Φρανσουάζ Αρντί

Η Φρανσουάζ Μαντλέν Αρντί (Γαλλικά: Françoise Madeleine Hardy, 17 Ιανουαρίου 1944 – 11 Ιουνίου 2024) ήταν Γαλλίδα τραγουδοποιός, ηθοποιός και συγγραφέας. Ήταν γνωστή για τις μελαγχολικές, συναισθηματικές μπαλάντες που τραγουδούσε. Η Αρντί έγινε γνωστή στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ως ηγετική φυσιογνωμία στη γαλλική μουσική γιε-γιέ και έγινε ποπ είδωλο τόσο στη Γαλλία όσο και διεθνώς. Εκτός από τη μητρική της γαλλική γλώσσα, τραγουδούσε επίσης στα Αγγλικά, Ιταλικά και Γερμανικά. Η μουσική της καριέρα διήρκεσε περισσότερα από 50 χρόνια, στα οποία κυκλοφόρησαν πάνω από 30 στούντιο άλμπουμ. Εκπροσώπησε επίσης το Μονακό στον Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1963.

Γεννημένη και μεγαλωμένη στο 9ο δημοτικό διαμέρισμα Παρισιού, η Αρντί έκανε το μουσικό της ντεμπούτο το 1962 μέσω της γαλλικής δισκογραφικής εταιρείας Disques Vogue και γνώρισε άμεση επιτυχία με το τραγούδι "Tous les garçons et les girles". Απομακρυνόμενη από τις πρώτες ροκ εντ ρολ επιρροές της, άρχισε να ηχογραφεί στο Λονδίνο το 1964, κάτι που της επέτρεψε να διευρύνει τον ήχο της με άλμπουμ όπως τα Mon amie la rose, L'amitié, La maison où j'ai grandi και Ma jeunesse fout le camp... Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, κυκλοφόρησε τα Comment te dire adieu, La question και Message personnel. Την ίδια περίοδο, συνεργάστηκε με τραγουδοποιούς όπως οι Σερζ Γκανσμπούρ, Πατρίκ Μοντιανό, Μισέλ Μπεργκέρ και Κατρίν Λαρά. Μεταξύ 1977 και 1988, κυκλοφόρησε τα άλμπουμ Star, Musique saoûle, Gin Tonic και À suivre. Ο δίσκος της Décalages (1988) κυκλοφόρησε ως ο τελευταίος της δίσκος, αν και επέστρεψε οκτώ χρόνια αργότερα με το Le danger, το οποίο επανεφηύρε τον ήχο της με πιο σκληρή εναλλακτική ροκ. Τα επόμενα άλμπουμ της της δεκαετίας του 2000 — Clair-obscur, Tant de belles choses και (Parenthèses...) — είδαν μια επιστροφή στο ήπιο στιλ της. Τη δεκαετία του 2010, η Αρντί κυκλοφόρησε τα τρία τελευταία της άλμπουμ: La pluie sans parapluie, L'amour fou και Personne d'autre.

Εκτός από τη μουσική, η Αρντί ερμήνευσε και δευτερεύοντες ρόλους στις ταινίες Πύργος στη Σουηδία, Μια σφαίρα στην καρδιά καθώς και στην αμερικανική παραγωγή Grand Prix. Έγινε μούσα για σχεδιαστές μόδας όπως οι Αντρέ Κουρέζ, Ιβ Σεν Λοράν και Πάκο Ραμπάν και συνεργάστηκε με τον φωτογράφο Ζαν-Μαρί Περιέ. Η Αρντί έκανε επίσης καριέρα ως αστρολόγος, έχοντας γράψει εκτενώς για το θέμα από τη δεκαετία του 1970 και έπειτα. Ήταν επίσης συγγραφέας βιβλίων μυθοπλασίας και μη από τη δεκαετία του 2000. Η αυτοβιογραφία της με τίτλο Le dèsespoir des singes... et autres bagatelles έγινε μπεστ σέλερ στη Γαλλία.

Ως δημόσιο πρόσωπο, η Αρντί ήταν γνωστή για τη συστολή της, την απογοήτευσή της από τη ζωή των διασημοτήτων και την αυτοσαρκαστική της στάση, χαρακτηριστικά τα οποία αποδίδονταν σε άγχος και ανασφάλεια σε όλη της τη ζωή. Το 1981, παντρεύτηκε τον Γάλλο τραγουδοποιό Ζακ Ντιτρόν. Ο γιος τους, ο Τομά, έγινε επίσης μουσικός. Η Αρντί παραμένει μια από τις τραγουδίστριες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην γαλλική ιστορία και συνεχίζει να θεωρείται σημαντική και επιδραστική προσωπικότητα τόσο στη γαλλική ποπ μουσική όσο και στη μόδα. Το 2006 της απονεμήθηκε το Grande médaille de la chanson française, ένα τιμητικό βραβείο που απονέμεται από τη Γαλλική Ακαδημία, σε αναγνώριση της καριέρας της στη μουσική. Η Αρντί πέθανε από καρκίνο στο Παρίσι τον Ιούνιο του 2024, σε ηλικία 80 ετών.

 Τα πρώτα χρόνια 
μικρογραφία|Η Αρντί μεγάλωσε σε ένα απλό διαμέρισμα στην οδό Ντομάλ, στο 9ο διαμέρισμα του Παρισιού.
Η Φρανσουάζ Μαντλέν Αρντί γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1944 στην κλινική Μαρί-Λουίζ στο 9ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού, στη γερμανοκρατούμενη Γαλλία, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Γεννήθηκε στη διάρκεια αεροπορικής επιδρομής και τα παράθυρα της κλινικής εξερράγησαν.  Συνέδεσε τη γέννησή της σε αυτό το βίαιο πλαίσιο με την «ασυνήθιστα αγχώδη ιδιοσυγκρασία» της ως ενήλικη.  Η μικρότερη αδερφή της, Μισέλ, γεννήθηκε δεκαοκτώ μήνες αργότερα και η μητέρα τους, Μαντλέν Αρντί (  1921–1991), η οποία προερχόταν από απλή οικογένεια, μεγάλωσε τη Φρανσουάζ και τη Μισέλ μόνη της. Ο πατέρας της, Ετιέν Ντιλάρ, ήταν παντρεμένος και προερχόταν από πλούσια οικογένεια. Έκανε ελάχιστα για να τις βοηθήσει οικονομικά και ήταν απών από την ανατροφή τους,  επισκεπτόμενος τα παιδιά μερικές μόνο φορές τον χρόνο.  Η μητέρα της Αρντί μεγάλωσε τις κόρες της αυστηρά σε ένα μικρό διαμέρισμα στην οδό Ντομάλ του 9ου διαμερίσματος. Η Αρντί είχε δυστυχισμένη και ταραγμένη παιδική ηλικία  και ασχολούνταν κυρίως με μοναχικές δραστηριότητες όπως το διάβασμα, το παιχνίδι με κούκλες ή η ακρόαση ραδιοφώνου. 

Με την επιμονή του πατέρα τους, τα κορίτσια πήγαν σε καθολικό σχολείο που ονομαζόταν Institution La Bruyère, υπό τη διεύθυνση τριαδικών καλογριών. Το κοινωνικοοικονομικό χάσμα μεταξύ της Αρντί και των συμμαθητών της ήταν διά βίου πηγή ανασφάλειας. Η ψυχική υγεία της επιδεινώθηκε από τη γιαγιά της από την πλευρά της μητέρας της, η οποία «της έλεγε επανειλημμένα ότι ήταν άσχημη και πολύ κακός άνθρωπος».  Μεταξύ 1952 και 1960, η Αρντί και η αδελφή της πήγαιναν κάθε καλοκαίρι στην Αυστρία για να μάθουν Γερμανικά, με την ενθάρρυνση του νέου εραστή της μητέρας της, ενός Αυστριακού βαρόνου. Ο πατέρας της έπαιζε πιάνο και η Αρντί άρχισε μαθήματα πιάνου από πολύ μικρή ηλικία, τα οποία και εγκατέλειψε έχοντας τρακ όταν επρόκειτο να εμφανιστεί στη σκηνή του Salle Gaveau. 

Στα 16 της, η Αρντί ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και πέρασε τις εισαγωγικές εξετάσεις. Για να γιορτάσει το γεγονός, ο πατέρας της τη ρώτησε τι δώρο θα ήθελε και εκείνη επέλεξε μια κιθάρα, με την οποία άρχισε να τραγουδάει τα δικά της τραγούδια. Ακολουθώντας τις εντολές της μητέρας της, γράφτηκε στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού ενώ ήταν ακόμα έφηβη, αλλά θεωρώντας το πολύ δύσκολο, έφυγε από το Ινστιτούτο και εγγράφηκε στη Σορβόννη για να σπουδάσει Γερμανικά.  Στον χρόνο που της απέμενε από τα μαθήματά της, η Αρντί συνέθετε τραγούδια για μελαγχολικά τραγούδιακαι άρχισε να εμφανίζεται σε έναν μικρό χώρο, όπου έπαιζε κάθε Πέμπτη «σε κοινό συνταξιούχων». Εκείνη την περίοδο, έκανε ακρόαση για τη δισκογραφική εταιρεία Pathé-Marconi αφού είδε μια διαφήμιση στο France-Soir. Απορρίφθηκε, αλλά χάρηκε που είχε κρατήσει την προσοχή των διευθυντών περισσότερο από όσο περίμενε. Επίσης, ενθαρρύνθηκε ακούγοντας τη φωνή της ηχογραφημένη, βρίσκοντάς τη «λιγότερο παράφωνη και τρεμουλιαστή από όσο φοβόταν».

 Μουσική καριέρα 

 1961–1962: Αρχές καριέρας 
Η Αρντί πήγε στην Philips Records και της συνέστησαν να παρακολουθήσει μαθήματα φωνητικής. Το 1961, πέρασε από ακρόαση για το Le Petit Conservatoire de la chanson, μια σχολή ερμηνευτών που έκανε μεταδόσεις στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση.  Η επικεφαλής του προγράμματος, Μιρέιγ Χαρτούς, ήταν γνωστή για την επιλεκτικότητά της. Ωστόσο, είδε την Αρντί να μπαίνει στην τάξη και τη δέχτηκε αμέσως πριν καν μάθει να παίζει. Ανέπτυξαν μια «σχέση μητέρας-κόρης» και μια φιλία βασισμένη στην αμοιβαία εκτίμηση.

Στις 14 Μαΐου 1961, η Αρντί πέρασε από ακρόαση για τη γαλλική δισκογραφική εταιρεία Disques Vogue. Η εμφάνισή της τράβηξε την προσοχή του ηχολήπτη, Αντρέ Μπερνό, ο οποίος ένιωσε ότι «θα έκανε ωραίο εξώφυλλο δίσκου» και προσφέρθηκε να της μάθει μουσική θεωρία για να βελτιώσει την αίσθηση του ρυθμού της. Ο Μπερνό αργότερα ηχογράφησε μαζί της ένα ντέμο τεσσάρων κομματιών, το οποίο υπέβαλε στον διευθυντή της δισκογραφικής εταιρείας, Ζακ Γούλφσον. Ο Γούλφσον έψαχνε τραγουδίστρια για να ηχογραφήσει το "Oh oh chéri", μια γαλλόφωνη εκδοχή του τραγουδιού "Uh Oh" του Μπόμπι Λι Τράμελ, και μετά την ακρόαση, ο Γούλφσον πρόσφερε στην Αρντί μονοετές συμβόλαιο, το οποίο εκείνη υπέγραψε στις 14 Νοεμβρίου 1961. 

Μόλις έμαθε για το δισκογραφικό συμβόλαιο της Αρντί, η Χαρτούς την παρουσίασε στην τηλεοπτική εκπομπή του Petit Conservatoire στις 6 Φεβρουαρίου 1962.   Η Αρντί ερμήνευσε το πρωτότυπο τραγούδι της "La fille avec toi" στην κιθάρα και τη ρώτησαν τι σήμαινε το αγγλικό "yeah! yeah!" στους στίχους της.  Η μεταγραφή "yé-yé" έγινε αργότερα δημοφιλής από τον κοινωνιολόγο Εντγκάρ Μορέν μέσω ενός άρθρου που δημοσιεύτηκε στην Le Monde στις 7 Ιουλίου 1963, στο οποίο ανέλυε την ακμάζουσα ποπ μουσική σκηνή με επικεφαλής νέους.   Το φαινόμενο των γιεγιέδων επινοήθηκε από το ραδιοφωνικό πρόγραμμα Salut les copains , που δημιουργήθηκε από τον Ντάνιελ Φιλιπάτσι, και το περιοδικό του. 

 1962–1963: Γιε-γιε 
Το περιοδικό Vogue κυκλοφόρησε το πρώτο EP της Αρντί τον Μάιο του 1962, το οποίο περιελάμβανε το "Oh oh chéri" μαζί με τις συνθέσεις της "Il est parti un jour", "J'suis d'accord" και την ερωτική μπαλάντα "Tous les garçons et les filles". Στις αρχές Οκτωβρίου, η Αρντί γύρισε ένα ασπρόμαυρο μουσικό βίντεο για το "Tous les garçons et les filles", σε σκηνοθεσία Πιερ Μπαντέλ, το οποίο εμφανίστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή Toute la chanson. Το τραγούδι ήταν επιλογή της Αρντί και του παραγωγού της εκπομπής Αντρέ Σαλβέ, παρά την απροθυμία του Γούλφσον να το προωθήσει. Η Αρντί παρουσιάστηκε σε ευρύτερο κοινό στις 28 Οκτωβρίου, όταν το κλιπ αναμεταδόθηκε σε διαφημιστικό διάλειμμα ανάμεσα στα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος για τις προεδρικές εκλογές.   Το τραγούδι έγινε αμέσως δημοφιλές στους νέους της Γαλλίας, ιδιαίτερα στις έφηβες, και παίχτηκε ευρέως σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, ξεκινώντας με το Europe n° 1. Το "Tous les garçons et les girles" έγινε περισσότερο δημοφιλές από ένα μουσικό βίντεο σε σκηνοθεσία Κλοντ Λελούς. 

Το περιοδικό Vogue κυκλοφόρησε γρήγορα δύο ακόμη EP με τραγούδια της Αρντί. Αυτά αργότερα συγκεντρώθηκαν, με το πρώτο EP για το πρώτο άλμπουμ της, το οποίο έγινε γνωστό ως Tous les garçons et les girles. Στη Γαλλία, η μορφή LP αντιμετωπίστηκε αρχικά με σκεπτικισμό και η πρώτη σειρά άλμπουμ της Αρντί ήταν συλλογές προηγούμενων σινγκλ,  μια μορφή γνωστή ως "super 45 [rpm]". Οι περισσότεροι από τους ολοκληρωμένους δίσκους της κυκλοφόρησαν χωρίς τίτλο, με μόνο το όνομά της στο εξώφυλλο, και έγιναν γνωστοί με τον τίτλο του πιο δημοφιλούς τραγουδιού της συλλογής.  Το πρώτο άλμπουμ της Αρντί βραβεύτηκε με Trophée de la Télévision και με βραβείο Grand Prix du Disque που απονέμεται από την Académie Charles Cros. Μέχρι τις αρχές του 1963, είχαν πουληθεί 500.000 αντίτυπα του Tous les garçons et les girls στη Γαλλία και ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε 2,5 εκατομμύρια τους επόμενους μήνες. 

Τα σινγκλ της Αρντί "J'suis d'accord", "Le temps de l'amour" και "Tous les garçons et les girles" έφτασαν στην κορυφή των γαλλικών καταλόγων στα τέλη του 1962 και στις αρχές του 1963.  Υπέγραψε νέο πενταετές συμβόλαιο με το περιοδικό Vogue και έκλεισε συμφωνία με την Editions Musicales Alpha, που δημιουργήθηκε από τον Γούλφστον. Γνώρισε τον Μισέλ Μπουρντέ, έναν νεαρό σχεδιαστή που είχε πρόσφατα ανακαλύψει ο Σαρλ Αζναβούρ, . ο οποίος δημιούργησε το πρώτο πορτρέτο της Φρανσουάζ Αρντί, το οποίο η Αρντί, καλλιτεχνικά σαγηνευμένη, απέκτησε. .

Τον Μάρτιο του 1963, εκπροσώπησε το Μονακό στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 1963, ο οποίος ηχογραφήθηκε στο Λονδίνο. Ερμήνευσε το τραγούδι "L'amour s'en va", το οποίο κατέλαβε την πέμπτη θέση στον διαγωνισμό. Όταν το τραγούδι κυκλοφόρησε ως σινγκλ, έφτασε στο Νο. 5 στους γαλλικάούς καταλόγους επιτυχιών τον Ιούνιο του 1963. Τον Οκτώβριο, η Αρντί κυκλοφόρησε το δεύτερο στούντιο άλμπουμ της, το Le premier bonheur du jour. Τον ίδιο μήνα, έλαβε βραβείο Edison "Youth" στο Grand Gala du Disque στο Σεβενίνγκεν της Ολλανδίας. Το τρόπαιο της απονεμήθηκε από τον συγγραφέα Γκότφριντ Μπόμανς, ο οποίος την επαίνεσε ως «δημιουργική καλλιτέχνιδα» που ήξερε να επιβάλλει «ένα προσωπικό στιλ χωρίς να προσπαθεί να μιμηθεί τους Αμερικανούς».
αριστερά|μικρογραφία|Η Αρντί φτάνει στη Βαρκελώνη το 1963, όπου την υποδέχεται ο διεθνής διευθυντής της Hispavox, Λουίς Κάλβο.
Ως κορυφαία φυσιογνωμία της μανίας του γιε-γιε, η Αρντί βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της γαλλικής μουσικής σκηνής και έγινε η πιο εξαγώγιμη τραγουδίστρια της χώρας.  Από το 1963, μεταφρασμένες επανηχογραφήσεις του "Tous les garçons et les filles" εξήχθησαν σε ιταλικές, γερμανικές και αγγλόφωνες αγορές. Η πρώτη μη γαλλόφωνη χώρα στην οποία η τραγουδίστρια γνώρισε επιτυχία ήταν η Ιταλία, όπου το τραγούδι έγινε "Quelli della mia età" και πούλησε 255.000 αντίτυπα. Κατάκτησε την κορυφή των καταλόγων των σινγκλ μεταξύ Απριλίου και Οκτωβρίου, πέφτοντας στη δεύτερη θέση μεταξύ Ιουλίου και Αυγούστου πίσω από το "Cuore" της Ρίτα Παβόνε. Στο τέλος του καλοκαιριού στο Μιλάνο, ηχογράφησε νέα τραγούδια τα οποία συμπεριλήφθηκαν στην ιταλική κυκλοφορία της Françoise Αρντί, canta per voi in italiano.  Το σινγκλ "L'età dell'amore" / "E all'amore che penso" ήταν επίσης στην κορυφή των ιταλικών καταλόγων επιτυχιών.

 1964–1968: Διεθνής σταρ 
Το 1963, η Αρντί πήγε στο Λονδίνο για να ηχογραφήσει νέα μουσική.  Στο απόγειο της βρετανικής εισβολής, η Αρντί προσπάθησε να εκσυγχρονίσει τη μουσική της, επιλέγοντας να εγκαταλείψει την κακή ποιότητα των γαλλικών στούντιο και ηχοληπτών και να ηχογραφήσει τα τραγούδια της στα στούντιο της Pye Records. Σε συνεργασία με τον παραγωγό Τόνι Χατς τον Φεβρουάριο του 1964, ηχογράφησε ένα EP που περιελάμβανε μια διασκευή του "Catch a Falling Star" και τρεις διασκευές των επιτυχιών της "Find Me a Boy" ("Tous les garçons et les filles"), "Only Friends" ("Ton meilleur ami") και "I Wish It Were Me" ("J'aurais voulu"). Το αγγλικό κοινό αρχικά προτιμούσε τις ηχογραφήσεις της στα Γαλλικά, με το "Tous les garçons et les filles" να μπαίνει στο UK Singles Chart την 1η Ιουλίου 1964 στο νούμερο 36. 

Το αγγλόφωνο σινγκλ της "All Over the World" (1965) σημείωσε επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο, φτάνοντας στο Top 20 και παραμένοντας στα τσαρτ 15 εβδομάδες.  Σημείωσε επίσης επιτυχία στη Νότια Αφρική, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, καθιστώντας το πιθανώς την πιο δημοφιλή ηχογράφησή της στο αγγλόφωνο κοινό. 

Το 1965, η Αρντί πήγε στη Νέα Υόρκη για να υπογράψει δισκογραφικό συμβόλαιο με την Kapp για τη διανομή των δίσκων της στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η δισκογραφική εταιρεία κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ της με τον τίτλο The "Yeh-Yeh" Girl From Paris! και το σινγκλ "However Much", μια αγγλική έκδοση του προηγούμενου κομματιού "Et même..." Κυκλοφόρησε ένα γερμανόφωνο άλμπουμ με τίτλο In Deutschland, το οποίο περιείχε πέντε πρωτότυπες συνθέσεις και μεταφρασμένες εκδοχές προηγούμενων τραγουδιών της. Το πιο δημοφιλές κομμάτι στη Γερμανία ήταν το "Frag' den Abendwind", το οποίο παρέμεινε στο εθνικό singles chart για είκοσι τέσσερις εβδομάδες.
μικρογραφία|209x209εσ|Η Αρντί το 1966
Στις 12 Απριλίου 1966, η Αρντί ήταν ανάμεσα σε 46 καλλιτέχνες που συμμετείχαν σε μια ομαδική φωτογραφία που τραβήχτηκε από τον Ζαν-Μαρί Περιέ για την Salut Les Copains. Η εικόνα έγινε σύμβολο της εποχής γιε-γιε και έγινε γνωστή στη Γαλλία ως η «φωτογραφία του αιώνα».  

Από τα τέλη του 1967, η Αρντί ακολούθησε την πρόταση του Γούλφσον να κυκλοφορήσει τους δίσκους της μέσω της δικής της εταιρείας παραγωγής Asparagus, αν και η Vogue συνέχισε να έχει τη διανομή τους. Αργότερα μετάνιωσε για την απόφασή της, ενθυμούμενη το 1999: «Ο διευθύνων δύμβουλος της Vogue, Λεόν Καμπά, ήταν επίσης σε αυτήν την εταιρεία παραγωγής και μεταξύ τους, κατείχαν την πλειοψηφία των μετοχών. Αυτό έχει προκαλέσει πολλές αγωγές για παρενόχληση». Το έβδομο γαλλικό άλμπουμ της, το Ma jeunesse fout le camp, το πρώτο που δημιουργήθηκε στην Asparagus, κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1967.

Με τη συμβουλή του Άγγλου παραγωγού Νόελ Ρότζερς, η Αρντί ηχογράφησε το δεύτερο αγγλόφωνο άλμπουμ της την άνοιξη του 1968, γνωστό με διάφορες ονομασίες: En anglais, The Second English Album, Will You Love Me Tomorrow και Loving, ανάλογα με τη χώρα. 

Το 1968, η Αρντί κυκλοφόρησε μια γαλλική διασκευή του τραγουδιού "It Hurts to Say Goodbye" της Βέρα Λιν, με τίτλο "Comment te dire adieu", στο ομότιτλο άλμπουμ. Οι γαλλικοί στίχοι του γράφτηκαν από τον Σερζ Γκενσμπούρ και έγινε μια από τις πιο επιτυχημένες κυκλοφορίες της. 

 1969–1976: Μετάβαση στην καλλιτεχνική ωριμότητα 
αριστερά|μικρογραφία|254x254εσ|Η Αρντί στο Άμστερνταμ, Δεκέμβριος 1969
Το 1970, διέκοψε τη συνεργασία της με τη δισκογραφική εταιρεία και υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Sonopresse, θυγατρική της Hachette. Δημιούργησε επίσης μια νέα εταιρεία παραγωγής με την ονομασία Hypopotam, και ίδρυσε τη δική της εταιρεία μουσικών εκδόσεων, την Kundalini. Η Αρντί έλαβε μεγάλες προκαταβολές από την Sonopresse, οι οποίες της επέτρεψαν να χρηματοδοτήσει τα δικά της έργα. Περιέγραψε αυτήν την περίοδο ως την «πιο ευτυχισμένη εποχή», καθώς πλέον μπορούσε να εργάζεται ανεξάρτητα πάνω στη μουσική της. Αυτή η μεταβατική περίοδος στην καριέρα της ξεκίνησε με τις κυκλοφορίες αρκετών συλλογών το 1970, όπως η γαλλόφωνη συλλογή Françoise, το στούντιο άλμπουμ One-Nine-Seven-Zero στα Αγγλικά, και το Träume, της τελευταίας της κυκλοφορίας στη γερμανική γλώσσα.

Το πρώτο της γαλλικό στούντιο άλμπουμ που κυκλοφόρησε υπό την Hypopotam ήταν το Soleil, που κυκλοφόρησε την άνοιξη του 1970. Σε αυτό συμμετείχαν πολυάριθμοι ενορχηστρωτές.   Το καλοκαίρι του 1970, η Αρντί κυκλοφόρησε το προτελευταίο ιταλικό σινγκλ της, το "Lungo il mare". Τόσο αυτό όσο και το επόμενο ιταλικό της σινγκλ, που περιελάμβαναν μεταφρασμένες εκδόσεις των "Soleil" ("Sole ti amo") και "Le crabe" ("Il granchio"), δεν έκαναν επιτυχία. Ηχογράφησε επίσης για πρώτη φορά στα ισπανικά , για ένα σινγκλ που περιείχε μεταφρασμένες εκδόσεις των "Soleil" ("Sol") και "J'ai coupé le téléphone" ("Corté el teléfono"). Την άνοιξη του 1971, η Αρντί κυκλοφόρησε το σινγκλ "T'es pas poli", έχοντας εντυπωσιαστεί από τις εμφανίσεις του τραγουδοποιού του, Πατρίκ Ντεβέρ, στο Café de la Gare στο Παρίσι. Ο Ντεβέρ και η Αρντί ερμήνευσαν το τραγούδι σε αρκετές τηλεοπτικές εκπομπές για να το προωθήσουν, αλλά δεν σημείωσε επιτυχία.

Το 1970, η Αρντί γνώρισε την Τούκα, μια Βραζιλιάνα τραγουδίστρια και κιθαρίστα με έδρα το Παρίσι, και έγιναν στενές φίλες.  Η Αρντί κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με την Τούκα αφού παρακολούθησε το Διεθνές Φεστιβάλ Κανάου στο Ρίο ντε Τζανέιρο και ανακάλυψε τη μουσική της Βραζιλίας.  Ήταν η πρώτη φορά στην καριέρα της που συνεργάστηκε στο υλικό με άλλο τραγουδοποιό πριν μπει στο στούντιο. Μπόρεσε επίσης να συμμετάσχει στην επιλογή των ενορχηστρώσεων. Το άλμπουμ που προέκυψε, το La question, κυκλοφόρησε στις 16 Οκτωβρίου 1971  και προωθήθηκε με τα σινγκλ "Le martien", "Même sous la pluie" και "Rêve". Αν και έλαβε θετικές κριτικές από τον γαλλικό Τύπο,   το άλμπουμ δεν σημείωσε επιτυχία.  

Μετά την κακή εμπορική απόδοση του La question, η Αρντί στράφηκε προς έναν διαφορετικό ήχο και προσέλαβε τον Βρετανό ενορχηστρωτή Τόνι Κοξ για να κάνει την παραγωγή του επόμενου άλμπουμ της. Γνωστό ως Et si je m'en vais avant toi, L'éclairage ή "Πορτοκαλί άλμπουμ", κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1972 και προωθήθηκε μέσω του σινγκλ "La berlue" (που είχε βγει νωρίτερα τον Ιούνιο). Αφού ολοκλήρωσαν το Et si je m'en vais avant toi, η Αρντί και ο Κοξ ηχογράφησαν το αγγλόφωνο άλμπουμ If You Listen, το οποίο περιελάμβανε διασκευές ελάχιστα γνωστών αμερικανικών και βρετανικών τραγουδιών. Όταν έληξε το συμβόλαιο της Αρντί με την Sonopresse, δεν ανανεώθηκε. 

Γύρω στο 1972, η Αρντί προσέλαβε τον τραγουδοποιό και παραγωγό Μισέλ Μπεργκέρ, έχοντας εντυπωσιαστεί από τη δουλειά του με τη Βερονίκ Σανσόν.   Αυτός έγραψε δύο από τα 12 τραγούδια του δίσκου, τα "Message personnel" και "Première rencontre", ενώ βρήκε τα άλλα 10, αν και η Αρντί ένιωθε ότι ήταν αδύναμα. Μετά από μια περίοδο καλλιτεχνικής ανεξαρτησίας, η Αρντί βρέθηκε και πάλι να εργάζεται στο πλαίσιο του φορτωμένου προγράμματος ενός απαιτητικού παραγωγού. Αργότερα, περιέγραψε τον Μπεργκέρ ως "έναν άνθρωπο που βιάζεται, με χίλια πράγματα να κάνει, χίλια πράγματα να σκεφτεί, χίλιους ανθρώπους να δει". Οι ηχογραφήσεις για το άλμπουμ πραγματοποιήθηκαν τον Ιούλιο του 1973, λίγο μετά τη γέννηση του γιου της, Τομά Ντιτρόν. Το "Message personnel" κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά από τη Warner Bros. Records,  με την οποία η Αρντί υπέγραψε τριετές συμβόλαιο, και σημείωσε εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία.  Το ομώνυμο κομμάτι του αναζωπύρωσε την καριέρα της τραγουδίστριας στη Γαλλία. Προώθησε το άλμπουμ της με εμφανίσεις σε διάφορες γαλλικές τηλεοπτικές εκπομπές.

Η Αρντί έγραψε δέκα τραγούδια με κοινό θέμα για το επόμενο άλμπουμ και η φίλη της, Κατρίν Λαρά, μελοποίησε τους στίχους. Συνεργάστηκε επίσης με τους Ζαν-Πιερ Καστελέν και Ζεράρ Καουτσίνσκι (με τους οποίους είχε συνεργαστεί στο Message personnel), Αντρέ Ζορζέ και Μισέλ Σιβί. Σε παραγωγή του Χιουζ ντε Κουρσόν, το κόνσεπτ άλμπουμ Entr'acte κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1974 και προωθήθηκε μέσω των τραγουδιών "Ce soir", "Je te cherche" και "Il ya eu des nuits". Σημείωσε εμπορική αποτυχία και η Αρντί έκανε ένα διάλειμμα από τη μουσική για να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην ανατροφή του παιδιού της. Κυκλοφόρησε δύο σινγκλ το 1975-76.  Το πρώτο ήταν το "Que vas-tu faire?" του Ζαν-Μισέλ Ζαρ, συνοδευόμενο από το "Le compte a rebours",  το οποίο πούλησε ελάχιστα. Το δεύτερο ήταν το "Femme parmi les femmes", το θεματικό τραγούδι της ταινίας Αν έπρεπε να ξαναρχίσω (Si c'était à refaire, 1976) του Κλοντ Λελούς, σε στίχους του Πιερ Μπαρούχ και μουσική του Φρανσίς Λε.

Γύρω στο 1976, ο Μπεργκέρ επικοινώνησε ξανά με την Αρντί, θέλοντας να κλείσει στη νέα του δισκογραφική εταιρεία, την Apache, και εκείνη του έστειλε τα τραγούδια "Ton enfance", "Star" και "L'impasse". Ο Μπέργκερ πρότεινε να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ με τα τραγούδια της με συνθέσεις δομημένες γύρω από μια ενοποιητική ιδέα, αλλά η Αρντί αρνήθηκε και υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Pathé-Marconi . 

 1977–1995: Συνεργασία με τον Γκαμπριέλ Γιαρέντ και διάλειμμα 
μικρογραφία|Η Αρντί στο Ντοβίλ της Νορμανδίας, Ιούλιος 1992
Για το Star του 1977, το πρώτο της άλμπουμ που κυκλοφόρησε από την Pathé-Marconi, η Αρντί συνεργάστηκε με τον παραγωγό και ενορχηστρωτή Γκαμπριέλ Γιαρέντ. Το "πάτσγουορκ άλμπουμ" περιείχε έξι κομμάτια που γράφτηκαν από τον Αρντί καθώς και τραγούδια που γράφτηκαν από τους Σερζ Γκενσμπούρ, Γουίλιαμ Σέλερ, Κατρίν Λαρά, Λικ Πλαμοντόν, Ρολάν Βενσάν και Μισέλ Ζονάς. Σταν αρχή, η σχέση της Αρντί με τον Γιαρέντ ήταν δύσκολη και το Star ηχογραφήθηκε υπό "τεταμένη ατμόσφαιρα", κατά την οποία η Αρντί κέρδισε το παρατσούκλι "βασίλισσα του πάγου".   Το Star ήταν μια εμπορική επιτυχία που έφερε ξανά την Αρντί στο προσκήνιο των μέσων ενημέρωσης και σύστησε το έργο της σε μια νέα γενιά νέων.  Παρά την έντονη σχέση τους στο στούντιο ηχογράφησης, ο Αρντί και ο Γιαρέντ συνέχισαν να συνεργάζονται για σχεδόν έξι χρόνια και ηχογράφησαν πέντε άλμπουμ. 

Το επόμενο άλμπουμ της Αρντί, το Musique saoûle (1978), περιελάμβανε συνθέσεις των Γιαρέντ, Αλέν Γκολντστάιν και Μισέλ Ζονάς.  Το άλμπουμ άλλαξε τη μουσική κατεύθυνση της Αρντί σε έναν πιο χορευτικό ήχο και σημείωσε εμπορική επιτυχία, χάρη στη δημοτικότητα του κύριου σινγκλ "J'écoute de la musique saoûle", ειδικά στην εκτεταμένη ρεμίξ έκδοσή του. Το Musique saoûle προωθήθηκε μέσω τηλεοπτικών εμφανίσεων που παρουσίαζαν την τραγουδίστρια να ερμηνεύει "αμήχανα" το κομμάτι ανάμεσα σε ένα πλήθος που χόρευε. Το 1980, ο Γιαρέντ και ο συνεργάτης του Μπερνάρ Ιλούς έδωσαν στο επόμενο άλμπουμ της, το Gin Tonic, ένα ακόμη πιο εμπορικό στιλ. Το εξώφυλλο του άλμπουμ, φωτογραφημένο από έναν συνεργάτη του Façade, ενός γαλλικού περιοδικού, το οποίο αντλούσε έμπνευση από το περιοδικό Influence του Άντι Γουόρχολ, προέβαλλε μια «εξοργισμένα μοντέρνα» εικόνα της τραγουδίστριας και το Gin Tonic προωθήθηκε με τα σινγκλ «Jazzy rétro Satanas» και «Juke-box». Το επόμενο άλμπουμ της Αρντί, το À suivre, κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1981 από την δισκογραφική εταιρεία Flarenasch παραβιάζοντας το συμβόλαιό της με την Pathé-Marconi και παρουσίασε μια νέα σειρά συνεργατών. Το À suivre προωθήθηκε μέσω των σινγκλ «Tamalou» και «Villégiature». Το επόμενο άλμπουμ, το Quelqu'un qui s'en va, κυκλοφόρησε την άνοιξη του 1981 και είχε εξώφυλλο φωτογραφημένο από τον Σερζ Γκενσμπούρ. Το Décalages, που κυκλοφόρησε στις 2 Μαΐου 1988, προωθήθηκε ως το τελευταίο άλμπουμ της Αρντί. Σημείωσε εμπορική επιτυχία και έγινε χρυσό πουλώντας 100.000 αντίτυπα. 

Το 1990, η Αρντί έγραψε το "Fais-moi une place" για τον Ζιλιέν Κλερκ και το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο ομώνυμο άλμπουμ του.  Η Αρντί ξανάρχισε τη μουσική της καριέρα τη δεκαετία του 1990, υπογράφοντας συμβόλαιο με τη Virgin Records τον Δεκέμβριο του 1994.  Το 1995, η Αρντί συνεργάστηκε με το αγγλικό συγκρότημα Blur για τη γαλλική έκδοση του "To the End", που ηχογραφήθηκε στα Abbey Road Studios.  Συμπεριλήφθηκε ως B-side στο σινγκλ του συγκροτήματος "Country House". 

 1996–2021: Τελευταία άλμπουμ και απόσυρση 
Το 1997, η Αρντί συνεργάστηκε με το γαλλικό ντουέτο Air στο κομμάτι "Jeanne", ένα B-side στο μάξι σινγκλ τους "Sexy Boy". 

Το 2005 η Αρντί έλαβε το βραβείο «Καλλιτέχνιδα της Χρονιάς» για το άλμπουμ της Tant de belles choses στο Victoires de la Musique. Το 2006 έλαβε το βραβείο Grande médaille de la chanson française από τη Γαλλική Ακαδημία ως αναγνώριση της μουσικής της καριέρας. 

Το 2012, η Αρντί γιόρτασε την 50ή επέτειό της στη μουσική με την κυκλοφορία του πρώτου της μυθιστορήματος και ενός άλμπουμ, με τον κοινό τίτλο L'Amour fou.  Έχοντας πρόσφατα μάθει ότι πάσχει από καρκίνο του λάρυγγα, η τραγουδίστρια δήλωσε ότι το L'Amour fou θα ήταν το τελευταίο της άλμπουμ, αλλά επέστρεψε σχεδόν πέντε χρόνια αργότερα με την κυκλοφορία του 2018 Personne d'autre. 

Τον Μάρτιο του 2021, η Αρντί ανακοίνωσε ότι δεν μπορούσε πλέον να τραγουδήσει λόγω των αντικαρκινικών θεραπειών που έκανε. 

 Καριέρα στην υποκριτική 
μικρογραφία|Η Αρντί ως Λίζα στην ταινία Grand Prix (1966)
Η Αρντί ερμήνευσε κάποιους ρόλους στον κινηματογράφο, αλλά δεν ξεκίνησε σοβαρή καριέρα ως ηθοποιός και ούτε επιθυμούσε να το κάνει.  Δέχτηκε απρόθυμα την υποκριτική δουλειά που της προσφέρθηκε τη δεκαετία του 1960 κατόπιν συμβουλής του Ζαν-Μαρί Περιέ. Ενώ της άρεσε η ιδέα να συνεργαστεί με γνωστούς σκηνοθέτες, εξακολουθούσε να προτιμά τη μουσική από τον κινηματογράφο. 

Το 1963, η Αρντί έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο ως Οφηλία στην ταινία Πύργος στη Σουηδία του Ρότζερ Βαντίμ.   Πριν την επιλέξει, ο Βαντίμ δοκίμασε τις υποκριτικές ικανότητες της Αρντί σκηνοθετώντας τη σε μια ανάγνωση των ερωτικών επιστολών της Σεσίλ ντε Ροζεντόρφ προς τον Τζάκομο Καζανόβα. Στα γυρίσματα του Πύργου στη Σουηδία, ο Βαντίμ χλεύαζε την Αρντί για την «ατέρμονη απάθειά» της, η οποία σηματοδότησε την «αρχή του φόβου της για τα γυρίσματα και την κινηματογραφική βιομηχανία γενικότερα». Για την προώθηση της ταινίας, η Αρντί παρακολούθησε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, όπου φόρεσε ένα μαύρο παλτό του Πιερ Καρντέν.

Μετά από μια σύντομη εμφάνιση στην ταινία Χαρέμι για δύο, η Αρντί εξασφάλισε έναν ρόλο στην ταινία Μια σφαίρα στην καρδιά (1966) του Ζαν-Ντανιέλ Πολέ, η οποία γυρίστηκε σε ένα απομακρυσμένο ελληνικό νησί. Στην ταινία πρωταγωνιστούσε δίπλα στους Σάμι Φρέι και Τζένη Καρέζη.  Η εμπειρία δεν της άρεσε και είπε: «Μετά από μία ή δύο μέρες, συνειδητοποίησα ότι ο σκηνοθέτης ήταν απελπιστικά κακός και η ταινία του ήταν μια καταστροφή». Βασιζόμενη στην επιτυχία της μουσικής της καριέρας στην Ιταλία, η Αρντί έκανε εμφανίσεις ως ερμηνεύτρια σε μουσικές ταινίες, όπως I ragazzi dell'Hully Gully (1964),  Questo pazzo, pazzo mondo della canzone (1965),  Altissima pressime (1965) και Europa canta (1965).  Εμφανίστηκε στο τηλεοπτικό αφιέρωμα Monte Carlo: C'est La Rose (1968), με παρουσιάστρια την Γκρέις Κέλι. 

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης Τζον Φρανκενχάιμερ εντόπισε την Αρντί καθώς έφευγε από ένα κλαμπ του Λονδίνου και σκέφτηκε ότι θα ήταν τέλεια στην ταινία του Grand Prix (1966) με θέμα τη Φόρμουλα 1. Παρά το γεγονός ότι δεν ενδιαφερόταν για καριέρα ηθοποιού, η Αρντί δέχτηκε τον ρόλο επειδή ήταν καλά αμειβόμενος. Έκανε μια σύντομη εμφάνιση στην ταινία Αρσενικό θηλυκό (1966) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, ντυμένη από την κορυφή ως τα νύχια από τον Αντρέ Κουρέζ.  Το 1969 πρωταγωνίστησε στην τηλεταινία L'homme qui venait du Cher μαζί με τον Έντι Μίτσελ.  Τη δεκαετία του 1970, έκανε σύντομες εμφανίσεις στις ταινίες Les Colombes (1972) του Ζαν-Κλοντ Λορντ  και Αν έπρεπε να ξαναρχίσω (1976) του Κλοντ Λελούς.  

 Αστρολογική καριέρα 
Η Αρντί έκανε επίσης καριέρα ως αστρολόγος, έχοντας γράψει εκτενώς για το θέμα. Συντάχθηκε με τη σχολή σκέψης που σκιαγράφησε ο Ζαν-Πιερ Νικολά στο βιβλίο του La condition solaire (1964), η οποία υποστηρίζει έναν μη μαντικό χαρακτήρα για την με στόχο να χρησιμοποιείται λαμβάνοντας υπόψη άλλους παράγοντες όπως η κληρονομικότητα, η εκπαίδευση και οι κοινωνικοπολιτισμικοί καθοριστικοί παράγοντες.  

Η Αρντί ενδιαφέρθηκε για το θέμα αφού συμβουλεύτηκε τον αστρολόγο Αντρέ Μπαρμπό στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Παρακολούθησε μαθήματα, έμαθε να σχεδιάζει ωροσκόπια και διάβασε πολλά εξειδικευμένα βιβλία, μέχρι που γνώρισε την Κατρίν Ομπιέ, η οποία συνέστησε τη δασκάλα της στην Αρντί. Η Αρντί διδάχθηκε δύο χρόνια παραδοσιακή αστρολογία από τη μαντάμ Γκοντρουά στο Παρίσι. Αφοσιώθηκε περισσότερο στην αστρολογία μετά τη γνωριμία της με τον Νικολά το 1974, ο οποίος της ζήτησε να συμμετάσχει σε ένα νέο περιοδικό που έβγαζε. Η τραγουδίστρια περιέγραψε τη Νικολά ως τον «καλύτερο αστρολόγο στον κόσμο»  και έγραψε: «με μύησε σε μια έξυπνη κατανόηση της αστρολογίας και με εκπαίδευσε να τη χρησιμοποιώ, δίπλα του, στο μέγιστο των δυνατοτήτων μου». Εκτός από την αστρολογία, η Αρντί μυήθηκε στην ανάγνωση του των ταρώ της Μασσαλίας από τον Αλεχάντρο Χοδορόφσκι. Ως συμπλήρωμα των αστρολογικών της γνώσεων, παρακολούθησε μαθήματα με τη γραφολόγο Ζερμέν Τριπιέ, κοσμήτορα της Γαλλικής Εταιρείας Γραφολογίας.

Μεταξύ ηχογραφήσεων για το άλμπουμ της Gin Tonic το 1979, η Αρντί συνεργάστηκε σε μια σειρά βιβλίων για τα ζώδια από τις εκδόσεις Tchou γράφοντας το βιβλίο για το ζώδιο της Παρθένου με την επίσης αστρολόγο Μπεατρίς Γκενάν. Συνεργάστηκε επίσης με το περιοδικό Quinze Ans . Στα τέλη του 1980, ο ραδιοφωνικός σταθμός RMC ζήτησε από την Αρντί να λέει το καθημερινό ωροσκόπιο και να κάνει και μια εβδομαδιαία εκπομπή. Το 1982, η Αρντί ξεκίνησε νέα εβδομαδιαία εκπομπή, με τίτλο Entre les lignes, entre les signes, στην οποία έπαιρνε συνέντευξη από μια κινηματογραφική ή μουσική προσωπικότητα χρησιμοποιώντας το ωροσκόπιό της. Μια συλλογή των συνεντεύξεων και των προφίλ δημοσιεύτηκε από τον RMC το 1986.  

Το 1990, η Αρντί συνέχισε το αστρολογικό της έργο γράφοντας άρθρα στην ελβετική εφημερίδα Le Matin και παρουσιάζοντας μια εβδομαδιαία ενότητα στην εκπομπή Télé Zèbre του Τιερί Αρντισόν στο Antenne 2. Στις 7 Μαΐου 2003, η Αρντί εξέδωσε το Les rythmes du zodiaque, το οποίο γραφόταν πάνω από δύο χρόνια και το οποίο σκόπευε να είναι «ένα βιβλίο που θα μου επέτρεπε να έχω τη μικρή μου συμβολή στη σύγχρονη αστρολογία». 

 Συγγραφική καριέρα 
Στα τελευταία της χρόνια, η Αρντί έγινε συγγραφέας μυθοπλασίας και μη. Έγραψε επίσης μια αυτοβιογραφία, με τίτλο Le désespoir des singes... et autres bagatelles, η οποία εκδόθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2008. Πούλησε 250.000 αντίτυπα και έγινε μπεστ σέλερ στη Γαλλία.  Το βιβλίο μεταφράστηκε και εκδόθηκε στα Ισπανικά από τον ανεξάρτητο εκδοτικό οίκο Expediciones Polares με έδρα το Σαν Σεμπαστιάν το 2017.  Μια αγγλική έκδοση κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Feral House το 2018. 
αριστερά|μικρογραφία|Η Αρντί παρουσιάζει το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο L'amour fou στο Παρίσι, τον Νοέμβριο του 2012.
Το 2012, η Αρντί δημοσίευσε το πρώτο της μυθιστόρημα, με τίτλο L'amour fou, από τις εκδόσεις Albin Michel. Το βιβλίο κυκλοφόρησε μαζί με ένα μουσικό άλμπουμ με το ίδιο όνομα.  Είχε αρχίσει να εργάζεται πάνω στην ιστορία, με θέμα μια εμμονική ερωτική σχέση, τριάντα χρόνια νωρίτερα,  αλλά είχε βάλει το χειρόγραφο στο ράφι και δεν είχε σκοπό να το δημοσιεύσει. Ο εκδότης της την παρότρυνε να το κάνει και συμφώνησε αφού την ενθάρρυνε ο φίλος της, Ζαν-Μαρί Περιέ.  Η Αρντί ένιωσε ότι ήταν σκόπιμο να εκδώσει το βιβλίο για να φιορτάσει τον 50ό έτος της μουσικής της καριέρας, καθώς αφηγούνταν «την ιστορία που υπήρξε η μήτρα σχεδόν όλων των στίχων μου από την αρχή».  Το 2013 κυκλοφόρησε μια ιταλική έκδοση του μυθιστορήματος από τις εκδόσεις Edizioni Clichy της Φλωρεντίας. 

Μετά τις χαμηλές πωλήσεις των άλμπουμ La pluie sans parapluie και L'Amour fou, η Αρντί αποφάσισε να αποστασιοποιηθεί από τη μουσική και να αφιερωθεί στη συγγραφή.  Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το δοκίμιο Avis non autorisés, που κυκλοφόρησε το 2015 από τις εκδόσεις Éditions des Équateurs, στο οποίο περιέγραψε τις δυσκολίες των γηρατειών.   Σε αυτό το βιβλίο μοιράστηκε επίσης απόψεις για την επικαιρότητα, οι οποίες θεωρήθηκαν «πολιτικά μη ορθές».  Το Avis non autorisés σημείωσε εμπορική επιτυχία.  Έναν χρόνο αργότερα, εξέδωσε το Un cadeau du ciel, στο οποίο αναφερόταν στη νοσηλεία της για καρκίνο τον Μάρτιο του 2015, κατά την οποία παραλίγο να πεθάνει.  Στις αρχές της δεκαετίας του 2020, αφού δεν μπορούσε να συνεχίσει να τραγουδά και ισχυριζόμενη ότι «δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει», η Αρντί αφοσιώθηκε στη συγγραφή ενός βιβλίου τραγουδιών, με τίτλο Chansons sur toi et nous, μιας συλλογής όλων των στίχων της με σχόλια. Το Chansons sur toi et nous εκδόθηκε το 2021 από τις εκδόσεις Éditions des Équateurs. 

 Καλλιτεχνία 

 Μουσικό στιλ 
Αν και η μουσική της Αρντί καλύπτει ένα ευρύ φάσμα μουσικών ειδών, διατήρησε έναν χαρακτηριστικό ήχο από την αρχή της καριέρας της  ο οποίος χαρακτηριζόταν από τα ανάλαφρα άλτο φωνητικά  και μια προτίμηση για μελαγχολικά τραγούδια.  Στο βιβλίο Rock & Folk περιγράφεταιι ως τη «βασίλισσα της μελαγχολίας»  και η ίδια η Αρντί δήλωσε το 2012: «Στη μουσική, μου αρέσουν πάνω απ' όλα οι αργές, θλιβερές μελωδίες... Όχι με τρόπο που βυθίζει, αλλά με τρόπο που ανεβάζει την ψυχή... Ακόμα επιδιώκω να βρω τη σπαρακτική μελωδία που θα μου φέρει δάκρυα στα μάτια. Μια μελωδία της οποίας η ποιότητα της δίνει μια ιερή διάσταση». Το Exclaim! την περιέγραψε ως «δεξιοτέχνη στη δημιουργία απλών αλλά εξαιρετικών κομματιών».  Αρκετοί έχουν παρομοιάσει τη μουσική της Αρντί με αυτή της Αγγλίδας τραγουδίστριας Μαριάν Φέιθφουλ.  Συγκρίνοντας τις δύο τραγουδίστριες, ο Κιθ Άλθαμ της εφημερίδα The Guardian έγραψε το 2014: «Και οι δύο τραγουδούν λυπητερά τραγούδια με απλό φολκ ύφος. Και οι δύο έχουν την ίδια ντροπαλή, μελαγχολική [...] γοητεία. Και οι δύο έχουν μια δραματική, «ολομόναχη» ποιότητα στις φωνές τους που επιβάλλει συμπόνοια και προσοχή». 

Εκτός από πρωτότυπες συνθέσεις, μεγάλο μέρος του ρεπερτορίου της τη δεκαετίας του 1960 αποτελούνταν από εκδοχές ξένων καλλιτεχνών που κάλυπταν ένα ευρύ φάσμα στιλ, όπως αμερικανικά γυναικεία συγκροτήματα, πρώιμο ροκαμπίλι, βρετανικό ροκ εν ρολ πριν από τους Beatles, κάντρι, φολκ, φολκ ροκ και, σε μικρότερο βαθμό, ντου-γουόπ και σόουλ.  Τα επαναλαμβανόμενα θέματα των στίχων της είναι η θλίψη, ο προσωπικός πόνος, η στενοχώρια, η μονόπλευρη αγάπη, η αϋπνία, η πλήξη, η μοναξιά και ο περιορισμός.  Η ανέκφραστη ερμηνεία της, που χαρακτηρίζεται από τον «δροσερό, απόμακρο αέρα» της, έχει επίσης συγκριθεί με αυτή της Γερμανίδας τραγουδίστριας Νίκο. 
μικρογραφία|172x172εσ|Η Αρντί το 1965
Η Αρντί ήταν γνωστή για την σχολαστικότητα στη μουσική της, όπως για παράδειγμα δείχνει η απόφασή της να εγκαταλείψει τα χαμηλής ποιότητας γαλλικά στούντιο για στούντιο υψηλότερης ποιότητας στο Λονδίνο. Ωριμάζοντας, η Αρντί τελειοποιήθηκε στη σύνθεση τραγουδιών, αλλά επέλεγε επίσης από έργα κορυφαίων επαγγελματιών.  Ο παραγωγός Έρικ Μπέντζι θυμάται: «Από τα 18 της, ήξερε ότι ήταν διαφορετική. Ήταν ικανή να βγαίνει μπροστά σε μεγάλους καλλιτέχνες όπως ο Σαρλ Αζναβούρ και να λέει: "Το τραγούδι σας είναι χάλια, δεν θέλω να το τραγουδήσω". Ποτέ δεν έκανε συμβιβασμούς».  Ο Τόνι Κοξ θυμάται την εμπειρία του στη συνεργασία του με την Αρντί: «Η Φρανσουάζ ήταν καλή σε πράγματα λίγο πιο τολμηρά από το συνηθισμένο».  

Αν και θεωρείται από τις μεγαλύτερες εκπροσώπους του γιε-γιε, ξεχώριζε από τους συνομηλίκους της γράφοντας μεγάλο μέρος του δικού της υλικού.   Ήταν επίσης γνωστή για το ότι υποβάθμιζε τις δεξιότητές της ως τραγουδίστρια και μουσικός.  Οι συνθέσεις της γίνονταν λιγότερο συχνές, όπως δήλωσε στο Rock & Folk το 2018: «Κατάλαβα ότι ακόμα κι αν μάθαινα διάφορα, δεν θα μπορούσα ποτέ να τα πάω τόσο καλά όσο οι πραγματικοί μελωδοί. Γι' αυτό σκέφτηκα ότι ήταν καλύτερο να φέρω μουσικούς των οποίων το έργο με άγγιξε». 

Τα πρώτα μουσικά της γούστα ήταν οι Γάλλοι τραγουδιστές του σανσόν, όπως Κορά Βοκέρ, Ζορζ Γκεταρί, Σαρλ Τρενέ και Ζακ Μπρελ, καθώς τη δεκαετία του 1950 αυτή ήταν η μόνη μουσική που παιζόταν στο ραδιόφωνο.    Είπε ότι ο Τρενέ την άγγιξε περισσότερο από τους άλλους επειδή η μουσική του ήταν «λυπητερή και ελαφριά».  Η Αρντί ήταν επίσης μεγάλη θαυμάστρια της τραγουδίστριας και τραγουδοποιού Μπαρμπαρά, η οποία την είχε εμπνεύσει να γράψει δικές της συνθέσεις.  Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ήρθε σε επαφή με την αγγλόφωνη ροκ εν ρολ και ποπ μέσω του Radio Luxembourg και εμπνεύστηκε από καλλιτέχνες όπως η Μπρέντα Λι,  οι Everly Brothers, οι Shadows, ο Κλιφ Ρίτσαρντ, ο Νιλ Σεντάκα, η Κόνι Φράνσις και ιδιαίτερα ο Έλβις Πρίσλεϊ και ο Πολ Άνκα.    Η Αρντί είπε ότι «μαγευόταν εντελώς» από αυτούς τους νεαρούς ξένους καλλιτέχνες και άρχισε να τραγουδά και να παίζει κιθάρα προσπαθώντας να τους μιμηθεί.  Θυμόταν, το 2008: «Ταυτίστηκα αμέσως μαζί τους, επειδή εξέφραζαν την εφηβική μοναξιά και αμηχανία, μέσα από μελωδίες που ήταν πολύ πιο εμπνευσμένες από τους στίχους τους». 

Η μουσική της Αρντί το δεύτερο μισό της δεκαετίας ενσωμάτωσε επιρροές από το ποπ φαινόμενο της βρετανικής εισβολής και ισχυρή επιστροφή των παραδοσιακών αξιών του γαλλικού σανσόν. Το άλμπουμ της Mon amie la rose (1964), ενσωμάτωσε επιρροές από την τεχνική Wall of Sound του Φιλ Σπέκτορ  καθώς και από τον Ιταλό συνθέτη Ένιο Μορικόνε.  Η Βραζιλιάνα κιθαρίστα και ενορχηστρώτρια Τούκα μύθησε την Αρντί στην μπόσα νόβα, επιρροή η οποία κορυφώθηκε με το άλμπουμ La Question (1971).  

Η Αρντί ήταν θαυμάστρια του Άγγλου φολκ τραγουδοποιού Νικ Ντρέικ.  Θυμάται: «Για μένα, δεν ανήκε σε κάποια ιδιαίτερα βρετανική παράδοση... Η ψυχή που βγαίνει από τα τραγούδια του είναι αυτή που με άγγιξε βαθιά - ρομαντική, ποιητική... αλλά και οι εκλεπτυσμένες μελωδίες. Καθώς και η πολύ ιδιαίτερη χροιά της φωνής του, που προσθέτει στη μελαγχολία του όλου πράγματος».  Οι προσωπικότητές τους, οι φωνές και τα γούστα τους στις συγχορδίες και την αρμονία θεωρούνταν παρόμοια. 

Το 1972, το ντεμπούτο άλμπουμ της Βερονίκ Σανσόν εντυπωσίασε την Αρντί, η οποία άρχισε να νιώθει ότι η δική της μουσική ήταν ξεπερασμένη.  Περιέγραψε την εντύπωση που είχε για την Σανσόν στην αυτοβιογραφία της: «Ήταν σαν οι αγγλικές και αμερικανικές επιρροές που το γιε-γιε ήταν πρόθυμο απλώς να αντιγράψει... να είχαν αφομοιωθεί πλήρως και να είχαν επιτρέψει αναδυόμενες κάτι πολύ πιο μουσικά ώριμο, καθώς και πιο προσωπικό». Το άλμπουμ Le Danger (1996) της Αρντί, ενσωμάτωσε επιρροές από το αγγλικό συγκρότημα Portishead  και τα είδη γκραντζ, μπριτ ποπ και ρουτς ροκ.  

 Εξέλιξη 

 1962–1967 
Το πρώτο άλμπουμ της Αρντί, με τις ροκαμπίλι αποχρώσεις, το Tous les garçons et les filles, ήταν το πιο κοντινό της άλμπουμ στο είδος γιε-γιε. Το άλμπουμ έγινε γνωστό για την απλή, μινιμαλιστική συνοδεία ακουστικής και ηλεκτρικής κιθάρας, μπάσου και κρουστών με επιρροές από την τζαζ.    Το επόμενο άλμπουμ της, με τίτλο Le premier bonheur du jour, ενσωμάτωσε πιο σύνθετη ενορχήστρωση και στιχουργία,  με ηλεκτρικά όργανα και "δακρύβρεχτες" ενορχηστρώσεις εγχόρδων  και περιελάμβανε συνθέσεις εμπνευσμένες από την τζαζ μουσική και αμερικανικά γυναικεία συγκροτήματα όπως οι Crystals και οι Ronettes. 

Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, η μουσική της έγινε πιο πλούσια  αφότου μετακόμισε στο Λονδίνο για να ηχογραφήσει με τον ενορχηστρωτή Τσαρλς Μπλάκγουελ, ο οποίος της επέτρεψε να «φτάσει σε νέα επίπεδα εκλέπτυνσης». Το άλμπουμ Mon amie la rose, που κυκλοφόρησε το 1964, αποκάλυψε μια αυξανόμενη πολυπλοκότητα στη μουσική της, με πιο δυνατά φωνητικά και αυξημένο πειραματισμό στη δομή των τραγουδιών.   Η μουσική της Αρντί την περίοδο 1965-66 έδειξε την ωρίμανση του στιλ της, με παραγωγές που «μετακινήθηκαν από τον λεπτό ήχο της γιε-γιε ποπ σε ένα πληρέστερο είδος ροκ ενορχηστρώσεων».  Ο συνολικός ήχος του επόμενου άλμπουμ της, του L'amitié, ήταν σημαντικά πιο εκτεταμένος.  Σύμφωνα με το Pitchfork: «Με τον πέμπτο δίσκο της, La maison où j'ai grandi, η Αρντί εξελίχθηκε σε έναν πιο ώριμο, μπαρόκ ήχο, έναν ήχο που ταίριαζε με το βάθος της θλίψης της και τις πολυπλοκότητές της». 

 1968–1974 
Με την επιστροφή της Αρντί στα γαλλικά στούντιο ηχογράφησης, το άλμπουμ Comment te dire adieu (1968) ήταν περισσότερο προσανατολισμένο στο στιλ MOR από τις προηγούμενες κυκλοφορίες της.  Ο Ρίτσι Αντερμπέργκερ θεώρησε τη μουσική της "ίσως ακόμη πιο θλιβερή και πιο συναισθηματική" από το συνηθισμένο.  Καθώς η εποχή του γιε-γιε ξεθώριαζε μετά ταγεγονότα του Μάη του '68 στη Γαλλία, η Αρντί "επανεφηύρε τον εαυτό της" με τις κυκλοφορίες της στις αρχές της δεκαετίας του 1970.  Ανέπτυξε ένα πιο ώριμο, λιγότερο ποπ στιλ για να αντανακλά περισσότερο τον εσωτερικό της εαυτό.  Περιγραφόμενο ως "το πρώτο πραγματικά προσωπικό άλμπουμ της Φρανσουάζ Αρντί",  το La question (1971), που κινείται προς έναν λιγότερο εμπορικό ήχο, θεωρήθηκε σημαντικό σημείο καμπής στην καριέρα της.   Ήταν από τις πιο σπάνιες προσπάθειές της, με διακριτικές και ακουστικές ενορχηστρώσεις με κιθάρα, πινελιές μπάσου και διακριτική ενορχήστρωση. 

Μετά το La question, η Αρντί προχώρησε σε έναν ήχο με περισσότερες επιρροές από τη φολκ και τη ροκ μουσική. Αυτό οδήγησε τον παραγωγό Τζο Μπόιντ να προτείνει στον Νικ Ντρέικ να γράψει ένα άλμπουμ με τραγούδια για την Αρντί, σε παραγωγή του Τόνι Κοξ.  Οι δύο τραγουδιστές συναντήθηκαν αρκετές φορές, συμπεριλαμβανομένης μιας επίσκεψης του Ντρέικ στις ηχογραφήσεις της Αρντί στο Λονδίνο, αλλά το έργο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.   Ο Κοξ ήταν πρόθυμος να συνεργαστεί με την Αρντί και στα τέλη του 1971 ηχογράφησε το If You Listen, το οποίο περιελάμβανε μια ομάδα Βρετανών φολκ-ροκ μουσικών.  Επηρεασμένο από τον Ντρέικ,  το άλμπουμ περιείχε «κινηματογραφικές» ενορχηστρώσεις με έμφαση στην ακουστική κιθάρα και τα ελαφρά έγχορδα.  Την ίδια χρονιά, η Αρντί κυκλοφόρησε το Et si je m'en vais avant toi, το οποίο ενσωμάτωσε επιρροές από την αμερικανική μπλουζ, φολκ και ροκ μουσική. 

Η Αρντί προσέλαβε τον Μισέλ Μπεργκέρ, παραγωγό του πρώτου άλμπουμ της Βερονίκ Σανσόν, για να επιβλέψει την παραγωγή του άλμπουμ της Message personnel (1973). Το άλμπουμ είχε μια θλιβερή, ενδοσκοπική διάθεση και «κομψό, ενήλικο τόνο».  Η κυκλοφορία Entr'acte (1974), ήταν η πρώτη απόπειρα της Αρντί για ένα concept άλμπουμ. Περιείχε ορχηστρικές ενορχηστρώσεις από τον Ντελ Νιούμαν, ο οποίος είχε πρόσφατα εργαστεί στο Goodbye Yellow Brick Road του Έλτον Τζον και στο Tea for the Tillerman του Κατ Στίβενς.

 1975–2018 
Το Star (1977), ένας ποπ δίσκος με τζαζ προσανατολισμό, ήταν το πρώτο άλμπουμ της Αρντί που διασκευάστηκε από τον Γκαμπριέλ Γιαρέντ, ο οποίος έκανε την παραγωγή στο έργο της τα επόμενα δέκα χρόνια.  Το 1978, καθώς η ντίσκο κυριαρχούσε στη μουσική βιομηχανία, ο Γιαρέντ προσπάθησε να προσαρμόσει τον ήχο της στην εποχή με την κυκλοφορία του Musique saoûle, το οποίο ενσωμάτωνε ρυθμούς επηρεασμένους από τη φανκ. Η τραγουδίστρια είπε αργότερα ότι ένιωθε άβολα και αμήχανα τραγουδώντας σε χορευτικούς ρυθμούς. Το άλμπουμ Décalages (1988), γνωστό για τον πολυεπίπεδο, ατμοσφαιρικό ήχο του,  ενσωμάτωσε τη χρήση ενός συνθεσάιζερ Synclavier, παρά τις επιθυμίες της τραγουδίστριας να αποφύγει τους μοντέρνους ψηφιακούς ήχους υπέρ ενός ακουστικού στυλ. 

Το 1996, εμπνευσμένη από την εναλλακτική ροκ σκηνή, η Αρντί στράφηκε σε ένα δυναμικό, μοντέρνο ροκ στιλ, προσανατολισμένο στην κιθάρα, με το Le Danger, το πρώτο της άλμπουμ μετά από επτά χρόνια.   Ο σκληρός ήχος και οι στίχοι του άλμπουμ αντανακλούν την «πολύ σκοτεινή» περίοδο στην οποία βρισκόταν η τραγουδίστρια εκείνη την εποχή.  Η εμπορική αποτυχία του Le Danger, μεταξύ άλλων λόγων, ανάγκασε την Αρντί να επιστρέψει στο προηγούμενο απαλό και ανάλαφρο στιλ της για το επόμενο άλμπουμ, το Clair-obscur (2000),  και τα τελευταία πέντε άλμπουμ της χαρακτηρίστηκαν από κομψό και μελαγχολικό ήχο.  Το (Parenthèses...) του 2006 ήταν μια συλλογή από δώδεκα ντουέτα. 

Σε σύγκριση με τα προηγούμενα άλμπουμ, το La pluie sans parapluie του 2010 είχε έναν πιο «ηλιόλουστο» ήχο.  Το άλμπουμ της L'amour fou (2012), περιείχε φωνητικά που ακούγονταν μισά και είχε μια «παραιτημένη, φιλοσοφική» διάθεση.  Οι στίχοι του τελευταίου άλμπουμ της, του Personne d'autre (2018), ασχολούνταν με την προχωρημένη ηλικία και τη θνητότητα. Η Αρντί είχε επιβιώσει από μια σοβαρή κρίση υγείας μετά την κυκλοφορία του προηγούμενου δίσκου της,  και οι φωνητικές ερμηνείες στο άλμπουμ επηρεάστηκαν από την ασθένειά της.  Το σκοτεινό, λυρικό θέμα του Personne d'autre ερχόταν σε αντίθεση με τον προηγούμενο λεπτό και οικείο ήχο της.  

 Ζωντανές εμφανίσεις 
Στις 11 Μαΐου 1962, η Αρντί έκανε το ντεμπούτο της ως ζωντανή ερμηνεύτρια μαζί με άλλους νεαρούς τραγουδιστές στο γκαλά Disco Revue στη Νανσί. Εμφανίστηκε την παραμονή των Χριστουγέννων στις Βρυξέλλες και πραγματοποίησε μια επιτυχημένη περιοδεία στη Νότια Γαλλία από τα τέλη του 1962 έως τις αρχές του 1963. Τον Φεβρουάριο του 1963, εμφανίστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή Cinq colonnes à la une μαζί με τη Σιλβί Βαρτάν και τη Σίλα. Αργότερα, οι τρεις τους θεωρήθηκαν τα τρία μεγαλύτερα είδωλα της εποχής γιε-γιε, ενσαρκώνοντας τρία διαφορετικά αρχέτυπα του μοντέρνου κοριτσιού. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην αίθουσα Olympia στο Παρίσι, όπου τραγούδισε πριν από τον Ρισάρ Αντονί. Μεταξύ 26 Φεβρουαρίου και 10 Απριλίου, η Αρντί συμμετείχε στην περιοδεία συναυλιών Gala des Stars, υπό την αιγίδα της Europe n° 1 και των Salut les copains. 

Μεταξύ των εμφανίσεων στην περιοδεία, εκπροσώπησε το Μονακό στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 1963 στο Λονδίνο τραγουδώντας το "L'amour s'en va" και ήρθε πέμπτη με 25 βαθμούς, ισόβαθμη με τον Γάλλο Αλέν Μπεριέρ.   Μεταξύ 7 Νοεμβρίου και 18 Δεκεμβρίου 1963, η Αρντί εμφανίστηκε ξανά πριν από τον Αντονί στο Olympia στο Παρίσι και έτυχε θερμής υποδοχής από τον Τύπο, ο οποίος προηγουμένως είχε επικρίνει τις ζωντανές εμφανίσεις της. Στις 11 Οκτωβρίου, η Αρντί εμφανίστηκε στη Βαρκελώνη της Ισπανίας, στο πλαίσιο του τέταρτου Μεγάλου Γκαλά της Sedería Española. Τον Νοέμβριο, ξεκίνησε την πρώτη της ιταλική περιοδεία, κατά την οποία επισκέφθηκε κυρίως μικρές παράκτιες πόλεις. Η τραγουδίστρια σημείωσε επίσης επιτυχία στην Πορτογαλία και ταξίδεψε στη Λισαβόνα στα τέλη του 1963 για να εμφανιστεί σε τηλεοπτικές εκπομπές.

Στις 21 Φεβρουαρίου 1964, η Αρντί προώθησε το τραγούδι "Catch a Falling Star" στη βρετανική τηλεοπτική εκπομπή Ready Steady Go! και στην ίδια εκπομπή ερμήνευσε το τραγούδι "All Around the World". Έπαιξε επίσης στα Ollie and Fred's Five O'Clock Club, Thank Your Lucky Stars και Top of the Pops. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Αρντί έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην εκπομπή Hullabaloo του NBC, όπου ερμήνευσε το "However Much", μια δίγλωσση εκδοχή του τραγουδιού "Que reste-t-il de nos amours" του Σαρλ Τρενέ" και μια ερμηνεία του "The Girl from Ipanema".

Η Αρντί έγινε διάσημη εν μία νυκτί στη Γερμανία μετά την τηλεοπτική της εμφάνιση στις 28 Απριλίου 1965 στο Portrait in Musik, μια σειρά από σκηνοθετημένες μουσικές παραστάσεις σε σκηνοθεσία του Τρακ Μπρανς.   Πιεσμένη από τις γαλλικές και ιταλικές δισκογραφικές εταιρείες της, η Αρντί συμμετείχε στο Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο το 1966, όπου έφτασε στον τελικό με το τραγούδι "Parlami di te" σε σενάριο του Εντοάρντο Βιανέλο. 

Η Αρντί έκανε τις τρεις τελευταίες ζωντανές εμφανίσεις της στην Κινσάσα του Κονγκό τον Ιούνιο του 1967. Υπέφερε από τρακ,  κάτι που την οδήγησε να εγκαταλείψει εντελώς τις ζωντανές εμφανίσεις το 1968.  

 Δημόσια εικόνα 

 Προσωπικότητα 
Ως δημόσιο πρόσωπο, η Αρντί ήταν γνωστή για τη συστολή και την επιφυλακτικότητά της    και οι παρατηρητές έχουν τονίσει την «αντικοινωνική της φύση ως διασημότητα».  Ήταν ανοιχτή στην αυτοβιογραφία της και σε συνεντεύξεις για τα προβλήματά της με το άγχος, την αυτοαμφισβήτηση, τη μοναξιά και το σύμπλεγμα κατωτερότητας. Ο Τομ Πίνοκ σημείωσε ότι «ήταν η άρνησή της να παίξει το παιχνίδι της σόουμπιζ που την έκανε είδωλο».  Η ξαφνική φήμη της τραγουδίστριας ήταν πηγή μεγάλης δυσφορίας για εκείνη, όπως ισχυρίστηκε το 2011: «Είναι εντελώς αδύνατο να σταθείς—να σε θαυμάζουν υπερβολικά—δεν είναι φυσιολογική κατάσταση. Δεν μου αρέσει καθόλου αυτό. Δεν νιώθω άνετα με την επαγγελματική μου ζωή στην πραγματικότητα, οπότε η λέξη «είδωλο»—είναι σαν να μιλάς για κάποια άλλη, δεν είμαι εγώ στην πραγματικότητα».  Ήταν επίσης απογοητευμένη από το τζετ σετ και τον τρόπο ζωής της υψηλής κοινωνίας. 

 Καθορίζοντας τάσεις της μόδας 
Ως σχεδόν αποκλειστικός φωτογράφος και ατζέντης της Αρντί στη διάρκεια της δεκαετίας, ο Ζαν-Μαρί Περιέ έγινε μια φιγούρα Πυγμαλίωνα για εκείνη,   και μετέτρεψε τη δημόσια εικόνα της τραγουδίστριας από «ντροπαλή, άγαρμπη μαθήτρια» σε «σύγχρονη νεαρή δημιουργό τάσεων».  Η ίδια γράφει: «...[Ο Περιέ] προσπάθησε να μου ανοίξει το μυαλό και να με βοηθήσει σε όλους τους τομείς με τη χαρακτηριστική του γενναιοδωρία... υπό την καθοδήγησή του συνειδητοποίησα τη σημασία της αισθητικής, η οποία έγινε ένα από τα κύρια κριτήριά μου. Με έμαθε να συμπεριφέρομαι και να ντύνομαι, και μου έδωσε συμβουλές για κοινωνικές δεξιότητες». Έπεισε την τραγουδίστρια να ξεκινήσει το μόντελινγκ και σύντομα έγινε «αστέρι του διεθνούς κόσμου της μόδας, καθώς και της γαλλικής μουσικής σκηνής».  Φωτογραφήθηκε από τον Γκέρεντ Μάνκοβιτς,  τον Γουίλιαμ Κλάιν και τον Ρίτσαρντ Άβεντον για το περιοδικό Vogue και άλλες εκδόσεις.  Η τακτική της εμφάνιση σε εξώφυλλα περιοδικών τής έδωσε τη φήμη της κατεξοχήν Γαλλίδας κοπέλας εξωφύλλου της δεκαετίας του 1960.    Το 1968, η Αρντί είπε σε έναν δημοσιογράφο ότι: «Αν δεν ήταν ο τρόπος που ντύνομαι, κανείς δεν θα με πρόσεχε».  Ομοίως, δήλωσε στο Vanity Fair το 2018: «Τα τραγούδια μου είχαν μικρό ενδιαφέρον σε σύγκριση με την αγγλοσαξονική παραγωγή. Έτσι, το έπαιρνα στα σοβαρά να ντύνομαι καλά κάθε φορά που πήγαινα στο Λονδίνο ή τη Νέα Υόρκη. Ήμουν πάνω απ' όλα μια πρέσβειρα της μόδας». 

Ως πρέσβειρα της μόδας,  η Αρντί θεωρούνταν η επιτομή της «σύγχρονης γυναίκας»,  της γαλλικής κομψότητας   και της κουλ μόδας της δεκαετίας του 1960,  γνωστή για τις πρωτοποριακές και φουτουριστικές επιλογές της σε θέματα μόδας.   Ο Μπρετ Μαρί του PopMatters σημείωσε ότι «η αίσθηση του στιλ της και η σιλουέτα της δεκαετίας του '60 την έκαναν τόσο είδωλο της μόδας όσο και σταρ της μουσικής βιομηχανίας».  Θυμήθηκε το 2008 ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η λεπτή της σωματική διάπλαση, η οποία την έκανε αμήχανη, ξαφνικά έγινε της μόδας.  Άρχισε να θεωρείται ως «μούσα» από κορυφαίους Γάλλους σχεδιαστές μόδας της εποχής, όπως οι Αντρέ Κουρέζ,  Σανέλ και Ιβ Σεν Λοράν.  Η Αρντί υπερασπίστηκε την πρώτη ενσάρκωση του ρηξικέλευθου σχεδίου του Σεν Λοράν του 1966 με τίτλο Le Smoking.  Ο σχεδιαστής θυμήθηκε ότι όταν την πήγε στην Όπερα του Παρισιού ντυμένη με ένα από τα σμόκιν του, «ο κόσμος ούρλιαζε και φώναζε. Ήταν εξωφρενικό». 

Η Αρντί ήταν από παλιά θαυμάστρια του Πάκο Ραμπάν, κάνοντας τον Ισπανό σχεδιαστή δημοφιλή φορώντας τις δημιουργίες του για φωτογραφίσεις και τηλεοπτικές εμφανίσεις.  Το 1968, παρουσίασε ένα μίνι φόρεμα επιχρυσωμένο με καθαρό χρυσό στη Διεθνή Έκθεση Διαμαντιών.   Φτιαγμένο από 1.000 ράβδους χρυσού, διαμάντια 300 καρατίων και με βάρος 20 κιλά, θεωρήθηκε «το πιο ακριβό φόρεμα στον κόσμο το 1968».  Τα σχέδια του Ραμπάν, συμπεριλαμβανομένου του χρυσού φορέματος, θα γίνονταν από τα πιο διάσημα λουκ της Αρντί.    

Η Αρντί φόρεσε δημιουργίες της νεοσύστατης βιομηχανίας πρετ-α-πορτέ,  ενός νέου κύματος Γαλλίδων σχεδιαστριών γνωστών ως «σχολή γιε-γιε»,  που επαναστάτησαν ενάντια στις «επιταγές της υψηλής ραπτικής».  Συνέβαλε στην εκτόξευση της καριέρας της Σόνιας Ρίκιελ φορώντας το επιδραστικό «πουλόβερ του φτωχού» στο εξώφυλλο του Elle,   και φωτογραφήθηκε από τον Ντέιβιντ Μπέιλι φορώντας παλτό της Εμανουέλ Χαν για το περιοδικό Vogue.  Η Κολίν Χιλ του Ινστιτούτου Τεχνολογίας Μόδας θεώρησε το στιλ της Αρντί το πιο ανθεκτικό από όλα τα κορίτσια γιε-γιε, σημειώνοντας ότι «η αδιαφορία της είναι σημαντικό μέρος της γοητείας της. Οι επιλογές μόδας της Αρντί, όπως τα λευκά παντελόνια Courrèges και το πρώτο Le Smoking του Ιβ Σεν Λοράν, ήταν σαφώς αντιπροσωπευτικά της δεκαετίας του '60 και λιτά, αλλά έχουν και χαρακτήρα». 

Η Αρντί ήταν επίσης γνωστή για το λιτό της στιλ με διακριτικό χτένισμα και μακιγιάζ, φορώντας συχνά έναν απλό συνδυασμό πουλόβερ και παντελονιού.  Η χαρακτηριστική της εμφάνιση χαρακτηριζόταν από αφέλειες και τη χρήση λευκών μποτών από την Courrèges   και ήταν από τις πρώτες που φόρεσαν μίνι φούστα.   Πειραματίστηκε επίσης με ανδρόγυνες σιλουέτες.  Περιγράφηκε ως η «αντι-Μπαρντό», επιβάλλοντας ένα πρότυπο ομορφιάς που «καθιστούσε την υπερβολική θηλυκότητα της γατούλας του σεξ της εποχής παλιομοδίτικη».  Μέχρι τη δεκαετία του 1970, είχε εγκαταλείψει την εικόνα του «μοντέρνου κοριτσιού της πόλης» που είχε δημιουργήσει για εκείνη ο Περιέ. 

 Παγκόσμιο είδωλο της δεκαετίας του 1960 
Η δημόσια εικόνα και το στιλ της τη δεκαετία του 1960 επηρέασαν τη διεθνή ποπ κουλτούρα, κάτι που επισκίασε τις ικανότητές της ως τραγουδίστριας εκτός Γαλλίας.  Το 1967, το εφηβικό περιοδικό Special Pop έγραψε: «[Η Αρντί] καταφέρνει να προσελκύει τόσο τα παιδιά όσο και τους γονείς τους, άνδρες και γυναίκες. Περισσότερο από τραγουδίστρια, γίνεται ένας παγκόσμιος μύθος με τον οποίο ονειρεύονται να ταυτιστούν χιλιάδες νεαρά κορίτσια». 

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας, η Αρντί έγινε η μούσα πολλών δημιουργικών ανθρώπων.  Αποτέλεσε θέμα πορτρέτων από τους καλλιτέχνες Μισέλ Μπουρντέ,  Μπερνάρ Μπουφέ,  Γκαμπριέλ Πασκαλινί και Ζαν-Πολ Γκουντ.  Το 1965, ο Ζακ Πρεβέρ έγραψε ένα ποίημα αφιερωμένο στην τραγουδίστρια με τίτλο Une plante verte, το οποίο διαβάστηκε στο πλαίσιο της παράστασης του Αρντί στο Olympia.  Αποτέλεσε επίσης το θέμα ενός ποιήματος του Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν  και μιας ανοιχτής επιστολής του Πολ Γκαθ.  Ο Βέλγος εικονογράφος Γκι Πεελαέρ χρησιμοποίησε την Αρντί ως μοντέλο για τον ομώνυμο χαρακτήρα του κόμικς Pravda la Survireuse (1968), εμπνευσμένου από την ποπ αρτ και την ψυχεδελική μουσική, το οποίο δημιουργήθηκε σε συνεργασία με τον Γάλλο σεναριογράφο Πασκάλ Τομά. 

Η τραγουδίστρια θαυμάστηκε από τον Ισπανό καλλιτέχνη Σαλβαδόρ Νταλί,  ο οποίος την προσκάλεσε να περάσει μια εβδομάδα μαζί του στο Καδακές το 1968. Η Αρντί είχε επίσης θαυμαστές στη Swinging σκηνή του Λονδίνου  και παραδέχτηκε ότι αποτελούσε «πηγή γοητείας για τους Άγγλους ποπ μουσικούς».  Ο Μάλκολμ Μακ Λάρεν την περιέγραψε ως «το απόλυτο pin-up κορίτσι, καρφιτσωμένο στους τοίχους του υπνοδωματίου κάθε μοντέρνου ποπ μαθητευόμενου ποπ στο Τσέλσι. Πολλά συγκροτήματα στην ακμή τους, όπως οι Beatles ή οι Rolling Stones, ονειρεύονταν να βγουν ραντεβού μαζί της». Η εικόνα της γοήτευσε τον νεαρό Ντέιβιντ Μπόουι,  τον Μικ Τζάγκερ (ο οποίος την περιέγραψε ως την «ιδανική γυναίκα»),  τον Μπράιαν Τζόουνς, τον Μόρισεϊ,  και τον Ρίτσαρντ Τόμσον. 

Ο Μπομπ Ντίλαν ήταν ερωτευμένος με την Αρντί και προσέθεσε ένα ποίημα αφιερωμένο σε αυτή στο οπισθόφυλλο του άλμπουμ του Another Side of Bob Dylan (1964).   Το 2018, η Αρντί δήλωσε στο Uncut ότι είχε προσχέδια του ποιήματος που είχε αφήσει ο Ντίλαν σε ένα καφέ. Είπε: «Συγκινήθηκα πολύ. Ήταν ένας νεαρός, ένας πολύ ρομαντικός καλλιτέχνης, που είχε εμμονή με κάποια μόνο από μια εικόνα. Ξέρετε πως είναι πολύ νέοι οι άνθρωποι... Συνειδητοποίησα ότι ήταν πολύ σημαντικό για αυτόν».  Η Αρντί και ο Ντίλαν γνωρίστηκαν τον Μάιο του 1966, στα παρασκήνια της συναυλίας του στο Olympia. Παρατηρώντας ότι η Αρντί βρισκόταν στο κοινό, ο Ντίλαν αρνήθηκε να επιστρέψει στη σκηνή για να ερμηνεύσει το δεύτερο μέρος, εκτός αν εκείνη πήγαινε στο καμαρίνι του.  Ατερα υτ,ήα και άλλοι τραγουδιστές συνάντησαν τον Ντίλαν στη σουίτα του στο Four Seasons Hotel George V. 

 Πολιτικές απόψεις 
Κατά την προώθηση του άλμπουμ της Décalages, η Αρντί έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό Rockland. Η συζήτηση περιστράφηκε στην πολιτική, καθώς την προηγούμενη μέρα είχαν πραγματοποιηθεί οι γαλλικές προεδρικές εκλογές του 1988, και πιστεύοντας ότι μια ανεπίσημη συζήτηση δεν θα περιλαμβανόταν στο τελικό άρθρο, η Αρντί εξέφρασε περιφρόνηση για τους ανθρώπους της Αριστεράς. Εξοργίστηκε όταν δημοσιεύτηκε το πολιτικό μέρος της συνέντευξης και υπερασπίστηκε τον εαυτό της σε τηλεοπτική συνέντευξη στις 13 Μαΐου, στην οποία αφηγήθηκε έναν καβγά με τον τραγουδιστή Ρενό, ισχυριζόμενη ότι την είχε προσβάλει για την υποστήριξή της στον Υπουργό Πολιτισμού Φρανσουά Λεοτάρ. Η συνέντευξη στο Rockland, σχολίασε τον ρατσισμό στη Γαλλία, λέγοντας «Δεν μιλάμε για τον αντιγαλλικό ρατσισμό, για το ότι υπάρχουν μέρη όπου είναι πιο πιθανό να μπεις αν δεν είσαι Γάλλος», καθώς και για τον αντισημιτισμό, υπονοώντας ότι «αυτοί που τον βλέπουν παντού θα μπορούσαν στην πραγματικότητα να σπέρνουν τους σπόρους του». Η τραγουδίστρια έγραψε στην αυτοβιογραφία της ότι είχε πάρει αποστάσεις από εκείνα τα σχόλια.

Η Αρντί ήταν αντίπαλος του φόρου αλληλεγγύης επί του πλούτου. Υπερασπίστηκε τη φορολογική ασπίδα που έθεσε σε εφαρμογή η κυβέρνηση του Νικολά Σαρκοζί το 2010 και κατήγγειλε το φορολογικό πρόγραμμα του Φρανσουά Ολάντ στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012, λέγοντας στο Paris Match: «Πιστεύω ότι οι περισσότεροι δεν συνειδητοποιούν την τραγωδία που προκαλεί το ISF σε άτομα της κατηγορίας μου. Είμαι αναγκασμένη, σχεδόν 70 ετών και άρρωστη, να πουλήσω το διαμέρισμά μου και να μετακομίσω».  Αυτό ώθησε τον γιο της, Τομά Ντουτρόνκ, να γράψει στο Twitter: «Όχι μαμά, μην ανησυχείς, θα σε προσκαλέσω σπίτι μου για παν ενδεχόμενο...»   Η Αρντί αργότερα αρνήθηκε τους ισχυρισμούς ότι θα έμενε άστεγη και διευκρίνισε ότι «η τραγωδία είναι οι άνθρωποι που χάνουν τις δουλειές τους [...]».

Η Αρντί εξέφρασε την υποστήριξή της για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων, ενώ παράλληλα κράτησε αποστάσεις από τον φεμινισμό. Το 2015, η τραγουδίστρια επέκρινε τις ακτιβίστριες φεμινίστριες στο δοκίμιό της "Avis non autorisés ...", στο οποίο έγραψε: "Τις βρίσκω σκυθρωπές, άσχημες, δηλαδή καθόλου θηλυκές. Ποτέ δεν μπόρεσα να ταυτιστώ σε τίποτα με τις φεμινίστριες. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποιες που θα μπορούσα να είχα εξιδανικεύσει..."  

Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στη Γαλλία (2017-2018), η Αρντί εξέφρασε την υποστήριξή της στον πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν. Είπε: «Πρέπει να τον αφήσουμε να μεταρρυθμίσει τη Γαλλία. Ένα μέρος του γαλλικού λαού δεν θέλει να δει την πραγματικότητα και είναι κολλημένο στην μαρξιστική ιδεολογία. Αυτό που μου αρέσει στον πρόεδρο Μακρόν είναι ότι είναι ιδεαλιστής αλλά όχι ιδεοληπτικός και είναι σταθερά προσγειωμένος στην πραγματικότητα».  Στη διάρκεια των απεργιών για τη μεταρρύθμιση των συντάξεων στη Γαλλία το 2023, δήλωσε στην εφημερίδα Le Journal du Dimanche ότι «ντρέπεται για ό,τι συνέβαινε» στη Γαλλία, φοβούμενη ότι οι «επαναλαμβανόμενες απεργίες» θα αποθάρρυναν τους τουρίστες, και υπερασπίστηκε το νομοσχέδιο για τη μεταρρύθμιση των συντάξεων. 

 Κληρονομιά και επιρροή 
Η Αρντί τιμήθηκε ως «γαλλικός εθνικός θησαυρός»    και ως μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της γαλλικής μουσικής.  Ήταν από τις καλλιτέχνιδες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην γαλλική ιστορία, έχοντας πουλήσει πάνω από 7,6 εκατομμύρια δίσκους μέχρι τον Νοέμβριο του 2017.  Ο Αμερικανός κριτικός Ρίτσι Ουντερμπέργκερ την περιέγραψε ως «αναμφισβήτητα την καλύτερη ποπ-ροκ καλλιτέχνη που αναδειχθηκε στη χώρα τη δεκαετία του 1960»  και είπε ότι θα ήθελε να δει την Αρντί να μπαίνει στο Rock and Roll Hall of Fame.  Το 2011, η Αρντί συμπεριλήφθηκε στο εγκυκλοπαιδικό λεξικό Le Petit Larousse Illustré. 

Στην καριέρα της, η Αρντί συγκέντρωσε πολλούς γκέι θαυμαστές και θεωρούνταν gay icon από την κοινότητα. Είχε πει επανειλημμένα ότι οι πιο αφοσιωμένοι φίλοι και θαυμαστές της ήταν γκέι. 

Η μουσική επιρροή της Αρντί εντοπίζεται στο έργο γαλλόφωνων καλλιτεχνών όπως οι Κοραλί Κλεμάν,  La Femme,  Ζουλιέτ Αρμανέ,  Melody's Echo Chamber  και Κάρλα Μπρούνι, οι οποίες μιμήθηκαν το στιλ της Αρντί για το μουσικό τους ντεμπούτο.  Έχει επίσης επισημανθεί η επιρροή της στη μουσική του αγγλικού avant-pop συγκροτήματος Stereolab.    Εκτός του γαλλόφωνου κόσμου, έχει αναφερθεί ως πηγή έμπνευσης για γυναίκες τραγουδοποιούς όπως οι Κάορλαϊν Πόλατσεκ,  Charli XCX,  Έιντζελ Όλσεν,  Κάντι Πέιν,  Χέδερ Τροστ,  Βιολέτα Ζιρόνι,  Ζόι Ντεσανέλ και Cat Power.  Η Αρντί έχει επίσης επηρεάσει εναλλακτικά μουσικά συγκροτήματα όπως Broadcast,  Goldfrapp,  Jeremy Jay,  The Chap  και Xeno & Oaklander.  Το 2021, ο Ρίβερς Κουόμο του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Weezer ανέφερε την Αρντί ως ένα από τα «ηχητικά του πρότυπα»  και επηρεάστηκε ιδιαίτερα από το άλμπουμ της Message personnel. Ο Γκεγκ Γκονζάλες του αμερικανικού dream pop συγκροτήματος Cigarettes After Sex αποκάλεσε την Αρντί μία από τις μεγαλύτερες μουσικές του επιρροές.

Το καλτ άλμπουμ La question (1971), εμφανίστηκε στο έντυπο "1.000 άλμπουμ που πρέπει να ακούσεις πριν πεθάνεις" της εφημερίδας The Guardian.  Το άλμπουμ απέκτησε καλτ κοινό μετά την κυκλοφορία του    και θεωρήθηκε η καλλιτεχνική κορύφωση της Αρντί.  

Το 2017, το Pitchfork κατέταξε το Tous les garçons et les filles στην 90ή θέση του καταλόγου του με τα «200 καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας του 1960».  Το 2023, το Rolling Stone κατέταξε την Αρντί στον αριθμό 162 στον κατάλογο με τους 200 καλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών. 

Η Αρντί ήταν επικριτική για τα πρώτα της άλμπουμ, Tous les garçons et les girles και Le premier bonheur du jour, παρά τη δημοτικότητά τους.  Είπε σε συνεντεύξεις το 2018 ότι «ένιωθε πολύ απογοητευμένη επειδή ήθελα να έχω όμορφες ηλεκτρικές κιθάρες... Αντ' αυτού, είχα πολύ κακούς Γάλλους μουσικούς και μια τρομερά κακή μουσική παραγωγή».  Αφού πήγε στο Λονδίνο το 1963 για να ηχογραφήσει νέα άλμπουμ, ένιωσε ικανή «να δημιουργήσει ένα άλλο είδος μουσικής, όχι αυτή τη μηχανική μουσική στην οποία είχα παγιδευτεί». 

 Προσωπική ζωή 

 Οικογένεια 
μικρογραφία|Η Αρντί και ο συνάδελφός της μουσικός Ζακ Ντουτρόνκ ξεκίνησαν τη σχέση τους το 1967 και παντρεύτηκαν το 1981.
Το 1962, η Αρντί συνδέθηκε ερωτικά και επαγγελματικά με τον φωτογράφο Ζαν-Μαρί Περιέ του Salut Les Copains.   Δεν ζούσαν μαζί και ήταν συνεχώς χώρια λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, κάτι που επηρέασε τη σχέση. Χώρισαν το 1966, αλλά παρέμειναν στενοί φίλοι και συνεργάτες.  Το 1967, η Αρντί ξεκίνησε μια σχέση με τον τραγουδιστή Ζακ Ντιτρόν, που παρέμεινε στο κέντρο της δημοσιότητας.  Μετά τη γέννηση του μοναδικού τους παιδιού, του γιου τους Τομά, στις 16 Ιουνίου 1973, η Αρντί και ο Ντιτρόν μετακόμισαν σε ένα τριώροφο σπίτι κοντά στο πάρκο Μονσουρί το φθινόπωρο του 1974. Η οικογένεια πήγαινε κάθε καλοκαίρι σε ένα σπίτι του Ντιτρόν στο Λούμιο, στο νησί της Κορσικής. Ως ενήλικας, ο γιος της Αρντί, Τομά Ντιτρόν, έκανε επίσης καριέρα ως μουσικός. 

Ο Αρντί και ο Ντιτρόν παντρεύτηκαν στις 30 Μαρτίου 1981 με κλειστό γάμο.  Σύμφωνα με την Αρντί, επισημοποίησαν τη σχέση τους για «οικονομικούς λόγους»  και κατόπιν συμβουλής του δικηγόρου της Αρντί για λόγους υγείας και ασφάλειας.  Η σχέση τους τελείωσε το 1988 λόγω απιστίας και των δύο μερών και αλκοολισμού του Ντιτρόν.   Δεν πήραν ποτέ διαζύγιο και η σχέση τους έγινε μια «ιδιαίτερη φιλία». Το 2016, η Αρντί δήλωσε στην εφημερίδα Le Parisien ότι παρόλο που ο Ντουτρόνκ είχε νέα σύντροφο, εκείνος ήταν που δεν ήθελε διαζύγιο από την Αρντί. 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, έμαθε ότι ο αποξενωμένος της πατέρας είχε ζήσει διπλή ζωή ως κρυφός γκέι, όταν ένας από τους νεαρούς εραστές του καυχήθηκε για την οικονομική του υποστήριξη σε έναν από τους φίλους του Ντιτρόν. Πέθανε σε νοσοκομείο στις 6 Φεβρουαρίου 1981 μετά από επίθεση, πιθανώς από νεαρό εκδιδόμενο άνδρα,  κάτι που δεν αναφέρθηκε στον Τύπο εκείνη την εποχή. Η αδελφή της Αρντί, Μισέλ, μεγάλωσε χωρίς τη στοργή των γονιών τους και ανέπτυξε αυτοκτονικές και παρανοϊκές σχιζοφρενικές τάσεις. Τον Μάιο του 2004 βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Λ'Ιλ-Ρους από πιθανή αυτοκτονία. 

 Υγεία και θάνατος 
Ανάμεσα στα τέλη του 2004 και τις αρχές του 2005, η Αρντί έμαθε ότι πάσχει από λέμφωμα MALT.  Υποβλήθηκε σε χημειοθεραπεία που αρχικά ήταν επιτυχημένη. Hardy, 2018 [2008], "Eighteen" Τον Μάρτιο του 2015, η κατάστασή της επιδεινώθηκε και έπρεπε να εισαχθεί στο νοσοκομείο, όπου τέθηκε σε τεχνητό κώμα και παραλίγο να πεθάνει.  Ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο, έσπασε το ισχίο και τον αγκώνα της.  Δήλωσε στην εφημερίδα Le Figaro το 2015: «Έχω επίσης μεγάλη δυσκολία στο περπάτημα... Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να δω κανέναν και δεν μπορώ να βγω έξω. Αλλά παραμένω θετική... Αποφεύγω να το σκέφτομαι, δεν μου γίνεται εμμονή».  Η Αρντί υποβλήθηκε σε περαιτέρω χημειοθεραπεία και ανοσοθεραπεία.  Η υγεία της επιδεινώθηκε και το 2021 έγινε υποστηρίκτρια της νομιμοποίησης της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας στη Γαλλία. Σε συνεντεύξεις της, είπε ότι αν η κατάστασή της γινόταν αφόρητη σε σημείο που να μην μπορεί πλέον «να κάνει τα πράγματα που απαιτεί η ζωή της», θα κατέφευγε στην ευθανασία, αλλά δεν θα είχε την απαραίτητη συμβουλευτική για να το κάνει.   Την ίδια χρονιά, αποκάλυψε ότι δεν μπορούσε πλέον να τραγουδήσει ως αποτέλεσμα των επιπτώσεων των θεραπειών.  Η Αρντί πέθανε από καρκίνο του λάρυγγα στο Παρίσι, στις 11 Ιουνίου 2024, σε ηλικία 80 ετών.  Πριν από τον θάνατό της, είχε επίσης υποστεί αρκετές πτώσεις και κατάγματα οστών.   Ο γιος της ανακοίνωσε τον θάνατό της στο Instagram, γράφοντας «Η μαμά έφυγε...»   Μια τελετή αποχαιρετισμού πραγματοποιήθηκε στο κοιμητήριο Περ Λασέζ. 

 Γαλλική μόδα
 Γαλλική ροκ μουσική
 Λίστα αστρολόγων
 Λίστα καλλιτεχνών της μπαρόκ ποπ μουσικής
 Λίστα καλλιτεχνών φολκ ροκ
 Λίστα Γάλλων τραγουδιστών
 Λίστα τραγουδιστών γιε-γιε

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 







 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  (Γαλλικά)

 Φρανσουάζ Αρντί στο Discogs

 Françoise Hardy στο Last.fm
 Françoise Hardy στο Official Charts Company
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Γάλλοι αυτοβιογράφοι
Κατηγορία:Γάλλοι αστρολόγοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις