Λίζι Χάλιντεϊ

Η Ελίζα "Λίζι" Μάργκραρετ Χάλιντεϊ (Αγγλικά: Eliza ''Lizzie'' Margaret  Halliday/Γέννηση περίπου το 1859 - Θάνατος στις 28 Ιουνίου του 1918) ήταν Ιρλανδο-Αμερικανή κατά συρροή δολοφόνος και υπεύθυνη για τον θάνατο τεσσάρων ανθρώπων στη βόρεια πολιτεία της Νέας Υόρκης κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1890. Το 1894 καταδικάστηκε σε θάνατο και ήταν η πρώτη γυναίκα που έλαβε ποινή στην ηλεκτρική καρέκλα της Νέας Υόρκης. Ωστόσο η ποινή της ανατράπηκε και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της σε ψυχιατρικό ίδρυμα.

 Βιογραφία 
Η Ελίζα Μάργκαρετ ΜακΝάλυ γεννήθηκε γύρω στο 1859Harold Schechter, Psycho USA: Famous American Killers You Never Heard Of, Random House Publishing Group – 2012, page 58 (born 1859)  στην κομητεία Αντρίμ της Ιρλανδίας. Ως παιδί μετακόμισε στη Νέα Υόρκη με τους γονείς του και τα εννέα αδέλφια της. Η Λίζι είχε μια δύσκολη εφηβεία, καθώς ήταν βίαιη και πάντα επιρρεπής σε μπελάδες. Αυτή η επαναστατική συμπεριφορά έκανε την ίδια της την οικογένεια συχνά να την περιφρονεί. Εξαιτίας αυτού, έγινε ένα εντελώς απρόβλεπτο άτομο, που έκανε επιθέσεις ακόμα και σε μέλη της οικογένειας της για οποιονδήποτε λόγο. Για παράδειγμα, σε μια περίπτωση χτύπησε τον ίδιο της τον πατέρα και επιτέθηκε στην αδερφή της. Έπειτα από αυτό έφυγε από το σπίτι και έλειψε για πολύ καιρό. Όταν τελικά επέστρεψε ανακάλυψε ότι ο πατέρας της είχε πεθάνει. Και τότε, κυριολεκτικά έχασε την γη κάτω από τα πόδια της. Σε μια έκρηξη οργής, έσκυψε πάνω από τον τάφο του πατέρα της και άρχισε να σκάβει τη γη με γυμνά χέρια. Φυσικά, μια τόσο απεγνωσμένη αντίδραση δεν θα έφερνε πίσω τον πατέρα της, αλλά η Λίζι δεν μπορούσε να ελέγξει τις παρορμήσεις που ένιωσε όταν έμαθε για τον θάνατο του "αγαπημένου" της πατέρα. Δυστυχώς, αυτή η απώλεια δεν την έκανε καλύτερο άνθρωπο. Εκείνη συνέχισε να συμπεριφέρεται αλλόκοτα και άφηνε κακή εντύπωση όπου κι αν περνούσε ως ένα παράξενο άτομο.

Η Λίζι δεν ήταν καλοσυνάτη, αλλά ήταν έξυπνη και φιλόδοξη. Ωστόσο, η βίαιη συμπεριφορά της την έβαζε συχνά σε μπελάδες, καθώς εκείνη αντιδρούσε παράλογα όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως τα ήθελε. Το 1879, η Λίζι παντρεύτηκε έναν λιποτάκτη του στρατού. Ήταν πολύ μεγαλύτερος της και χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Τσαρλς Χόπκινς», αλλά το πραγματικό του όνομα ήταν Κέτσπουλ Μπράουν. Απέκτησαν έναν γιο, ο οποίος άφησε τη Λίζι με μια σύνθετη κατάθλιψη. Δεν είχε πλέον θέληση για ζωή και η σχέση της με τον σύζυγο της γινόταν ολοένα και πιο αβέβαιη. Μετά από τρία χρόνια γάμου, ο Μπράουν πέθανε από τυφοειδή πυρετό. Η Λίζι συνέχισε τη ζωή της και παντρεύτηκε τον συνταξιούχος Άρτεμους Μπρέουερ. Ωστόσο εκείνος απεβίωσε σε λιγότερο από ένα χρόνο μετά τον γάμο τους. Ο τρίτος σύζυγος της Λίζι ήταν ο Χιράμ Πάρκινσον. Παρόλα αυτά εκείνος την εγκατέλειψε μέσα στο πρώτο έτος του γάμου τους. Η Λίζι κατόπιν παντρεύτηκε τον Τζορτζ Σμιθ, έναν βετεράνο του πολέμου που είχε υπηρετήσει μαζί με τον Άρτεμους Μπρέουερ. Λίγο καιρό αργότερα, η Λίζι έβαλε αρσενικό σε ένα φλιτζάνι τσάι και το πρόσφερε στον σύζυγο της. Εκείνος για καλή του τύχη παρατήρησε ότι το τσάι δεν ήταν φυσιολογικό και αρνήθηκε να το πιεί. Μετά από την αποτυχημένη προσπάθεια της Λίζι να σκοτώσει τον Σμιθ, τον εγκατέλειψε και πήγε με τον γιο της στην κωμόπολη Μπέλοους Φολς του Βερμόντ.

Όταν οι σύζυγοι της Λίζι δεν πέθαναν από "μυστηριώδη αίτια" εκείνη απλώς φρόντισε να τους εγκαταλείψει. Είτε έφευγε με άλλους άντρες ή το έσκαγε από το σπίτι και δεν επέστρεψε ποτέ. Συνέχισε έτσι μέχρι που βρήκε τον πέμπτο σύζυγο της τον Τσαρλς Πλέιστλ. Εκείνος ήταν ένας νεαρός και όμορφος άνδρας και πολύ διαφορετικός από τους προηγούμενους συζύγους της. Ωστόσο, η έντονη έλξη που ένιωσε για αυτόν τον άντρα δεν κράτησε πολύ. Τον χειμώνα του 1888 ο Τσάρλς ανέφερε στην Λίζι ότι είχε ξυλοκοπήσει την πρώτη του γυναίκα μέχρι θανάτου. Εκείνη τρομοκρατήθηκε και το έσκασε στη Φιλαδέλφεια με τον γιο της.

Εκεί πήγε ένα σαλούν στην οδό Νόρθ Φροντ στο νούμερο 1218. Το μπαρ άνηκε στις αδελφές Μάργκαρετ και Σάρα ΜακΚουίλιαν και ήταν φίλες της Λίζι από την εποχή που ζούσε στην Ιρλανδία. Εκείνες την φιλοξένησαν με χαρά στο σπίτι τους μαζί με τον γιο της για ένα διάστημα. Λίγο αργότερα, με το ονοματεπώνυμο "Μάγκυ Χόπκινς", η Λίζι άνοιξε ένα κατάστημα. Αφού το ασφάλισε στη συνέχεια του έβαλε φωτιά για να εισπράξει τα χρήματα της ασφάλισης. Το σχέδιο της όμως απέτυχε, διότι η φωτιά εξαπλώθηκε σε γειτονικά σπίτια. Σύντομα οι αρχές διαπίστωσαν ότι η πυρκαγιά ήταν σκόπιμη και η Λίζι συνελήφθη και καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκισης για τον εμπρησμό. Στάλθηκε στις φυλακές της Ανατολικής Πενσυλβάνια και σχεδόν όσο ήταν εκεί θεωρούνταν πρότυπο κρατούμενης. Περίπου δύο μήνες πριν από την απελευθέρωση της άρχισε να συμπεριφέρεται παράξενα, σαν να ήταν διαταραγμένη. Αντί να αποφυλακιστεί, μεταφέρθηκε σε ψυχιατρικό ίδρυμα, όπου οι ψυχίατροι την πιστοποίησαν ως παράφρον. Η Λίζι παρέμεινε στο άσυλο για λίγο καιρό μέχρι που κρίθηκε κατάλληλη να επιστρέψει στην κοινωνία, και μέχρι τότε ο γιος της είχε εξαφανιστεί. Η Λίζι τον αναζήτησε, αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να τον βρει. (Σε ορισμένες ερευνητικές πηγές αναφέρετε ότι ο γιος της Λίζι νοσηλεύτηκε και εκείνος. Εντούτοις αν ισχύει αυτό, δεν υπάρχουν στοιχεία για την κλινική που εισήχθει το αγόρι). Λίγο καιρό αργότερα, μέσα στο έτος 1889, εκείνη εμφανίστηκε με το όνομα "Λίζι Μπράουν" και έγινε οικονόμος στο σπίτι του Πολ Χάλιντεϊ, ενός 70χρονου χήρου που ζούσε στο Μπέρλινχαμ της Νέα Υόρκη, με τα έξι παιδιά του. Η Λίζι παντρεύτηκε τον Πολ, αλλά ο γάμος τους σύντομα άρχισε να έχει προβλήματα. Ο Πολ χαρακτήρισε την αιτία ως τα σποραδικά "ξεσπάσματα τρέλας" της Λίζι.
 Οι Δολοφονίες 
Τον Μάιο του 1891, το σπίτι του Πολ κάηκε ολοσχερώς, σκοτώνοντας τον ανάπηρο γιο του Τζον. Η Λίζι Χάλιντεϊ ήταν ύποπτη για την φωτιά, αφού ήταν γνωστό ότι δεν συμπαθούσε καθόλου τον Τζον. Εκείνη ισχυρίστηκε ότι ο Τζον πέθανε προσπαθώντας να τη σώσει από τις φλόγες. Εντούτοις οι αρχές που ερεύνησαν τα συντρίμμια, ανακάλυψαν ότι η πόρτα της κρεβατοκάμαρας του Τζον ήταν κλειδωμένη. Εν τω μεταξύ το κλειδί βρισκόταν στην τσέπη της Λίζι. Ακόμα και αφού η αστυνομία είχε σχεδόν αποδείξει ότι η Χάλιντεϊ ήταν υπεύθυνη για την πυρκαγιά που σκότωσε τον Τζον, ο Πολ παρέμεινε στο πλευρό της συζύγου του και εκείνη δεν συνελήφθη.

Σε λιγότερο από ένα μήνα, η Χάλιντεϊ έβαλε φωτιά στον αχυρώνα και τον ανεμόμυλο στο αγρόκτημα του Πολ και προσπάθησε να δραπετεύσει με έναν άλλο άντρα. Εκείνη είχε κλέψει κάποια άλογα και ο γείτονας που την ακολούθησε την βοήθησε να τα πουλήσει. Εντούτοις η Λίζι συνελήφθη και φυλακίστηκε. Στο κελί της άρχισε να ουρλιάζει και να ξεριζώνει τα μαλλιά της. Αυτό το ξέσπασμα οδήγησε στη μεταφορά της Λίζι στο Κρατικό Νοσοκομείο Ματεαουάν για Ποινικά Τρελούς. Ένα χρόνο αργότερα, οι γιατροί του νοσοκομείου την ανακήρυξαν θεραπευμένη και έδωσαν εξιτήριο στη Λίζι υπό την φροντίδα του συζύγου της. Στα τέλη του Αυγούστου του 1891, ο Πολ Χάλιντεϊ εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Η Λίζι είπε στους γείτονες ότι έλειπε για επαγγελματικούς λόγους. Ωστόσο, κανείς δεν εμπιστευόταν την Χάλιντεϊ. Αφού οι γείτονες και τα παιδιά του Πολ υποψιάστηκαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ενημέρωσαν τις αρχές και σύντομα εκδόθηκε ένταλμα έρευνας. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1893, η ερευνητική ομάδα της αστυνομίας έφτασε στην ιδιοκτησία των Χάλιντεϊ για έλεγχο και βρήκε την Λίζι να καθαρίζει ένα χαλί καλυμμένο με αίμα. Εκείνη έγινε έξαλλη και άρχισε να απειλεί τους αστυνομικούς, λέγοντας ότι θα τους σκότωνε όλους αν προσπαθούσαν να μπουν στο σπίτι της.

Οπλισμένοι και με ένταλμα έρευνας, αγνόησαν τις απειλές και μπήκαν στο ακίνητο. Το σπίτι φαινόταν φυσιολογικό, αλλά αυτό που βρήκαν στον αχυρώνα ήταν φρικτό. Κάτω από ένα στρώμα σκουπιδιών καλυμμένο με άχυρο, ανακάλυψαν τα πτώματα δύο γυναικών, που σύντομα αναγνωρίστηκαν ως Μάργκαρετ και Σάρα ΜακΚουίλαν. Τα πόδια τους ήταν δεμένα, τα κεφάλια τους ήταν καλυμμένα με κουκούλα και τα σώματα τους έφεραν πολλαπλά τραύματα από σφαίρες. Εκείνες ήταν οι φίλες της Λίζι, την οποία είχαν φιλοξενήσει στο σπίτι τους τον χειμώνα του 1888. Οι αστυνομικοί δεν μπόρεσαν να αποσπάσουν πολλές πληροφορίες από την Λίζι Χάλιντεϊ όταν ανακρίθηκε, καθώς συμπεριφερόταν αλλόκοτα, έσκιζε τα ρούχα της και έλεγε πολλές ασυναρτησίες. Την έθεσαν υπό κράτηση καθώς πίστευαν ότι απλώς προσποιούταν την παράφρον. Η Λίζι κατηγορήθηκε και για τους δύο φόνους και τέθηκε υπό κράτηση στις φυλακές του Μπέρλινγκχαμ, μέχρι την δίκη της. Ως κρατούμενη συχνά βίωνε ψυχωτικά επεισόδια, τα οποία αρχικά πίστευαν ότι τα σκηνοθετούσε για να τραβάει την προσοχή. Συγκεκριμένα, κατά τους πρώτους μήνες στην φυλακή, αρνήθηκε να φάει, επιτέθηκε στην σύζυγο του σερίφη, έβαλε φωτιά στο κρεβάτι της, προσπάθησε να κρεμαστεί και έκοψε το λαιμό της με ένα κομμάτι σπασμένου γυαλιού, για το οποίο είπε: "Έκοψα τον εαυτό μου για να δω αν θα αιμορραγούσα". Οι φρουροί αναγκάστηκαν να την δέσουν με αλυσίδες στο πάτωμα μέχρι να δικαστεί.

Εν τω μεταξύ τα παιδιά του Πολ Χάλιντεϊ εξακολουθούσαν να αναζητούν τον πατέρα τους. Ένα από αυτά αποφάσισε να επιστρέψει στο αγρόκτημα με έναν φίλο του για να δουν αν μπορούσαν να βρουν κάποια στοιχεία που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στα ίχνη του Πολ. Όταν έφτασαν στο σημείο, αποφάσισαν να ψάξουν μέσα στο σπίτι, το οποίο μύριζε έντονα σαπίλα. Στην κουζίνα παρατήρησαν ότι μερικές από τις ξύλινες σανίδες του πατώματος δεν ήταν τοποθετημένες με την σωστή σειρά και άρχισαν να τις αφαιρούν. Κάτω από τις σανίδες, το χώμα φαινόταν αναστατωμένο, οπότε άρπαξαν έναν λοστό για να βοηθήσουν στην εργασία, και ξαφνικά, χτύπησαν κάτι εκεί κάτω. Ήταν το πτώμα του Πολ Χάλιντεϊ, σε προχωρημένη κατάσταση αποσύνθεσης. Το σώμα του έφερε πολλαπλά τραύματα από πυροβολισμούς και ένα σοβαρό μώλωπα στο κεφάλι. Τα βάναυσα εγκλήματα της Λίζι είχαν ήδη διαρρεύσει στον τύπο και η εφημερίδα New York Times την αποκάλεσαν: "Η Χειρότερη Γυναίκα στη Γη".

 Τύπος 
Ενώ ήταν στη φυλακή, η Λίζι έλαβε εθνική προσοχή, με μια συναρπαστική ιστορία μετά την άλλη να εμφανίζεται σε όλη τη χώρα σε εφημερίδες. Η εφημερίδα New York World περιέγραψε την υπόθεση της Λίζι ως "χωρίς προηγούμενο και σχεδόν χωρίς παράλληλο στα χρονικά του εγκλήματος". Επίσης, η υπόθεση καλύφθηκε από την εφημερίδα World's Nellie Bly, δημοσιεύοντας επίσης μια συνέντευξη της Λίζι, στην οποία αποκάλυψε τους προηγούμενους γάμους της, και ομολογώντας εγκλήματα που δεν είχαν διερευνηθεί ποτέ πριν. Μια άλλη χρήσιμη πηγή για τους δημοσιογράφους ήταν ο Ρόμπερτ Χάλιντεϊ, ο γιος του Πολ. Ο Σερίφης της Κομητείας Σάλιβαν ξεκίνησε ένα νέο γύρο κερδοσκοπίας όταν είπε στον Τύπο ότι η Λίζι πιθανότατα συνδέεται με τους φόνους του Τζακ του Αντεροβγάλτη, παρόλο που δεν υπήρχε καμία σχέση μεταξύ της Λίζι και αυτών των εγκλημάτων.

Η αποκάλυψη ότι είχε παντρευτεί πέντε φορές πριν παντρευτεί τον Πολ Χάλιντεϊ, ότι δύο από τους συζύγους της είχαν πεθάνει σε λιγότερο από ένα χρόνο μετά τον γάμο τους και ότι η Λίζι είχε προσπαθήσει να δηλητηριάσει ένα τρίτο, οδήγησε τον τύπο να εικάσει ότι ήταν υπεύθυνη για τουλάχιστον έξι θανάτους. "Αν αυτοί οι άνδρες πέθαναν από φυσικό θάνατο ή δολοφονήθηκαν δεν είναι γνωστό", σημείωσε η εφημερίδα New York Times τον Ιούνιο του 1894. Η Λίζι υπονόησε εμπιστευτικά στον Ρόμπερτ Χάλιντεϊ ότι είχε σκοτώσει έναν σύζυγο στο Μπέλφαστ, αλλά είχε καταφέρει να καλύψει το έγκλημα.

 Η Δίκη και ετυμηγορία 
Στις 21 Ιουνίου του 1894, η Λίζι Χάλιντεϊ καταδικάστηκε στο δικαστήριο της Κομητείας Σάλιβαν για τον φόνο της Μάργκαρετ και της Σάρα Τζέιν ΜακΚουίλαν. Έγινε η πρώτη γυναίκα που καταδικάστηκε σε θάνατο μέσω της ηλεκτρικής καρέκλας της Νέας Υόρκης. Ο κυβερνήτης Ρόσγουελ Π. Φλόουερ μετέτρεψε αργότερα την ποινή της σε ισόβια φυλάκιση σε ψυχιατρικό ίδρυμα μετά από ιατρική επιτροπή που την κήρυξε τρελή.James D. Livingston, Arsenic and Clam Chowder: Murder in Gilded Age New York, SUNY Press – 2012, pg 64  Η Χάλιντεϊ στάλθηκε στο κρατικό νοσοκομείο Ματτεάουαν για τους παράφρονες εγκληματίες, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της. Έγινε υπόδειγμα ασθενούς και απέκτησε δικαιώματα ραπτικής, αποκτώντας πρόσβαση σε βελόνες, κλωστές και ψαλίδι. Κατά τη διάρκεια των χρόνων της στο νοσοκομείο, η Χάλιντεϊ δέθηκε με τη Νέλι Γουίκς, μια από τις καλύτερες βοηθούς του νοσοκομείου, η οποία είχε προαχθεί σε επόπτρια του γυναικείου τμήματος σε ηλικία 24 ετών.

Η Νέλι ονειρευόταν να γίνει νοσοκόμα και το φθινόπωρο του 1906, είπε στη Λίζι ότι έφευγε από το νοσοκομείο για να σπουδάσει νοσηλευτική. Η Χάλιντεϊ την παρακάλεσε να μην την εγκαταλείψει. Εντούτοις η Νέλι της είπε ότι δεν μπορούσε να το κάνει επειδή ήθελε να εκπληρώσει το όνειρο της. Τότε η Λίζι άρχισε να μουρμουρίζει ότι θα σκότωνε τη Νέλι. Ωστόσο επειδή η Χάλιντεϊ έδειχνε εντελώς γαλήνια, κανείς δεν πίστευε τις απειλές της. Ένα πρωινό όμως, κοντά στην ημέρα που η Νέλι επρόκειτο να φύγει από το νοσοκομείο, η Λίζι την εγκλώβισε στην τουαλέτα και με ένα ψαλίδι επιτέθηκε στην άτυχη κοπέλα και την μαχαίρωσε 200 φορές. Οι άλλοι υπάλληλοι άκουσαν τις κραυγές της Νέλι, αλλά όταν έσπασαν την πόρτα, ήταν ήδη πολύ αργά. Όταν ο ιατροδικαστής ρώτησε τη Λίζι γιατί το έκανε, εκείνη απάντησε: "Προσπάθησε να με αφήσει". Μετά το περιστατικό, η Λίζι παρέμεινε στο νοσοκομείο και έχασε όλα τα προνόμια της. Πέθανε σε ηλικία 58 ετών, στις 28 Ιουνίου του 1918, από τη νόσο του Μπράιτ (μια φλεγμονή των νεφρών), αφού πέρασε σχεδόν τη μισή ζωή της στο ψυχιατρείο.Owen, Kevin - "Killing Time in the Catskills" (2019 - Moonlight Press)  Κανένας από τους συγγενείς της δεν διεκδίκησε τη σορό της. Κατά συνέπεια θάφτηκε στο νεκροταφείο του ιδρύματος, όπου οι τάφοι σημειώνονταν μόνο με αριθμούς.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις