Cut the Crap

Το Cut the Crap είναι το έκτο και τελευταίο στούντιο άλμπουμ του αγγλικού punk συγκροτήματος the Clash, που κυκλοφόρησε στις 4 Νοεμβρίου 1985 από την CBS Records. Ηχογραφήθηκε στις αρχές του 1985 στα Στούντιο Γουέριτον, στο Μόναχο, μετά από μια ταραγμένη περίοδο: ο συνιδρυτής, κιθαρίστας και συν-κύριος τραγουδοποιός Μικ Τζόουνς και ο ντράμερ Τόπερ Χέντον είχαν απολυθεί από τον τραγουδιστή Τζο Στράμερ και τον μπασίστα Πολ Σίμονον. Οι Τζόουνς και Χέντον αντικαταστάθηκαν από τρεις άγνωστους: τους κιθαρίστες Βινς Γουάιτ και Νικ Σέπαρντ και τον ντράμερ Πιτ Χάουαρντ. Κατά τη διάρκεια των έντονων ηχογραφήσεων, ο μάνατζερ των Clash, Μπέρνι Ρόουντς, και ο Στράμερ μάλωσαν μεταξύ τους για τον έλεγχο της σύνθεσης των τραγουδιών και της μουσικής κατεύθυνσης του συγκροτήματος.

Οι Στράμερ και Ρόουντς συνέγραψαν τα περισσότερα τραγούδια. Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, ο Ρόουντς ανέλαβε τις ενορχηστρώσεις, την αλληλουχία των κομματιών και το τελικό μιξάζ. Οι επιλογές παραγωγής του, που βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην προτίμηση του Στράμερ για τους ήχους των συνθετικών ντραμς και στην ίδια την ενσωμάτωση του sampling από τον Ρόουντς, χλευάστηκαν ευρέως. Ένας συνθέτης περιέγραψε τον ήχο του άλμπουμ ως θρασύ και φαινομενικά «σχεδιασμένο να ακούγεται μοντέρνος - «στυλ δεκαετίας του '80!». Γουάιμαν, Μπιλ. "139 the Clash Songs, Ranked from Worst to Best". Vulture, 11 Οκτωβρίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το αρχικό στις 11 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε 10 Φεβρουαρίου 2019 Ο Ρόουντς επέλεξε τον τίτλο του άλμπουμ, τον οποίο πήρε από έναν στίχο στην μετα-αποκαλυπτική ταινία Μαντ Μαξ 2: Εκδικητής Πέρα απ' το Νόμο του 1981. Η διαδικασία ηχογράφησης και η ένταση μεταξύ του Ρόουντς και του Στράμερ άφησαν τα άλλα μέλη του συγκροτήματος απογοητευμένα. Οι συνεισφορές των Γουάιτ και Σέπαρντ απουσιάζουν σχεδόν εξ ολοκλήρου από το τελικό μιξάζ και ο Χάουαρντ αντικαταστάθηκε από ηλεκτρονικά ντραμς. Η Epic Records ήλπιζε ότι το άλμπουμ θα προωθούσε την επιτυχία των Clash στις Ηνωμένες Πολιτείες και σχεδίαζε ένα ακριβό βίντεο για ένα κύριο single.

Όταν κυκλοφόρησε, το Cut the Crap δυσφημίστηκε στον βρετανικό μουσικό τύπο ως «ένα από τα πιο καταστροφικά [άλμπουμ] τα οποία κυκλοφόρησαν ποτέ από έναν μεγάλο καλλιτέχνη». Ζίγκλερ, Τζέι. "Dusting 'Em Off: The Clash – Cut the Crap". Consequence of Sound, 8 Μαρτίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το αυθεντικό στις 26 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε 7 Ιανουαρίου 2018 Νόουλς, Κρις. "The Final Days of the Clash". Louder Sound, 18 Απριλίου 2005. Αρχειοθετήθηκε από το αυθεντικό στις 13 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε 6 Ιανουαρίου 2019 Ο Στράμερ αποκήρυξε το άλμπουμ και διέλυσε τους Clash λίγες εβδομάδες μετά από την κυκλοφορία του. Ερμήνευσε μόνο ένα τραγούδι από το άλμπουμ ζωντανά κατά τη διάρκεια της σόλο καριέρας του και το άλμπουμ έχει αποκλειστεί εντελώς από τις περισσότερες συλλογές και τα box sets των Clash. Το άλμπουμ επίσης δεν εμφανίζεται στην ενότητα της δισκογραφίας στην επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος https://www.theclash.com/discography/ . Ακόμα και αν εξακολουθεί να θεωρείται ως το χειρότερο άλμπουμ του συγκροτήματος, σύγχρονοι κριτικοί έχουν επαινέσει τη σύνθεση τραγουδιών και τη φωνητική ερμηνεία του Στράμερ, ειδικά στα κομμάτια "This Is England", "Dirty Punk" και "Three Card Trick".

 Παρασκήνιο 
μικρογραφία|Ο ιδρυτής και κιθαρίστας των Clash, Μικ Τζόουνς, το 1987
Οι εσωτερικές διάφορες των Clash κατά τη διάρκεια του 1983 οδήγησαν στην απόλυση δύο εκ των βασικών μελών τους: ο κιθαρίστας Μικ Τζόουνς θεωρήθηκε ότι υιοθέτησε στάση rock σταρ κάτι που ο τραγουδιστής Τζο Στράμερ θεωρούσε ανάθεμα για αυτό που πρέσβευε το συγκρότημα, και ο ντράμερ Τόπερ Χέντον είχε αναπτύξει εθισμό στην ηρωίνη, γεγονός που τον έκανε αναξιόπιστο. Έγκαν (2014), σελ. 103 Αφού το συγκρότημα έκανε πρόβες στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 1983, Γκίλμπερτ (2014), σελ. 336–337 οι διαπροσωπικές εντάσεις επανεμφανίστηκαν. Οι δύο κύριοι τραγουδοποιοί δεν εμπιστεύονταν πλέον ο ένας τον άλλον, λόγω της συχνής απουσίας του Τζόουνς από τις πρόβες και της χρήσης συνθεσάιζερ. Γκίλμπερτ (2014), σελ. 338–339 Τόσο ο Τζόουνς όσο και ο μπασίστας Πολ Σίμονον έχουν δηλώσει ότι αρνήθηκαν να υπογράψουν το συμβόλαιο που διαπραγματεύτηκε ο μάνατζερ Μπέρνι Ρόουντς,  που είχε απολυθεί νωρίτερα λόγω προσωπικών διαφορών με τον Τζόουνς. Άντερσεν: Χεϊμπούτσκι (2018), κεφάλαιο 6

Η σχέση μεταξύ των Στράμερ και Τζόουνς είχε διαλυθεί σε αυτό το σημείο. Γκίλμπερτ (2014), σελ. 339 Λίγο πριν ξεκινήσουν οι πρόβες, ο Στράμερ και ο Σίμονον είχαν απολύσει τον Τζόουνς. Γκίλμπερτ (2014), σελ. 340–341  Μια εβδομάδα πριν από την επίσημη ανακοίνωση της απόλυσης, ο Στράμερ, ο Σίμονον και ο Ρόουντς άρχισαν να αναζητούν αντικαταστάτες και γνώρισαν τον Πιτ Χάουαρντ.  Γκίλμπερτ (2014), σελ. 344 Το συγκρότημα δημοσίευσε ανώνυμες αγγελίες για αντικαταστάτες κιθαρίστες στο περιοδικό Melody Maker. Αφού πέρασαν από οντισιόν πάνω από 100 υποψήφιοι, Χάινς, Γκάβιν. "Were the Clash Bullshit? ". Vice, 29 Οκτωβρίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το αυθεντικό στις 11 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε 11 Μαΐου 2019 τελικά προσέλαβαν τους άγνωστους μουσικούς, Νικ Σέπαρντ και Γκρεγκ Γουάιτ. Ο Γουάιτ πήρε το ψευδώνυμο Βινς αφού ο Σίμονον διαμαρτυρήθηκε λέγοντας ότι θα προτιμούσε να τα παρατήσει παρά να παίξει σε ένα συγκρότημα με κάποιον ονόματι Γκρεγκ.  Γκίλμπερτ (2014), σελ. 345 Και στους δύο δόθηκε εβδομαδιαίος μισθός 100 λιρών  αντί για συμβόλαια ηχογράφησης. Άντερσεν: Χεϊμπούτσκι (2018), κεφάλαιο 10

Ο Στράμερ είχε υπάρξει ο κύριος στιχουργός του συγκροτήματος, ενώ ο Τζόουνς έγραφε τη μουσική τους. Μετά την απόλυση του Τζόουνς, το συγκρότημα υπέθεσε ότι ο καθένας μπορούσε να γράψει ένα punk τραγούδι. Αυτό αποδείχθηκε λάθος Σάλεβιτς (2007), σελ. 359 και χωρίς να το γνωρίζουν τα μέλη των Clash, ο Ρόουντς είχε ήδη σκεφτεί τη δική του λύση για την αποχώρηση του Τζόουνς—θα αναλάμβανε ο ίδιος τον έλεγχο της μουσικής. Σάλεβιτς (2007), σελ. 360 Φρίκης, Ντέιβιντ. "Cut the Crap. Rolling Stone, 16 Ιανουαρίου 1986. Αρχειοθετήθηκε από το αυθεντικό στις 9 Απριλίου 2010. Ανακτήθηκε 15 Ιουνίου 2019

Ο Στράμερ είχε σκοπό η δεύτερη σύνθεση των Clash να ενσωματώσει μια προσέγγιση στην punk, που θα επέστρεφε στα βασικά. Οι νέοι μουσικοί απέφυγαν σε μεγάλο βαθμό το στυλ το οποίο επηρεάζονταν από την reggae των δύο προηγούμενων άλμπουμ τους, Sandinista! (1980) και Combat Rock (1982). Σάλεβιτς (2007), σελ. 363 Ο Στράμερ άρχισε να αναφέρεται στη σύνθεση ως «the Clash, Γύρος Δύο», μια φράση που υιοθετήθηκε από τον τύπο ως "the Clash Mark II". Τζούτσα (2016), σελ. 317 Έκλεισαν μια σύντομη περιοδεία στη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ, παρουσιάζοντας νέα τραγούδια, κάτι το οποίο ώθησε τον Τζόουνς να καυχηθεί στον διοργανωτή συναυλιών Μπιλ Γκρέιχαμ ότι σχεδίαζε τη δική του περιοδεία με τον Χέντον ως "the Real Clash" («οι Αληθινοί Clash»). Ποπόφ (2018), σελ. 216 Οι δικηγόροι του Τζόουνς είχαν παγώσει τα έσοδα του συγκροτήματος τόσο από το Φεστιβάλ των ΗΠΑ όσο και από τις πωλήσεις του Combat Rock (1982). Ως απάντηση, ο Στράμερ έγραψε το τραγούδι "We Are the Clash", που, μαζί με τα "Three Card Trick", "Sex Mad Roar" και "This Is England", έκανε το ντεμπούτο του σε ζωντανές εμφανίσεις τον Ιανουάριο του 1984. Σάλεβιτς (2007), σελ. 364–365 Συνολικά, οι Clash Mark II είχαν γράψει περίπου 20 νέα τραγούδια πριν μπουν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν αυτό το οποίο έγινε το τελευταίο άλμπουμ του συγκροτήματος. Γκίμπσον, Φιλ. "The Clash 'Cut the Crap' – Cutting edge or just crap?". Louder Than War, 13 Μαρτίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το αυθεντικό στις 11 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε 11 Μαΐου 2019

 Ηχογράφηση και παραγωγή 
μικρογραφία|Ο Τζο Στράμερ σε ζωντανή εμφάνιση με τους Clash στο Θέατρο Τάουερ στο Κωμόπολη Άνω Ντάρμπι της Πενσυλβάνια το 1980
μικρογραφία|Ο Πολ Σίμονον στο Θέατρο Τάουερ το 1980. Ο μπασίστας δεν εμφανίζεται σε καμία από τις τελευταίες ηχογραφήσεις του άλμπουμ.
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε μεταξύ Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου 1985, σε ένα κονσόλα μίξης 24 κομματιών στα Στούντιο Γουέριτον, στο Ούντερφοχρινγκ, έξω από το Μόναχο της Γερμανίας, Τζούχα (2016), σελ. 325 Νόουλς (2003), σελ. 252 με ορισμένα μέρη να ηχογραφούνται στο Λονδίνο. Η Epic Records επέλεξε το γερμανικό στούντιο επειδή τα οικονομικά του συγκροτήματος εξαρτώνταν από τρέχουσες νομικές υποθέσεις, Νόουλς (2003), σελ. 249 συμπεριλαμβανομένων των κινήσεων του Τζόουνς για να τους εμποδίσει να ηχογραφήσουν με το όνομα "the Clash". Άντερσον, Χεϊμπούτσκι (2018), κεφάλαιο 9 Ο Ρόουντς προσέλαβε τον ηχολήπτη Μάικλ Φάιν με βάση την προσιτή τιμή και την προηγούμενη εμπειρία του με ηλεκτρονικά ντραμς,  που ο Στράμερ ήθελε να χρησιμοποιήσει στο άλμπουμ επειδή, σύμφωνα με τον Ρόουντς: «ο Τζο ήθελε να ανταγωνιστεί το πράμα με τα ηλεκτρονικά ντραμς του Μικ». Γκαρσία (2012), Drum Machine, 2276 Ο Ρόουντς προσέλαβε επίσης τους μηχανικούς ηχογράφησης Ούλριχ A. Ρούντολφ, Σάιμον Σάλιβαν και Κέβιν Γουάιτ, οι οποίοι αναφέρονται στο εξώφυλλο. 

Οι Στράμερ και Ρόουντς διαφώνησαν σχετικά με την κατεύθυνση που είχαν οι ηχογραφήσεις σχεδόν από το ξεκίνημα. Ο Ρόουντς, που πιστώνεται στο εξώφυλλο με το ψευδώνυμο «Χοσέ Γιουνίντος», Martin, Gavin. "Joe Strummer: Good Ol' Joe". New Musical Express, 26 July 1986 – via Rock's Backpages  δεν είχε προηγούμενη εμπειρία στη σύνθεση τραγουδιών ή στην παραγωγή δίσκων. Ενώ ο Στράμερ ήταν ευχαριστημένος με τις demo εκδόσεις του, διαφώνησε με τον μάνατζέρ του για την παραγωγή του άλμπουμ.  Ο Ρόουντς πίστευε ότι είχε ανακαλύψει ένα νέο είδος, προσπαθώντας να συνδυάσει την electro, την hip hop και την τεχνική cut-up. Γκαρσία (2012), Cut the Crap, 2420 Αντικατέστησε τους ζωντανούς μουσικούς με συνθετικούς ήχους και συνδύασε τα κομμάτια με ήχο από τηλεοπτικά προγράμματα. 

Ο Φάιν περιέγραψε τον τρόπο με τον οποίο ο Ρόουντς συμπεριφέρθηκε στον Χάουαρντ ως «καταστροφικό». Ο Ρόουντς ξεκινούσε τις ηχογραφήσεις ζητώντας από τον ντράμερ να παίξει ό,τι ήθελε, αλλά αναπόφευκτα απαντούσε στα μέρη του Χάουαρντ λέγοντας «όχι, όχι αυτό» ή «όχι, ούτε αυτό».  Σε ένα περιστατικό, ο Ρόουντς εμφανίστηκε στην αίθουσα ηχογραφήσεων και άρχισε να «σπάει τα ντραμς», όταν ο Χάουαρντ σηκώθηκε και έφυγε.  Ο Φάιν είπε: «Ο Μπέρνι δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με το παρελθόν ... Ήθελε να το προχωρήσει, να το ελέγξει, να διαχειριστεί το όλο θέμα, και αυτό το οποίο έκαναν θύμιζε λίγο πολύ αυτό που ήταν».  Απογοητευμένος και χωρίς ενίσχυση ή κατεύθυνση από τον Στράμερ, ο Χάουαρντ σκέφτηκε σοβαρά να αποχωρήσει από το συγκρότημα αρκετές φορές. 

Στα περισσότερα μέλη των Clash και στην ομάδα παραγωγής άρεσαν τα ποδοσφαιρικά τύπου συνθήματα τα οποία χρησιμοποιήθηκαν σε ορισμένα από τα ρεφρέν. Ήταν εν μέρει εμπνευσμένα από τα ομαδικά τραγούδια τα οποία έδιναν οι Clash κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους την προηγούμενη χρονιά, στην οποία έπαιζαν μουσική στο δρόμο και έτσι ξύπνησαν αναμνήσεις από μια λιγότερο τεταμένη περίοδο στην καριέρα τους. Τα δυνατά φωνητικά παρείχαν αρκετές δεκάδες φίλοι και συγγενείς τους, και αρκετά μέλη της εσωτερικής ομάδας θυμήθηκαν αυτές τις ηχογραφήσεις ως τη μόνη ευχάριστη περίοδο στην ηχογράφηση του άλμπουμ.  Η μόνη άλλη πτυχή στην οποία συμφώνησαν οι μουσικοί ήταν η ποιότητα και οι εμπορικές δυνατότητες του "This Is England", ενός τραγουδιού στο οποίο ο Ρόουντς επέτρεψε στους μουσικούς σημαντική δημιουργική συμβολή. 

Ο Ρόουντς ξαφνικά σταμάτησε τις ηχογραφήσεις και πήρε τις master κασέτες από το στούντιο και μετά πρόσθεσε σε αυτές επιπλέον μέρη με συνθεσάιζερ.   Αν και η χρήση συνθεσάιζερ και sampler από τον Τζόουνς ήταν ένας από τους κύριους λόγους για την απόλυσή του, αυτά τα όργανα του έφεραν αναγνώριση από τους κριτικούς και το κοινό με το επόμενο συγκρότημά του, τους Big Audio Dynamite. Μπρέι, Ράιαν. "This Is (Not) Radio Clash: Cut the Crap Was a Snapshot of a Legendary Band's Low Point". Consequence of Sound, 7 Νοεμβρίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το αυθεντικό στις 31 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε 7 Ιανουαρίου 2018 Όταν ρωτήθηκε τότε για τη γνώμη του για πρώτο άλμπουμ των Big Audio Dynamite, ο Στράμερ το χαρακτήρισε ως ένα από τα «χειρότερα σκατά που έχω ακούσει ποτέ».  Το 1986, ο Στράμερ είπε ότι του άρεσαν μερικά από τα κομμάτια, αλλά «αλήθεια τα μισούσα ... Δεν άκουσα [το άλμπουμ ως σύνολο] μέχρι που κυκλοφόρησε στα μαγαζιά.» Martin, Gavin. "Joe Strummer: Good Ol' Joe". New Musical Express, 26 July 1986 – via Rock's Backpages  Ο Στράμερ τελικά έχασε τον έλεγχο του Cut the Crap από τον Ρόουντς  και απογοητεύτηκε τόσο πολύ που κάποια στιγμή ζήτησε από τον Τζόουνς να επιστρέψει στο συγκρότημα, αλλά εκείνος αρνήθηκε. 

Ο Σίμονον δεν εμφανίζεται σε καμία από τις τελικές ηχογραφήσεις. Οι γραμμές του μπάσου ερμηνεύτηκαν από τον Νόρμαν Γουάτ-Ρόι, πρώην μέλος του Ίαν Ντούρι και των Blockheads, που δεν αναφέρθηκε στο εξώφυλλο. Τζούτσα (2016), σελ. 139 Ο αποκλεισμός του Χάουαρντ από το άλμπουμ έχει επικριθεί από πολλούς κριτικούς. Τζούτσα (2016), σελ. 331  Ο Νόουλς τον περιέγραψε ως έναν «εκπληκτικά ισχυρό και καταπληκτικό» ντράμερ και είπε ότι η αντικατάστασή του με ηλεκτρονικά κρουστά ήταν «σαν να αντικαθιστάς μια Maserati με ένα Matchbox».  Μετανιώνοντας για την απόφαση, ο Στράμερ αργότερα ορκίστηκε να μην χρησιμοποιήσει ξανά ηλεκτρονικά ντραμς. 

 Μουσική και στίχοι 
Η γενική άποψη μεταξύ των κριτικών είναι ότι οι επιλογές παραγωγής του άλμπουμ αποσπούν την προσοχή από την κατά τα άλλα δυνατή σύνθεση τραγουδιών των Στράμερ και Ρόουντς. Τα φωνητικά του Στράμερ τοποθετούνται χαμηλά στο μιξάζ, μερικές φορές θαμμένα κάτω από ηλεκτρονικά ντραμς, συνθετικά πλήκτρα και στούντιο εφέ. Ο ήχος έχει συχνά περιγραφεί ως θολός και ακατάστατος εξαιτίας των πολυεπίπεδων κομματιών κιθάρας και των φωνητικών. Τζούτσα (2016), σελ. 319 Πολλές από τις ηχογραφήσεις πάνω από τις αρχικές της κιθάρας έχουν θεωρηθεί περιττές, δεδομένου ότι οι Σέπαρντ και Γουάιτ χρησιμοποιούσαν και οι δύο από μία Gibson Les Paul και ως εκ τούτου οι ήχοι τους ήταν τονικά παρόμοιοι, και δεν υπήρχε σημαντική διακύμανση ούτε στις προόδους των συγχορδιών τους ούτε στα riffs.  Ο Ρόουντς μπορεί να ένιωσε την ανάγκη να γεμίσει κάθε κανάλι στην κονσόλα μιξαρίσματος των 24 κομματιών.  Τζούτσα (2016), σελ. 329 Ο συγγραφέας Γκάρι Τζούτσα συνόψισε το άλμπουμ ως προϊόν παραγωγής ενός μάνατζερ του οποίου οι μουσικές φιλοδοξίες υπερφορτώθηκαν από την έλλειψη εμπειρίας. 

Τα επικαλυπτόμενα φωνητικά στα ρεφρέν, που δίνουν την αίσθηση του ποδοσφαιρικού συνθήματος, αντιμετωπίστηκαν με αυστηρό τρόπο από τους κριτικούς εκείνη την εποχή, τόσο επειδή το εφέ φαινόταν σαν ακαλλιέργητη δημαγωγία, Σνόου, Ματ. "Clash: The Clash; Give 'Em Enough Rope; London Calling; Sandinista!; Combat Rock; Cut The Crap". Q, Ιούνιος 1989 όσο και επειδή συγκρίθηκαν δυσμενώς με τα προηγούμενα φωνητικά του Τζόουνς. Τζούτσα (2016), σελ. 325–326 Τα τύμπανα είναι σε μεγάλο βαθμό ανεπεξέργαστα με ηχητικά εφέ τα οποία τα έκαναν να ακούγονται βαρετά.  Ο Νόουλς πρότεινε ότι η προσθήκη αντήχησης θα βοηθούσε στη δημιουργία ενός πιο οργανικού «ευρύχωρου» ήχου, ώστε τα τραγούδια να μην ακούγονται «τόσο τυποποιημένα και ψεύτικα».  Αντίθετα, η ζωντανή ενορχήστρωση είναι σφιχτή και συνεκτική. Κάθε μέλος ήταν ένας έμπειρος μουσικός, Νόουλς (2003), σελ. 120 και μόλις είχαν έρθει από μια περιοδεία που ο Ρόουντς τους είχε δώσει οδηγίες να μην αλλάζουν τις δομές των τραγουδιών ή τις κύριες κιθάρες ανάμεσα στις παραστάσεις. 

 Πλευρά ένα 
Το "Dictator", ένα από τα πρώτα τραγούδια τα οποία έπαιξε η νέα σύνθεση στην ευρωπαϊκή τους περιοδεία, έχει περιγραφεί ως «η χειρότερη δυνατή επιλογή για το εναρκτήριο κομμάτι». Τζούτσα (2016), σελ. 330 Ο μουσικοκριτικός Λένοξ Σάμιουελς έγραψε το 1985 ότι το τραγούδι είναι «ένα ακατάστατο μείγμα από κόρνα και μια φωνή τύπου Pink Floyd». Σάμιουελς, Λένοξ. "The Clash's New Album Proves Musically Apt, Politically Irrelevant". The Dallas Morning News, 24 Νοεμβρίου 1985 Το κομμάτι που συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ παραλείπει τη γέφυρα που υπάρχει στην ζωντανή έκδοση, αλλάζει το μοτίβο των ντραμς και αντικαθιστά τα περισσότερα μέρη της κιθάρας με ατονικές γραμμές συνθεσάιζερ. Νόουλς (2003), σελ. 122 Ο μουσικός δημοσιογράφος Μάρτιν Ποπόφ περιέγραψε την απεικόνιση των στίχων ενός κεντροαμερικανού αυταρχικού ως «εκπληκτικά επίπεδη και νεκρή». Ποπόφ (2018), σελ. 214 Ο κριτικός Μαρκ Άντερσεν το περιέγραψε ως «ένα από τα λιγότερο επιτυχημένα από τα νέα κομμάτια». 

Το "Dirty Punk" το οποίο είναι βασισμένο σε κιθάρα είναι δομημένο με μια βασική δομή τριών συγχορδιών που θυμίζει το ομώνυμο πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος. Ο Γουάιτ πίστευε ότι θα έπρεπε να ήταν το κύριο single και πως θα μπορούσε να γίνει επιτυχία.  Αν και γενικά έγινε θετικά αποδεκτό,  οι κριτικοί απέρριψαν τον ήχο των συνθετικών ντραμς ως αντίθετο με τον ήχο που είχε ως σκοπό την επιστροφή στα βασικά.  Το κομμάτι γράφτηκε αμέσως μετά την περιοδεία του 1984, όταν ο Στράμερ φρόντιζε την ανίατη μητέρα του, επομένως υποτίθεται ότι οι περισσότεροι στίχοι συντέθηκαν από τον Ρόουντς.  Είναι γραμμένοι από την οπτική γωνία ενός νεαρού punk ο οποίος αισθάνεται πως επισκιάζεται από έναν μεγαλύτερο αδερφό, αλλά η ιστορία λέγεται με τόσο απλούς όρους που έχει χαρακτηριστεί ως «στίχοι Νεάντερταλ οι οποίοι διαβάζονται σαν παρωδία ενός punk rock τραγουδιού».Popoff (2018), p. 215 Η σχετική απλότητα των στίχων επικρίθηκε από το Vulture, που τους περιέγραψε ως παρόμοιους με την «παραγωγή του Μικ Τζάγκερ της δεκαετίας του '80, άγευστο κλισέ για άγευστο κλισέ». 

Οι στίχοι συντονισμένων κραυγών του "We Are the Clash" μερικές φορές θεωρούνται ως μια προκλητική απάντηση στην αγωγή του Τζόουνς. Η έκδοση που συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ διαφέρει σημαντικά τόσο από τις προηγούμενες ζωντανές ηχογραφήσεις όσο και από ένα demo του 1983. Είναι πιο στιλβωμένο, οι στίχοι έχουν αλλάξει σε ορισμένα σημεία, το τέμπο έχει επιβραδυνθεί, η γέφυρα άλλαξε και έγινε μία εισαγωγή και το ρεφρέν ερώτηση-και-απάντηση αφαιρέθηκε.  Το τραγούδι έχει λάβει ανάμεικτες κριτικές. Επικρίθηκε για την μπερδεμένη πολιτική του και τον λεπτό ήχο του, ενώ το σόλο κιθάρας και συγκεκριμένα οι φωνητικές μελωδίες τύπου πίσω-στο-mix στερούνται χαμηλών συχνοτήτων. Το Vulture το κατέταξε στην τελευταία θέση στην κατάταξη του 2017 με όλα τα 139 τραγούδια των Clash.  Το Rolling Stone αμφισβήτησε τον τίτλο του τραγουδιού, αποκαλώντας τον «ένα ξεκάθαρο ψέμα» υπό το φως του αποκλεισμού τόσο του Τζόουνς όσο και του Χέντον από το άλμπουμ. Γκερ, Ρίτσαρντ;Γκριν, Άντι; Χάρις, Κιθ; Τζόνστον, Μόρα; Νιούμαν, Τζέισον; Βέινγκαρτεν, Κρίστοφερ Ρ. "22 Terrible Songs by Great Artists Rolling Stone, 15 Ιουνίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το αυθεντικό στις 5 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε 7 Ιανουαρίου 2017 Ο μουσικός κριτικός Τόνι Φλέτσερ απάντησε στο σύνθημα του "We Are the Clash" («Εμείς Είμαστε οι Clash») με τις λέξεις «Όχι, δεν είστε ... είστε μια αχνή απομίμηση των Sham 69 στη ντίσκο». Φλέτσερ (2012) Ο βιογράφος των Clash, Κρις Νόουλς, δεν συμπαθούσε την παραγωγή του Ρόουντς, αλλά θαύμαζε τη σύνθεση των τραγουδιών του Στράμερ και θεωρεί την έκδοση του άλμπουμ ως χαμένη ευκαιρία, δεδομένου ότι το τραγούδι ήταν ένα από τα αγαπημένα του στις ζωντανές εμφανίσεις. 

Το "Are You Red..Y" αρχικά έφερε τον τίτλο "Are You Ready for War".  Το "Cool Under Heat" είναι μια reggae μπαλάντα που οι επιλογές παραγωγής του έχουν επικριθεί ως ακατάστατες και συγκεχυμένες, με αρκετούς συγγραφείς να σημειώνουν ότι οι δυνατοί στίχοι και η μελωδία της είναι θαμμένα κάτω από ένα συνονθύλευμα από περιττά όργανα και στούντιο εφέ.  Ο ήχος της κιθάρας είναι ιδιαίτερα επίπεδος και συγκρατημένος εξαιτίας της υπερβολικά συμπιεσμένης παραγωγής.  Ποπόφ (2018), σελ. 219 Ο Ποπόφ βρήκε την έκδοση που περιλαμβάνεται στο άλμπουμ κατώτερη από τις ζωντανές εκδόσεις των Clash οι οποίες θύμιζαν τους Pogues, τους οποίους το συγκρότημα είχε παίξει σε μια περιοδεία κατά την οποία έπαιζαν μουσική στον δρόμο στις αρχές του 1985. 

Ο εναρκτήριος στίχος του "Movers and Shakers"—"The boy stood in the burning slum" («Το αγόρι στάθηκε στο φλεγόμενο φτωχόσπιτο»)—περιγράφηκε από τον συγγραφέα Σον Έγκαν ως «ένα κομμάτι ασυνείδητης αυτοπαρωδίας η οποία αποτελεί πιθανότατα τον χειρότερο στίχο που έχει εμφανιστεί ποτέ σε δίσκο των Clash». Έγκαν (2014), σελ. 193 Ο Φλέτσερ χαρακτήρισε τους στίχους «βασανιστικούς» δεδομένου ότι ο Στράμερ ήταν τότε ένα επιτυχημένο αστέρι της rock, αλλά παραιτήθηκε με την παρατήρηση «ευτυχώς για [αυτόν] δεν άκουγε αρκετός κόσμος για να προσβληθεί πραγματικά».  Εκτός από τους στίχους, ο προγραμματισμός των τυμπάνων του τραγουδιού έχει συχνά επικριθεί ως αδέξιος, αν και η φωνητική μελωδία έχει επαινεθεί. 

 Πλευρά δύο 
Το "This Is England" ανοίγει τη δεύτερη πλευρά και θεωρείται ευρέως ως το κομμάτι το οποίο ξεχωρίζει από το άλμπουμ. Κυκλοφόρησε ως το τελευταίο single του συγκροτήματος και ο ίδιος ο Στράμερ το χαρακτήρισε ως  «το τελευταίο μεγάλο τραγούδι των Clash». Σπένσερ, Νιλ; Μπράουν, Τζέιμς. "Why the Clash are still Rock Titans". The Guardian, 29 Οκτωβρίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το αυθεντικό στις 19 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε 10 Φεβρουαρίου 2019 Ποπόφ (2018), σελ. 226 Συν-γραμμένο από τον Στράμερ και τον Ρόουντς, το τραγούδι διατηρεί μερικές από τις reggae επιρροές των προηγούμενων άλμπουμ τους.  Όπως και το "We Are the Clash", το ρεφρέν του τραγουδιέται στο στυλ ενός ποδοσφαιρικού συνθήματος, αλλά εδώ είναι πιο ψηλά στο μιξάζ. Οι κιθάρες είναι επίσης εμφανείς, αλλά τα κρουστά παρέχονται και πάλι από ηλεκτρονικά ντραμς.  Ο Λένοξ το περιέγραψε ως μια «μελωδική, όμορφα φτιαγμένη επισκόπηση της κοινωνικής παρακμής στην Αγγλία, όπου οι πολιτικές φιλοσοφίες αγωνίζονται για την ηγεμονία, ενώ η χώρα βυθίζεται σε μια άδοξη παρακμή και εκατομμύρια νέοι στρέφονται στο επίδομα κοινωνικής βοήθειας».  Οι στίχοι μεταφέρουν την κοινωνική αποξένωση, θρηνώντας την εθνική διάθεση το 1985. ο στίχος "South Atlantic wind blows" («Φυσάει αέρας από τον Νότιο Ατλαντικό») αναφέρεται στον πόλεμο των Φώκλαντ. Κόχεν; Πίκοκ (2017), σελ. 109 Γράφοντας για το Vulture το 2017, ο συγγραφέας Μπιλ Γουάιμαν περιέγραψε το τραγούδι ως το μόνο επιτυχημένο κομμάτι στο Cut the Crap, γράφοντας ότι «το ηχητικό κολάζ και οι απαλές, προβληματικές γραμμές συνθεσάιζερ αποτελούν τη βάση του τραγουδιού αλάνθαστα, και για μία φορά το ρεφρέν το οποίο φωνάζει το συγκρότημα, αν και εξακολουθεί να είναι υπερβολικά δυνατό, μεταφέρει κάποιο αχνό νόημα. Αυτή δεν μπορεί να ήταν ένα καλό διάστημα για τον Στράμερ, και μπορείτε να το ακούσετε στη φωνή του, καθώς το τραγουδάει απίστευτα». 

Η παραγωγή του αγαπημένου τραγουδιού στις ζωντανές εμφανίσεις "Three Card Trick" έχει επαινεθεί ως σχετικά συμμαζεμένη, αν και περιέχει προγραμματισμένα χειροκροτήματα. Ποπόφ (2018), σελ. 228 Ο Τζούτσα είπε ότι η ζωντανή έκδοση ήταν αρκετά καλή για να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε άλμπουμ των Clash και ότι ο Στράμερ είχε αναπτύξει μια πραγματική δεξιότητα στο να γράφει τραγούδια μεσαίου ρυθμού. Τζούτσα (2016), σελ. 330–331 Το κομμάτι ξεκινά ως ένα ξεκάθαρο punk τραγούδι Άντερσεν; Χεϊμπούτσκι (2018), σελ. 147 με μια απλή ska γραμμή μπάσου.

Ο συγγραφέας Μαρκ Άντερσεν περιέγραψε τα "Fingerpoppin'" και "Play to Win" ως τραγούδια ουσιαστικά B-side ποιότητας τα οποία δεν θα έπρεπε να συμπεριληφθούν στη λίστα των κομματιών.  Το τελευταίο είναι ένα ηχητικό κολάζ που ο Ποπόφ θεωρεί ασυνάρτητο και ουσιαστικά «θόρυβο, μπόνγκος και ανόητες, αποσπασματικές συζητήσεις μεταξύ του Τζο και του Βινς». Ποπόφ (2018), σελ. 229 Αν και τα ντραμς θεωρούνται πολύ χαμηλά στο μιξάζ, και τα φωνητικά ρεφρέν έχουν περιγραφεί ως παρόμοια με τους Adam and the Ants, η demo εκδοχή του θεωρείται ανώτερη. 

Η συγγραφή του προτελευταίου κομματιού, "North and South", έγινε από τον Σέπαρντ. Διαθέτει μια απλή γραμμή κιθάρας και λιτή παραγωγή και έχει συχνά αναδειχθεί ως ένα από τα πιο δυνατά κομμάτια του άλμπουμ. Ποπόφ (2018), σελ. 231 Το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ, "Life Is Wild", είναι το μόνο κομμάτι το οποίο δεν είχε παιχτεί ζωντανά πριν. Το ρεφρέν του, στυλιστικά παρόμοιο με το punk υποείδος Oi!, Νόουλς (2003), σελ. 123 περιγράφηκε από τον Ποπόφ ως ένα «περίεργο, δυνατό party rock που δεν βγάζει νόημα» και έθεσε το ερώτημα γιατί ένας τραγουδοποιός της ικανότητας του Στράμερ θα έγραφε «τέτοιες κοινοτοπίες». Ποπόφ (2018), σελ. 232

 Σχεδίαση εξωφύλλου και τίτλος 
Το εξώφυλλο του άλμπουμ σχεδιάστηκε από τον Ρόουντς, που ανέθεσε στον Μάικ Λάιε να τραβήξει τις φωτογραφίες. Το εξώφυλλο ανατέθηκε με υπεργολαβία στον Έντι Κινγκ  και τον Τζουλς Μπάλμε, τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Stiff Records,  που είχαν νωρίτερα αναλάβει την επίβλεψη των εξώφυλλων για τα Sandinista! (1980) και Combat Rock (1982). Γκαρσία (2012), First Night Back in London, 332 Δείχνει έναν punk, προφανώς τον αδελφό του Κινγκ, να φοράει ένα mohawk, μαύρο δερμάτινο μπουφάν και γυαλιά ηλίου - όλα δείγματα της punk μόδας της δεκαετίας του 1980. Η εικόνα αποδίδεται έτσι ώστε το πορτρέτο να μοιάζει με αφίσα κολλημένη σε τοίχο. Μια παρόμοια εικόνα εμφανίζεται στην κυκλοφορία 7 ιντσών του "This Is England". Έγκαν (2014), σελ. 190 Μια λιθογραφία του εξωφύλλου φυλάσσεται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη, που αποδίδεται από το μουσείο σε έναν «άγνωστο σχεδιαστή». 

Ο Ρόουντς ονόμασε το άλμπουμ, παίρνοντας τις λέξεις από μια σκηνή στην μετα-αποκαλυπτική ταινία Μαντ Μαξ 2: Εκδικητής Πέρα απ' το Νόμο του 1981, όπου ο χαρακτήρας του Μελ Γκίμπσον, Μαξ Ροκατάνσκι, επιμένει να οδηγεί το πετρελαιοφόρο από το οποίο εξαρτάται η επιβίωση των εποίκων: «Έλα, κόψε τα σκατά (cut the crap). Είμαι η καλύτερη ευκαιρία που έχεις». Τζούτσα (2016), σελ. 328 Σύμφωνα με τον Τζούτσα, το συναίσθημα αντανακλούσε την άποψη του συγκροτήματος για τον εαυτό του στα μέσα της δεκαετίας του 1980: «οι πίσω-στα-βασικά Clash, Round two - όπως και η αρχική μπάντα των Βρετανών μελών της punk rock - επρόκειτο να εξαλείψουν τα άνευ νοήματος συγκροτήματα της New Romantic τα οποία κυριαρχούσαν στον βρετανικό pop κόσμο. Ήταν "η καλύτερη ευκαιρία που έχει [ο κόσμος]".»  Παρ' όλα αυτά, ο τίτλος είναι ευρέως αντιπαθής. Ο Τζούτσα τον περιέγραψε ως «απαίσιο». 

 Κριτική υποδοχή 
Μέχρι τη στιγμή που η νέα "Mark II" σύνθεση κυκλοφόρησε το Cut the Crap στις 4 Νοεμβρίου 1985, εκείνοι ήταν ένα καταξιωμένο συγκρότημα σε ζωντανές εμφανίσεις και είχαν γράψει και ερμηνεύσει αρκετά τραγούδια τα οποία θα συμπεριλαμβάνονταν στο τελευταίο άλμπουμ τους. Μερικά ήταν από τα αγαπημένα στις ζωντανές εμφανίσεις. Βασισμένος στις πρόσφατες συναυλίες τους, ο βρετανικός τύπος περίμενε με αισιοδοξία την κυκλοφορία του άλμπουμ. Η Epic Records προέβλεπε ότι τόσο το τριετές κενό από το Combat Rock (1982) όσο και ο ανανεωμένος ήχος τους θα οδηγούσαν σε θετικές κριτικές και υψηλές πωλήσεις.  Κατά την προετοιμασία της προώθησης, ο Στράμερ είπε στον δημοσιογράφο Ρίτσαρντ Κουκ ότι δεν επρόκειτο να κυκλοφορήσει νέο υλικό μέχρι να ξέρει ότι θα μπορούσε να «διαρκέσει δέκα χρόνια».  Οι περισσότεροι κριτικοί και θαυμαστές απογοητεύτηκαν από την κυκλοφορία του - ειδικά με τον ήχο και της αξίας παραγωγής, καθώς και με την παράλειψη των κομματιών που ξεχώρισαν στις ζωντανές εμφανίσεις, τα "In the Pouring Rain" και "Ammunition", τα οποία συνήθως φέρουν το όνομα "Jericho" σε σύγχρονες πειρατικές ηχογραφήσεις. 

Το Cut the Crap είχε χαμηλές πωλήσεις συγκριτικά με προηγούμενες κυκλοφορίες των Clash, φτάνοντας μόλις στο νούμερο 16 στα βρετανικά charts και στο νούμερο 88 στις ΗΠΑ.  Όταν κυκλοφόρησε, Βρετανοί και Αμερικανοί κριτικοί ομοίως, είδαν το άλμπουμ αρνητικά. Τα Melody Maker και NME δημοσίευσαν έντονα αρνητικές κριτικές, με την τελευταία από αυτές να έχει τον τίτλο "No Way, Jose" («Με Τίποτα, Χοσέ») σε σαρκαστική αναφορά στον τρόπο με τον οποίο πιστώνεται ο παραγωγός, «Χοσέ Γιουνίντος.  Αντανακλώντας την κριτική συναίνεση της εποχής, ο Μάικ Λάιε - συγγραφέας, φωτογράφος και δικτυωμένος με τους Clash - είπε ότι το συγκρότημα θα έπρεπε «απλώς να αφαιρέσει το 'Cut' από τον τίτλο, γιατί για μένα αυτό [είναι] χάλια».  Ο Ρόμπερτ Κριστγκό, μακροχρόνιος υποστηρικτής των Clash στις ΗΠΑ, προσέφερε μόνο συγκρατημένους επαίνους σε μια κριτική του Village Voice που αναφέρθηκε στην αρνητική φήμη από στόμα σε στόμα και συνόψισε το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ ως «πεισματάρικο και χαρούμενο και ελεγειακό και μαζί».   Ο μουσικός δημοσιογράφος Ρίτσαρντ Κρόμελιν βρήκε τα τραγούδια με γρήγορο ρυθμό του άλμπουμ λιγότερο αποτελεσματικά από εκείνα σε προηγούμενους δίσκους των Clash, αλλά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το τραγούδι του Στράμερ είναι συναρπαστικό και τα "This Is England" και "North and South" κάνουν το δίσκο «κάτι παραπάνω από αξιοπρεπές». Κρόμελιν, Ρίτσαρντ. 

Η απουσία του Τζόουνς και του Χέντον οδήγησε πολλούς να το θεωρήσουν ως ένα σόλο άλμπουμ του Τζο Στράμερ - μια εντύπωση η οποία ενισχύθηκε περαιτέρω από το γεγονός ότι η συμμετοχή του Σίμονον περιοριζόταν μόνο στο στάδιο της προπαραγωγής. Οι ελλείψεις του συχνά αποδίδονταν στην εμφανή απογοήτευση του Στράμερ με το συγκρότημα και στο γεγονός ότι θρηνούσε για τους πρόσφατους θανάτους των γονιών του. Πάρκερ, Άλαν.  Ο Τζο Σάσφαϊ της Washington Post έγραψε ότι η «αναθεωρημένη έκδοση των Clash ακούγεται σαν ένα χλωμό και φαντασματικό αντίγραφο αυτού του κάποτε σπουδαίου συγκροτήματος». Δεν του άρεσαν τα «[κουραστικά] αλλοιωμένα ρεφρέν» και διαπίστωσε ότι «η προσπάθεια του Στράμερ να τα ζωντανέψει με διαγράμματα κόρνων δημιουργεί ένα άκομψο χάος στον ήχο». Μορς, Στιβ.  Παρομοίως, ο Ρίτσαρντ Ντέφεντορφ της Orlando Sentinel περιέγραψε το δίσκο ως «μερικές φορές αμήχανα αναχρονιστικό ... μια προσπάθεια αναζωπύρωσης της punk, μαχητικής ενέργειας των Clash.» Ντέφεντορφ, Ρίτσαρντ.  Ο κριτικός μουσικής Λίαμ Λέισι ήταν πιο θετικός και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, δεδομένης της δύναμης του "This Is England", «με τον κακόγουστα αυτο-εξυψωτικά του τρόπο, οι νέοι Clash μπορεί να κάνουν κάτι.» Λέισι, Λίαμ. 

Το Cut the Crap έχει επανεκτιμηθεί ευνοϊκά σε ορισμένες αναδρομικές κριτικές, πολλές από αυτές επαινούν τη σύνθεση τραγουδιών και την φωνητική ερμηνεία του Στράμερ. Ο συγγραφέας Τζον Σάβατζ επαίνεσε το άλμπουμ στο επιδραστικό βιβλίο του του 1991 για την ιστορία του punk, England's Dreaming,  τονίζοντας την «καινοτόμο χρήση του ρυθμού και της ατμόσφαιρας της rap».  Ωστόσο, η φήμη του ως μία αποτυχία, ή τουλάχιστον ως μία χαμένη ευκαιρία, έχει διαρκέσει. Το 2002, ο Στίβεν Τόμας Έρλεβιν περιέγραψε το "This Is England" ως «εκπληκτικά νευρικό» σε έναν δίσκο ο οποίος, κατά την άποψή του, είναι κατά τα άλλα «τυπικό, κουρασμένο punk rock το οποίο δεν έχει την επιθετικότητα ή τον σκοπό των πρώιμων δίσκων των Clash». 

 Απόηχος 
μικρογραφία|Ο Στράμερ σε συναυλία, υποστηρίζοντας τους Pogues στην Ιαπωνία το 1992
Ο Στράμερ ήταν απογοητευμένος τόσο από τον ήχο του άλμπουμ όσο και από την κριτική αξιολόγηση την οποία αυτό είχε. Όταν ρωτήθηκε το 1986 πώς τον επηρέασαν οι κριτικές, απάντησε: «Σίγουρα [τις] διάβασα, αλλά δεν χρειαζόμουν αυτές για να μου το πουν. Ήταν σαν όταν είσαι νεότερος και προσπαθείς να βγεις ραντεβού με μια κοπέλα, αλλά εκείνη δεν το δέχεται. Συνεχίζεις να επιστρέφεις, προσπαθώντας να ξεγελάσεις τον εαυτό σου ότι αυτή τη φορά θα είναι καλύτερα». Martin, Gavin. "Joe Strummer: Good Ol' Joe". New Musical Express, 26 July 1986 – via Rock's Backpages  Ήταν ιδιαίτερα αναστατωμένος για το γεγονός ότι ο κόσμος πίστευε ότι το ψευδώνυμο «Χοσέ Γιουνίντος» το οποίο αναφέρθηκε ως παραγωγός ήταν αυτός και όχι ο Ρόουντς, και είπε «δεν θα ήταν τόσο άσχημα αν ο Μπέρνι είχε απλώς την ευθύνη, αλλά αυτό ήταν αφόρητο».  Το άλμπουμ αναφέρθηκε από αρκετούς σύγχρονους κριτικούς ως συμπτωματικό του γιατί η punk rock είχε αποτύχει. Ο Στράμερ είπε το 1988: «Σε κάποιον που λέει ότι ήμουν... "ο εκπρόσωπος της γενιάς σας και εσείς τα γαμήσατε", λέω ναι, αλλά προσπαθήσαμε.» Ντ'Αμπρόσιο (2012) Παραδέχτηκε ότι είχε αναλάβει το εγχείρημα μερικώς με σκοπό να αποδείξει πως ο Τζόουνς δεν ήταν ο μόνος τραγουδοποιός των Clash. Τζούτσα (2016), σελ. 332

Η Epic Records σκόπευε να οργανώσει μία περιοδεία λίγο μετά την κυκλοφορία, αλλά υπήρχαν πρακτικά ζητήματα τα οποία το κατέστησαν αδύνατο. Πρωτίστως, ο Στράμερ βρισκόταν στην Ισπανία και αρνούνταν να συμμετάσχει στην προώθηση του δίσκου. Είχε μάλιστα απειλήσει να κινηθεί νομικά για να αποτρέψει την κυκλοφορία του. Martin, Gavin. "Joe Strummer: Good Ol' Joe". New Musical Express, 26 July 1986 – via Rock's Backpages  Έγκαν (2014), σελ. 116 Μετά την αντιμετώπισή τους κατά την ηχογράφηση του άλμπουμ, οι Γουάιτ και Χάουαρντ δίσταζαν να ασχοληθούν με το υλικό. Τέλος, δεδομένου ότι ο Ρόουντς είχε αναθεωρήσει σε μεγάλο βαθμό τα πρωτότυπα τραγούδια και είχε χρησιμοποιήσει τόσα πολλά samples και στούντιο εφέ, αυτός και ο Στράμερ διαφώνησαν για τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να παιχτούν ζωντανά τα κομμάτια.  Ο Στράμερ διέλυσε το συγκρότημα τον Οκτώβριο, δίνοντας σε κάθε ένα από τα υπόλοιπα μέλη χίλιες λίρες ως αποζημίωση για την απόλυσή τους. Ο Χάουαρντ του είπε, κάπως πικραμένα, ότι «εδώ σε έφερε» επειδή ακολούθησε τις οδηγίες του Ρόουντς - μια δήλωση με την οποία συμφώνησε. 

Κάτω από την πίεση της Epic να βγάλει το συγκρότημα σε περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, ο Ρόουντς ζήτησε από τα τρία εναπομείναντα μέλη να εξετάσουν το ενδεχόμενο πρόσληψης ενός νέου τραγουδιστή, αιτιολογώντας ότι «Οι Clash ήταν πάντα μια ιδέα ... Τώρα, πώς να πάμε αυτή την ιδέα στο επόμενο επίπεδο!»  Σκέφτηκαν για λίγο αυτήν την πιθανότητα. Ο Ρόουντς έκανε την πρόταση στον Σίμονον, κάτι το οποίο ο μπασίστας αρνήθηκε κατηγορηματικά Γκαρσία (2012), Singer Auditions, 2491 μέχρι που ο Στράμερ διέλυσε επίσημα το συγκρότημα.  Στη συνέχεια, ο Στράμερ επανενώθηκε με τον Τζόουνς για το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των Big Audio Dynamite, Νο. 10, Upping St. (1986), κάνοντας μαζί την παραγωγή του άλμπουμ και γράφοντας επίσης πέντε τραγούδια από κοινού. 

Το Cut the Crap επανακυκλοφόρησε στην Ευρώπη στα μέσα της δεκαετίας του 2000, με το επιπλέον κομμάτι "Do It Now". Η επανέκδοση δεν ανακοινώθηκε και δεν προωθήθηκε. Αυτή ήρθε μετά την επανέκδοση του υπόλοιπου καταλόγου του συγκροτήματος μεταξύ του Δεκεμβρίου 1999 και του Ιανουαρίου του 2000 στις ΗΠΑ. Το άλμπουμ δεν αναφέρθηκε στο ντοκιμαντέρ των Clash, The Clash: Westway to the World (2000) και αναφέρθηκε μόνο συνοπτικά στην επίσημη εικονογραφημένη βιογραφία The Clash (2008), χωρίς να λάβει μια επισκόπηση όπως τα πρώτα πέντε στούντιο άλμπουμ. Το άλμπουμ έχει παραλειφθεί από πολλές συλλογές, box sets και επανεκδόσεις των Clash, συμπεριλαμβανομένων των The Story of the Clash (1988), Clash on Broadway (1991), The Singles (1991), Sound System (2013) και 5 Album Studio Set (2013).  Κοτ, Κρίσπιν.  Σύμφωνα με τον Σίμονον, το Cut the Crap δεν συμπεριλήφθηκε επειδή δεν θεωρήθηκε ως ένα πραγματικό άλμπουμ των Clash, καθώς δεν συμμετείχαν οι Τζόυνς και Χέντον. 

Ο σκηνοθέτης Σέιν Μίντοους το 2006 χρησιμοποίησε τον τίτλο This Is England (Αυτή είναι η Αγγλία) για την ταινία και την τηλεοπτική του σειρά η οποία επικεντρώνεται σε νεαρούς σκίνχεντ και Oi! punks στην Αγγλία τη δεκαετία του 1980, κάνοντας αναφορά στο τραγούδι Cut the Crap . 

 Λίστα κομματιών 
Οι ένθετες σημειώσεις αναφέρουν όλα τα τραγούδια στους Στράμερ και Ρόουντς. 

Πλευρά ένα

Πλευρά δύο

Επιπλέον κομμάτι

 Προσωπικό 
The Clash Ένθετες σημειώσεις στο Cut the Crap. 

 Τζο Στράμερ – κύρια φωνητικά, κιθάρες
 Νικ Σέπαρντ – κιθάρα, κύρια φωνητικά στο "North and South"
 Βινς Γουάιτ – επιπλέον κιθάρες
 Πιτ Χάουαρντ – δεν συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ
 Πολ Σίμονον – δεν συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ

Επιπλέον μουσικοί

 Νόρμαν Γουάτ-Ρόι – μπάσο 
 Χέρμαν Βέιντορφ (ως «Χέρμαν Γιανγκ Βάγκνερ») – πληκτροφόρα, συνθεσάιζερ
 Μάικλ Φάιν – Προγραμματισμός Yamaha RX-11, φωνητικά στο "Play to Win"

Παραγωγή

 Μπερνάρντ Ρόουντς – παραγωγός (πιστώνεται ως «Χοσέ Γιουνίντος») Νόουλς (2003), σελ. 77

 Charts 
+Απόδοση στα charts για το Cut the CrapChart (1985-1986)Κορυφαία θέση Αυστραλιανά Άλμπουμ (Έκθεση Μουσικής Kent)  69  Φινλανδικά Άλμπουμ (Τα Επίσημα Φινλανδικά Charts)  20 

 Πιστοποιήσεις 

 Παραπομπές 

 Σημειώσεις 

 Υποσημειώσεις 

 Πηγές 

 Andersen, Mark; Heibutzki, Ralph. We Are the Clash: Reagan, Thatcher, and the Last Stand of a Band That Mattered. New York: Akashic Books, 2018. 
 Cohen, Samuel; Peacock, James. The Clash Takes on the World: Transnational Perspectives on the Only Band that Matters. London: Bloomsbury, 2017. 
 D'Ambrosio, Antonino. Let Fury Have the Hour: Joe Strummer, Punk, and the Movement that Shook the World. Seattle, WA: Amazon Media, 2012. 
 Garcia, Danny. The Rise and Fall of the Clash. London: Thin Man Press, 2012. 
 Gilbert, Pat. Passion Is a Fashion: The Real Story of the Clash. Boston, MA: Da Capo Press, 2004. 
 Egan, Sean. The Clash: The Only Band That Mattered. London: Rowman & Littlefield, 2014. 
 Fletcher, Tony. The Clash: The Music That Matters. London,  Omnibus Press, 2012. 
 Jucha, Gary. The Clash FAQ: All That's Left to Know About the Clash City Rockers. Milwaukee, WI: Backbeat Books, 2016. 
 Knowles, Chris. Clash City Showdown. London: PageFree, 2003. 
 Larkin, Colin. The Encyclopedia of Popular Music. London: Omnibus Press, 2011. 
 Marsh, Dave. The Heart of Rock & Soul: The 1001 Greatest Singles Ever Made. London: Penguin, 1989. 
 Needs, Chris. Joe Strummer and the Legend of the Clash. London: Plexus, 2005. 
 Popoff, Martin. The Clash: All the Albums, All the Songs. London: Voyageur Press, 2018. 
 Salewicz, Chris. Redemption Song: The Ballad of Joe Strummer. London: Faber and Faber, 2007. 
 Savage, Jon. England's Dreaming: The Sex Pistols and Punk Rock. London: Faber and Faber, 1991. 
 Sheffield, Rob. "The Clash". The New Rolling Stone Album Guide (4th ed.). New York: Fireside, 2004. 
 Quantick, David. "The Clash" (Kill Your Idols series). London: Unanimous, 2000. 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Cut the Crap στο Discogs (λίστα κυκλοφοριών)
 Cut the Crap στο MusicBrainz (λίστα κυκλοφοριών)

Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985
Κατηγορία:Άλμπουμ των Clash