Μελιννώ

Η Μελιννώ ήταν λυρική ποιήτρια στην αρχαία Ελλάδα. 

Είναι γνωστή από ένα μόνο σωζόμενο ποίημα, γνωστό ως «Ωδή στη Ρώμη». 

Το ποίημα σώζεται σε ένα απόσπασμα του συγγραφέα του 5ου αιώνα μ.Χ. Στοβαίου, ο οποίος το συμπεριέλαβε σε μια συλλογή ποιημάτων για την αρρενωπότητα. Προφανώς συμπεριλήφθηκε σε αυτή τη συλλογή κατά λάθος, καθώς ο Στοβαίος ερμήνευσε λανθασμένα τη λέξη «ρώμα» στον πρώτο στίχο ως «δύναμη», αντί για την πόλη της Ρώμης. 

 Βιογραφία 
Δεν είναι γνωστό τίποτα για τη Μελιννώ ή τη ζωή της. Οι μελετητές έχουν προτείνει χρονική τοποθέτησή της από τον τρίτο αιώνα π.Χ. έως τον δεύτερο αιώνα μ.Χ. 

Ο Μόρις Μπόουρα υποστήριξε, βασιζόμενος στο περιεχόμενο του ποιήματος που της αποδίδεται, ότι ήταν πιθανό το πρώτο μισό του δεύτερου αιώνα π.Χ. και οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν με μια χρονολόγηση κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Το γεγονός ότι έγραψε ένα ποίημα για τη δύναμη της Ρώμης χωρίς καμία αναφορά στον αυτοκράτορα υποδηλώνει ότι έγραφε πριν από την έναρξη της ηγεμονίας. Έχουν υπονοηθεί λογοτεχνικοί παραλληλισμοί μεταξύ της ποίησης της Μελιννώς και των ποιημάτων προς τιμήν του Τιβέριου Κόινκτιου Φλαμίνιου από το 191 π.Χ. Ωστόσο, ορισμένοι μελετητές, όπως ο Χιου Λόιντ-Τζόουνς, υποστηρίζουν μια χρονολόγηση κατά τον δεύτερο αιώνα μ.Χ. Ο Λόιντ-Τζόουνς θεωρεί το ποίημα χαρακτηριστικό της ελληνικής αναβίωσης της περιόδου και κάνει συγκρίσεις με την ποίηση του Μεσομήδη και της Ιουλίας Βαλβίλλας.

Σύμφωνα με τον Στοβαίο, η Μελιννώ καταγόταν από το νησί της Λέσβου. Αυτό μπορεί να βασίστηκε στη χρήση της σαπφικής στροφής στην ποίησή της. Ωστόσο, δεν χρησιμοποιεί λεσβιακή διάλεκτο στην ποίησή της και, εκτός από τη μαρτυρία του Στοβαίου, δεν υπάρχει τίποτα που να τη συνδέει με το νησί. 

 Έργο 
Η «Ωδή στη Ρώμη» της Μελιννώς είναι ένας ύμνος στη θεά Ρώμη, που αποτελείται από πέντε σαπφικές στροφές. Είναι γραμμένος σε μια τεχνητή χορική διάλεκτο και η χρήση αυτής της διαλέκτου και της σαπφικής στροφής, η οποία σπάνια χρησιμοποιούνταν μετά την εποχή της Σαπφούς, υποδηλώνει ότι ήταν μορφωμένη. Κάθε στροφή της Μελιννώς είναι μια αυτοτελής ενότητα, σε αντίθεση με την πρακτική των αρχαϊκών Λέσβιων ποιητών. Ο Μόρις Μπόουρα χαρακτηρίζει το αποτέλεσμα «άκαμπτο και στιβαρό», αλλά υποστηρίζει ότι αυτές οι έντονες διαιρέσεις μεταξύ των στροφών έγιναν για να επιτρέψουν στο ποίημα να εκτελεστεί ως μέρος μιας τελετουργίας, με κάθε στροφή να εκτελείται ξεχωριστά.  Η Τζοζεφίν Μπάλμερσημειώνει ότι, παρά την ακαμψία του ποιήματος, την οποία «ακόμα και οι απολογητές της Μελιννώς» αναγνωρίζουν, είναι γεμάτο με μυθολογικές και λογοτεχνικές νύξεις. 

Το ποίημα μοιάζει με την παραδοσιακή μορφή ενός ύμνου, με την πρώτη στροφή να αποτελεί επίκληση στη θεά και τις υπόλοιπες στροφές να την υμνούν. Δεν τελειώνει με προσευχή. που παραδοσιακά θα αποτελούσε το τρίτο μέρος ενός ύμνου. Δεν είναι βέβαιο αν το ποίημα περιείχε αρχικά μια τέτοια προσευχή, η οποία έχει χαθεί. 

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 









Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Ιταλίας
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές