Ειρήνη της Κωνσταντίας

Η Ειρήνη της Κωνσταντίας (25 Ιουνίου 1183) ήταν ένα προνόμιο που παραχωρήθηκε από τον Φρειδερίκο Α΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας, και τον γιο και συγκυβερνήτη του Ερρίκο ΣΤ΄ βασιλιά των Ρωμαίων προς στα μέλη της Λομβαρδικής Ένωσης, για να τερματιστεί η κατάσταση εξέγερσης (πολέμου), που συνεχιζόταν από το 1167. Ήταν μία μόνιμη ειρήνη, που αντικατέστησε την εξαετή εκεχειρία, που είχε επιβληθεί από τη Συνθήκη της Βενετίας (22 Ιουλίου 1177). 

Με την πλησιέστερη λήξη της εκεχειρίας, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ του αυτοκράτορα και της Ένωσης ξεκίνησαν στις αρχές του 1183. Υπήρξαν προτάσεις και αντιπροτάσεις, μία ξεχωριστή διευθέτηση του αμφισβητούμενου καθεστώτος της Αλεσσάντριας, και μία προκαταρκτική συμφωνία που υπογράφηκε στην Πιατσέντσα. Η συνθήκη αυτή της Πιατσέντσα αποτέλεσε τη βάση για την τελική ειρήνη, η οποία εκδόθηκε ως αυτοκρατορικό προνόμιο, επειδή τυπικά ο αυτοκράτορας δεν μπορούσε να υπογράψει συνθήκη με τους υπηκόους του. 
μικρογραφία|Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα συνάπτει ειρήνη με τους Λομβαρδούς στην Κωνσταντία.
Η συμφωνία επιβεβαίωσε τη Συνθήκη της Βενετίας του 1177. Οι πόλεις του βασιλείου της Ιταλίας διατήρησαν αρκετά προνόμια τοπικής δικαιοδοσίας στα εδάφη τους, και είχαν την ελευθερία να εκλέγουν τα δικά τους συμβούλια και να θεσπίζουν τη δική τους νομοθεσία, καθώς και να διατηρούν τη συμμαχία τους με τη Λομβαρδική Ένωση. Από την άλλη πλευρά, ήταν υποχρεωμένες να ορκιστούν πίστη στον αυτοκράτορα της Γερμανίας, και οι ύπατοί τους έπρεπε να διορίζονται απευθείας από αυτόν.  Οι αυτοκρατορικοί δικαστές είχαν το προνόμιο να δικάζουν εφέσεις, και ορισμένες περιοχές στην Ιταλία τέθηκαν υπό άμεση αυτοκρατορική διοίκηση. Οι πόλεις διατήρησαν επίσης την αστική και ποινική δικαιοδοσία , ενώ η δικαιοδοσία εφέσεων βρισκόταν στα αυτοκρατορικά χέρια.  Οι ύπατοι είχαν το δικαίωμα να εκδίδουν οριστικές αποφάσεις μόνο για εγκλήματα που αφορούσαν ποσά μικρότερα από 25 λίβρες χρυσού. 

Ένα σχόλιο σχετικά με τη συμφωνία από τον Μπάλντο ντεϊ Ουμπάλντι, που δημοσιεύτηκε στο έργο του Σχόλια επί της φεουδαλικής χρήσης (Commentaria in usus feudorum), προσδιόρισε την ικανότητα που αποδιδόταν στον αυτοκράτορα να παραβιάσει πτυχές της, επειδή ο όρκος του θεωρούνταν προσωρινός.  Ωστόσο, δεν υπήρξε καμιά προσπάθεια παραβίασης των όρων της συμφωνίας από την πλευρά του στέμματος, κατά τη διάρκεια της 67χρονης βασιλείας του Οίκου των Χοενστάουφεν . 

Οι πόλεις σταμάτησαν να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους, κατά τη διάρκεια του μακρού αγώνα για το αυτοκρατορικό στέμμα που ακολούθησε το τέλος τού γιου τού Φρειδερίκου Α΄, αυτοκράτορα Ερρίκου ΣΤ΄, το 1197, και η Ειρήνη της Κωνσταντίας βρέθηκε στο επίκεντρο της νέας σύγκρουσης, που έλαβε χώρα μεταξύ της λεγόμενης δεύτερης Λομβαρδικής Ένωσης και του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ μεταξύ 1226 και 1250. Εορτάστηκε για το υπόλοιπο του Μεσαίωνα και μετά, ως η μόνη αυτοκρατορική αναγνώριση της αυτονομίας μίας μεγάλης ομάδας ιταλικών πόλεων.

 Σημειώσεις 

 Πηγές 


Κατηγορία:Συνθήκες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας