Δολοφονία της Μικρής Δεσποινίδας

H "Δολοφονία της Μικρής Δεσποινίδας" (Αγγλικά: "Lil' Miss Μurder") είναι ο τίτλος που δόθηκε από τις αρχές στην υπόθεση δολοφονίας μιας νεαρής Αμερικανίδας ονόματι Λίσα Μαρί Κίμελ (Αγγλικά: Lisa Marie Kimmell/Γέννηση στις 18 Ιουλίου του 1969 - Θάνατος στις 2 Απριλίου του 1988),  η οποία εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με το αυτοκίνητο της. Η αστυνομία χρησιμοποίησε αυτόν τον όρο λόγω της πινακίδας του οχήματος του θύματος, η οποία έγραφε: "LIL MISS" (Δηλαδή "ΜΙΚΡΗ ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ").

 Βιογραφία θύματος 
Η Λίσα Μαρί Κίμελ γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1969 στο Κόβιγκτον του Τενεσί απο την Σίλα και τον Ρόναλντ Κίμελ, ο οποίος τότε υπηρετούσε στο Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ. Η οικογένεια μετά την Λίσα απέκτησε ακόμα δύο κόρες και έναν γιο τον Ρίκι, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 3 ετών σε ένα τραγικό ατύχημα. Το ζεύγος Κίμελ εκπλήρωσε την επιθυμία της γιαγιάς από την πλευρά του πατέρα, να ονομάσει την πρώτη κόρη που θα αποκτούσαν Λίσα Μαρί, ένα όνομα που πάντα ήθελε για την εγγονή της. Η γιαγιά χάρηκε τόσο πολύ γι' αυτό το γεγονός, που έδωσε στην Λίσα το παρατσούκλι "Μικρή Δεσποινίς", το οποίο ήταν συντομογραφία του "Η Μικρή μου Δεσποινίς Λίσα Μαρί". Η Λίσα μεγάλωσε στο Μπίλινγκς της Μοντάνα. Μετά την αποφοίτηση της από το λύκειο το 1987, η Κίμελ ήθελε να ασχοληθεί με την εστίαση, καθώς ήδη εργαζόταν σε εστιατόριο της αλυσίδας Arby's. Ωστόσο οι γονείς της αν και δεν ήταν αντίθετοι σε αυτό, ήθελαν πρώτα να σπουδάσει η κόρη τους. Τελικά συμφώνησαν να την αφήσουν να κάνει αυτό που ήθελε και μετά από ένα χρόνο να σκεφθεί ξανά το ενδεχόμενο των σπουδών. Η Κίμελ σύντομα έλαβε μια πρόταση από την επιχείρηση που εργαζόταν και την δέχτηκε με χαρά. Συγκεκριμένα προσλήφθηκε ως υπεύθυνη στο εστιατόριο Arby's της Ωρόρα του Κολοράντο, κοντά στο Ντένβερ. Η μητέρα της ήταν περιφερειακή διευθύντρια σε αυτή την αλυσίδα εστιατορίων, και μαζί με την Λίσα ταξιδεύαν εβδομαδιαίως 893 χλμ. μεταξύ Μπίλινγκς και Ντένβερ.  Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, η Λίζα και η μητέρα της έμεναν σε ένα συγκρότημα στο Ντένβερ σε ξεχωριστά διαμερίσματα, ενώ όταν επέστρεφαν στο Μπίλινγκς ζούσαν όλοι μαζί σαν οικογένεια.  Η Κίμελ απολάμβανε την νέα της ζωή και σύντομα έκανε νέους φίλους. Με έναν από αυτούς, τον Εντ έγινε σύντομα ζευγάρι.

 Εξαφάνιση 
Στις 25 Μαρτίου του 1988 η Λίσα έφυγε με το αυτοκίνητο της από το Ντένβερ, κατευθυνόμενη στο Μπίλινγκς στο πατρικό της σπίτι. Η Σίλα είχε αναχωρήσει αεροπορικώς την προηγούμενη μέρα, καθώς είχε προγραμματιστεί να πάει την Παρασκευή για σκι μαζί με τον σύζυγο της Ρόναλντ Κίμελ. 

Πριν πάει στο σπίτι της, η Λίσα σχεδίαζε να κάνει μια μικρή στάση στο Κόντι του Ουαϊόμινγκ για να παραλάβει τον σύντροφο της τον Έντ.  Μολαταύτα, τα αρχεία της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας του Ουαϊόμινγκ έδειξαν ότι η κοπέλα παρέκκλινε από το πρόγραμμα της, καθώς έλαβε κλήση για υπερβολική ταχύτητα ακριβώς έξω από το Κάσπερ του Ουαϊόμινγκ στις 21:06.  Εκεί η Κίμελ πήγε σε ένα ΑΤΜ μαζί τον αστυνομικό που την σταμάτησε για να πληρώσει επιτόπου το χρέος της, αλλά η πιστωτική της κάρτα δεν έγινε δεκτή από το μηχάνημα.  Έπειτα από συνεννόηση, ο αστυνομικός συμφώνησε να επιτρέψει στην Λίσα να φύγει και την επόμενη μέρα να στείλει μια επιταγή στο αστυνομικό τμήμα του Κάσπερ αφότου θα επέστρεφε στο πατρικό της στο Μπίλινγκς.  Ωστόσο αυτή ήταν η τελευταία επιβεβαιωμένη φορά που εθεάθη η κοπέλα ζωντανή. Ο Εντ την περίμενε όλο το βράδυ μέχρι που τον πήρε ο ύπνος. Όταν ξύπνησε στις 7:00 το πρωί η Λίσα δεν είχε φτάσει ακόμα στο σπίτι του. Έτσι αποφάσισε να καλέσει στα αστυνομικά τμήματα του Ντένβερ και του Ουαϊόμινγκ. Ο Εντ τους εξήγησε τις συνθήκες και έδωσε τα προσωπικά στοιχεία της Λισα καθώς και του αυτοκινήτου της. Η αστυνομία όμως δεν ξεκίνησε αμέσως έρευνες καθώς η κοπέλα ήταν ενήλικη και έπρεπε πρώτα να περάσουν τρεις ημέρες. Μετά από μερικές ώρες ο Εντ τηλεφώνησε σε κοινούς φίλους που είχαν με την Λίσα με την ελπίδα ότι εκείνοι θα είχαν νέα της. Δυστυχώς κανένας τους δεν γνώριζε τίποτα. Έτσι ο Εντ τηλεφώνησε έπειτα στην δουλειά της και ζήτησε να του δώσουν το τηλέφωνο του πατρικού της Λίσα. Κάλεσε έπειτα τους γονείς της αλλά κανείς δεν απάντησε.

Όταν οι γονείς της Λίσα γύρισαν στο σπίτι, βρήκαν πολλές αναπάντητες κλήσεις. Πολλά άτομα είχαν προσπαθήσει να τους βρουν για να μάθουν αν είχαν νέα για την κόρη τους. Το μυαλό τους δεν πήγε στο κακό, καθώς σκέφτηκαν ότι η Λίσα μπορεί να καθυστέρησε και τελικά να διανυκτέρευσε στο σπίτι του συντρόφου της και ότι πλέον ήταν στο δρόμο προς το Μπίλινγκς. Ήξεραν ότι η Λίσα είχε κάνει αυτή την διαδρομή πολλές φορές, οπότε δεν πίστευαν ότι θα μπορούσε να της έχει συμβεί κάτι. Ωστόσο πέρασαν πολλές ώρες χωρίς νέα της κόρης τους και άρχισαν να ανησυχούν. Έτσι τηλεφώνησαν στον Εντ και τον κάλεσαν στο σπίτι τους. Η πρώτη γνωριμία τους με τον Εντ έγινε χωρίς την Λίσα και κάτω από περίεργες περιστάσεις. Πέρασε ακόμα μια ημέρα χωρίς σημάδια ζωής της κόρης τους. Έτσι κάλεσαν τις αρχές. Η αστυνομία αρνήθηκε να ξεκινήσει την έρευνα επειδή δεν είχαν συμπληρωθεί οι 72 ώρες από την εξαφάνιση της Λίσα. Οπότε νομικά δεν μπορούσαν να επέμβουν.

Έτσι οι γονείς της άρχισαν να κάνουν τις δικές τους έρευνες. Προσέλαβαν ένα πιλότο, ο οποίος πέταξε κατά το μήκος της διαδρομής που έπρεπε να είχε ακολουθήσει η Λίσα για να εντοπίσει το αυτοκίνητο της. Εντούτοις δεν βρήκε τίποτα. Έπειτα ο Ρόναλντ Κίμελ οδήγησε με το δικό του αυτοκίνητο, κάνοντας ένα μεγάλο μέρος της ίδιας διαδρομής αλλά δεν κατάφερε να εντοπίσει κανένα ίχνος της κόρης του. Η οικογένεια Κίμελ δεν το έβαλε κάτω. Προσέλαβε έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ, ο οποίος είχε μεγάλες διασυνδέσεις στο αστυνομικό σώμα. Εκείνος κατάφερε τελικά να πείσει την αστυνομία να ξεκινήσουν νωρίτερα τις έρευνες. Η αστυνομία πληροφορήθηκε σύντομα για το πρόστιμο που είχε λάβει η Λίσα στις 25 Μαρτίου. Από εκεί και πέρα όμως τα ίχνη της χάθηκαν. Σύντομα κατάλαβαν ότι η κοπέλα εξαφανίστηκε με το αυτοκίνητο της σε μια διαδρομή μεταξύ του Ντάγκλας και της πόλης Κόντι. Μια ομάδα έρευνας προσπάθησε να κάνει αυτή την διαδρομή αλλά αντιμετώπισαν ένα βασικό πρόβλημα. Η συγκεκριμένη διαδρομή ήταν τεράστια σε χλμ και περιλάμβανε πεδιάδες, βουνά και δάση. Για να καλυφθεί θα έπρεπε να ερευνούν επί πολλούς μήνες. Έτσι οι έρευνες εδάφους πήγαινε με αργούς ρυθμούς και δεν απέφερε κανένα καρπό.

 Ανακάλυψη του πτώματος 
Οκτώ ημέρες μετά την εξαφάνιση της Λίσα Κίμελ, στις 2 Απριλίου του 1988, το γυμνό σώμα της ανακαλύφθηκε να επιπλέει στον ποταμό Νορθ Πλατ κοντά στην πόλη Κάσπερ του Ουαϊόμινγκ, από τον μηχανικό Γκρεγκ Μπράντφορντ που ψάρευε στην περιοχή. Επειδή έκανε πολύ κρύο, το σώμα της δεν είχε κανένα σημάδι αποσύνθεσης. Ο Μπράντφορντ τηλεφώνησε αμέσως στην αστυνομία για να τους ενημερώσει. Είχε ακούσει εκείνο το πρωινό στο ραδιόφωνο για μια αγνοούμενη γυναίκα και σκέφτηκε πως μπορεί να ήταν εκείνη. Η νεκροψία που ακολούθησε διαπίστωσε ότι η κοπέλα είχε δεχθεί χτυπήματα, είχε βιαστεί και είχε βασανιστεί. Τα στοιχεία φανέρωσαν επίσης ότι λίγο πριν πεθάνει, μεταφέρθηκε στην γέφυρα Ολντ Γκαβερμεντ (όπου αργότερα βρέθηκε το αίμα της) δέχτηκε ένα ισχυρό χτύπημα στο κεφάλι με ένα αμβλύ αντικείμενο, μαχαιρώθηκε έξι φορές στο στήθος και στην κοιλιά και κατόπιν πετάχτηκε στο ποτάμι από τον δράστη. Η συγκεκριμένη γέφυρα ήταν κάπως απρόσιτη με αποτέλεσμα να χρησιμοποιείται σπάνια ακόμα και από τους κατοίκους της περιοχής. Γι' αυτό οι αρχές υπέθεσαν ότι ο δολοφόνος της ήταν κάποιος ντόπιος, ο οποίος γνώριζε καλά το σημείο. Επίσης, αυτόπτες μάρτυρες που ζούσαν κοντά στη γέφυρα ανέφεραν ότι είδαν ένα αυτοκίνητο εκεί νωρίς το πρωί του Σαββάτου 26 Μαρτίου του 1988 που έμοιαζε με αυτό της Λίσα. Έτσι οι ερευνητές θεώρησαν ότι το θύμα δολοφονήθηκε εκείνο το πρωινό, κατά το οποίο οι γονείς της την δήλωσαν ως αγνοούμενη. Τέλος, η αυτοψία έδειξε ότι η πληγή στο κεφάλι της ήταν η κύρια αιτία που οδήγησε στην θάνατο της.

Η υπόθεση της Λίσα παρουσιάστηκε σε τηλεοπτικά προγράμματα όπως η εκπομπή "Cold Case Files" ("Αρχεία Ανεξιχνίαστων Υποθέσεων") της A&E's (Arts & Entertainment Network) με την ελπίδα ότι θα εντοπίζονταν μάρτυρες που είχαν δει κάπου το μαύρο αυτοκίνητο του θύματος μάρκας Honda CR-X και μοντέλο του 1988, το οποίο είχε στην πινακίδα την ιδιαίτερη ένδειξη "LIL MISS". Οι ερευνητές ήξεραν ότι η εύρεση του αυτοκινήτου ήταν εξαιρετικά σημαντική καθώς θα οδηγούσε πιθανότατα στον δολοφόνο της. Πράγματι η αστυνομία δέχτηκε πάνω από εκατό κλήσεις με άτομα που ισχυρίζονταν ότι είχαν δει το αυτοκίνητο με την χαρακτηριστική πινακίδα το Σαββατοκύριακο της εξαφάνιση της. Πολλές όμως από αυτές τις μαρτυρίες προέρχονταν από πολύ μακρινές περιοχές όπως ο Καναδάς. Όμως ιδιαίτερα κάποιες μαρτυρίες φάνηκαν πολύ σημαντικές, καθώς ανέφεραν ότι η Λίσα είχε θεαθεί να οδηγεί μαζί με έναν άντρα στην θέση του συνοδηγού. Ωστόσο οι αρχές δεν μπόρεσαν να επιβιώσουν αυτό το δεδομένο. Παρόλα αυτά η αστυνομία με την βοήθεια σκιτσογράφων δημιούργησαν 17 πορτρέτα του άγνωστου συνεπιβάτη της Λίσα με βάση τις περιγραφές των μαρτύρων. Όπως ήταν αναμενόμενο όμως αυτό το μέσο δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα στην έρευνα. Έπειτα η αστυνομία άρχισε να πιστεύει ότι ο δράστης ήταν αυτός που οδηγούσε το αυτοκίνητο και όχι η Κίμελ. Ήταν αφύσικο με βάση τον χαρακτήρα της κοπέλας να οδηγεί όλο το Σαββατοκύριακο χωρίς να βρει τρόπο να επικοινωνήσει με την οικογένεια της.

Έξι μήνες μετά τον θάνατο της Λίσα, στον τάφο της βρέθηκε ένα σύντομο σημείωμα που το υπέγραφε κάποιος με το ψευδώνυμο "Στρινγφέλοου Χοκ" ("Stringfellow Hawke"), το οποίο αποτελούσε το ονοματεπώνυμο ενός φανταστικού χαρακτήρα της σειράς Airwolf.                                                                                                                                                                                        Λίσα -                                                                                                                                                                         13/11/88Δεν υπάρχουν λόγια για να πω πόσο μου λείπεις. Ο πόνος δεν φεύγει ποτέ. Είναι τόσο δύσκολα χωρίς εσένα. Θα είσαι πάντα ζωντανή μέσα μου. Ο θάνατος σου είναι οδυνηρή απώλεια, αλλά ο παράδεισος είναι μια γλυκιά νίκη.  Με αγάπη πάνταΣτρινγφέλοου ΧοκΟι συγγενείς και οι φίλοι της Λίσα αρνήθηκαν ότι είχαν γράψει εκείνοι το σημείωμα. Έτσι οι αρχές άρχισαν να υποψιάζονται ότι το είχε αφήσει ο δολοφόνος της Λίσα. Την δεκατία του 90 στην υπόθεση ενεπλάκη και το FBI. Πήραν το δείγμα DNA που είχε βρεθεί στο σώμα της Λίσα και το συνέκριναν με δείγμα που πήραν από τον Εντ. Το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό. Έπειτα επανέλαβαν το ίδιο τεστ στον αστυνομικό που είχε κόψει κλήση στην Λίσα το μοιραίο βράδυ που εξαφανίστηκε. Ωστόσο ούτε το δικό του δείγμα ταίριαξε με εκείνο του δράστη.

 Σημαντική αποκάλυψη 
Το καλοκαίρι του 2002, ομοσπονδιακοί αστυνομικοί που ερευνούσαν ανεξιχνίαστες υποθέσεις, ανακάλυψαν το δείγμα που πάρθηκε το 1988 από το σώμα της Λίσα για μελλοντική χρήση. Από αυτό κατάφεραν να πάρουν καθαρό δείγμα DNA του βιαστή της και το εισήγαγαν στην βάση δεδομένων CODIS. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το DNA άνηκε στον Ντέιλ Γουέιν Ίτον, 57 ετών, ο οποίος ήταν κάτοικος στην Μονέτα του Ουαϊόμινγκ. Επίσης ανακάλυψαν ότι εκείνος ήταν τότε κρατούμενος στην ομοσπονδιακή φυλακή Ίνγκλγουντ (Englewood federal prison) στο Λίτλτον του Κολοράντο για μια κατηγορία που σχετιζόταν με οπλοκατοχή. Παρόλα αυτά είναι ενδιαφέρον ότι το προφίλ DNA του Ίτον ήταν ήδη στην βάση δεδομένων CODIS από το 1997. Εκείνη την χρονιά είχε συλληφθεί επειδή επιτέθηκε στην οικογένεια Μπρίντεν. Το αυτοκίνητο τους είχε μείνει από βενζίνη και ο Ίτον που περνούσε τυχαία από εκεί με το όχημα του σταμάτησε με την πρόφαση ότι ήθελε να τους βοηθήσει. Προσφέρθηκε να τους μεταφέρει με το αυτοκίνητο του στο κοντινότερο συνεργείο, που υποτίθεται οτι άνηκε στον αδελφό του. Οι Μπρίντεν δέχτηκαν και μπήκα στο βαν του Ντέιλ. Μετά από λίγα χιλιόμετρα, ο Ίτον τους είπε ότι έκλειναν τα μάτια του από την κούραση. Έτσι πρότεινε στην γυναίκα να οδηγήσει όσο εκείνος θα κοιμόταν για λίγο στο πίσω μέρος του οχήματος. Όταν η Μπρίντεν ξεκίνησε να οδηγεί ο Ντέιλ υπό την απειλή όπλου την διέταξε να στρίψει σε ένα χωματόδρομο. Εκείνη όμως φέρθηκε έξυπνα και έστρεψε τόσο πολύ το τιμόνι που ο Ίτον έχασε την ισορροπία του και το όπλο του πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητο. Η γυναίκα σταμάτησε και κατέβηκαν όλοι από το βαν. Ο Ντέιλ έβγαλε τότε ένα μαχαίρι και άρχισε να τους απειλεί. Ο σύζυγος πρόλαβε να αρπάξει το όπλο και να τον χτύπησε στο κεφάλι. Έπειτα το ζεύγος Μπρίντεν μαζί με το πέντε μηνών μωρό τους μπήκαν ξανά στο αυτοκίνητο του Ίτον και οδήγησαν μέχρι το κοντινότερο αστυνομικό τμήμα και τον κατήγγειλαν. Οι αστυνομικοί που πήγαν στο σημείο που τους υπέδειξε το ζευγάρι βρήκαν πράγματι τον Ντέιλ και τον συνέλαβαν. Δικάστηκε και φυλακίστηκε σε ψυχιατρικό ίδρυμα λόγω του ότι διαπίστωσαν ότι ήταν φρενοβλαβής. Εντούτοις λίγο καιρό αργότερα, ο Ντέιλ δραπέτευσε. Παρόλα αυτά εντοπίστηκε σύντομα στο Εθνικό Δάσος Σοσόνι (Shoshone National Forest). Λόγω του ότι είχε πάνω του όπλο και επιτέθηκε με αυτό τους αστυνομικούς, φυλακίστηκε σε ομοσπονδιακής φυλακής για πέντε χρόνια, στην οποία ήταν υποχρεωμένος να υποβάλει δείγμα DNA.

Το καλοκαίρι του 2002, οι αρχές έφτασαν για έρευνα στην γειτονιά που ζούσε ο Ντέιλ. Ρωτώντας τους γείτονες έμαθαν ότι το Ντέιλ 1988 εθεάθη να σκάβει μια βαθιά και μεγάλη λακκούβα στην ιδιοκτησία του στη Μονέτα, με την δικαιολογία ότι ήθελε να τοποθετήσει δεξαμενή για να έχει τρεχούμενο νερό. Εκείνος κατοικούσε σε ένα εγκαταλελειμμένο σχολικό λεωφορείο και δεν είχε τουαλέτα. Έτσι πήγαινε στους γείτονες όταν ήθελε να κάνει μπάνιο. Η περιοχή ερευνήθηκε εξονυχιστικά και εκεί βρέθηκε το όχημα της Λίσα Κίμελ θαμμένο σε βάθος 2,5 μέτρων. Επιπρόσθετα, από κάποια στοιχεία που βρέθηκαν μέσα στο σχολικό, τελικά διαπιστώθηκε ότι η Λίσα κρατήθηκε και βασανίστηκε στο σπίτι του για έξι ημέρες πριν τελικά την μεταφέρει στην γέφυρα και την δολοφονήσει. Ο Ίτον αντιμετώπισε κατηγορίες για την υπόθεση της Κίμελ που αφορούσαν προμελετημένο φόνο πρώτου βαθμού, βίαιη απαγωγή, ληστεία και σεξουαλική επίθεση πρώτου και δεύτερου βαθμού. Εν τω μεταξύ, ένας γραφολόγος εξέτασε την επιστολή που είχε βρεθεί στον τάφο της Λίσα Μαρί Κίμελ στις αρχές του 1989 και το σύγκρινε με δείγματα γραφής του Ντέιλ Γουέιν Ίτον. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο συντάκτης του σημειώματος ήταν ο Ίτον. Επιπρόσθετα, ένα συγκρατούμενος του, ο Τζόζεφ Φράνσις Νταξ, θέλησε να μιλήσει στην αστυνομία. Υποστήριξε ότι ο Ντέιλ του ομολόγησε κάποια στιγμή ότι η Κίμελ τον συνάντησε τυχαία στον δρόμο να κάνει οτοστόπ και προσφέρθηκε να τον μεταφέρει με το αυτοκίνητο της στον προορισμό του. Κατά την διάρκεια της διαδρομής παρενοχλούσε συνεχώς την Λίσα και εκείνη σταμάτησε στην άκρη του δρόμου και του ζήτησε να βγει από το όχημα της. Η κατάσταση ξέφυγε γρήγορα από την μεριά του Ντέιλ και οδηγήθηκε σε απαγωγή, βιασμό και λίγες μέρες αργότερα σε ανθρωποκτονία. Όλα αυτά ήταν αρκετά για να οδηγήσουν οι αρχές τον Ίτον σε δίκη. Όταν η οικογένεια της Λίσα έμαθε την ιστορία που μετέφερε ο Νταξ, αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι ήταν αληθινή. Όσοι γνώριζαν την Λίσα ήξεραν ότι ήταν πολύ προσεκτική και δεν έβαζε άγνωστα άτομα στο αυτοκίνητο της.

Η δική
Η δίκη του Ντέιλ άρχισε στις 9 Μαρτίου του 2004 και διήρκεσε μόνο εννέα ημέρες. Ο Ίτον δήλωσε ότι δεν ήταν ένοχος σε ορισμένες κατηγορίες, αλλά υπό πίεση από τις αυξανόμενες αποδείξεις, αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι ήξερε την Λίσα Κίμελ. Εντούτοις δεν δέχτηκε ότι την κακοποίησε και την σκότωσε. Αντίθετα υποστήριξε ότι την γνώρισε τυχαία και εκείνη προσπάθησε να τον ληστέψει και την έπιασε στα πράσα. Τότε η Λίσα προσφέρθηκε να κάνει μαζί του σεξ και να του χαρίσει το αυτοκίνητο της, με αντάλλαγμα να μην την καταδώσει στην αστυνομία ως κλέφτρα. Έπειτα οι δρόμοι τους χωρίστηκαν. Από την μεριά τους οι ερευνητές ήταν σίγουροι ότι τα γεγονότα έγιναν εντελώς διαφορετικά. Συγκεκριμένα με βάση τα στοιχεία της έρευνας η αστυνομία είχε ήδη ανακαλύψει ότι ο κατηγορούμενος συνάντησε τυχαία την Κίμελ σε μια στάση της σε κάποιο βενζινάδικο στο Ουαϊόμινγκ. Ο Ίτον κρύφτηκε στο πίσω κάθισμα του αυτοκίνητο της όταν εκείνη πήγε να πληρώσει. Όταν επέστρεψε στο αυτοκίνητο της ο Ντέιλ υπό την απειλή όπλου την ανάγκασε να οδηγήσει μέχρι την ιδιοκτησία του. Εκεί την κράτησε αιχμάλωτη και δεμένη στο σχολικό και την κακοποιούσε σεξουαλικά για αρκετές ημέρες πριν τελικά την σκοτώσει και ρίξει το πτώμα της από την γέφυρα, μέσα στον ποταμό Νορθ Πλατ. Τα στοιχεία ήταν ακράδαντα. Ο Ντέιλ Ίτον κρίθηκε ένοχος όλων των κατηγοριών και καταδικάστηκε σε θάνατο στις 20 Μαρτίου του 2004. Κατόπιν οι δικηγόροι του προσπάθησαν να ανατρέψουν το αποτέλεσμα της ποινής του με έφεση, αλλά το αίτημα τους απορρίφθηκε. Η εκτέλεση του έπρεπε να πραγματοποιηθεί τον Δεκέμβριο του 2009 αλλά τελικά έλαβε αναβολή μέχρι τον Φεβρουάριο του 2010. Ωστόσο η εκτέλεση δεν έλαβε ποτέ χώρα και τελικά το 2014 ανατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης υπό όρους, επειδή ένας δικαστής διαπίστωσε ότι ο Ντέιλ δεν είχε επαρκή υπεράσπιση στη δίκη του και οι ένορκοι δεν έλαβαν υπόψη τους την ψυχασθένεια του. Το 2015, η νομική διαμάχη για το αν έπρεπε να εκτελεστεί ξεκίνησε ξανά. Οι Κίμελ έπρεπε να συμμετάσχουν σε εφέσεις και δικαστήρια για τα επόμενα έξι χρόνια για να μάθουν τι θα συνέβαινε στον δολοφόνο της Λίσα.

Καθώς η νομική διαδικασία συνεχιζόταν, ο Ίτον άρχισε να υποφέρει από θέματα υγείας και γηρατειά. Μετά από μια σειρά εγκεφαλικών επεισοδίων και μια διάγνωση άνοιας, το δικαστήριο έκρινε ότι δεν ήταν πλέον διανοητικά ικανός να υποβληθεί σε ακρόαση για την επιβολή της θανατικής ποινής. Έτσι, τον Σεπτέμβριο του 2021 και μετά από περισσότερα από 15 χρόνια αβεβαιότητας για τους Κίμελ, οι εισαγγελείς τελικά απέσυραν την επαναφορά της εκτέλεση του Ίτον από το τραπέζι.

 Απόφαση 
Το 2004 μετά από αγωγή που έκανε η οικογένεια Κίμελ, κατάφερε να αποκτήσει την ιδιοκτησία του Ίτον. Εκείνοι με την βοήθεια της πυροσβεστικής έκαψαν το σχολικό και τις αποθήκες που ήταν στο οικόπεδο του στις 18 Ιουλίου του 2005, δηλαδή την ημέρα που ήταν τα 36ο γενέθλια της Λίσα Κίμελ. Όπως δήλωσε αργότερα η μητέρα της, αυτή η ενέργεια ήταν σαν ένα μεγάλο κερί γενεθλίων στη μνήμη της κόρης της.

 Άλλες υποθέσεις που ίσως συνδέονται 
Οι αρχές επιβολής του νόμου υποψιάζονται ότι ο φόνος της Λίσα μπορεί να ήταν μέρος ενός μοτίβου σειριακών δολοφονιών, γνωστών ως οι "Δολοφονίες του Μεγάλου Λεκανοπεδίου" ("Great Basin Murders"), οι οποίες έγιναν μεταξύ των ετών 1983 και 1996 στο Ουαϊόμινγκ. Τα περισσότερα θύματα ήταν νεαρές γυναίκες που εξαφανίστηκαν και αργότερα βρέθηκαν δολοφονημένες. Επειδή το πτώμα της Κίμελ τοποθετήθηκε σε ένα δημοφιλές σημείο ψαρέματος (για να ανακαλυφθεί άμεσα) και το αυτοκίνητο της θάφτηκε στην ιδιοκτησία του Ίτον (ως τρόπαιο), οι ειδικούς οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα ότι εκείνος παρουσίαζε κάποια από τα ενδεικτικά σημάδια που συνήθως έχει ένας κατά συρροήν δολοφόνος.

Από την άλλη πλευρά, η αθλήτρια Έιμι Ρόου Μπέχτελ που εξαφανίστηκε στις 24 Ιουλίου του 1997 από το Λάντερ του Ουαϊόμινγκ, θεωρείται από τις αρχές ότι ίσως είναι μεταξύ των θυμάτων του δολοφόνου του Μεγάλου Λεκανοπεδίου παρόλο που δεν βρέθηκε ποτέ το πτώμα της.  Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η Μπέχτελ πήρε το αυτοκίνητο της για να τακτοποιήσει κάποιες υποχρεώσεις και έπειτα πήγε σε μια ήσυχη περιοχή για να προπονηθεί κάνοντας τρέξιμο.  Εντούτοις, όταν ο σύζυγος της, ο Στιβ Μπέχτελ, επέστρεψε στο σπίτι στις 16:30, εκείνη δεν βρισκόταν εκεί. Όταν μετά από ώρες δεν εμφανίστηκε, ο σύζυγος της δήλωσε την εξαφάνιση της στην αστυνομία. Αρχικά θεωρήθηκε ότι ίσως της συνέβη κάποιο μοιραίο ατύχημα ή ότι της επιτέθηκε κάποιο άγριο ζώο και την σκότωσε. Όσο όμως προχωρούσε η έρευνα γινόταν σαφές ότι η υπόθεση ήταν αποτέλεσμα εγκληματικής ενέργειας. Ο Στιβ θεωρήθηκε ύποπτος για την εξαφάνιση της, κυρίως λόγω του ότι αρνήθηκε να συνεργαστεί με την αστυνομία, να περάσει τεστ ανίχνευσης ψεύδους, καθώς επίσης επειδή βρέθηκε το ημερολόγιο του στο οποίο υπήρχαν στίχοι τραγουδιών που υμνούσαν την ανδρική εξουσία, τον θάνατο αλλά και την βία κατά των γυναικών (φωτογραφίζοντας έντονα ότι μιλούσε για την σύζυγο του). Ωστόσο εκείνος υποστήριξε ότι ήταν απλά τραγούδια που δεν είχαν καν να κάνουν με την γυναίκα του. Επιπρόσθετα δήλωσε ότι είχε άλλοθι, αν και τα λεγόμενα του είχαν κάποια μικρά κενά. Παρόλα αυτά η εκδοχή του επιβεβαιώθηκε αργότερα και από φίλους του, οι οποίοι ανέφεραν ότι ο Στιβ πέρασε την ημέρα εκείνη μαζί τους κάνοντας αναρρίχηση. Η αστυνομία δεν πείστηκε αλλά δεν είχε και στοιχεία για το αντίθετο. Έχει ενδιαφέρον όμως ότι ο αδελφός της Έιμι, ο Νελ ανέφερε ότι εκείνη είχε μια ύποπτη μελανιά στο χέρι της λίγες εβδομάδες πριν από την εξαφάνιση της. Όταν την ρώτησε γι' αυτήν, η Έιμι του απάντησε ότι ο Στιβ γινόταν λίγο «άγριος» μερικές φορές, χωρίς να δώσει περαιτέρω εξηγήσεις. Ωστόσο, ο Νελ δεν την πίστεψε και θεωρούσε ότι ο Στιβ ήταν κακοποιητικός απέναντι της.

Την επόμενη ημέρα της εξαφάνισης της, ανακαλύφθηκε το λευκό όχημα της Έιμι, το οποίο ήταν ξεκλείδωτο και παρκαρισμένο σε ένα αγροτικό δρόμο κοντά στο δάσος Σοσόνι. Μέσα βρέθηκαν τα γυαλιά ηλίου της, η λίστα με τις ημερήσιες υποχρεώσεις της Έιμι, καθώς και τα κλειδιά του αυτοκινήτου της. Έλειπε μόνο το πορτοφόλι της. Παρόλα αυτά δεν βρέθηκε κανένα ίχνος της Έιμι. Σύμφωνα με τον αδελφό του Ίτον, εκείνος βρισκόταν κοντά στην περιοχή την ημέρα που εξαφανίστηκε η Μπέχτελ. Ωστόσο, ο Ντέιλ αρνήθηκε να μιλήσει για αυτή την υπόθεση όπως και για πολλές άλλες. Εντούτοις τον Ιούνιο του 2003, ένα ρολόι που πιστεύεται ότι ήταν της Έιμι βρέθηκε στη μεσαία διακλάδωση του ποταμού Πόπο Έγκλ (Popo Agle). Κάποια οστά βρέθηκαν κοντά του, αλλά αργότερα διαπιστώθηκε ότι  ανήκαν σε ζώο. Η αστυνομία δεν μπόρεσε να διαπιστώσει αν το ρολόι ήταν όντως δικό της.

Το 2004 η Έιμι κηρύχθηκε νομικά νεκρή. Παρόλα αυτά, οι αρχές συνεχίζουν να θεωρούν ως πιθανούς ύποπτους τόσο τον Ντέιλ όσο και τον Στιβ μέχρι σήμερα αλλά δεν έχουν χειροπιαστές αποδείξεις για να τους απαγγείλουν επίσημα κατηγορίες.

 Μέσα ενημέρωσης 
Οι υποθέσεις της Κίμελ και της Μπέχτελ παρουσιάστηκαν στις εκπομπές "Unsolved Mysteries" (Άλυτα Μυστήρια") και "Nightmare Next Door" ("Εφιάλτης της Διπλανής Πόρτας"). Επίσης, η μητέρα της Λίσα, η Σίλα Κίμελ έγραψε το 2005 ένα βιβλίο με τίτλο: "Ο Φόνος της Μικρής Δεσποινίδας" ("The Murder of Lil' Miss") αναλύοντας την υπόθεση της κόρης της. Επιπρόσθετα, το 2009 ο συγγραφέας πραγματικών εγκλημάτων, ο Ρόμπερτ Σκοτ έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο: (Ποτάμια από Αίμα") ("Rivers of Blood"), το οποίο περιγράφει λεπτομερώς τη ζωή και τα εγκλήματα του Ντέιλ Ίτον, συμπεριλαμβανομένης της εξαφάνισης και της δολοφονίας της Λίσα Κίμελ. Η υπόθεση αναλύεται επίσης σε ένα επεισόδιο του ντοκιμαντέρ "On The Case" with Paula Zahn ("Σχετικά με την υπόθεση" με παρουσιάστρια την Πόλα Ζαν").

 Αναφορές 

Κατηγορία:Περιστατικά βίας εις βάρος γυναικών
Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις