Ιβό του Μπελέμ, επίσκοπος του Ση

Ο Ιβό (Υβ), γαλλ.: Ιvo (Yves) de Bellême, évêque de Séez (άκμασε το 1071), ήταν ταυτόχρονα επίσκοπος του Ση και κύριος του Μπελέμ από π. το 1047/8 έως π. το 1071.  Ήταν γιος του Γουλιέλμου Α΄ του Μπελέμ και αδελφός του Γουλιέλμου Α΄ Ταλβά.

Ο Ιβ κληρονόμησε μία χαοτική κατάσταση γύρω στο 1047/8, καθώς ο αδελφός του είχε εμπλακεί σε μία σύγκρουση με την οικογένεια των Ζιρουέ, και μία εξέγερση τού γιου του, Αρνούλφ, τον είχε ανατρέψει. Ο ίδιος ο Αρνούλφ δολοφονήθηκε σύντομα, και ο Ιβό, όντας ο μόνος εναπομείνας άνδρας στην άμεση γραμμή, ανέλαβε τόσο την επισκοπή του Ση όσο και την κυριότητα του Μπελέμ. Σύντομα έκανε ειρήνη με τους Ζιρουέ, αλλά αντιμετώπισε μία εξέγερση από την οικογένεια των Σορενζί (Ριχάρδος, Ροβέρτος και Αβεσγκώ, γιοι του Γουλιέλμου Σορενζί).  Κατέλαβαν τον καθεδρικό ναό, αλλά ο Ιβό, με τη βοήθεια του Ούγου ντε Γκρανμενίλ, τους απώθησε με κόστος την σοβαρή ζημιά του καθεδρικού ναού σε πυρκαγιά. Ο Ιβό επισκεύασε την οροφή, αφιερώνοντας ξανά το κτίριο στις 2 Ιανουαρίου του 1049, αλλά οι τοίχοι κατέρρευσαν λίγο αργότερα. Η κατασκευή ενός νέου κτιρίου ξεκίνησε σύντομα, και μέχρι το 1068 είχε προχωρήσει αρκετά, ώστε ο Ιβό να συγκαλέσει σύνοδο. Ωστόσο δεν ολοκληρώθηκε μέχρι το 1126. 

Αφού ηρέμησε την επισκοπή του, ξεκίνησε ένα ταξίδι που τον οδήγησε πρώτα στη σύνοδο της Ρενς (Οκτώβριος 1049) και στη συνέχεια στην Απουλία για μία επιτυχημένη εκστρατεία συγκέντρωσης χρημάτων. Από εκεί, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έλαβε ένα λείψανο του Τιμίου Ξύλου από τον Αυτοκράτορα, πιθανώς τον Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο. Η ημερομηνία επιστροφής του είναι ασαφής, αλλά συνήθως αναφέρεται ως το 1053. 

Το 1059 διόρισε τον Ροβέρτο ντε Γκρανμενίλ ως ηγούμενο του Σαιντ-Εβρούλ.  Το 1060 έδωσε τη συγκατάθεσή του για την επανίδρυση του αβαείου του Σαιντ-Μαρτέν ντε Σε από τον Ρογήρο Β΄ του Μονγκομερύ,  ένα γεγονός που δείχνει ότι βρισκόταν ήδη κοντά στην πολιτική τροχιά των Νορμανδών δουκών, και θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι εγκατέλειψε την παραδοσιακή του συμμαχία με τους κόμητες του Ανζού.  Ήταν παρών το 1066 στη συνάντηση, όπου συζητήθηκε η εισβολή στην Αγγλία, αλλά ούτε συμμετείχε ούτε παρείχε υποστήριξη, όπως μπορεί να συναχθεί από το γεγονός ότι δεν απέκτησε κάποια αγγλική κτήση μετά την κατάκτηση. 

Κατά τη διάρκεια της επισκοπικής του θητείας, προτίμησε ειρηνικές σχέσεις με τους γείτονές του, όπως μπορεί να γίνει κατανοητό από τα στοιχεία τού καταστατικού που τον συνδέουν με τον Ροτρού Α΄ υποκόμη του Σατωντάν,  και την παρουσία του στις Αυλές των Νορμανδών δουκών, των κομήτων του Ανζού και των Γάλλων βασιλέων. Η σχετικά ειρηνική επισκοπική του θητεία, τού επέτρεψε να εδραιώσει ένα ισχυρό παράρτημα στον καθεδρικό ναό, που περιλάμβανε τουλάχιστον πέντε αρχιδιάκονους, έναν φύλακα (custos) του καθεδρικού ναού, έναν ιερέα και έναν σχολάρχη (magister scholarum, επομένως η ύπαρξη επισκοπικής σχολής είναι πολύ πιθανή).  Υποστήριξε επίσης ένα οικοδομικό πρόγραμμα, που περιλάμβανε την έναρξη ενός νέου καθεδρικού ναού και ενός οχυρού επάνω σε λόφο (motte) στα νότια της πόλης.  Επιπλέον, δύο σημαντικά μοναστήρια ιδρύθηκαν κατά τη διάρκεια της αρχιερατείας του (ο Σαιν-Εβρούλ και το Αλμενές), αν και χωρίς την πρωτοβουλία του.

Ο Ορδέρικ Βιτάλις, συνήθως αρκετά εχθρικός προς τον Οίκο των Μπελέμ, παρουσιάζει μία πολύ θετική αξιολόγηση του Ιβό: μορφωμένος και πνευματικός, οξυδερκής, εύγλωττος και ειρηνικός. Όπως έχει γράψει ένας σύγχρονος συγγραφέας, ήταν ένας από τους τελευταίους παλαιομοδίτικους επισκόπους, έντονα αναμεμειγμένος σε κοσμικές υποθέσεις, και από αυτή την άποψη κοντά στον Όντο του Μπαγιέ και τον Γοδεφρείδο ντε Μονμπραί. 

 Αναφορές 

 Πηγές 





Κατηγορία:Επίσκοποι του Σε
Κατηγορία:Οίκος του Μπελέμ