Θωμάς του Μαρλ

Ο Θωμάς του Μαρλ, γαλλ.: Thomas de Marle, segnieur de Coucy (11ος αι.) από τον Οίκο του Κουσύ, ήταν ένας μεσαιωνικός Γάλλος ευγενής, κύριος του Κουσύ. Γεννήθηκε το 1073 από τον Ανγκεράν Α΄ του Μποβ, κύριο του Κουσύ, και τη σύζυγό του Αδέλα του Μαρλ. Μετά το τέλος τού πατέρα του, ο Θωμάς έγινε κύριος του Κουσύ και των άλλων κτήσεων τής οικογένειάς του. Ο Θωμάς του Μαρλ έγινε διαβόητος για τις επιθετικές και βάναυσες τακτικές του στον πόλεμο και τη συνεχή ανταρσία του ενάντια στην εξουσία του βασιλιά Λουδοβίκου ΣΤ΄ .

 Πρώιμη ζωή 
Το 1035, ο πρώτος κύριος του Κουσύ, του Ντρε και του Μποβ, κατέλαβε το κάστρο του Κουσύ από τον Αλμπερίκ, τον αρχικό ιδιοκτήτη του, και καθιερώθηκε ως κύριας του Κουσύ.  Αυτή η κίνηση φαίνεται να έδωσε τον τόνο για τη συμπεριφορά των επόμενων κυρίων του Κουσύ, συμπεριλαμβανομένου του εγγονού του Θωμά, ο οποίος θα γινόταν διαβόητος για την σκληρότητά του στον πόλεμο.

Το 1073 ο Θωμάς του Μαρλ γεννήθηκε ως κληρονόμος του Ανγκεράν Α΄ του Μποβ, κυρίου του Κουσύ, και τής συζύγου του Αδέλας κυρίας του Μαρλ. Ο Ανγκεράν ήταν γνωστός ως γυναικάς, αλλά τα ελαττώματά του παραβλέφθηκαν από τους χρονικογράφους, λόγω της συνεχούς υποστήριξής του σε διάφορους θρησκευτικούς θεσμούς της περιοχής. Αν και υποστήριζε την Καθολική Εκκλησία, ο Ανγκεράν Α΄ και οι προηγούμενοι κύριοι του Κουσύ ήταν γνωστό ότι συμμετείχαν σε διάφορους τοπικούς πολέμους, προκειμένου να αποκτήσουν γη και πόρους. 

Ως ο πρωτότοκος κληρονόμος, ο Θωμάς θα είχε εκπαιδευτεί σε θέματα ευγενείας, τα οποία θα περιλάμβαναν τις δεξιότητες και τις αρετές ενός ιππότη. Ως ιππότης, αναμενόταν να τηρεί ορισμένες ιπποτικές αρετές, που χρησιμοποιούνταν για τον έλεγχο της βίας και της αταξίας. Η ιπποσύνη καλλιεργήθηκε στη Γαλλία, και χρησιμοποιήθηκε για να επηρεάσει και να ελέγξει τη συμπεριφορά των ιπποτών και των ευγενών. Χρησιμοποιήθηκε ως υποστηρικτικό ήθος ομάδων πολεμιστών, που αναγνωρίζονταν αφενός από την πολεμική τους ικανότητα ως ιππείς, και από έναν συνδυασμό υπερηφάνειας για την καταγωγή, την κοινωνική θέση και τις παραδόσεις υπηρεσίας.  Τρία θέματα είναι συνυφασμένα με τον ιστό των ιδανικών της ιπποσύνης: θρησκευτική, κοινωνική και πολεμική υπηρεσία στον κύριό τους.  Κατά τη διάρκεια τής ζωής του Θωμά, η κοινωνική θέση των ιπποτών και των ευγενών στη Γαλλία γινόταν συγκεχυμένη, η οποία κορυφώθηκε στον ως τότε δομημένο κόσμο της ιπποτικής αριστοκρατίας τον 13ο αι.  Μέσω αυτής της μετατόπισης στην κατάσταση των ιπποτών, ο κώδικας της ιπποσύνης γινόταν η βάση για τις προσδοκίες της κοινωνίας για την ιπποτική συμπεριφορά. Όταν ο Τόμας ξεκίνησε τις δικές του στρατιωτικές εκστρατείες, ήταν για τη συνεχή κατάχρηση των ιπποτικών αρετών και των αναμενόμενων συμπεριφορών που θα τον θυμόταν.

Ο Θωμάς και ο πατέρας του έγιναν άσπονδοι αντίπαλοι, αφότου η πατρότητα του Θωμά αμφισβητήθηκε, και ο πατέρας του αντιμετώπισε ανοιχτά την ιδέα, ότι ο Θωμάς δεν ήταν ο πραγματικός του γιος. Είναι πιθανό, λόγω αυτής της αβεβαιότητας με το ποιος ήταν πραγματικά ο πατέρας του, ο Θωμάς να συνδέθηκε περισσότερο με το επώνυμο τής μητέρας του (του Μαρλ) αντί του πατέρα του. Παρ' όλα αυτά, ο Θωμάς συμμετείχε στους πολυάριθμους ιδιωτικούς πολέμους που εξαπολύθηκαν εναντίον τού πατέρα του, και βοήθησε στην υπεράσπιση τού πλούτου και τής γης τού πατέρα του. Αυτές οι ιδιωτικές μάχες διεξήχθησαν κυρίως από ιππότες του νοικοκυριού τους, και δίδαξαν στον Θωμά πώς να χρησιμοποιεί τη λεηλασία και την καταστροφή ως χρήσιμο εργαλείο, για την κατάληψη νέων εδαφών και την παρακμή των εχθρών του.

Μετά την περίφημη πρόσκληση σε Σταυροφορία από τον πάπα Ουρβανό Β΄ το 1095, ο Θωμάς και ο πατέρας του Ανγκεράν Α΄ έφυγαν με μέλη του σπιτιού τους, για να συμμετάσχουν στην Α΄ Σταυροφορία ως μέρος του στρατού του Εμίχο. Σύμφωνα με τον οικογενειακό θρύλο, ενώ ταξίδευαν με μία μικρή ομάδα του σπιτιού τους, ο Ανγκεράν και ο Θωμάς δέχτηκαν επίθεση από μία ομάδα Μουσουλμάνων πολεμιστών. Κινούμενοι γρήγορα, οι άνδρες του Κουσύ έσκισαν τους μανδύες τους, τους στολισμένους με γούνα σκίουρου (vair) σε έξι κομμάτια για να τους χρησιμοποιήσουν ως λάβαρα για αναγνώριση, και κατάφεραν να νικήσουν τους επιτιθέμενους. Οι πηγές δεν είναι σαφείς σχετικά με το αν ο Θωμάς ή ο Ανγκεράν Α΄ δημιούργησε τα αυτοσχέδια λάβαρα, αλλά αυτό το γεγονός μνημονεύτηκε μόνιμα στο οικόσημό τους, το οποίο απεικονίζει "έξι οριζόντιες λωρίδες, γούνινες και ερυθρές εναλλάξ".

Τόσο ο Θωμάς όσο και ο πατέρας του επέστρεψαν από την Α΄ Σταυροφορία στις κτήσεις τους στη Γαλλία. Με το δικαίωμα γάμου, ο Θωμάς απέκτησε την κατοχή του οχυρωμένου κάστρου του Μονταιγκύ στην περιοχή του Λαόν, το οποίο θα χρησιμοποιούσε ως βάση για τις πρώτες στρατιωτικές του κινήσεις. Λόγω της ισχύος των κτήσεων του, αποτελούσε απειλητική παρουσία στην περιοχή για τους γείτονές του, οι οποίοι ήταν δυσαρεστημένοι με την αυξανόμενη αυτοπεποίθηση και τη φιλοδοξία του. Σύμφωνα με τον Συζέρ, ο Ανγκεράν Α΄ κατέβαλε μεγαλύτερη προσπάθεια από οποιονδήποτε άλλον, για να εκδιώξει τον Θωμά από το κάστρο του «λόγω της στασιαστικής τυραννίας του».  Με την υποστήριξη του Ανγκεράν Α΄, αρκετοί βαρόνοι προσπάθησαν να περιορίσουν τον Θωμά στο κάστρο του με ένα περίφραγμα, και να τον αφήσουν να λιμοκτονήσει, μέχρι να υποταχθεί.

Ευτυχώς για τον Θωμά, κατάφερε να ξεφύγει, και συγκέντρωσε μία ομάδα επτακοσίων ιπποτών, για να ανακαταλάβουν την περιοχή. Οι βαρόνοι έμαθαν για την επερχόμενη δύναμη, και τον παρακάλεσαν να τους γλιτώσει από την ντροπή της άρσης της πολιορκίας και της αντιμετώπισης του κυρίου τους. Υποχώρησαν, και ο Θωμάς κατέστρεψε γρήγορα το περίφραγμα, και ενίσχυσε το κάστρο του Μονταιγκύ, γεγονός που εξόργισε τους υποχωρούντες μεγιστάνες.

Οι βαρόνοι απείλησαν με όρκο να μην τον τιμούν πλέον, και όταν τον είδαν να φεύγει με τον στρατό του, τον ακολούθησαν σαν να επρόκειτο να εμπλακούν σε μάχη. Οι δύο δυνάμεις εμποδίστηκαν από τη μάχη από ένα ορμητικό ρεύμα, που τις χώριζε. Τελικά, οι άνδρες της υψηλότερης αριστοκρατίας, συμπεριλαμβανομένου του Ανγκεράν Α΄, συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν. Αποφασίζοντας να λάβουν υπόψη τη νεότητα και την ανδρεία του Θωμά, επέλεξαν να του υποταχθούν, και να ορκιστούν πίστη στον σκοπό του. Λίγο αργότερα, ο Θωμάς του Μαρλ έχασε τόσο το κάστρο του Μονταιγκύ, όσο και τον γάμο του, λόγω ακύρωσης γάμου ένεκα αιμομιξίας. 

Το 1116 διαδέχθηκε τον πατέρα του, Ανγκεράν Α΄, ως κύριος του Κουσύ και πρόσθεσε τα εδάφη τής μητέρας του στις περιοχές τους. Ακολουθώντας την παράδοση των προγόνων του, ο Θωμάς του Μαρλ άρχισε να διεξάγει πολλαπλούς ιδιωτικούς πολέμους εναντίον των γειτόνων του, για να επεκτείνει τις κτήσεις του.

 Οικογένεια 
Όταν ο Θωμάς επέστρεψε στην πατρίδα του από τις Σταυροφορίες, νυμφεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, την Ίδα του Οίκου της Φλάνδρας, κόρη του Βαλδουίνου Β΄ κόμη του Αινώ, το 1102 σε ηλικία 29 ετών.

Ο Θωμάς και η πρώτη του σύζυγός απέκτησαν δύο παιδιά:
 Ίντα (Bασιλεία), παντρεύτηκε 1) τον Αλάρ Γ΄ του Σιμαί και 2) Bερνάρδου ντ'Ορμπαί, κύριος του Σιζέρ ντΌρμαπί 
 Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Eβράρ Γ΄ του Μπρετέιγ, γιο του Βαλεράν Β΄κυρίου του Μπρετέιγ. Daniel Gurney, The record of the house of Gournay. 1845

Μετά το τέλος τής Ίντα λίγα χρόνια αργότερα, ο Θωμάς έκανε δεύτερο γάμο το 1108 με τη Μελισσάνθη του Κρεσύ, κόρη του Γκυ του Κρεσύ. Ο γάμος τους έφερε τέσσερα παιδιά, συμπεριλαμβανομένου τού διαδόχου του:
 Ανγκεράν Β΄, κύριος του Κουσύ και του Μαρλ. 
 Ροβέρτος κύριος του Μποβ (απεβ. στην Άκρα το 1191), νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Κανταβαίν, κόρη του Ούγου Β΄ κόμη του Σαιν-Πολ και τής δεύτερης συζύγου του, Μαργαρίτας του Κλερμόν. 
 Μελισσάνθη, είχε συμβόλαιο να παντρευτεί τον Αντέλμ καστελάνο της Αμιένης, γιο του Αδάμ καστελάνου της Αμιένης. Παντρεύτηκε πριν από το 1162–73 (ημερομηνία του καταστατικού) τον Ούγο ντε Γκουρναί κύριο του Γκουρνέ-αν-Μπρι, γιο και κληρονόμο του Ζεράρ ντε Γκουρναί κυρίου του Γκουρναί-αν-Μπρι, από τη σύζυγό του, Εντίβα, κόρη του Γουλιέλμου ντε Βαρέν, 1ου κόμη του Σάρεϋ. 
 Ματθίλδη, παντρεύτηκε τον Γκυ καστελάνο της Αμιένης, γιο του Aδάμ καστελάνου της Αμιένης.

 Δείτε επίσης 
 Κατάλογος των κυριότερων Σταυροφόρων

 Αναφορές 

Κατηγορία:Πρόσωπα αφορισμένα από την Καθολική Εκκλησία
Κατηγορία:Άρχοντες του Κουσί