Παρεντάλια

Στην αρχαία Ρώμη, τα Παρεντάλια ή ντίες παρεντάλες (ˈdɪ.eːs parɛnˈtaːleːs, «ημέρες των προγόνων») ήταν μια εννιαήμερη γιορτή, που τελούνταν προς τιμήν των προγόνων της οικογένειας, ξεκινώντας στις 13 ΦεβρουαρίουMary Beard, J.A. North, and S.R.F. Price, Religions of Rome: A History (Cambridge University Press, 1998), p. 50; Stefan Weinstock, Divus Julius (Oxford, 1971), σσ. 291-6..

Αν και τα Παρεντάλια ήταν αργία στο ρωμαϊκό ημερολόγιο, οι εορτασμοί της ήταν κυρίως οικιακού και οικογενειακού χαρακτήραBeard et al., Religions of Rome, σελ. 50.. Η σημασία της οικογένειας για το ρωμαϊκό κράτος, ωστόσο, εκφραζόταν με δημόσιες τελετές την ημέρα έναρξης, τις Ειδές του Φεβρουαρίου, όταν μια Εστιάδα Παρθένα τελούσε μια τελετή για τους συλλογικούς ντι παρέντες της Ρώμης στον τάφο της Ταρπηίας.

 Επισκόπηση 
Ο Οβίδιος περιγράφει ιερές προσφορές (sacrificia) από άνθη, σιτάρι, αλάτι, ψωμί μουλιασμένο σε κρασί και βιολέτες στις «σκιές των νεκρών» (Μάνες ή Ντι μάνες) σε οικογενειακούς τάφους, οι οποίοι βρίσκονταν έξω από τα ιερά όρια της Ρώμης (πομέριουμ). Αυτές οι εορτές είχαν ως στόχο να ενισχύσουν τις αμοιβαίες υποχρεώσεις και τους προστατευτικούς δεσμούς μεταξύ ζωντανών και νεκρών και ήταν νόμιμο καθήκον του πάτερ φαμίλιας, της κεφαλής της οικογένειαςOvid, Fasti, 2.537-539. Ibid 2.534 for manes; W. Warde Fowler, The Roman festivals of the period of the Republic, σελ. 306. 

Τα Παρεντάλια ολοκληρώνονταν στις 21 Φεβρουαρίου με τις μεταμεσονύκτιες τελετές Φεράλια, όταν ο πάτερ φαμίλιας ασχολούνταν με τις κακόβουλες, καταστροφικές πτυχές των μάνες.

Τα Φεράλια ήταν μια διαδικασία εξευμενισμού και εξορκισμού: ο Οβίδιος τη θεωρούσε μια πιο αγροτική, πρωτόγονη και αρχαία υπόθεση από τα ίδια τα Παρεντάλια. Φαίνεται ότι λειτουργούσε ως τελετουργικό καθαρισμού για τα Καρίστια την επόμενη μέρα, όταν η οικογένεια διοργάνωνε ένα άτυπο συμπόσιο για να γιορτάσει τους στοργικούς δεσμούς μεταξύ τους και των καλοπροαίρετων προγόνων νεκρών τους (Λάρητες)Ovid, Fasti, 2.677. Fowler, Roman Festivals, σελ. 309.

Η έμφαση στη συλλογική λατρεία για τους Μάνες και τους πρώιμους ντι παρέντες υποδηλώνει τη μετά θάνατον ζωή τους ως αόριστη και χωρίς εξατομίκευση. Σε μεταγενέστερες λατρείες είναι επενδυμένοι με προσωπικές ιδιότητες και στην αυτοκρατορική λατρεία απέκτησαν θεϊκή υπόστασηDuncan Fishwick, The Imperial Cult in the Latin West: Studies in the Ruler Cult of the Western Provinces of the Roman Empire, 1ος τόμος, 1991, 1, 51..

Από τα Παρεντάλια ως τα Καρίστια όλοι οι ναοί ήταν κλειστοί, οι γάμοι απαγορεύονταν και «οι δικαστές εμφανίζονταν χωρίς τα διακριτικά τους», μια ένδειξη ότι δεν διεξαγόταν καμία επίσημη λειτουργία. Πρακτικά χαρακτηρίζεται ως «ετήσια ανανέωση της τελετής ταφής»Fowler, Roman Festivals, σελ. 308..

Άτομα μπορεί επίσης να τιμούνταν την ημέρα των γενεθλίων τους. Κάποια άτομα τιμούνταν καθ' όλη τη διάρκεια του έτους σε συγκεκριμένες ημέρες του μήνα, όπως οι Καλένδες, οι Νόνες ή οι Ειδοί, όταν ανάβονταν λυχνάρια στον τάφοJ.M.C. Toynbee, Death and Burial in the Roman World (Johns Hopkins University Press, 1971, 1996), σσ. 61–64.. Τα Λεμούρια στις 9, 11 και 13 Μαΐου είχαν ως στόχο να κατευνάσουν τα πνεύματα των νεκρώνToynbee, "Death and Burial in the Roman World," σελ. 64..

 Δείτε επίσης 

 Τζέσα, προγονικές τελετουργίες της Κορέας
 Ρωμαϊκές ταφικές πρακτικές
 Ημέρα των Νεκρών

 Παραπομπές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 






Κατηγορία:Θρησκεία και θάνατος
Κατηγορία:Θάνατος στην Αρχαία Ρώμη
Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές