισαγγελείς δεν βρήκαν τίποτα μετά από δύο εβδομάδες, οπότε αναγκάστηκαν να συνεργαστούν για να παρουσιάσουν τους υπόπτους στο μεγάλο δικαστήριο. Την Κυριακή 8 Οκτωβρίου, τέσσερα άτομα προσήχθησαν για ανάκριση: το ζευγάρι που είχε βρει τα πτώματα (δηλαδή η Περλ Μπάμερ και ο Ρέιμοντ Σνάιντερ) και δύο φίλοι τους, ο Κλίφορντ Χέιζ και ο Λέον Κάουφμαν. Ο Κάουφμαν, 16 ετών, είχε μερικά ενδιαφέροντα πράγματα να πει. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1922 που ήταν η βραδιά των φόνων, εκείνος είχε συναντήσει τον Σνάιντερ και τον Χέιζ στην οδό Τζορτζ στις 22:30. Ο Χέιζ είχε μαζί του ένα όπλο και λίγο αργότερα απομακρύνθηκε από τους άλλους δύο νεαρούς άντρες. Η Περλ εμφανίστηκε ξαφνικά με έναν άλλο άντρα και εξαφανίστηκαν μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. Ο Σνάιντερ που δεν μπόρεσε να διακρίνει το πρόσωπο του, νόμιζε ότι αυτός ο άντρας ήταν ο Κλίφορντ Χέιζ. Τους αναζήτησε για αρκετά λεπτά μαζί με τον Κάουφμαν. Ωστόσο ο Κάουφμαν έφυγε γύρω στις έντεκα και πήγε στο σπίτι του. Η Περλ αργότερα είπε στον σύντροφο της ότι ο "άλλος άντρας" ήταν ο πατέρας της αλλά ο Σνάιντερ δεν την πίστεψε. Για λόγους εκδίκησης κατέδωσε τον Χέιζ στην αστυνομία ως τον υπεύθυνο της διπλής δολοφονίας, καθώς πίστευε εσφαλμένα ότι ο φίλος του είχε κρυφή σχέση με την κοπέλα του. Έτσι στις 9 Οκτωβρίου του 1922, εκδόθηκε δήλωση προς τον Τύπο ότι ο Κλίφορντ Χέιζ είχε συλληφθεί και κατηγορούνταν για τις δολοφονίες του ιερέα και της σοπράνο. Μαζί του συνέλαβαν επίσης και την Περλ Μπάμερ ως πιθανή συνεργός του. Παρόλα αυτά, οι αρχές γρήγορα ανακάλυψαν ότι ο Ρέιμοντ ήταν γνωστός στην περιοχή ως κατά συρροήν ψεύτης, αλλά δεν ελευθέρωσαν τον Χέιζ. Εκατοντάδες άτομα από την πόλη που γνώριζαν αυτή την αδικία, επισκέφτηκαν το σπίτι του Κλίφορντ Χέιζ για να εκφράσουν την συμπαράσταση τους στην οικογένεια του και δημιούργησαν ένα ταμείο δικαιοσύνης για να πληρώσουν την υπεράσπιση του. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Ρέιμοντ Σνάιντερ σύντομα ομολόγησε ότι η κατηγορία του ήταν ψεύτικη και η Περλ Μπάμερ και ο Κλίφορντ Χέιζ αφέθηκαν ελεύθεροι. Λίγο αργότερα, διάφοροι άλλοι άνθρωποι που ζούσαν στην Κομητεία του Νιου Μπράνσγουικ ισχυρίστηκαν ότι γνώριζαν στοιχεία ή άκουσαν πυροβολισμούς και ουρλιαχτά που κατά τα λεγόμενα τους συνδέονταν με τη δολοφονία. Εντούτοις αυτοί οι ισχυρισμοί είχαν κάποιες ασυνέπειες ή δεν ταίριαζαν με άλλα γεγονότα, με αποτέλεσμα τα λεγόμενα τους να απορριφθούν αμέσως.

Αρχικά, η αστυνομία πίστευε ότι η υπόθεση θα λυθεί γρήγορα, με κύριους υπόπτους τη σύζυγο του Αιδεσιμότατου Χολ και τους δύο αδελφούς της. Δύο μήνες μετά την έναρξη της υπόθεσης, ωστόσο, δεν είχαν ακόμη στοιχεία για το ποιος την είχε διαπράξει. Η κατάσταση επέστρεψε στο μηδέν, καθώς οι τοπικοί εισαγγελείς αποφάσισαν ότι δεν είχαν αρκετά στοιχεία ούτε καν για να απαγγείλουν κατηγορίες, οπότε η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο. Τότε η Φράνσις Χολ βρήκε την κατάλληλη στιγμή να κάνει ένα μακρύ ταξίδι στην Ευρώπη. Επιπλέον, οι κάτοικοι της πόλης άρχισαν να επικρίνουν την Σάρλοτ Μιλς επειδή δεν φορούσε μαύρα μετά από την κηδεία της μητέρας της. Για παράδειγμα η 15χρονη κοπέλα, άκουσε μια γυναίκα να φωνάζει στην γειτονία όταν την είδε: "Κοίταξέ την! Δεν θα έπρεπε να έχει την ευπρέπεια να φορέσει μαύρα για την μητέρα της; Αυτό το κορίτσι είναι ντροπή για την πόλη μας". Η Σάρλοτ αργότερα εξήγησε ότι η μητέρα της της ζήτησε να μην φορέσει μαύρα αν εκείνη πέθαινε. Παρόλα αυτά κάποιος έστειλε στη Σάρλοτ ένα πακέτο που περιείχε ένα μαύρο πέπλο και ένα σημείωμα που έγραφε: "Φόρεσε αυτό το πέπλο για να κρύψεις το πρόσωπο σου... Δεν είναι κατάλληλο να σε βλέπουν. Είσαι δημόσια ντροπή".

Η Τζέιν Γκίμπσον, η "Κυρία των Γουρουνιών"

Η Τζέιν Γκίμπσον (γεννημένη το 1870 - θάνατος το 1930) και ο γιος της Γουίλιαμ ζούσαν σε ένα παλιό αχυρώνα που είχε μετατραπεί σε χώρο διαβίωσης, ακριβώς έξω από την λεωφόρο Ντε Ράσι (την σημερινή λεωφόρο Φράνκλιν). Ο Τύπος την αποκαλούσε η "κυρία των γουρουνιών" επειδή έτρεφε γουρούνια. Η Τζέιν ανέφερε στους ερευνητές ότι ο σκύλος της γάβγιζε δυνατά γύρω στις 21:00 το βράδυ της διπλής δολοφονίας. Βγήκε έξω από το σπίτι της και είδε έναν άντρα να στέκεται στο χωράφι της και πίστεψε ότι της έκλεβε καλαμπόκια. Πήγε με το μουλάρι της προς την οδό Ίστον για να πλησιάσει τον κλέφτη. Ωστόσο όσο πλησίαζε συνειδητοποίησε ότι είχε να κάνει με τέσσερα άτομα που μάλωναν κάτω από τις μηλιές στο λεγόμενο μονοπάτι των ερωτευμένων. Στην συνέχεια άκουσε πυροβολισμούς και είδε μια ανθρώπινη φιγούρα κοντά σε ένα δέντρο να πέφτει στο έδαφος, πιθανότατα νεκρή. Δήλωσε ότι έπειτα άκουσε μια γυναίκα να φωνάζει τρεις φορές: "Μη!". Η μάρτυρας δήλωσε ότι αυτό την τρόμαξε και έστριψε το μουλάρι της προς την αντίθετη κατεύθυνση για να πάει πίσω στο σπίτι της. Καθώς το έκανε άκουσε περισσότερους πυροβολισμούς. Όταν κοίταξε πίσω στο δέντρο, είδε ένα δεύτερο άτομο να πέφτει κάτω νεκρό. 
μικρογραφία|Η Τζέιν Γκίμπσον το 1926.
Δήλωσε ότι πριν συμβεί αυτό είχε ακούσει μια γυναίκα να φωνάζει το όνομα "Χένρι". Ωστόσο, εκείνο το βράδυ, η Φράνσις Χολ, οι δύο αδελφοί της και ο ξάδερφος τους είχαν άλλοθι για το που βρίσκονταν. Οι ερευνητές ανέφεραν επίσης ότι η Γκίμπσον άλλαξε έπειτα λίγο την ιστορία της. Λόγου χάρη, η Τζέιν αργότερα πρόσθεσε ότι είχε δει ένα αυτοκίνητο σαν ένα από αυτά που ανήκαν στην οικογένεια Χολ. Ήταν παρκαρισμένο κοντά στον τόπο των δολοφονιών. Ισχυρίστηκε ότι είδε και άκουσε μια γυναίκα που φορούσε ένα μακρύ γκρι παλτό να ρωτάει: "Πώς εξηγείται αυτά τα σημειώματα;". Σε εκείνο το σημείο, ακούστηκε ένας πυροβολισμός και ένας άντρας έπεσε στο έδαφος. Η Τζέιν δήλωσε έπειτα ότι αναγνώρισε την Έλινορ Μιλς στην σκηνή και την είδε να προσπαθεί να τρέχει μακριά. Ωστόσο την έπιασαν και την έσυραν πίσω, πυροβολώντας την τρεις φορές. Η Τζέιν Γκίμπσον θυμήθηκε στη συνέχεια ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο. Δήλωσε ότι συνειδητοποίησε λίγο αργότερα ότι είχε χάσει τρέχοντας ένα από τα μοκασίνια της και επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος στις 01:00. Τότε είδε μια γυναίκα να γονατίζει δίπλα στον νεκρό άνδρα και να κλαίει. Η Γκίμπσον την περιέγραψε ως μια ώριμη γυναικά με "γκρίζα μαλλιά". Εντούτοις, οι μαρτυρίες φίλων και γειτόνων της αμφισβήτησαν την ιστορία της Γκίμπσον καθώς εκείνοι δεν είχαν δει και δεν είχαν ακούσει τίποτα. Μετά από αρκετές εβδομάδες έρευνας, με εξήντα επτά άτομα να ανακρίνονται, το μεγάλο δικαστήριο αποφάσισε να μην καταδικάσει κανέναν. Η υπόθεση φαινόταν ότι θα έχει τεθεί σε παύση, αν δεν υπήρχε το συνεχιζόμενο ενδιαφέρον του Τύπου.μικρογραφία|Άρθρο για την υπόθεση στις 4 Δεκεμβρίου του 1926 της εφημερίδας The New York Times

Αναζωπύρωση της Υπόθεσης
Ο συνδυασμός του δημόσιου ενδιαφέροντος και της πληθώρας των άρθρων του τύπου σχετικά με τη δολοφονία εμπόδισε την υπόθεση να κλείσει εντελώς. Ο τύπος δημοσίευε συνεχώς φωτογραφίες των θυμάτων, των μελών των οικογενειών τους και λεπτομέρειες των περιουσιακών τους στοιχείων. Ακόμη και έντυπα, όπως η εφημερίδα New York Times, σε άρθρο της στις 9 Σεπτεμβρίου του 1923,  χαρακτήρισαν την υπόθεση ως "ένα μυστήριο που προκάλεσε διεθνές ενδιαφέρον". Το ίδιο άρθρο συνέχισε περιγράφοντας λεπτομερώς τις ζωές των μελών της οικογένειας των θυμάτων. Σε αυτά περιλαμβάνονταν η Φράνσις Χολ και οι αδελφοί της, καθώς και ο Τζέιμς Μιλς και η κόρη του Σάρλοτ (η οποία σύμφωνα με την εφημερίδα, είχε τη δική της θεωρία για τις δολοφονίες). Συγκεκριμένα υποστήριξε: "Μια ζηλιάρα γυναίκα σκότωσε τη μητέρα μου και τον κύριο Χολ" (κατονομάζοντας έπειτα την Φράνσις Χολ). Διάφορες εφημερίδες, όπως οι New York Daily Mirror, New York Daily News και New York Graphic, δημοσίευσαν ιστορίες για τις δολοφονίες που έγιναν αισθητές σε εξωφρενικό βαθμό. Η New York Daily News έστησε μια αναπαράσταση στον τόπο των δολοφονιών χρησιμοποιώντας αμφίβολα στοιχεία. Έστειλε έναν από τους δημοσιογράφους της στο Νιου Μπράνσγουικ για να αναζητήσει μάρτυρες, ακόμη και αν αυτοί ήταν αναξιόπιστοι.

Παρόλα αυτά, αυτές οι εφημερίδες όχι μόνο ανανέωσαν το δημόσιο ενδιαφέρον για την υπόθεση, αλλά έπαιξαν επίσης σημαντικό ρόλο στην επανέναρξη της σε νομικό επίπεδο. Η υπόθεση επανεκκινήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1926, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την απόφαση να μην δικαστεί κανένας. Αρκετά άτομα ισχυρίστηκαν ότι ο ιερέας σχεδίαζε να δραπετεύσει με την Έλινορ. Μολαταύτα ο κύριος καταλύτης για την αναψηλάφηση της υπόθεσης ήταν ο σύζυγος της Λουίζ Γκάιστ, της πρώην καμαριέρας της οικογένειας Χολς, ο οποίος υπέβαλε αίτηση ακύρωσης του γάμου του. Ο λόγος ήταν ότι κατά τα λεγόμενα του η σύζυγος του δήλωνε ψευδώς ότι δεν γνώριζε τίποτα για την υπόθεση και είχε υποστηρίξει το ψεύτικο άλλοθι της Φράνσις Χολ και των αδελφών της. Μάλιστα ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι γυναικα του κρυφάκουσε τον ιερέα να λέει στην Έλινορ στο τηλέφωνο ότι το μοιραίο βράδυ σκόπευαν να το σκάσουν. Η Λουίζ μετέφερε αυτή την πληροφορία στην Φράνσις. Έτσι η κυρία Χολ, ο αδελφός της Γουίλι Στίβενς (ο οποίος είχε όπλο με διάμετρο 32 χιλιοστών όπως αυτό που σκότωσε τα θύματα), η οικιακή βοηθός τους η Λουίζ και πιθανόν και ο Χένρι Στίβεν (ο άλλος αδελφός της Φράνσις που ήταν καλός στο σημάδι των όπλων) πήγαν όλοι μαζί στο "μονοπάτι των εραστών" με τον οικογενειακό σοφέρ για να αντιμετωπίσουν τους παράνομους εραστές που είχαν ραντεβού εκεί και τους δολοφόνησαν. Επιπλέον, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι η σύζυγος του έλαβε 5.000 δολάρια για να μην αποκαλύψει τίποτα από όσα συνέβησαν εκείνο το βράδυ και έπειτα σταμάτησε να εργάζεται για τους Χολ. Παρόλα αυτά η Λουίζ τον διέψευσε και αρνήθηκε ότι ίσχυαν αυτά τα γεγονότα. Μόλις αποκαλύφθηκε αυτή η ιστορία, οι εφημερίδες ξέσπασαν σε εξωραΐζουσες παραλλαγές των νέων λεπτομερειών. Ως αποτέλεσμα, ο Κυβερνήτης Α. Χάρι Μουρ διέταξε την σύλληψη της Φράνσις Χολ, των δύο αδελφών της και του ξαδέρφου τους Έντουιν Κάρπεντερ. Εντούτοις η Φράνσις αφέθηκε ελεύθερη με εγγύηση μέχρι τη δίκη.

Ο νέος ειδικός εισαγγελέας με έδρα την κομητεία Χάντσον κληρονόμησε ένα τεράστιο χάος. Στα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν μεταξύ των ερευνών, ο εισαγγελέας της κομητείας Σάμερσετ είχε συστηματικά χάσει αποδεικτικά στοιχεία ζωτικής σημασίας. Επιπρόσθετα, ο αδελφός του συγκεκριμένου εισαγγελέα συνελήφθη να προσπαθεί να πουλήσει μαρτυρίες ενόρκων σε μια εφημερίδα. Καθώς συλλέγονταν νέες δηλώσεις και έγγραφα στα τέλη του καλοκαιριού του 1926, η κυρία Χολ κάλεσε τον Τύπο στο σπίτι της. Τα μαλλιά της είχαν πλέον ασπρίσει εντελώς μέσα σε τέσσερα χρόνια, αλλά  εκείνη έδειχνε άνετη και χαμογελαστή. Ωστόσο παραπονέθηκε στους δημοσιογράφους ότι ο Τύπος την παρουσίαζε ως ένα τέρας. Κατόπιν δήλωσε: "Το πρόβλημα είναι ότι είμαι λίγο πολύ ένας συνηθισμένος άνθρωπος και αυτό δεν είναι αρκετά γραφικό. Ωστόσο, δεν πρόκειται να κλάψω γι' αυτό. Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να αποδείξω την αθωότητα μου". Αυτή τη φορά, το μεγάλο δικαστήριο του Σάμερσετ, παρακινούμενο τόσο από την εθνική προσοχή όσο και από κάποιες νέες μαρτυρίες, απήγγειλε κατηγορίες και στους τέσσερις κατηγορούμενους. Ωστόσο ο εισαγγελέας της Πολιτείας πέτυχε μια πρόταση να δικαστεί ξεχωριστά ο Έντουιν Κάρπεντερ, (ο ξάδερφος της Φράνσις) εναντίον του οποίου οι μαρτυρίες ήταν λιγότερο ουσιαστικές. Τελικά εκείνος δεν δικάστηκε ποτέ.

 Οι Ύποπτοι 

 Φράνσις Νόελ Στίβενς Χολ 
Η Φράνσις Νόελ Στίβενς γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου του 1874, από τον Φράνσις Κέρμπι Στίβένς (1840-1874) και την Μαίρη Νόελ Καρπέντερ (1840-1919). Σε ένα από τα σενάρια της δίωξης, εκείνη σκότωσε τον άπιστο σύζυγο της επειδή δεν μπορούσε να ανεχθεί πλέον την απιστία του. Όταν εκείνη πέθανε θάφτηκε στις 21 Δεκεμβρίου του 1942, στο νεκροταφείο Γκρίν-Γουντ στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, δίπλα στον σύζυγο της. Το σπίτι της αργότερα αγοράστηκε από το Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς και χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία του κοσμήτορα του κολεγίου. Η Φράνσις Χολ ήταν συγγενής με πολλές από τις πλούσιες οικογένειες του Νέου Μπρανσγουικ, συμπεριλαμβανομένων των Κάρπεντερ, των Νίλσον και πιθανότατα των Τζόνσον της γνωστής φαρμακευτικής εταιρίας Johnson & Johnson.

 Χένρι Χέγκιλ Στίβενς 
Ο Χένρι Χέγκιλ Στίβενς (1869-1939) γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 1869. Παντρεύτηκε την Έθελ Γκρίφιν στις 27 Ιουνίου του 1901. Ήταν συνταξιούχος εκτελεστής εκθεμάτων και έμενε στη Λάβαλετ του Νιου Τζέρσεϊ. Η εισαγγελία ισχυρίστηκε ότι αυτός πυροβόλησε τα θύματα. Ο Χένρι κατέθεσε ότι ψάρευε μίλια μακριά από τον τόπο του εγκλήματος την νύχτα του φόνου, και τρεις μάρτυρες επιβεβαίωσαν την κατάθεση του. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 3 Δεκεμβρίου του 1939, στη Λάβαλετ του Νιου Τζέρσεϊ.

 Γουίλιαμ Κάρπεντερ Στίβενς 
Ο Γουίλιαμ "Γουίλι" Καρπέντερ Στίβενς (1872-1942) γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου του 1872. Είχε ένα πιστόλι διαμέτρου 32 χιλιοστών όπως αυτό που χρησιμοποιήθηκε στους φόνους. Έδωσε το όπλο για ερευνά και δείγμα των αποτυπωμάτων του, τα οποία αργότερα βρέθηκαν πάνω στην επαγγελματική κάρτα του ιερέα που βρέθηκε πάνω στο πτώμα του. Ο Γουίλιαμ είχε έντονο και αλλόκοτο χαρακτήρα και δεν μπορούσε να μείνει σταθερά σε καμία δουλειά. Περνούσε δε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του σε ένα τοπικό πυροσβεστικό κέντρο. Η εκκεντρική προσωπικότητα του Γουίλι ήταν συνεπής με τον αυτισμό, αλλά η κατάσταση του τότε δεν είχε ακόμη περιγραφεί κλινικά και έτσι δεν έγινε καμία οριστική διάγνωση. Ο Στίβενς πέθανε στις 30 Δεκεμβρίου του 1942.

 Χένρι Έντουιν ντε Λα Μπρουγιέρ Κάρπεντερ 
Ο Έντουιν ντε Λα Μπουγιέρ Κάρπεντερ (1882-1934) γεννήθηκε στις 15 Μαΐου του 1882, από τον Τζον Νίλσον Κάρπεντερ και την Άννα Νίλσον Κεμπ. Έμενε με τη σύζυγο του Μαίρη Νίλσον στην γωνία της οδού Σουϊντάμ και της λεωφόρου Νίκολ στο Νιου Μπρανσγουικ. Ο Έντουιν ήταν ξάδελφος της Φράνσις Στίβενς Χολ και των αδελφών της. Ο Έντουιν δούλευε ως χρηματιστής στην Γουόλ Στριτ. Αν και ήταν αρχικά ύποπτος, δεν δικάστηκε ποτέ. Πέθανε στις 26 Μαΐου του 1934 και θάφτηκε στο νεκροταφείο του Έλμγουντ, στο Νορθ Μπράνσγουικ.

 Η Δίκη 
Αφού διαπίστωσαν ότι η διπλή δολοφονία δεν διαπράχθηκε κάπου αλλού και έπειτα τα πτώματα μεταφέρθηκαν εκεί που βρέθηκαν, ένα μεγάλο δικαστήριο ενόρκων της Κομητείας του Σάμερσετ απήγγειλε κατηγορίες στους Φράνσις Χολ, Γουίλι Στίβενς και Χένρι Στίβενς. Η δίκη ξεκίνησε στις 6 Νοεμβρίου του 1926 στο δικαστήριο του Σάμερβιλ.
μικρογραφία|Η Τζέιν Γκίμπσον καταθέτει από το νοσοκομειακό της κρεβάτι στις 18 Νοεμβρίου του 1926, στη δίκη για τη δολοφονία των Χολ - Μιλς. Καθημερινά ένα ασθενοφόρο την μετέφερε από το νοσοκομείο στο δικαστήριο.
Δικαστές ήταν ο Τσαρλς Γ. Πάρκερ και ο Φρανκ Κλέρι, ενώ ο εισαγγελέας ήταν ο Αλεξάντερ Σίμσον. Οι δικηγόροι υπεράσπισης ήταν ο Ρόμπερτ Χ. ΜακΚάρτερ (παλαιός Γενικός εισαγγελέας του Νιου Τζέρσεϊ) και ο Τίμοθι Ν. Φάιφερ. Ο Τζόζεφ Α. Φορό ήταν ο ειδικός που κατέθεσε τα αποτελέσματα από τα δακτυλικά αποτυπώματα. Ο Ρέιμοντ Στράικερ ήταν πρόεδρος της ομάδας των ενόρκων. Ο εισαγγελέας υποστήριξε ότι το αρχικό κίνητρο της Φράνσις ήταν να πιάσει τον σύζυγο της επ' αυτοφώρο με την ερωμένη του και έτσι ζήτησε βοήθεια από τους αδελφούς της. Ένα κρίσιμο αποδεικτικό στοιχείο ήταν η επαγγελματική κάρτα του Έντουαρντ Χολ, η οποία περιείχε το αποτύπωμα του Γουίλι Στίβενς. Ένας πρώιμος βασικός μάρτυρας ήταν ο Ραλφ Γκόρσλαϊν, βοηθός διευθυντή σε μια από τις εταιρείες που ανήκαν στην οικογένεια των κατηγορουμένων. Παραδέχτηκε ότι ήταν παρών στο μονοπάτι των εραστών με μια νεαρή γυναίκα, (και όχι στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη όπως είχε υποστηρίξει στη σύζυγο του) και άκουσε τους πυροβολισμούς περίπου στις 22:15. Ένας πρώην ιδιωτικός ντετέκτιβ από τη Νέα Υόρκη αναγνώρισε επίσης τον Γκόρσλαϊν ως τον τρομοκρατημένο άνδρα που είχε επισκεφθεί το γραφείο του λίγες εβδομάδες μετά το έγκλημα. Ο Γκόρσλαϊν δήλωσε ότι η συνείδηση του τον βασάνιζε, όχι μόνο επειδή είχε ακούσει τους πυροβολισμούς, αλλά επίσης επειδή είχε συναντήσει στον τόπο του εγκλήματος τον Χένρι Στίβενς, τον αδελφό της Φράνσις Χολ. Ο μάρτυρας ισχυρίστηκε κατόπιν ότι ο Χένρι του ζήτησε να φύγει από το σημείο και αργότερα τον συνάντησε σε ένα άλλο μέρος. Εκεί τον δωροδόκησε και έπειτα του ζήτησε να του ορκιστεί ότι δεν θα έλεγε ποτέ σε κανέναν τι είχε δει και ακούσει. Κάποιοι μάρτυρες αναγνώρισαν επίσης τον Ραλφ Γκόρσλαϊν, αλλά για διαφορετικό λόγο. Υποστήριξαν ότι εκείνος ήταν μέρος μιας ομάδα που κατασκόπευαν κρυφά τα θύματα, στο οποίο περιλαμβανόταν και η Μίνι Κλαρκ, μια δασκάλα του Κατηχητικού. Το καλοκαίρι του 1922, η Κλαρκ είχε ενημερώσει την Φράνσις Χολ για τις συναντήσεις του συζύγου της με την σοπράνο της εκκλησιαστικής χορωδίας. Για να της αποδείξει ότι έλεγε αλήθεια της έδειξε μερικές από τις ερωτικές επιστολές που είχε γράψει η Έλινορ Μιλς προς τον εραστή της, τις οποίες η Κλαρκ τις είχε υποκλέψει μέσα από ένα βιβλίο υμνολογίας στο γραφείο του ιερέα. Άλλοι πάλι μάρτυρες ισχυρίστηκαν ότι αναγνώρισαν τον Χένρι Στίβενς ως τον άντρα που περιφερόταν στο Σάμερβιλ την επόμενη μέρα των φόνων,  ενώ εκείνος υποστήριζε ότι εκείνες τις ημέρες βρισκόταν στο Λαβαλέτ. Αρκετοί άλλοι μάρτυρες δήλωσαν ότι ένας δικηγόρος, που προσέλαβε η κυρία Χολ, προσπάθησε να τους δωροδοκήσει για να τους πείσει να σιωπήσουν και να μην αποκαλύψουν στοιχεία που ενοχοποιούσαν την ίδια και τους αδελφούς της. Επιπλέον, ένας οδηγός νεκροφόρας κατέθεσε ότι την ημέρα της κηδείας του εφημέριου, αν και η χήρα φορούσε συνεχώς ένα μακρύ πέπλο, είχε καταφέρει να δει το πρόσωπο της όταν σήκωσε για λίγο το βέλο της και παρατήρησε ότι υπήρχαν μερικές γρατσουνιές στο αριστερό της μάγουλο. Άλλοι μάρτυρες κατηγορίας δήλωσαν ότι ο Γουίλι Στίβενς τους είχε πει μια μέρα πριν ανακαλυφθούν τα πτώματα ότι είχε συμβεί κάτι τρομερό χωρίς όμως να προσδιορίσει τι ήταν αυτό. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Τύπο και μέρος του ακροατηρίου στη δίκη, κανένας από αυτούς τους μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένου του συζύγου της Λουίζ Γκάιστ (δηλαδή της πρώην οικιακής βοηθού της Φράνσις Χολ), δεν θεωρήθηκαν αξιόπιστοι.

Μία εβδομάδα μετά την έναρξη της δίκης, η εισαγγελία κάλεσε στο εδώλιο την βασική μάρτυρα κατηγορίας, την Τζέιν Γκίμπσον.  Η Γκίμπσον έφτασε στην αίθουσα του δικαστηρίου για να καταθέσει σε κρεβάτι νοσοκομείου, καθώς ήταν άρρωστη από καρκίνο. Εντούτοις εκείνη είχε έντονες στιγμές κατά τη διάρκεια της κατάθεσης της. Όταν της ζητήθηκε από την εισαγγελία να υποδείξει τους δράστες, ανακάθησε θεατρικά στο κρεβάτι της και έδειξε με κοφτερό δάχτυλο τους κατηγορούμενους. Το τεύχος της 19ης Νοεμβρίου του 1926 της εφημερίδας The New York Daily Mirror αποκάλεσε ειρωνικά την συγκεκριμένη στιγμή ως "την πιο δραματική σκηνή που έχει δει ποτέ δικαστήριο". Επιπλέον, πρόσθεσε μια ασυνήθιστα μεγάλη ποσότητα λεπτομερειών από τις αναμνήσεις της τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Κάποιες από τις καταθέσεις της φαινόταν σαν να έχουν αντιγραφεί απευθείας από τις σελίδες των εφημερίδων. Στο τέλος της κατάθεσης της, δήλωσε εμφατικά: "Είπα την αλήθεια! Βοήθησέ με, Θεέ μου! Εσύ το ξέρεις!". Από την αρχή μέχρι το τέλος, η κατάθεση της Γκίμπσον προκάλεσε τεράστια αναστάτωση, προκαλώντας άλλοτε έκπληξη και άλλοτε ξεσπάσματα γέλιου σε ολόκληρη την αίθουσα. Αν και ο εισαγγελέας πίστευε ότι οι αφηγήσεις της μάρτυρος ήταν ακριβείς, η υπεράσπιση προσπαθούσε να αποδομίσει την αξιοπιστία της Γκίμπσον, αποκαλώντας την πολλές φορές αμόρφωτη και "παράφρων" . Επιπλέον οι δικηγόροι της υπεράσπισης προσπάθησαν να την ρίξουν στα μάτια των ενόρκων, κάνοντας της άσχετες ερωτήσεις σχετικά με την οικογενειακή της κατάσταση και τους προηγούμενους συζύγους της. Έτσι πέτυχαν τον σκοπό τους και αιφνιδίασαν την Γκίμπσον. Οι αόριστες και ασαφείς απαντήσεις της ήταν αρκετές για να πείσουν τους ενόρκους ότι τίποτα από όσα είπε δεν έπρεπε να γίνουν πιστευτά. Από την άλλη μεριά, ένα άρθρο των New York Times τρία χρόνια νωρίτερα ανέφερε ότι ένας πολίτης την δωροδόκησε με 100 δολάρια για να επιβεβαιώσει την κατάθεση της. Ακόμα και η μητέρα της Γκίμπσον μουρμούριζε επανειλημμένα στον εαυτό της καθ' όλη τη διάρκεια της κατάθεσης ότι η κόρη της έλεγε ψέματα. Η υπεράσπιση αργότερα κάλεσε την μητέρα της Γκίμπσον να καταθέσει, για να εκθέσουν έτσι τον χαρακτήρα της Τζέιν. Η εμπιστοσύνη της κατηγορούσας αρχής στην Γκίμπσον ως τον βασικό μάρτυρα εναντίον της Φράνσις Χολ και των δύο αδελφών της γύρισε μπούμερανγκ.

Δύο ακόμη βόμβες έπεσαν εναντίον της υπόθεσης της εισαγγελίας. Λίγο μετά το φιάσκο της Τζέιν Γκίμπσον, ο αδελφός του εκλιπόντος εισαγγελέα από την αρχική υπόθεση του 1922 παρέλασε στον διάδρομο της αίθουσας του δικαστηρίου κρατώντας τα "χαμένα έγγραφα". Αυτά τα έγγραφα μπέρδεψαν περαιτέρω την υπόθεση, καθώς η πολιτεία δεν είχε καταφέρει να τα βρει από τότε που η υπόθεση ξανανοίχθηκε. Στη συνέχεια, ο Τζορτζ Τότεν, μάρτυρας που κλήθηκε από την υπεράσπιση, παραδέχτηκε ότι μετά την απόλυση του από τη θέση του ντετέκτιβ στην Κομητεία του Σόμερσετ, προσλήφθηκε από την εφημερίδα New York Daily Mirror για να λάβει πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση. Τέλος, η Φράνσις Χολ και οι δύο αδελφοί της εμφανίστηκαν στο εδώλιο και κέρδισαν την υποστήριξη των ενόρκων με τη συνοπτική τους αφήγηση και τον σταθερό τους τόνο φωνής. Σημαντικό ρόλο όμως έπαιξε και η τελική αγόρευση της υπεράσπισης, στην οποία η Φράνσις Χολ και οι δύο αδελφοί της παρουσιάστηκαν ως πρότυπα ανθρώπων. Ο ένας από τους δικηγόρους τους, ο Ρόμπερτ Χ. ΜακΚάρτερ συνόψισε απευθυνόμενος στους ενόρκους: "Μήπως οι πελάτες μου είναι κακοποιοί; Μήπως επίσης είναι κλέφτες με ποινικό μητρώο; Όχι!  Είναι εκλεπτυσμένοι, ευγενικοί και νομοταγείς άνθρωποι. Επιπλέον είναι εκκλησιαζόμενοι Χριστιανοί, που πάντα είχαν τον θαυμασμό και τον σεβασμό των φίλων και των γειτόνων τους". Ο ΜακΚάρτερ στις τελικές του δηλώσεις υποστήριξε, όχι και τόσο διακριτικά, ότι είτε ο Τζέιμς Μιλς, είτε η ίδια η "κυρία των γουρουνιών" ήταν οι πιο πιθανοί ύποπτοι των διπλών φόνων. Οι ένορκοι αποχώρησαν για να συνεδριάσουν και μετά από μια πολύ σύντομη σύσκεψη έκριναν ότι οι τρεις κατηγορούμενοι έπρεπε να αθωώνουν, όπως και έγινε.

 Αποτελέσματα 
Μετά τη δίκη, η Φράνσις Χολ άσκησε αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση εναντίον της εφημερίδας New York Daily Mirror, η οποία διευθετήθηκε εξωδικαστικά το ζήτημα με την Χολ δίνοντας της ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Σύμφωνα με την εφημερίδα The New York Times, οι αφηγήσεις του ανταγωνιστικού εντύπου ήταν στην πραγματικότητα πολύ αιχμηρές και λιγότερο διαστρεβλωμένες στις πληροφορίες που μετέφεραν. Επιπλέον τόνισε ότι πολλές εφημερίδες και περιοδικά ανέφεραν όλες τις πτυχές της δίκης και αφιέρωσαν περισσότερο χώρο στην υπόθεση των Χολ-Μιλς από ότι σε οποιαδήποτε προηγούμενη δίκη στην αμερικανική ιστορία. (Αυτό το ρεκόρ σύντομα θα επισκιαζόταν από μια άλλη δίκη στο Νιου Τζέρσεϊ, που αφορούσε την απαγωγή του Τσαρλς Αγκάστους Λίντμπεργκ Τζούνιορ). Τον Δεκέμβριο του 1926, η 20χρονη πλέον Σάρλοτ Μιλς άρχισε να εμφανίζεται στις παραστάσεις ενός θεατρικού έργου με τίτλο: "Ποιος είναι ο ένοχος;", βασισμένου στις δολοφονίες του Εντουαρντ Χολ και της μητέρας της Έλινορ Μιλς. Εκείνη είχε αρνηθεί έναν μεγαλύτερο ρόλο στο έργο, βρίσκοντας το "αηδιαστικό". Αντ' αυτού ζήτησε να εμφανίζεται στην σκηνή και να κάνει απλώς μια εναρκτήρια εισαγωγή όταν άνοιγε η αυλαία λέγοντας: "Η μητέρα μου ήταν μια καλή γυναίκα. Παρακαλώ καθώς παρακολουθείτε το έργο, προσπαθήστε να σκέφτεστε θετικά για εκείνη". Σύμφωνα με τα άρθρα των εφημερίδων η Σάρλοτ πάνω στην σκηνή έδειχνε "χλωμή και καταβεβλημένη και στα πρόθυρα σωματικής και ψυχικής κατάρρευσης". Η στάση της κατακρίθηκε από την εκκλησία και πολλοί δημοσιογράφοι θεώρησαν την επιλογή της ως μια αξιολύπητη προσπάθεια να επωφεληθεί από την τραγωδία. Η παράσταση τελικά σταμάτησε μετά από πέντε εβδομάδες.

Στην πραγματικότητα η Σάρλοτ χρειαζόταν χρήματα. Όπως εξήγησε αργότερα σε δημοσιογράφους, δεν μπορούσε να κρατήσει μια δουλειά, όχι λόγω των ικανοτήτων ή της συμπεριφοράς της, αλλά επειδή μόλις ο εργοδότης ή οι συνάδελφοί ανακάλυπταν την ταυτότητα της την απέλυαν αμέσως. Ελάχιστη συμπαράσταση την περίμενε και στο ίδιο της το σπίτι. Όταν απολύθηκε χωρίς εξήγηση από μια δουλειά σε ένα πολυκατάστημα της Νέας Υόρκης, ο πατέρας της τής είπε: "Λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να γίνει γι' αυτό. Τι άλλο θα μπορούσες να περιμένεις; Η μητέρα σου μας ντρόπιασε. Έσυρε το όνομα μου στη λάσπη. Αν είχε μείνει στο σπίτι της και είχε συμπεριφερθεί καλά, όλα αυτά δεν θα σου είχαν συμβεί. Είσαι η κόρη της και δεν μπορείς να περιμένεις από τους ανθρώπους να έχουν καλή γνώμη για εσένα". Η Σαρλότ κουράστηκε να ακούει συνεχώς τα ίδια και τα ίδια, και όπως ήταν αναμενόμενο, έφυγε από το σπίτι και πήγε να ζήσει με τις αδερφές της μητέρας της.

Εύλογες Απορίες σχετικά με τις Δολοφονίες των Χολ-Μιλς

Εκκλησία
Μήπως η εκκλησία εμπλεκόταν με κάποιο τρόπο σε κάποια συγκάλυψη της συγκεκριμένης υπόθεσης; Γιατί το ιερατείο της εκκλησίας ψήφισε υπέρ ενός ψηφίσματος που τιμούσε τον εκλιπόντα ιερέα τους, όταν γνώριζαν ότι είχε απατήσει τη σύζυγο του; Και, επιπλέον, γιατί δεν είπαν μερικά καλά λόγια για την σοπράνο της χορωδίας τους, την Έλινορ Μιλς, η οποία ήταν επίσης πολύ καιρό μέλος της ενορίας τους;

Τζέιμς Μιλς
Ίσως είχε δίκιο ο Τζέιμς Μιλς όταν είπε: " Πιστεύω ότι οι δολοφονίες ήταν πράξη κάποιας γυναίκας. Το κίνητρο ήταν η ζήλια και νομίζω ότι ο λαιμός της γυναίκας μου κόπηκε από κακία λόγω της όμορφης φωνής της". Βέβαια ο Μιλς ανέφερε μόνο τον λαιμό και όχι την γλώσσα και τις φωνητικές της χορδές. Ο ιατροδικαστής ανακάλυψε την αφαίρεση της γλώσσας και των φωνητικών χορδών το 1926, όταν έγινε εκταφή  και διενεργήθηκε νεκροψία στα λείψανα και των δύο θυμάτων. Μήπως δεν το γνώριζε αυτό ο Τζέιμς; Αν ναι, τι πιστοποιεί ότι δεν συμμετείχε πράγματι στις δολοφονίες; Μήπως το είπε αυτό για να αποπροσανατολίσει την αστυνομία και να αποστασιοποιηθεί από το φρικτό έγκλημα; Αρκετοί άνθρωποι είδαν τον Μιλς το μοιραίο βράδυ να επισκευάζει τα παντζούρια των παραθύρων στη βεράντα του σπιτιού του. Παρόλα αυτά, έφυγε γύρω στις 22:30 για να πάει στην εκκλησία και η ώρα θανάτου των θυμάτων δεν προσδιορίστηκε ποτέ επίσημα από την αστυνομία, αλλά εκτιμήθηκε αόριστα ότι ήταν γύρω στις 22:00 με 22:30. Οι αρχές δεν ερεύνησαν πολύ διεξοδικά τις κινήσεις του Τζέιμς εκείνο το βράδυ.

Η Φράνσις Χολ και τα Αδέρφια της
Παρόλο που η Φράνσις Χολ και οι αδελφοί της αθωώθηκαν, είναι δύσκολο να απορρίψουμε όλες τις άλλες ιστορίες. Έλεγε ψέματα ο Αιδεσιμότατος Πολ Χαμφόρσκι στην κατάθεση του; (την οποία αυτό το άρθρο αποκαλύπτει παρακάτω). Μήπως ο σύζυγος της καμαριέρας Λουίζ επινόησε την ιστορία συγκάλυψης της γυναίκας του; Πρέπει να μην πιστέψουμε σε καμία περίπτωση την ιστορία της Τζέιν Γκίμπσον; Και τέλος, αν ο ιερέας εγκατέλειπε πράγματι την σύζυγο του για την Έλινορ, μήπως η Φράνσις ανησυχούσε τόσο πολύ για την κοινωνική της θέση και ανέλαβε δράση για να τους σταματήσει; Η Φράνσις Χολ ήταν το μόνο άτομο που είδε ο νυχτοφύλακας να μπαίνει στο σπίτι της στις 02:30 τα χαράματα εκείνη την Παρασκευή το πρωί. Δύο μάρτυρες είδαν ένα αυτοκίνητο σαν το δικό της κοντά στον τόπο του εγκλήματος. Ωστόσο, η αποστροφή της για όλη τη δημοσιότητα αντιτίθεται σε αυτό, καθώς θα ήταν προφανές ότι τα δύο θύματα είχαν συλληφθεί να διαπράττουν μοιχεία, και κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να πει ότι ο σύζυγος της δεν είχε εμπλακεί σε μια τέτοια υπόθεση. 'Η μήπως τα έκανε όλα αυτά για να ρίξει στάχτη στα μάτια των αρχών και της τοπικής κοινωνίας γενικά; Από την άλλη πλευρά μήπως το έκαναν τα αδέλφια της Γουίλι και Χένρι; Μια από τις υποθέσεις που έκανε η αστυνομία ήταν ότι ο Χένρι πυροβόλησε μια και ήταν καλός στον στόχο και ο Γουίλι έθεσε σε στάση πόζας τα σώματα και σε μια κρίση οργής έκοψε τον λαιμό και την γλώσσα της Έλινορ. Ο Γουίλι μάλιστα είχε στείλει ρούχα του στο καθαριστήριο την επόμενη μέρα, τα οποία παραδόθηκαν στην αστυνομία επειδή είχαν ύποπτα σημάδια πάνω τους, αλλά στην συνέχεια οι αρχές έχασαν αυτά τα στοιχεία. Επίσης τα δάχτυλα αποτύπωμα του Γουίλι βρέθηκαν πάνω στην επαγγελματική κάρτα του ιερέα. Ο Γουίλι ήταν αρκετά ταραγμένος το επόμενο πρωί των δολοφονιών και έκανε αρκετές δηλώσεις χωρίς να του ζητηθεί, τόσο στην οικιακή βοηθός όσο και στην γειτονιά, λέγοντας τους ότι ήταν ξύπνιος όλη νύχτα και ότι ο κόσμος σύντομα θα μάθαινε κάποια άσχημα νέα. Οι φίλοι του στον πυροσβεστικό σταθμό θεωρούσαν ότι γνώριζε κάτι για τις δολοφονίες πριν ανακαλυφθούν τα σώματα, αλλά επειδή δεν γνώριζαν συγκεκριμένα το θα μπορούσε να είναι αυτό, δεν προσέφεραν τίποτα ουσιαστικό στην δίκη.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η άτσαλη έρευνα και τα τραγικά λάθη των αρχών, σε συνδυασμό με τις μεταβαλλόμενες ιστορίες της Τζέιν Γκίμπσον και οι παρασκηνιακές κινήσεις εξουσίας εξέχοντων προσώπων μπορεί να έβαλαν τέλος σε κάθε πιθανότητα καταδίκης. Έτσι η εύρεση της αλήθειας στην υπόθεση των δολοφονιών αποδείχθηκε αδύνατη, με αποτέλεσμα οι δολοφόνοι να μην αντιμετωπίσουν ποτέ την δικαιοσύνη.

Άλλες Θεωρίες

 Ο Ραλφ Γκόρσλαϊν έκανε τους φόνους. Ήταν θυμωμένος με την Έλινορ Μιλς καθώς την ποθούσε και ζήλευε που της έδινε μεγάλη προσοχή ο πάστορας, αφού λέγεται ότι κάποτε εκείνος και η Μιλς είχαν σχέση. Αυτός και μια άλλη γυναίκα της χορωδίας που ήθελε τον ιερέα για τον εαυτό της, συχνά κατασκόπευαν τον Έντουαρντ και την Έλινορ. Παρόλο που ο Ραλφ αρχικά αρνήθηκε ότι είχε ανάμιξη στην υπόθεση, τελικά παραδέχτηκε ότι βρισκόταν κοντά στον τόπο του εγκλήματος εκείνο το βράδυ που διαπράχθηκε η διπλή δολοφονία. Την επόμενη μέρα από την ανάκριση της αστυνομίας, η οποία υποψιαζόταν ότι εκείνος είχε παίξει κάποιο ρόλο στον θάνατο των θυμάτων, το ακριβό του αυτοκίνητο "όλως τυχαίως" πήρε φωτιά και κάηκε ολοσχερώς. Δεν φαίνεται να υπάρχει αμφιβολία ότι ήξερε περισσότερα από όσα παραδέχτηκε στην δικαιοσύνη.
 Μια ζηλιάρα αντίπαλος της Έλινορ Μιλς, που ήθελε να τραβήξει την προσοχή του πάστορα έκανε το έγκλημα. Υπήρχαν άτομα στη χορωδία και στην εκκλησία που μισούσαν την Μιλς επειδή ήταν η ευνοημένη του Έντουαρντ Χολ. Λίγες μέρες μετά τις δολοφονίες, κάποιος έσκισε από πολλά υμνολόγια την σελίδα στην οποία ήταν τυπωμένος ο αγαπημένος ύμνος του Χολ και της Μιλς. Πολλοί υπέθεσα ότι το έκανε η Μίνι Κλαρκ, μια παχουλή δασκάλα του κατηχητικού, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία εναντίον της, πέρα από ότι εκείνη ήταν που ενημέρωσε την Φράνσις Χολ για την απιστία του συζύγου της με την Έλινορ.
 Κάποιος κακοποιός το έκανε για να τους ληστέψει. Αλλά αν ισχύει κάτι τέτοιο γιατί έκοψε την γλώσσα και το λαιμό της Μιλς; Υπήρχαν κάποιες εικασίες, όπως στην υπόθεση της Λίζι Μπόρντεν, ότι κάποιος περιπλανώμενος κατά συρροήν δολοφόνος το έκανε. Εντούτοις αυτού του είδους οι δολοφόνοι δεν αφήνουν πίσω τους στοιχεία ταυτοποίησης όπως ήταν τα σκισμένα ερωτικά γράμματα του ζευγαριού, το πορτοφόλι και η επαγγελματική κάρτα του ιερέα.
 Ο Ρέι Σνάιντερ το έκανε. Νόμιζε ότι το ζευγάρι στο σκοτεινό μονοπάτι ήταν η κοπέλα του και ο άντρας με τον οποίο την είχε δει ο φίλος του. Τελικά όμως αποδείχθηκε ότι αυτός ο άντρας ήταν τελικά ο ίδιος της ο πατέρας. Ωστόσο, όποιος τους σκότωσε το έκανε από κοντινή απόσταση, όχι περισσότερο από ένα μέτρο μακριά και πιθανώς ακόμα πιο κοντά. Έτσι υπήρχε μικρή πιθανότητα να γίνει λάθος στην ταυτοποίηση των προσώπων που είχε μπροστά του. Μπορεί κάλλιστα να έκλεψε το ρολόι και τα περισσότερα από τα χρήματα του πάστορα.

 Ενδιαφέρον για την Υπόθεση τις Επόμενες Δεκαετίες
Παρόλο που η υπόθεση έκλεισε νομικά στις 3 Δεκεμβρίου του 1926, το ενδιαφέρον και οι φήμες συνεχίστηκαν για χρόνια μετά τη δίκη. Το πρώτο σημαντικό περιστατικό ήταν μια αστική αγωγή που ασκήθηκε εναντίον της Φράνσις Χολ το 1928 για παραβίαση σύμβασης από τον Άαρον Μπλάτμαν, έναν ειδικό στα δακτυλικά αποτυπώματα. Η Φράνσις και τα αδέρφια της ισχυρίστηκαν ότι δεν είχαν συναντηθεί ποτέ με τον Μπλάτμαν. Αφού δεν μπόρεσε να αποδειχθεί κάτι, η αστική υπόθεση τελικά αποσύρθηκε.Την ίδια χρονιά, τον Απρίλιο του 1928, ένας άνδρας ονόματι Έλγουιν Φ. Άλεν από το Ελ Ρίνο της Οκλαχόμα, ομολόγησε ότι ήταν ο δολοφόνος. Η ένορκη κατάθεση του Άλεν ανέφερε ότι δολοφόνησε τον Έντουαρντ Γουίλερ Χολ και την Έλινορ Ράινχαρντ Μιλς για να κερδίσει 5.000 δολάρια και ένα αυτοκίνητο από την Φράνσις. Ωστόσο κανένα στοιχείο δεν τεκμηρίωσε αυτούς τους ισχυρισμούς και η υπόθεση δεν συνεχίστηκε. Την επόμενη δεκαετία περίπου, εφημερίδες σε όλη τη χώρα, όπως η Urbana Daily Courier στις 24 Οκτωβρίου 1932, δημοσίευσαν άρθρα του τύπου "Πού είναι τώρα" που περιέγραφαν λεπτομερώς την ζωή των μελών των οικογενειών των θυμάτων.

Αργότερα αποδείχτηκε ότι υπήρχαν κάποια στοιχεία της υπόθεσης που δεν ήρθαν ποτέ στο φως μέχρι το 1970. Τότε ένας Ούγγρος συνταξιούχος ιδιοκτήτης βενζινάδικου που νόμιζε ότι επρόκειτο να πεθάνει, τερμάτισε την σιωπή του μετά από σχεδόν σαράντα οκτώ χρόνια. Εμπιστεύτηκε όσα γνώριζε για την υπόθεση σε έναν αστυνομικό και στη συνέχεια στην εφημερίδα New Brunswick Home News. Αυτός ο άντρας, ονομαζόταν Τζούλιους Μπολιόγκ και τότε ήταν 70 ετών. Κατά την κατάθεση του εξήγησε ότι είχε παίξει άθελα του ένα ρόλο στις διπλές δολοφονίες για χάρη της Φράνσις και των αδελφών της. Συγκεκριμένα ο Μπολιόγκ ανέφερε ότι αυτός και ο Γουίλι Στίβενς (δηλαδή ο αδελφός της Φράνσις) ήταν παλιοί φίλοι, κάτι που ήταν απολύτως πιστευτό, αφού ο Γουίλι περνούσε πολλές ώρες με κατοίκους της ουγγρικής κοινότητας γύρω από την επαρχεία Σάμερσετ. Ο Γουίλι συχνά έλεγε στον φίλο του πόσο δυστυχισμένος ήταν με τον γαμπρό του, ο οποίος με την έγκριση της αδερφής του, έλεγχε την οικογενειακή κληρονομιά μέσω μιας εξουσιοδότησης. Έτσι ο ιερέας του έδινε περίπου είκοσι πέντε δολάρια την εβδομάδα, ποσό που δεν ήταν αρκετό για να τον εξυπηρετήσει, επειδή ο Γουίλι είχε αναπτύξει τότε ένα φλερτ με μια χήρα στην πόλη την οποία επιθυμούσε να παντρευτεί. Σύμφωνα με τον Μπολιόγκ, η Φράνσις έμαθε κάποια στιγμή για τον παράνομο δεσμό του άντρα της με την σοπράνο και ο Γουίλι ήλπιζε ότι η αδελφή του θα "φρόντιζε να δώσει ένα μάθημα σε αυτόν τον αλήτη", εννοώντας με αυτή την έκφραση τον ιερέα. Αλλά ο Μπολιόγκ αρνήθηκε, ή έτσι τουλάχιστον υποστήριξε, να τους συστήσει κάποιους ντόπιους κακοποιούς που ειδικεύονταν σε τέτοιες δουλειές. Περίπου έξι μήνες αργότερα και την επόμενη ημέρα των δολοφονιών, όταν ο ιερέας εξακολουθούσε να αγνοείται, η Φράνσις ενημέρωσε τον μαέστρο στην εκκλησία ότι ο σύζυγος της δεν θα παρευρισκόταν στην πρόβα της χορωδίας επειδή ήταν "εκτός πόλης". Εκείνη την ημέρα ο Γουίλι βρήκε τον Μπολιόγκ και του είπε ότι χρειαζόταν επειγόντως τη βοήθεια του. Σύμφωνα με τον Μπολιόγκ, ο Γουίλι τον οδήγησε στην οδό Τζορτζ, όπου η Φράνσις περίμενε μέσα σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο με έναν άντρα στο τιμόνι. Ο Γουίλι του ζήτησε να πάρει δύο φακέλους από την Φράνσις και να τους δώσει σε δύο νεαρούς άνδρες που στέκονταν σε ένα σοκάκι, κάτι που εκείνος έκανε. Ο Γουίλι αργότερα είπε στον φίλο του ότι το παράνομο ζευγάρι είχε αναγκαστεί να μπει σε ένα αυτοκίνητο, κατόπιν είχε δολοφονηθεί και στη συνέχεια τα πτώματα τους είχαν μεταφερθεί κοντά στο μονοπάτι των εραστών. Ωστόσο, οι μαρτυρίες και τα ιατροδικαστικά στοιχεία απέδειξαν ότι ο καθένας από τα θύματα είχε φτάσει εκεί με τον δικό του μέσο και ότι οι δολοφονίες διαπράχθηκαν επί τόπου σε εκείνο το χωράφι. Αν ο Μπολιόγκ έλεγε πράγματι την αλήθεια, τότε ο Γουίλι για κάποιο άγνωστο λόγο του είπε ψέματα για κάποια από τα γεγονότα που του μετέφερε.

Αξίζει επίσης να αναφερθεί μια σοβαρή κατάθεση που πάρθηκε από δημοσιογράφο το 1922, από έναν φίλο του ιερέα  Έντουαρτ Χολ, ονόματι Πολ Χαμπόρσκι, ο οποίος υπηρετούσε και εκείνος ως πάστορας αλλά στην ουγγρική κοινότητα στο Νιου Μπράνσγουικ. Εκείνος κάποια στιγμή πριν τους φόνους ταξίδεψε με τον Χολ σε μια διάσκεψη ιερέων. Ο Πολ ισχυρίστηκε ότι ο Έντουαρντ του είχε εμπιστευτεί ότι η σύζυγος του γνώριζε τα πάντα για την παράνομη σχέση του με την Έλινορ, και ότι ένας από τους συγγενείς της τον είχε απειλήσει να τον σκοτώσει αν δεν σταματούσε να την βλέπει. Ο Χολ όμως του είπε ότι δεν είχε καμία πρόθεση να την εγκαταλείψει, καθώς σκόπευε να το σκάσει πολύ σύντομα μαζί της. Ο Χαμπόρσκι πρόσθεσε ότι ο Έντουαρτ του είχε πει επίσης: "Η γυναίκα μου έχει αλλάξει πολύ τελευταία και φοβάμαι ότι θα μου προκαλέσει σωματική βλάβη". Έλεγε ψέματα ή αλήθεια ο Πολ Χαμπόρσκι; Δεν θα μάθουμε ποτέ. Εξαφανίστηκε μυστηριωδώς την παραμονή της δίκης το 1926.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, όλοι οι εμπλεκόμενοι σε αυτή την περίφημη υπόθεση έχουν πεθάνει προ πολλού. Ωστόσο κάποια γοητεία εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι σήμερα γύρω από την υπόθεση. Η έλευση των podcast για αληθινά εγκλήματα οδήγησε στο να αφιερωθεί μια σεζόν 20 επεισοδίων για τις δολοφονίες του Χολ και της Μιλς στα γεγονότα τους στο podcast αληθινών εγκλημάτων "Thinkery and Verse" ("Σκέψη και Στίχος"). Όπως είναι κατανοητό, η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή, όπου ο Έντουαρντ Γουίλερ Χολ ήταν πάστορας, δεν ήθελε να επιστήσει την προσοχή στο περιστατικό για πολλά χρόνια. Ωστόσο, η εκκλησία ξαφνικά αγκάλιασε τα γεγονότα το 2019, όταν χρηματοδότησε και φιλοξένησε το έργο με τίτλο: "Thou Shalt Not" ("Δεν Πρέπει"), που αναπαριστά τα γεγονότα και τις συνέπειες των φόνων. Παρά το γεγονός ότι η υπόθεση είναι πάνω από εκατό ετών και ενδεχομένως επισκιάστηκε από μεταγενέστερες υποθέσεις υψηλότερου προφίλ, οι δολοφονίες του Χολ και της Μιλς εξακολουθούν να προσελκύουν αρκετό δημόσιο ενδιαφέρον.

Στην Τέχνη

 Οι δολοφονίες των Χολ-Μιλς έχουν εξεταστεί εκτενώς τόσο στη μυθοπλασία όσο και σε προγράμματα αναπαράστασης πραγματικών γεγονότων. Ο Ντέιμον Ράνγιον ήταν ένας από τους δημοσιογράφους της δίκης, όπως και η διάσημη συγγραφέας μυστηρίου Μαίρη Ρόμπερτς Ράινχαρτ, ο δημοσιογράφος Χένρι Λούις Μένκεν και ο ιεραπόστολος Γουίλιαμ Μπίλι Σάντεϊ. Ο Γουίλι Στίβενς έγινε αργότερα το θέμα ενός δοκιμίου του Τζέιμς Θέρμπερ. Η δίκη ενέπνευσε  τον συγγραφέα Στίβεν Λόνγκστριτ να γράψει το μυθιστόρημα με τίτλο: "The Crime" ("Το Έγκλημα"), καθώς και την Φράνσις Νόγιες Χαρτ να γράψει το μυθιστόρημα "The Bellamy Trial" ("Η Δίκη του Μπέλαμι"), ένα πρωτοποριακό έργο που βοήθησε στην καθιέρωση του μυστηρίου της δικαστικής αίθουσας και μετατράπηκε σε ταινία το 1929. Ακόμη και πριν από τη δίκη, η βωβή ταινία του 1925 με τίτλο: "The Goose Woman" ("Η Γυναίκα Χήνα"), με πρωταγωνίστριες την Λουίζ Ντρέσερ και τον Τζακ Πίκφορντ, η οποια βασίστηκε στην ζωη και τις καταθέσεις της Τζέιν Γκίμπσον. Η ταινία επανακυκλοφόρησε το 1933 με τον τίτλο: "The Past of Mary Holmes" ("Το Παρελθόν της Μαίρη Χολμς") .
 Ο δικηγόρος και φιλελεύθερος ακτιβιστής Γουίλιαμ Κούνστλερ δημοσίευσε ένα βιβλίο του 1964 με τίτλο «Ο Υπουργός και ο Τραγουδιστής της Χορωδίας», το οποίο επανεκδόθηκε με πρόσθετο εκδοτικό υλικό το 1980 με τον τίτλο: "The Hall-Mills Murders" ("Οι Δολοφονίες των Χολ-Μιλς"). Στο βιβλίο του, ο Κούνστλερ διατύπωσε τη θεωρία ότι η πολιτική παράταξη Κου-Κλουξ-Κλαν ήταν υπεύθυνη για τον θάνατο του ζευγαριού, βασιζόμενος στο γεγονός ότι αυτή η ακροδεξιά οργάνωση χρησιμοποιούσε βία και τρομοκρατία και δραστηριοποιούνταν στο Νιου Τζέρσεϊ τη δεκαετία του 1920. Αλλά αναγνώρισε ότι η Κου-Κλουξ-Κλαν δεν είχε σκοτώσει κανέναν στο παρελθόν στην πολιτεία και μπορούσε μόνο να κάνει εικασίες για το γιατί η συγκεκριμένη ακροδεξιά οργάνωση θα στοχοποιούσε αυτό το παράνομο ζευγάρι, και οι δύο λευκοί και άσχετοι με τη φυλετική πολιτική. Ο φανταστικός ντετέκτιβ Νίρο Γουλφ διαβάζει αυτό το βιβλίο με τίτλο: "A Right to Die" ("Δικαίωμα στο Θάνατο"), ενώ ερευνά μια παρόμοια κατάσταση.
 Το βιβλίο του Τζέραλντ Τόμλινσον με τίτλο: "Fatal Tryst: Who Killed the Minister and the Choir Singer?" ("Το Μοιραίο Ραντεβού: Ποιος Σκότωσε τον Ιερέα και την Τραγουδίστρια της Χορωδίας;) είναι η πιο λεπτομερής εξερεύνηση της υπόθεσης που έχει γραφτεί μέχρι σήμερα και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα αδέλφια Στίβενς ήταν τα ένοχα μέρη.
 Επιπρόσθετες εικόνες και μια πιο λεπτομερής περιγραφή της τοπικής οπτικής και επίδρασης στην κάποτε αγροτική κοινότητα του δήμου Φράνκλιν μπορούν να βρεθούν στα βιβλία που έγραψε ο Γουίλιαμ Μπ. Μπραμς. [which?]
 Το 2012, ο Ρικ Γκέρι κυκλοφόρησε ένα γραφικό μυθιστόρημα με τίτλο: "Lovers' Lane: The Hall-Mills Mystery" ("Το Μονοπάτι των Ερωτευμένων: Το Μυστήριο των Χολ-Μιλς"). Είναι ένα από τα βιβλία της σειράς με τίτλο: "A Treasury of XXth Century Murder" ("Ένας θησαυρός δολοφονίας του 20ου αιώνα").
 Στο βιβλίο του 2013 με τίτλο: "Careless People: Murder, Mayhem and the Invention of The Great Gatsby"("Ασεβείς άνθρωποι: Δολοφονία, Χάος και η Εφεύρεση του Υπέροχου Γκάτσμπυ"), η Σάρα Τσέρτσγουελ υποθέτει ότι τμήματα του επιλόγου του μυθιστορήματος του 1925 με τίτλο: "Ο υπέροχος Γκάτσμπυ" του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ, βασίστηκαν στην υπόθεση Χόλ-Μιλς. Η Σάρα βασιζόμενη στην ιατροδικαστική αναζήτηση της για στοιχεία, υποστηρίζει ότι τα δύο θύματα στην υπόθεση δολοφονίας Χολς-Μιλς ενέπνευσαν τους χαρακτήρες που δολοφονήθηκαν στον υπέροχο Γκάτσμπυ.
 Το βιβλίο του 2022 του Τζο Πομπέο με τίτλο: "Blood and Ink: The Scandalous Jazz Age Double Murder that Hooked America on True Crime" ("Αίμα και Μελάνι: Η Σκανδαλώδης Διπλή Δολοφονία της Εποχής της Τζαζ που Έθισε την Αμερική στο Αληθινό Έγκλημα''"), εξετάζει τις δολοφονίες των Χαλ-Μιλς από την σκοπιά της κάλυψης των μέσων ενημέρωσης και της γενικής της επίδρασης στη μεταχείριση του εγκλήματος στις σύγχρονες εφημερίδες και περιοδικά.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις