Πόπλιος Ιουβέντιος Κέλσος

Ο Πόπλιος Ιουβέντιος Κέλσος Τίτος Αυφίδιος Οένιος Σεβηριανός, λατιν.: Publius Juventius Celsus (π. 67 – π. 130) — γιος ενός ελάχιστα γνωστού νομικού με το ίδιο όνομα, εξ ου και γιος του Κέλσου— ήταν, μαζί με τον Ιουλιανό, ο πιο επιδραστικός αρχαίος Ρωμαίος νομικός της Ύστερης Κλασικής εποχής.

 Δημόσια ζωή 
Ο Κέλσος πιθανολογείται ότι γεννήθηκε στην άνω Ιταλία, όπου το nomen gωρentilicium του Ιουβέντιος ήταν συνηθισμένο, και όπου μπορούν επίσης να βρεθούν και συγκλητικοί Ιουβέντιοι. Το 106 ή το 107, ο Κέλσος ήταν πραίτ. Το 114/115 ήταν κυβερνήτης της Θράκης, και στη συνέχεια έγινε ύπατος για το διάστημα (nundinium) από τον Μάιο έως τον Αύγουστο του 115, ως συνεργάτης του Λεύκιου Ιούλιου Φρούγι.Alison E. Cooley, The Cambridge Manual of Latin Epigraphy (Cambridge: University Press, 2012), p. 468 Ο Κέλσος κατείχε το αξίωμα τού υπάτου για δεύτερη φορά ως κανονικός ύπατος για το έτος 129, με συνεργάτη τον Λεύκιο Νεράτιο Μάρκελλο.Cooley, Cambridge Manual, p. 470 Έφτασε στο αποκορύφωμα μίας επιτυχημένης συγκλητικής σταδιοδρομίας, όταν έγινε ανθύπατος της Ασίας το 129/130.Werner Eck, "Jahres- und Provinzialfasten der senatorischen Statthalter von 69/70 bis 138/139", Chiron, 13 (1983), pp. 167f

 Ως νομικός 
Ο Κέλσος διαδέχθηκε τον πατέρα του Ιουβέντιο Κέλσο στη σχολή δικηγόρων του Προκούλια. Ήταν μέλος του Συμβουλίου του Αδριανού, και βοήθησε στην καθιέρωση του Senatus consultum Iuventianum, το οποίο όριζε ότι ένας καλόπιστος κάτοχος μίας κληρονομιάς, έπρεπε να την επιστρέψει μόνο εφόσον πλούτιζε από αυτήν. Ένα άλλο απόφθεγμαά του, impossibilium nulla obligatio est -οι αδύνατες υποχρεώσεις είναι άκυρες- έχει γίνει βασική αρχή του αστικού δικαίου.

Το νομικό ύφος του Κέλσου ήταν τολμηρό και καυστικό. Ο Πλίνιος ο Νεότερος, ωστόσο, επέκρινε τις ρητορικές του αδυναμίες. Το κύριο έργο του Κέλσου ήταν τα libri digestorum Libri 39, εκ των οποίων τα βιβλία 1-27 πραγματεύονταν τα διατάγματα του Αδριανού (τα βιβλία 1-12 και 24-27 σχετικά με τη σειρά των διαταγμάτων, και τα βιβλία 13-23 αφορούσαν κληροδοτήματα και διαθήκες), ενώ τα βιβλία 28-39 πραγματεύονταν τους νόμους, που δημοσίευσε η Σύγκλητος και πολυάριθμα senatus consulta.

 Αξιοσημείωτες  
  – Law is the art of the good and the equitable (Dig. 1, 1, 1)
  – Knowing the laws does not mean knowing their words, but their intent and purpose(Dig. 1, 3, 17)
  – It is not artful to judge or to counsel based on a snippet of the law, without taking into consideration the law in its entirety (Dig. 1, 3, 24)
  - There is no obligation to do the impossible(Dig. 50, 17, 185)
  - An action is nothing else but the right to recover by judicial process on the merits that which is owing to one (Dig. 44, 7, 51)

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Ernst Diehl, "Iuventius 13", Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft Bande X,2 Sp. 1362–1363.
 PIR ² I 882


Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 1ου αιώνα