Ιστορία της Αργεντινής

Η ιστορία της Αργεντινής μπορεί να χωριστεί σε τέσσερα κύρια μέρη: την προκολομβιανή εποχή ή πρώιμη ιστορία (μέχρι τον δέκατο έκτο αιώνα), την αποικιακή περίοδο (1536–1809), την περίοδο της οικοδόμησης του έθνους (1810–1880) και την ιστορία της σύγχρονης Αργεντινής (από περίπου το 1880).

Η προϊστορία στη σημερινή επικράτεια της Αργεντινής ξεκίνησε με τους πρώτους ανθρώπινους οικισμούς στο νότιο άκρο της Παταγονίας πριν από περίπου 13.000 χρόνια.

Η γραπτή ιστορία ξεκίνησε με την άφιξη Ισπανών χρονικογράφων στην εκστρατεία του Juan Díaz de Solís το 1516 στον Ρίο ντε λα Πλάτα, η οποία σηματοδοτεί την έναρξη της ισπανικής κατοχής αυτής της περιοχής.

Το 1776, το Ισπανικό Στέμμα ίδρυσε την Αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα, μια ομπρέλα εδαφών από την οποία, με την Επανάσταση του Μαΐου 1810, ξεκίνησε μια διαδικασία σταδιακού σχηματισμού αρκετών ανεξάρτητων κρατών, συμπεριλαμβανομένης μιας που ονομάστηκε Ενωμένες Επαρχίες του Ρίο ντε λα Πλάτα. Με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας στις 9 Ιουλίου 1816 και την στρατιωτική ήττα της Ισπανικής Αυτοκρατορίας το 1824, σχηματίστηκε ένα ομοσπονδιακό κράτος το 1853–1861, γνωστό σήμερα ως Δημοκρατία της Αργεντινής.

 Προκολομβιανή εποχή 
Η περιοχή που είναι τώρα γνωστή ως Αργεντινή ήταν σχετικά αραιοκατοικημένη μέχρι την περίοδο του ευρωπαϊκού αποικισμού. Τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης ζωής χρονολογούνται από την Παλαιολιθική περίοδο και υπάρχουν περαιτέρω ενδείξεις στη Μεσολιθική και Νεολιθική.  Ωστόσο, μεγάλες περιοχές της ενδοχώρας και του Πεδεμοντίου προφανώς ερημώθηκαν κατά τη διάρκεια μιας εκτεταμένης περιόδου ξηρασίας μεταξύ 4000 και 2000 π.Χ.

Ο Ουρουγουανός αρχαιολόγος Ραούλ Καμπά Σολέρ χώρισε τους αυτόχθονες πληθυσμούς στην Αργεντινή σε τρεις κύριες ομάδες: απλούς κυνηγούς και τροφοσυλλέκτες, χωρίς την ανάπτυξη της κεραμικής · προηγμένους τροφοσυλλέκτες και κυνηγούς· και απλούς αγρότες με κεραμική. Η πρώτη ομάδα βρισκόταν στις Πάμπας και την Παταγονία, και η δεύτερη περιελάμβανε τους Τσαρούα και τους Μινουάνε και τους Γουαρανί.

Στα τέλη του 15ου αιώνα, οι ιθαγενείς φυλές της Κεμπράδα ντε Ουμαχουάκα κατακτήθηκαν από την Αυτοκρατορία των Ίνκας, υπό τον Τούπακ Ίνκα Γιουπάνκι, για να εξασφαλίσουν την προμήθεια μετάλλων όπως το ασήμι, ο ψευδάργυρος και ο χαλκός. Η κυριαρχία των Ίνκας στην περιοχή διήρκεσε περίπου μισό αιώνα και έληξε με την άφιξη των Ισπανών το 1536.

Στην προ-ισπανική Αργεντινή, η γεωργία ασκούνταν μέχρι τη νότια επαρχία Μεντόσα . Η γεωργία ασκούνταν κατά καιρούς πέρα από αυτό το όριο σε κοντινές περιοχές της Παταγονίας, αλλά οι πληθυσμοί κατά καιρούς επέστρεψαν σε μη γεωργικούς τρόπους ζωής. Μέχρι την εποχή της ισπανικής άφιξης στην περιοχή (δεκαετία του 1550), δεν υπάρχουν στοιχεία για την άσκηση γεωργίας στη βόρεια Παταγονία. Τα εκτεταμένα λιβάδια της Παταγονίας και η σχετική αφθονία θηραμάτων γουανάκο μπορεί να συνέβαλαν στην υιοθέτηση ενός τρόπου ζωής κυνηγών-τροφοσυλλεκτών από τους αυτόχθονες πληθυσμούς της περιοχής.

 Ισπανική αποικιακή εποχή 
μικρογραφία|Αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα το 1777
Οι Ευρωπαίοι έφτασαν για πρώτη φορά στην περιοχή με το πορτογαλικό ταξίδι του 1502 των Γκονσάλο Κοέλιο και Αμέριγκο Βεσπούτσι . Γύρω στο 1512, ο Ζοάο ντε Λισμπόα και ο Εστεβάο ντε Φρόις ανακάλυψαν τον Ρίο ντε Λα Πλάτα στη σημερινή Αργεντινή, εξερευνώντας τις εκβολές του, επικοινωνώντας με τον λαό Τσάρρουα και φέρνοντας τα πρώτα νέα για τον «λαό των βουνών», την αυτοκρατορία των Ίνκας, τα οποία έμαθαν από τους ντόπιους ιθαγενείς. Ταξίδεψαν επίσης νότια μέχρι τον κόλπο του Σαν Ματίας στις βόρειες ακτές της Παταγονίας. Οι Ισπανοί, με επικεφαλής τον Χουάν Ντίαζ ντε Σολίς, επισκέφθηκαν την περιοχή που είναι τώρα η Αργεντινή το 1516. Το 1536, ο Πέδρο ντε Μεντόσα ίδρυσε έναν μικρό οικισμό στη σύγχρονη τοποθεσία του Μπουένος Άιρες, ο οποίος εγκαταλείφθηκε το 1541.

Μια δεύτερη ιδρύθηκε το 1580 από τον Χουάν ντε Γκαράι και η Κόρδοβα το 1573 από τον Χερόνιμο Λουίς ντε Καμπρέρα . Αυτές οι περιοχές αποτελούσαν μέρος της Αντιβασιλείας του Περού, της οποίας η πρωτεύουσα ήταν η Λίμα, και οι έποικοι έφτασαν από αυτήν την πόλη. Σε αντίθεση με τις άλλες περιοχές της Νότιας Αμερικής, ο αποικισμός των εκβολών του Ρίο ντε λα Πλάτα δεν επηρεάστηκε από κάποια χρυσοθηρία, καθώς δεν υπήρχαν πολύτιμα μέταλλα για εξόρυξη.

Τα φυσικά λιμάνια στις εκβολές του Ρίο ντε λα Πλάτα δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν επειδή όλες οι αποστολές έπρεπε να πραγματοποιούνται μέσω του λιμανιού Καγιάο κοντά στη Λίμα, μια κατάσταση που οδήγησε στο να γίνει το λαθρεμπόριο μέσο εμπορίου σε πόλεις όπως η Ασουνσιόν, το Μπουένος Άιρες και το Μοντεβιδέο .

Οι Ισπανοί ανέβασαν το κύρος αυτής της περιοχής ιδρύοντας την Αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα το 1776. Αυτή η αντιβασιλεία αποτελούνταν από τη σημερινή Αργεντινή, την Ουρουγουάη και την Παραγουάη, καθώς και μεγάλο μέρος της σημερινής Βολιβίας. Το Μπουένος Άιρες, που πλέον κατείχε τα τελωνεία της νέας πολιτικής υποδιαίρεσης, έγινε ένα ακμάζον λιμάνι, καθώς τα έσοδα από τον Ποτόσι, η αυξανόμενη ναυτιλιακή δραστηριότητα σε όρους αγαθών και όχι πολύτιμων μετάλλων, η παραγωγή βοοειδών για την εξαγωγή δέρματος και άλλων προϊόντων, και άλλοι πολιτικοί λόγοι, το έκαναν σταδιακά να γίνει ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά κέντρα της περιοχής. Παρά τα χρήματα και την πολιτική δύναμη που εισέρρεαν στο Μπουένος Άιρες, μόνο τα μέλη της αντιβασιλικής αυλής απολάμβαναν αγαθά που ο γενικός πληθυσμός δεν μπορούσε. Το Μπουένος Άιρες βρισκόταν ακόμη στα στάδια ανάπτυξής του, χωρίς πλήρη πανεπιστημιακά πτυχία, επιλογές σταδιοδρομίας και αυτοδυναμία. Ακόμα και οι πλουσιότερες οικογένειες στερούνταν βασικά είδη οικιακής χρήσης, καθώς τα μόνα ισπανικά πλοία τους έρχονταν στο Μπουένος Άιρες και αντικείμενα όπως οι εκλεκτές πορσελάνες έσπαγαν μόλις έφταναν.

Η αντιβασιλεία, ωστόσο, ήταν βραχύβια λόγω έλλειψης εσωτερικής συνοχής μεταξύ των πολλών περιοχών της και έλλειψης ισπανικής υποστήριξης. Τα πλοία από την Ισπανία σπανίζουν ξανά μετά την ισπανική ήττα στη μάχη του Τραφάλγκαρ, η οποία έδωσε στους Βρετανούς ναυτική υπεροχή. Οι Βρετανοί προσπάθησαν να εισβάλουν στο Μπουένος Άιρες και το Μοντεβιδέο το 1806 και το 1807, αλλά ηττήθηκαν και τις δύο φορές από τον Σαντιάγο ντε Λινιέρ . Αυτές οι νίκες, που επιτεύχθηκαν χωρίς βοήθεια από την ηπειρωτική Ισπανία, ενίσχυσαν την αυτοπεποίθηση της πόλης.

Η έναρξη του Πολέμου της Χερσονήσου στην Ισπανία και η αιχμαλωσία του Ισπανού βασιλιά Φερδινάνδου Ζ΄ προκάλεσαν μεγάλη ανησυχία σε όλη την αντιβασιλεία. Επικρατούσε η άποψη ότι, χωρίς βασιλιά, οι άνθρωποι στην Αμερική έπρεπε να κυβερνούν οι ίδιοι. Αυτή η ιδέα οδήγησε σε πολλαπλές προσπάθειες απομάκρυνσης των τοπικών αρχών στην Τσουκισάκα, τη Λα Παζ, το Μοντεβιδέο και το Μπουένος Άιρες, οι οποίες ήταν όλες βραχύβιες. Μια νέα επιτυχημένη προσπάθεια, η Επανάσταση του Μαΐου του 1810, έλαβε χώρα όταν αναφέρθηκε ότι όλη η Ισπανία, με εξαίρεση το Κάντιθ και το Λεόν, είχε κατακτηθεί.

 Πόλεμος της Ανεξαρτησίας 
εναλλ.=oil painting of José de San Martin|μικρογραφία|Πορτρέτο του Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν
Η Επανάσταση του Μαΐου εκδίωξε τον αντιβασιλέα. Άλλες μορφές διακυβέρνησης, όπως η συνταγματική μοναρχία ή η Αντιβασιλεία, εξετάστηκαν για λίγο. Η αντιβασιλεία μετονομάστηκε επίσης και ονομαστικά έγινε οι Ενωμένες Επαρχίες του Ρίο ντε λα Πλάτα. Ωστόσο, το καθεστώς των διαφόρων εδαφών που ανήκαν στην αντιβασιλεία άλλαξε πολλές φορές κατά τη διάρκεια του πολέμου, καθώς ορισμένες περιοχές παρέμειναν πιστές στους προηγούμενους κυβερνήτες τους και άλλες καταλήφθηκαν ή ανακαταλήφθηκαν. Αργότερα, αυτές διαιρέθηκαν σε αρκετές χώρες.

Οι πρώτες στρατιωτικές εκστρατείες εναντίον των βασιλικών διεξήχθησαν από τον Μανουέλ Μπελγράνο και τον Χουάν Χοσέ Καστέλι . Η Πρώτη Χούντα, αφού επεκτάθηκε και έγινε η Μεγάλη Χούντα, αντικαταστάθηκε από την Πρώτη Τριανδρία. Μια Δεύτερη Τριανδρία θα την αντικαθιστούσε χρόνια αργότερα, συγκαλώντας τη Συνέλευση του έτους XIII που είχε ως στόχο να κηρύξει την ανεξαρτησία και να συντάξει ένα σύνταγμα. Ωστόσο, ούτε το έκανε ούτε το ένα ούτε το άλλο, και αντικατέστησε τις τριανδρίες με ένα μόνο αξίωμα αρχηγού κράτους, τον Ανώτατο Διευθυντή .

Εκείνη την εποχή ο Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν έφτασε στο Μπουένος Άιρες με άλλους στρατηγούς του Πολέμου της Χερσονήσου. Έδωσαν νέα δύναμη στον Επαναστατικό Πόλεμο, ο οποίος σημαδεύτηκε από την ήττα του Μπελγκράνο και του Καστέλι και την βασιλική αντίσταση στο Μπάντα Οριεντάλ. Ο Αλβεάρ κατέλαβε το Μοντεβιδέο και ο Σαν Μαρτίν ξεκίνησε μια στρατιωτική εκστρατεία που θα κάλυπτε ένα σημαντικό μέρος των ισπανικών εδαφών στην Αμερική. Δημιούργησε τον Στρατό των Άνδεων στη Μεντόσα και, με τη βοήθεια του Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς και άλλων Χιλιανών, διέσχισε τις Άνδεις και απελευθέρωσε τη Χιλή. Με το χιλιανό ναυτικό στη διάθεσή του, μετακινήθηκε στο Περού, απελευθερώνοντας και αυτή τη χώρα. Ο Σαν Μαρτίν συνάντησε τον  Σιμόν Μπολίβαρ στο Γκουαγιακίλ και αποσύρθηκε από τη μάχη.

Μια νέα συνέλευση, το Κογκρέσο του Τουκουμάν, συγκλήθηκε ενώ ο Σαν Μαρτίν προετοιμαζόταν για τη διάσχιση των Άνδεων. Τελικά κήρυξε την ανεξαρτησία του από την Ισπανία ή οποιαδήποτε άλλη ξένη δύναμη. Η Βολιβία κήρυξε την ανεξαρτησία της το 1825 και η Ουρουγουάη δημιουργήθηκε το 1828 ως αποτέλεσμα του Πολέμου του Κισπλατίνου .

Ο Γαλλο-Αργεντινός Ιππόλυτος Μπουσάρντ έφερε στη συνέχεια τον στόλο του για να διεξάγει πόλεμο εναντίον της Ισπανίας στο εξωτερικό και επιτέθηκε στην Ισπανική Καλιφόρνια, την Ισπανική Χιλή, το Ισπανικό Περού και τις Ισπανικές Φιλιππίνες. Εξασφάλισε την υποταγή των Φιλιππινέζων που διέφυγαν στο Σαν Μπλας, οι οποίοι αυτομόλησαν από το ισπανικό ναυτικό για να ενταχθούν στο αργεντίνικο ναυτικό, λόγω κοινών παραπόνων Αργεντινής και Φιλιππίνων κατά του ισπανικού αποικισμού.  Αργότερα, ο Αργεντινός Ήλιος του Μαΐου υιοθετήθηκε ως σύμβολο από τους Φιλιππινέζους στην Επανάσταση των Φιλιππίνων εναντίον της Ισπανίας. Ο Μπουσάρντ εξασφάλισε επίσης τη διπλωματική αναγνώριση της Αργεντινής από τον Βασιλιά Καμεχαμέχα Α΄ του Βασιλείου της Χαβάης. Ο ιστορικός Πάτσο Ο'Ντόνελ επιβεβαιώνει ότι η Χαβάη ήταν το πρώτο κράτος που αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Αργεντινής.  Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αργεντινής για την ανεξαρτησία, ο ιδρυτής της Αργεντινής, Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν, και ο αδελφός του, Χουάν Φερμίν ντε Σαν Μαρτίν, βρίσκονταν ήδη στις Φιλιππίνες και τροφοδοτούσαν τον επαναστατικό ζήλο.

Το Ηνωμένο Βασίλειο αναγνώρισε επίσημα την ανεξαρτησία της Αργεντινής το 1825, με την υπογραφή Συνθήκης Φιλίας, Εμπορίου και Ναυσιπλοΐας στις 2 Φεβρουαρίου. Ο Βρετανός επιτετραμμένος στο Μπουένος Άιρες, Woodbine Parish, υπέγραψε εκ μέρους της χώρας του. Η ισπανική αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Αργεντινής δεν επρόκειτο να γίνει για αρκετές δεκαετίες.

 Παραπομπές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 


 Andrews, George Reid. The Afro-Argentines of Buenos Aires, 1800–1900. Madison: University of Wisconsin Press 1980.
 Bergquist, Charles W. Labor in Latin America: Comparative Essays on Chile, Argentina, Venezuela, and Colombia. Stanford: Stanford University Press 1986.
Boyd, Kelly, ed. Encyclopedia of Historians and Historical Writers (Rutledge, 1999) 1:44-50, historiography
Braudel, Fernand, 1984. The Perspective of the World, vol. III of Civilization and Capitalism (1979)
 Brown, Jonathan C. A Brief History of Argentina  (2011)
 Brown, Jonathan C. A Socioeconomic History of Argentina, 1776–1869. New York: Cambridge University Press 1979.
 Buera, Francisco J., and Juan Pablo Nicolini. "The Monetary and Fiscal History of Argentina: 1960-2017." (University of Chicago, Becker Friedman Institute for Economics Working Paper, 2019). [Buera, Francisco J., and Juan Pablo Nicolini. "The Monetary and Fiscal History of Argentina: 1960-2017." University of Chicago, Becker Friedman Institute for Economics Working Paper (2019). online
 Burgin, Miron. The Economic Aspects of Argentine Federalism, 1820–1852. 1946.
 Carassai, Sebastián. The Argentine Silent Majority: Middle Classes, Politics, Violence, and Memory in the Seventies. Durham: Duke University Press 2014.
 Cushner, Nicholas P. Jesuit Ranches and the Agrarian Development of Colonial Argentina, 1650–1767. 1983.
 Della Paolera, Gerardo, and Alan M. Taylor, eds. A new economic history of Argentina (Cambridge University Press, 2003; with cd-rom)
 Di Tella, Guido. Political Economy of Argentina, 1880-1946 (Springer, 2016).
Di Tella, Guido, and Rudiger Dornbusch. The political economy of Argentina, 1946–83 (Springer, 1989).
 Ferns, Henry S. Britain and Argentina in the Nineteenth Century. 1960.
 Halperín Donghi, Tulio. Politics economics and society in Argentina in the revolutionary period.  Cambridge [Eng.]; New York : Cambridge University Press, [1975]
 Halperin Donghi, Tulio, et al., eds. Sarmiento, author of a nation. Berkeley : University of California Press, c1994.
 Harvey, Robert. Liberators: Latin America's Struggle For Independence, 1810–1830. John Murray, London (2000). 
 Hedges, Jill.  Argentina: A Modern History (2011)   excerpt and text search
 Horowitz, Joel. "Economic history and the politics of culture in twentieth-century Argentina." (2013): 193–203. online
 Lewis, Daniel K. The History of Argentina (2003)   excerpt and text search
 Lynch, John. Spanish Colonial Administration, 1782–1810: The Intendant System in the Viceroyalty of the River Plate. 1958.
 Lynch, John. Argentine Dictator: Juan Manuel de Rosas, 1829–1852. 1981.
 Moya, José C. Cousins and Strangers: Spanish Immigrants in Buenos Aires, 1850–1930. Berkeley and Los Angeles: University of California Press 1998.
 Pineda, Yovanna. Industrial Development in a Frontier Economy: The Industrialization of Argentina, 1890–1930 (Stanford University Press, 2009)
 Platt, Desmond Christopher Martin, and Guido Di Tella. Argentina, Australia, and Canada: studies in comparative development, 1870–1965 (Macmillan, 1985)
 Potash, Robert A. The Army and Politics in Argentina, 1828–1945. Stanford: Stanford University Press 1969.
 Rock, David. Argentina, 1516–1987: From Spanish Colonization to Alfonsín (1987)
 Rock, David. Politics in Argentina, 1890–1930: The Rise and Fall of Radicalism. (Cambridge University Press 1975).
 Rock, David. The British in Argentina: commerce, settlers and power, 1800–2000 (Springer, 2018).
 Romero, Luis Alberto. A History of Argentina in the Twentieth Century (13th ed 2013)  excerpt
 Sabato, Hilda. Agrarian Capitalism and the World Market: Buenos Aires in the Pastoral State, 1840–1890. Albuquerque: University of New Mexico Press 1990.
 Sanchez-Alonso, Blanca. "Making sense of immigration policy: Argentina, 1870–1930." Economic History Review (2013) 66#2 601–627.
 Sarmiento, Domingo F. Life in the Argentine Republic in the Days of the Tyrants, or, Civilization and Barbarism. 1868.
 Schmidli, William Michael, The fate of freedom elsewhere: human rights and U.S. Cold War policy toward Argentina. Ithaca : Cornell University Press, 2013.
 Scobie, James R. Buenos Aires: Plaza to Suburb, 1870–1910. New York: Oxford University Press 1974.
 Scobie, James R. Revolution on the Pampas: A Social History of Argentine Wheat. Austin: University of Texas Press 1964.
 Slatta, Richard W. Gauchos and the Vanishing Frontier. 1983.
 Smith, Peter H. Politics and beef in Argentina. Patterns of conflict and change.  (1969).
 Szuchman, Mark D. Order, Family, and Community in Buenos Aires, 1810–1860. (1987).
 Thomas, Carolyn, and Nicolás Cachanosky. "Argentina's post-2001 economy and the 2014 default." Quarterly Review of Economics and Finance 60 (2016): 70–80.

 Wilson, Jonathan. Angels with dirty faces: The footballing history of Argentina (Hachette UK, 2016).

 Barrientos, Claudio J. "Reckoning with Human Rights narratives and Memory Politics in the recent history of Argentina." Latin Americanist 63.4 (2019): 458–461. excerpt
 Brinkerhoff, Thomas. "Politicizing the Playing Field: Legacies of the Campeonatos Evita in Post-Peronist Argentina." International Journal of the History of Sport 38.2-3 (2021): 227–246; on children.
 Conniff, Michael L. "A historiography of populism and neopopulism in Latin America." History Compass 18.9 (2020): e12621.
 Copello, David. "The 'invention' of human rights as a revolutionary concept: Confronting orthodox Marxism and the New Left (Argentina, 1972)." Journal of Human Rights 20.3 (2021): 304–317.
 Frei, Raimundo. " 'In my home nobody spoke about religion, politics or football': Communicative silences among generations in Argentina and Chile." Memory Studies 13.4 (2020): 570–585. online
 Garibotto, Verónica. Rethinking Testimonial Cinema in Postdictatorship Argentina: Beyond Memory Fatigue (Indiana University Press, 2019).
 Goebel, Michael. Argentina's Partisan Past (2011): on Press Scholarship Online
 Di Meglio, Gabriel. "Recent historiographical approaches to the process of independence in Argentina." History Compass 17.11 (2019): e12597.
 Jones, Darby. "Storytelling in Post-conflict Argentina: How Keeping Memory Alive Can Bring about Justice." Kennedy School Review 19 (2019): 46–50.
 Kahan, Emmanuel Nicolás. Memories that lie a little: Jewish experiences during the Argentine dictatorship (Brill, 2019). 
 Kaiser, Susana. "In Argentina, New Generations Remember: For Argentines born after dictatorship, public encounters with the past help stitch together a memory of the country's collective traumas." NACLA Report on the Americas 53.2 (2021): 147–153.
 Montez, Noe. Memory, Transitional Justice, and Theatre in Postdictatorship Argentina (SIU Press, 2018).
 Nouzeilles, Gabriela, and Graciela Montaldo, eds. The Argentina Reader: History, Culture, Politics  (Latin America in Translation) (2002)
 Rajca, Andrew C. Dissensual Subjects: Memory, Human Rights, and Postdictatorship in Argentina, Brazil, and Uruguay (Northwestern University Press, 2018). 
 Robben, Antonius C.G.M. Argentina betrayed: memory, mourning, and accountability (University of Pennsylvania Press, 2018).
 Shumway, Nicolas. The Invention of Argentina. (1992).
 Simonetto, Patricio, and Marce Butierrez. "The archival riot: Travesti/Trans* audiovisual memory politics in twenty-first-century Argentina." Memory Studies (2022): 17506980211073099. online
 Sorá, Gustavo, and Paula Molina Ordoñez. "The specialization and internationalization of studies on books and publishing in Argentina." Lingua Franca: The History of the Book in Translation 4 (2018): 1–17. online
 Taylor, Alan M. "The Argentina Paradox: microexplanations and macropuzzles." Latin American economic review 27.1 (2018): 1–17. online
 Visacovsky, Sergio E. "The days Argentina stood still. History, nation and imaginable futures in the public interpretations of the Argentine crisis at the beginning of the twenty-first century." Horizontes antropológicos 24 (2018): 311–341. historiography [Visacovsky, Sergio E. "The days Argentina stood still. History, nation and imaginable futures in the public interpretations of the Argentine crisis at the beginning of the twenty-first century." Horizontes antropológicos 24 (2018): 311–341. online]

Ισπανικά


 Anzorena, Oscar R. Tiempo de violencia y utopía (1966–1976), Editorial Contrapunto, 1987, p. 48 
 Carlos A. Floria and César A. García Belsunce, 1971. Historia de los Argentinos I and II; 
 Cortes Conde, Roberto, and Gerardo Della Paolera, eds. Nueva Historia Econàmica de Argentina (Barcelona, Spain: EDHASA, 2018). Pp. 344.
 Tomás Eloy Martínez has written a number of books from the point of view of an Argentine journalist and intellectual affected by the entire Peron/Military period.  A few have been translated into English (Santa Evita, The Peron Novel).

Pigna, Felipe, Los Mitos de la Historia Argentina, 3', 2006, ed. Planeta 


 Εξωτερικοί σύνδεσμοι