Αικατερίνη Δούση

Η Αικατερίνη (Καίτη) Δούση (Μαρούσι, 20 Οκτωβρίου 1929 – 20 Νοεμβρίου 2016) ήταν Ελληνίδα αρχιτέκτων και δημόσια λειτουργός, γνωστή για τη συμβολή της στη θεσμοθέτηση των πολεοδομικών κανονισμών και την προστασία των παραδοσιακών οικισμών στην Ελλάδα.

 Βιογραφία 
Η Αικατερίνη Δούση γεννήθηκε στο Μαρούσι το 1929, τέταρτο από τα πέντε παιδιά του δασκάλου Ευάγγελου Δούση και της Μαρίκας, το γένος Καλλίτση. Ο πατέρας της υπήρξε διευθυντής του 1ου Δημοτικού Σχολείου Αμαρουσίου, γνωστού ως «Σχολείο του Δούση». Η οικογένεια έδινε ιδιαίτερη έμφαση στη μόρφωση και όλα τα παιδιά της σπούδασαν.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής φοίτησε στο Γυμνάσιο Αμαρουσίου και μετά τον πόλεμο, το 1948, εισήχθη στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Υπήρξε μαθήτρια σημαντικών δασκάλων, όπως των Αναστάσιου Ορλάνδου, Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα, Δημήτρη Πικιώνη, Νίκου Εγγονόπουλου και Κώστα Κιτσίκη. Αποφοίτησε το 1953.

Για σύντομο διάστημα εργάστηκε στο τεχνικό γραφείο του αδελφού της, πολιτικού μηχανικού Γιώργου Δούση, ενώ το 1955 διορίστηκε στο Πολεοδομικό Γραφείο Αθηνών και Περιχώρων της Υπηρεσίας Οικισμού του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων. Εκεί συνεργάστηκε με τον πολεοδόμο Κώστα Μπίρη, από τον οποίο επηρεάστηκε βαθιά.

Κατά τη διάρκεια των μελετών για την Πλατεία Ομονοίας γνώρισε τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Βενιέρη, με τον οποίο αργότερα παντρεύτηκε και απέκτησε τρεις κόρες: τη Μαριλένα, αρχιτέκτονα, τη Λυδία, εικαστικό, και τη Γιάννα, αρχαιολόγο.

 Επαγγελματική πορεία - Έργο 
Το 1978 ανέλαβε Διευθύντρια της Διεύθυνσης Πολεοδομικών Εφαρμογών και Νομοθετικού Έργου (Γ4) του Υπουργείου Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος. Συμμετείχε στη σύνταξη και θεσμοθέτηση του Γενικού Οικοδομικού Κανονισμού του 1973 και άλλων ρυθμίσεων σχετικά με τους όρους δόμησης, τις τροποποιήσεις σχεδίων πόλεων και τη ρύθμιση εκτός σχεδίου περιοχών.

Ως μέλος της ομάδας που εργάστηκε για τη σύσταση του Υπουργείου Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος (Ν. 1032/1980), οργάνωσε και στελέχωσε τη νεοσύστατη Διεύθυνση Παραδοσιακών Οικισμών (Γ7), της οποίας υπήρξε η πρώτη διευθύντρια. Κατά τη θητεία της κηρύχθηκαν ως διατηρητέοι πολλοί οικισμοί και κτίρια σε όλη τη χώρα, όπως η Πλάκα, τα Ζαγοροχώρια, καθώς και οικισμοί στην Κέρκυρα, Λέσβο, Μακεδονία και Κρήτη (ΦΕΚ 594/Δ/13-11-1978, 615/Δ/1-11-1979, 617/Δ/8-11-1980).

Αργότερα διετέλεσε Διευθύντρια της Διεύθυνσης Οικιστικής Πολιτικής και Κατοικίας (Γ6), από την οποία και αφυπηρέτησε το 1989 με τον βαθμό της Διευθύντριας.

 Συμμετοχή σε επιτροπές 
Η Δούση εκπροσώπησε το Υπουργείο σε διάφορα συμβούλια και επιτροπές, μεταξύ των οποίων:

 το Κεντρικό Συμβούλιο Χωροταξίας Οικισμού και Περιβάλλοντος (ΚΣΧΟΠ)
 το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο
 το Τεχνικό Συμβούλιο του Πανεπιστημίου Αθηνών
 το ΔΙΚΑΤΣΑ
 επιτροπές αρχιτεκτονικών διαγωνισμών, όπως ο Πανελλήνιος Αρχιτεκτονικός Διαγωνισμός Κατοικίας και Ιδεών Κατοικίας (1984)

 Κληρονομιά 
Η Καίτη Δούση υπηρέτησε με συνέπεια τον σκοπό της προστασίας του δημόσιου συμφέροντος, της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και του περιβάλλοντος από την άναρχη δόμηση και την κακονομία. Το έργο της συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της πολεοδομικής νομοθεσίας και στη διάσωση παραδοσιακών οικισμών σε όλη την Ελλάδα.

 Πηγές 
 Οικογενειακό αρχείο Δούση–Βενιέρη
 Βιογραφικό σημείωμα που παραχώρησε η οικογένεια (2024)
 https://www.femarch.gr/

Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες