Ο ιππότης με δέρμα τίγρη

Ο Ιππότης με δέρμα τίγρη (γεωργιανά: ვეფხისტყაოსანი Βεπχιστκαοσάνι) είναι ένα γεωργιανό μεσαιωνικό έπος, γραμμένο τον 12ο αιώνα από τον εθνικό ποιητή της Γεωργίας, Σότα Ρουσταβέλι. Το ποίημα είναι ένα κορυφαίο έργο της Χρυσής Εποχής της Γεωργίας, αποτελείται από πάνω από 1600 Ρουσταβελικά τετράστιχα και θεωρείται «αριστούργημα της γεωργιανής λογοτεχνίας». Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, ένα αντίτυπο αυτού του ποιήματος αποτελούσε μέρος της προίκας κάθε Γεωργιανής νύφης.

Αν και σύμφωνα με το ποίημα, τα γεγονότα διαδραματίζονται στην «Ινδία» και την «Αραβία», στην πραγματικότητα αποτελεί μια πολύχρωμη αλληγορία της βασιλείας της Θάμαρ η Μεγάλη.  

Το ποίημα αφηγείται τη φιλία δύο ηρώων, του Αβταντίλ και του Ταριέλ, και την αναζήτησή τους για το αντικείμενο του έρωτά τους, τη Νεστάν-Νταρετζάν, μια αλληγορική ενσάρκωση της βασίλισσας Θάμαρ. Αυτοί οι εξιδανικευμένοι ήρωες και αφοσιωμένοι φίλοι ενώνονται από την πλατωνική αγάπη, τη γενναιοδωρία, την ειλικρίνεια και την αφοσίωση. Το ποίημα περιγράφεται ως η «κορύφωση της σκέψης, της ποιητικής και φιλοσοφικής τέχνης της μεσαιωνικής Γεωργίας», ένα σύνθετο έργο με πλούσια και υπερβατικά είδη. Έχει περιγραφεί ως «ιπποτικός έρωτας», «επικός έρωτας» και «επικό ποίημα λυρικής ποίησης». Παρά την τυπική του πολυπλοκότητα, μεταφέρει μέχρι σήμερα «τη γεωργιανή οπτική του κόσμου».