Λουίζ Πιτ

Η Λόφι Λουίζ Πρέσλαρ Πιτ (Αγγλικά:Lofie Louise Preslar Peete/Γέννηση στις 20 Σεπτεμβρίου του 1880 - Θάνατος στις 11 Απριλίου του 1947) ήταν Αμερικανίδα κατά συρροή δολοφόνος, η οποία εκτελέστηκε τον Απρίλιο του 1947 στο Θάλαμο αερίων σωφρονιστικού ιδρύματος της Καλιφόρνια.

 Τα πρώτα χρόνια 
Η Πιτ γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου του 1880 ως Λόφι Λουίζ Πρέσλαρ στο Μπιένβιλ της Λουιζιάνας σε μια οικογένεια μεσαία τάξης. Οι γονείς της ήταν ο Τόμας Τζέφερσον Πρέσλαρ (Σεπτέμβριος του 1855 - 9 Ιουλίου 1918) και η Ελίζαμπεθ Μαράια Φόστερ (11 Φεβρουαρίου του 1869 – 11 Ιουλίου του 1904) και οι αδελφές της ήταν η Άννυ Ελίζαμπεθ Πρέσλαρ (19 Ιανουαρίου του 1885 – 26 Αυγούστου του 1911) και η Μάγκυ Μέι Πρέσλαρ (1 Οκτωβρίου του 1893 – 7 Νοεμβρίου του 1974). Ο πατέρας της ήταν ένας εξέχων εκδότης εφημερίδας που εργαζόταν σκληρά για να προσφέρει την καλύτερη ποιότητα ζωής στην οικογένεια του, ενώ η μητέρα της ήταν νοικοκυρά. Η Λουίζ ως νεαρή περιγράφτηκε ως μια κλασική καλλονή του Νότου που έλαβε καλή εκπαίδευση στα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία. Ωστόσο αποβλήθηκε από κάποιο Κολέγιο στη Νέα Ορλεάνη, στην ηλικία των 15 ετών επειδή είχε κλέψει κοσμήματα από μια συμμαθήτρια της, τα οποία βρέθηκαν στον κοιτώνα της και επειδή είχε επιδείξει επανειλημμένως ανάρμοστη συμπεριφορά. Το σκάνδαλο κρατήθηκε κρυφό, αλλά η ζωή της Λουίζ βρισκόταν ήδη σε καθοδική πορεία. Όταν επέστρεψε στο σπίτι, η εκδοτική επιχείρηση του πατέρα της πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Η Λουίζ ένιωθε να πνίγεται κάτω από τους αυστηρούς οικογενειακούς κανόνες και συχνά το έσκαγε από το σπίτι, ντυνόταν προκλητικά και έμενε έξω μέχρι αργά το βράδυ. Η διαφυγή της ήρθε με τη μορφή του Ράσελ Άντονι, ενός άντρα δέκα χρόνια μεγαλύτερου της, τον οποίο παντρεύτηκε το 1896. Κατόπιν το ζευγάρι μετακόμισε στο Ντάλας. Εκεί η Λουίζ συνέχισε τις παλιές τις συνήθειες με το να κάνει αποτυχημένες μικροκλοπές σε καταστήματα. Επίσης απατούσε τον σύζυγο της όσο εκείνος έλειπε στην δουλειά. Σύντομα ο γάμος τους διαλύθηκε και η Πιτ επέστρεψε στο πατρικό της στο Μπιένβιλ σαν να μην συνέβη τίποτα. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1903 γνώρισε τον Χένρι Μπόζλι, έναν ταξιδιωτικό μικροπωλητή, τον οποίο συνάντησε τυχαία μια μέρα μπαίνοντας σε ένα τοπικό φαρμακείο. Μέσα σε λίγες ημέρες έκαναν δεσμό και έπειτα παντρεύτηκαν στη Νέα Ορλεάνη. Ένα χρόνο αργότερα και συγκεκριμένα στις 11 Ιουλίου του 1904, η μητέρα της Λουίζ πέθανε σε ηλικία 35 ετών. Για σχεδόν δύο χρόνια η ζωή τους ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα κυρίως για τον Χένρι, ο οποίος είχε υποφέρει χίλιες και μία μοναχικές νύχτες ονειρευόμενος την τέλεια σύζυγο. Συχνά έλεγε στην Λουίζ να μην αγαπήσει ποτέ άλλον άντρα, γιατί αν συνέβαινε αυτό θα τρελαινόταν και θα έφθανε στο σημείο να αυτοκτονήσει. Εντούτοις, ο Χένρι δεν μπορούσε να προσφέρει στην γυναίκα του την πολυτελή ζωή που εκείνη επιθυμούσε. 

Κάποια στιγμή κατά την οποία η Λουίζ βρισκόταν σε μια πανσιόν με τον σύζυγο της, ξύπνησαν μέσα της οι παλιές κακές συνήθειες της. Συγκεκριμένα εκείνη συνελήφθη διότι κάποια κοσμήματα που ανήκαν σε πελάτες της πανσιόν, βρέθηκαν στο συρτάρι του κομοδίνου της. Μετά από δακρυσμένες συγγνώμες και αμήχανες εξηγήσεις της Λουίζ, ο Χένρι πήρε τελικά όλο το φταίξιμο πάνω του και το ζεύγος έφυγε από την πανσιόν με προορισμό τους το Γουάκο του Τέξας. Ωστόσο και εκεί, η παρόρμηση της Λουίζ να κατέχει πολύτιμους λίθους την κυρίευσε ξανά, καθώς πιάστηκε να προσπαθεί να κλέψει κοσμήματα από την βιτρίνα ενός τοπικού κοσμηματοπωλείου. Για άλλη μία φορά, τα δάκρυα της Λουίζ την γλύτωσαν από το να αντιμετωπίσει σοβαρές ποινικές κυρώσεις, αφού έλαβε μόνο μια αυστηρή προειδοποίηση από τον δικαστή. Όλα αυτά τα σημάδια έδειχναν στον Χένρι ότι η Λουίζ τον οδηγούσε στην καταστροφή αλλά εκείνος δεν ήθελε να το συνειδητοποιήσει. Το τέλος της ευτυχίας του ήρθε περίπου ένα χρόνο αργότερα, και συγκεκριμένα το 1905 όταν ο Χένρι επέστρεψε δύο μέρες νωρίτερα από το αναμενόμενο από ένα επαγγελματικό του ταξίδι. Η χαρά του μετατράπηκε σε απόγνωση όταν έπιασε την Λουίζ στο κρεβάτι με έναν τοπικό πετρελαιοπώλη. Μην αντέχοντας αυτή την κατάληξη στον γάμο του, ο Χένρι αυτοκτόνησε. Μετά το θάνατο του, η Πιτ πούλησε όλα τα υπάρχοντα του, μετακόμισε στο Σρίβπορτ και εργάστηκε τα επόμενα χρόνια ως πόρνη πολυτελείας. Εντούτοις, όταν βρισκόταν στα σπίτια των πλούσιων πελατών της, φρόντιζε να τους ξαλαφρώνει κλέβοντας τους χρήματα και τα πιο πολύτιμα κοσμήματα των συζύγων τους. Κατόπιν τα πουλούσε για να ενισχύσει το εισόδημα της και να αγοράζει ακριβά ρούχα και καπέλα από τα οποία είχε μια μεγάλη συλλογή. Όταν τελικά την ανακαλύψαν, εκείνη έφυγε τρέχοντας από την πόλη.

Το 1911, η Λουίζ έφτασε στη Βοστώνη και άλλαξε το όνομα της σε "Λουίζ Μ. Γκούλντ". Έπειτα άρχισε να ισχυρίζεται ότι ήταν η Ρ. Χ. Ρόσλι, μια 19χρονη από το Ντάλας, η οποία ήταν κληρονόμος Ευρωπαϊκών κτημάτων. Η Πιτ ισχυρίστηκε ότι η οικογένεια της την είχε κλείσει σε μοναστήρι αλλά εκείνη το είχε σκάσει. Με την ομορφιά, την ευγένεια και την γοητεία της, εντάχθηκε σύντομα στην υψηλή κοινωνίας της Βοστώνη και κατάφερε να πείσει μια οικογένεια να την δεχτεί ως μέλος της. Η Λουίζ στη συνέχεια άρχισε να κάνει αγορές και να χρεώνει την οικογένεια σε μερικά από τα πιο ακριβά καταστήματα της Βοστώνης. Επίσης έκλεψε χρήματα από τους φίλους και τους υπαλλήλους τους.  Μετά την ανακάλυψη της πραγματικής της ταυτότητα, η αστυνομία της επέτρεψε να φύγει από την πόλη αφού η "θετή" της οικογένεια  δεν της έκανε μήνυση για να αποφύγει το σκάνδαλο και τον δημόσιο εξευτελισμό.

 Δολοφονίες 
Αργότερα η Πιτ μετακόμισε στο Ουάκο του Τέξας, όπου συνδέθηκε ερωτικά με τον πλούσιο βαρόνο πετρελαίου Τζο Άπελ. Εντούτοις, μια εβδομάδα μετά την συνάντηση τους, ο Άπελ βρέθηκε δολοφονημένος από πυροβολισμό και τα διαμαντένια του κοσμήματα είχαν κάνει φτερά. Η Πιτ συνελήφθη σύντομα για τον φόνο του, αλλά αθωώθηκε διότι έπεισε το δικαστήριο ότι είχε σκοτώσει τον Άπελ ενώ βρισκόταν σε αυτοάμυνα, αφού εκείνος είχε προσπαθήσει να την βιάσει.

Το 1913, η Λουίζ μετακόμισε στο Ντάλας του Τέξας και σύντομα γνώρισε και παντρεύτηκε τον Χάρι Προύιτ Φόροτε, έναν υπάλληλο που εργαζόταν σε νυχτερινές βάρδιες στο ξενοδοχείο Σεντ Τζορτζ. Λίγο μετά το γάμο τους, η Πιτ άρχισε να τον απατά με διάφορους άντρες. Επίσης έκλεψε κοσμήματα αξίας 20.000 δολαρίων από το χρηματοκιβώτιο του ξενοδοχείου. Η αστυνομία συνέλαβε τον Φόροτε και του πήρε κατάθεση, αλλά σύντομα τον απάλλαξε από οποιαδήποτε εμπλοκή. Έπειτα οι αρχές υποψιάστηκαν την Λουίζ για την κλοπή και την ανέκριναν, αλλά δεν είχαν στοιχεία που να την συνδέουν με το έγκλημα. Όμως ο Χάρι δεν άντεξε αυτή την πίεση. Νιώθοντας ντροπιασμένος για την κατηγορία της κλοπής και απογοητευμένος από τις απιστίες της γυναίκας του τελικά αυτοκτόνησε. Ωστόσο, αυτό που φαινόταν αρχικά σαν αυτοκτονία, αργότερα άρχισε να φαντάζει δολοφονία, καθώς οι αρχές αργότερα υποψιάστηκαν ότι ο Χάρι ήταν άλλο ένα από τα θύματα της Πιτ. Παρόλα αυτά η αστυνομία δεν μπόρεσε να αποδείξει την εκδοχή της δολοφονίας.

Μέχρι το 1914, η Λουίζ είχε μετακομίσει στο Ντένβερ του Κολοράντο, όπου γνώρισε τον πετυχημένο πωλητή Ρίτσαρντ Κόλα Πιτ. Στις 15 Φεβρουαρίου του 1915 το ζευγάρι παντρευτηκε στο Ντένβερ του Κολοράντο των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1916 απέκτησαν μια κόρη, την Ελίζαμπεθ Βιρτζίνια Πιτ (γνωστή ως Μπέτυ). Τα πρώτα χρόνια ο γάμος τους κυλούσαν ομαλά καθώς ο Ρίτσαρντ ευημερούσε επαγγελματικά. Αργότερα όμως το ζευγάρι καβγάδιζε συχνά καθώς τα οικονομικά τους είχαν πάρει την κάτω βόλτα. Τελικά την άνοιξη του 1920, η Λουίζ έφυγε από το σπίτι  λέγοντας ότι ήθελε να κάνει ένα ταξίδι για να αλλάξει τον αέρα της και να αναζητήσει εργασία. Στην πραγματικότητα όμως εγκατέλειψε την οικογένεια της και μετακόμισε στο Λος Άντζελες. Εκεί απάντησε σε μια αγγελία εφημερίδας που δημοσίευσε ένας άντρας ονόματι Τζέικομπ Τσαρλς Ντέντον, ο οποίος χρειαζόταν μια οικονόμο για να διαχειρίζεται την έπαυλη του με τα 14 δωμάτια, η οποία  βρισκόταν στην οδό Σάουθ Καταλίνα στο νούμερο 675 κοντά στην λεωφόρο Γουίλσερ Μπούλεβαρντ. Όταν συνάντησε τον Ντέντον, η Λουίζ έριξε μια γρήγορη ματιά στον υποψήφιο εργοδότη της. Εκείνος ήταν 48 ετών, εμφανίσιμος, πλούσιος και εργαζόταν ως μηχανικός ορυχείων. Επίσης είχε χηρέψει πρόσφατα από την δεύτερη γυναίκα του καθώς τόσο εκείνη όσο και το παιδί τους είχαν πεθάνει από Ισπανική Γρίπη. Έτσι η Πιτ μπήκε κατευθείαν στο ψητό λέγοντας του: "Δεν χρειάζομαι αυτή τη δουλειά, κύριε Ντέντον, αλλά βλέπω το σπίτι σας ως πρόκληση. Νομίζω ότι χρειάζεται μια γυναικεία πινελιά". Ο Τζέικομπ προσπέρασε την ειλικρινή της προσέγγιση και της απάντησε: "Θα σκεφτόσασταν να πληρώσετε 50 δολάρια την εβδομάδα για την διαμονή και την διατροφή σας εδώ;" "Ναι, θα το σκεφτόμουν και μάλιστα δέχομαι", του είπε η Πιτ. Η Λουίζ μετακόμισε στην έπαυλη στα μέσα του Μαΐου. Μάλιστα δεν έχασε χρόνο και μέσα σε μια εβδομάδα, η Πιτ βρήκε όλα τα προσωπικά έγγραφα του Ντέντον καθώς και ένα βιβλιάριο της Εθνική Τράπεζα των Αγροτών και Εμπόρων με καταθέσεις άνω των 100.000 δολαρίων. Επιπρόσθετα ανακάλυψε ότι ο Τζέικομπ είχε στην κατοχή του μια καρφίτσα με ένα διαμάντι τριών καρατίων και ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι. Όλα αυτά τα βρήκε ακριβώς την στιγμή που εκείνος της ανακοίνωνε ότι στις αρχές του Ιουνίου θα έφευγε σε επαγγελματικό ταξίδι στην Αριζόνα.  Για κάποιο λόγο όμως ο Ντέντον ζήτησε από την ανιψιά του την Όμεν να καταγράψει όλα τα υπάρχοντα που είχε μέσα στο σπίτι του.

Η πραγματική φύση της σχέσης της Πιτ και του Τζέικομπ παρέμενε στους γύρω τους ασαφής. Αρχικά η Πιτ είχε αναφερθεί ως φίλη και νοικάρισσα του, παρά το γεγονός ότι εκείνη δεν υπέγραψε ποτέ ούτε μια σύμβαση ενοικίασης. Όταν όμως η Λουίζ ρωτήθηκε αργότερα γι' αυτό το ζήτημα, εκείνη ισχυρίστηκε ότι οι δύο τους είχαν ερωτική σχέση. 

Τις ημέρες που ακολούθησαν η Λουίζ και ο Τζέικομπ παρευρέθηκαν μαζί σε πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως σε ένα πάρτι στο σπίτι της ανιψιάς του. Αυτή όμως ήταν η τελευταία φορά που εκείνη είδε τον θείο της ζωντανό. Στις 30 Μαΐου του 1920 ο Ντέντον εξαφανίστηκε. Λίγες μέρες πριν συμβεί αυτό η Λουίζ είχε ζητήσει από ένα κηπουρό να τοποθετήσει χώμα στο υπόγειο της έπαυλης, εξηγώντας ότι ήθελε να καλλιεργήσει ένα από τα αγαπημένα λαχανικά του Ντέντον: Τα μανιτάρια.

Το επόμενο πρωινό ένας πωλητής αυτοκινήτων ο Χαλ Χέιντον, τηλεφώνησε στο σπίτι του Ντέντον για να ρωτήσει αν εκείνος είχε πάρει την απόφαση να αγοράσει ένα αυτοκίνητο που τον ενδιέφερε. Η Λουίζ που του απάντησε τον πληροφόρησε ότι το "τραυματισμένο χέρι του συζύγου της είχε μολύνθηκε τόσο πολύ που αναγκάστηκε να το ακρωτηριάσει". Ο Χέιντον έδειξε έκπληκτος και σοκαρισμένος από όσα άκουγε και της απάντησε ότι "μόλις προχθές ήταν μαζί του και δεν είχε κανένα πρόβλημα με το χέρι του". Η Λουίζ προσπέρασε αυτό το δεδομένο και ζήτησε από τον Χέιντον να παραδώσει το αυτοκίνητο, ώστε να περιμένει τον "σύζυγο" της κατά την επιστροφή του. 

Την επόμενη ημέρα η Φράνσις, η κόρη του Τζέικομπ από τον πρώτο του γάμο, η οποία φοιτούσε σε σχολείο στην Αριζόνα, δεν κατάφερε να λάβει το μηνιαίο επίδομά της από τον πατέρα της. Έτσι έγραψε μια επιστολή στην ξαδέρφη της, την Όμεν ζητώντας της να ερευνήσει το ζήτημα. Εκείνη πράγματι επισκέφτηκε την Λουίζ και της πρότεινε να πάνε μαζί στην τράπεζα για να δουν αν είχαν εξοφληθεί πρόσφατα επιταγές που είχε γράψει ο θείος της. Η Πιτ την αποθάρρυνε αναφέροντας της ότι αυτό θα έφερνε την οργή του Ντέντον, καθώς δεν ήθελε να ανακατεύεται κανείς στις υποθέσεις του χωρίς την άδεια του.

Μια ημέρα αργότερα η Λουίζ πήγε στην τράπεζα με το κλειδί του χρηματοκιβωτίου του Τζέικομπ. Όμως ένας υπάλληλος την εμπόδισε καθώς δεν είχε εξουσιοδότηση. Έπειτα προσπάθησε να εξαργυρώσει μια επιταγή στην οποία είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή του Ντέντον για να αποσύρει 300 δολάρια από τον τραπεζικό του λογαριασμό. Ωστόσο ο υπάλληλος της τράπεζας παρατήρησε ότι η υπογραφή του Ντέντον φαινόταν ασυνήθιστη και αρνήθηκε να κάνει την συναλλαγή. Όταν στην συνέχεια την ρώτησε που βρίσκεται ο Τζέικομπ και γιατί δεν ήρθε ο ίδιος στην τράπεζα, η Λουίζ ισχυρίστηκε ότι εκείνος είχε φύγει ταξίδι καθώς το δεξί του χέρι είχε ακρωτηριασθεί μετά από πυροβολισμό που δέχθηκε από μια "θυμωμένη και μυστηριώδης Ισπανίδα γυναίκα" με την οποία είχαν μια έντονη διαφωνία. Επίσης υποστήριξε ότι η διαφορά στην υπογραφή προέκυψε από το ότι βοηθούσε τον Ντέντον να γράψει επιταγές και να υπογράφει με το αριστερό του χέρι. Αργότερα όταν εξιστόρησε ξανά αυτή την ιστορία, έδωσε πολλές διαφορετικές εκδοχές. Για παράδειγμα είπε ότι η μυστηριώδης Ισπανίδα έκοψε το χέρι και το πόδι του Τζέικομπ με ένα σπαθί, με αποτέλεσμα εκείνος να ζει απομονωμένος καθώς "ντρεπόταν" για το ακρωτηριασμένο του χέρι. Έτσι δεχόταν να συναντά και να μιλά αποκλειστικά και μόνο στην Λουίζ.

Τις επόμενες εβδομάδες, οι φίλοι, οι συνεργάτες του και οι γείτονες του Τζέικομπ είχαν παρατηρήσει την απουσία του και άρχισαν να ζητούν από την Πιτ να τους πει που βρίσκεται. Έτσι η Λουίζ άρχισε να πλέκει έναν καταπληκτικό ιστό από ιστορίες, δίνοντας αντιφατικές εξηγήσεις για την απουσία του. Πότε έλεγε ότι βρίσκεται στο Πόρτλαντ και πότε στο Σαν Φρανσίσκο και ότι δεν έδινε τη διεύθυνση του επειδή "ντρεπόταν τρομερά" για το ακρωτηριασμένο χέρι του. Ωστόσο θα επέστρεφε σύντομα. Εν τω μεταξύ, η Πιτ συνέχισε να προσποιείται πότε την υπάλληλο και πότε την γυναίκα του Τζέικομπ ανάλογα με το ποιόν έπρεπε να αντιμετωπίσει. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ξόδεψε τα χρήματα του, έκανε πάρτυ στην έπαυλη, πλήρωνε τους λογαριασμούς του Τζέικομπ, οδηγούσε την Cadillac του και έβαλε στο ενεχυροδανειστήριο πολλά από τα κοσμήματα και τα υπάρχοντα του. Επιπλέον νοίκιασε αρκετά από τα δωμάτια στο αρχοντικό  και φρόντισε να πείσει τους ενοικιαστές να γράφουν τις επιταγές των ενοικίων στο όνομα της. Ωστόσο δεν σταμάτησε εκεί. Τον Αύγουστο, αγόρασε δύο ακριβά φορέματα στο πολυκατάστημα της αλυσίδας Bullock και τα χρέωσε στο όνομα του Τζέικομπ, ισχυριζόμενη ότι ήταν η σύζυγος του.  

Περίπου εκείνη την περίοδο, η έφηβη κόρη του Ντέντον και η μητέρα της η Σάρα προσέλαβαν δικηγόρο σε μια προσπάθεια να τον εντοπίσουν. Ο δικηγόρος βομβάρδισε με πιεστικές ερωτήσεις την Λουίζ, η οποία ισχυρίστηκε ότι δεν ήξερε που βρισκόταν ο Τζέικομπ, αλλά συμφώνησε να διαβιβάσει τα οικονομικά και επιχειρηματικά έγγραφά του το συντομότερο δυνατόν. Ωστόσο αντί να κάνει ότι υποσχέθηκε, η Πιτ προτίμησε να επιστρέψει στον σύζυγο και την κόρη της στο Ντένβερ, σκεπτόμενη ότι αυτό θα της έδινε το τέλειο άλλοθι.

Με την Λουίζ μακριά από την έπαυλη, η πρώτη γυναίκα του Τζέικομπ επιτέλους μπόρεσε να κάνει την έρευνα της με την βοήθεια ιδιωτικού αστυνομικού. Στις 23 Σεπτεμβρίου, ο ντετέκτιβ έψαξε το σπίτι και αρχικά ανακάλυψε κάποιες επιστολές μέσα σε ένα δωμάτιο. Ωστόσο η έντονη μυρωδιά που υπήρχε στο κάτω μέρος του σπιτιού τον οδήγησε στο να εντοπίσει σύντομα και το πτώμα του Τζέικομπ. Αυτό βρισκόταν σε πλήρη αποσύνθεση και ήταν θαμμένο κάτω από το χώμα που είχε τοποθετηθεί στο υπόγειο και μέσα σε ένα ξύλινο κιβώτιο κάτω από τις σκάλες.  Το σώμα του ήταν δεμένο με πολλά σχοινιά και τυλιγμένο με ένα πάπλωμα.

Οι αρχές σύντομα εντόπισαν την Πιτ στο Ντένβερ και ήταν σίγουρες ότι η απουσία της από την έπαυλη ήταν ύποπτη και προφανώς έδειχνε την ενοχή της. Ωστόσο η αστυνομία και ο εισαγγελέας αναρωτήθηκαν πώς θα μπορούσαν να την φέρουν πίσω για να την ανακρίνουν. Τελικά της έστησαν μια παγίδα. Έστειλαν δύο ντετέκτιβ στο Ντένβερ για να ενημερώσουν την Λουίζ ότι το πτώμα του Ντέντον είχε βρεθεί. Έτσι της ζήτησαν να επιστρέψει πίσω για να τους βοηθήσει να διαλευκάνουν την υπόθεση. Φρόντισαν όμως πρώτα να την κολακεύσουν και να την επαινέσουμε λέγοντας της ότι ήταν σημαντική η παρουσία της στο Λος Άντζελες, καθώς μόνο η βοήθειά της θα τους οδηγούσε γρήγορα στον δολοφόνο. Για πρώτη φορά, η πονηριά της Λουίζ απέτυχε, καθώς εκείνη θεωρούσε ότι είχε κάνει το τέλειο έγκλημα. Η σιγουριά της την έκανε να πιστέψει ότι θα συνεχίσει να κοροϊδεύει τους πάντες ανενόχλητη και έτσι επιβιβάστηκε στο τρένο μαζί τους.

Όταν άρχισαν να ρωτούν την Λουίζ για τα γεγονότα που αφορούσαν την υπόθεση, εκείνη ωραιοποίησε την ιστορία της «Ισπανίδας γυναίκας» και φρόντισε να φανεί το θύμα αυτής της ιστορίας. Ισχυρίστηκε λοιπόν ότι εκείνη η μυστηριώδης γυναίκα την είχε απειλήσει ότι θα απαγάγει την κόρη της Μπέτυ μεταφέροντας την στο Μεξικό αν αποκάλυπτε τη σχέση μεταξύ της ίδιας και του Ντέντον. Κατόπιν όταν ρωτήθηκε για τα προσωπικά αντικείμενα του Τζέικομπ αρνήθηκε ότι εκείνη τα είχε βάλει σε ενεχυροδανειστήριο με δική της βούληση, καθώς όπως υποστήριξε, αυτή ήταν η επιθυμία του αφεντικού της τον οποίο είχε δει ζωντανό στα μέσα του Ιουνίου και στις αρχές του Ιουλίου. Σαρκαστικά, ο αστυνομικός της επεσήμανε ότι τα λεγόμενα της έρχονταν σε αντίθεση με τα ευρήματα του ιατροδικαστή, ο οποίος είχε διαπιστώσει ότι ο θάνατος του Ντέντον είχε συμβεί περίπου στις αρχές του Ιουνίου. Η Λουίζ τότε υποστήριξε ότι ο άντρας που είχε θεωρήσει ως τον Ντέντον πρέπει να ήταν ένας απατεώνας σωσίας. Εντούτοις την έκαψε το περιεχόμενο των επιστολών που βρέθηκαν στο σπίτι του Τζέικομπ. Εκεί γινόταν σαφές ότι λίγο μετά την γνωριμία της με τον Ντέντον η Λουίζ του έκανε πρόταση γάμου. Εκείνος την αρνήθηκε και η Πιτ, αν και έδειξε ότι δείχτηκε την απόρριψη του με ψυχραιμία, στην συνέχεια δεν δίστασε να τον σκοτώσει.

Μετά την ανάκριση της, η Λουίζ κρατήθηκε σε ένα ξενοδοχείο ενώ η αστυνομική έρευνα για στοιχεία συνεχιζόταν. Αρχικά η νεκροψία είχε δείξει εσφαλμένα ότι ο Τζέικομπ είχε πεθάνει από στραγγαλισμό, λόγω τον σχοινιών που βρέθηκαν γύρω από τον λαιμό του. Ωστόσο οι δημοσιογράφοι της εφημερίδας Los Angeles Times ανακάλυψαν στην έπαυλη του Ντέντον ένα πιστόλι διαμετρήματος 32 εκ. μέσα σε μια ντουλάπα στον επάνω όροφο το οποίο ήταν σχεδόν γεμάτο καθώς είχε χρησιμοποιηθεί μία σφαίρα του. Έτσι οι αρχές ζήτησαν να επαναληφθεί η νεκροψία, η οποία αυτή την φορά πράγματι αποκάλυψε μια σφαίρα στη σπονδυλική στήλη του Τζέικομπ. Αυτή η εντυπωσιακή ανακάλυψη έφερε φως στην υπόθεση. Έτσι η δίκη της Λουίζ ορίστηκε για τις 21 Ιανουαρίου του 1921. Η υπεράσπιση γνώριζε ότι είχε δύσκολο έργο. Έτσι φρόντισε να παρουσιάσει έναν μάρτυρα, ο οποίος είχε δει μια "γυναίκα που έμοιαζε Ισπανίδα" στο σπίτι του Ντέντον στις αρχές Μαΐου. Ένας άλλος μάρτυρας ορκίστηκε ότι είχε δει τον Τζέικομπ μετά την 2η Ιουνίου, χωρίς το ένα του χέρι. Επίσης η κυρία Άιντα Λ. Γκρέγκορι, φίλη της Λουίζ από το Ντένβερ, κατέθεσε ότι την ημέρα του εγκλήματος ήταν μαζί της και η Πιτ ήταν σε ευθυμία, χόρευε και τραγουδούσε γύρω από το σπίτι. Έτσι η μάρτυρας κατέλεξε στο συμπέρασμα ότι "αυτή η συμπεριφορά δεν είναι ενός ατόμου που μόλις έχει διαπράξει φόνο".
δεξιά|μικρογραφία|Η Λουίζ Πιτ στην πρώτη της δίκη για φόνο στο Λος Άντζελες
Η δίκη της Λουίζ καλύφθηκε εκτενώς από τις εφημερίδες σε όλη τη χώρα. Χιλιάδες άτομα έκαναν ουρές καθημερινά έξω από το δικαστήριο για να παρακολουθήσουν ζωντανά τις εξελίξεις. Η Πιτ διατήρησε την ψυχραιμία της κατά την διάρκεια όλης της δίκης της. Το σώμα των ενόρκων, που αποτελούνταν αποκλειστικά από άνδρες, εξέφρασε τη συμπάθεια του για εκείνη, ακόμη και αφού άκουσε ότι η Λουίζ είχε σπαταλήσει μέρος της περιουσίας του θύματος και είχε πλαστογραφήσει επιταγές στο όνομα του. Όταν ο εισαγγελέας πρότεινε να την καταδικάσουν σε θάνατο, οι ένορκοι πρότειναν σαν ποινή την φυλάκιση χωρίς δικαίωμα αναστολής. Τελικά, στις 17 Φεβρουαρίου του 1921 η Πιτ καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Όσον αφορά την περιούσια του Τζέικομπ, για την οποία η Λουίζ τον είχε σκοτώσει τελικά αυτή κληρονομήθηκε από την κόρη του Ντέντον την Φράνσις.

Κατά τη διάρκεια της δίκης της και κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων ετών της ποινής της, ο σύζυγος της Λουίζ, ο Ρίτσαρντ, παρέμεινε σταθερά κοντά της και συνέχισε να πιστεύει στην αθωότητα της. Ωστόσο το 1923, εκείνη είπε στον Ρίτσαρντ ότι έπρεπε να χωρίσουν για να είναι ελεύθερος να ξαναπαντρευτεί. Ο Ρίτσαρντ της ορκίστηκε ότι θα την "περιμένει για πάντα" μέχρι την απελευθέρωση της. Τελικά όμως η Λουίζ τον χώρισε, σταμάτησε να απαντά στα γράμματα του και αρνήθηκε να τον δεχθεί ξανά στην φυλακή. Λίγο αργότερα, ο Ρίτσαρντ αυτοκτόνησε σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στην Αριζόνα το 1924 απογοητευμένος από το γεγονός ότι είχε πιστέψει τα ψέματα της πρώην συζύγου του, καθώς και για το γεγονός ότι η φήμη του αμαυρώθηκε από τις ενέργειες της Λουίζ. Από την άλλη πλευρά, η Λουίζ χωρίς να αισθανθεί την παραμικρή ντροπή ή λύπη για τον θάνατο του Πιτ, τηλεγράφησε στις αρχές του Τούσον, ζητώντας τους να επικοινωνήσουν με τους συγγενείς του στο Ντένβερ για να τους ενημερώσουν για τον θάνατο του και να τους ζητήσουν να κανονίσουν την ταφή του.

 Δολοφονία μετά την αποφυλάκιση της 
Η Λουίζ αρχικά φυλακίστηκε στη φυλακή της Κομητείας Σαν Κουέντιν πριν μεταφερθεί στο Ινστιτούτο Γυναικών της Καλιφόρνιας στο Τεχάτσαπι. Κάθε χρόνο υπέβαλε αίτηση για αποφυλάκιση υπό όρους και κάθε φορά το συμβούλιο την απέρριπτε καθώς αμφέβαλλε για το αν μια γυναίκα σαν την Λουίζ θα ήταν ικανή να ενταχθεί ξανά στην κοινωνία χωρίς να αρχίσει πάλι τα ίδια. Αμφιβολίες για την μετάνοια της Πιτ είχε και η διευθύντρια της πρώτης φυλακής, καθώς την περιέγραψε ως άτομο που προέβαλε "μια ατμόσφαιρα αθώας γλυκύτητας την οποία κάλυπτε μια καρδιά από πάγο". Παρόλα αυτά η Λουίζ θεωρήθηκε υπόδειγμα κρατούμενης, καθώς εργαζόταν στην φυλακή ως βοηθός οδοντιάτρου, μαγείρευε και σέρβιρε φαγητό, φρόντιζε τον κήπο και έγραφε άρθρα στην εφημερίδα της φυλακής. Τελικά η καλή της συμπεριφορά μέσα στην φυλακή όλα αυτά τα χρόνια δεν πέρασε απαραίτητη. Έτσι στις αρχές του 1939, η υπόθεση της επανεξετάστηκε. Ένα από τα μέλη της επιτροπής αποφυλάκισης ζήτησε την γνώμη της Καρολάιν Γουόκερ, δηλαδή μιας δημοσιογράφου που κάλυψε με αξιοπρεπή και δίκαιο τρόπο την δίκη της Πιτ. Συγκεκριμένα όταν την ρώτησε αν θεωρεί την Λουίζ έτοιμη για αποφυλάκιση η Γουόκερ απάντησε τα εξής: "Αυτή η γυναίκα είναι πολύ επικίνδυνη για να αφεθεί ξανά ελεύθερη στην κοινωνία. Κατάφερε να επιβιώνει όλη της τη ζωή κλέβοντας, λέγοντας ψέματα και ενεργώντας βίαια. Να θυμάστε τα λόγια μου. Αν την αφήσετε ελεύθερη, αυτό θα αποβεί μοιραίο για κάποιον". Εντούτοις η Έμιλι Λάθαμ που ήταν μέλος της επιτροπής αποφυλάκισης της είπε: "Αυτό είναι το πρόβλημα με εσάς τους ανθρώπους των εφημερίδων. Απλώς δεν μπορείτε να πιστέψετε ότι η φυλακή μπορεί να σωφρονίσει έναν άνθρωπο". Τελικά η επιτροπή αποφάσισε θετικά για την Πιτ και μετά από δεκαοκτώ χρόνια αποφυλακίστηκε υπό όρους.  Ωστόσο βρισκόταν κάτω από την επίβλεψη της Τζέσι Μάρσι, μιας 60χρονης γυναίκας που είχε κάνει αγώνα για την απελευθέρωση της Λουίζ. Έτσι άρχισε να εργάζεται ως οικονόμος της Μάρσι.

Το 1943 η Μάρσι πέθανε και την επίβλεψη της Πιτ ανέλαβε η Έμιλι Λάθαμ, η οποία απασχολούσε την Λουίζ ως νοσοκόμα και οικονόμο του σπιτιού της. Δύο εβδομάδες αργότερα και η Λάθαμ απεβίωσε με αιτία θανάτου το "εγκεφαλικό επεισόδιο". Πριν όμως φύγει η Λουίζ από το σπίτι της, πήρε μαζί της ένα πιστόλι διαμετρήματος 32 εκ που ανήκε στον νεκρό σύζυγο της Λάθαμ . Κανένας από τους δύο θανάτους δεν ερευνήθηκε εκτενώς, καθώς η τοπική αστυνομία δεν γνώριζε ότι η Λουίζ βρισκόταν σε αναστολή για υπόθεση δολοφονίας. Αυτό συνέβη επειδή η Πιτ μετά την απελευθέρωση της είχε αλλάξει νομικά το όνομα της σε "Αννα Λι". Έτσι οι αρχές τους κατέγραψε ως θανάτους από "φυσικά αίτια". Μολαταύτα  όταν πολύ αργότερα άρχισαν οι υποψίες για εγκληματική ενέργεια δεν βρέθηκαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι εκείνη δολοφόνησε τις δύο γυναίκες.

Μετά το θάνατο της Λάθαμ, η Λουίζ ζήτησε μέσω αίτησης να μετακομίσει στο σπίτι ενός ηλικιωμένου ζευγαριού που ζούσε στο Πασιφίκ Πάλισεϊντς και ονομάζονταν Μάργκαρετ και Άρθουρ Κ. Λόγκαν. Ενώ βρισκόταν ακόμα στην φυλακή, η Πιτ είχε γίνει φίλη με την μεσίτρια ακινήτων και υπάλληλο σε εργοστάσιο αεροσκαφών Μάργκαρετ Λόγκαν. Η Μάργκαρετ πίστευε ότι η Λουίζ ήταν αθώα και ήταν ανάμεσα στα άτομα που είχαν ασκήσει πίεση για την απελευθέρωση της.  Οι Λόγκαν είχαν επίσης φροντίσει την κόρη της Πιτ ενώ εκείνη ήταν στη φυλακή, μέχρι το 1936 που η Μπέτυ παντρεύτηκε τον Μάρσαλ Έβερετ Χιρντ, στο Κολοράντο των Ηνωμένων Πολιτειών. Το συμβούλιο αποφυλάκισης ενέκρινε την αίτηση της και έτσι η Λουίζ μετακόμισε στο άνετο σπίτι των Λόγκαν με θέα στον ωκεανό. Η Πιτ έγινε νοσοκόμα του 73χρονου Άρθουρ, ο οποίος υπέφερε από ελαφριάς μορφής άνοια. Η Μάργκαρετ Λόγκαν υπέγραφε με χαρά τις μηνιαίες αναφορές αποφυλάκισης της Πιτ.

Σύντομα, η Λουίζ έπεισε την Μάργκαρετ ότι ο Άρθουρ ήταν επικίνδυνος και θα έπρεπε να εισαχθεί σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Έτσι στις αρχές του Νοεμβρίου του 1943, η Μάργκαρετ συμφώνησε να συντάξει δύο επιστολές εξουσιοδότησης στις οποίες δήλωνε ότι η Λουίζ ήταν θετή αδελφή του Άρθουρ. Με αυτές τις εξουσιοδοτήσεις η Πιτ κατάφερε να καταθέσει τα έγγραφα στο δικαστήριο, αλλά ο δικαστής αρνήθηκε να τα υπογράψει. Αντ' αυτού, διέταξε την εισαγωγή του Λόγκαν σε γενικό νοσοκομείο για παρακολούθηση. Έχοντας ως βάρος στην συνείδηση της τον εγκλεισμό του συζύγου της στο νοσοκομείο, η Μάργκαρετ πήγε την ημέρα των ευχαριστιών και υπέγραψε το υπό όρους εξιτήριο του Άρθουρ και τον έφερε πίσω στο σπίτι. Επιπλέον στις αρχές του 1944, η Λόγκαν εγκατέλειψε την εργασία της στο εργοστάσιο για να αφιερώσει τον πλήρη χρόνο της στα ακίνητα και στην φροντίδα του Άρθουρ.

Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών του 1944 η Λουίζ έπεισε την Μάργκαρετ ότι θα λάμβανε μια κληρονομιά στο Ντένβερ και σύντομα θα έπαιρνε λεφτά στα χέρια της με μέρος των οποίων θα μπορούσαν να αγοράσουν από κοινού ένα αγροτεμάχιο. Η Μάργκαρετ Λόγκαν βασίστηκε στα λόγια της και αγόρασε με πίστωση ένα ακίνητο αξίας 50.000 δολαρίων, δίνοντας το δικό της μέρος της προκαταβολής. Όμως το ζήτημα της κληρονομιάς χρονοτριβούσε και η Πιτ δεν μπόρεσε να δώσει στην Λόγκαν την προκαταβολή των 2.000 δολαρίων που της είχε υποσχεθεί. Έτσι η Μάργκαρετ δάνεισε στη Λουίζ χρήματα για ένα εισιτήριο τρένου μετ' επιστροφής για να πάει στο Ντένβερ να δει τι συμβαίνει. Φυσικά η Πιτ επέστρεψε χωρίς νέα. Μάλιστα λίγες ημέρες μετά γνώρισε έναν τραπεζικό ταμία ονόματι Λι Μπόρντεν Τζάντσον. Εκείνος ένιωσε μια ακαταμάχητη έλξη για την Λουίζ και μετά από μια εβδομάδα την παντρεύτηκε χωρίς να γνωρίζει το εγκληματικό της παρελθόν. Εντούτοις εκείνη τον έπεισε με κάποιον τρόπο να κρατήσουν τον γάμο τους μυστικό (καθώς η Πιτ γνώριζε ότι το να παντρευτεί αποτελούσε παραβίαση για την αναστολής της). Φυσικά δεν ενημέρωσε ούτε τους Λόγκαν για τον γάμο της. Αντίθετα τους παρουσίασε τον Τζάντσον ως στενός της φίλος, ο οποίος θα έμενε για λίγες ημέρες μαζί τους και οι Λόγκαν τον υποδέχτηκαν με χαρά. 

Εκείνη την άνοιξη η Λουίζ άρχισε να χτίζει την υπόθεση εναντίον του Άρθουρ Λόγκαν. Συγκεκριμένα έλεγε σε φίλους και γείτονες ότι ο Άρθουρ είχε εκρήξεις θυμού και σε πολλές περιπτώσεις έκανε επιθέσεις σε εκείνη και την Μάργκαρετ. Εν τω μεταξύ, η Μάργκαρετ πιέζονταν για την αποπληρωμή της αγορά του ακινήτου και η "κληρονομιά" της Λουίζ δεν είχε ακόμη εμφανιστεί. Η Λόγκαν κινδύνευε να υποστεί οικονομική πανωλεθρία και ήταν εύλογα ενοχλημένη. Μολαταύτα, το αποκορύφωμα της καταστροφής ήρθε όταν η Πιτ πλαστογράφησε μια επιταγή 200 δολαρίων με την υπογραφή της Μάργκαρετ. Όταν ανακαλύφθηκε η ακάλυπτη επιταγή, η Λόγκαν υποσχέθηκε στην τράπεζα ότι το ζήτημα θα τακτοποιούνταν άμεσα και υπενθύμισε στην Λουίζ ότι αυτό ήταν δική της ευθύνη. Η Πιτ προσπάθησε να συγκεντρώσει τα χρήματα, πλησιάζοντας ακόμη και τον γιο του συζύγου της από τον πρώτο του γάμο, τον Ντέιβιντ Σέργουντ Τζάντσον. Προσπάθησε να του αποσπάσει χρήματα αναφέροντας και σε εκείνον την ιστορία για την κληρονομιά της στο Ντένβερ. Παρόλα αυτά εκείνος δεν τσίμπησε. Στις 29 Μαΐου του 1944, η Λουίζ είπε στον άντρα της να μείνει σε ξενοδοχείο στο Γκλέντεϊλ, καθώς εκείνη έπρεπε να συζητήσει σε προσωπικό επίπεδο ένα επαγγελματικό θέμα με την Μάργκαρετ Λόγκαν. Έπειτα από αυτήν την συνάντηση η Μάργκαρετ εξαφανίστηκε. Εκείνες τις ημέρες έληξε και η περίοδος της προκαταβολής για την αγορά του ακινήτου. Έτσι η Λουίζ πλαστογράφησε για άλλη μία φόρα την υπογραφή της Μάργκαρετ και έλαβε πίσω το ήμισυ της προκαταβολής που είχε δώσει η Λόγκαν για το αγροτεμάχιο. Με μέρος αυτών των χρημάτων, στις 31 Μαΐου, η Λουίζ αγόρασε ένα σετ εισιτήρια τρένου μετ' επιστροφής για να πάει στο Ντένβερ και από εκεί κάλυψε την ακάλυπτη επιταγή των 200 δολαρίων. Όταν επέστρεψε, αυτή και ο σύζυγος της μετακόμισαν στο σπίτι των Λόγκαν. Για να δικαιολογήσει την απουσία της Μάργκαρετ από το σπίτι, είπε και σε εκείνον το ίδιο παραμύθι με τους τραυματισμούς που προκάλεσε ο Άρθουρ στην γυναίκα του αναγκάζοντας την να κλειστεί σε κλινική μέχρι να αναρρώσει. Εν τω μεταξύ, ήθελε να απαλλαγεί και από τον Άρθουρ. Έτσι στις αρχές του Ιουνίου, η Λουίζ πήγε να συναντήσει τον υπεύθυνο που είχε βάρδια στο ψυχιατρικό τμήμα του Κρατικού Νοσοκομείο του Πάττον. Χρησιμοποιώντας τις επιστολές εξουσιοδότησης της Μάργκαρετ τον έπεισε ότι ήταν η θετή αδελφή του Άρθουρ. Δήλωσε ότι σε μια κρίση τρέλας του στις 29 Μαΐου του 1944, ο Λόγκαν είχε χτυπήσει τη Μάργκαρετ στο πρόσωπο και την είχε δαγκώσει σοβαρά στη μύτη και τον λαιμό. Κατέστησε την προσοχή του στο γεγονός ότι ήταν πολύ δύσκολο να τον διαχειριστούν δύο γυναίκες και έτσι παρακάλεσε να επέμβει ο εισαγγελέας άμεσα. Η Λουίζ έγινε για ακόμα μία φορά πολύ πειστική και έτσι στις 5 Ιουνίου, ο Άρθουρ Λόγκαν στάλθηκε στο ψυχιατρικό τμήμα του νοσοκομείου με δικαστική εντολή.

Τις επόμενες εβδομάδες, μια σειρά από φίλους και συγγενείς επισκέφτηκαν ή τηλεφώνησαν στο σπίτι των Λόγκαν και διαπίστωσαν ότι η Μάργκαρετ δεν ήταν στο σπίτι. Για κάθε ερώτηση, η Λουίζ είχε μια λογική δικαιολογία αλλά ελαφρώς διαφορετική. Σε γενικές γραμμές όμως η ιστορία της περιστρεφόταν γύρω από το γεγονός ότι η Μάργκαρετ δεν ήθελε να συναντήσει κανέναν λόγω των παραμορφωτικών τραυμάτων που είχε υποστεί από τον σύζυγο της. Κάποια στιγμή άρχισε να μεταδίδει στην γειτονία την φήμη ότι εκείνη αγόρασε το αυτοκίνητο και το σπίτι των Λόγκαν, καθώς η Μάργκαρετ δεν επιθυμούσε να έχει τίποτα που να της θυμίζει όσα πέρασε. Στην συνέχεια μεταποίησε μερικά από τα ρούχα της Λόγκαν, άρχισε να απαντά στην αλληλογραφία της, έβαψε το εσωτερικό του σπιτιού και άλλαξε ορισμένα έπιπλα, πλήρωνε τους λογαριασμούς τραβώντας λεφτά από τους λογαριασμούς των Λόγκαν και δώρισε κάποια από τα προσωπικά αντικείμενα του ζεύγους Λόγκαν σε συγγενείς τους. Εν τω μεταξύ, ο Άρθουρ Λόγκαν, πιστεύοντας με πικρία ότι η σύζυγος του τον είχε εγκαταλείψει στο ψυχιατρικό τμήμα του νοσοκομείου, πέθανε μόνος στις 6 Δεκεμβρίου του 1944. Ενημερωμένη για τον θάνατο του, η Πιτ δώρισε το σώμα του στους γιατρούς για επιστημονική έρευνα, υποστηρίζοντας ότι αυτή ήταν η "επιθυμία του κ. Λόγκαν". Με τον Άρθουρ Λόγκαν να μην είναι πλέον εμπόδιο, η πονηρή Λουίζ είχε κάθε λόγο να πιστεύει ότι ήταν ασφαλής στο σπίτι των Λόγκαν που πλέον το ένιωθε δικό της. Είχε ξεγελάσει τους πάντες - την ευεργέτιδα της, τον νέο της σύζυγο, όλους τους φίλους και συγγενείς της Μάργκαρετ, τους γείτονες, τους υπευθύνους του ψυχιατρικού τμήματος στο νοσοκομείο, έναν δικαστή ανώτερου δικαστηρίου, την τράπεζα και τις αρχές στο Πάττον. Κορόιδευε ακόμη και μια υπάλληλο του τμήματος αποφυλάκισης υπό όρους, την κυρία Γουάισμπροντ, για αρκετούς μήνες.

Ωστόσο μια ημέρα του Δεκεμβρίου του 1944, λίγο μετά τον θάνατο του Άρθουρ, η κυρία Γουάισμπροντ, παρατηρώντας τις εκθέσεις αποφυλάκισης της Πιτ, διαπίστωσε κάτι περίεργο από τον μήνα Ιούνιο ως τον Δεκέμβριο. Για να βεβαιωθεί τις παρέδωσε στον προϊστάμενό της, τον Γουόλτερ Λεντζ και εκείνος μελέτησε προσεκτικά τον γραφικό χαρακτήρα των υπογραφών. Παρατήρησε ότι δεν έμοιαζε με εκείνον της Μάργκαρετ αλλά αντίθετα με εκείνον της Άννα Λι (Λουίζ Πιτ). Αυτό προφανώς αποτελούσε παραβίαση της αποφυλάκισης της υπό όρους. Κατόπιν ο Λεντζ, που δεν γνώριζε το ιστορικό της Πιτ, ανακάλυψε ότι η Λουίζ είχε κάνει φυλακή για δολοφονία πρώτου βαθμού και πήγε αμέσως τις εκθέσεις στον εισαγγελέα Φρεντ Χάουζερ. Ο Χάουζερ, ενθυμούμενος τη δολοφονία του 1920, ανέθεσε στον επικεφαλής ανθρωποκτονιών, τον Θαντ Μπράουν, να διερευνήσει το ζήτημα. Οι διακριτικές έρευνες του Μπράουν ανάμεσα στους φίλους και στους γείτονες των Λόγκαν, τον έπεισαν ότι μια δολοφονία όπως του Ντέντον είχε επαναληφθεί στην περίπτωση της Μάργκαρετ Λόγκαν. Άλλωστε το ζεύγος Λόγκαν δεν είχε εμφανιστεί δημόσια για σχεδόν επτά μήνες. Επίσης, η Λουίζ και ο σύζυγος της ζούσαν στο σπίτι των Λόγκαν από τον Ιούνιο, έχοντας κάνει μετατροπές και επισκευές σαν να ήταν οι ιδιοκτήτες. Επιπλέον, κάθε φίλος των Λόγκαν είχε ακούσει μια διαφορετική ιστορία που εξηγούσε την απουσία της Μάργκαρετ. Τέλος η αστυνομία ανακάλυψε ότι ο Άρθουρ δεν είχε ούτε έναν επισκέπτη μεταξύ Ιουνίου και Δεκεμβρίου στο ψυχιατρείο.

Στις 20 Δεκεμβρίου του 1944, ένα κρύο και ομιχλώδες απόγευμα δύο αυτοκίνητα γεμάτα αστυνομικούς κατέφθασαν στο σπίτι των Λόγκαν. Ενώ οι ντετέκτιβ Ρέι Βον και Χάρι Χάνσεν εξερευνούσαν το κελάρι, ο Θαντ Μπράουν και η ερευνήτρια Μάρτζορι Τζόουνς γλίστρησαν στην μπροστινή βεράντα και κοίταξαν μέσα από το παράθυρο. Εκεί αντίκρυσαν την Λουίζ και τον σύζυγο της να εξετάζουν το περιεχόμενο ενός κουτιού. Ο Μπράουν χτύπησε το κουδούνι και η έκπληκτη Λουίζ τον δέχτηκε απρόθυμα. Ο αστυνομικός άρχισε να την ρωτά που βρίσκεται η κυρία Λόγκαν για να λάβει την απάντηση ότι νοσηλεύεται σε ένα σανατόριο κοντά στο Πάττον. Κατόπιν η Λουίζ υποστήριξε ότι η Μάργκαρετ βρισκόταν στο σπίτι πριν από λίγες μέρες, καθώς είχε υποβληθεί σε πλαστική χειρουργική για να καλύψει τις πληγές που τις προκάλεσε ο σύζυγος της στο λαιμό και την μύτη της. Επιπλέον δήλωσε ότι ο Άρθουρ είχε δαγκώσει και εκείνη στο χέρι της. Τέλος συμπλήρωσε ότι η Λόγκαν επέστρεφε στο σπίτι περιστασιακά, καθώς βρισκόταν κάτω από ιατρική παρακολούθηση.

Ο Θαντ Μπράουν ρώτησε έπειτα την Λουίζ αν είναι ελεύθερη υπό όρους και εκείνη απάντησε καταφατικά. Όταν την ρώτησε ποιος υπογράφει τις εκθέσεις αποφυλάκισης της από τον περασμένο Ιούνιο, η Πιτ απάντησε πως το έκανε η κυρία Λόγκαν. Ο Μπράουν με σταθερότητα της είπε ότι η Μάργκαρετ δεν είχε υπογράψει καμία έκθεση από τον Μάιο. Επομένως ρώτησε με αποφασιστικότητα την Πιτ αν τις πλαστογραφούσε η ίδια. "Λοιπόν, τις υπέγραφα εγώ", παραδέχτηκε η Λουίζ, "αλλά η κυρία Λόγκαν μου το ζήτησε. Όσο λείπει, εγώ φροντίζω για όλες τις υποθέσεις της. Δεν θέλει να ασχολείται με αυτές τις λεπτομέρειες". Ο Μπράον της απάντησε: "Τι συνέβη πραγματικά, Λουίζ; Έκανες ξανά αυτό που είχες κάνει και στο παρελθόν;" Υπήρξε μια στιγμιαία παύση και μετά η Πιτ αναστέναξε, σαν να είχε παραδοθεί στο αναπόφευκτο. «Ξέρεις, ο Τζιν Μπισκαιλούζ (ο σερίφης της κομητείας του Λος Άντζελες) μου είχε πει ότι κάποια μέρα θα επέστρεφα πίσω. Θα μιλήσω μόνο σε αυτόν και σε κανέναν άλλο. Άσε με να δω τον Τζιν". Η Λουίζ μπήκε σε ένα περιπολικό με την ερευνήτρια Μάρτζορι Τζόουνς και μεταφέρθηκε στο Μέγαρο Δικαιοσύνης, όπου την περίμενε ο εισαγγελέας Φρεντ Χάουζερ. 

Εν τω μεταξύ, οι ντετέκτιβ ξεκίνησαν μια εξαντλητική έρευνα στο σπίτι των Λόγκαν. Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του καθιστικού, ο Θαντ Μπράουν εντόπισε ένα φρέσκο ανάχωμα περιτριγυρισμένο από λουλούδια και μια κομψή τούβλινη μπορντούρα η οποία ήταν δίπλα στους πρόποδες ενός μεγάλου δέντρου αβοκάντο. Σε εκείνο το σημείο η αστυνομία ανακάλυψε το πτώμα της Μάργκαρετ Λόγκαν σε πλήρη αποσύνθεση.   Η Λουίζ, αφού ανακρίθηκε από τον εισαγγελέα, μεταφέρθηκε πίσω στον τόπο του εγκλήματος. Ήταν σχεδόν μεσάνυχτα και o χώρος ήταν γεμάτος με δημοσιογράφους και φωτογράφους. Η Πιτ οδηγήθηκε στην άκρη του τάφου της Μάργκαρετ. "Δεν θέλω να δω!" αναφώνησε. "Δεν θα κοιτάξω". "Τι δεν θέλεις να δεις;" την ρώτησε ο ντετέκτιβ Χάρι Χάνσεν. "Για ποιο πράγμα μιλάς; Ποιος νομίζεις ότι βρίσκεται εκεί μέσα;" Η Λουίζ δεν απάντησε. Ο Χάνσεν έσπρωξε λίγο ακόμα το χώμα στην άκρη, αποκαλύπτοντας ένα πόδι. "Λουίζ, βρίσκεται ένα πτώμα θαμμένο εδώ. Ανήκει στην κυρία Λόγκαν;". Η Πιτ του απάντησε ουρλιάζοντας: "Μην μου το κάνεις αυτό! Σε παρακαλώ, μην με αναγκάσεις να κοιτάξω. Δεν θέλω να το δω". Όταν οι αστυνομικοί την ρώτησαν σχετικά με την ιστορία κατά την οποία η Μαργκαρετ Λόγκαν έφυγε από το σπίτι της για να κάνει πλαστική χειρουργική, η Λουίζ παραδέχτηκε ότι η ιστορία ήταν κατασκευασμένη συμπληρώνοντας τα εξής: "Ο λόγος που δεν είπα την αλήθεια είναι απλός. Έλεγα ένα ψέμα για να καλύψω ένα άλλο. Μετά δεν μπορούσα να κάνω πίσω".

Η Πιτ μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα και ανακρίθηκε τρεις ώρες, κατά τις οποίες γράφτηκαν εννέα σελίδες κατάθεσης. Μέσα σε αυτές η Λουίζ ισχυρίστηκε ότι η Μάργκαρετ ξυλοκοπήθηκε και πυροβολήθηκε από τον σύζυγο της κατά τη διάρκεια μιας "δολοφονικής του κρίσης". Αν και παραδέχτηκε ότι έθαψε τη Μάργκαρετ, συνέχισε να αρνείται κατηγορηματικά ότι την σκότωσε.  Είπε ότι δεν δήλωσε τον φόνο στην αστυνομία επειδή φοβόταν ότι θα κατηγορηθεί λόγω της προηγούμενης καταδίκης της. Στην συνέχεια ισχυρίστηκε ότι αφού έδωσε στον Άρθουρ ηρεμιστικά για να σταματήσει την κρίση του, αποφάσισε ότι η μόνη λύση ήταν να θάψει το πτώμα της Μάργκαρετ και έπειτα να στείλει τον Λόγκαν σε ψυχιατρείο. Εν τω μεταξύ, οι έρευνες στο σπίτι των Λόγκαν συνεχίζονταν. Ο ντετέκτιβ Ρέι Βαν ερεύνησε την κρεβατοκάμαρα της Πιτ. Σε ένα συρτάρι της συρταριέρας βρήκε το περίστροφο που είχε κλέψει η Λουίζ πριν φύγει από το σπίτι της Έμιλι Λάθαμ. Πάνω στο περίστροφο βρέθηκαν ίχνη αίματος και γυναικείες τρίχες που αργότερα αποκαλύφθηκε ότι άνηκαν στην Μάργκαρετ Λόγκαν. Επίσης ανακάλυψαν στο σαλόνι ίχνη αίματος και μέρος από ένα θρυμματισμένο κάλυκα διαμετρήματος 32 εκ. ο οποίος ταίριαζε με την διάμετρο του όπλου. Μια αυτοψία διαπίστωσε ότι η Μάργκαρετ είχε πυροβοληθεί στο πίσω μέρος του λαιμού της. Επιπλέον, τα κατάγματα στο κρανίο της αποκάλυψαν ότι είχε ξυλοκοπηθεί μέχρι θανάτου.  

Ο Τζάντσον συνελήφθη και κατηγορήθηκε ως συνεργός στον φόνο. Στην κατάθεση του με μια φωνή γεμάτη θλίψη είπε ότι είχε πιστέψει όλα όσα του έλεγε η γυναίκα του. Κατόπιν συμπλήρωσε: "Όλα όσα μου ανέφερε φαινόντουσαν τόσο λογικά που δεν είχα ποτέ κανένα λόγο να την αμφισβητήσω. Είναι η πιο γλυκιά, αγαπητή και ευγενική γυναίκα που έχω γνωρίσει ποτέ. Δεν θα μπορούσε να είχε καμία σχέση με τη δολοφονία της κυρίας Λόγκαν". Στις 11 Ιανουαρίου του 1945, η κατηγορία για φόνο εναντίον του Τζάντσον αποσύρθηκε λόγω ανεπαρκών στοιχείων και απελευθερώθηκε. Την επόμενη μέρα σκεπτόμενος τα γεγονότα που είχαν καταστρέψει έναν ειδυλλιακό γάμο και συντετριμμένος που ανακάλυψε ότι η σύζυγος του ήταν δολοφόνος με αναστολή, αυτοκτόνησε πηδώντας από τον ένατο όροφο του Σπρίνγκ Αρκέιντ, ενός κτιρίου επιχειρήσεων στο Λος Άντζελες.  Ο ευγενικός και γεμάτος εμπιστοσύνη Λι Τζάντσον ήταν το όγδοο και τελευταίο θύμα της Λουίζ.  Όταν εκείνη έμαθε για το θάνατο του συζύγου της, έκλαψε και είπε στους δημοσιογράφους: "Είμαι υπεύθυνη γι' αυτό. [...] Δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει την ντροπή. Όσο καιρό ήμουν συνδεδεμένη μαζί του, ήταν ένας αξιόλογος άνθρωπος".

 Δεύτερη καταδίκη και εκτέλεση 
Η τρίτη δίκη δολοφονίας της Λουίζ Πιτ ξεκίνησε στο Λος Άντζελες στις 23 Απριλίου του 1945, ενώπιον του δικαστή Χάρολντ Μπ. Λάντρεθ και ενός σώματος ενόρκων αποτελούμενο από 11 γυναίκες και έναν άνδρα.  Η Λουίζ παρέμεινε ήρεμη καθώς ο εισαγγελέας Τζον Μπαρνς άρχισε να αγορεύει με βάση τα αποδεικτικά στοιχεία. Συγκεκριμένα ανέφερε: "Υπήρχαν 37 θανατηφόρες ομοιότητες μεταξύ των δολοφονιών του Ντέντον και της Λόγκαν και η πολιτεία θα ήταν αμελής στο καθήκον της αν δεν τις επεσήμαινε. Όταν η κυρία Λόγκαν ανακάλυψε την αληθινή φύση της Λουίζ Πιτ, απογοητευμένη και πικραμένη κάθισε δίπλα στο τηλέφωνο για να επικοινωνήσει με την αξιωματικό αποφυλάκισης. Αμέσως η κατηγορούμενη συνειδητοποίησε ότι η πολυτελή της ζωή στο σπίτι των Λόγκαν κινδύνευε να φτάσει στο τέλος της. Πλέον ήξερε ότι είχε έρθει η ώρα να δράσει". Κρατώντας στα χέρια του το φονικό όπλο, ο εισαγγελέας πρόσθεσε τα εξής: "Δεν έχασε χρόνο και πήρε αυτό το περίστροφο και πυροβόλησε την Μάργκαρετ Λόγκαν στο πίσω μέρος του λαιμού, ακριβώς στο ίδιο σημείο που πυροβόλησε τον Τζέικομπ Τσαρλς Ντέντον πριν από 24 χρόνια. Ωστόσο τότε αστόχησε και τον πέτυχε στη σπονδυλική του στήλη. Η κυρία Πιτ χρησιμοποίησε κατόπιν το όπλο και επιτέθηκε στην κυρία Λόγκαν με επανειλημμένα χτυπήματα στο κρανίο. Η σπασμένη λαβή του όπλου ταιριάζει ακριβώς με τα βαθουλώματα στο κρανίο του θύματος".

Ένας μάρτυρας κατέθεσε ότι ο Άρθουρ Λόγκαν είχε προκαλέσει μώλωπες στην σύζυγο του στο παρελθόν και ότι η Μάργκαρετ του είχε παραδεχτεί ότι της ήταν "δύσκολο να τον χειριστεί". Ωστόσο μια γειτόνισσα των Λόγκαν, η Έντιθ Φις, αποδείχτηκε καταπέλτης για την Λουίζ καθώς κατέθεσε τα ακόλουθα: "Στο σπίτι μου παραδόθηκε κατά λάθος το τηλεγράφημα του ψυχιατρείου που ενημέρωνε για τον θάνατο του Άρθουρ Λόγκαν. Έτσι το πήγα στην κυρία Άννα Λι (Λουίζ Πιτ) και εκείνη το διάβασε αμέσως. Ωστόσο φαινόταν πολύ ενθουσιασμένη με τα νέα". Μετά μου είπε: "Θα σου δείξω τα δύο καινούργια μου καπέλα". "Πήρε τα καπέλα και κράτησε ένα σε κάθε χέρι, φορώντας τα εναλλάξ ενώ ταυτόχρονα χόρευε μέσα στο δωμάτιο". Έμεινα έκπληκτη με την συμπεριφορά της και της είπα: "Νόμιζα ότι ήσουν καλή φίλη του κ. Λόγκαν". Εκείνη μου απάντησε γελώντας: "Ω, ήταν ένας ηλικιωμένος άρρωστος και είναι καλύτερα που πέθανε". 

Παρά το συντριπτικό βάρος αυτών των στοιχείων, η Λουίζ θεώρησε ότι έπρεπε να μιλήσει. Για πρώτη φορά αποφάσισε να καταθέσει ενώπιων των ενόρκων, καθώς στην πρώτη της δίκη είχε μείνει σιωπηλή και είχε αφήσει τον δικηγόρο της να την υπερασπιστεί. Μιλούσε με απαλή φωνή και έκανε το ζοφερό δράμα της ζωής και του θανάτου να μοιάζει περισσότερο με ένα ευγενικό πάρτι τσαγιού. Αρχικά ανέφερε ότι "προερχόταν από πολιτισμένους και μορφωμένους ανθρώπους, οι οποίοι δεν ήταν εγκληματίες και δεν μεγάλωσαν εγκληματικά παιδιά". Όταν ρωτήθηκε αν σκότωσε τον κύριο Ντέντον, η απάντηση της ακούστηκε δυνατά και ξεκάθαρα: "Όχι δεν το έκανα. Δεν ξέρω μέχρι σήμερα αν είναι ζωντανός ή νεκρός!". Έπειτα υποστήριξε το ίδιο σενάριο: "Ο Άρθουρ Λόγκαν δάγκωσε την γυναίκα του στον λαιμό και στην μύτη της και την σκότωσε σε μια κρίση τρέλας. Εντούτοις ο εισαγγελέας την αντέκρουσε λέγοντας ότι η εξέταση του σώματος της Μάργκαρετ δεν φανέρωσε κανένα στοιχείο δαγκώματος ή άλλου τραυματισμού στο πρόσωπο της. Επίσης τόνισε ότι ο Άρθουρ Λόγκαν δεν είχε φυσικά δόντια και ήταν πολύ αδύναμος και σε κακή υγεία, σε αντίθεση με την σύζυγο του, η οποία ήταν δέκα χρόνια νεότερη και ήταν μια δυνατή και παχιά γυναίκα. Η Λουίζ άλλαξε λίγο τα λεγόμενα της και στην συνέχεια δήλωσε: "Ο κ. Λόγκαν χτύπησε επανειλημμένως το κεφάλι της γυναίκας του με ένα σφυρί για μπριζόλες και την έριξε στο πάτωμα. Έπειτα πήγε στο υπνοδωμάτιο και βγήκε κρατώντας το περίστροφο και πυροβόλησε πολλές φορές την Μάργκαρετ. Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να θάψω το σώμα της επειδή (όπως είπε χαμογελώντας κυνικά) ο κόσμος σίγουρα θα στρεφόταν εναντίον μου με δυσπιστία αν δήλωνα τον θάνατο της.  Ο Εισαγγελέας  χωρίς να χάσει χρόνο ρώτησε την κατηγορούμενη: "Πόση ώρα σας πήρε να σκάψετε τον τάφο και να ξεφορτωθείτε το πτώμα;". Και η Πιτ του απάντησε: "Ω, κύριε Μπαρνς, δεν ξέρω. Εκείνη η νύχτα έμοιαζε ατελείωτη και δεν θέλω να μιλήσω άλλο γι' αυτό." 

Είναι ενδιαφέρον ότι καθ' όλη τη διάρκεια των έξι εβδομάδων της δίκης της, η Λουίζ είχε μεγάλη υποστήριξη μέσα από την φυλακή. Συγκεκριμένα οι συγκρατούμενες της συσπειρώθηκαν για να την υποστηρίξουν και φρόντιζαν για την καλή της εμφάνιση με το να της χτενίζουν τα μαλλιά της, συγύριζαν καθημερινά το κελί της, και της έπλεναν τα ρούχα της. Επίσης της αγόρασαν ένα καινούργιο ανοιξιάτικο καπέλο για να το φορέσει στο δικαστήριο. 

Η θεωρία της εισαγγελίας ήταν ότι η κατηγορούμενη σκαρφίστηκε ένα σχέδιο με το οποίο θα μπορούσε να αποκτήσει πλούτο βρίσκοντας ένα κατάλληλο θύμα για να αποκτήσει την περιουσία του. Το θύμα το βρήκε στο πρόσωπο της Μάργκαρετ Λόγκαν. Όταν την πυροβόλησε και συνειδητοποίησε ότι εκείνη ήταν ακόμα ζωντανή, η Λουίζ σήκωσε το όπλο και την χτύπησε στο κεφάλι μέχρι που η Μάργκαρετ σταμάτησε να αναπνέει. Ο εισαγγελέας έκλεισε την τελική του αγόρευση απευθύνοντας στους ενόρκους το εξής ρητορικό ερώτημα: "Αναρωτιέμαι πόσες νύχτες κατά τη διάρκεια αυτών των 18 ετών στη φυλακή αυτή η σκληρή και ραδιούργα γυναίκα καθόταν ξύπνια στο κελί της προσπαθώντας να καταλάβει τι πήγε στραβά στη δολοφονία του Τζέικομπ Ντέντον και σκεπτόμενη πώς θα έπρεπε να διαπράξει το επόμενο έγκλημα της;". Στις 28 Μαΐου, οι ένορκοι συνεδρίασαν για τρεις ώρες και βρήκαν την κατηγορούμενη ένοχη για φόνο πρώτου βαθμού και αποφάσισαν ότι αυτή την φορά δεν θα έπρεπε να της δειχτεί έλεος. Έτσι την 1η Ιουνίου του 1945, ο δικαστής Χάρολντ Λάντρεθ απήγγειλε την ποινή της Λουίζ: "Θανατική ποινή στον Θάλαμο Αερίων" και έπειτα χτύπησε το σφυρί του για να επικυρώσει τα λεγόμενα του. Καθώς αναφερόταν η ποινή της, η Πιτ καθόταν στην αίθουσα του δικαστηρίου διαβάζοντας το βιβλίο "Η Σημασία της Ζωής", ένα βιβλίο κινεζικής φιλοσοφίας του συγγραφέα Λιν Γιούτανγκ. Αργότερα σήκωσε για λίγο το κεφάλι της και κοίταξε τον εισαγγελέα με μια περιφρονητική έκφραση πριν συνεχίσει την ανάγνωση του βιβλίου της.   Όταν επέστρεψε στην φυλακή η Λουίζ χαμογέλασε και με λυπημένη φωνή δήλωσε στις συγκρατούμενες της: "Είναι αυτονόητο... δεν έχω σκοτώσει ούτε καν βλάψει ποτέ άνθρωπο... Αλλά η αλήθεια είναι άπιαστη..."

Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Λουίζ συνέχισε να υποστηρίζει την αθωότητα της. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσφυγές στο εφετείο, στις 11 Απριλίου του 1947 η Πιτ εκτελέστηκε στο θάλαμο αερίων στη φυλακή της Κομητείας Σαν Κουέντιν. Μπήκε στον θάλαμο στις 10:03 και ανακηρύχθηκε νεκρή στις 10:13.  Η ημερομηνία ήταν μια περίεργη σύμπτωση, καθώς ακριβώς οκτώ χρόνια νωρίτερα, στις 11 Απριλίου 1939 είχε βγει από τις γυναικείες φυλακές αφού είχε εκτίσει 18 χρόνια κάθειρξης. Ήταν η δεύτερη γυναίκα στην ιστορία της Καλιφόρνιας που εκτελέστηκε στην συγκεκριμένη πολιτεία.  Βρίσκεται θαμμένη στο νεκροταφείο Άντζελους-Ρόουζντεϊλ του Λος Άντζελες.  Πριν εκτελεστεί η προϊσταμένη των φυλακών και οι συγκρατούμενες της έκλαψαν γι' αυτήν και η Πιτ τους είπε: "Μην ανησυχείτε αγαπημένες μου. Ο θάνατος είναι απλώς ένα ενδεχόμενο στις ζωές όλων μας". Εκείνες δεν παρηγορήθηκαν καθώς η Λουίζ κέρδιζε πάντα την αγάπη και την συμπάθεια όλων όσων γνώριζε. Παρόλα αυτά, τα γεγονότα της ζωή της φανέρωσαν ότι από όπου περνούσε η Λουίζ Πιτ σκόρπιζε τον θάνατο, όπως ακριβώς διέχεε παντού την γοητεία της και την μυρωδιά του ακριβού της αρώματος.

 Στον λαϊκό πολιτισμό 
Η ιστορία της διαδραματίστηκε στην σειρά "Deadly Women" ("Θανάσιμες Γυναίκες"), στο επεισόδιο με τίτλο "To Love and to Murder" ("Να Αγαπάς και να Δολοφονείς"), το οποίο μεταδόθηκε για πρώτη φορά στις 24 Αυγούστου του 2011.

 Παραπομπές 

 Αναφορές 










Κατηγορία:Αμερικανοί κατά συρροή δολοφόνοι