Κόιντος Κλόδιος Ερμογενιανός Ολύβριος

Ο Κόιντος Κλόδιος Ερμογενιανός Ολύβριος, λατιν.: Quintus Clodius Hermogenianus Olybrius (άκμασε το 361 384) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, έπαρχος της πόλης της Ρώμης από το 368 έως το 370 και Ρωμαίος ύπατος το 379. Ο Ολύβριος έχει χαρακτηριστεί ως μέλος «της γενιάς των ευέλικτων πολιτικών, που τα πήγαν καλά τόσο υπό τον Βαλεντινιανό Α' [...] όσο και υπό τον Γρατιανό».Hagith Sivan, Ausonius of Bordeaux: Genesis of a Gallic Aristocracy (London: Routledge, 1993), p. 133 online.

 Βιογραφία 
Ο Ολύβριος ήταν μέλος της συγκλητικής αριστοκρατίας της Ρώμης.

Ήταν γιος του Κλόδιου Κελσίνου Αδέλφιου, ο οποίος είχε γίνει έπαρχος της πόλης το 351, και της Φαλτονίας Βετιτίας Πρόβας, μίας ποιήτριας. Ο αδελφός του, Φαλτόνιος Πρόβος Αλύπιος, ήταν έπαρχος της πόλης τής Ρώμης το 391. Η Πρόβα ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και αργότερα έβαλε τον σύζυγό της και τους γιους τους, συμπεριλαμβανομένου του Ολύβριου, να προσηλυτιστούν στην ίδια θρησκεία.

Ο Ολύβριος νυμφεύτηκε την Τουρανία Ανικία Ιουλιανή, μέλος του γένους των Ανικίων, της οποίας ο πατέρας, Ανίκιος Αυχένιος Βάσος, θα γινόταν έπαρχος της πόλης τής Ρώμης το 382 και το 383. Ο Ολύβριος και η Ιουλιανή απέκτησαν δύο κόρες, την Ανικία Φαλτονία Πρόβα και την Ανικία, η οποία παντρεύτηκε τον Πόντιο (Παυλίνο), ευγενή από το Βουρδίγαλα (Μπορντώ), γενν. π. το 360, και ήταν μητέρα του Αδελφίου Α΄, επισκόπου της Λιμόζ.Settipani, Christian. ADDENDUM et CORRIGIENDA (juillet 2000-octobre 2002) for Continuite Gentilice et Continuite Familiae Das Les Familles Senatoriales Romaines a L'Epoque Imperialle: Mythe et Realite. http://users.ox.ac.uk/~prosop/publications/volume-two.pdf   Archived 2011-06-04 at the Wayback Machine (2002)Settipani, Christian. Les Ancêtres de Charlemagne (France: Éditions Christian, 1989).Settipani, Christian. "Ruricius, premier évêque de Limoges et ses alliances familiales." Francia, 18 (1991), p. 196, 218.

Έφτασε στο αξίωμα του ενδοξοτάτου ανδρός (vir clarissimus), έπειτα του consularis της Καμπανίας (πριν από το 361 αναφέρεται ως προστάτης της Φόρμιας), του ανθύπατου της επαρχίας Αφρικής (361), του επάρχου της πόλης της Ρώμης (369-370), του πραιτοριανού έπαρχου του Ιλλυρικού, του πραιτοριανού έπαρχου της Ανατολής και του υπάτου το 379. Απεβίωσε μεταξύ 384 και 395.

Κατά τη διάρκεια τής θητείας του ως επάρχου της πόλης, η οποία ήταν γενικά ήρεμη και ισορροπημένη, συνέλαβε δύο ύποπτους για δηλητηρίαση. Ηγήθηκε των ερευνών, αλλά αρρώστησε και οι έρευνες πέρασαν στον annonae praefectus, Μαξιμίνο. Στη συνέχεια τον διαδέχθηκε ο Πόπλιος Αμπέλιος .

Στην υπατεία του ήταν υστερότερος από τον συνάδελφό του, τον ποιητή Αυσόνιο, επειδή ήταν ο νεότερος έπαρχος. Ο Αυσόνιος είχε στην πραγματικότητα διοριστεί πραιτωριανός έπαρχος της Γαλατίας στα τέλη του 377. Ο Ολύβριος είχε διοριστεί έπαρχος του Ιλλυρικού από τον Αυτοκράτορα Γρατιανό πιθανώς στις αρχές του 378, στον απόηχο των προετοιμασιών για τον πόλεμο εναντίον των Γότθων στη Θράκη, που οδήγησε στην ήττα και το τέλος τού Αυτοκράτορα Ουάλη στη μάχη της Αδριανούπολης τον Αύγουστο του ίδιου έτους.

Είναι επίσης γνωστό ότι ο Ολύβριος βρισκόταν στο Σίρμιο, όταν διορίστηκε ύπατος από τον Γρατιανό, ο οποίος είχε ήδη αναθέσει στον Ολύβριο την πραιτωριανή επαρχία της Ανατολής.

Ο Κόιντος Αυρήλιος Σύμμαχος καταγράφει μια δίκη, στην οποία ήταν δικαστής. Ένας γαιοκτήμονας ονόματι Σκίρτιος είχε στερηθεί την περιουσία του και είχε παραπονεθεί στον Σύμμαχο, ο οποίος στη συνέχεια εξέδωσε διάταγμα που επέστρεφε τη γη στον Σκίρτιο. Ο Σύμμαχος αναφέρει ότι ανακάλυψε ότι ο Ολύβριος ήταν πίσω από αυτή την υπεξαίρεση, και ότι ορισμένοι από τους πράκτορες είχαν προσπαθήσει να αποφύγουν την επιστροφή τής κλεμμένης περιουσίας, ακόμη και απάγοντας ανθρώπους και δωροδοκώντας μάρτυρες. Έτσι, ο Ολύβριος απεικονίζεται ως βίαιος και άπληστος. Αυτή η άποψη επιβεβαιώνεται κατά κάποιο τρόπο από την περιγραφή του Αμμιανού Μαρκελλίνου για το αξίωμα του Ολύβριου ως έπαρχου: ο ιστορικός, μάλιστα, περιγράφει τον Ολύβριο ως υπερβολικά ενδιαφερόμενο για την πολυτέλεια.Quintus Aurelius Symmachus, Relatio 28; Ammianus Marcellinus, XXVII.11.1; cited in Jill Harries, Law and Empire in Late Antiquity, Cambridge University Press, 2001, , pp. 116-7.

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 John Robert Martindale, Arnold Hugh Martin Jones, John Morris, The Prosopography of the Later Roman Empire, Cambridge University Press, 1971, pp. 640–642.

Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Κατηγορία:Ύπαρχοι του Ιλλυρικού
Κατηγορία:Ύπαρχοι της Ανατολής
Κατηγορία:Χριστιανοί του 4ου αιώνα