Καρίστια

Στην αρχαία Ρώμη, η Καρίστια, γνωστή και ως Κάρα Κογκνάτιο, ήταν μια επίσημη αλλά ιδιωτική εορτή στις 22 Φεβρουαρίου, που γιόρταζε την αγάπη για την οικογένεια με συμπόσια και δώρα. 

Οι οικογένειες συγκεντρώνονταν για να δειπνήσουν μαζί και να προσφέρουν φαγητό και θυμίαμα στους Λάρητες ως οικιακούς θεούς τουςMichele Renee Salzman, "Religious Koine and Religious Dissent in the Fourth Century," A Companion to Roman Religion (Blackwell, 2007), σελ. 115Ittai Gradel, Emperor Worship and Roman Religion (Oxford University Press, 2002), σελ. 208.. Ήταν μια ημέρα συμφιλίωσης, κατά την οποία οι διαφωνίες έπρεπε να παραμεριστούν, αλλά ο ποιητής Οβίδιος παρατηρεί σατιρικά ότι αυτό μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με τον αποκλεισμό των μελών της οικογένειας, που προκαλούσαν προβλήματαΟβίδιος, Fasti 2.623–626, 631–632William Warde Fowler, The Roman Festivals of the Period of the Republic (London, 1908), σελ. 418.. 

 Πρακτικές 
Η Καρίστια ήταν μια από τις αρκετές ημέρες του Φεβρουαρίου, που τιμούσαν την οικογένεια ή τους προγόνους. Ακολουθούσε τα Παρεντάλια, εννέα ημέρες μνήμης, που ξεκινούσαν στις 13 Φεβρουαρίου, και ολοκληρώνονταν με τα Φεράλια στις 21 Φεβρουαρίου, ή κατά την άποψη ορισμένων, με τα Καρίστια την επόμενη μέρα. Για τα Παρεντάλια, οι οικογένειες επισκέπτονταν τους τάφους των προγόνων τους και μοιράζονταν άρτο και οίνο, τόσο με τη μορφή προσφορών όσο και ως γεύμα μεταξύ τους. Τα Φεράλια ήταν μια πιο μελαγχολική περίσταση, μια δημόσια γιορτή θυσιών και προσφορών στους Μάνες, τα πνεύματα των νεκρών που χρειάζονταν εξιλέωσηSalzman, "Religious Koine," σελ. 115.. Η Καρίστια ήταν μια αναγνώριση της οικογενειακής γραμμής, καθώς συνεχιζόταν στο παρόν και μεταξύ των ζωντανώνFowler, Religious Experience σελ. 418.. 

Υπήρχαν διανομές άρτου, οίνου και sportulae (δείγματα εκτίμησης)John F. Donahue, "Towards a Typology of Roman Public Feasting," in Roman Dining: A Special Issue of American Journal of Philology (Johns Hopkins University Press, 2005), σελ. 105.. Ο ποιητής Μαρτιάλης έχει δύο ποιήματα για την προσφορά δώρων για την εορτή. Σε ένα, προσφέρει ένα είδος «συγγνώμης χωρίς να ζητάει συγγνώμη» στους συγγενείς του, Στέλλα και Φλάκκο, εξηγώντας ότι δεν τους έστειλε τίποτα, επειδή δεν ήθελε να προσβάλει άλλους που θα έπρεπε να λάβουν ένα δώρο από αυτόν και δεν θα το έκανανΜαρτιάλης, Epigrams 9.54 and 55Ruurd R. Nauta, Poetry for Patrons: Literary Communication in the Age of Domitian (Brill, 2002), σελ. 79. 

 Στο ημερολόγιο 
Σε αντίθεση με τις δημόσιες γιορτές, η συγκεκριμένη εορτή και άλλοι ιδιωτικοί εορτασμοί επιτρεπόταν να πέφτουν σε ζυγές ημέρες του ρωμαϊκού ημερολογίουMichael Lipka, Roman Gods: A Conceptual Approach (Brill, 2009), σελ. 46.. Η Κάρα Κογκνάτιο παρέμεινε στο ημερολόγιο πολύ μετά την περιέλευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό χριστιανική κυριαρχία. Εμφανίστηκε στη Χρονογραφία του 354, και το ημερολόγιο του Πολέμιου Σίλβιου (449 μ.Χ.) αντιπαρέβαλε την παλιά εορτή με μια εορτή, που τιμούσε την ταφή των Αγίων Πέτρου και ΠαύλουRobert Turcan, The Gods of Ancient Rome (Routledge, 1998, 2001), σελ. 164.. 

Ως «γιορτή αγάπης», η Καρίστια δεν ήταν ασυμβίβαστη με τις χριστιανικές αντιλήψειςFowler, Religious Experience σελ. 457.. Ορισμένοι μελετητές έχουν εντοπίσει μια επιρροή Παρενταλίων και Καρίστια στη χριστιανική γιορτή της αγάπης, με την κατανάλωση άρτου και οίνου στον προγονικό τάφο να αντικαθίσταται από την ΕυχαριστίαBonnie Effros, Creating Community with Food and Drink in Merovingian Gaul (Palgrave Macmillan, 2002), σελ. 74.. Τον 5ο αιώνα, ορισμένοι Χριστιανοί ιερείς ενθάρρυναν ακόμη και τη συμμετοχή σε νεκρικά γεύματαEffros, Creating Community, σελ. 76.. 

Στο πρώτο μισό του 6ου αιώνα, ορισμένοι Γαλατορωμαίοι εξακολουθούσαν να τηρούν μια μορφή της εορτής με προσφορές φαγητού στους νεκρούς και ένα τελετουργικό γεύμαBernadotte Filotas, Pagan Survivals, Superstitions and Popular Cultures in Early Medieval Pastoral Literature (Pontifical Institute of Mediaeval Studies, 2005), σσ. 172–173, Concilium Turonense (567) 23, CCSL 148A: 191–192..  Μέχρι τότε, ωστόσο, η πρακτική είχε θεωρηθεί ως «ειδωλολατρική» τελετουργία και η Σύνοδος της Τουρ το 567 επέκρινε ρητά όσους «βεβήλωναν» την εορτή του Αγίου Πέτρου. Οι εορτασμοί καταδικάστηκαν από τον Καισάριο της Αρλ ως δικαιολογία για μέθη, χορό, τραγούδι και άλλες «δαιμονικές» συμπεριφορές. Η καταστολή των παραδοσιακών εορτασμών των νεκρών ήταν μέρος των αυξανόμενων προσπαθειών της Εκκλησίας να ελέγξει και να μονοπωλήσει τις θρησκευτικές συμπεριφορές στη Μεροβίγγεια ΓαλατίαEffros, Creating Community, σσ. 74–78. 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Οικογένεια στην Αρχαία Ρώμη
Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές