Ροβέρτος του Σριούσμπερι

Ο Ροβέρτος του Μπελέμ, γαλλ.: Robert II de Montgommery-Bellême comte de Ponthieu, vicomte d'Hiémois, d'Argentan, de Falaise dans le duché de Normandie; seigneur de Bellême en France; et 3e comte de Shrewsbury ( – μετά το 1130) από τον Οίκο του Μονγκομερύ, ήταν κύριος του Μπελέμ, κύριος του Μονγκομερύ, υποκόμης των Ιεμουά, 3ος κόμης του Σριούσμπερι και κόμης του Ποντιέ. Ήταν Αγγλο-Νορμανδός ευγενής, και μία από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες στον ανταγωνισμό για τη διαδοχή της Αγγλίας και της Νορμανδίας μεταξύ των γιων τού Γουλιέλμου Α΄ του Κατακτητή.

Ο Ροβέρτος έγινε διαβόητος για την υποτιθέμενη σκληρότητά του. Αναφερόμενος στις δραστηριότητές του στην επανάσταση εναντίον του Ερρίκου Α΄ το 1110-1112, ο χρονικογράφος Ορδέρικ Βιτάλις, στο Βιβλίο 11 της Εκκλησιαστικής Ιστορίας του, αποκαλεί τον Ροβέρτο «αυστηρό και σκληρό, έναν αδυσώπητο διώκτη της Εκκλησίας του Θεού και των φτωχών... απαράμιλλο για την ανομία του σε ολόκληρη τη χριστιανική εποχή», καθώς και «τον τύραννο που είχε αναστατώσει τη γη, και ετοιμαζόταν να προσθέσει ακόμη χειρότερα εγκλήματα στα πολλά αδικήματα λεηλασίας και πυρπόλησης». Οι ιστορίες για την κτηνωδία του μπορεί να ενέπνευσαν τον θρύλο του Ροβέρτου του Διαβόλου.

 Πρώιμη ζωή 
Ο Ροβέρτος ήταν ο μεγαλύτερος επιζών γιος του Ρογήρου Β΄ του Μονγκομερύ, 1ου κόμη του Σριούσμπερι και της Μέιμπελ ντε Μπελέμ, που γεννήθηκε πιθανώς μεταξύ 1052 και 1056.  Το 1070, μετά το τέλος τού θείου του, Ιβ Μπίσοπ του Σέεζ, οι γονείς του τον έφεραν στο Μπελέμ, το οποίο εκείνη την εποχή έγινε κληρονομιά της μητέρας του, και ως ο μεγαλύτερος επιζών γιος, τελικά θα γινόταν δικό του.  

Το 1073, όταν ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής εισέβαλε στο Μαιν, ο Ροβέρτος χρίστηκε ιππότης από τον Γουλιέλμο κατά την πολιορκία του κάστρου του Φρεσναί.  Πιθανότατα πλέον ενήλικας και ανεξάρτητος από τον πατέρα του, συμμετείχε στην εξέγερση του 1077 του νεαρού Ροβέρτου Κέρθοουζ εναντίον του δούκα Γουλιέλμου .   Όταν η μητέρα τού Ροβέρτου, Μέιμπελ, σκοτώθηκε , ο Ροβέρτος κληρονόμησε τις τεράστιες εκτάσεις της , αλλά σε αυτό το σημείο ο δούκας Γουλιέλμος έλαβε την πρόσθετη προφύλαξη να φρουρήσει τα κάστρα Μπελέμ με τους δικούς του στρατιώτες, κάτι που ήταν δουκικό του δικαίωμα.  Όταν άκουσε την είδηση τού τέλους τού Γουλιέλμου τού Κατακτητή το 1087, η πρώτη πράξη τού Ροβέρτου ήταν να εκδιώξει τις δουκικές φρουρές από όλα τα κάστρα του. C. Warren Hollister, Henry I (New Haven; London: Yale University Press, 2003), p. 65

 Η Επανάσταση του 1088 
Στα τέλη του 1087, ο Ροβέρτος Β΄ Κουρθόζ, δούκας της Νορμανδίας, ενημερώθηκε για μία συνωμοσία που θα τον τοποθετούσε στον θρόνο της Αγγλίας στη θέση του αδελφού του Γουλιέλμου Β', μία συνωμοσία που ο Ροβέρτος Β΄ ενέκρινε και υποστήριξε με ενθουσιασμό.  Ο Ροβέρτος του Μπελέμ, ο αδελφός του Ούγος του Μονγκομερύ και ένας τρίτος αδελφός, είτε ο Ρογήρος είτε ο Αρνούλφος, συμμετείχαν σε αυτή την εξέγερση.  Οι κύριοι συνωμότες, ωστόσο, ήταν ο Όντο του Μπαγιέ, ο Ευστάθιος Γ' κόμης της Βουλώνης, ο Ροβέρτος ντε Μόουμπρεϊ, ο Γοδεφρείδος του Μονμπρέ, ο Ρογήρος Β΄ κόμης του Μοντγκoμερύ και άλλοι δυσαρεστημένοι μεγιστάνες. William M. Aird, Robert 'Curthose', Duke of Normandy (C. 1050–1134) (Woodbridge: The Boydell Press, 2008), p. 110 Την επόμενη χρονιά, στην Εξέγερση του 1088, που ξεκίνησε το Πάσχα, οι επαναστάτες έκαψαν και σπατάλησαν τις περιουσίες του βασιλιά και εκείνες των οπαδών του.  Κάποια στιγμή, ο Ρογήρος Β΄ του Μονγκομερύ αποσύρθηκε από την υποστήριξη του Ροβέρτου Β΄ Κουρθόζ μέσω διαπραγματεύσεων με τον βασιλιά.  Τελικά, ο Ροβέρτος του Μπελέμ ήταν μεταξύ των επαναστατών, που βρέθηκαν να υπερασπίζονται το κάστρο του Ρότσεστερ.  Όταν ο Γουλιέλμος Ρούφος απέκλεισε την πόλη και έκτισε δύο αντί-κάστρα, η φρουρά άρχισε να διαπραγματεύεται για παράδοση με έντιμους όρους, που θα της επέτρεπαν να κρατήσει τα εδάφη της και να υπηρετεί τον βασιλιά. Frank Barlow, William Rufus (Berkeley; Los Angeles: University of California Press, 1983), p. 81 Αυτό ο Ρούφος το αρνήθηκε. Ήταν έξαλλος. και αρχικά ήθελε οι προδότες να απαγχονιστούν «ή με κάποια άλλη μορφή εκτέλεσης να εξαφανιστούν εντελώς από προσώπου γης».  Ο Ρογήρος του Μονγκομερύ και άλλοι μεγάλοι βαρόνοι μεσολάβησαν στον βασιλιά, ο κόμης Ρογήρος για λογαριασμό των γιων του, μέχρι που τελικά τον Ιούλιο διαπραγματεύτηκαν μία ημι-έντιμη παράδοση μεταξύ του βασιλιά και των επαναστατών.  Ο Ρούφος, αν και απρόθυμα, εγγυήθηκε στους επαναστάτες τη ζωή και τα μέλη τους και τους παρείχε ασφαλή μεταφορά. 

 Επιστροφή στη Νορμανδία 
Συμπτωματικά, ο Ροβέρτος επέστρεψε στη Νορμανδία συνοδευόμενος από τον κόμη Ερρίκο (αργότερα βασιλιά Ερρίκο Α΄), ο οποίος δεν είχε συμμετάσχει στη συνωμοσία εναντίον τού αδελφού του Γουλιέλμου Ρούφου.  Όσο καλά και αν τα πήγαιναν στο ταξίδι, ήταν καταδικασμένοι να γίνουν άσπονδοι εχθροί. C. Warren Hollister, Henry I ( New Haven; London: Yale University Press, 2003), pp. 62–3 Ένα ακόμη κοινό στοιχείο που τους ενδιέφερε, ήταν η ακραία δυσαρέσκεια προς τον Όντο επίσκοπο του Μπαγιέ, ο οποίος, εξορισμένος από την Αγγλία, είχε επιστρέψει στη Νορμανδία πριν από τον Ερρίκο και τον Ροβέρτο.  Ο Ερρίκος, μόλις 20 ετών, ήταν πλέον ο επικυρίαρχος του Όντο, κάτι για το οποίο ο Όντο δυσανασχετούσε έντονα, και ο Ροβέρτος του Μπελέμ ήταν μία ισχυρή και επικίνδυνη δύναμη ανατροπής στη Νορμανδία, πλέον ελεύθερος να κάνει ό,τι ήθελε.  Ο Όντο, ο οποίος είχε μεγάλη επιρροή στον δούκα Ροβέρτο Β΄, τον έπεισε ότι τόσο ο Ερρίκος όσο και ο σύντροφός του στο ταξίδι, Ροβέρτος του Μπελέμ, συνωμοτούσαν τώρα με τον Γουλιέλμο Ρούφο εναντίον του δούκα.  Τόσο ο Ερρίκος όσο και ο Ροβέρτος συνελήφθησαν, καθώς αποβιβάζονταν, και έχοντας τεθεί και οι δύο υπό την επιμέλεια του επισκόπου, φυλακίστηκαν. Ο Ερρίκος στο Μπαγιέ και ο Ροβέρτος στο Nεϊγύ λ'Εβέκ, τώρα Nεϊγύ-λα-Φορέ. 

 Γουλιέλμος Ρούφος (1096–1100) 
Το 1096, ο Ροβέρτος Β΄ Κερθόζ ανέλαβε τον σταυρό κατά την Α΄ Σταυροφορία και άφησε την επιμέλεια του δουκάτου στον αδελφό του Γουλιέλμο Ρούφο, βασιλιά της Αγγλίας. Ο Ροβέρτος Μπελέμ ανέκτησε την εύνοια του Ρούφου, και τόσο αυτός όσο και οι αδελφοί του ήταν στην υπηρεσία του σε αρκετές περιπτώσεις.  Το 1098 αιχμαλώτισε τον Ηλία Α΄ κ'ομη του Μαιν για τον Ρούφο, ένα σημαντικό κατόρθωμα. 

 Αγγλο-Νορμανδικός Εμφύλιος Πόλεμος 1101 
Το 1105 βρισκόταν σε πόλεμο με τον Ροτρού Γ΄ κόμη του Περς, για ένα μεγάλο μέρος των εδαφών του στο Μπελέμ και έχασε.  Την ίδια χρονιά επιτέθηκε σε μία δύναμη υποστηρικτών του Ερρίκου, και στη συνέχεια πήγε στην Αγγλία πριν από τα Χριστούγεννα, για να επιχειρήσει να κάνει ειρήνη με τον βασιλιά Ερρίκο, αλλά επέστρεψε στη Νορμανδία με άδεια χέρια. George Edward Cokayne, The Complete Peerage; or, a History of the House of Lords and all its Members from the Earliest Times, Vol XI, ed. Geoffrey H. White (London: The St. Catherine Press, Ltd., 1949), p. 693

 Μάχη του Τινσεμπραί και μετά 
Το 1106 ο Ροβέρτος ήταν ένας από τους διοικητές του Κούρθοζ στη μάχη του Τινσεμπραί, διοικώντας την οπισθοφυλακή, και όταν η μάχη γύρισε υπέρ του Ερρίκου, αυτός και οι περισσότεροι από τους συνοδούς του απέφυγαν την αιχμαλωσία εγκαταλείποντας το πεδίο της μάχης.  Με τη Νορμανδία πλέον υπό την κυριαρχία του Ερρίκου, ο Ροβέρτος του Μπελέμ υποτάχθηκε, και του επετράπη να διατηρήσει τα Νορμανδικά φέουδά του και το αξίωμά του ως υποκόμης του Ιεμουά. 

 Ιστορική απεικόνιση 
Σύμφωνα με τον Γουίλιαμ Χαντ στο Λεξικό της Εθνικής Βιογραφίας, διάφορες ιστορίες για την κτηνωδία του κυκλοφόρησαν μετά το τέλος του, πιθανώς εμπνέοντας τον θρύλο του Robert the Devil, ενός σαδιστικά σκληρού Νορμανδού ιππότη, που γεννήθηκε από τον ίδιο τον Σατανά. Στο Μαιν «τα διαχρονικά του έργα αναφέρονται ως τα έργα του Robert the Devil, ένα επώνυμο που έχει μεταφερθεί από αυτόν στον πατέρα του Κατακτητή». 

 Οικογένεια και παιδιά 
Ο Ροβέρτος νυμφεύτηκε την Αγνή του Ποντιέ, πριν από τις 9 Σεπτεμβρίου 1087, και απέκτησαν ένα παιδί: 
 Γουλιέλμος Γ΄, μέσω της μητέρας του κληρονόμησε την κομητεία του Ποντιέ . 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Οίκος του Μονγκομερύ