Φραβίτας

Ο Φλάβιος Φραβίτας, λατιν.: Flavius Fravitta (απεβ. το 404/405) ήταν ηγέτης των Γότθων και ανώτατος αξιωματικός στον στρατό της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 

Ο Φραβίτας ήταν μέλος της αριστοκρατίας των Θερβιγγίων. Ήταν επίσης ειδωλολάτρης, και γι' αυτόν τον λόγο επαινέθηκε από τον Ευνάπιο, έναν Έλληνα ιστορικό του 4ου-5ου αι.

Το 382 οι Βησιγότθοι υπέγραψαν συνθήκη με τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄, σύμφωνα με την οποία οι Βησιγότθοι είχαν τη δυνατότητα να ζουν στη ρωμαϊκή επικράτεια στις εκβολές του Δούναβη, με τον βαθμό των υπόσπονδων (foederati), παρέχοντας έτσι στον ρωμαϊκό στρατό στρατεύματα. Ωστόσο, εντός των Γότθων υπήρχαν δύο κόμματα, τα οποία γίνονταν όλο και πιο εχθρικά μεταξύ τους. Το ένα σχηματίστηκε από την πλειοψηφία των Αρειανών χριστιανών, το «γοτθικό κόμμα», με επικεφαλής τον Εριούλφο και αντίθετο στην αφομοίωση των Γότθων στον ρωμαϊκό πολιτισμό. Ο Φραβίτας από την άλλη πλευρά, ηγούνταν εκείνων των Γότθων που ήθελαν να παραμείνουν πιστοί στη συνθήκη, και που ήθελαν να αφομοιωθούν. Το 391 ενώ ο Εριούλφος και η Φραβίτας δειπνούσαν και οι δύο με τον Θεοδόσιο Α΄, διαπληκτίστηκαν, και ο Φραβίτας σκότωσε τον Εριούλφο, και μόνο η παρέμβαση της αυτοκρατορικής φρουράς τον έσωσε από τους εκδικητικούς οπαδούς του Εριούλφου. Ενώ η υποστήριξή του μεταξύ των Γότθων μειώθηκε, η θέση του στην Αυλή ενισχύθηκε. 

Αργότερα νυμφεύτηκε μία Ρωμαία γυναίκα υψηλού βαθμού, βοηθώντας έτσι την ένταξή του στη ρωμαϊκή κοινωνία, καθώς και στον λαό του. Σύμφωνα με τον Ευνάπιο, ο Φραβίτας χρειαζόταν ειδική άδεια από τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄ για αυτόν τον γάμο.  Αυτό μπορεί να μην οφειλόταν στη γοτθική του καταγωγή, αλλά μάλλον στην ιδιότητά του ως ειδωλολάτρη. 

Ο Φραβίτας είχε αναλάβει την καταστολή των εξεγέρσεων στην Ανατολή (395). Πιθανότατα κατείχε τον τίτλο του κόμη της Ισαυρίας εκείνη την εποχή. Σύμφωνα με τον Ζώσιμο, ο Φραβίτας ήταν υπεύθυνος για την «απελευθέρωση ολόκληρης τής Ανατολής, από την Κιλικία μέχρι τη Φοινίκη και την Παλαιστίνη, από την πανώλη των ληστών». Ο Ευνάπιος έγραψε, πιθανώς υπερβάλλοντας, ότι η λέξη «ληστεία» είχε ξεχαστεί στο μυαλό του λαού. Ήταν πιστός στην Αυτοκρατορία σε όλη του τη ζωή, και ανέβηκε στις τάξεις του στρατού, φτάνοντας στο αξίωμα του magister militum. 

Το 400 προήχθη σε magister militum per Orientem, και του ανατέθηκε να ηγηθεί του στόλου του Ανατολικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αρκαδίου: νίκησε αποφασιστικά τον στόλο του εξεγερμένου Αρείου Γότθου Γαϊνά  στη Θράκη, ενώ αυτοί προσπαθούσαν να περάσουν στη Μικρά Ασία.  Ο ιστορικός Ζώσιμος σημείωσε ότι τοποθετήθηκε επικεφαλής των Ρωμαϊκών δυνάμεων με ομόφωνη ψήφο της Συγκλήτου και του Αυτοκράτορα. Ο Γαϊνάς διέφυγε διασχίζοντας τον Δούναβη, όπου σκοτώθηκε από τον Ούννο αρχηγό Ουλντίν. Ως ανταμοιβή, ζήτησε να του επιτραπεί να λατρεύει ελεύθερα τους παγανιστικούς θεούς. Ο Αυτοκράτορας έκανε δεκτή την επιθυμία του και τον διόρισε ύπατο για το 401.   Ο Φραβίτας πιθανότατα έλαβε επίσης θρίαμβο για τη νίκη του. Ο Ευνάπιος τον καταγράφει να επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη «χαρούμενα και ένδοξα» με αγώνες Ιπποδρόμου, για να τιμήσει την ήττα του Γαϊνά.

Ο Φραβίτας έπεσε σε δυσμένεια γύρω στο 404, και εκτελέστηκε. Επισήμως, κατηγορήθηκε για προδοσία, με την πεποίθηση ότι είχε αφήσει σκόπιμα τον Γαϊνά να δραπετεύσει.   Ωστόσο, πιθανότατα σκοτώθηκε, καθώς είχε χάσει την εύνοια τής Αυλής. Ο Φραβίτας κατηγόρησε έναν πολιτικό ονόματι Ιωάννη,  ο οποίος ήταν αγαπητός από την Αυτοκράτειρα Ευδοξία, ότι έσπειρε διχασμό μεταξύ Αρκαδίου και Ονωρίου. Αυτό οδήγησε έναν οπαδό του Ιωάννη Α΄ Χρυσοστόμου ονόματι Ιέρακα να οργανώσει την εκτέλεσή του. Ορισμένες πηγές υποστηρίζουν ότι ο Φραβίττα θανατώθηκε το έτος 401. Ο Ζώσιμος, ένας Ρωμαίος ιστορικός που κάλυψε αυτά τα γεγονότα, παρέλειψε το τέλος τού Φραβίτα από την αφήγησή του, η οποία τελειώνει στο έτος 401. Άλλες αναφορές της εποχής δεν αναφέρουν το τέλος του ως εντός του έτους 401, αλλά αντ' αυτού αναφέρουν το τέλος του ότι συναίβη περίπου με το τέλος της Ευδοξίας, το έτος 404. 

 Δείτε επίσης 
 Γέντο (Γότθος)
 Γοτθική Εξέγερση του Τριβίγιλδ

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
 Wolfram, Herwig, History of the Goths, University of California Press, 1998, , pp. 146–147, 149.
 Arnold Hugh Martin Jones, John Martindale, John Morris, Prosopography of the Later Roman Empire, volume 1, Cambridge 1971, p. 372.
 E. W. Brooks, "Le province dell'oriente da Arcadio ad Anastasio", Storia del mondo medievale, volume I, 1999, pp. 445–479
 M. Manitius, "Le migrazioni germaniche 378-412", Storia del mondo medievale, volume I, 1999, pp. 246–274

Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 4ου αιώνα