Μάνιος Ακίλιος Γλαβρίων Γναίος Κορνήλιος Σεβήρος

Ο Μάνιος Ακίλιος Γλαβρίων Γναίος Κορνήλιος Σεβήρος, λατιν.: Manius Acilius Glabrio Gnaeus Cornelius Severus (γενν. π. το 119 - μετά το 177) ήταν συγκλητικός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Διετέλεσε κανονικός ύπατος το 152 με συνάδελφο τον Mάρκο Βαλέριο Ομούλλο. Ο Acκίλιος Γλαβρίων είναι γνωστός σχεδόν αποκλειστικά από σωζόμενες επιγραφές.

 Καταγωγή και γέννηση 
Υποθέτοντας ότι διορίστηκε κανονικός ύπατος anno suo, ο Ακίλιος Γλαβρίος γεννήθηκε το 119.Syme, "An Eccentric Patrician", Chiron, 10 (1980), pp. 432, 433 Ανήκε στους Ακιλίους Γλαβρίονες, μία οικογένεια που απέκτησε εξέχουσα θέση κατά την περίοδο της Δημοκρατίας. Αν και ήταν μια πληβειακή οικογένεια κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας, κατά τη διάρκεια της ζωής του Ακίλιου Γλαβρίωνα της είχε χορηγηθεί το καθεστώς του πατρίκιου.

Ο πατέρας του ήταν ο Mάνιος Ακίλιος Γλαβρίων, ύπατος το 124. και παππούς του ήταν ο Mάνιος Ακίλιος Γλαβρίων, ύπατος το 91.Paul Gallivan, "Who Was Acilius?", Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte, 27 (1978), pp. 621ff

Το όνομα του Ακίλιου Γλαβρίωνα παρουσιάζει ένα πρόβλημα, λόγω της πολυωνυμικής του φύσης. Εν ολίγοις, έχει πολλαπλά ονόματα —«Μάνιος Ακίλιος Γλαβρίων» και «Γναίος Κορνήλιος Σεβήρος»— κάτι που προκαλεί σύγχυση, σε όποιον είναι πιο εξοικειωμένος με τα tria nomina της Ύστερης Δημοκρατίας και της Πρώιμης Αυτοκρατορίας. Αυτή η πολυωνυμία μπορεί να εξηγηθεί με έναν από τους τρεις τρόπους:
 Γεννήθηκε ως ο Γναίος Κορνήλιος Σεβήρος και υιοθετήθηκε από τον Μάνιο Ακίλιο Γλαβρίωνα, βάσει του κοινού εθίμου να βάζει το όνομα τού θετού πατέρα του πριν από το φυσικό του πατέρα· ή
 Γεννήθηκε ως Μάνιος Ακίλιος Γλαβρίων και υιοθετήθηκε από έναν Γναίο Κορνήλιο Σεβήρο (στην περίπτωση αυτή, πιθανότατα τον ύπατο του 112, βάσει του λιγότερο συνηθισμένου εθίμου να βάζει το όνομα τού φυσικού του πατέρα πριν από το όνομα τού θετού του πατέρα)· ή
 Η μητέρα του ήταν κόρη του Κορνήλιου Σεβήρου υπάτου το 112, και πρόσθεσε το όνομά της στο τέλος τού ονόματος τού πατέρα του, από σεβασμό προς την οικογένειά της, κάτι που ήταν ένα έθιμο που γινόταν ολοένα και πιο συνηθισμένο τον 2ο αι.

Κάθε μία από αυτές τις πιθανές ερμηνείες έχει τους υποστηρικτές της: Η Μονίκ Ντοντέν-Πεΐρ υποστήριξε ότι ήταν φυσικός γιος του Κορνήλιου Σεβήρου.Dondin-Payre, Exercise du pouvoir et continuité gentilice: les Acilii Glabriones (Rome: École Française de Rome, 1993), p. 166 Από την άλλη πλευρά, ο Ρόναλντ Σάιμ υποστηρίζει την ερμηνεία ότι η μητέρα του ήταν κόρη τού υπάτου, δίνοντάς της ένα υποθετικό, μη βεβαιωμένο όνομα Κορνηλία Σεβήρα.Syme, "Eccentric Patrician", pp. 441f Αν και η Όλι Σαλόμιες υποστηρίζει την επιλογή του Σάιμ, επισημαίνει ότι η κόρη τού υπάτου τού 112 είναι γνωστό ότι ονομαζόταν Κορνηλία Μανλιόλα, και ότι υπήρχαν δύο «Ακίλιες Μανλιόλες»: τη μία την αναγνωρίζει ως κόρη του Ακίλιου Γλαβρίωνα, την άλλη ως δισέγγονή του.Salomies, Adoptive and Polyonymous Nomenclature in the Roman Empire (Helsinki: Societas Scientiarum Fennica, 1992), pp. 141-143 

 Σταδιοδρομία 
Η σταδιοδρομία του είναι γνωστή από μία σωζόμενη επιγραφή, την . Καταγράφει μία σειρά αξιωμάτων, που ο Έντουαρντ Τσάμπλιν θεωρούσε ασυνήθιστη για έναν πατρίκιο,Champlin, "Notes on the Heirs of Commodus", American Journal of Philology, 100 (1979), p. 291 και ο Ρόναλντ Σάυμ έγραψε «παρουσιάζει ασυνήθιστα χαρακτηριστικά» και αναλύει: «Ο πατρίκιος συγκλητικός δεν βλέπει ποτέ στρατό. Λαμβάνει τις φάσκες (γίνεται ύπατος) στην ηλικία των 32 ετών ή λίγο αργότερα. Και μπορεί να μην μπει στον κόπο να φύγει από τις ακτές της Ιταλίας, μέχρι η κλήρωση (η οποία διαχειρίζεται διακριτικά) του απονείμει την Ασία ή την Αφρική 14 ή 15 χρόνια αργότερα».Syme, "Eccentric Patrician", p. 427

Η σταδιοδρομία του ως συγκλητικού ξεκίνησε με έναν προβλέψιμο τρόπο, ως triumvir monetalis, για τον οποίο ο Σάυμ σημειώνει: «Κανένας πατρίκιος σε αυτή την εποχή δεν κατείχε κανένα από τα άλλα τρία δευτερεύοντα αξιώματα». Ωστόσο, το επόμενο αξίωμά του ήταν ασυνήθιστο: ο Acκίλιος Γλαβρίων υπηρέτησε ως στρατιωτικός τριβούνος της Λεγεώνας XV Apollinaris. Μετά την άνοδο του Τραϊανού στην Αυτοκρατορία, μόνο ένας άλλος πατρίκιος είναι γνωστό ότι υπηρέτησε ως στρατιωτικός τριβούνος, ο Πόπλιος Μανίλιος Βοπίσκος Βικινιλιανός ύπατος του 114.Syme, "Eccentric Patrician", p. 428 Στη συνέχεια, διετέλεσε πραιτοριανός απεσταλμένος δύο φορές -την πρώτη ως βοηθός του κυβερνήτη της Κρήτης και της Κυρηναϊκής, την άλλη του ανθύπατου της Αφρικής- πριν γίνει ταμίας (quaestor).

Ο Σάυμ εξέτασε το πλαίσιο της τοποθέτησής του. Σημειώνει ότι το 137 (το έτος που ο Σάυμ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Ακίλιος Γλαβρίων υπηρέτησε στη Λεγεώνα XV Αpollinaris) ο κυβερνήτης της επαρχίας στην οποία βρισκόταν η λεγεώνα ήταν ο Φλάβιος Αρριανός, ο οποίος αφιέρωσε τα Τακιτικά του στον τότε Αυτοκράτορα, Αδριανό. Ο Σάυμ σημειώνει επίσης ότι το 137 ήταν μία ταραγμένη χρονιά προς το τέλος τής βασιλείας τού Αδριανού, όταν δολοπλοκίες περιέβαλαν την επιλογή τού διαδόχου. «Ένας συνετός πατέρας θα έκανε καλά, αν απομάκρυνε τον νεαρό γιο του από... την εμβέλειά του».Syme, "Eccentric Patrician", p. 433  Ο Σάυμ σημειώνει επίσης ότι ενώ βρισκόταν στην Καππαδοκία, ο Ακίλιος Γλαβρίων παραχώρησε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα στην οικογένεια του Ακίλιου Διόδοτου, ενός σοφιστή από την Καισάρεια (σημερινή Καισάρεια).Syme, "Eccentric Patrician", pp. 429f 

Λίγα μπορούν να ειπωθούν για την περίοδο, που πέρασε στην Κρήτη και την Κυρηναϊκή: δεν είναι γνωστό ποιος ήταν ο κυβερνήτης, όταν βρισκόταν στην επαρχία, το 138/139. Ωστόσο, ο Σάυμ υποστηρίζει ότι όταν ο Aκίλιος Γλαβρίων βρισκόταν στην Αφρική το 139/140, ο ανθύπατος της Αφρικής εκείνη την εποχή ήταν ο πατέρας του, Mάνιος Ακίλιος Γλαβρίων.Syme, "Eccentric Patrician", pp. 431-433 Ο Σάυμ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η επιρροή τού πατέρα του ήταν παρούσα σε όλο αυτό το μέρος τής ζωής του.

Μετά τη θητεία του ως ύπατος, ο Ακίλιος Γλαβρίων ήταν ανθύπατος της Αφρικής μεταξύ 164 και 168 μ.Χ.Géza Alföldy, Konsulat und Senatorenstand unter den Antoninen (Bonn: Habelt Verlag, 1977), pp. 209f Ότι ήταν ένας από τους αναγραφόμενους της Tabula Banasitana () δείχνει ότι ήταν ακόμη ζωντανός στις 6 Ιουλίου 177.

 Οικογένεια 
Σύμφωνα με την μερικώς διατηρημένη ταφόπλακα , το όνομα τής συζύγου του ήταν Φαυστίνα. Η επιγραφή μνημονεύει δύο κόρες: τη Φαυστίνα Ακιλιάνα (απεβ. σε ηλικία 13 ετών, 2 μηνών και 11 ημερών) και την Πρίσκιλλα Ακιλιάνα (απεβ. επίσης νέα). Είναι πιθανό να είχαν μία άλλη κόρη, την Ακιλία, η οποία ήταν η μητέρα του Τιβέριου Κλαύδιου Κλεόβουλου. Είναι γνωστό ότι είχαν δύο γιους, τον Μάνιο Ακίλιο Γλαβρίωνα, δύο φορές ύπατο,Champlin, "Notes", pp. 291f και τον Μάνιο Ακίλιο Φαυστίνο, ύπατο το 179.Ioan Piso and Doina Benea, "Das Militärdiplom von Drobeta", Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, 56 (1984), pp. 263ff

Ο Τσάμπλιν υποστηρίζει ότι, με βάση το όνομά της, η Φαυστίνα ήταν απόγονος τής συζύγου τού Μάρκου Άννιου Βήρου: πιο συγκεκριμένα, της Ουμιδίας Κορνιφικίας Φαυστίνας, ανιψιάς του Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου.Champlin, "Notes", pp. 292f Ωστόσο, ο Σάυμ προβάλλει δύο αντιρρήσεις σε αυτή την ταύτιση. Η πρώτη είναι ότι η Ουμιδία Κορνηφικία ήταν πολύ μικρή για να νυμφευτεί τον Acκίλιο Γλαβρίωνα: οι γονείς της παντρεύτηκαν το 136 και ο υποτιθέμενος μεγαλύτερος γιος της έγινε ύπατος για δεύτερη φορά το 186. Η δεύτερη είναι ότι, «[αν] ο Γλαβρίων είχε νυμφευτεί μία εξαδέλφη ή μία ανιψιά τού Μάρκου, είναι περίεργο το γεγονός, ότι, επιβιώνοντας από την ύπατη θητεία του κατά ένα τέταρτο του αιώνα, μπόρεσε να αποφύγει μία δεύτερη θητεία λαμβάνοντας τις φάσκες».Syme, "Eccentric Patrician", p. 445

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα