Αικατερίνη Δημητρέα

Η Αικατερίνη Δημητρέα (1920 – 10 Απριλίου 1965), γνωστή και ως "Η Δηλητηριάστρια της Μάνης", ήταν μία κατά συρροήν δολοφόνος, η οποία δηλητηρίασε θανατηφόρα τέσσερα μέλη της οικογενείας της με παραθείο από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1962. Μετά την σύλληψή της ομολόγησε για τις δολοφονίες και δήλωσε ότι σκόπευε να δολοφονήσει ολόκληρο το χωριό της από μίσος, διότι φέρεται να είχε υποστεί κακοχείρηση από τους κατοίκους. Ως αποτέλεσμα, η Δημητρέα καταδικάστηκε σε θάνατο για κάθε μία εκ των δολοφονιών, για τις οποίες εκτελέστηκε το 1965. Ήταν η τελευταία γυναίκα που έλαβε την θανατική ποινή στην Ελλάδα.

 Βιογραφία 
Λίγες πληροφορίες είναι γνωστές για την ζωή της Αικατερίνης Δημητρέας. Γεννημένη το 1920 στο μικρό Νεοχώρι του Λεύκτρου, σε μια πολυμελής αγροτική οικογένεια. Κάποια στιγμή της ζωής της παντρεύτηκε και έκανε μια κόρη, ωστόσο αργότερα χώρισε με τον σύζηγό της και ως αποτέλεσμα είχε οικονομικές δυσκολίες, επιβιώνοντας με 200 ₯χ. από επίδομα κοινωνικής πρόνοιας. Κατοικούσε στο χωριό Στούπα. Σύμφωνα με την ίδια, η οικογένειά της την αντιπαθούσε, με την μητέρα της να την πιέζει να φύγει από το σπίτι, ενώ ο αδερφός της την κακοποιούσε λεκτικά και κάποιες φορές σωματικά. Αυτό περιπλέχθηκε περαιτέρω από το γεγονός ότι έπασχε από μερική ημιπάρεση, με αποτέλεσμα το αριστερό της πόδι και χέρι να είναι πιο αδύναμα από ότι το υπόλοιπο σώμα της. Παρά τις φερόμενες κακοποιήσεις, η Δημητρέα θεωρούνταν μια φυσιολογική και ήρεμη γυναίκα που δεν μπορούσε να βλάψει τους γύρω της.

 Δολοφονίες 
Στις 27 Μαΐου 1962, η Δημητρέα έκανε κάποιες δουλειές στο σπίτι όταν ξαφνικά την επισκέφθηκε η μητέρα της, η 77- ή 80χρονη Στεφούλα Λουκαρέα. Σε μια φαινομενικά φιλική χειρονομία, της πρόσφερε ένα πιάτο μακαρόνια, χωρίς η τελευταία να γνωρίζει ότι είχαν προστεθεί παραθείο. Σχεδόν αμέσως μόλις έφαγε το γεύμα, η Λουκαρέα υπέστη επιληπτική κρίση, είχε σπασμούς και διαμαρτυρήθηκε ότι είχε κοιλιακούς πόνους, πριν τελικά υποκύψει στο δηλητήριο. Η αυτοψία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο θάνατός της ήταν αποτέλεσμα καρδιακής προσβολής, χωρίς να δημιουργηθούν υποψίες εκείνη τη στιγμή, καθώς είχε χρόνια καρδιολογικά προβλήματα.

Στις 19 Ιουλίου, επανέλαβε την πράξη με την 40χρονη ξαδέλφη της, Ποτούλα Τσιλιγονέα, την οποία είχε καλέσει για καφέ. Όπως και το προηγούμενο θύμα, υπέστη σπασμούς και χτύπησε ακούσια το κεφάλι της στο πάτωμα, προκαλώντας σοβαρό κάταγμα στο κρανίο. Η επακόλουθη αυτοψία απέδωσε εσφαλμένα την αιτία θανάτου στην πτώση και το συνεπαγόμενο κάταγμα, και ο θάνατος της γυναίκας θεωρήθηκε ατύχημα, χωρίς να διερευνηθούν τα αίτια που οδήγησαν σε αυτόν.

Λίγες μέρες αργότερα, η Δημητρέα προσκάλεσε τον 45χρονο αδελφό της, Κωνσταντίνο Λουκαρέα, να την επισκεφτεί και να τον κεράσει καφέ. Μετά την επίσκεψη, ο Κωνσταντίνος αισθάνθηκε κακοδιάθετος και κατέρρευσε στο δρόμο, με συνέπεια οι συγχωριανοί του να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο, όπου υποβλήθηκε σε πλύση στομάχου. Ο Κωνσταντίνος τελικά ανάρρωσε, αλλά λίγο μετά την έξοδο του από το νοσοκομείο, προσκλήθηκε ξανά για φαγητό στο σπίτι της αδελφής του στις 6 Αυγούστου. Αυτή τη φορά, η Δημητρέα του πρόσφερε αυγά δηλητηριασμένα με παραθείο, με αποτέλεσμα ο αδεφός της να δηλητηριαστεί. Στην επακόλουθη αυτοψία, η αιτία θανάτου κρίθηκε ως «καρδιακή προσβολή έπειτα από κρίση χολής». Οι ξαφνικοί θάνατοι οδήγησαν πολλούς ντόπιους στην πεποίθηση ότι η οικογένεια είχε καταραστεί, με αποτέλεσμα να τους προσελκύσουν ακόμη μεγαλύτερη προσοχή.

Στις 6 Σεπτεμβρίου, μια νέα τραγωδία έπληξε την οικογένεια, όταν ο 5χρονος ανιψιός της Δημητρέας, ο Ηλίας - γνωστός και ως Λούης Πίτσουλας, άρχισε να βγάζει αφρούς από το στόμα, αφότου έφαγε ένα λουκούμι που του έδωσε η θεία του. Ο μικρός πέθανε καθ' οδόν προς το νοσοκομείο της Καλαμάτας και, λόγω του αιφνίδιου χαρακτήρα του θανάτου του και του γεγονότος ότι δεν είχε προηγούμενα προβλήματα υγείας, δημιουργήθηκαν μεγάλες υποψίες. Η επακόλουθη αυτοψία εντόπισε θανατηφόρα ποσότητα παραθείου στο στομάχι του, οδηγώντας τον ιατρό του νοσοκομείου Καλαμάτας, αλλά και τους ιατροδικαστές του Τοξικολογικού Εργαστηρίου Αθηνών στο συμπέρασμα ότι το αγόρι είχε δηλητηριαστεί. Τα σώματα των τριών προηγούμενων θυμάτων εκταφιάστηκαν και εξετάστηκαν στις 12 Σεπτεμβρίου, όπου και στα τρία βρέθηκαν ίχνη παραθείου.

 Σύλληψη και ομολογία 
Τέσσερις ημέρες μετά το θάνατο του Ηλία, η Δημητρέα πήγε στον δήμαρχο του χωριού και ομολόγησε τις δηλητηριάσεις, ισχυριζόμενη ότι τις διέπραξε για να εκδικηθεί τα μέλη της οικογένειάς της που την κακομεταχειρίζονταν. Άλλες δημοσεύσεις του τύπου της εποχής την θέλουν να απειλεί την μητέρα του Ηλία Πίτσουλα, με την ίδια να ειδοποιεί τον αξιωματικό Διευθυντή Υποδιευθύνσεως Καρδαμύλης, ο οποίος μετέπειτα ζήτησε από τον νομίατρο Μεσσηνίας να μη γίνει η ταφή του πτώματος. Μετά από την νεκροψία στην Καλαμάτα, η οποία αναφέρεται πως δεν έφερε αποτελέσματα, εστάλθησαν στο Τοξολογικό Εργαστήριο Αθηνών. Λίγο αργότερα, συνελήφθη από τους χωροφύλακες και τους οδήγησε στο σημείο όπου φύλαγε το απόθεμα παραθείου και υδραργύρου, στο κατώφλι της τοπικής εκκλησίας, με το τελευταίο να αποτελεί την αρχική της επιλογή για τους φόνους. Κατά τη διάρκεια των αστυνομικών ανακρίσεων, ισχυρίστηκε ότι είχε επίσης προσπαθήσει να δηλητηριάσει τη σύζυγο του αδελφού της και την 4χρονη ανιψιά της Ανθούλα Θωμέα, αλλά δεν τα κατάφερε, καθώς δεν δέχτηκαν τα ρόδια που τους είχε προσφέρει. Το πιο συγκλονιστικό είναι ότι η Δημητρέα ισχυρίστηκε επίσης ότι σκόπευε να δηλητηριάσει το φαγητό και τα ποτά ή τα κόλλυβα στην κηδεία του αδελφού της, με την πρόθεση να προκαλέσει τον θάνατο του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού του χωριού. Λίγο μετά τις ομολογίες της, η Δημητρέα μεταφέρθηκε, υπό δρακόντια μέτρα, σε φυλακή υψίστης ασφαλείας στην Καλαμάτα, καθώς οι αρχές φοβήθηκαν ότι θα μπορούσε να λιντσαριστεί από άλλους χωριανούς.

 Δίκη και εκτέλεση 
Η υπόθεση έγινε γνωστή στα εθνικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης λόγω των συνταρακτικών ισχυρισμών της, μερικοί από τους οποίους οδήγησαν τον κόσμο να πιστέψει ότι η Δημητρέα ήταν διανοητικά ασταθής. Ως αποτέλεσμα, της επιβλήθηκε ψυχιατρική αξιολόγηση στο Δημόσιο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο στο Δαφνί. Τα αποτελέσματα της εξέτασης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είχε νοημοσύνη κάτω του μέσου όρου και πιθανώς έπασχε από κάποιο νευρολογικό πρόβλημα, αλλά παρόλα αυτά διαγνώστηκε ως υγιής κατά τη στιγμή διαπράξεως των εγκλημάτων.

Η γνωμάτευση έγραφε:

Λόγω αυτού, οι ανακριτές και ο εισαγγελέας υπέθεσαν ότι το πραγματικό κίνητρο για τους φόνους ήταν το γεγονός ότι θα κληρονομούσε το σπίτι της μητέρας της, και οι ομολογίες ήταν απλώς ένα τέχνασμα προκειμένου να παρουσιαστεί ως παρανοϊκή.

Ως αποτέλεσμα, παραπέμφθηκε σε δίκη για τις τέσσερις δολοφονίες στο δικαστήριο του Ναυπλίου. Κατά τη διάρκεια της δίκης, ο εισαγγελέας την αποκάλεσε «ύαινα της κόλασης» που σχεδίαζε και εκτελούσε μεθοδικά κάθε ένα από τα θύματά της, ενώ η ίδια η Δημητρέα ισχυριζόταν ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί όσα είχε κάνει. Στις 8 Μαΐου 1963, η Δημητρέα κρίθηκε ένοχη για τέσσερις φόνους και δύο απόπειρες ανθρωποκτονίας. Ως αποτέλεσμα, της επιβλήθηκε η θανατική ποινή για κάθε φόνο και 15 χρόνια κάθειρξη για τις υπόλοιπες κατηγορίες. Όλες οι ενστάσεις της ήταν ανεπιτυχείς και τις πρώτες πρωινές ώρες της 10ης Απριλίου 1965 εκτελέστηκε διά τυφεκισμού στο πεδίο βολής στο Γουδή. Ήταν η τελευταία γυναίκα που εκτελέστηκε στη χώρα πριν από την κατάργηση της θανατικής ποινής.

 Λογοτεχνικά έργα 
Τον Ιούνιο του 2022, ο συγγραφέας Παναγιώτης Γιαννουλέας κυκλοφώρησε το βιβλίο με τίτλο «Τετράκις εις θάνατον! Η δηλητηριάστρια της Μάνης», όπου περιγράφονται λεπτομερώς τα εγκλήματα της Δημητρέας.

 Δείτε επίσης 

 Κατά συρροήν δολοφόνοι

 Έλληνες κατά συρροήν δολοφόνοι

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Δηλητηριαστές
Κατηγορία:Κατά συρροή δολοφόνοι
Κατηγορία:Έλληνες κατά συρροή δολοφόνοι
Κατηγορία:Δολοφόνοι