Μπέρα της Βαρκελώνης

Ο Μπέρα, καταλανικά: Berà (απεβ. το 844) ήταν ο πρώτος κόμης της Βαρκελώνης από το 801 μέχρι την καθαίρεσή του το 820. Ήταν επίσης κόμης του Ραζές και του Κονφλάν από το 790, και κόμης της Ζιρόνα και του Μπεσαλού από το 812 (ή 813 ή 817) μέχρι την καθαίρεσή του. Το 811 ήταν μάρτυρας της τελευταίας διαθήκης του Καρλομάγνου.

 Καταγωγή 
Η καταγωγή του Μπέρα είναι ως επί το πλείστον άγνωστη, αν και φαίνεται βέβαιο ότι ήταν Βησιγότθος.  Πιθανώς ήταν ένας από τους γιους του Γουλιέλμου του Ζελόν κόμη της Τουλούζης και εξάδελφου του Καρλομάγνου, αν και αυτό δεν υποστηρίζεται από την λεπτομερή διαθήκη του Γουλιέλμου από το 804.  Το 790 ο Μπέρα ανέλαβε τη διακυβέρνηση των κομητειών Ραζές και Κονφλάν, πιθανώς από τον Γουλιέλμο. Οι κομητείες Ρουσιγιόν (με το χωριό [pagus] του Βαλεσπίρ) και Εμπούριες δόθηκαν στον γιο του Γουλιέλμου, Γκωσέλμ, του οποίου η μητέρα ήταν η Γκουνεγούνδη (Κουνεγόνδη), μία από τις δύο συζύγους του Γουλιέλμου.

 Ιστορικό και εγκατάσταση 
Το 796, ο Σα'δούν αλ Ρουαϊνί βαλής της Βαρκελώνης προσπάθησε να σπάσει την υποταγή του στον Αλ-Χακάμ Α΄ εμίρη της Κόρδοβας. Τον Απρίλιο του 797 ταξίδεψε στο Άαχεν, και προσφέρθηκε να μεταβιβάσει την υποταγή της πόλης στον Καρλομάγνο, με αντάλλαγμα βοήθεια εναντίον της Κόρδοβας. Ο Καρλομάγνος συγκάλεσε συνέλευση στην Τουλούζη την άνοιξη του 800, η οποία συμφώνησε να στείλει τον γιο του Λουδοβίκο τον Ευσεβή στη Βαρκελώνη.

Ο στρατός περιλάμβανε αρκετούς ευγενείς άνδρες, μεταξύ των οποίων ο Ροστάνι της Ζιρόνα, ο Αντεμάρ του Ναρμπόν και ο Γουλιέλμος της Τουλούζης. Ο Σα'δούν, ωστόσο, άλλαξε γνώμη, και οι φραγκικές δυνάμεις πολιόρκησαν τη Βαρκελώνη. Τελικά λιμοκτονώντας, και με το Σα'δούν να έχει καταληφθεί από τους Φράγκους που προσπαθούσαν να φθάσουν στο χαλιφάτο της Κόρδοβας σε μία έκκληση για βοήθεια, ο Βησιγοτθικός πληθυσμός της πόλης παρέδωσε τον νέο βαλί Χαρούν στους Φράγκους το Σάββατο 3 Απριλίου 801. Ο Λουδοβίκος μπήκε στην πόλη την επόμενη ημέρα. Λίγο αργότερα ο Μπέρα, ο οποίος ήταν μέλος του πολιορκητικού στρατού, διορίστηκε ο πρώτος κόμης της Βαρκελώνης.

 Αποστολές στον Έβρο 
Ο Μπέρα συμμετείχε στις Φραγκικές εκστρατείες το 804, 808 και 809 για την επέκταση των νότιων συνόρων της Ισπανικής Μαρκιωνίας μέχρι τον ποταμό Έβρο, ο οποίος θεωρούνταν φυσικό οχυρό μεταξύ των δύο βασιλείων. Αυτό συνέβη παρά τη Βησιγότθα μητέρα του, η οποία τον παρότρυνε να διατηρήσει ειρήνη με τα μουσουλμανικά κράτη στα νότια και δυτικά.

 Πρώτη αποστολή 
Το 804 ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής οδήγησε στρατό στην Ταραγόνα. Στη Σάντα Κολόμα, ο στρατός χωρίστηκε σε δύο. Ο Λουδοβίκος οδήγησε τη μεραρχία του κατευθείαν προς την Τορτόζα, ενώ η άλλη, υπό τις διαταγές των Μπέρα, Αντεμάρ και Μπορέλ της Αυσόνα, κάλυπτε τη δυτική πλευρά του Λουδοβίκου, και επιτέθηκε στην Τορτόζα από τα νότια. Ο Μπέρα έστρεψε τον στρατό του πίσω, αφού διέσχισαν τον ποταμό Έβρο, όπου αυτός συναντά τον Σίνκα. Ο στρατός έφθασε μέχρι τη Βίλα Ρούβεα προτού αναγκαστεί να επιστρέψει στη Βάλις Ιβάνα (πιθανώς στη σύγχρονη Βαλλιμπόνα), κοντά στη Μορέλλα. Στη συνέχεια επανενώθηκαν με τα στρατεύματα υπό τη διοίκηση του Λουδοβίκου, τα οποία είχαν ανεπιτυχώς αναλάβει την πολιορκία της Τορτόζα. Ο στρατός στη συνέχεια στράφηκε βόρεια, και επέστρεψε στη Βαρκελώνη.

 Δεύτερη και τρίτη αποστολή 
Το 808 ο Καρλομάγνος έστειλε τον απεσταλμένο του Ινγκοβέρτο στην Τουλούζη για να συναντήσει τον Λουδοβίκο, και να προετοιμαστεί για μία άλλη εκστρατεία προς νότο. Το σχέδιο ήταν να ακολουθηθεί η ίδια τακτική όπως και στο 804. Ο «Αστρονόμους», συγγραφέας της Vita Hludovici, γράφει ότι οι δυνάμεις του Μπέρα και του Αντεμάρ διέσχισαν τον Έβρο με βάρκες, ενώ τα άλογά τους κολυμπούσαν. Ωστόσο, η κοπριά των αλόγων παρασύρθηκε από το ρεύμα του Τορτόζα, γεγονός που ειδοποίησε τη φρουρά της πόλης. Ο βαλής της πόλης επιτέθηκε στον Μπέρα, ο οποίος αναγκάστηκε να υποχωρήσει ξανά βόρεια.

Το 809 ο Λουδοβίκος ηγήθηκε τής τελευταίας του εκστρατείας ως βασιλιάς της Ακουιτανίας στη Μαρκιωνία. Αυτή τη φορά εξοπλισμένη με πολιορκητικές μηχανές, η Τορτόζα πολιορκήθηκε για σαράντα ημέρες από Φράγκους και στρατεύματα από τη Μαρκιωνία (υπό τον Μπέρα). Ο νέος εμίρης της Κόρδοβας, Αμπντ αρ-Ραχμάν Β΄, ωστόσο, αντιμετώπισε τους πολιορκητές με στρατό. Ο Μαυριτανός χρονικογράφος Αλ Μακάρι καταγράφει μία μουσουλμανική νίκη, ενώ ο Αστρονόμους απλώς αναφέρει ότι οι πολιορκημένοι πρόσφεραν στον Λουδοβίκο τα κλειδιά της πόλης, και ικανοποιημένος, ο βασιλιάς της Ακουιτανίας έλυσε την πολιορκία του και έφυγε.

 Πρώτη εκεχειρία 
Είναι πιθανό ότι ο Μπέρα ήταν ο ισχυρότερος υποστηρικτής της ειρήνης με την Κόρδοβα. Αυτό θα του επέτρεπε να εδραιώσει την εξουσία του στις νέες του κτήσεις. Συμβουλευόμενος από τη μητέρα του και υποστηριζόμενος από τους κατοίκους της πόλης, που επιθυμούσαν τη συνέχιση των ειρηνικών σχέσεων με τα γειτονικά μουσουλμανικά κράτη, ο Μπέρα προσπάθησε να επιβάλει εκεχειρία. Η φραγκική Αυλή τελικά υπέγραψε τριετή συνθήκη ειρήνης με το χαλιφάτο της Κόρδοβας το 812.

Ο πατέρας του Μπέρα απεβίωσε στις 18 Μαΐου 812 και οι κομητείες Ραζές και Κονφλέντ πέρασαν σε αυτόν.  Ακολουθώντας το παράδειγμα τού πατέρα του, ο Μπέρα έδωσε τη διακυβέρνηση των κομητειών στον γιο του Γουλιελμούνδο. 

Το 812 ο Μπέρα ταξίδευσε επίσης στη βασιλική Αυλή στο Άαχεν με αρκετούς άλλους κόμητες της περιοχής: τον Άντεμαρ του Ναρμπόν, τον Γκωσέλμ του Ρουσιγιόν, τον Οδίλο της Ζιρόνα, τον Γκουισκάφρεντ του Καρκασόν, τον Ερμενγκάρ του Εμπουρίες, τον Λαϊμπούλφ της Προβηγκίας και τον Έρλιν του Μπεζιέ. Αρκετοί Βησιγότθοι (hispani) ευγενείς είχαν κατηγορήσει τους κόμητες για Φραγκική αυθεραισία και για επιβολή άδικων φόρων και ειδικών φόρων κατανάλωσης στις γαίες τους. Η υπεράσπιση των μεγιστάνων ήταν ανεπιτυχής, και ο Καρλομάγνος αποφάσισε υπέρ των εναγόντων.

 Δεύτερη εκεχειρία και πτώση 
Γύρω στο 813 ο κόμης Οδίλο της Ζιρόνα και της Μπεσάλου απεβίωσε, και αυτές οι κομητείες πέρασαν στον Μπέρα.

Το 815 η εκεχειρία με το χαλιφάτο διακόπηκε, και ο πόλεμος με τους Μουσουλμάνους συνεχίστηκε. Ο μουσουλμανικός στρατός υπό τη διοίκηση του Ουμπάιντ Αλλάχ Αμπού Μαρουάν, θείου του εμίρη Αλ-Χακάμ Α΄, επιτέθηκε στη Βαρκελώνη. Ωστόσο, η επίθεση αποκρούστηκε από έναν μισθοφορικό στρατό Βησιγότθων. Αυτή η νίκη αύξησε το κύρος του Μπέρα, του οποίου οι σχέσεις με την τοπική αριστοκρατία των Βησιγότθων βελτιώθηκαν. Τον Νοέμβριο του 816 ο βαλής της Σαραγόσα ταξίδεψε στο Άαχεν, και διαπραγματεύτηκε μία νέα τριετή εκεχειρία, η οποία τελικά ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 817.

Ωστόσο, παρά τις προσπάθειες εξασφάλισης συμμαχιών στην Παμπλόνα, οι Βάσκοι παρέμειναν σύμμαχοι με την οικογένεια Μπανού Κασί, που είχε την έδρα της στην κοιλάδα του ποταμού Έβρου. Συνέχισαν να αψηφούν την φραγκική εξουσία, όπως έκανε και η Αραγονία, όπου ο κόμης είχε συμμαχήσει με τους Βάσκους. Ο Γκωσέλμ και ο αδελφός του Βερνάρδος ισχυρίστηκαν και οι δύο ότι η εκεχειρία, που προωθούσε ο Μπέρα, ήταν αντίθετη προς τα συμφέροντα του βασιλείου και εμπόδιζε τις προσπάθειες να αναγκαστούν οι Βάσκοι και η Αραγονία να αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους ως υποτελείς του βασιλείου.

Τον Φεβρουάριο του 820 πραγματοποιήθηκε στο Άαχεν μία γενική συνέλευση, στην οποία παρευρέθηκε ο Μπέρα. Ο Γκωσέλμ έστειλε στη θέση του τον Βησιγότθο υποδιοικητή του, Σανίλα, ο οποίος κατηγόρησε τον Μπέρα για απιστία και δολιότητα. Η δικαστική διαμάχη, όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή, διευθετήθηκε με μονομαχία στο παλάτι. Ο Μπέρα ηττήθηκε από τον Σανίλα, και του αφαιρέθηκαν οι κομητείες του.  Ωστόσο ο βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής, ο οποίος δεν πίστευε ότι ο κόμης ήταν προδότης, μετέτρεψε την θανατική ποινή, που επιβλήθηκε λόγω της ήττας, σε εξορία στη Ρουέν. Παρέμεινε εκεί μέχρι το τέλος του το 844. Τον διαδέχθηκε ως κόμης της Βαρκελώνης ο Ραμπόν.

 Αναφορές 

Κατηγορία:Κόμητες της Βαρκελώνης
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις