Υβ του Κρέιγ

Ο Υβ του Κρέιγ, γαλλ.: Yves de Creil (10ος αι.) από τον Οίκο του Μπελέμ (;), ήταν balistarius regis (υπεύθυνος των βασιλικών πολιορκητικών μηχανών) του βασιλιά της Γαλλίας.

 Βιογραφία 
Η καταγωγή του είναι άγνωστη, αλλά με το όνομά του συνδέθηκε με το Κρέιγ, μία μικρή πόλη στην περιοχή που ανήκε στον Βερνάρδο κόμη του Σενλί.  Είναι γνωστό ότι υπηρέτησε τον βασιλιά Λουδοβίκο Δ΄ τον Υπερπόντιο της Γαλλίας περίπου το 945, με την κάπως αμφιλεγόμενη ιδιότητα του βασιλικού βαλιστάριου (λατινικά που σημαίνει τοξότης, χειριστής πολιορκητικής μηχανής ή υπεύθυνος για τον πολιορκητικό εξοπλισμό). Geoffrey H. White, 'The First House of Bellême', Transactions of the Royal Historical Society, Fourth Series, Vol. 22 (1940), p. 69 

Το 942 οι πράξεις του βοήθησαν να σωθεί η ζωή του Ριχάρδου Α΄ δούκα της Νορμανδίας, ο οποίος ουσιαστικά κρατούνταν αιχμάλωτος από τον βασιλιά Λουδοβίκο Δ΄ της Γαλλίας στο Λαόν.  Ο βασιλιάς σχεδίαζε να σκοτώσει ή να ακρωτηριάσει τον νεαρό Ριχάρδο Α΄, ώστε να αναλάβει ο ίδιος τον έλεγχο της Νορμανδίας.  Ο Υβ του Κρέιγ έμαθε για την πλεκτάνη, και μετέδωσε την πληροφορία στον διδάσκαλο του αγοριού, τον Όσμουντ, ο οποίος στη συνέχεια πήρε τον Ριχάρδο Α΄ κρυφά στην ασφάλεια του κάστρου του Κουσύ, που κατείχε ο Βερνάρδος του Σενλί.  

Ενώ η μετέπειτα σταδιοδρομία του είναι ασαφής, υπάρχουν στοιχεία από καταστατικά σχετικά με έναν Yβ ντε Κρέιγ. Σε ένα δίπλωμα του Σαιν-Ντενί με ημερομηνία 18 Μαρτίου 968, υπογράφων είναι ένας Iβονίς (Ivonis), τον οποίο ο Στέιπλετον αναγνωρίζει ως Yves de Creil.  Μαζί με τον επίσκοπο Σενφρουά (του οποίου η αδελφή παντρεύτηκε τον Yβ του Μπλέμ), ένας Yβ επικύρωσε ένα καταστατικό της Μονής του Σαιν-Ζυλιάν του Τουρ με ημερομηνία 970/1 Φεβρουαρίου.  Ένα άλλο καταστατικό του Ούγου, αρχιεπισκόπου του Ρουέν, προς τον ηγούμενο Γκαλόν της μονής του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε (979-89) περιείχε, μεταξύ των μαρτύρων, τον "S. Ivonis, Item S. Ivonis", τον οποίο ο Πραντού θεωρούσε ότι ήταν ο Yves de Creil και ο γιος του Yves de Belleme.  Ένα ακόμη διάταγμα, αυτό του Ούγου Καπέτου δούκα της Γαλλίας, το 981 περιέχει την αναφορά σε ένα δώρο από τον «Υβ και τη σύζυγό του Geile» με τη συγκατάθεση του Υβ, γιου του, και της ανώνυμης συζύγου του (η σύζυγος του Υβ ντε Μπελέμ ονομαζόταν Godeheut).  Το τελευταίο (και αχρονολόγητο) καταστατικό περιέχει το όνομα «Ivo veteranus» (παλαίμαχος), που πιθανολογείται ότι είναι ο Υβ του Κρέιγ από τον Στέιπλετον (ή ο Υβ του Μπελέμ από τον Πραντού), και είναι για το αβαείο Μαρμουτιέ, στο Τουρ. 

 Οικογένεια 
Ενώ οι Γάλλοι συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένου του Πραντού, δέχτηκαν ότι ο Υβ του Κρέιγ ήταν ο πατέρας του:
 Υβ του Μπελέμ, ο Τζέφρι Χ. Γουάιτ ήταν της άποψης, ότι αν και πιθανό, δεν θα έπρεπε να θεωρηθεί ως βέβαιο γεγονός.

 Σημειώσεις 

 Αναφορές 

Κατηγορία:Οίκος του Μπελέμ