Δέκιμος Ρούστικος

Ο Δέκιμος Ιούνιος Ρούστικος, λατιν.: Decimus Junius Rusticus (μερικές φορές Ρούστικος Δέκιμος) από τους Τρεβήρους (Αugusta Τreverorum) και τo  Λούγδουνον (Λυών) (π. 370 – πριν από το 423) ήταν αρχιεπίσκοπος και πραιτωριανός έπαρχος της Γαλατίας μεταξύ 409 και 410 ή 413. Ήταν ένας από τους υπεύθυνους για την αποχώρηση από τη Βρετανία.

 Βιογραφία 
Το 407 ο Ρωμαϊκός στρατός στη Βρετανία επέλεξε ως αρχηγό του τον Φλ. Κλ. Κωνσταντίνο. Αυτός διέσχισε τη Μάγχη προς την ήπειρο και μέχρι τον Μάιο του 408 είχε κάνει την Αρελάτη πρωτεύουσά του, όπου διόρισε τον Απολλινάρι, παππού του Σιδώνιου Απολλινάρι, ως έπαρχο. Αυτό πιθανότατα οφειλόταν στην κληρονομική του αξίωση στη Γαλατία.

 Αποχώρηση από τη Βρετανία 
Το 409 οι Γερμανοί ξεκίνησαν μία επανάσταση εναντίον του Κωνσταντίνου με ενισχύσεις από τα ανατολικά τού Ρήνου. Μέρος των στρατιωτικών του δυνάμεων βρισκόταν στην Ισπανία, καθιστώντας τες μη διαθέσιμες για δράση στη Γαλατία, και μερικές από αυτές στη Γαλατία επηρεάστηκαν εναντίον του από πιστούς Ρωμαίους στρατηγούς. Οι υπόλοιπες βρετανικές δυνάμεις κλήθηκαν έτσι στη Γαλατία. Ακολούθησαν σοβαρές Σαξονικές επιδρομές εκείνο το έτος, και ο Απολλινάρις εκδιώχθηκε υπέρ του Ρούστικου ως πραιτωριανού έπαρχου της Γαλατίας.

Ίσως νιώθοντας ότι δεν είχαν καμία ελπίδα ανακούφισης υπό τον Κωνσταντίνο, τόσο οι Ρωμαιο-βρετανοί, όσο και ορισμένοι από τους Γαλάτες, απέλασαν τους αξιωματούχους του Κωνσταντίνου στις αρχές του 410, οι οποίοι απέρριψαν το ρωμαϊκό δίκαιο, και οπλίστηκαν για να εξασφαλίσουν την ασφάλειά τους. Ο Ονώριος, με στόχο την ανάκτηση της κυριαρχίας του από τον Κωνσταντίνο και τους Βησιγότθους, αργότερα έστειλε ένα διάταγμα στις βρετανικές κοινότητες το 410, λέγοντάς τους να φροντίσουν για την άμυνά τους.

Υποτίθεται ότι οι εναπομείναντες Ρωμαίοι αξιωματούχοι σφετερίστηκαν την εξουσία στην ουσιαστικά άνομη επαρχία ως de facto πολέμαρχοι, αλλά λίγα στοιχεία υποστηρίζουν ότι οι αξιωματούχοι επιτίθονταν ο ένας στον άλλον, που είχαν διαφορετικές ιθαγενείς ιδεολογίες. Το αποτέλεσμα ήταν η ίδρυση υπο-ρωμαϊκών βασιλείων, που ιδρύθηκαν αργά στις στάχτες της Ρωμαϊκής Βρετανίας, και μέχρι το 460, ολόκληρη η επαρχία χωρίστηκε σε μικρά τοπικά βασίλεια, που κυβερνούνταν από Βρετανούς ηγέτες με καταγωγή από τη Ρώμη. Αν και το ρωμαϊκό δίκαιο, ο πολιτισμός και η κοινωνική δομή παρέμειναν στο νησί, εξελίχθηκαν και συγχωνεύτηκαν με τις αρχαίες κελτικές παραδόσεις.

 Το τέλος και υστεροφημία 
Τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο του 411, ο Ονώριος διόρισε έναν νέο στρατηγό, τον Φλ. Κωνστάντιο (Γ΄), σε μία ακόμη προσπάθεια να καταστείλει τον Κωνσταντίνο, ο οποίος πολιόρκησε με επιτυχία την Αρελάτη. Παρά τις διαβεβαιώσεις τού Κωνστάντιου (Γ΄) ότι ο Κωνσταντίνος θα μπορούσε να αποσυρθεί με ασφάλεια σε ένα κληρικό αξίωμα, ο Κωνστάντιος (Γ΄) διέταξε τη φυλάκιση τόσο τού ίδιου, όσο και του Ρούστικου, και επιπλέον τους αποκεφάλισε κατά την επιστροφή του στη Ραβέννα. Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, The Prosopography of the Later Roman Empire, vol. 2, Cambridge University Press, 1992, , p. 113

Σχετικά με αυτόν, ο Σιδώνιος Απολλινάρις προς τον φίλο του Ακυλίνο:Θεωρώ σίγουρα προς όφελός μου, φίλε ικανέ για κάθε αρετή, και ελπίζω ότι θα νιώθεις το ίδιο, να έχουμε τόσους δεσμούς να μας ενώνουν όσοι και οι λόγοι για να είμαστε ενωμένοι. Τέτοιοι δεσμοί είναι κληρονομικοί στις οικογένειές μας. Θυμάμαι μόνο την εμπειρία του παρελθόντος. Επιτρέψτε μου να καλέσω ως μάρτυρες τους παππούδες μας Ρούστικο και Απολλινάρι, οι οποίοι, όπως η τύχη και η απέχθεια, ενώθηκαν σε μια ευγενή φιλία. Είχαν παρόμοιο γούστο στα γράμματα, οι χαρακτήρες τους ήταν παρόμοιοι. Είχαν απολαύσει παρόμοιες αξιοπρέπειες και είχαν υποστεί τους ίδιους κινδύνους. Συμφώνησαν εξίσου στην απέχθεια για την αστάθεια του Κωνσταντίνου, την αναποφασιστικότητα του Ιοβίνου, την δολιότητα του Γερόντιου. Και οι δύο ξεχώριζαν το ελάττωμα που προσιδιάζει σε κάθε άτομο και και οι δύο έβρισκαν στον Δάρδανο το άθροισμα όλων των υπαρχόντων ελαττωμάτων.

 Αν ανατρέξουμε στα χρόνια μεταξύ της εποχής τους και της δικής μας, θα βρούμε τους πατέρες μας να μεγαλώνουν μαζί από την τρυφερή τους νεότητα μέχρι την ενηλικίωση. Κατά τη βασιλεία του Ονωρίου, ως τριβούνοι και γραμματείς, υπηρέτησαν στο εξωτερικό μαζί σε τόσο στενή συντροφικότητα, που, μεταξύ όλων των λόγων της συμφωνίας τους, το γεγονός ότι οι δικοί τους πατέρες ήταν φίλοι, φαινόταν να είναι το λιγότερο σημαντικό. Υπό τον Βαλεντινιανό, ο ένας από τους δύο κυβερνούσε όλη τη Γαλατία, ο άλλος μόνο μία περιοχή της. Παρόλα αυτά, κατάφερναν να εξισορροπήσουν τις αξιοπρέπειές τους με μία αδελφική ισορροπία. Αυτός που κατείχε τη χαμηλότερη θέση είχε την αρχαιότητα στο αξίωμα. Και τώρα η παλαιά παράδοση φτάνει σε εμάς τους εγγονούς, των οποίων η μεγαλύτερη φροντίδα θα πρέπει να είναι να αποτρέψουμε τη μείωση της αγάπης των γονιών και των προγόνων μας στο πρόσωπό μας. Υπάρχουν όμως δεσμοί κάθε είδους, πέρα από αυτήν την κληρονομική φιλία, οι οποίοι αναγκαστικά πρέπει να μας φέρνουν πιο κοντά. Μας συνδέει η ισότητα των ετών, όχι λιγότερο από την ταυτότητα του τόπου γέννησης. Παίζαμε και μαθαίναμε μαζί, μοιραζόμασταν την ίδια πειθαρχία και χαλάρωση και εκπαιδευόμασταν με τον ίδιο κανόνα. Έτσι λοιπόν, για ό,τι απομένει από τη ζωή τώρα που τα χρόνια μας αγγίζουν το κατώφλι της γήρανσης, ας είμαστε, υπό την πρόνοια του Θεού, δύο άτομα με ένα μόνο φρόνημα και ας ενσταλάξουμε στους γιους μας την ίδια αμοιβαία εκτίμηση: ας φροντίσουμε ώστε τα αντικείμενα που επιθυμούν και αρνούνται, επιδιώκουν ή αποφεύγουν να είναι τα ίδια. Θα ήταν πράγματι επιστέγασμα των όρκων μας, αν τα αγόρια που φέρουν τα τιμημένα ονόματα Ρουστίκος και Απολλινάρις ανανέωναν μέσα τους τις καρδιές αυτών των ένδοξων προγόνων. Αντίο.

 Γάμος και απόγονοι 
Νυμφεύτηκε πριν το 400 την Αρτεμία (γενν. π. 375), την κόρη της Αρτεμίας του Augustonemetum (Clermont-Ferrand) στην Arvennia (Auvergne) (γενν. π. 355), και ήταν οι γονείς ενός γιου (γενν. π. 400), που ήταν βικάριος μίας επαρχίας στη Γαλατία υπό τον πατέρα τού Σιδώνιου Απολλινάρι μεταξύ 423 και 448.

Αυτός ο γιος νυμφεύτηκε στη συνέχεια την Τουλλία της Λυών (γενν. π. 410), κόρη του Ευχερίου της Λυών και τής συζύγου του Γαλλίας (;), και ήταν οι γονείς του Ακυλινού (π. 430 – π. 470), ενός ευγενή στη Λυών, συμμαθητή και φίλου του Σιδώνιου Απολλινάρι και πατέρα του Αγίου Βιβεντιόλου και τού αδελφού του Αγίου Ρουστίκου, αρχιεπισκόπου της Λυών.

 Πηγές και αναφορές 
 Επίσκοπος Τουρ Γρηγόριος, Historia Francorum (Η Ιστορία των Φράγκων) (Λονδίνο, Αγγλία: Penguin Books, Ltd., 1974).
 Sidonius Apollinaris, The Letters of Sidonius (Οξφόρδη: Clarendon, 1915) (αρχ.), σσ. clx-clxxxiii; Κατάλογος Ανταποκριτών, Σημειώσεις, V.ix.1.

 Αναφορές 

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα