Βαλμπούργκα Ούστεραϊχ

Η Βαλμπούργκα ''Ντόλι''Ούστεραϊχ (, 12 Ιουνίου 1880  - 8 Απριλίου 1961), ήταν Γερμανίδα γεννημένη στην Αμερική, η οποία έμεινε στην ιστορία της εγκληματολογίας για τη δολοφονία του συζύγου της Φρεντ Γουίλιαμ Ούστεραϊχ. Τον πυροβόλησε ο εραστής της Όττο Σάνχουμπερ, τον οποίο η Ντόλι έκρυβε στη σοφίτα του σπιτιού της για δέκα χρόνια. Η ιστορία της Ντόλι τροφοδότησε τον τύπο για οκτώ χρόνια.

 Βιογραφία 
Η Βαλμπούργκα "Ντόλι" Κόρσελ γεννήθηκε 12 Ιουνίου του 1880 πιθανόν στο Σικάγο ή το Ιλινόι από Γερμανούς μετανάστες, τον Τσαρλς Φ. Κόρσελ (1854 - 1889) και τη Μαγκνταλένα "Λένα" Ούρμπαϊν Κόρσελ (Σεπτέμβριος του 1858 - 30 Μαϊου του 1930). Κάποιες πηγές αναφέρουν ότι γεννήθηκε στη Γερμανία. Η Ντόλι είχε και μία αδελφή τη Μαγκνταλένα Κόρσελ Φογκτ (1882 - 13 Ιουνίου του 1956). Μεγάλωσε στην περιοχή του Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν των Ηνωμένων Πολιτειών, σε μια κοινότητα Γερμανών μεταναστών. Σε ηλικία 12 ετών η Ντόλι άρχισε να εργάζεται στο υφαντουργείο του Φρεντ Γουίλιαμ Ούστεραϊχ, ο οποίος ήταν και εκείνος Γερμανός μετανάστης που είχε πετύχει στην Αμερική επαγγελματικά, κατασκευάζοντας στο εργοστάσιο του γυναικεία ενδύματα (κυρίως ποδιές κουζίνας). Συχνά προσλάμβανε στο εργοστάσιο του Γερμανούς μετανάστες. Μέσα σε αυτούς ήταν και η Ντόλι. Εκείνη σύμφωνα με στοιχεία, ήταν μια ελκυστική, καλοσυνάτη, χαρισματική και κοινωνική κοπέλα, που έκανε εύκολα φιλίες μέσα στο εργοστάσιο. Αντίθετα, ο Φρεντ, παρόλο που ήταν πολύ πλούσιος, ήταν συχνά σκυθρωπός και άκεφος, γινόταν εύκολα αγενής και είχε την κακή συνήθεια να πίνει πολύ. Σύντομα η Ντόλι τράβηξε την προσοχή του Φρεντ και στις 8 Δεκεμβρίου του 1897 παντρεύτηκαν όταν εκείνη ήταν 17 ετών. Ως σύζυγος του Φρεντ, η Ντόλι παρέμεινε στο πλευρό των εργαζόμενων του εργοστασίου, συχνά επιλύοντας ειρηνικά τις εργασιακές διαφορές και ενεργώντας ως μεσάζων ανάμεσα σε εκείνους και στον απόμακρο και δυσάρεστο Φρεντ. Η Ντόλι ήταν καλή νοικοκυρά και φρόντιζε τον σύζυγο της φτιάχνοντας του νόστιμα γεύματα. Όμως δεν ήταν ευτυχισμένη στον γάμο της. Ο Φρεντ φαινόταν να ενδιαφέρεται πιο πολύ για τη δουλειά του παρά για τη γυναίκα του.

Ο Εραστής
Προφανώς, οι Ούστεραϊχ είχαν συζυγικά προβλήματα κυρίως προσωπικής φύσης. Η Ντόλι φαινόταν να αναζητά την αγάπη, το ενδιαφέρον και την προσοχή του συζύγου της και εκείνος συχνά την παραμελούσε. Επίσης εκείνη επιθυμούσε περισσότερες ερωτικές επαφές και αρκετά πιο συχνά από ότι τις ήθελε ο Φρεντ. Έτσι, άρχισε να επιδιώκει την κάλυψη των συναισθηματικών και των σωματικών της αναγκών σε εξωσυζυγικές σχέσεις, όταν ο Φρεντ έλειπε στη δουλειά. Μια μέρα του έτους 1913 η Ντόλι βρισκόταν στο εργοστάσιο, παρατηρώντας την εργασία των υπαλλήλων, όταν μια ραπτομηχανή χάλασε. Όταν η εταιρεία ραπτομηχανών Singer ενημερώθηκε για το πρόβλημα, έστειλε έναν επισκευαστή στο εργοστάσιο. Ήταν ο Όττο Σάνχουμπερ, ένας γαλανομάτης, κοντός και λεπτός έφηβος. Ακόμα και ο ίδιος ο Όττο δεν ήξερε ακριβώς πόσο χρονών ήταν ακριβώς. Καθώς ήταν υιοθετημένος, πίστευε ότι ήταν 16 ή 17 ετών και γερμανοεβραϊκής καταγωγής. Το επώνυμο γέννησης του ήταν πιθανότατα Γουέιρ, αλλά άλλαξε όταν υιοθετήθηκε από την οικογένεια Σάνχουμπερ. Η Ντόλι είχε χάσει πριν λίγα χρόνια τον γιο της Ρέιμοντ Χάρολντ, και ίσως αρχικά αισθάνθηκε ένα αίσθημα τρυφερότητας για τον ντροπαλό Όττο, (τουλάχιστον εν μέρει). Σύντομα όμως αυτά τα συναισθήματα αντικαταστάθηκαν από τη σεξουαλική της επιθυμία για τον Όττο.

Έτσι ένα πρωινό, η 33χρονη Ντόλι τηλεφώνησε στον σύζυγο της στο εργοστάσιο για να του πει ότι η ραπτομηχανή της ήταν χαλασμένη. Εκείνος της έστειλε τον Σάνχουμπερ για να την επισκευάσει και εκείνη τον υποδέχτηκε φορώντας το άρωμα της και μόνο μια μεταξωτή ρόμπα και νάιλον κάλτσες. Εκείνο το πρωινό έγιναν εραστές. Από εκεί και έπειτα όμως, η ραπτομηχανή της άρχισε να "χαλάει" συχνά. Το παράνομο ζευγάρι συναντιόταν αρχικά στην πανσιόν που ζούσε ο Όττο ή σε ένα κοντινό ξενοδοχείο. Ωστόσο επειδή αυτό ήταν και οικονομικά ασύμφορο άρχισαν κατόπιν να πηγαίνουν στο σπίτι της Ντόλι. Για να αποφύγουν όμως τις υποψίες των γειτόνων που έβλεπαν τον Όττο να μπαινοβγαίνει συχνά στο σπίτι της, η Ντόλι τους ανέφερε ότι εκείνος ήταν ο άστεγος ετεροθαλής αδελφός της που τον στήριζε όπως μπορούσε.

Σταδιακά, η ανάγκη να κρύψει τη σχέση τόσο από τον σύζυγο της όσο και από τους γείτονες οδήγησε την Ντόλι στο να προτείνει στον Όττο να παραιτηθεί από τη δουλειά του και να μετακομίσει στη σοφίτα του σπιτιού της, κάτι που εκείνος δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη. Στον Όττο άρεσε αυτό το σχέδιο καθώς αυτό σήμαινε ότι θα είχε δωρεάν διαμονή και διατροφή. Κυρίως όμως θα είχε ανά πάσα στιγμή κοντά του τη γυναίκα που αγαπούσε. Επιπλέον, ο νεαρός άντρας είχε από καιρό την επιθυμία να γίνει συγγραφέας, καθώς πίστευε ότι είχε ταλέντο στη γραφή. Έτσι αυτή η διευθέτηση θα του έδινε τον χρόνο να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα.

Η σοφίτα καθαρίστηκε και επιπλώθηκε με μια λάμπα λαδιού, ένα άνετο στρώμα, βιβλία, ένα δοχείο ούρησης, λίγα τρόφιμα και νερό. Προμηθεύτηκε επίσης υλικά γραφής, καθώς εκείνος ήθελε να γράφει ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, τις οποίες κατόπιν η Ντόλι θα έστελνε με ψευδώνυμο σε εκδότες με την ελπίδα ότι κάποιος θα ενδιαφέρονταν να τις εκδώσει. Η είσοδο της σοφίτας ήταν εφικτή μέσω μιας καταπακτής που βρισκόταν στην οροφή μιας ντουλάπας στην κρεβατοκάμαρα του ζεύγους Ούστεραϊχ.

Η συμφωνία της συγκατοίκησης τους, ήταν ότι ο Όττο μπορούσε να κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας που έλειπε ο Φρεντ από το σπίτι, ενώ τη νύχτα έπρεπε να ζει στην απόλυτη σιωπή στη σοφίτα. Εκείνος το δέχτηκε. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο Όττο Σανχούμπερ έκανε όλες τις δουλειές του σπιτιού, έφτιαχνε λαθραίο τζιν (μια και τότε ήταν η εποχή της ποτοαπαγόρευσης) και εκπλήρωνε τα καθήκοντα του ως εραστής. Ζούσε δε με τα αποφάγια που άφηνε το ζεύγος Ούστεραϊχ και του πρόσφερε η ερωμένη του. Ο Όττο Σανχούμπερ περιέγραψε τον εαυτό του ως "δούλο του σεξ" της Ντόλι και ισχυρίστηκε ότι έκαναν έρωτα έως και οκτώ φορές την ημέρα. Ο Φρεντ παρέμεινε στην άγνοια για την παρουσία του Όττο στο σπίτι. Μάλιστα, η Ντόλι για λόγους ασφαλείας, έβαζε τα βράδια ένα λουκέτο στην είσοδο της σοφίτας και κουβάλησε το κλειδί πάντα μαζί της. Όταν ο σύζυγος της το παρατήρησε τη ρώτησε για το λουκέτο και εκείνη απάντησε τα εξής: «Θέλω να φυλάω τις γούνες μου σε ασφαλές μέρος».

Η θέση της σοφίτας σήμαινε ότι ο Όττο μπορούσε να ακούσει τα πάντα από την κρεβατοκάμαρα της Ντόλι, ακόμα και όταν εκείνη έκανε έρωτα με τον άντρα της. Όταν συνέβαινε αυτό, η Ντόλι παρότρυνε τον Φρεντ να μην κάνει τόσο θόρυβο για να μην τους ακούσουν οι «γείτονες» και ντροπιαστούν. Mετά από μια τέτοια νύχτα συζυγικού πάθους, ο ζηλιάρης Όττο αντιμετώπισε το επόμενο πρωί την Ντόλι. Εντούτοις εκείνη του υπενθύμισε ότι δεν μπορούσε να χωρίσει τον άντρα της, αφού εξαρτιότανε από τον Φρεντ οικονομικά. Ο Όττο με βαριά καρδιά το δέχτηκε και της υποσχέθηκε ότι δεν θα την ενοχλούσε ξανά γι' αυτό το ζήτημα.

Σύντομα ο Φρεντ άρχισε να παραπονείται στη γυναίκα του για κάποιους παράξενους θορύβους που υπήρχαν μέσα στο σπίτι κατά τη διάρκεια της νύχτας. Για παράδειγμα ένα βράδυ άκουσε έναν ήχο - σαν κάποιον να καθάριζε τον λαιμό του. Εκείνη τον έβγαλε τρελό και του είπε ότι έπινε πολύ και γι' αυτό άκουγε ανύπαρκτα πράγματα. Επιπρόσθετα, ένα βράδυ που ο Φρεντ ασχολούνταν με τον κήπο του, έτυχε να κοιτάξει ψηλά - ακριβώς στο σημείο που ήταν το παράθυρο της σοφίτας. Η Ντόλι είχε επανειλημμένα προειδοποιήσει τον Όττο να μην πλησιάσει το παράθυρο, αλλά εκείνος το έκανε εκείνο το βράδυ. Οι δύο άντρες κοιτάχτηκαν κατάματα μόνο για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, καθώς ο πανικόβλητος Όττο αποτραβήχτηκε αμέσως πίσω. Ο Φρεντ άρχισε να φωνάζει ότι κάποιος βρισκόταν στη σοφίτα και έπρεπε να πάει να το ελέγχει. Η Ντόλι με πολύ κόπο τον έπεισε να ανεβεί η ίδια. Όταν κατέβηκε, εξέφρασε την ανησυχία για την ψυχική κατάσταση του συζύγου της λέγοντας: "Φρεντ, δουλεύεις πολύ σκληρά στο εργοστάσιο και βλέπεις ανύπαρκτα πράγματα. Υποσχέσου μου ότι θα πας σε γιατρό". Ο Φρεντ πράγματι το έκανε και ο γιατρός δεν βρήκε φυσικά τίποτα ανησυχητικό. Παρόλα αυτά του έγραψε μια συνταγή για ένα ελαφρύ ηρεμιστικό. Κάποιες άλλες φορές ο Φρεντ αναρωτιόταν που εξαφανιζόταν το φαγητό που άφηναν από την προηγούμενη ημέρα. Η Ντολι τον καθησύχαζε λέγοντας του ότι το είχαν φάει όλο, αλλά έφταιγε το ποτό που τον έκανε να το ξεχνά.

Οι μήνες περνούσαν, αλλά οι περίεργοι ήχοι συνεχίζονταν κατά διαστήματα. Εν τω μεταξύ, ο Φρεντ παρατήρησε κάποια στιγμή ότι συχνά του έλειπαν τσιγάρα από την ταμπακιέρα που άφηνε στο σπίτι. Έτσι απαίτησε από τη γυναίκα του να μετακομίσουν στο Λος Άντζελες, καθώς πίστευε ότι το σπίτι τους ήταν «στοιχειωμένο». Η Ντόλι που δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, συμφώνησε με τον όρο ότι θα επέλεγε εκείνη το νέο τους σπίτι, επιλέγοντας σκόπιμα ένα σπίτι με σοφίτα (σχεδόν δυσεύρετο στο Λος Άντζελες). Προτού μετακομίσουν η Ντόλι έστειλε νωρίτερα τον Όττο στο νέο τους σπίτι. Εκείνος εγκαταστάθηκε στη σοφίτα του Λος Άντζελες πριν από την άφιξη του ζεύγους Ούστεραϊχ, και η σχέση του με την Ντόλι συνεχίστηκε κανονικά με τους ίδιους όρους. Και σε εκείνο το σπίτι όμως, ο Φρεντ συνέχισε να ακούει κατά διαστήματα θορύβους μέσα στη νύχτα. Τότε η Ντόλι του είπε ότι δεν έφταιγε τελικά το προηγούμενο σπίτι τους, αλλά ότι εκείνος είχε το «πρόβλημα». Παρόλα αυτά εκείνη φοβόταν ότι το «μυστικό της σοφίτας», ήταν ένα βήμα πριν από τη μοιραία αποκάλυψη του. Μετέφερε τις σκέψεις της στον Όττο, ο οποίος έψαχνε τρόπο για να λύσουν το πρόβλημα.

 Η Δολοφονία 
Το ζεύγος Ούστεραϊχ μάλωνε συχνά. Έτσι έγινε και στις 22 Αυγούστου του 1922. Οι Ούστεραϊχ είχαν βγει έξω και γύρισαν στο σπίτι καβγαδίζοντας άσχημα. Ο Φρεντ ήταν όπως συνήθως μεθυσμένος. Ο Όττο όμως τα άκουγε όλα καθαρά από τη σοφίτα. Κάποια στιγμή άκουσε έναν δυνατό γδούπο και τον ήχο της Ντόλι να ουρλιάζει. Ο Όττο νόμιζε ότι ο Φρεντ τη χτυπούσε. Στην πραγματικότητα όμως εκείνη είχε γλιστρήσει από ένα χαλάκι και πέσει κάτω. Πιστεύονταν ότι η Ντόλι βρισκόταν σε κίνδυνο, ο Όττο βγήκε από την κρυψώνα του και πήρε δύο πιστόλια διαμέτρου 25 εκ. από τη συρταριέρα της κρεβατοκάμαρας. Στη συνέχεια εμφανίστηκε μπροστά τους στο σαλόνι. Ο Φρεντ τον αναγνώρισε και θυμήθηκε ότι χρόνια πριν οι γείτονες τον είχαν ενημερώσει για τις συχνές επισκέψεις του Όττο στο σπίτι του. Θεωρώντας τότε ο Φρεντ ότι εκείνος κολλούσε στη γυναίκα του, είχε απαιτήσει από τον Όττο να μην την ξαναπλησιάσει.

Οι δύο άντρες τσακώθηκαν και ο Φρεντ προσπάθησε να πάρει τα περίστροφα από τα χέρια του Όττο. Πάνω στην πάλη όμως το ένα όπλο εκπυρσοκρότησε και ο πανικόβλητος Όττο πάτησε τη σκανδάλη ξανά και ξανά, πυροβολώντας τον Φρεντ συνολικά τρεις φορές. Η μία σφαίρα πέτυχε τον άτυχο άντρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού του, σκοτώνοντας τον ακαριαία. Οι δύο εραστές υποθέτοντας ότι οι γείτονες θα καλούσαν την αστυνομία λόγω των πυροβολισμών, σκηνοθέτησαν βιαστικά τον χώρο για να μοιάζει σαν μια αποτυχημένη ληστεία. Συμφώνησαν ότι η Ντόλι θα ισχυριζόταν ότι σκότωσαν τον σύζυγος της όταν εκείνος αντιστάθηκε στις απαιτήσεις των κλεφτών. Η Ντόλι έβγαλε το διαμαντένιο ρολόι από το χέρι του Φρεντ και το έδωσε στον Όττο μαζί με όλα τα χρήματα που υπήρχαν στο υπνοδωμάτιο της. Ο Όττο στη συνέχεια, κλείδωσε την Ντόλι μέσα στην ντουλάπα, πέταξε το κλειδί λίγα μέτρα μακριά και επέστρεψε στη σοφίτα μαζί με τα όπλα, τα χρήματα και το ρολόι. Όταν έφτασε η αστυνομία και ερεύνησε τον χώρο, βρήκε την Ντόλι κλειδωμένη στην ντουλάπα να φωνάζει κλαίγοντας: "Φρεντ! Ω, Φρεντ!" Αφού την ελευθέρωσαν τους ενημέρωσε για το "κλεμμένο" ρολόι και τα χρήματα που έλειπαν. Μετά από την ερευνά τους, οι ντεντέκτιβ υποψιάστηκαν έντονα ότι η Ντόλι εμπλεκόταν στον φόνο του Φρεντ, καθώς δεν υπήρχαν στοιχεία παραβίασης στο σπίτι. Όμως δεν ανακάλυψαν τον Όττο, καθώς δεν ερεύνησαν καθόλου τη σοφίτα. Πέρασε σχεδόν ένα χρόνος και οι ντετέκτιβ συνέχισαν να είναι καχύποπτοι με την Ντόλι. Τους προβλημάτιζε επίσης πολύ το γεγονός ότι ο Φρεντ είχε δολοφονηθεί με ένα μικροσκοπικό όπλο που λίγοι ένοπλοι ληστές θα επέλεγαν. Παρόλα αυτά η Ντόλι είχε άλλοθι. Σαφώς δεν μπορούσαν να το καταρρίψουν, εφόσον δεν ήταν σε θέση να εξηγήσουν πως εκείνη μπόρεσε να κλειδώσει τον εαυτό της στην ντουλάπα.

Μετά τη δολοφονία, η Ντόλι κληρονόμησε τη μεγάλη περιουσία του Φρεντ. Εν τω μεταξύ, μετακόμισε σε άλλο σπίτι στην ίδια γειτονιά, εγκαθιστώντας για άλλη μία φορά τον Όττο στη σοφίτα. Εκείνος έζησε εκεί για τα επόμενα οκτώ χρόνια.

Η μόνη αξιοσημείωτη αλλαγή στη σχέση της Ντόλι με τον Όττο ήταν ότι εκείνος είχε πλέον την άδεια να χρησιμοποιεί τη νέα του γραφομηχανή, την οποία είχε αγοράσει με τα έσοδα από τις πωλήσεις των ιστοριών του και τις πενταροδεκάρες που του έδινε η Ντόλι ως μισθό των υπηρεσιών του. Καθώς δεν υπήρχε κανείς μέσα στο σπίτι για να ακούει τον ήχο της γραφομηχανής, πέρα από την Ντόλι, συνέχισε να γράφει τις ιστορίες του. Εν τω μεταξύ η Ντόλι έκανε σχέση με τον δικηγόρο της, τον Χέρμαν Σαπίρο, τον οποίο είχε προσλάβει για να την εκπροσωπήσει στα κληρονομικά ζητήματα μετά από την ύποπτη δολοφονία του Φρεντ. Κάποια στιγμή, ο Χέρμαν άρχισε να υποψιάζεται ότι κάτι δεν πάει καλά με την Ντόλι, καθώς εκείνη του έδωσε ως δώρο το διαμαντένιο ρολόι του Φρεντ, το οποίο υποτίθεται ότι είχε κλαπεί από τους ληστές που δολοφόνησαν τον σύζυγο της. Εκείνη το δικαιολόγησε, αναφέροντας του ότι μάλλον πάνω στον πανικό έπεσε από τους κλέφτες, καθώς αργότερα το βρήκε πάνω σε ένα μαξιλάρι του καναπέ, κοντά σε ένα ανοιχτό παράθυρο. Ο Χέρμαν την πίστεψε και η σχέση τους συνεχίστηκε κανονικά.

Ενώ ο Χέρμαν περνούσε πολλές ώρες στο δικαστήριο, η Ντόλι εκμεταλλεύτηκε τον «ελεύθερο χρόνο» της για να κάνει ένα ακόμα δεσμό με έναν επιχειρηματίας και ερασιτέχνη ηθοποιό, ονόματι Ρόι Χ. Κλαμπ. Μετά από κάποιο διάστημα η Ντόλι του ζήτησε μια χάρη. Του έδωσε το όπλο του φόνου και έπειτα του ζήτησε να το εξαφανίσει καθώς έμοιαζε με το «πραγματικό όπλο του φόνου». Ισχυρίστηκε ότι αν για κάποιο λόγο το έβρισκε η αστυνομία μέσα στο σπίτι της, θα την κατηγορούσαν άδικα ως ένοχη. Ο Ρόι την πίστεψε και έθαψε το όπλο σε μια ρηχή λακκούβα στους Λάκκους της Λα Μπρέα. Λίγες ημέρες αργότερα, η Ντόλι πλησίασε έναν γείτονας της ζητώντας και από εκείνον την ίδια χάρη. Του έδωσε το δεύτερο όπλο και του είπε ακριβώς την ίδια δικαιολογία. Εκείνος την πίστεψε και πήρε το όπλο και το έθαψε στον κήπο του, κάτω από μια τριανταφυλλιά.

Η Σύλληψη της Ντόλι

Μέχρι τον Ιούλιο του 1923, ο αστυνομικός Χέρμαν Κλάιν ανακάλυψε ότι ο δικηγόρος Χέρμαν Σαπίρο είχε το ρολόι του θύματος. Έτσι πήγε και τον βρήκε. Ο δικηγόρος του ανέφερε ότι αυτό ήταν ένα γενναιόδωρο δώρο της Ντολι, το οποίο στο παρελθόν άνηκε στον σύζυγο της Φρεντ. Μάλιστα του είπε πως ακριβώς η Ντόλι το βρήκε μετά τη δολοφονία του συζύγου της. Ο αστυνομικός του ζήτησε να του δώσει το ρολόι, καθώς ήταν στοιχείο της υπόθεσης και εκείνος υπάκουσε. Κατόπιν ο Κλάιν πήγε και το έδειξε στην Ντόλι, ρωτώντας την αν το αναγνωρίζει. Εκείνη ξαφνικά έπαθε αμνησία και του απάντησε: "Δεν το έχω δει ποτέ ξανά στη ζωή μου".

Ο Κλάιν ήταν σίγουρος ότι μπορούσε να αποδείξει ότι ήταν ψεύτρα. Ο ευσυνείδητος ντετέκτιβ ταξίδεψε μέχρι το Μιλγουόκι όπου επισκέφτηκε διάφορα κοσμηματοπωλεία. Τελικά βρήκε τον κοσμηματοπώλη που είχε πουλήσει το ρολόι στον Φρεντ Ούστεραϊχ. Επέστρεψε στο Λος Άντζελες και συνέλαβε αμέσως τη χήρα Ούστεραϊχ για φόνο πρώτου βαθμού. Εν τω μεταξύ ο Ρόι Χ. Κλαμπ είχε χωρίσει λίγο πριν την Ντόλι, επειδή έμαθε ότι τον απατούσε με τον δικηγόρο της. Κατόπιν πήγε αμέσως στην αστυνομία και τους ενημέρωσε για το όπλο που η Ντόλι του είχε ζητήσει να εξαφανίσει. Όταν ο γείτονας έμαθε τα γεγονότα από τις εφημερίδες, πήγε και εκείνος στην αστυνομία και ανέφερε για το όπλο που είχε πάρει από την Ντόλι και το οποίο είχε θάψει για να μην "έχει εκείνη μπελάδες" με τον νόμο. Η αστυνομία κατάφερε να ανακτήσει και τα δύο πιστόλια. Αν και ήταν του ίδιου διαμετρήματος με το όπλο που σκότωσε τον Φρεντ, η αστυνομία δεν μπορούσε να αποδείξει ότι κάποιο από αυτά ή και τα δύο ήταν τα φονικά όπλα, επειδή ήταν πολύ σκουριασμένα.

Ενώ ήταν στη φυλακή, η Ντόλι ανέφερε στον Χέρμαν Σαπίρο για τον «άστεγο ετεροθαλή αδελφό της» που ζούσε στη σοφίτα του σπιτιού της. Του ζήτησε λοιπόν να του πάει φαγητό και να ελέγξει αν είναι καλά στην υγεία του. Όταν ο Χέρμαν πήγε στο σπίτι της Ντόλι με όσα του είχε ζητήσει να αγοράσει, εκείνος πήγε αμέσως και χτύπησε την πόρτα που οδηγούσε στη σοφίτα. Στην πόρτα εμφανίστηκε και τον χαιρέτησε ένας λεπτός, χλωμός, αλλά φιλικός άντρας, ο οποίος του ανέφερε ότι ήταν ο πρώτος άνθρωπος που συναντούσε και μιλούσε μαζί του (εκτός από την Ντόλι) μετά από δέκα χρόνια. Στη συνέχεια του εξήγησε την πραγματική του σχέση με την Ντόλι και τελικά του ομολόγησε τον ρόλο του στη δολοφονία του Φρεντ.

Ο Χέρμαν επισκεφθηκε αμέσως την Ντόλι και της αποκάλυψε όσα συζήτησε με τον Όττο. Κατόπιν της υπενθύμισε ότι ήταν δικηγόρος αστικού και όχι ποινικού δικαίου και ότι δεν μπορούσε να αναμένει από εκείνον να χειριστεί την υπόθεση της. Έτσι, η Ντόλι προσέλαβε τον Φρανκ Ντομίνγκεζ, έναν καλό δικηγόρο που ειδικευόταν σε ποινικές υποθέσεις. Η Ντόλι δεν ενημέρωσε τον νέο της δικηγόρο για τον άντρα στη σοφίτα του σπιτιού της. Ωστόσο το έκανε ο Χέρμαν. Τότε ο Ντομίνγκεζ του είπε να πάει και να διώξει αμέσως τον Όττο από το σπίτι. Ο Χέρμαν το έκανε την ίδια κιόλας ημέρα ζητώντας έντονα από τον Όττο να φύγει και να μην ξαναδεί ποτέ την Ντόλι. Ο Όττο το έκανε αλλά απρόθυμα. Λίγες μέρες πριν τη δίκη της η Ντόλι αρρώστησε βαριά στη φυλακή. Τελικά αφέθηκε ελεύθερη με εγγύηση.

 Η Πρώτη Δίκη της Ντόλι
Στο δικαστήριο, τα πράγματα έδειχναν να πηγαίνουν καλά για τη Βαλμπούργκα ''Ντόλι'' Ούστεραϊχ. Ο εισαγγελέας Μπούρον Φιτς και ο βοηθός του Χάρολντ Λ. Ντέιβις δεν μπόρεσαν να εξηγήσουν με στοιχεία πως η κατηγορούμενη κλειδώθηκε μόνη της στην ντουλάπα του υπνοδωματίου της και παρόλα αυτά άφησε το κλειδί έξω από την πόρτα. Επιπρόσθετα κανένα από τα δύο όπλα δεν μπορούσε να συνδεθεί με τη δολοφονία. Τέλος δεν υπήρχαν αυτόπτες μάρτυρες και φυσικά καμιά ομολογία από την κατηγορούμενη. Το «κλεμμένο» ρολόι που είχε τόσο μυστηριωδώς εμφανιστεί δεν ήταν αρκετό για να στηριχθεί μια υπόθεση δολοφονίας.Έτσι ο δικηγόρος της υπέβαλε αίτηση για την απόρριψη της κατηγορίας για φόνο. Προς μεγάλη δυσαρέσκεια του υπαστυνόμου Χέρμαν Κλάιν, ο δικαστής την έκανε δεκτή. Έτσι όλες οι κατηγορίες αποσύρθηκαν και η Ντόλι αθωώθηκε.

Τελικά Γεγονότα
Η Ντόλι συνέχισε να βγαίνει με τον Χέρμαν Σαπίρο, ο οποίος της έδωσε τελεσίγραφο ότι εκείνη δεν μπορούσε πλέον να βλέπει τον Όττο. Εκείνη συμφώνησε με την προϋπόθεση ότι ο Σαπίρο θα βοηθούσε τον Όττο να βρει δουλειά. Ο Χέρμαν πράγματι του βρήκε δουλειά ως θυρωρός στο Σαν Φρανσίσκο. Από εκεί ο Όττο έφυγε αργότερα και πήγε στο Βανκούβερ του Καναδά, για να ξεκινήσει μια νέα ζωή από το μηδέν, χωρίς τα "φαντάσματα" του παρελθόντος. Εργάστηκε ως αχθοφόρος και σύντομα άλλαξε νομιμα το όνομα του σε Γουόλτερ Κλάιν. Αργότερα γνώρισε και παντρεύτηκε μια Καναδή ονόματι Ματίλντα. Μετά από λίγο καιρό επέστρεψε στο Λος Άντζελες με τη σύζυγο του και βρήκε δουλειά σε κάποιο ξενοδοχείο ξανά ως αχθοφόρος, εργαζόμενος σε βραδυνές βάρδιες. Από την εποχή που πήγε στο Σαν Φρανσίσκο δεν είχε ποτέ ξανά καμία επαφή με την πρώην ερωμένη του.

Εν τω μεταξύ ο Χέρμαν Σαπίρο, ο εναπομείνας εραστής της Ντόλι, μετακόμισε στο σπίτι της και έζησαν μαζί σε μια ταραχώδη σχέση για τα επόμενα επτά χρόνια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, χώρισε με την Ντόλι και έφυγε από το σπίτι της. Αμέσως μετά πήγε και μίλησε στις αρχές για την ύπαρξη του Όττο Σάνχουμπερ. Μάλιστα είχε συντάξει και μια ένορκη βεβαίωση που περιείχε την ιστορία όπως του την είχε διηγηθεί πριν εφτά χρόνια ο Όττο Σάνχουμπερ. Έτσι τόσο η Ντόλι, όσο και ο Όττο συνελήφθησαν. Η Βαλμπούργκα ''Ντόλι'' Ούστεραϊχ κατηγορήθηκε για συνωμοσία, ενώ ο Γουόλτερ Κλάιν (Όττο Σάνχουμπερ) για φόνο.

Οι ασυνήθιστες περιστάσεις της υπόθεσης σύντομα έφτασαν στον Τύπο, όπου ο Όττο Σανχούπερ ονομάστηκε ως το «φάντασμα της σοφίτας» και ο «άνθρωπος νυχτερίδα». Το δικαστήριο τους δίκασε χωριστά. Πρώτα έγινε η δική του Όττο. Αν και έκριναν τον Όττο ένοχο για ανθρωποκτονία εξ αμελείας, τελικά εκείνος δεν φυλακίστηκε διότι η υπόθεση είχε ήδη παραγραφεί. Από εκεί και έπειτα έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στην αφάνεια. Η Ντόλι Ούστεραϊχ δικάστηκε και εκείνη για τον φόνο του συζύγου της. Η επιτροπή των ενόρκων αποφάσισαν ότι δεν υπήρχαν χειροπιαστά στοιχεία για να την καταδικάσουν. Έτσι το 1936 η κατηγορία εναντίον της τελικά αποσύρθηκε και αθωώθηκε. Όταν η αστυνομία αργότερα προσπάθησε να στείλει για τρίτη φορά την Ντόλι ενώπιον της δικαιοσύνης, ο εισαγγελέας απέρριψε το αίτημα τους καθώς δεν είχαν προκύψει νέα στοιχεία και έκλεισε για πάντα την υπόθεση.

Η Ντόλι χαλιναγώγησε τελικά τα πάθη της, και έζησε από εκεί και έπειτα μια ήσυχη ζωή με έναν μόνο άντρα που ονομαζόταν Ρέι Μπερτ Χέντρικ, για τις επόμενες τρείς δεκαετίες. Λίγο πριν πεθάνει σε ηλικία 80 ετών το 1961, παντρεύτηκε τον Ρέι. Η Ντόλι βρίσκεται θαμμένη στο Κοιμητήριο του Τιμίου Σταυρού στο Λος Άντζελες.

 Στην Τέχνη 

 Η ιστορία της Βαλμπούργκα ''Ντόλι'' Ούστεραϊχ ενέπνευσε το σενάριο της ταινίας του 1968, με τίτλο: "The Bliss of Mrs. Blossom" ("Η Ευδαιμονία της Κυρίας Μπλόσομ"), καθώς και άλλες δύο τηλεοπτικές ταινίες:

 "The Man in the Attic" ("Ο Άντρας Στην Σοφίτα") του 1995, με πρωταγωνιστές τους ηθοποιούς Αν Άρτσερ και Νιλ Πάτρικ Χάρις. 
 "Lover in the Attics" ("Ο Εραστής Στην Σοφίτα") του 2018, με πρωταγωνίστρια την ηθοποιό Μόλι Μπερνέτ και σκηνοθέτη τη Μελόρα Γουόλτερς.

 Η ιστορία παρουσιάστηκε στην σειρά podcast "The Dollop" ("Ο Σβώλος") στο επεισόδιο της 18ης Αυγούστου του 2016.
 Η ιστορία της Βαλμπούργκα ''Ντόλι'' Ούστεραϊχ δραματοποιήθηκε επίσης στο συνδρομητικό κανάλι Investigation Discovery που ασχολειτε με αληθινά εγκλήματα, μέσα από τη σειρά ντοκιμαντέρ "A Crime to Remember" ("Ένα Έγκλημα Που Πρέπει Να Θυμάστε") σε ένα επεισοδίου που μεταδόθηκε το 2017.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Αμερικανοί γερμανικής καταγωγής