Ουσκόκοι

Οι Ουσκόκοι (κροατικά: Uskoci) ήταν άτακτοι στρατιώτες στην Κροατία των Αψβούργων, που κατοικούσαν σε περιοχές στην ανατολική ακτή της Αδριατικής και στις γύρω περιοχές κατά τη διάρκεια των οθωμανικών πολέμων στην Ευρώπη. Ομάδες Ουσκόκων πολέμησαν ανταρτοπόλεμο εναντίον των Οθωμανών και σχημάτισαν μικρές μονάδες και κωπηλατούσαν ταχύπλοα. Δεδομένου ότι οι Ουσκόκοι ελέγχονταν στην ξηρά και σπάνια πληρώνονταν την ετήσια επιχορήγηση, κατέφυγαν σε πειρατικές ενέργειες.

Τα κατορθώματα των Ουσκόκων συνέβαλαν σε μια αναζωπύρωση του πολέμου μεταξύ Βενετίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1570–1573). Μια εξαιρετικά περίεργη εικόνα των σύγχρονων τρόπων παρουσιάζεται από τους Βενετούς πράκτορες, των οποίων οι αναφορές για αυτόν τον πόλεμο μοιάζουν με ιπποτικό χρονικό του Μεσαίωνα. Αυτά τα χρονικά περιέχουν πληροφορίες σχετικά με μονομαχίες, τουρνουά και άλλες ιπποτικές περιπέτειες.

Πολλά από αυτά τα στρατεύματα υπηρέτησαν στο εξωτερικό. Μετά από μια σειρά περιστατικών που κλιμακώθηκαν στον πόλεμο του Ουσκόκ (1615–1618), η δραστηριότητα των Ουσκόκων στο οχυρό τους, το Σένι, σταμάτησε ως επί το πλείστον και διαλύθηκε, αλλά η χρήση του όρου και η ύπαρξή τους, αν και πιο εντοπισμένη, συνεχίστηκαν για ένα χρονικό διάστημα.

 Ονομασία 
Ετυμολογικά, η λέξη  σημαίνει «εισάλτες» ή «αυτοί που έστησαν ενέδρα» στις νοτιοσλαβικές γλώσσες. Η σερβική κυριλλική μεταγραφή είναι  και στα σλοβενικά είναι . Σε άλλες γλώσσες, ο όρος έγινε και δάνειο: uskoken στα γερμανικά, uszkókok στα ουγγρικά, uscocchi στα ιταλικά.

 Ιστορία 

 Πρώιμη περίοδος 
Η οθωμανική κατάκτηση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης κατά τα πρώτα χρόνια του 16ου αιώνα έδιωξε μεγάλο αριθμό Κροατών από τα σπίτια τους, κάτι που στην πόλη Κλις οδήγησε στη δημιουργία του στρατού των Ουσκόκων. Μεγάλος αριθμός φυγάδων από την Ερζεγοβίνη, τη Δαλματία και τη Βοσνία, που διέφυγαν από τους Οθωμανούς, εντάχθηκε στις τάξεις των συμμοριών Ουσκόκων. Το 1522, η παραμεθόρια περιοχή του Σένι καταλήφθηκε από τους Αψβούργους υπό την εξουσία του Αρχιδούκα Φερδινάνδου, σχηματίζοντας ένα κρατικά ελεγχόμενο Militärgrenze, ή Στρατιωτικό Σύνορο. Ο Αυστριακός αυτοκράτορας Φερδινάνδος Α' καθιέρωσε ένα σύστημα εγκατάστασης αποικιών υπερασπιστών κατά μήκος του Στρατιωτικού Συνόρου. Επιπλέον, στους Ουσκόκους υποσχέθηκαν ετήσια επιχορήγηση σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους. Λόγω της τοποθεσίας του, το Φρούριο Κλις ήταν μια σημαντική αμυντική θέση που βρίσκεται στη διαδρομή, μέσω της οποίας οι Οθωμανοί μπορούσαν να διαπεράσουν το ορεινό φράγμα, που χώριζε τις παράκτιες πεδιάδες, από την περιοχή γύρω από το Σπλιτ στην Κροατία, από την οθωμανικά κατεχόμενη Βοσνία.

Πολυάριθμοι πρόσφυγες από οθωμανικές περιοχές άρχισαν να εγκαθίστανται κατά μήκος αυτής της περιοχής διασχίζοντας τα σύνορα για να ξεφύγουν από τις οθωμανικές επιθέσεις. Η αντίσταση των χριστιανών ανταρτών στις οθωμανικά κατεχόμενες περιοχές της Δαλματίας και της Βοσνίας ανάγκασε αυτούς τους ανθρώπους να φύγουν και να εγκατασταθούν, πρώτα στο φρούριο Κλις κατά μήκος των Στρατιωτικών Συνόρων και στη συνέχεια στο Σένι. Ένα σώμα αυτών των «ουσκόκων» με επικεφαλής τον Κροάτη λοχαγό Πέταρ Κρούζιτς χρησιμοποίησε τη βάση στο Κλις τόσο για να κρατήσει τους Τούρκους σε απόσταση όσο και για να εμπλακεί σε λεηλασίες και πειρατεία κατά της παράκτιας ναυτιλίας. Αν και τυπικά αποδέχονταν την κυριαρχία του αυτοκράτορα των Αψβούργων Φερδινάνδου Α΄, ο οποίος απέκτησε το κροατικό στέμμα το 1527, ο Κρούζιτς και οι ελεύθεροι Ουσκόκοι του ήταν νόμος από μόνοι τους. 

Μετά τον θάνατο του Πέταρ Κρούζιτς και την έλλειψη νερού, οι υπερασπιστές του Κλις τελικά παραδόθηκαν στους Οθωμανούς με αντάλλαγμα την ελευθερία τους. Στις 12 Μαρτίου 1537, η πόλη και το φρούριο παραδόθηκαν στους Οθωμανούς, πολλοί από τους πολίτες εγκατέλειψαν την πόλη, ενώ οι Ουσκόκοι πήγαν στην πόλη Σένι στις ακτές της Αδριατικής, όπου συνέχισαν να πολεμούν τους Οθωμανούς. Μπορεί να άρχισαν να συγκεντρώνονται γύρω από το Σένι ήδη από το 1520. Οι οθωμανικές επιδρομές και οι καταστροφές έφεραν κοντά τους ιθαγενείς του Σένι με εκείνους από τις χώρες των Αψβούργων, τους Δαλματούς, τους Ραγουζάνους και τους Ιταλούς. Στο Σένι, οι Ουσκόκοι του Κλις σύντομα ενώθηκαν με άλλους πρόσφυγες από το Νόβι Βινοντόλσκι στη βορειοδυτική Κροατία, από το Ότοτσατς στον ποταμό Γκάτσκα και από άλλες κροατικές πόλεις και χωριά.

Το νέο οχυρό των Ουσκόκων, που προστατεύονταν από βουνά και δάση, ήταν απόρθητο από το ιππικό ή το πυροβολικό. Ωστόσο, το φρούριο ήταν εξαιρετικά κατάλληλο για τους ελαφρά οπλισμένους Ουσκόκους, οι οποίοι ήταν εξαιρετικοί στον ανταρτοπόλεμο. Δεδομένου ότι οι Ουσκόκοι ελέγχονταν στην ξηρά και σπάνια πληρώνονταν την ετήσια επιχορήγηση, κατέφυγαν σε πειρατικές ενέργειες. Οι μεγάλες γαλέρες δεν μπορούσαν να αγκυροβολήσουν στον κόλπο του Σένι, ο οποίος είναι ρηχός και εκτεθειμένος σε ξαφνικές θύελλες. Έτσι, οι Ουσκόκοι εξόπλισαν έναν στόλο από γρήγορες βάρκες, οι οποίες ήταν αρκετά ελαφριές, για να πλοηγηθούν στα μικρότερα ρυάκια και τους κολπίσκους των ακτών της Ιλλυρίας. Επιπλέον, αυτές οι βάρκες ήταν χρήσιμες στο να παρέχουν στους Ουσκόκους μια προσωρινή απόβαση στην ακτή. Με αυτές μπορούσαν να επιτεθούν σε πολλές εμπορικές περιοχές στην Αδριατική. Οι Ουσκόκοι είδαν τις τάξεις τους να διογκώνονται, καθώς παράνομοι από όλα τα έθνη ενώθηκαν μαζί τους. Τελικά, ολόκληρη η πόλη του Σένι ζούσε από την πειρατεία. Οι αποστολές ευλογήθηκαν στην τοπική εκκλησία και τα μοναστήρια των Δομινικανών και των Φραγκισκανών έλαβαν φόρο της δεκάτης από τα λάφυρα. 

Μετά τον Πόλεμο της Ιεράς Συμμαχίας το 1537 εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το 1539 επιτεύχθηκε ανακωχή μεταξύ Βενετίας και Οθωμανών. Αυτό οδήγησε στην εκκένωση όλων των Ουσκόκων στη Δαλματία το 1541, όπου υπερασπίζονταν έναν χριστιανικό θύλακα στα βουνά κατά τη διάρκεια του πολέμου. Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών, οι Αψβούργοι ήταν σε συμμαχία με τους Τούρκους, δίνοντας στους Ουσκόκους την ευκαιρία να κάνουν επανειλημμένες επιδρομές στη Βοσνία και τη Δαλματία. Οι Ουσκόκοι μπόρεσαν να συνεχίσουν να το κάνουν αυτό μέχρι το 1547, όταν επικράτησε ειρήνη μεταξύ των δύο, αναγκάζοντάς τους να βρουν άλλους τρόπους για να τα βγάλουν πέρα. Όπως και με άλλους Σλάβους πειρατές, η περιοχή των Ουσκόκων δεν ήταν κατάλληλη για καμία μορφή γεωργίας αναγκάζοντάς τους να στραφούν ξανά στην πειρατεία.

 Οθωμανική εισβολή και Βενετία 
αριστερά|μικρογραφία|190x190εσ|Φρούριο Νεχάι στο Σένι, χτισμένο από τον Ιβάν Λένκοβιτς το 1558.
Ξεκινώντας ως πειρατές στην ενδοχώρα, οι Ουσκόκοι σύντομα στράφηκαν στις θάλασσες, μόλις συνειδητοποίησαν πλήρως τις δυνατότητες της γεωγραφίας του Σένι. Η γη προστατευόταν από πυκνά δάση και βουνά, ενώ οι απότομοι βράχοι κοντά στις θάλασσες εμπόδιζαν την είσοδο πολεμικών πλοίων. Οι θάλασσες στον κόλπο του Κουάρνερο ήταν αρκετά ταραγμένες, γεγονός που αποτελούσε κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα ως περαιτέρω προστασία από τους εχθρούς τους. Οι Ουσκόκοι ξεκίνησαν τις επιθέσεις τους σε τουρκικά πλοία με σκάφη αρκετά μεγάλα, με χωρητικότητα τριάντα έως πενήντα άνδρες.

Μετά το 1540, ωστόσο, η Βενετία, ως κυρίαρχη των θαλασσών, εγγυήθηκε την ασφάλεια των οθωμανικών εμπορικών πλοίων και τους παρείχε συνοδεία από γαλέρες. Οι Ουσκόκοι ανταπέδωσαν λεηλατώντας τα βενετσιάνικα νησιά Κρκ, Ραμπ και Παγκ. Επιπλέον, χρησιμοποίησαν τα βενετσιάνικα εδάφη στη Δαλματία ως εφαλτήριο για να εξαπολύσουν επιθέσεις εναντίον των Οθωμανών.
δεξιά|μικρογραφία|180x180εσ|Μια άλλη άποψη του Νεχάι στο Σένι
Μετά το 1561, οι Ουσκόκοι επιτέθηκαν σε χριστιανικά πλοία στο Ντουμπρόβνικ, με αριθμό που δεν ξεπερνούσε ποτέ τους 2.000 άνδρες.  Μέχρι το 1573, προκάλεσαν σημαντική ανησυχία στη Βενετία με συχνές επιθέσεις, όταν οι προσπάθειες προστασίας των Βενετσιάνων αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές. Τα επόμενα χρόνια οδήγησαν στη διάδοση της φήμης των Ουσκόκων, οι οποίοι έγιναν το καταφύγιο προσφύγων και παράνομων κάθε είδους από όλα τα έθνη. 

Εν τω μεταξύ, οι κουρσάροι της Ελλάδας και της Βόρειας Αφρικής ήταν ελεύθεροι να επιτεθούν στις απροστάτευτες νότιες ακτές της Ιταλίας. Η Βενετία πολιορκήθηκε με παράπονα από την Πύλη, το Βατικανό και τον Αντιβασιλέα της Νάπολης με τον ηγεμόνα του, τον Βασιλιά της Ισπανίας. Μια βενετσιάνικη έκκληση προς την Αυστρία για βοήθεια δεν είχε μεγάλη επιτυχία και οι επιθέσεις των Ουσκόκων εναντίον των Βενετών αντισταθμίστηκαν από τις επιθέσεις τους εναντίον των Οθωμανών. Ο Μινούτσιο Μινούτσι, Βενετσιάνος απεσταλμένος στο Γκρατς, αναφέρει ότι ένα μερίδιο των λαφύρων των Ουσκόκων σε μετάξι, βελούδο και κοσμήματα, πήγε στις κυρίες της Αρχιδουκικής Αυλής του Γκρατς, όπου διαπραγματεύονταν σημαντικά ζητήματα μεταξύ Βενετίας και Αυστρίας.

Από το 1577 και μετά, η Βενετία προσπάθησε να συντρίψει τους πειρατές χωρίς να προσβάλει την Αυστρία, στρατολογώντας Αλβανούς στη θέση των δαλματικών πληρωμάτων τους, οι οποίοι φοβόντουσαν αντίποινα στην πατρίδα τους. Για ένα διάστημα οι Ουσκόκοι τολμούσαν να βγουν μόνο τη νύχτα, κατά τη διάρκεια του χειμώνα, ακόμη και κατά τη διάρκεια θυελλωδών καιρικών συνθηκών.

Το 1592, μετά την πτώση του Μπίχατς, ένας ισχυρός οθωμανικός στρατός εισέβαλε βαθύτερα στην Κροατία ελπίζοντας να καταλάβει το Σένι. Με επικεφαλής τον Τέλι Χασάν Πασά, τον μπεηλέρμπεη της Βοσνίας, οι Οθωμανοί κατάφεραν να καταλάβουν αρκετούς οικισμούς των Ουσκόκων, σκοτώνοντας και υποδουλώνοντας τον πληθυσμό. Ωστόσο, ο στρατός ηττήθηκε και διασκορπίστηκε τον επόμενο χρόνο. Η Αυστρία ενεπλάκη σε πόλεμο με τους Οθωμανούς και ο Βενετός ναύαρχος Τζιοβάνι Μπέμπο απέκλεισε την Τεργέστη και τη Ριέκα (Φιούμε), όπου οι πειρατές έστειλαν τα λάφυρά τους προς πώληση. Επίσης, ανήγειραν δύο φρούρια για να ελέγχουν τα περάσματα από το Σένι προς την ανοιχτή θάλασσα. Το 1600, ο πρίγκιπας του Σένι ήταν ο Μιχαήλ Ράντιτς. Ο δούκας Μιχαήλ Ράντιτς διορίστηκε πρίγκιπας του Σένι την 1η Δεκεμβρίου 1600 από τον βασιλιά Ροδόλφο στο Γκρατς. Η οικογένεια Ράντιτς είναι μια ιθαγενής ευγενής οικογένεια από την περιοχή Λίκα. Μέλη της οικογένειας ήταν στρατιωτικοί ηγέτες των Ουσκόκων στο αρχηγείο στο Σένι.
αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ|Ουσκόκοι της Καρνιόλας σε χαρακτική από το έργο του Γιόχαν Βάιχαρντ φον Βάλβασορ «Η Δόξα του Δουκάτου της Καρνιόλα», 17ος αιώνας.
Μια επιδρομή των Ουσκόκων στην Ίστρια οδήγησε σε συμφωνία μεταξύ Βενετίας και Αυστρίας, και ο Κόμης Ιωσήφ της Ραμπάτα διορίστηκε επίτροπος για όσους βρίσκονταν στο Σένι, καθώς και επικεφαλής διαπραγματευτής με τους Βενετούς. Ο Ραμπάτα ήρθε στο Σένι το 1600 με ισχυρή σωματοφυλακή και ήταν πολύ ενεργητικός. Η περίοδος που κυβέρνησε τους Ουσκόκους ήταν βάναυση, καθώς πολλοί Ουσκόκοι απαγχονίστηκαν ή στάλθηκαν να πολεμήσουν στον τουρκικό πόλεμο αποκαλύπτοντας την εύνοιά του προς την βενετική πλευρά. Σύντομα έχασε κάθε στρατιωτική υποστήριξη δίνοντας στους Ουσκόκους την ευκαιρία να ανατρέψουν την κυριαρχία του και τελικά σκοτώθηκε τον Ιανουάριο του 1602, επιτρέποντας στο Σένι να επιστρέψει στην κανονική του κατάσταση, με τους φυγάδες Ουσκόκους να επιστρέφουν στο Σένι, όπου συνέχισαν τις πειρατικές τους πράξεις.
δεξιά|μικρογραφία|229x229εσ|Ένα σχέδιο ουσκόκου του 19ου αιώνα, από το Μουσείο της Πόλης του Ζάγκρεμπ
Μέχρι το 1611, οι Ουσκόκοι ήταν σχετικά ανενόχλητοι. Η πειρατεία απαγορευόταν αυστηρά σε αυτό το σημείο, αλλά ήταν ανεκτή προκειμένου να αποφευχθεί η καταβολή επιδοτήσεων που οφείλονταν σε αυτούς του Σένι. Μια βενετική μοίρα αναχαίτισε έναν στόλο των Ουσκόκων την άνοιξη του 1613, σε απάντηση στις καταγγελίες σχετικά με τη δραστηριότητα των Ουσκόκων και, όπως αναφέρεται, εξήντα Ουσκόκοι αποκεφαλίστηκαν και τα κεφάλια τους εκτέθηκαν στην πλατεία του Αγίου Μάρκου. Σε απάντηση σε αυτή την επίθεση, οι Ουσκόκοι κατέλαβαν μια γαλέρα με Βενετούς, έσφαξαν το πλήρωμα και χρησιμοποίησαν το αίμα των θυμάτων για να αρωματίσουν το ψωμί τους. 

Οι Ουσκόκοι διεξήγαγαν τέτοιες πράξεις μέχρι το 1615, όταν η πειρατεία τους έφτασε στο σημείο να προκαλέσει ανοιχτό πόλεμο μεταξύ Βενετίας και Αυστρίας . Η Βενετία, απογοητευμένη από την πειρατεία, εξαπέλυσε επίθεση, αφού ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος της Στυρίας αρνήθηκε να επιπλήξει τους Ουσκόκους. Το φθινόπωρο του 1617 υπογράφηκε συνθήκη ειρήνης που προέβλεπε τη διάλυση των Ουσκόκων, καθώς και την καταστροφή των πλοίων και των φρουρίων τους. Μια συμφωνία μεταξύ των Αψβούργων και των Βενετών το 1618 απέλασε τους Ουσκόκους από το Σένι προκαλώντας μεταναστεύσεις οικογενειών Ουσκόκων στην ενδοχώρα.

 Μεταναστεύσεις Ουσκόκων 
Οι πειρατές και οι οικογένειές τους, κατά συνέπεια, μεταφέρθηκαν στο εσωτερικό, όπου έδωσαν το όνομά τους στο "Uskoken Gebirge", μια οροσειρά στα σύνορα της Καρνιόλας, που σήμερα ονομάζεται Ζούμπερακ. Εγκαταστάθηκαν επίσης στην κοντινή Λευκή Καρνιόλα και στο Κόστελ, στη σημερινή Σλοβενία. Η παρουσία τους έχει επίσης εντοπιστεί κοντά στην Ούτσκα στην Ίστρια, όπου σημαντικά οικογενειακά ονόματα όπως Νόβλιαν (από το Νόβι Βινοντόλσκι ), Οτοτσιάν (από το Ότοτσατς) και Κλίσαν (από το Κλις), σημειώθηκαν από τον Ιταλό ιστορικό Κάρλο ντε Φραντσέσκι το 1879. 

 Προέλευση των Ουσκόκων από το Σεντς 
Ο προσδιορισμός της ακριβούς εθνικής ή εθνοτικής σύνθεσης των Ουσκόκων από το Σένι είναι εξαιρετικά δύσκολος, καθώς σπάνια καταγράφεται η εθνικότητα των Ουσκόκων (οι πιο συνηθισμένοι όροι για τους Ουσκόκους είναι «Κροάτες», «Σλάβοι», «Μορλάχοι»). Οι Βενετοί περιγράφουν τους Ουσκόκους ως Κροάτες, ενώ οι πηγές των Αψβούργων επίσης τους αναγνωρίζουν ως Κροάτες. Οι παρατηρητές και οι ίδιοι οι Ουσκόκοι χρησιμοποίησαν τους όρους «εθνική» και «εθνοτική ταυτότητα» ως τρόπο περιγραφής της καταγωγής των Ουσκόκων. Χρησιμοποιούν τους όρους «Κροάτες», «Σλάβοι» και «Μορλάχοι» για να συνδέσουν τους Ουσκόκους με τον υπόλοιπο πληθυσμό των νησιών, των ακτών και της ενδοχώρας, αλλά και για να δείξουν τη διαφορά μεταξύ εκείνων των Ουσκόκων, που ανήκαν σε άλλες εθνικότητες, Βλάχους, Ιταλούς, Αλβανούς, Γερμανούς και άλλους.

Η Βενετική Δημοκρατία στα τέλη του 16ου αιώνα ανησυχούσε για τις άριστες σχέσεις μεταξύ των βενετικών δαλματικών λαών και των Ουσκόκων. Σύμφωνα με αυτούς, τέτοιες σχέσεις υπήρχαν λόγω της συμμετοχής στον ίδιο λαό. Υπήρχαν επίσης πολλοί Αλβανοί μεταξύ των Ουσκόκων, καθώς και πολλοί νησιώτες από το Κρκ, το Παγκ, το Ραμπ και κάτοικοι άλλων νησιών της Δαλματίας.

Όλοι οι Ουσκόκοι ήταν Καθολικοί, ενώ οι νεοφερμένοι στο Σένι Ορθόδοξοι ή Μουσουλμάνοι γίνονταν αμέσως Καθολικοί. Οι Ουσκόκοι παντρεύονταν γυναίκες από την περιοχή του Σένι και πολύ λιγότερο από την περιοχή της Βενετικής και Τουρκικής Δαλματίας. Η άφιξη και η εμφάνιση των Ουσκόκων δεν μπορεί να ταυτιστεί με τη μετανάστευση των ΒλάχωνUniversity Study of Pedagogy and History, The origin and military activity of the Uskoks, Hrvoje Sopta, 2017.https://repozitorij.ffos.hr/islandora/object/ffos%3A2247/datastream/PDF/view, σελ. 4-5. 

 Κώδικας των Ουσκόκων 
Ως ομάδα της οποίας ο κεντρικός λόγος συγκέντρωσης ήταν ο Χριστιανισμός, η εξήγηση των Ουσκόκων για την πειρατεία και τον πόλεμο βασιζόταν στη θρησκεία τους. Αυτοί οι άνθρωποι ένιωθαν ότι πολεμούσαν έναν ιερό πόλεμο ενάντια στον μουσουλμάνο εχθρό υπερασπιζόμενοι τα όρια της Χριστιανοσύνης.  Βλέποντας ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν κάποτε πρόσφυγες από οθωμανικά έθνη, δεν τους δόθηκε άλλη επιλογή από το να φύγουν για να συνεχίσουν να ακολουθούν τη θρησκεία που ήταν σε όλη τους τη ζωή. Οι Ουσκόκοι θέσπισαν έναν κώδικα, που έπρεπε να ακολουθούν, θέτοντας την τιμή του Σένι και τις αξίες του σε κεντρική θέση αυτού του κώδικα. Η τιμή είναι αυτό που πίστευαν ότι ήταν η πιο σημαντική ιδιότητα που θα μπορούσε να έχει ένας ήρωας, κάτι που όλοι οι Ουσκόκοι προσπαθούσαν να είναι. 

Άλλες σημαντικές πτυχές της ηρωικής τιμής των Ουσκόκων ήταν η πίστη στην πόλη, τον στρατό και την ομάδα τους, η τιμητική προσοχή σε κάθε ιππότη και η υποχρέωση κι ετοιμότητα να θυσιάσουν τη ζωή τους ή να χύσουν το αίμα τους σε καιρό πολέμου, η εμπειρία στον πόλεμο, η ικανότητα να ωφελήσουν την πόλη τους, η επιτυχία και η δόξα σε μονομαχίες με τους Τούρκους και άλλους εχθρούς της χριστιανικής πίστης και η αυστηρότητα στην τιμωρία όσων ήταν ανυπάκουοι ή επαναστάτες. Γνωστοποιήθηκαν επίσης οι ιδιότητες του Ουσκόκου, που θα ακύρωναν την τιμή κάποιου: η απροθυμία να χύσει το ίδιο του το αίμα· η αποτυχία να εμπλακεί με τον εχθρό στη μάχη· η αβάσιμη καυχησιολογία· η αποφυγή κινδύνων στα σύνορα· η αποτυχία να πάρει αιχμαλώτους, τρόπαια ή λάφυρα· η κακία στις ανταμοιβές συντρόφων ή κατασκόπων· η απουσία οποιασδήποτε γενικής αναγνώρισης της ανδρείας κάποιου· και η έλλειψη ουλών ή τραυμάτων μάχης. 

Από αυτές τις αρχές είναι σαφές ότι οι Ουσκόκοι θαύμαζαν τη δύναμη και την αλαζονεία ενός ήρωα και περιφρονούσαν την αδυναμία που επιδείκνυε ένας δειλός. Η σημασία αυτών των αρχών ενσταλάχθηκε στα αγόρια από μικρή ηλικία. Διδαγμένα να συμμετέχουν σε αγώνες, δοκίμαζαν τη δύναμη και την επιδεξιότητά τους μέσα από αγώνες, μάχες και πετώντας πέτρες ο ένας στον άλλον μέχρι να τρέξει αίμα. Με την πάροδο του χρόνου, αυτός ο κώδικας θα παραβιαζόταν, θα αγνοούνταν και θα παραβλεπόταν, καθώς η στάση και τα κίνητρα των Ουσκόκων θα άλλαζαν.

 Κληρονομιά 
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Kliški uskoci (μπροστά) στην κηδεία του Όθωνα των Αψβούργων στη Βιέννη
Σήμερα, μια ιστορική μονάδα ουσκόκων, που ονομάζεται Kliški uskoci (Ουσκόκοι του Κλις) υπάρχει ως τελετουργικό σύνταγμα προς τιμήν της εθνικής κληρονομιάς των Ουσκόκων στην Κροατία. Η μονάδα ιδρύθηκε από Κροάτες βετεράνους πολέμου. Μετά τον Κροατικό Πόλεμο για την Ανεξαρτησία, οι πρώην στρατιώτες ήθελαν να αναζωογονήσουν την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά του Κλις, της πόλης, της οποίας η αιματηρή ιστορία έδωσε μεγάλη έμπνευση κατά τη διάρκεια του πολέμου. 

Οι βετεράνοι συμμετέχουν σε ιστορικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις για να ανανεώσουν τη μνήμη των Ουσκόκων του Κλις. Ήταν μεταξύ των έξι ιστορικών κροατικών στρατιωτικών μονάδων, που εκπροσωπήθηκαν στην κηδεία του Όθωνα των Αψβούργων τον Ιούλιο του 2011.

Μία μονάδα Ειδικών Δυνάμεων της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων των Κροατικών Ενόπλων Δυνάμεων ονομάζεται Λόχος Κομάντο Ουσκόκων (Komando uskočka satnija).

 Δείτε επίσης 

 Χαϊδούκοι
 Μαυροβλάχοι

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 














Κατηγορία:Ιστορία της Δαλματίας
Κατηγορία:Πειρατεία στη Μεσόγειο
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Βενετικής Δημοκρατίας
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Κροατικά (hr)
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Σλοβενίας
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Κροατίας
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις