Μεγορασίμ

Μεγορασίμ (εβραϊκά: מגורשים / «εκδιωχθείς») ή ρουμιγίν (μαροκινά αραβικά: روميين / rūmiyīn, «Ρωμαίοι, Ευρωπαίοι, αλλοδαποί») είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να αναφερθεί στους Εβραίους από την Ιβηρική Χερσόνησο, που έφτασαν στη Βόρεια Αφρική ως αποτέλεσμα των αντιεβραϊκών διωγμών του 1391 και της απέλασης των Εβραίων από την Ισπανία το 1492. 

Αυτοί οι μετανάστες ήταν διαφορετικοί από τους προϋπάρχοντες Βορειοαφρικανούς Εβραίους, που ονομάζονταν Τοσαβίμ. Οι Τοσαβίμ ήταν παρόντες στη Βόρεια Αφρική από την αρχαιότητα, μιλούσαν τις τοπικές γλώσσες (νταρίτζα ή βερβερικά) και είχαν παραδόσεις, που επηρεάστηκαν από το Ισλάμ των Μαγκρεμπινών. Οι Μεγορασίμ επηρέασαν τον Βορειοαφρικανικό Ιουδαϊσμό, ενσωματώνοντας παραδόσεις από την Ισπανία. Τελικά συγχωνεύτηκαν με τους Τοσαβίμ, έτσι ώστε τώρα να είναι δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ των δύο ομάδων. Οι Εβραίοι της Βόρειας Αφρικής συχνά αναφέρονται ως Σεφαραδίτες, ένας όρος που δίνει έμφαση στις ιβηρικές τους παραδόσεις.

 Μεταναστεύσεις 
Η πρώτη μετανάστευση έλαβε χώρα μετά τους διωγμούς του 1391 στην Καταλονία, τη Βαλένθια και τις Βαλεαρίδες Νήσους. Πολλοί Μεγορασίμ κατέφυγαν κατά μήκος των ακτών της Βόρειας Αφρικής, ειδικά στην Αλγερία. Μεταξύ αυτών ήταν ραβίνοι με κύρος όπως ο Ισαάκ μπεν Σεσέτ και ο Συμεών μπεν Ζέμα Ντουράν. Από τους 40.000 έως 70.000 Εβραίους που έφυγαν από την Ισπανία το 1492 μετά το διάταγμα της Αλάμπρα, η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια εκτιμά ότι 32.000 έφτασαν στις ακτές της Βόρειας Αφρικής. Άλλοι λένε, ωστόσο, ότι είναι αδύνατο να εκτιμηθεί με ακρίβεια πόσοι Ιβηροεβραίοι βρήκαν καταφύγιο στο Μαρόκο και το Μαγκρέμπ. 

 Κοινότητες 
Αυτοί οι Εβραίοι είχαν τους δικούς τους ηγέτες, ραβίνους και πνευματικούς ηγέτες, καθώς και το δικό τους μινχάγκ. Μιλούσαν τις διαφορετικές γλώσσες της Ιβηρικής Χερσονήσου από την οποία προέρχονταν (καστιλιάνικα, αραγωνικά, καταλανικά, γαλικιανά, κ.λπ.) και μια τυποποιημένη εβραιο-ισπανική μορφή, που ονομάζεται Judezmo, χρησιμοποιείται από καιρό από τη διασπορά.

Μετά το 1391, οι Μεγορασίμ είχαν εγκατασταθεί κυρίως στην Αλγερία (Αλγέρι και τις γειτονικές πόλεις, Τλεμσέν, Οράν, Τενές, Μπετζάια, Κωνσταντίνη), Τυνησία (Τύνιδα) και Μαρόκο (Μεκνές, Φεζ και Ντεμπντού, με την κατάληψη της Σεβίλλης). Μετά το διάταγμα απέλασης του 1492, νέα κύματα Μεγορασίμ ήρθαν στη Βόρεια Αφρική, συγκεκριμένα στο Τετουάν, τη Φεζ, τη Μεκνές, το Ραμπάτ, το Σαλέ και το Μαρακές. Στη συνέχεια, μετακινήθηκαν στο Μογκαντόρ όταν ο Αλαουίτης βασιλιάς Μοχάμεντ μπεν Αμπντάλα κάλεσε τους Εβραίους να εγκατασταθούν εκεί και να φροντίσουν για τις σχέσεις τους με την Πορτογαλική Αυτοκρατορία.

Στις περισσότερες κοινότητες όπου εγκαταστάθηκαν, οι Μεγορασίμ επέβαλαν τους ραβίνους τους και τις μεταρρυθμίσεις τους και συγχωνεύτηκαν τελικά με τους ντόπιους Εβραίους (τους Τοσαβίμ). Ήταν η αφετηρία της αναβίωσης του Ιουδαϊσμού του Μαγκρέμπ, ο οποίος είχε αποδυναμωθεί έντονα από τον διωγμό των Αλμοάδων. Η άφιξη του Ραβίνου Εφραίμ Αλνάκουα της Σεβίλλης στα τέλη του 1391 στο Τλεμσέν επέτρεψε στους Εβραίους, που εγκαταστάθηκαν στις γειτονικές πόλεις Χοναΐν και Αγκαντίρ, να εγκατασταθούν στην ίδια την πόλη. Στο Τετουάν, όπου αποτελούσαν το κύριο εβραϊκό στοιχείο της πόλης, οι Μεγορασίμ επέβαλαν την ισπανοεβραϊκή γλώσσα τους, γνωστή ως χακέτια. Στο Αλγέρι τον 15ο αιώνα, οι Εβραίοι ταξινομούνταν σε διάφορες κατηγορίες: αυτοί που κατάγονταν από την Αφρική, αυτοί που προέρχονταν από τις Βαλεαρίδες Νήσους και την Ισπανία ή από τη Γαλλία, την Κωνσταντινούπολη και την Ιταλία.

Τον 16ο αιώνα, οι ισπανικές επιθέσεις στις ακτές της Αλγερίας και της Βόρειας Αφρικής ώθησαν συχνά τους Εβραίους να εγκαταλείψουν τις ακτές για το εσωτερικό της χώρας. Αυτό προκάλεσε αρκετές φορές την απέλαση Εβραίων από την πόλη Οράν και την καταστροφή της Μπετζάια και του Αλγερίου. Η ήττα των Ισπανών στην κατάληψη της πόλης ήταν διάσημη για την εβραϊκή κοινότητα κατά τη διάρκεια του Πουρίμ του Αλγερίου. Με το ισπανικό προτεκτοράτο στο βόρειο Μαρόκο από τον 19ο αιώνα, γινόμαστε μάρτυρες της πρώτης συμφιλίωσης μεταξύ Σεφαραδιτών και Ισπανών και πολλοί Εβραίοι από το Τετουάν εγκαταστάθηκαν στο Γιβραλτάρ, την Ισπανία και τη Λατινική Αμερική ταυτόχρονα.

Στο Μογκαντόρ και κατά μήκος των ακτών του Ατλαντικού, οι Εβραίοι ασχολούνται γενικά έντονα με το εμπόριο μεταξύ Μαρόκου και Πορτογαλίας. Εντός της αντιβασιλείας του Αλγερίου και της Τύνιδας, το εμπόριο με την Ευρώπη και την υπόλοιπη Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν συχνά γεγονός των Μεγορασίμ, ειδικά των Γκράνα του Λιβόρνο, που είχαν εγκατασταθεί εκεί από τον 16ο αιώνα.

Οι σχέσεις των Μεγορασίμ με τους Τοσαβίμ και η επιρροή τους πάνω τους ποικίλλουν σημαντικά μεταξύ των κοινοτήτων στις οποίες εγκαταστάθηκαν. Αυτή η ευρωπαϊκή επιρροή στον τοπικό τρόπο ζωής έτεινε να αγνοεί τον πληθυσμό που ζούσε στα περίχωρα των αστικών κέντρων ή ακόμη και να προκαλεί εχθρική αντίδραση. 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Πορτογαλική διασπορά στην Αφρική
Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στην Ισπανία
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ισπανία
Κατηγορία:Εβραϊκή διασπορά
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στο Μαρόκο
Κατηγορία:Ισπανική διασπορά στην Αφρική
Κατηγορία:Ιστορία της Αλγερίας
Κατηγορία:Ιστορία του Μαρόκου