Αντι-Γερμανοί (πολιτικό ρεύμα)

Οι Αντι-Γερμανοί (γερμ. Antideutsch) είναι ένας όρος ο οποίος αναφέρεται συλλογικά σε ένα εύρος θεωρητικών και πολιτικών τάσεων εντός της Αριστεράς, κατά βάση εκείνης της Γερμανίας και της Αυστρίας. Οι αντι-Γερμανοί αποτελούν ένα από τα κύρια ρεύματα του κινήματος Antifa μαζί με εκείνο των αντισιωνιστών αντιιμπεριαλιστών, αφότου τα δύο ρεύματα διασπάστηκαν μεταξύ της δεκαετίας του 1990 και των αρχών της δεκαετίας του 2000 λόγω των αποκλινουσών τους θέσεων σχετικά με το Ισραήλ. Οι αντι-Γερμανοί είναι ένα περιθωριακό κίνημα εντός της γερμανικής Αριστεράς: το 2006, η Deutsche Welle εκτιμούσε ότι ο αριθμός των αντι-Γερμανών κυμαίνεται μεταξύ 500 και 3.000. Βασικές θέσεις των αντι-Γερμανών περιλαμβάνουν την αντίθεση στον γερμανικό εθνικισμό, την κριτική σε επικρατούσες αριστερές και αντικαπιταλιστικές θέσεις, τις οποίες και θεωρούν απλουστευτικές και δομικά αντισημιτικές και την κριτική στον αντισημιτισμό, τον οποίο θεωρούν βαθιά ριζωμένο στη γερμανική πολιτιστική ιστορία. Ως αποτέλεσμα αυτής της ανάλυσης για τον αντισημιτισμό, η υποστήριξη για το Ισραήλ και η αντίθεση στον αντισιωνισμό αποτελούν τα κύρια ενοποιητικά στοιχεία του κινήματος των αντι-Γερμανών. Πολλοί αντι-Γερμανοί αναφέρονται θεωρητικά στα έργα κριτικής θεωρίας του Τέοντορ Αντόρνο και του Μαξ Χορκχάιμερ.

 Προέλευση 
Η ταχεία κατάρρευση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας και η επικείμενη επανένωση της Γερμανίας πυροδότησε μία μεγάλη κρίση εντός της γερμανικής Αριστεράς. Το ρεύμα των αντι-Γερμανών άρχισε να διαμορφώνεται για πρώτη φορά εντός μίας ομάδας συζητήσεων γνωστής ως Ριζοσπαστική Αριστερά, η οποία αποτελούνταν από τμήματα του Γερμανικού Πράσινου Κόμματος, τροτσκιστές, μέλη του Κομμουνιστικού Συνδέσμου (γερμ. Kommunistischer Bund), το περιοδικό konkret και μέλη αυτόνομων, ελευθεριακών και αναρχικών ομάδων, οι οποίες αντιτάσσονταν στο ενδεχόμενο συμμετοχής αριστερών πολιτικών οργανώσεων σε πιθανό κυβερνητικό συνασπισμό. Ο κύκλος αυτός αναπτύχθηκε στη βάση της ανάλυσης του Κομμουνιστικού Συνδέσμου, η οποία αποτελούσε μια καθοριστικά απαισιόδοξη ανάλυση σχετικά με τη δυνατότητα επαναστατικής αλλαγής στη Γερμανία. Όντας γνωστή ως ανάλυση περί «φασιστικοποίησης», η θεωρία αυτή υποστήριζε ότι, λόγω της ιδιαιτερότητας της γερμανικής ιστορίας και της ανάπτυξης της Γερμανίας, η ενδημική κρίση του καπιταλισμού θα οδηγούσε σε άνοδο της ακροδεξιάς και στο νεοφασισμό.

Κατά τη διάρκεια των διαφόρων εσωτερικών συζητήσεων, εκπρόσωποι της πλειοψηφούσας τάσης δήλωσαν ότι η μειοψηφούσα τάση, λόγω της ακλόνητης απαισιοδοξίας της, θα μπορούσε να μεταναστεύσει στις Μπαχάμες. Η μειοψηφούσα τάση, σε μία ειρωνική κίνηση, ονόμασε το περιοδικό της Bahamas. Το 2007, η Haaretz χαρακτήρισε το περιοδικό Bahamas ως «το βασικό έντυπο του σκληροπυρηνικού φιλο-ισραηλινού και αντι-γερμανικού κομμουνιστικού κινήματος». Η φράση «Ποτέ ξανά Γερμανία» (γερμ. Nie wieder Deutschland), η οποία αποτέλεσε το κύριο σύνθημα των αντι-Γερμανών, προέρχεται από τις διαδηλώσεις ενάντια στη γερμανική επανένωση, η μεγαλύτερη εκ των οποίων προσέλκυσε περίπου 10.000 διαδηλωτές. Αυτή η πρώιμη συμμαχία διαλύθηκε λίγο μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας της επανένωσης.

 Εξελίξεις κατά τη δεκαετία του 1990 
μικρογραφία|Γκράφιτι με το σύνθημα «Ποτέ ξανά Γερμανία» στη Βιέννη, 2009
Η αντίληψη περί της αναβίωσης του γερμανικού εθνικισμού και του ρατσισμού ως αποτέλεσμα της επανένωσης της Γερμανίας θεωρούνταν ότι επιβεβαιωνόταν κατά τη δεκαετία του 1990, με αφορμή γεγονότα όπως οι ταραχές στο Ρόστοκ-Λιχτενχάγκεν το 1992 και την επίθεση εναντίον μιας τουρκικής οικογένειας στο Ζόλινγκεν το 1993.

Ως αποτέλεσμα αυτών των γεγονότων, μικρές ομάδες και διάφοροι κύκλοι που υιοθετούσαν τις αντι-γερμανικές αντιλήψεις άρχισαν να εμφανίζονται σε όλη τη Γερμανία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, επανακαθορίζοντας τις ιδεολογικές τους θέσεις μέσω της διαφοροποίησής τους από τις κυρίαρχες αντιλήψεις εντός της γερμανικής Αριστεράς. Ο Πόλεμος του Κόλπου το 1990 παγίωσε τις θέσεις των αντι-Γερμανών γύρω από ένα νέο ζήτημα, την κριτική της ευρύτερης Αριστεράς να ταχθεί υπέρ του Ισραήλ κατά τη διάρκεια των πυραυλικών επιθέσεων που εξαπέλυσε το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν. Αριστεροί συγγραφείς όπως ο Άικε Γκάισελ και ο Βόλφγκανγκ Πορτ άσκησαν κριτική στο γερμανικό φιλειρηνικό κίνημα για την αδυναμία του να εκτιμήσει την απειλή του μπααθισμού για τα αριστερά κινήματα της Μέσης Ανατολής, ειδικά σε σχέση με τη χρήση δηλητηριώδων αερίων από το καθεστώς.

Το ξέσπασμα της Δεύτερης Ιντιφάντα δημιούργησε ένα ακόμα σημείο εστίασης για το ανερχόμενο κίνημα των αντι-Γερμανών. Σύμφωνα με τον Ασάφ Μογκαντάμ, η άνευ όρων υποστήριξη των αντι-Γερμανών για το Ισραήλ, σε αντίθεση με τη θέση των περισσότερων αριστερών οργανώσεων, εντάθηκε περαιτέρω ύστερα από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, ύστερα από τις οποίες οι αντι-Γερμανοί άσκησαν σφοδρή κριτική σε άλλες αριστερές θέσεις που υποστήριζαν, σύμφωνα με τους ίδιους, ότι η επίθεση της Αλ Κάιντα στις ΗΠΑ είχε ως κίνητρο την αντιιμπεριαλιστική ή την αντικαπιταλιστική αντίσταση στην αμερικανική ηγεμονία. Αντίθετα, ισχυρίστηκαν ότι η Αλ Κάιντα και οι επιθέσεις της αποτελούσαν μία μοντέρνα εκδοχή φασισμού, σύμφωνα με τον Πάτρικ Χάγκεν, η οποία θα έπρεπε να αντιπαλευτεί σφοδρά. Ο αρχηγός της Αλ Κάιντα Οσάμα μπιν Λάντεν είχε γράψει τα προηγούμενα χρόνια διάφορες καταγγελίες για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων για τη δυτική στρατιωτική παρουσία στη Σαουδική Αραβία (χώρα καταγωγής του και τοποθεσία της Μέκκας και της Μεδίνας), καθώς και τις μαζικές δολοφονίες μουσουλμάνων σε διάφορες χώρες.

Το 1995, κατά τη διάρκεια της 15ης επετείου από τον βομβαρδισμό της Δρέσδης, οι αντι-Γερμανοί εγκωμίασαν τον βομβαρδισμό στη βάση ότι πολλοί από τους πολίτες της Δρέσδης είχαν υποστηρίξει το ναζισμό. Ο Κάιλ Τζέιμς αναφέρθηκε στο γεγονός αυτό ως παράδειγμα της μετατόπισης προς την υποστήριξη των ΗΠΑ, η οποία έγινε ακόμα πιο ξεκάθαρη μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Αντίστοιχες διαδηλώσεις λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο, οι οποίες χαρακτηρίζονται από συνθήματα όπως «Βομβιστή Χάρις κάνε το ξανά!» και «Οι Γερμανοί δράστες δεν είναι θύματα!» (γερμ. Deutsche Täter sind keine Opfer!).

Οι νατοϊκοί βομβαρδισμοί κατά της Γιουγκοσλαβίας το 1999 αποτέλεσαν επίσης σημείο εστίασης για τους αντι-Γερμανούς, όπως και για μεγάλο μέρος της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Πολλοί αντι-Γερμανοί καταδίκασαν τον πόλεμο ως επανάληψη των στρατοπέδων που δημιουργήθηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τους Σέρβους να αποτελούν θύματα του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Οι λόγοι που παρέθεσε η γερμανική κυβέρνηση για την αιτιολόγηση του πολέμου αποτέλεσαν, σύμφωνα με τους αντι-Γερμανούς, ένα κομβικό σημείο για τη διαμόρφωση της κυβερνητικής πολιτικής. Ο πόλεμος δεν δικαιολογούνταν «παρά, αλλά και λόγω του Άουσβιτς». Αυτή η αντίληψη συνδυάζεται με την ανάλυση περί της γέννησης ενός νέου εθνικού εαυτού ως «παγκόσμιου πρωταθλητή στην αντιμετώπιση και στην τελειοποίηση των παλαιότερων κακών του πράξεων» (γερμ. Aufarbeitungsweltmeister ή Weltmeister der Vergangenheitsbewältigung).

Μεταγενέστερη πρωτοβουλία των αντι-γερμανικών ομάδων αποτελούσε η Συμμαχία Σταματήστε τη Βόμβα, η οποία δραστηριοποιούνταν στη Γερμανία και στην Αυστρία και υποστήριζε την επιβολή κυρώσεων εναντίον του Ιράν για τις προσπάθειές του να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.

Πολλοί από τους επιτρόπους για τον αντι-αντισημιτισμό που προσελήφθησαν από γερμανικούς θεσμούς κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής κρίσης του 2015 προέρχονταν από τους αντι-Γερμανούς και την Γερμανο-Ισραηλινή Εταιρία (γερμ. Deutsch-Israelische Gesellschaft).

 Θέσεις και αυτοχαρακτηρισμός 
Το αντιγερμανικό ρεύμα είναι μια ετερογενής αλλά, σε βασικές πτυχές, συνεκτική πολιτική τάση μέσα στην ριζοσπαστική Αριστερά που προήλθε μετά την γερμανική επανένωση και ως απάντηση σε παγκόσμιες συγκρούσεις όπως ο Πόλεμος του Κόλπου. Στο ιδεολογικό κέντρο της βρίσκεται μια θεμελιώδης απόρριψη του γερμανικού εθνικισμού, μια ριζοσπαστική κριτική του αντισημιτισμού, του αντισιωνισμού και του αντιαμερικανισμού, και η άνευ όρων υποστήριξη για το Ισραήλ ως καταφύγιο για την εβραϊκή ζωή μετά το Ολοκαύτωμα.

Οι αντι-Γερμανοί συχνά θεωρούν τους εαυτούς τους ως συνεχιστές της αριστερής παράδοσης, ιδιαίτερα στην αντιμετώπιση αυτού που θεωρούν ως την αποτυχία των κλασικών αριστερών κινημάτων να αντιμετωπίσουν επαρκώς τον αντισημιτισμό. Επικρίνουν μεγάλο μέρος της ριζοσπαστικής Αριστεράς για την υποστήριξη ή τη δικαιολόγηση αυταρχικών ή αντιδραστικών καθεστώτων κάτω από την σημαία του αντιιμπεριαλισμού.

Βασικά χαρακτηριστικά των αντι-Γερμανικών θέσεων αποτελούν:

 Η ριζοσπαστική αλληλεγγύη με το Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένης της συνεπούς υπεράσπισης του δικαιώματος της αυτοάμυνάς του και της ύπαρξής του ως εβραϊκού κράτους, ακόμη και όταν αυτό οδηγεί σε αμφιλεγόμενες θέσεις σχετικά με τις ισραηλινές στρατιωτικές ενέργειες.
 Η κριτική του δομικού αντισημιτισμού εντός των αριστερών, αντιιμπεριαλιστικών και ισλαμιστικών θέσεων.
 Η απόρριψη του γερμανικού πατριωτισμού και της εθνικής ταυτότητας ως δυνητικά φασιστικών.
 Η αντίθεση στην αντιδυτική και αντιαμερικανική ρητορική, η οποία θεωρείται ως πύλη για συγκεκαλυμμένο αντισημιτισμό.
 Η αντίληψη για αντιδραστικές μορφές αντικαπιταλισμού, ειδικά όταν γίνεται επίκληση αντισημιτικών σχημάτων όπως ο «παρασιτικός χρηματιστής» ή το «κεφάλαιο χωρίς ρίζες».

Ο χώρος των αντι-Γερμανών καθορίζεται περισσότερο από τις εκδοτικές του δραστηριότητες παρά από τις επίσημες οργανώσεις του. Η επιχειρηματολογία του χαρακτηρίζεται ισχυρά από τη θεωρία, η οποία είναι συχνά επηρεασμένη από την κριτική θεωρία του Τέοντορ Αντόρνο και του Μαξ Χορκχάιμερ, μεταξύ άλλων, αλλά και από το πολεμικό και δοκιμιακό του στυλ.

 Κριτική 
Οι σιωνιστές αριστεροί που σχετίζονται με το κίνημα των αντι-Γερμανών στη Γερμανία και στην Αυστρία έχουν κατηγορηθεί για τη στοχοποίηση των αριστερών Γερμανοεβραίων και Αυστριακών Εβραίων.

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο της Haaretz Οφρί Ιλανί, «εξαγριωμένοι Γερμανοί, ορισμένοι εκ των οποίων είναι απόγονοι των Ναζί, δεν διστάζουν να επιτεθούν σε Εβραίους και Ισραηλινούς αριστερούς», να «σπιλώσουν Εβραίους» και να «εμποδίσουν την ελευθερία της έκφρασής τους υπό το λάβαρο του αγώνα ενάντια στον αντισημιτισμό». Η αριστερή Αυστριακή Εβραία Ισαμπέλ Φρέι είπε ότι «οι Εβραίοι φετιχοποιούνται με αυτόν τον ψευτο-ανεκτικό τρόπο και θεωρούνται σαν να έχουν κοινά συμφέροντα» από τα κυρίαρχα πολιτικά ρεύματα στην Αυστρία και στη Γερμανία. Σύμφωνα με τη Φρέι, «οι Εβραίοι αριστεροί κατηγορούνται για αντισημιτισμό από μη-Εβραίους αριστερούς. Για εμένα, αυτές οι κατηγορίες είναι ένας τρόπος δυσφήμισης των εβραϊκών μας ταυτοτήτων, λέγοντας ότι αποτελούμε το "λάθος είδος" Εβραίων. Αναρωτιέμαι συνεχώς, είναι αυτές οι κατηγορίες ένα είδος αντισημιτισμού;» Ο Μάικλ Σαπίρ, ένας Γερμανοεβραίος αντισιωνιστής ακτιβιστής γεννημένος στο Ισραήλ, δήλωσε στο περιοδικό +972 Magazine ότι η εμπειρία να είναι ένας αντισιωνιστής Εβραίος αριστερός στη Γερμανία μπορεί να είναι αποδυναμωτική και «πολύ απομονωτική» διότι η γερμανική Αριστερά σχετίζεται συχνά με το κίνημα των αντι-Γερμανών. Σύμφωνα με τον Σαπίρ, οι Εβραίοι αριστεροί και άλλες φιλο-παλαιστινιακές φωνές οριοθετούνται εν μέρει λόγω του γεγονότος ότι «οι αντι-γερμανικές ομάδες έχουν καταφέρει να τους οδηγήσουν στη σιωπή» και ότι οι Εβραίοι αριστεροί «νιώθουν πολύ προσβεβλημένοι από την ιδέα του να αποκαλείται αυτός ο αγώνας "αντισημιτικός"».

Παρά τις κατηγορίες για αντισημιτισμό, υπάρχει στενή συνεργασία και αλληλεγγύη μεταξύ εκείνων που συνδέονται με το κίνημα των αντι-Γερμανών και σιωνιστικές αριστερές εβραϊκές οργανώσεις, όπως π.χ. η Αυτόνομη Εβραϊκή Ομάδα του Βερολίνου (γερμ. Autonome Jüdische Gruppe Berlin) ή οι Αυστριακοί Εβραίοι Φοιτητές Πανεπιστημίων (γερμ. Jüdische österreichische Hochschüler:innen).

Το κίνημα των αντι-Γερμανών έχει αντιμετωπίσει κριτική για την άνευ όρων υποστήριξή του στο κράτος του Ισραήλ. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι αυτή η θέση οδηγεί συχνά στην περιθωριοποίηση των παλαιστινιακών προοπτικών και αγώνων. Ορισμένες πηγές σημειώνουν ότι οι αντι-γερμανικές ομάδες υπερασπίζονται ενέργειες της ισραηλινής κυβέρνησης που περιγράφονται από διεθνείς οργανώσεις και ακαδημαϊκές αναλύσεις ως γενοκτονία στη Γάζα και τα κατεχόμενα εδάφη. Αυτές οι θέσεις έχουν πυροδοτήσει συζητήσεις εντός της γερμανικής και της διεθνούς Αριστεράς, με τους αντιπάλους να υποστηρίζουν ότι η στάση του κινήματος μπορεί να έρχεται σε σύγκρουση με ευρύτερες αντιιμπεριαλιστικές αρχές και με αρχές για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

 Δείτε επίσης 
μικρογραφία|Πανό των αντι-Γερμανών, το οποίο υποστηρίζει την υποστήριξη στον Στρατάρχη της Βρετανικής Αεροπορίας Άρθουρ Χάρις, ο οποίος είναι συνδεδεμένος με εκτεταμένους αεροπορικούς βομβαρδισμούς των γερμανικών πόλεων.

 Νέος Αντισημιτισμός
 Χένρικ Μπρόντερ
 Egotronic
 Ματίας Κίντσελ
 Αντρέι Μάρκοβιτς
 Μόισε Ποστόνε
 Αντι-ιαπωνισμός
 Λευκή ενοχή
 Εκστρατεία «Απολογούμαι»
 Γερμανική συλλογική ενοχή
 Αντιπαλαιστινιασμός
 Συμφωνία Χααβαρά
 Μανιφέστο του Γιούστον
 Αντι-αντισημιτισμός στη Γερμανία
 Antifa (Ισραήλ)
 Νεοσυντηρητισμός

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Ακροαριστερά στη Γερμανία
Κατηγορία:Κομμουνισμός στη Γερμανία
Κατηγορία:Αντικαπιταλισμός
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις