ΟΥΝΟΒΙΣ

Το ΟΥΝΟΒΙΣ (, «Утвердители НОВого ИСкусства», Υποστηρικτές της Νέας Τέχνης) ήταν ένας σύλλογος τέχνης αβανγκάρντ που ιδρύθηκε από τον Καζιμίρ Μαλέβιτς στη Λαϊκή Σχολή Καλών Τεχνών του Βιτέμπσκ της Λευκορωσίας το 1920. Μέλη του συλλόγου ήταν κυρίως οι μαθητές και οι συνεχιστές του Μαλέβιτς. Ο σύλλογος ήταν ενεργός μέχρι το 1922.

 Ιστορία 

Ο σύλλογος ήταν ένα πρώιμο παράδειγμα ενός νέου τύπου καλλιτεχνικής ομάδας, που δημιουργήθηκε – όπως ήταν χαρακτηριστικό της σοβιετικής μετεπαναστατικής δεκαετίας – στη βάση ενός κρατικού φορέα. 
Αυτή η ομάδα συστάθηκε αφότου η πρύτανης της νεοσύστατης Λαϊκής Σχολής ΤέχνηςH Λαϊκή Σχολή Τέχνης () Aργότερα Ελεύθερα Εργαστήρια Τέχνης () και, έπειτα, σε Ινστιτούτο Τέχνης και Πρακτικής του Βίτεμπσκ ().  — Β. Μ. Ερμολάεβα κάλεσε τον Μαλέβιτς το 1919 να ηγηθεί του εργαστηρίου ζωγραφικής.
Ο δημιουργός του σουπρεματισμού ένωσε γύρω του μια ομάδα φοιτητών (οι Ελ Λισίτσκι, Γιεβγκένια Μαγκαριλ , Νικολάι Σουέτιν, Λάζαρ Χιντέκελ, Ηλγιά Τσάσνικ, Νταβίντ Γιάκερσον, Λεφ Γιούντιν, Νίνα Κόγκαν και άλλοι), μεταξύ των οποίων ήταν και η ίδια η Ερμολάεβα.
Ο σύλλογος διοργάνωνε εκθέσεις και συζητήσεις για τα έργα δασκάλων και μαθητών και φιλοσοφικές συζητήσεις. 
Τον Φεβρουάριο του 1920, υπό την καθοδήγηση του Μαλέβιτς, το ΟΥΝΟΒΙΣ εργάστηκε σε ένα «μπαλέτο σουπρεματισμού», σε χορογραφία της Νίνα Κόγκαν, και τον πρόδρομο της επιδραστικής φουτουριστικής όπερας του Αλεξέι Κρουτσόνιχ, Νίκη επί του Ήλιου ().

Τα μέλη του ΟΥΝΟΒΙΣ συμμετείχαν ενεργά στη διακόσμηση της πόλης για τους επαναστατικούς εορτασμούς.
Ωστόσο για τον Μαλέβιτς, το βασικό πρόταγμα του ΟΥΝΟΒΙΣ δεν ήταν η επαναστατικότητα, αλλά η δημιουργία μια νέας "αγνής" μη-ουτιλιταριστικής τέχνης.
Διάφορα είδη σχεδιαστικών εξελίξεων, συμπεριλαμβανομένης της αισθητικής προπαγάνδας αγκιτπρόπ, χρησίμευσαν μόνο ως παιδαγωγικά μοντέλα του ιδανικού της αγνής τέχνης.


Το 1920, άνοιξε ένα παράρτημα του ΟΥΝΟΒΙΣ στο Σμολένσκ (υπό την ηγεσία των Πολωνών καλλιτεχνών, συζύγων του Β. Στρζεμίνσκι και του Ε. Κόμπρο), καθώς και παραρτήματα στη Μόσχα, την Περμ, το Σαράτοφ και κάποιες άλλες πόλεις. 

Στη σύντομη ιστορία του, το ΟΥΝΟΒΙΣ βίωσε πολλές αλλαγές. Αρχικά ιδρύθηκε ως ΜΟΛΠΟΣΝΟΒΙΣ (, σε ελεύθερη μετάφραση "Νεολαία συνεχιστών/ακόλουθων/οπαδών της νέας τέχνης"), και σταδιακά άρχισαν γίνονται μέλη και καθηγητές της σχολής, έτσι γρήγορα μετονομάστηκε σε ΠΟΣΝΟΒΙΣ (, δηλ. "Συνεχιστές/ακόλουθοι/οπαδοι της νέας τέχνης") στις 14 Φεβρουαρίου 1920. 

Στις αρχές του 1920, ο διευθυντής της σχολής, Μαρκ Σαγκάλ, επέλεξε τον Μαλέβιτς για να τον διαδεχθεί. 
Ο Μαλέβιτς αποδέχτηκε και αναδιοργάνωσε ριζικά όχι μόνο το ΟΥΝΟΒΙΣ αλλά και ολόκληρο το πρόγραμμα σπουδών της σχολής. Μετέτρεψε το ΟΥΝΟΒΙΣ σε ένα δομημένο οργανισμό, σχηματίζοντας το Συμβούλιο του ΟΥΝΟΒΙΣ. Εν τω μεταξύ, οι θεωρίες και τα στυλ της ομάδας εξελίσσονταν ραγδαία από τον Μαλέβιτς και τους κορυφαίους μαθητές και συναδέλφους του. Στόχος της ομάδας ήταν τώρα να εισαγάγει σχέδια και ιδανικά του σουπρεματισμού στη σοβιετική κοινωνία, συνεργαζόμενη με τη σοβιετική κυβέρνηση ή/και δουλεύοντας γι αυτήν:

Το ΟΥΝΟΒΙΣ μετέφερε το σχέδιό του στους δρόμους, εφοδιάζοντας μεγάλο μέρος του Βίτεμπσκ με σουπρεματιστική τέχνη και προπαγάνδα. 
Ωστόσο, ο Μαλέβιτς είχε πιο φιλόδοξα σχέδια και παρότρυνε τους μαθητές του να κάνουν μεγαλύτερα, πιο μόνιμα έργα - δηλαδή αρχιτεκτονική.UNOVIS – the Bauhaus of the East by Tszwai So, British Library European Studies Blog, 29 October 2019 
Ο Ελ Λισίτσκι, ο οποίος ήταν διευθυντής της αρχιτεκτονικής σχολής, συνεργάστηκε με τον Λάζαρ Χιντέκελ και τον Ηλγιά Τσάσνικ, έναν νεαρό μαθητή του, συντάσσοντας ανορθόδοξα σχέδια για ελεύθερα κινούμενα κτίρια και τεράστιες κατασκευές από χάλυβα και γυαλί, μαζί με πιο πρακτικά σχέδια για συγκροτήματα κατοικιών, ακόμη και για ένα βήμα ομιλητή για την πλατεία της πόλης. 
Ο Τσάσνικ θα διαδεχόταν τον Λισίτσκι ως επικεφαλής της αρχιτεκτονικής εγκατάστασης μαζί με τον συμφοιτητή του, Λάζαρ Χιντέκελ.

Υιοθετώντας το κομμουνιστικό ιδανικό, η ομάδα επέλεξε να μοιραστεί τόσο την ευθύνη όσο και τα εύσημα για όλα τα έργα που παρήγαγε. 
Υπέγραφαν όλα τα έργα με ένα μόνο μαύρο τετράγωνο, φόρο τιμής σε ένα προηγούμενο έργο τέχνης του Μάλεβιτς. Αυτό θα γινόταν η de facto σφραγίδα του ΟΥΝΟΒΙΣ και θα αντικαθιστούσε τα ονόματα ή τα αρχικά των ονομάτων των επιμέρους ονομάτων.

Τον Ιούνιο του 1920, οι φιλοδοξίες του ΟΥΝΟΒΙΣ επιταχύνθηκαν, με αποκορύφωμα μια έντυπη συλλογή φιλοσοφικών θέσεων, όπως των Λάζαρ Χιντέκελ () και Ηλγιά Τσάσνικ (), AERO: Άρθρα και Σχέδια (Βιτέμπσκ, ΟΥΝΟΒΙΣ. 1920), και τη συμμετοχή στο «Πρώτο Πανρωσικό Συνέδριο Δασκάλων και Φοιτητών Τεχνών», που πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα.
Οι φοιτητές του ΟΥΝΟΒΙΣ που πήγαν από το Βιτέμπσκ στη Μόσχα διένειμαν έργα τέχνης, ενημερωτικά δελτία, μανιφέστα, φυλλάδια και αντίτυπα του «Περί Νέων Συστημάτων στην Τέχνη» του Μαλέβιτς και αντίτυπα του «Ημερολογίου ΟΥΝΟΒΙΣ». 
Το ΟΥΝΟΒΙΣ κατάφερε να αποκτήσει αναγνώριση και έγινε ένα κατοχυρωμένο και επιδραστικό κίνημα.

Μέρος της έκθεσης στο Μουσείο Ιστορίας της Λαϊκής Σχολής Καλών Τεχνών του Βιτέμπσκ είναι αφιερωμένο στις δραστηριότητες του συλλόγου. Στο μουσείο δημιουργείται επίσης μια θεματική βιβλιοθήκη αφιερωμένη στο ΟΥΝΟΒΙΣ..

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
 Кунин М. Об Уновисе. // Искусство. Витебск, 1921, № 2-3.
 Shadowa L. Suche und Experiment. Russische und sowjetische Kunst 1910 bis 1930". Dresden. 1978.
 К истории педагогической деятельности К. С. Малевича / Вступительный текст и публикация Г. Л. Демосфеновой // Страницы истории отечественного дизайна. Техническая эстетика 59. Труды ВНИИТЭ. М., 1989
 Шатских А. Витебск. Жизнь искусства 1917—1922. М., 2001

 Rakitin V. Unovis as Mirror of an Epoch and as Anti-epoch // Russian Avant-garde 1910—1930 the G.Costakis Collection. Theory — Criticism. Athens, 1995.

  Στον Κύκλο του Μάλεβιτς. Συνεργάτες, Φοιτητές, Οπαδοί στη Ρωσία τη δεκαετία του 1920-1950: Κατάλογος Έκθεσης.



 Шишанов, Валерий Алексеевич, Витебский музей современного искусства: история создания и коллекции. 1918—1941. Минск: Медисонт, 2007. 144 с. 
 Шишанов В. «Витебские будетляне» (к вопросу об освещении театральных опытов Уновиса в витебской периодической печати) / В. Шишанов // Малевич. Классический авангард. Витебск — 12: [альманах / ред. Т. Котович]. — Минск: Экономпресс, 2010. — С.57-63. 
 Шишанов, В.А. Декларации и деятельность Уновиса в печати Витебска 1920—1922 гг. / В. А. Шишанов // Искусство и культура (Витебск). — 2018. — № 2. — С. 20-30.
 Горячева Т. В. Уновис // Энциклопедия русского авангарда. М. (В печати)
 Горячева Т. В. Издания Уновиса // Энциклопедия русского авангарда. М. (В печати)
 Лисов А. Г. Выставки Уновиса // Энциклопедия русского авангарда. М. (В печати)

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 




Κατηγορία:Ρωσική πρωτοπορία