The Stooges (άλμπουμ)

Το The Stooges είναι το πρώτο άλμπουμ του αμερικανικού rock συγκροτήματος the Stooges, που κυκλοφόρησε στις 5 Αυγούστου 1969 από την Elektra Records. Θεωρείται ως μια proto-punk κυκλοφορία-ορόσημο,  το άλμπουμ έφτασε στο νούμερο 106 του αμερικανικού Billboard Top 200 Albums chart. Τα κομμάτια "I Wanna Be Your Dog" και "1969" κυκλοφόρησαν ως singles. Το "1969" συμπεριλήφθηκε στη λίστα του Rolling Stone με τα «100 Σπουδαιότερα Τραγούδια με Κιθάρα» στο νούμερο 35. Το 2020, κατατάχθηκε στο νούμερο 488 στη λίστα του Rolling Stone, 500 Σημαντικότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών.

 Παρασκήνιο και ηχογράφηση 
Για το πρώτο τους άλμπουμ, οι Stooges είχαν σκοπό να ηχογραφήσουν επτά τραγούδια, τα: "I'm Sick", "Asthma Attack", "Dance Of The Romance" / "Goodbye Bozos", "No Fun", "I Wanna Be Your Dog" και "1969".  Το "I'm Sick" ήταν ένα μπολερό που είχε γράψει ο Iggy Pop σε ένα ηλεκτρονικό πιάνο Wurlitzer και όταν το έπαιζαν ζωντανά, πηδούσε στη σκηνή λέγοντας, "I'm siiiick! I'm sick! I'm sick! Blah!" («Είμαι άρρωστοοοος! Είμαι άρρωστος! Είμαι άρρωστος! Μπλαχ!»). Το "Asthma Attack" ήταν μια εντελώς διαφορετική σύνθεση από την έκδοση του τραγουδιού που χρησιμοποιούσε τον ίδιο τίτλο που εμφανίζεται στην επανέκδοση του άλμπουμ.  Σύμφωνα με τον Iggy Pop, «[Το 'Asthma Attack'] ήταν ένα δομημένο κομμάτι επαναλαμβανόμενων φθίνουσων συγχορδιών που ακουγόταν πολύ σαν το 'Interstellar Overdrive'» . Προσθέτει επιπλέον ότι, «Και ήταν Σι, Λα, Σολ, Μι. Σαν κάτι των Who – και μετά έβγαζα λαχανιασμένος και έλεγα, 'asthma attack' (κρίση άσθματος).»  Το "Dance Of The Romance" / "Goodbye Bozos" ήταν μια πρώιμη εκδοχή αυτού που έγινε γνωστό ως "Little Doll" χωρίς την κακοφωνία ανατροφοδότησης ήχου της κιθάρας του Ρον Άσετον, γνωστή ως "Goodbye Bozos", που αρχικά σήμανε το τέλος των ζωντανών εμφανίσεων των Psychedelic Stooges το 1968.

Το "No Fun" εμπνεύστηκε από το country τραγούδι του Τζόνι Κας, "I Walk The Line" και το κύριο riff της κιθάρας στο "I Wanna Be Your Dog" εμπνεύστηκε από το εναρκτήριο riff κιθάρας στο "Highway Chile" των the Jimi Hendrix Experience. Οι πρώτες εκδοχές και των επτά τραγουδιών ξεκίνησαν να γράφονται στα μέσα προς τα τέλη του 1968 και στις αρχές του 1969. Αυτά τα επτά τραγούδια ήταν βασικά - και ουσιαστικά η βάση - των ζωντανών εμφανίσεων των Stooges το 1968 και στις αρχές του 1969 εκείνη την εποχή.  Ένα τυπικό τραγούδι των Stooges εκείνη την εποχή θα περιλάμβανε είτε δύο λεπτά γραμμένου τραγουδιού ακολουθούμενου από αρκετά λεπτά αυτοσχεδιασμού είτε avant-garde. Ωστόσο, αφού υπέθεσαν ότι τα επτά τραγούδια όπως ερμηνεύονταν κανονικά θα κάλυπταν τις απαιτήσεις για το άλμπουμ, οι Stooges ενημερώθηκαν από την δισκογραφική τους εταιρεία, Elektra, ότι χρειάζονταν περισσότερο υλικό.  Ο Τζακ Χόλτσμαν, επικεφαλής της Elektra Records, φέρεται να είπε στο συγκρότημα στο στούντιο ηχογράφησης The Hit Factory: «Αυτά τα τρία κομμάτια ('1969', 'I Wanna Be Your Dog', 'No Fun') είναι όλα όσα έχετε; Έχετε αρκετό υλικό; Έχετε περισσότερα τραγούδια;»  Ο Ρον Άσετον απάντησε: «Ναι, μόλις σας δείξαμε ένα μέρος της πίτας. Έχουμε αρκετά τραγούδια ακόμα». Ο Τζακ Χόλτσμαν φέρεται να είπε στη συνέχεια: «Χαίρομαι που το ακούω. Εσείς φιλαράκια έχετε 5 μέρες».   Το συγκρότημα έγραψε τρεις εντελώς νέες συνθέσεις κατά τη διάρκεια των πενθήμερων ηχογραφήσεων για να ολοκληρώσει το άλμπουμ.  Τα τραγούδια ήταν τα "We Will Fall" (βασισμένο σε ένα μουσικό σύνθημα του Ντέιβ Αλεξάντερ), "Real Cool Time" και "Not Right".

 Παραγωγή 
Αφού ο παραγωγός Τζον Κέιλ ενημέρωσε το συγκρότημα ότι χρειάζονταν «ένα ακόμα τραγούδι για να ολοκληρώσουν το άλμπουμ», ο Iggy αναθεώρησε και επέκτεινε το "Ann", που ήταν το πρώτο τραγούδι που έγραψε για τους Stooges και είχε αρχικά απορριφθεί από το συγκρότημα το 1968. Τα φωνητικά αποσπάσματα του Iggy Pop, όπως συνθήματα, ουρλιαχτά, κραυγές και ουρλιαχτά, αφαιρέθηκαν από τρεις από τις τέσσερις αυτοσχεδιαστικές avant-garde ορχηστρικές ηχογραφήσεις και επεξεργάστηκαν σε προϋπάρχοντα πρωτότυπα τραγούδια, με μόνο την ηχογράφηση του "Goodbye Bozos" του διμερούς "Dance Of The Romance" / "Goodbye Bozos" να απορρίπτεται εντελώς. Η ηχογράφηση του "I'm Sick" είχε ενσωματωθεί τότε στη σύνθεση του "Ann" και προστέθηκε ως μουσική κόντα μετά το κύριο κομμάτι του τραγουδιού. Το "Dance Of The Romance", βασισμένο στο ρυθμό Μπο Ντίντλεϊ, με μια επιπλέον ακολουθία συγχορδιών και δομημένων στίχων, αναθεωρήθηκε τώρα ως "Little Doll".

Ένα αρχικό mix του Τζον Κέιλ απορρίφθηκε από την Elektra. Το mix όπως ακούστηκε στο τελικό προϊόν έγινε από τον Iggy Pop και τον πρόεδρο της Elektra, Τζακ Χόλτσμαν. Τέσσερα από τα αρχικά mix του Κέιλ θα εμφανίζονταν αργότερα στον επιπλέον δίσκο μιας επανεκδομένης έκδοσης του 2005, με διόρθωση του τόνου εφαρμοσμένου σε αυτά. Πέντε χρόνια αργότερα, και τα οκτώ mix του Κέιλ κυκλοφόρησαν αναλλοίωτα στον πρώτο δίσκο μιας συλλεκτικής έκδοσης του άλμπουμ το 2010. 

 Υποδοχή και κληρονομιά 
Σύμφωνα με την ιστορικό μουσικής Ντενίς Σάλιβαν, το The Stooges «αποκηρύχθηκε» από τους περισσότερους κριτικούς. Παρ' όλα αυτά, η Σάλιβαν το χαρακτήρισε «ένα κλασικό rock'n'roll».  Σε μια σύγχρονη κριτική, ο Έντμουντ Ο. Γουόρντ του Rolling Stone το χαρακτήρισε «θορυβώδες, βαρετό, άγευστο, χωρίς φαντασία και παιδαριώδες», ενώ παραδέχτηκε ότι «του άρεσε κάπως».  Ο Ρόμπερτ Κριστγκό του έκανε ένα άκομψο κομπλιμέντο στη στήλη του για το The Village Voice, θεωρώντας το «ηλίθιο-rock στα καλύτερά του», αλλά του έδωσε συνολικά βαθμό "B+". 

Εκ των υστέρων, ο Γουίλ Χόντζκινσον αποκάλεσε το The Stooges «έντονο και βάναυσο garage-rock»,  και ο κριτικός του Pitchfork, Τζο Τανγκάρι, είπε ότι ήταν ένας από τους βασικούς προδρόμους του κινήματος του punk rock της δεκαετίας του 1970.  Αυτό και τα δύο επόμενα άλμπουμ των Stooges θεωρήθηκαν αργότερα «ορόσημα proto-punk», σύμφωνα με τον δημοσιογράφο του Mojo, Μάνις Άγκαργουαλ.  Ο Ντάριλ Ίσλι, γράφοντας για το BBC Music, αποκάλεσε το άλμπουμ «rock στην πιο αρχέγονη μορφή του. ... [το] άλμπουμ είναι η αυθεντική punk rock ορμή που έχει κυκλοφορήσει ποτέ, ένα καλά κρυμμένο μυστικό για όσους το γνωρίζουν.»  Ο Μαρκ Ντέμινγκ του AllMusic σχολίασε: «Μέρος της διασκέδασης του The Stooges είναι, τότε όπως και τώρα, ότι το συγκρότημα κατάφερε να ακούγεται μπροστά από την εποχή του και εντελώς εκτός εποχής, ταυτόχρονα.»

Ο Τάιλερ Κέιν του περιοδικού Paste αξιολόγησε το άλμπουμ λέγοντας ότι: «Η ομότιτλη προσπάθεια του συγκροτήματος παρουσίασε τον σπαστικό, ουρλιαχτό Iggy Pop πίσω από μια μπάντα την οποία είχε δαμάσει το στούντιο».  Σύμφωνα με τον Φίλιπ Σέρμπουρν του Pitchfork: «Το άλμπουμ είναι απροκάλυπτα άγριο, ασαφές σαν μουχλιασμένο ροδάκινο, διακριτικό σαν hangover. Παρ' όλα αυτά, η παραγωγή του Τζον Κέιλ στο άλμπουμ αξιοποιεί αρκετή στούντιο μαγεία για να τους κάνει να ακούγονται θετικά απόκοσμοι, από την πρησμένη χαμηλή συχνότητα, σκοτεινή σαν μώλωπας, μέχρι τους φουσκωμένους ήχους των σόλο κιθάρας του Ρον Άσετον. Σε όλη τη διάρκεια, σε απροσδόκητες σιωπές, τα χειροκροτήματα ξεπηδούν σαν πυροτεχνήματα». 

Το 2003, το άλμπουμ τοποθετήθηκε στο νούμερο 185 στη λίστα του Rolling Stone με τα «500 Σημαντικότερα Άλμπουμ Όλων των Εποχών»,  διατηρώντας την ίδια βαθμολογία στην αναθεωρημένη λίστα του 2012,  και πέφτοντας στο νούμερο 488 στη λίστα του 2020.  Το περιοδικό συμπεριέλαβε επίσης το "1969" στη λίστα του με τα «100 Σημαντικότερα Τραγούδια με Κιθάρα Όλων των Εποχών». Ο Σεθ Τζέικομπσον, γράφοντας στο 1001 Άλμπουμ που Πρέπει να Ακούσεις Πριν Πεθάνεις, είπε ότι το άλμπουμ ήταν «μια συλλογή από λαμπρά περίεργα κομμάτια, τα οποία δεν ήταν ούτε γνήσιο garage rock ούτε μοιρολόι».  Το 2005, το περιοδικό Q τοποθέτησε το "I Wanna Be Your Dog" στο νούμερο 13 στη λίστα του με τα «100 Καλύτερα Κομμάτια με Κιθάρα».

 Επανεκδόσεις 
Στις 16 Αυγούστου του 2005, η Elektra μαζί με την Rhino Records προχώρησαν στην επανέκδοση το άλμπουμ ως διπλό CD σε ειδική τιμή, με μια remastered έκδοση του άλμπουμ να βρίσκεται στον πρώτο δίσκο και εναλλακτικές εκδοχές στον δεύτερο δίσκο. Στις 7 Μαΐου 2010, η Rhino κυκλοφόρησε ξανά το άλμπουμ ως μέρος της σειράς της, "Handmade", σε συλλεκτική συσκευασία που περιελάμβανε δύο CD, έναν δίσκο 7" και ένα φυλλάδιο μεγέθους 7"x7". Ο πρώτος δίσκος περιλαμβάνει τα κύρια τραγούδια, την έκδοση single του "I Wanna Be Your Dog" και όλα τα πρωτότυπα mix του Τζον Κέιλ από τα οκτώ τραγούδια. Ο δεύτερος δίσκος, και οι δύο πλευρές του single των 7", περιέχουν το μέχρι τότε ακυκλοφόρητο "Asthma Attack", ένα βασικό κομμάτι των πρώτων ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος.

Στις 8 Νοεμβρίου 2019, η Rhino κυκλοφόρησε την 50th Anniversary Super Deluxe Edition του άλμπουμ, για την συμπλήρωση 50 χρόνων από την κυκλοφορία του, σε ψηφιακές υπηρεσίες και πλατφόρμες streaming. Αυτή η έκδοση "2019 Remaster" αντικατοπτρίζει τα περιεχόμενα του σετ διπλού δίσκου του 2010 και περιλαμβάνει το απορριφθέν mix του αρχικού άλμπουμ από τον Τζον Κέιλ, το οποίο κυκλοφόρησε με τη σωστή ταχύτητα για πρώτη φορά.   Το 2020, η Vinyl Me, Please επανέκδοσε το άλμπουμ σε βινύλιο χρησιμοποιώντας τα απορριφθέντα mix του Τζον Κέιλ. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που τα κομμάτια εμφανίστηκαν ποτέ σε έκδοση βινυλίου. 

 Λίστα κομματιών 

 Αρχική έκδοση 

 Επανέκδοση του 2005 

 Συλλεκτική έκδοση του 2010 

 Επανέκδοση του 2020 

 Προσωπικό 
The Stooges

 Iggy Stooge – φωνητικά, παλαμάκια
 Ρον Άσετον – κιθάρα, δεύτερα φωνητικά, παλαμάκια
 Ντέιβ Αλεξάντερ – μπάσο, παλαμάκια, δεύτερα φωνητικά στο "We Will Fall" 
 Σκοτ Άσετον – ντραμς, παλαμάκια

Επιπλέον προσωπικό

 Τζον Κέιλ – πιάνο, καμπανάκι έλκηθρου στο "I Wanna Be Your Dog", βιόλα στο "We Will Fall", παραγωγή

Τεχνικό προσωπικό

 Τζόελ Μπρόντσκι – φωτογραφία εξώφυλλου
 Ντάνι Φιλντς – έκθετο σημείωμα (μόνο για το πρωτότυπο άλμπουμ και την κυκλοφορία του CD του 1989)
 Γουίλιαμ Σ. Χάρβεϊ – καλλιτεχνική διεύθυνση εξωφύλλου
 Τζακ Χόλτσμαν – επιβλέπων παραγωγής

Προσωπικό της επανέκδοσης του 2005

 Μπιλ Ίνγκλοτ – remastering
 Μπεν Έντμοντς – έκθετο σημείωμα
 Νταν Χερς – remastering
 Άλις Κούπερ – έκθετο σημείωμα

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 







Κατηγορία:Άλμπουμ των Stooges
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1969