Βερνάρδος Β΄ του Πουατιέ

Ο Βερνάρδος Β΄ (απεβ. τον Φεβρουάριο του 844) ήταν κόμης του Πουατού από το 840 μέχρι το τέλος του. Η καταγωγή του είναι αβέβαιη. Ήταν πιθανότατα γιος του Βερνάρδου Α΄, με βάση την ονοματοθεσία. Ήταν πιθανώς μέλος της οικογένειας Γουλιελμιδών. Τα αδέλφια του ήταν ο Τουρπίο (απεβ. το 863) και ο Εμενόν (απεβ. το 866), κόμητες του Ανγκουλέμ και του Περιγκόρ, αντίστοιχα.

Σύμφωνα με τον Aντεμάρ ντε Σαμπάν, γράφοντας 150 χρόνια μετά τα γεγονότα, ο Eμενόν ήταν κόμης του Πουατιέ το 838, όταν απεβίωσε ο βασιλιάς Πεπίνος A' της Ακουιτανίας. Υποστήριξε τη διαδοχή τού γιου τού Πεπίνου Α΄, Πεπίνου Β΄, αλλά ο βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής αντ' αυτού παραχώρησε το βασίλειο της Ακουιτανίας στον νεότερο γιο του, τον Κάρολο Β΄.  Ο Βερνάρδος κατοικούσε στο Πουατιέ το 839, όταν ο βασιλιάς οδήγησε στρατό εναντίον του, αναγκάζοντας τον Εμενόν να καταφύγει στον αδελφό τους Τουρπίο στο Ανγκουλέμ και τον Βερνάρδο να καταφύγει στον Ρενό, κόμη του Ερμπώζ. Ο Αντεμάρ ντρ Σαμπάν αναφέρεται στον Βερνάρδο ως «κόμη του Πουατεβέν» (comes Pictavinus), αλλά δεν είναι σαφές αν εννοεί ότι ο Βερνάρδος ήταν κόμης του Πουατού εκείνη την εποχή, ή απλώς ότι κατείχε τον τίτλο του κόμη και καταγόταν από το Πουατού.  Ο Λουδοβίκος A;  διόρισε τον Ρανούλφο Α΄ κόμη του Πουατού στη θέση του Εμενόν. 

Αν και ο Βερνάρδος κατέφυγε στοn Ρεν;o του Ερμπώζ, αυτό δεν υποδηλώνει ότι ο Βερνάρδος βρισκόταν σε εξέγερση, καθώς ο Ρενό ήταν πιστός υποστηρικτής του βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ και του βασιλιά Καρόλου Β΄.  Το 840 ο Εμενόν υποτάχθηκε στον βασιλιά, και είναι πιθανό ο Βερνάρδος να έκανε το ίδιο. Ο Λουδοβίκος Α΄ απεβίωσε στις 20 Ιουνίου 840, και κατά τη διάρκεια του επακόλουθου εμφυλίου πολέμου μεταξύ των γιων του, ο Πεπίνος Β΄ κατέλαβε τον έλεγχο της Ακουιτανίας. Πολιόρκησε το Πουατιέ, το οποίο αντιστάθηκε υπό τον επίσκοπό του, Εμπρουέν, μέχρι που αναγκάστηκε να υποχωρήσει από τον στρατό του Καρόλου Β΄.  Δεν είναι σαφές αν ο Βερνάρδος διορίστηκε κόμης από τον Πεπίνο Β΄ σε αντίθεση με τον Ρανούλφο, ή αν διορίστηκε από τον Κάρολο Β΄ για να αντιταχθεί στον Πιπίνο Β΄. Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η πόλη του Πουατιέ διοικούνταν από κάποιον άλλον εκτός από τον επίσκοπο, ο οποίος ήταν παρών επί τόπου, σε αντίθεση με τον Βερνάρδο ή τον Ρανούλφο. 

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, ο Βερνάρδος ενώθηκε με τον Ρενό του Ερμπώζ στην καταστολή της εξέγερσης του Λαμβέρτου Β΄, γιου του Λαμβέρτου Α΄ κόμη της Νάντης. Ο Ρενό απεβίωσε το 843, και ο γιος του Ερβέ συνέχισε τον αγώνα εναντίον του Λαμβέρτου Β΄. Ο Βερνάρδος σκοτώθηκε σε μάχη τον Φεβρουάριο του 844.  

Η σύζυγος του Βερνάρδου ήταν η Βελιχίλδις, γνωστή μόνο από μία βούλα του πάπα Ιωάννη Η΄, που αφορούσε τον γιο της, Βερνάρδο μαρκήσιο της Γοτθίας. Η Historia inventionis et translationis reliquiarium Sancti Baudelli martiris  καταγράφει ότι ο γιος της είχε έναν θείο, που ονομαζόταν Γκωζλέν, ο οποίος ήταν ηγούμενος, πριν γίνει επίσκοπος. Αυτό πιθανότατα αναφέρεται στον Γκωζλέν, ηγούμενο του Σαιν-Ντενί και στη συνέχεια επίσκοπο του Παρισιού. Ήταν γιος του Ροργκόν Α΄ του κόμη Μαιν και της Βιλιχίλδις (μία παραλλαγή του Βελιχίλδις), οι οποίοι πιθανότατα ήταν και οι γονείς τής συζύγου τού Βερνάρδου. Εκτός από τον Βερνάρδο της Γοτθίας, ο Βερνάρδος και η Βελιχίλδις απέκτησαν έναν ακόμη γιο, τον Εμενόν.

 Σημειώσεις 

 Πηγές 

Κατηγορία:Κόμητες του Πουατιέ