Βόλφγκανγκ Χίλντεσχαϊμερ

Ο Βόλφγκανγκ Χίλντεσχαϊμερ () (9 Δεκεμβρίου 1916 -  21 Αυγούστου 1991) ήταν Γερμανός συγγραφέας, εικαστικός καλλιτέχνης και μεταφραστής, εβραϊκής καταγωγής. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς συγγραφείς μετά το 1945.

 Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Χίλντεσχαϊμερ γεννήθηκε από Εβραίους γονείς το 1916 στο Αμβούργο. Ο πατέρας του Άρνολντ Χίλντεσχαϊμερ ήταν χημικός και εργαζόταν σε εργοστάσιο, το 1933 μετανάστευσε στην Παλαιστίνη, όπου ίδρυσε ένα χημικό εργοστάσιο. Προπάππους του ήταν ο Άζριελ Χίλντεσχαϊμερ, ο εκσυγχρονιστής του Ορθόδοξου Ιουδαϊσμού στη Γερμανία.  

Φοίτησε στο Ανθρωπιστικό Γυμνάσιο στο Μάνχαϊμ από το 1926 έως το 1930. Στη συνέχεια, σε σχολείο στο Χέπενχαϊμ μέχρι το 1933, οπότε η οικογένεια μετανάστευσε στην Παλαιστίνη μέσω Λονδίνου, όπου φοίτησε για λίγο σε δημόσιο σχολείο. Στην Ιερουσαλήμ, όπου εγκαταστάθηκαν, παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου, σχεδιασμού επίπλων και εσωτερικής αρχιτεκτονικής, και ολοκλήρωσε μαθητεία ξυλουργικής από το 1934 έως το 1937. Από το 1937 σπούδασε ζωγραφική και σκηνογραφία στο Λονδίνο και συμμετείχε σε εκθέσεις ζωγραφικής με πίνακες. Το 1939 επέστρεψε στην Παλαιστίνη μέσω Ελβετίας και Ιταλίας. Εργάστηκε σαν καθηγητής Αγγλικών στο Βρετανικό Συμβούλιο στην Ιερουσαλήμ και από το 1941 έως το 1945 υπηρέτησε ως Υπεύθυνος Πληροφοριών για την κυβέρνηση της Βρετανικής Εντολής. Το 1940, έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής και στη συνέχεια συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις. Εργάζονταν επίσης ως σκηνογράφος και εικονογράφος βιβλίων.

Μετά το τέλος του πολέμου, επέστρεψε στη Γερμανία παρά τη συμβουλή των γονιών του. Το φθινόπωρο του 1946, πέρασε τις εξετάσεις διερμηνέα στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στο Λονδίνο και εργάστηκε ως διερμηνέας και γραμματέας στις Δίκες της Νυρεμβέργης τον Ιανουάριο του 1947. Αφού τερμάτισε την καριέρα του ως διερμηνέας το 1949, εγκαταστάθηκε στο Άμπαχ στη λίμνη Στάρνμπεργκ και συμμετείχε ξανά σε εκθέσεις. 

Από το 1950 ασχολήθηκε με τη συγγραφή και έγινε μέλος της Ομάδας 47. Το 1980, εκφώνησε την εναρκτήρια ομιλία στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ. Ο δήμος του Ποσιάβο στην Ελβετία, όπου έζησε με τη σύζυγό του από το 1957, τον ανακήρυξε επίτιμο δημότη το 1982. Πέθανε εκεί το 1991.

 Λογοτεχνικό έργο 
Ο Χίλντεσχαϊμερ άρχισε να εργάζεται ως συγγραφέας το 1950. Τα πρώτα του διηγήματα και σάτιρες εμφανίστηκαν σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά και έγιναν δεκτά με ενθουσιασμό από τους συγγραφείς της Ομάδας 47, στις συναντήσεις της οποίας συμμετείχε τακτικά.

Στα έργα του χρησιμοποίησε την ειρωνεία ως αφηγηματικό μέσο, ​​απεικονίζοντας παράξενες σκηνές και γεγονότα που συχνά μετατρέπονται σε σουρεαλιστικά, για παράδειγμα, στο διήγημα Το τέλος ενός κόσμου ή στο μυθιστόρημα Τίνσετ, στο οποίο με την τεχνική της ροής της συνείδησης καταγράφει τις σκέψεις κάποιου που υποφέρει από αϋπνίες κατά τη διάρκεια μιας ξάγρυπνης νύχτας. Τα θέματά του εμφανίζονται και στα μεταγενέστερα μυθιστορήματα και θεατρικά έργα, που ακολουθούν την παράδοση του θεάτρου του παράλογου. Η συλλογή διηγημάτων Θρύλοι χωρίς αγάπη (1952) συμπεριλήφθηκαν σε πολυάριθμες ανθολογίες, μεταδόθηκαν στο ραδιόφωνο, περιλαμβάνονται σε σχολικά εγχειρίδια και συγκαταλέγονται στα κλασικά της μεταπολεμικής γερμανικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.

Έγραψε επίσης μυθιστορηματικές βιογραφίες, το 1977 η  «ψυχοβιογραφία» του για τον Μότσαρτ, που τον παρουσίασε σαν μια αινιγματική φιγούρα, σκοτεινή και ανεξιχνίαστη, προκάλεσε αίσθηση και έγινε μπεστ σέλερ. Το τελευταίο του έργο Μάρμποτ. Μια βιογραφία (1981) είναι μια μυθοπλαστική βιογραφία που οι κριτικοί χαρακτήρισαν ως ορόσημο του μεταμοντερνισμού και ο ίδιος αποκάλεσε θλιβερο-κωμική πεζογραφία.   

Το 1983, ο Χίλντεσχαϊμερ ολοκλήρωσε τη λογοτεχνική του καριέρα, την οποία χαρακτήρισε ως «διάλειμμα από τη ζωγραφική». Με μια εντυπωσιακή συνέντευξη που έδωσε το 1984, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Stern με τίτλο Ο άνθρωπος θα εγκαταλείψει τη γη;, αυτή η απόφαση έγινε ευρέως γνωστή και συζητήθηκε, ειδικά η αιτιολόγηση του συγγραφέα, η οποία βασίστηκε σε αναμενόμενη περιβαλλοντική καταστροφή και παγκόσμιες ασθένειες.  Εξέφρασε την ανησυχία του ότι η νεότερη γενιά ειδικότερα θα επηρεαζόταν από καταστροφές και σαν ελπίδα έβλεπε την οργάνωση Greenpeace. 

Εκτός από τη συγγραφή, ο Χίλντεσχαϊμερ δημιούργησε κολάζ, για τα οποία έκοβε ημερολόγια, βιβλία τέχνης συναδέλφων, καταλόγους μόδας κ.λπ., και ταξινομούσε τα αποκόμματα, μερικές φορές σε μέγεθος χιλιοστού, σε έργα τέχνης μικρού μεγέθους. Τα συγκέντρωσε σε διάφορες συλλογές (η πρώτη Επιτέλους μόνος, 1984), μια δραστηριότητα που μοιράστηκε με άλλους συγγραφείς του τέλους του 20ού αιώνα, όπως τον Πέτερ Βάις και τον Ρορ Βολφ. 

Στο μεταφραστικό του έργο περιλαμβάνονται έργα της αγγλικής λογοτεχνίας στα γερμανικά: τμήμα του Η αγρύπνια των Φίννεγκαν του Τζέιμς Τζόις, ένα πεζό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ και θεατρικά έργα των Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Ρίτσαρντ Μπρίνσλεϊ Σέρινταν, Ουίλιαμ Κόνγκριβ και Κάρλο Γκολντόνι.  Επίσης έργα των Στέφαν Γκεόργκε και Φραντς Κάφκα στα αγγλικά.

 Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις 

 Βραβείο Ραδιοφωνικού Θεάτρου War Blind, 1955
 Μέλος της Γερμανικής Ακαδημίας Γλώσσας και Λογοτεχνίας
 Βραβείο Μπύχνερ, 1966
 Βραβείο Λογοτεχνίας Βρέμης, 1966
 Βραβείο Βερίνα Λορέντζον, 1980.
 Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας της Βαυαρικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών, 1982
 Επίτιμος πολίτης του Ποσιάβο, 1982
 Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, 1983
 Μετάλλιο για την Τέχνη και την Επιστήμη της Ελεύθερης και Χανσεατικής Πόλης του Αμβούργου, 1987
 Βραβείο Λογοτεχνίας Weilheim, 1991

 Έργα (επιλογή) 

 1952: Lieblose Legenden - Θρύλοι χωρίς αγάπη, συλλογή διηγημάτων
 1952: Das Ende kommt nie - Το τέλος δεν έρχεται ποτέ, ραδιοφωνικό έργο
 1953: Paradies der falschen Vögel - Ο παράδεισος των ψεύτικων πουλιών, μυθιστόρημα
 1953: Begegnung im Balkanexpreß - Συνάντηση στο Balkan Express, ραδιοφωνικό έργο
 1953: Das Ende einer Welt - Το τέλος ενός κόσμου, διήγημα
 1954: Prinzessin Turandot - Πριγκίπισσα Τουραντότ, ραδιοφωνικό έργο
 1955: Der Drachenthron - Ο θρόνος του Δράκου. Κωμωδία
 1955: Das Opfer Helena - Η θυσία της Ελένης. Ραδιοφωνικό έργο
 1958: Pastorale oder Die Zeit für Kakao. Ποιμενικό ή Η ώρα για κακάο. Θεατρικό Έργο
 1960: Herrn Walsers Raben - Το κοράκι του κυρίου Βάλσερ. Ραδιοφωνικό έργο
 1960: Die Eroberung der Prinzessin Turandot - Η κατάκτηση της Πριγκίπισσας Τουραντότ. Θεατρικό έργο
 1961: Die Verspätung - Η καθυστέρηση. Θεατρικό έργο
 1962: Vergebliche Aufzeichnungen - Μάταιες σημειώσεις. Προγραμματική Πεζογραφία
 1965: Tynset - Τίνσετ. Λυρική πεζογραφία
 1970: Mary Stuart - Μαρία Στιούαρτ. Θεατρικό έργο
 1971: Zeiten in Cornwall - Καιροί στην Κορνουάλη, οδοιπορικό
 1973: Masante - Μασάντε, μυθιστόρημα
 1974: Hauskauf - Αγορά σπιτιού. Ραδιοφωνικό έργο
 1977: Mozart - Μότσαρτ, βιογραφία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ
 1977: Biosphärenklänge - Ήχοι βιόσφαιρας. Ραδιοφωνικό έργο
 1981: Marbot. Eine Biographie - Μάρμποτ. Μια βιογραφία, μυθιστόρημα 
 1984: Endlich allein - Επιτέλους μόνος. Κολάζ
 1984: Gedichte und Collagen - Ποιήματα και Κολάζ
 1986: In Erwartung der Nacht - Περιμένοντας τη νύχτα. Κολάζ
 1991: Landschaft mit Phoenix - Τοπίο με τον Φοίνικα. Κολάζ 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί διηγηματογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Γερμανοί δοκιμιογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί βιογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί καλλιτέχνες
Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς