Ασυλαίος θεός

Στην αρχαία ρωμαϊκή μυθολογία και θρησκεία, ο Ασυλαίος θεός (λατιν. Asylæus) ήταν ο προστάτης θεός των ασύλων, ο οποίος καθιερώθηκε από τον Ρωμύλο και τον Ρώμο ευθύς μετά την ίδρυση της Ρώμης τον 8ο αιώνα π.Χ.. Ο Ασυλαίος είχε ιδιαίτερο ιερό (ναό) πάνω στον Καπιτωλίνο λόφο, ανάμεσα στις δυο κορυφές του (λατιν. inter duos lucos), που σύμφωνα με την παράδοση είχε θεμελιωθεί από τον Ρωμύλο.Λιβ. i.8 και Διον. Αλικαρν. Ρωμαϊκή Ἀρχαιολογία, ii.15.4 Ο ναός αποκλήθηκε Asylum και παραδοσιακά αποτελούσε τόπο καταφυγής όχι για όσους παρανομούσαν, αλλά για τους κατοίκους άλλων τόπων που κατέφευγαν στην πόλη. Αιώνες αργότερα κτίσθηκαν δίπλα του ο ναός του Βεϊόβις και πιο πέρα το Ταβουλάριο (το κτήριο των κρατικών αρχείων της Ρώμης). Κατά τους χρόνους της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας αλλά και κατά την πρώιμη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, δικαίωμα «ασύλου», όπως εκείνο που υπήρχε σε όλες σχεδόν τις ελληνικές πόλεις-κράτη, δεν φαίνεται να αναγνωριζόταν από το αυστηρό Ρωμαϊκό Δίκαιο. Ο Τίτος Λίβιος φαίνεται να κάνει λόγο για το δικαίωμα ασύλου ως γνώρισμα μόνο των Ελλήνων.Λίβ. xxxv. 51: «Temphim esi Apollinis Delium ... eo jure sancto quo sunt templa quae asyla Graeci ap pellant»

Παραπομπές

Πηγές
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σσ. 226-227
 Πλουτάρχου Βίοι Παράλληλοι, «Ρωμύλος», 9

Ασυλαιος