Η Παράσταση Αρχίζει (ταινία)

Το Η Παράσταση Αρχίζει (αγγλικά: All That Jazz) είναι μια αμερικανική μουσική δραματική ταινία του 1979 σε σκηνοθεσία Μπομπ Φόσι και με πρωταγωνιστή τον Ρόι Σάιντερ στον ρόλο ενός εμμονικού σκηνοθέτη ταινιών και θεάτρου. Είναι μια ημι-αυτοβιογραφική φαντασία, η οποία είναι βασισμένη σε πτυχές της ζωής και της καριέρας του Φόσι ως χορευτή, χορογράφου και σκηνοθέτη. Ήταν επίσης το τελευταίο έργο του παραγωγού Ρόμπερτ Άλαν Άρθουρ, που έγραψε το σενάριο μαζί με τον Φόσι και πέθανε ένα χρόνο πριν από την κυκλοφορία της.

Η ιστορία αντλεί έμπνευση από την εμπειρία του Φόσι στο μοντάζ της ταινίας του 1974, Λένι ο Βρομόστομος, ενώ παράλληλα ανέβαζε το μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, Chicago, που σκηνοθέτησε, χορογράφησε και συνέγραψε. Όπως και ο Φόσι, ο χαρακτήρας του Σάιντερ επιχειρεί να σκηνοθετήσει ένα φιλόδοξο μιούζικαλ για το Μπρόντγουεϊ, επιβλέποντας παράλληλα το μοντάζ μιας ταινίας που σκηνοθέτησε και που, όπως και το Λένι ο Βρομόστομος, επικεντρώνεται σε έναν stand-up κωμικό. Οι Τζέσικα Λανγκ, Αν Ρέινκινγκ, Λίλαντ Πάλμερ, Κλιφ Γκόρμαν και Μπεν Βέριν συμπρωταγωνιστούν σε δεύτερους ρόλους. Η ταινία δανείζεται τον τίτλο της από το ομώνυμο τραγούδι από το Σικάγο.

Το Η Παράσταση Αρχίζει κυκλοφόρησε στις 20 Δεκεμβρίου 1979 με εμπορική και κριτική επιτυχία, επαινέθηκε από τους κριτικούς για τη δημιουργικότητα, τη φιλοδοξία, τη χορογραφία και την ερμηνεία του Σάιντερ, αν και από ορισμένους χαρακτηρίστηκε ως επιτηδευμένο ή «εγωμανές», ιδιαίτερα όσον αφορά την αυτοβιογραφική του φύση. Κέρδισε από κοινού τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 1980 μαζί με το Καγκεμούσα, η Σκιά του Πολεμιστή του Ακίρα Κουροσάβα και έλαβε εννέα υποψηφιότητες, τις περισσότερες στα 52α Βραβεία Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένων αυτών για Καλύτερη Ταινία, Καλύτερη Σκηνοθεσία, Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο και Καλύτερο Ηθοποιό για τον Σάιντερ, κερδίζοντας τέσσερα για: Καλύτερη Πρωτότυπη Μουσική, Καλύτερη Καλλιτεχνική Διεύθυνση, Καλύτερα Κοστούμια και Καλύτερο Μοντάζ. Μετά την κυκλοφορία του, ο Στάνλεϊ Κούμπρικ χαρακτήρισε την ταινία ως: «[την] καλύτερη που νομίζω ότι έχω δει ποτέ» και το 2001 θεωρήθηκε «πολιτισμικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική» από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και επιλέχθηκε για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.   

 Πλοκή 
Ο Τζο Γκίντεον είναι θεατρικός σκηνοθέτης και χορογράφος ο οποίος προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο σκηνικό του τελευταίου μιούζικαλ για το Μπρόντγουεϊ, NY/LA, και στο μοντάζ μιας χολιγουντιανής ταινίας την οποία έχει σκηνοθετήσει, το The Stand-Up. Είναι αλκοολικός, εργασιομανής, καπνίζει ασταμάτητα τσιγάρα και γυναικάς που φλερτάρει συνέχεια και εμπλέκεται σε σεξουαλικές επαφές με πλήθος γυναικών. Κάθε πρωί, ξεκινά τη μέρα του παίζοντας μια κασέτα του Βιβάλντι ενώ παίρνει δόσεις Visine, Alka-Seltzer και Dexedrine, καταλήγοντας πάντα κοιτάζοντας τον εαυτό του στον καθρέφτη και λέγοντας: «Ώρα για σόου, παιδιά!». Η πρώην σύζυγός του, Όντρεϊ Πάρις, συμμετέχει στην παραγωγή της παράστασης, αλλά αποδοκιμάζει το γεγονός ότι είναι γυναικάς. Εν τω μεταξύ, η κοπέλα του, Κέιτι Τζάγκερ και η κόρη του, Μισέλ, του κάνουν παρέα. Στη φαντασία του, φλερτάρει με έναν άγγελο του θανάτου, την Αντζελίκ, σε ένα περιβάλλον ενός νυχτερινού κέντρου διασκέδασης, συζητώντας μαζί της για τη ζωή του.

Καθώς ο Τζο συνεχίζει να είναι δυσαρεστημένος με τη δουλειά του στο μοντάζ, κάνοντας επανειλημμένα μικρές αλλαγές σε έναν μονόλογο, ξεσπόντας στους χορευτές και στη χορογραφία του. Αυτό οδηγεί σε ένα εξαιρετικά σεξουαλικό νούμερο κατά τη διάρκεια μιας πρόβας, απογοητεύοντας τους οικονομικούς υποστηρικτές της παράστασης οι οποίοι τσιγκουνεύονται. Μία από τις λίγες στιγμές χαράς στη ζωή του συμβαίνει όταν η Κέιτι και η Μισέλ ερμηνεύουν ένα κομμάτι σε στιλ Φόσι για τον Τζο ως φόρο τιμής στην επερχόμενη κυκλοφορία του The Stand-Up, συγκινώντας τον μέχρι δακρύων. Κατά τη διάρκεια μιας ανάγνωσης του σεναρίου του NY/LA, ο Τζο βιώνει έντονους πόνους στο στήθος και εισάγεται στο νοσοκομείο με σοβαρή στηθάγχη.

Ο Τζο αγνοεί τα συμπτώματά του, προσπαθώντας να φύγει ώστε να πάει για πρόβα, αλλά καταρρέει στο γραφείο του γιατρού και διατάσσεται να παραμείνει στο νοσοκομείο για αρκετές εβδομάδες ώστε να ξεκουράσει την καρδιά του και να συνέλθει από την εξάντληση. Η κυκλοφορία του NY/LA αναβάλλεται, αλλά ο Γκίντεον συνεχίζει τις χαζομάρες του από το κρεβάτι του νοσοκομείου, καπνίζοντας, πίνοντας, και φιλοξενώντας ατελείωτες ροές γυναικών στο δωμάτιό του. Καθώς το κάνει αυτό, η κατάστασή του εξακολουθεί να επιδεινώνεται, παρά το γεγονός ότι η Όντρεϊ και η Κέιτι παραμένουν στο πλευρό του για να τον στηρίξουν. Μια αρνητική κριτική για το The Stand-Up, το οποίο κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του, έρχεται παρά την οικονομική επιτυχία της ταινίας, και ο Γκίντεον έχει ένα σοβαρό καρδιακό επεισόδιο.

Ενώ ο Τζο υποβάλλεται σε επέμβαση αορτοστεφανιαίας παράκαμψης, οι παραγωγοί του NY/LY συνειδητοποιούν ότι ο καλύτερος τρόπος για να ανακτήσουν τα χρήματά τους και να βγάλουν κέρδος είναι να στοιχηματίσουν στον θάνατο του Γκίντεον. Τα έσοδα από την ασφάλιση θα είχαν ως αποτέλεσμα κέρδος περισσότερο από μισό εκατομμύριο δολάρια. Καθώς ο Γκίντεον συνδέεται με μηχανική υποστήριξη, σκηνοθετεί στο κεφάλι του εξωφρενικές μουσικές ονειρικές σκηνές με πρωταγωνίστριες την κόρη του, τη σύζυγό του και την κοπέλα του, όλες τον επιπλήττουν για τη συμπεριφορά του. Συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να αποφύγει τον θάνατό του και παθαίνει άλλη μια καρδιακή προσβολή.

Καθώς οι γιατροί προσπαθούν να τον σώσουν, ο Τζο φεύγει από το κρεβάτι του στο νοσοκομείο, εξερευνώντας το υπόγειο του νοσοκομείου και το θάλαμο νεκροψίας πριν επιτρέψει να τον πάρουν πίσω. Περνάει από τα πέντε στάδια του πένθους - θυμό, άρνηση, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και αποδοχή - τα οποία παρουσιάζονται στη stand-up ρουτίνα που μοντάρει. Καθώς πλησιάζει προς τον θάνατο, τα όνειρά του γίνονται όλο και πιο παραισθησιογόνα. Καθώς οι γιατροί προσπαθούν για άλλη μια φορά να τον σώσουν, ο Τζο φαντάζεται ένα μνημειώδες βαριετέ με όλους τους ανθρώπους από το παρελθόν του, όπου πρωταγωνιστεί σε ένα εκτενές μουσικό κομμάτι ("Bye Bye Life", μια ιδιότροπη παρωδία του "Bye Bye Love"). Στο τελευταίο του όνειρο, ο Τζο μπορεί να ευχαριστήσει την οικογένεια και τους γνωστούς του, όπως δεν μπορεί από το κρεβάτι του στο νοσοκομείο, και η ερμηνεία του λαμβάνει μαζικά χειροκροτήματα. Ο Τζο τελικά ονειρεύεται τον εαυτό του να ταξιδεύει σε έναν διάδρομο για να συναντήσει την Αντζελίκ στο τέλος αυτού. Εν τω μεταξύ, το πτώμα του μπαίνει σε έναν σάκο διακομιδής πτωμάτων.

 Διανομή ρόλων 

 Μουσική 

 Μουσική επένδυση 

 "On Broadway" – Τζορτζ Μπένσον
 "Perfect Day" – Χάρι Νίλσον
 "There’s No Business Like Show Business" – Έθελ Μέρμαν
 "Concerto alla rustica (Κοντσέρτο σε Σολ του Βιβάλντι)» – Αντόνιο Βιβάλντι. Αυτό το θέμα επαναλαμβάνεται σε όλη την ταινία κατά τη διάρκεια της πρωινής ρουτίνας του Τζο.
 "South Mt. Sinai Parade" – Ραλφ Μπερνς

 Νούμερα 

 "Take Off with Us – Πολ
 "Take Off With Us (Airotica)" – Σάνταλ Μπέργκμαν και Χορευτές
 "Everything Old is New Again" – χορεύεται από τη Μισέλ και την Κέιτ (σε ηχογράφηση του Πίτερ Άλεν)
 "Hospital Hop" – Πολ
 "After You've Gone" – Όντρεϊ με την Κέιτ και τη Μισέλ (Λίλαντ Πάλμερ, Αν Ρέινκινγκ και Ερσζέμπετ Φόλντι)
 "There'll Be Some Changes Made" – Κέιτ με την Όντρεϊ και τη Μισέλ
 "Who’s Sorry Now?"– Γυναικείο σύνολο με την Κέιτ, την Όντρεϊ και τη Μισέλ
 "Some of These Days" – Μισέλ με την Κέιτ και την Όντρεϊ
 "Bye Bye Life (από το "Bye Bye Love" των Everly Brothers) – O'Κόνορ και Τζο με το Σύνολο

 Charts 
+Επίδοση στα chart για το All That JazzChart (1980)Κορυφαία θέσηAustralian Albums (Kent Music Report)64US Billboard 20036

 Παραγωγή 
Ενώ προσπαθούσε να μοντάρει το Λένι, ο Βρομόστομος και να χορογραφήσει το Chicago το 1974, ο Φόσι υπέστη σοβαρή καρδιακή προσβολή και υποβλήθηκε σε ανοιχτή καρδιοχειρουργική επέμβαση.  Αφού ανάρρωσε, ενδιαφέρθηκε για το θέμα της ζωής και του θανάτου και της συμπεριφοράς στα νοσοκομεία. Μαζί με τον φίλο του Ρόμπερτ Άλαν Άρθουρ, ξεκίνησαν να κάνουν μια κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου Ending της Χίλμα Βόλιτζερ, που είχε παρόμοια θέματα θανάτου και συζυγικά προβλήματα. Ωστόσο, αφού τελείωσε το σενάριο, ο Φόσι αποφάσισε να μην το κάνει ταινία, καθώς βρήκε το υλικό πολύ καταθλιπτικό και ένιωθε ότι δεν ήταν αρκετά δυνατός για να συνεχίζει να δουλεύει πάνω σε αυτό για περισσότερο από ένα χρόνο. Θέλοντας ακόμα να ασχοληθεί με το θέμα του θανάτου και θέλοντας να χρησιμοποιήσει αυτά που θεωρούσε ως τα καλύτερα εργαλεία του, το τραγούδι και τον χορό, αποφάσισε αντί για αυτό να κάνει μια ταινία που θα βασίζονταν στις δικές του εμπειρίες από τη δημιουργία του Λένι, ο Βρομόστομος και του Chicago.  Η δομή της ιστορίας αντικατοπτρίζει στενά τα προβλήματα υγείας του Φόσι εκείνη την εποχή και συχνά συγκρίνεται με το 8½ του Φεντερίκο Φελίνι, μια άλλη ελαφρώς συγκαλυμμένη αυτοβιογραφική ταινία με φανταστικά στοιχεία.  DVD review in The Onion: A.V. Club  "Leonard Maltin's 2009 Movie Guide" σελίδα 26

Ο ρόλος της Όντρεϊ Παρίς αντικατοπτρίζει στενά αυτόν της συζύγου του Φόσι, της χορεύτριας και ηθοποιού Γκουέν Βέρντον, που συνέχισε να συνεργάζεται μαζί του σε έργα όπως το Chicago και το Η Παράσταση Αρχίζει.

Ο αγενής χειρισμός του Γκίντεον απέναντι στην χορωδό Βικτόρια Πόρτερ μοιάζει πολύ με τον τρόπο που ο Μπομπ Φόςι συμπεριφέρθηκε στην Τζένιφερ Ναιρν-Σμιθ κατά τη διάρκεια των προβών για το Pippin. All His Jazz: The Life & Death of Bob Fosse από τον Μάρτιν Γκόντφριντ, Da Capo Press, 1990 Η ίδια η Ναιρν-Σμιθ εμφανίζεται στην ταινία ως Τζένιφερ, μία από τις χορεύτριες του NY/LA.

Η Αν Ρέινκινγκ πέρασε από οντισιόν και έλαβε τον ρόλο της Κέιτι Τζάγκερ, έναν ρόλο ο οποίος βασιζόταν ελαφρά στον εαυτό της.

Ο Κλιφ Γκόρμαν επιλέχθηκε για τον ομώνυμο ρόλο του The Stand-Up —την κινηματογραφική εκδοχή του Λένι, ο Βρομόστομος αφού είχε υποδυθεί τον ρόλο του Λένι Μπρους στην αρχική θεατρική παραγωγή της παράστασης (για την οποία κέρδισε ένα βραβείο Τόνυ), αλλά δεν επιλέχθηκε για την κινηματογραφική εκδοχή της παραγωγής του Φόσι, στην οποία τον ρόλο πήρε ο Ντάστιν Χόφμαν. 

Ο ρόλος του Τζο Γκίντεον είχε προσφερθεί στον Πολ Νιούμαν, που τον απέρριψε καθώς δεν θεωρούσε τον χαρακτήρα αξιόλογο και επίσης δεν λάμβανε υπόψη τον Φόσε. Ο Νιούμαν αργότερα θα το χαρακτήριζε ως ένα: «χαζό λάθος». 

Με αυξανόμενα κόστη παραγωγής και την απώλεια ενθουσιασμού για την ταινία, η Columbia προσέλαβε την Fox για να χρηματοδοτήσει την ολοκλήρωσή της, και η τελευταία απέκτησε ως αντάλλαγμα τα δικαιώματα της εγχώριας διανομής. 

 Κριτική υποδοχή 
Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Ο σκηνοθέτης Μπομπ Φόσι και το αστέρι Ρόι Σάιντερ είναι στα καλύτερά τους σε αυτό το εκθαμβωτικό δράμα που έχει αυτογνωσία, για έναν κολλημένο με τον θάνατο σκηνοθέτη-χορογράφο.» Το Metacritic, το οποίο χρησιμοποιεί σταθμισμένο μέσο όρο, έδωσε στην ταινία σκορ 72 από τα 100, βασισμένη σε 13 κριτικές, δείχνοντας «γενικά αποδέκτες» κριτικές. 

Γράφοντας για τους New York Times, ο Βίνσεντ Κάνμπι, στην κριτική του αποκάλεσε την ταινία «μια ξέφρενη επίδειξη λαμπρότητας, θράσους, χορού, καυστικών εξομολογήσεων, εσωτερικών αστείων και, ιδιαίτερα, εγωισμού». Πρόσθεσε στην κριτική του λέγοντας ότι αποτελεί: «μια ουσιαστικά αστεία ταινία που επιδιώκει να λειτουργήσει σε πάρα πολλά επίπεδα ταυτόχρονα... μερικά από αυτά σε κάνουν να ανατριχιάσεις, αλλά πολλά από αυτά είναι πολύ διασκεδαστικά... Κλειδί για την επιτυχία της παραγωγής είναι η ερμηνεία του Ρόι Σάιντερ ως Τζο Γκίντεον... Με έναν ηθοποιό μικρότερου βάρους και έντασης, το Η Παράσταση Αρχίζει θα μπορούσε να είχε εξατμιστεί καθώς το παρακολουθούσαμε. Η παρουσία του κ. Σάιντερ είναι μια παρουσία που πρέπει να λάβουμε υπόψη». 

Το Variety την περιέγραψε ως «μια ματαιόδοξη, εγωμανή, υπέροχα χορογραφημένη, συχνά συναρπαστική ταινία» και πρόσθεσε ότι: «Ο Ρόι Σάιντερ δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία ως Γκίντεον, δημιουργώντας έναν χαρακτήρα γεμάτο νευρική ενέργεια... Η κύρια ατέλεια της ταινίας βρίσκεται στην έλλειψη πραγματικής εξήγησης για το τι, πέρα από το εγώ, πραγματικά παρακινεί [αυτόν]». 

Ο Τζιν Σίσκελ επαίνεσε την ταινία στο Sneak Previews, και την βρήκε φρέσκια και διασκεδαστική, περιγράφοντάς την ως «μια νεκρολογία ενός δημιουργικού ανθρώπου ο οποίος φοβάται ότι το έργο του μπορεί να είναι ασήμαντο». Ο Ρότζερ Ίμπερτ, αρχικά έδωσε στην ταινία μια ανάμεικτη κριτική όταν την παρακολούθησε για πρώτη φορά, επαινώντας τη χορογραφία του Φόσι, αν και επέκρινε την ιστορία, βρίσκοντάς την αμήχανη και αυτοτραυματική. Βρήκε επίσης την ταινία κατώτερη από το 8½, λέγοντας ότι: «Νομίζω ότι είναι κάπως ειρωνικό που ο Μπομπ Φόσι κάνει μια ταινία για τη δική του ζωή και τελικά αποδεικνύεται ότι είναι η ζωή του Φελίνι».  Χρόνια αργότερα, το 2003, ο Ίμπερτ παραδέχτηκε πως άλλαξε γνώμη για την ταινία και της έδωσε εύσημα, λέγοντας ότι ήταν «λάθος» εκείνη την εποχή και ένιωθε ότι είχε άδικο συγκρίνοντάς την με τον Φελίνι. 

Ο Στάνλεϊ Κάουφμαν έγραψε για το The New Republic ότι: «Εκτός από μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν, πρόκειται για μια αυτοκαταστροφική αγωνία της σημερινής εποχής που ο πρωταγωνιστής ξεκινά μια περίπλοκη παράσταση στο Μπρόντγουεϊ». 

Το TV Guide έγραψε: «Ο χορός είναι φρενήρης, οι διάλογοι διαπεραστικοί, η φωτογραφία εξαιρετική και η υποκριτική άριστη, με τον μη σόουμαν Σάιντερ να αποτελεί ένα λαμπρό παράδειγμα επιλογής ηθοποιού αντίθετης με τον τύπο... Το Η Παράσταση Αρχίζει είναι όμορφο αλλά όχι εύκολο για παρακολούθηση. Το απολαυστικό όραμα του Φόσε μερικές φορές πλησιάζει το ξινό αυτομίσος του». 

Ο Λέοναρντ Μάλτιν έδωσε στην ταινία δυόμισι αστέρια στα τέσσερα αστέρια στον οδηγό ταινιών του 2009. Είπε ότι η ταινία ήταν «τρυφηλή και σε μεγάλο βαθμό αρνητική» και ότι «οι σπουδαίες στιγμές της show biz και ο υπέροχος χορός τελικά θάβονται σε προσποιήσεις». Αποκάλεσε επίσης το τέλος «ένα ατέρμων φινάλε το οποίο αφήνει μια κακή γεύση για όλη την ταινία». 

Το περιοδικό Time Out London γράφοντας για την ταινία αναφέρει ότι: «Όπως μεταφράστηκε στην οθόνη, η ιστορία [του Φόσι] είναι καταρρακωμένη: τα αστεία είναι αμείλικτα χυδαία και απαράδεκτα. Οι ρουτίνες τραγουδιών και χορών έχουν δημιουργηθεί στην αίθουσα του μοντάζ και έχουν χάσει κάθε αίσθηση διασκέδασης. Οι στιγμές που θυμίζουν Φελίνι δεν προσθέτουν τίποτα άλλο παρά υποκρισία. Και οι σκηνές μιας πραγματικής εγχείρησης ανοιχτής καρδιάς, που εναλλάσσονται με πλάνα ενός συμβολικού Αγγέλου του Θανάτου με πέπλο και λευκά γάντια, αποτυγχάνουν ακόμη και όσον αφορά το σουρεαλιστικό». Time Out London review 

Κατά την κυκλοφορία του το 1979, ο σκηνοθέτης Στάνλεϊ Κούμπρικ, που κάνει αναφορά στην ταινία, φέρεται να την αποκάλεσε «[την] καλύτερη ταινία που νομίζω ότι έχω δει ποτέ».  Το 2001, το Η Παράσταση Αρχίζει θεωρήθηκε «πολιτισμικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική» από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και επιλέχθηκε για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου. Διατηρήθηκε επίσης από το Αρχείο Κινηματογράφου της Ακαδημίας την ίδια χρονιά.  Το 2006, η ταινία κατατάχθηκε στην 14η θέση από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου στη λίστα του με τα Μεγαλύτερα Κινηματογραφικά Μιούζικαλ.

Η ταινία ήταν το τελευταίο μιούζικαλ το οποίο ήταν υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας μέχρι το Η Πεντάμορφη και το Τέρας της Disney το 1992, και ήταν το τελευταίο μιούζικαλ ζωντανής δράσης που διαγωνίστηκε στην κατηγορία μέχρι την υποψηφιότητα του Moulin Rouge! του Μπαζ Λούρμαν το 2002.

 Βραβεία και υποψηφιότητες 
ΈτοςΒραβείοΚατηγορίαΥποψήφιος/οιΑποτέλεσμα1979ΌσκαρΚαλύτερη ΤαινίαΡόμπερτ Άλαν Άρθουρ Καλύτερη ΣκηνοθεσίαΜπομπ Φόσι Α' Ανδρικού ΡόλουΡόι Σάιντερ Καλύτερο Πρωτότυπο ΣενάριοΡόμπερτ Άλαν Άρθουρ και Μπομπ Φόσι Καλύτερη Καλλιτεχνική ΔιεύθυνσηΚαλλιτεχνική Διεύθυνση: Φίλιπ Ρόζενμπεργκ και Τόνι Γουόλτον  Διακόσμηση Σετ: Έντουαρντ Στιούαρτ και Γκάρι Μπρινκ Καλύτερη ΦωτογραφίαΤζιουσέπε Ροτούνο Καλύτερα ΚοστούμιαΆλμπερτ Γουόλσκι Καλύτερο ΜοντάζΆλαν Χάιμ Καλύτερη Πρωτότυπη ΜουσικήΡαλφ Μπερνς 1979Βραβεία American Cinema EditorsΤαινία με το Καλύτερο ΜοντάζΆλαν Χάιμ 1979Βραβεία BodilΚαλύτερη Μη Ευρωπαϊκή Ταινία Μπομπ Φόσι 1980Βραβεία Βρετανικής ΑκαδημίαςΑ' Ανδρικού ΡόλουΡόι Σάιντερ Καλύτερη ΦωτογραφίαΤζιουσέπε Ροτούνο  Καλύτερα ΚοστούμιαΆλμπερτ Γουόλσκι Καλύτερο ΜοντάζΆλαν Χάιμ Καλύτερος Σχεδιασμός ΠαραγωγήςΦίλιπ Ρόζενμπεργκ Καλύτερος ΉχοςΜορίς Σελ, Ντικ Βόρισεκ και Κρίστοφερ Νιούμαν 1980Φεστιβάλ Κινηματογράφου των ΚαννώνΧρυσός ΦοίνικαςΜπομπ Φόσι 1980Χρυσές ΣφαίρεςΑ' Ανδρικού Ρόλου σε Ταινία – Μιούζικαλ ή ΚωμωδίαΡόι Σάιντερ 1979Βραβείο της Ιαπωνικής ΑκαδημίαςΒραβείο της Ιαπωνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για Εκπληκτική Ξενόγλωσση ΤαινίαΜπομπ Φόσι 1979Βραβεία της Εθνικής Ένωσης Κριτικών των ΗΠΑΚαλύτερος ΗθοποιόςΡόι Σάιντερ 1980Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας ΥόρκηςΚαλύτερη ΣκηνοθεσίαΜπομπ Φόσι 

 Τιμητικές διακρίσεις 

 Το 2001, συμπεριλήφθηκε στις ταινίες που περιλαμβάνονται στο Εθνικό Συμβούλιο Διατήρησης Κινηματογράφου.
 Τα Καλύτερα Κινηματογραφικά Μιούζικαλ του AFI — #14
 100 Χρόνια του AFI... 100 Κινηματογραφικά Αποφθέγματα
 "It’s showtime!" (έλαβε υποψηφιότητα)
 Το 2012, η Ένωση Μοντέρ Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία ως την τέταρτη καλύτερη μονταρισμένη ταινία όλων των εποχών, βάσει έρευνας των μελών της. 

 Οικιακά μέσα 
Το DVD το οποίο κυκλοφόρησε το 2003 περιλαμβάνει σχολιασμό για κάθε σκηνή από τον Ρόι Σάιντερ και συνεντεύξεις με του ίδιου και του Φόσι. Η 20th Century Fox Home Entertainment κυκλοφόρησε ένα DVD "Special Music Edition" το 2007, με ηχητικό σχολιασμό από τον βραβευμένο με Όσκαρ μοντέρ της ταινίας, Άλαν Χάιμ. Οι εκδόσεις Blu-ray και DVD κυκλοφόρησαν τον Αύγουστο του 2014 με όλα τα παλιά ειδικά χαρακτηριστικά, καθώς και νέα συμπληρωματικά μέσω της The Criterion Collection. 

 Κληρονομιά 
Η ταινία αναφέρεται στο επεισόδιο της πρώτης σεζόν του Πάρε τον Σολ, "Mijo". Κατά τη διάρκεια του επεισοδίου, υπάρχει ένα μοντάζ που απεικονίζει την καθημερινή ρουτίνα του πρωταγωνιστή Τζίμι ΜακΓκιλ, που περιλαμβάνει το να κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να λέει «Ήρθε η ώρα για σόου, παιδιά!», αντικατοπτρίζοντας τα λόγια και τις χειρονομίες που αποτελούν μέρος της ρουτίνας του πρωταγωνιστή του Η Παράσταση Αρχίζει, Τζο Γκίντεον. Ο ΜακΓκιλ αναγνωρίζει ότι τα λόγια είναι «από μια ταινία» όταν ένας περαστικός τον βλέπει να κάνει τη ρουτίνα. 

Το μουσικό βίντεο κλιπ για το τραγούδι "Cold Hearted" της Πώλα Αμπντούλ, σε σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Φίντσερ, είναι εμπνευσμένο από τη χορευτική σκηνή "Take Off With Us" στο Η Παράσταση Αρχίζει.

Η ταινία Μαρία Αντουανέτα του 2006, σε σενάριο και σκηνοθεσία της Σοφία Κόπολα, χρησιμοποιεί ξανά το κοντσέρτο του Βιβάλντι σε ένα μοντάζ το οποίο απεικονίζει την καθημερινή ρουτίνα της ζωής της Μαρί με τον σύζυγό της.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 




 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 




 All That Jazz: Stardust – μια έκθεση του Χίλτον Αλς στην The Criterion Collection


Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα
Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ
Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης
Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής
Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη
Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον θάνατο
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures
Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox
Κατηγορία:Ταινίες του 1979