Δαλματοί Ιταλοί

Οι Δαλματοί Ιταλοί (ιταλικά: dalmati italiani, κροατικά: Dalmatinski Talijani) είναι η ιστορική ιταλική εθνική μειονότητα, που ζει στην περιοχή της Δαλματίας, η οποία τώρα αποτελεί μέρος της Κροατίας και του Μαυροβουνίου.

Ιστορικά, οι ιταλόφωνοι Δαλματοί αντιπροσώπευαν το 12,5% του πληθυσμού το 1865, το 5,8% του πληθυσμού το 1880 και το 2,8% του πληθυσμού το 1910Š.Peričić, O broju Talijana/talijanaša u Dalmaciji XIX. stoljeća, in Radovi Zavoda za povijesne znanosti HAZU u Zadru, n. 45/2003, σελ. 342.

Πριν από το 1859, τα ιταλικά ήταν η γλώσσα της διοίκησης, της εκπαίδευσης, του Τύπου και του αυστριακού ναυτικού. Όσοι επιθυμούσαν να αποκτήσουν υψηλότερη κοινωνική θέση και να διαχωριστούν από τη σλαβική αγροτιά γίνονταν Ιταλοί. Στα χρόνια μετά το 1866, οι Ιταλοί έχασαν τα προνόμιά τους στην Αυστροουγγαρία, η αφομοίωση των Σλάβων έλαβε τέλος και βρέθηκαν υπό αυξανόμενη πίεση από άλλα ανερχόμενα έθνη. Μετά το 1890, οι ιταλοποιημένοι Σλάβοι έγιναν ξανά Κροάτες. Όλες εκτός από μία από τις 82 αστικές κοινότητες απέκτησαν σλαβική πλειοψηφία στην κυβέρνηση μέχρι το 1910. Οι Αυστριακοί ηγεμόνες χρησιμοποίησαν τον φυλετικό ανταγωνισμό και χρηματοδότησαν σλαβικά σχολεία και προώθησαν την κροατική ως επίσημη γλώσσα. Πολλοί Ιταλοί επέλεξαν την εθελούσια εξορία. 

Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι το 1960, ο αριθμός των Ιταλών Δαλματίας μειώθηκε. Σήμερα, περίπου 500-2.000 άνθρωποι στη Δαλματία (0,05%-0,2%) αυτοπροσδιορίζονται ως ΙταλοίSituazione attuale dei dalmati italiani in Croazia .

Οι Δαλματοί Ιταλοί εκπροσωπούνται επί του παρόντος στην Κροατία και το Μαυροβούνιο από την Ιταλική Εθνική Κοινότητα (ιταλικά: Comunità Nazionale Italiana). Η ιταλοκροατική συνθήκη για τις μειονότητες αναγνωρίζει την Ιταλική Ένωση (Unione Italiana) ως το πολιτικό κόμμα, που εκπροσωπεί επίσημα την Ιταλική εθνική Κοινότητα στην Κροατία. 

Η Ιταλική Ένωση εκπροσωπεί τους 30.000 Ιταλούς της πρώην Γιουγκοσλαβίας, που ζουν κυρίως στην Ίστρια και στην πόλη Ριέκα (Φιούμε). Ακολουθώντας τη θετική τάση που παρατηρήθηκε κατά την τελευταία δεκαετία (δηλαδή, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας), ο αριθμός των Δαλματών Ιταλών στην Κροατία εντός της Ιταλικής Εθνικής Κοινότητας έχει αυξηθεί σε περίπου χίλιους. Στη Δαλματία, τα κύρια κέντρα λειτουργίας της βρίσκονται στο Σπλιτ, το Ζαντάρ και το Κότορ.

 Ιστορία 

 Ρωμαϊκή Δαλματία και Μεσαίωνας 
κέντρο|μικρογραφία|1000x1000εσ|Χάρτης της Δαλματίας και της Ίστριας με τις αρχαίες κτήσεις της Δημοκρατίας της Βενετίας (υποδεικνύονται με φούξια. Διακεκομμένες διαγώνια, οι περιοχές που ανήκαν κατά καιρούς)
Η Ρωμαϊκή Δαλματία είχε πλήρως εκλατινιστεί μέχρι το 476, όταν εξαφανίστηκε η Δυτική Ρωμαϊκή ΑυτοκρατορίαΤεόντορ Μόμσεν, "The Provinces of the Roman Empire". Στις αρχές του Μεσαίωνα, η περιοχή της βυζαντινής επαρχίας της Δαλματίας έφτανε βόρεια μέχρι τον ποταμό Σάβα και αποτελούσε μέρος της πραιτοριανής υπαρχίας του Ιλλυρικού. Στα μέσα του 6ου και στις αρχές του 7ου αιώνα ξεκίνησε η σλαβική μετανάστευση, η οποία ανάγκασε τον ρομανόφωνο πληθυσμό, απόγονους Ρωμαίων και Ιλλυριών (ομιλούντων δαλματικά), να καταφύγει στις ακτές και τα νησιά. Στην ενδοχώρα, η οποία είχε σχεδόν ερημωθεί από τις βαρβαρικές εισβολές, εγκαταστάθηκαν σλαβικά φύλα. 

Οι δαλματικές πόλεις διατήρησαν τον ρομανικό πολιτισμό και τη γλώσσα τους σε πόλεις όπως το Ζαντάρ, το Σπλιτ και το Ντουμπρόβνικ. Τα δικά τους δημώδη λατινικά εξελίχθηκαν σε δαλματικά, μια πλέον εξαφανισμένη ρομανική γλώσσα. Αυτές οι παράκτιες πόλεις (πολιτικά μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας) διατήρησαν πολιτικούς, πολιτιστικούς και οικονομικούς δεσμούς με την Ιταλία, μέσω της Αδριατικής Θάλασσας. Από την άλλη πλευρά, οι επικοινωνίες με την ηπειρωτική χώρα ήταν δύσκολες λόγω των Δειναρικών Άλπεων. Λόγω της έντονης ορογραφίας της Δαλματίας, ακόμη και οι επικοινωνίες μεταξύ των διαφόρων δαλματικών πόλεων γίνονταν κυρίως μέσω της θάλασσας. Αυτό βοήθησε τις δαλματικές πόλεις να αναπτύξουν έναν μοναδικό πολιτισμό, παρά την ως επί το πλείστον σλαβικοποιημένη ηπειρωτική χώρα.
μικρογραφία|Παλάτι του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Διοκλητιανού, Σπλιτ
Το 997, ο Βενετός Δόγης Πιέτρο Ορσεόλο Β΄, μετά από επανειλημμένα παράπονα των δαλματικών πόλεων-κρατών, ανέλαβε τη διοίκηση στον βενετσιάνικο στόλο, που επιτέθηκε στους Ναρεντίνους πειρατές. Την Ημέρα της Αναλήψεως το 998, ο Πιέτρο Ορσεόλο ανέλαβε τον τίτλο του "Dux Dalmatianorum" (Δούκα των Δαλματών), συνδέοντάς τον με τον γιο του, Τζιοβάνι Ορσεόλο. Αυτή ήταν η αρχή της βενετσιάνικης επιρροής στη Δαλματία. Ωστόσο, ενώ η βενετσιάνικη επιρροή ήταν πάντα αισθητή, η πραγματική πολιτική κυριαρχία στην επαρχία συχνά άλλαζε χέρια μεταξύ της Βενετίας και άλλων περιφερειακών δυνάμεων: της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, του Βασιλείου της Κροατίας και του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Οι Βενετοί είχαν την πολυτέλεια να παραχωρήσουν σχετικά γενναιόδωρους όρους, επειδή οι κύριοι στόχοι τους δεν ήταν ο έλεγχος της επικράτειας, κάτι που επιδίωκε η Ουγγαρία, αλλά η οικονομική καταστολή τυχόν πιθανών εμπορικών ανταγωνιστών στην ανατολική Αδριατική. Αυτός ο στόχος προκάλεσε την ανάγκη αναγκαστικής οικονομικής στασιμότητας για τις δαλματικές πόλεις-κράτη, ενώ το ουγγρικό φεουδαρχικό σύστημα υποσχόταν μεγαλύτερη πολιτική και εμπορική αυτονομία.
δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης της Δημοκρατίας της Βενετίας, ~1000. Η Δημοκρατία απεικονίζεται σε σκούρο κόκκινο χρώμα, με τα περιθώρια σε ανοιχτό κόκκινο.
Στις πόλεις-κράτη της Δαλματίας, υπήρχαν σχεδόν πάντα δύο αντίπαλες πολιτικές παρατάξεις, καθεμία έτοιμη να αντιταχθεί σε οποιοδήποτε μέτρο υποστήριζε ο αντίπαλός της. Η προέλευση αυτής της διαίρεσης φαίνεται ότι ήταν οικονομική. Οι αγρότες και οι έμποροι, που εμπορεύονταν στην ενδοχώρα, ευνοούσαν φυσικά την Ουγγαρία, τον ισχυρότερο γείτονά τους στην ξηρά, ενώ η ναυτική κοινότητα έβλεπε τη Βενετία ως κυρίαρχη της Αδριατικής. Σε αντάλλαγμα για προστασία, οι πόλεις συχνά παρείχαν ένα απόσπασμα στον στρατό ή το ναυτικό του επικυρίαρχού τους και μερικές φορές πλήρωναν φόρο υποτέλειας είτε σε χρήματα είτε σε είδος. Οι πολίτες επέμεναν στα δημοτικά τους προνόμια, τα οποία επιβεβαιώθηκαν μετά την κατάκτηση της Δαλματίας το 1102-1105 από τον Κολομάνο της Ουγγαρίας. Με την επιφύλαξη της βασιλικής συναίνεσης, μπορούσαν να εκλέξουν τον δικό τους αρχιδικαστή, επίσκοπο και δικαστές. Το ρωμαϊκό τους δίκαιο παρέμεινε σε ισχύ. Τους επιτρεπόταν ακόμη και να συνάπτουν ξεχωριστές συμμαχίες. Κανένας αλλοδαπός, ούτε καν Ούγγρος, δεν μπορούσε να διαμένει σε μια πόλη όπου ήταν ανεπιθύμητος, και ο άνθρωπος που αντιπαθούσε την ουγγρική κυριαρχία μπορούσε να μεταναστεύσει με όλο του το νοικοκυριό και την περιουσία του. Αντί για φόρο υποτέλειας, τα έσοδα από τους δασμούς σε ορισμένες περιπτώσεις μοιράζονταν εξίσου ο βασιλιάς, ο αρχιδικαστής, ο επίσκοπος και ο δήμος. Ωστόσο, αυτά τα δικαιώματα και τα ανάλογα προνόμια που παραχωρούσε η Βενετία παραβιάζονταν πολύ συχνά, καθώς οι ουγγρικές φρουρές στάθμευαν σε πόλεις που δεν το ήθελαν, ενώ η Βενετία παρενέβαινε στο εμπόριο, στον διορισμό επισκόπων ή στη διαχείριση των κοινοτικών κτήσεων. Κατά συνέπεια, οι Δαλματοί παρέμειναν πιστοί μόνο όσο αυτό εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους και εξεγέρσεις σημειώνονταν συχνά. Το Ζαντάρ δεν αποτελούσε εξαίρεση και καταγράφονται τέσσερα ξεσπάσματα μεταξύ 1180 και 1345, αν και το Ζαντάρ αντιμετωπίστηκε με ιδιαίτερη προσοχή από τους Βενετούς αφέντες του, οι οποίοι θεωρούσαν την κατοχή του απαραίτητη για τη θαλάσσια άνοδό τους. 

Η αμφίβολη αφοσίωση των Δαλματών έτεινε να παρατείνει τον αγώνα μεταξύ Βενετίας και Ουγγαρίας, ο οποίος περιπλέχθηκε περαιτέρω από εσωτερικές διαφωνίες που οφείλονταν κυρίως στην εξάπλωση της αίρεσης των Βογόμιλων, καθώς και από πολλές εξωτερικές επιρροές, όπως η αόριστη κυριαρχία που εξακολουθούσαν να απολαμβάνουν οι αυτοκράτορες της Ανατολής κατά τον 12ο αιώνα, η βοήθεια που παρείχαν στη Βενετία οι στρατοί της Δ΄ Σταυροφορίας το 1202 και η εισβολή των Τατάρων στη Δαλματία σαράντα χρόνια αργότερα (βλ. Τρογκίρ ). 

 Δημοκρατία της Βενετίας (1420–1796) 
μικρογραφία|Δαλματικές κτήσεις της Δημοκρατίας της Βενετίας το 1797
Το 1409, κατά τη διάρκεια του 20ετούς ουγγρικού εμφυλίου πολέμου μεταξύ του βασιλιά Σιγισμούνδου και του ναπολιτάνικου οίκου των Ανζού, ο ηττημένος διεκδικητής, Λαδίσλαος της Νάπολης, πούλησε την αξίωσή του στη Δαλματία στη Βενετική Δημοκρατία για ένα πενιχρό ποσό 100.000 δουκάτων. Η πιο συγκεντρωτική εμπορική δημοκρατία ανέλαβε τον έλεγχο των πόλεων μέχρι το έτος 1420 (με εξαίρεση τη Δημοκρατία της Ραγούσας), οι οποίες παρέμειναν υπό βενετική κυριαρχία για μια περίοδο 377 ετών (1420–1797). Η νοτιότερη περιοχή της Δαλματίας (τώρα μέρος του παράκτιου Μαυροβουνίου) ονομαζόταν Βενετική Αλβανία εκείνη την εποχή.

Σε αυτούς τους αιώνες έλαβε χώρα μια διαδικασία σταδιακής αφομοίωσης μεταξύ του γηγενούς πληθυσμού. Οι Δαλματοί των πόλεων ήταν οι πιο ευάλωτοι λόγω της παρόμοιας κουλτούρας τους και αφομοιώθηκαν πλήρως. Η βενετσιάνικη, η οποία ήταν ήδη η lingua franca της περιοχής της Αδριατικής, υιοθετήθηκε από τους Λατίνους Δαλματούς των πόλεων (ομιλητές της δαλματικής), ως δική τους καθομιλουμένη γλώσσα. Αυτή η διαδικασία υποβοηθήθηκε από τη συνεχή μετανάστευση μεταξύ των πόλεων της Αδριατικής και αφορούσε ακόμη και το ανεξάρτητο Ντουμπρόβνικ (Ραγκούσα) και το λιμάνι της Ριέκα (Φιούμε).

Ο σλαβικός πληθυσμός (κυρίως Κροάτες) αφομοιώθηκε μόνο εν μέρει, λόγω της γλωσσικής ανομοιομορφίας και επειδή οι Σλάβοι βρίσκονταν κυρίως στην ενδοχώρα και τα νησιά. Η δαλματική, ωστόσο, είχε ήδη επηρεάσει τη δαλματική διάλεκτο της κροατικής, την τσακαβική, με τη βενετσιάνικη διάλεκτο να επηρεάζει την αλβανικήBartoli, Matteo. Le parlate italiane della Venezia Giulia e della Dalmazia. Ξεκινώντας από τον 15ο αιώνα, η ιταλική αντικατέστησε τα λατινικά ως γλώσσα πολιτισμού στη βενετική Δαλματία και στη Δημοκρατία της Ραγούσας. Από την άλλη πλευρά, όλο και περισσότεροι Σλάβοι (Καθολικοί και Ορθόδοξοι) ωθούνταν στη βενετική Δαλματία για να ξεφύγουν από τους Οθωμανούς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της σλαβικής παρουσίας στις πόλεις.

 Ναπολεόντειος εποχή (1797–1815) 
μικρογραφία|250x250εσ|1807: Η Δαλματία εντός του Ναπολεόντειου Βασιλείου της Ιταλίας
Το 1797, κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων, η Δημοκρατία της Βενετίας διαλύθηκε. Η πρώην Βενετική Δαλματία συμπεριλήφθηκε στο Ναπολεόντειο Βασίλειο της Ιταλίας από το 1805 έως το 1809 (για μερικά χρόνια συμπεριλήφθηκε και η Δημοκρατία της Ραγούσας, από το 1808) και διαδοχικά στις Ιλλυρικές Επαρχίες από το 1809.

Από τον Μεσαίωνα έως τον 19ο αιώνα, οι ιταλικές και οι σλαβικές κοινότητες στη Δαλματία ζούσαν ειρηνικά δίπλα-δίπλα επειδή δεν γνώριζαν εθνική ταυτότητα, δεδομένου ότι αυτοπροσδιορίζονταν γενικά ως «Δαλματοί», «ρομανικής» ή «σλαβικής» κουλτούρας. Ο ιταλόφωνος πληθυσμός κατοικούσε κυρίως σε αστικές περιοχές. Μετά την τελική ήττα του Ναπολέοντα, ολόκληρη η περιοχή παραχωρήθηκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία από το Συνέδριο της Βιέννης το 1815. Αυτό σηματοδότησε την έναρξη 100 ετών (1815–1918) αυστριακής κυριαρχίας στη Δαλματία.

 Αυστριακή Αυτοκρατορία (1815–1918) 
μικρογραφία|Αυστριακός γλωσσικός χάρτης του 1896. Με πράσινο χρώμα είναι οι περιοχές όπου οι Σλάβοι αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού, με πορτοκαλί χρώμα είναι οι περιοχές όπου οι Ιταλοί της Ίστριας και οι Ιταλοί της Δαλματίας αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Τα όρια της Βενετικής Δαλματίας το 1797 οριοθετούνται με μπλε κουκκίδες.
Κατά την περίοδο της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, το Βασίλειο της Δαλματίας ήταν ξεχωριστή διοικητική μονάδα. Μετά τις επαναστάσεις του 1848 και μετά τη δεκαετία του 1860, ως αποτέλεσμα του ρομαντικού εθνικισμού, εμφανίστηκαν δύο παρατάξεις. Το Αυτονομιστικό Κόμμα, του οποίου οι πολιτικοί στόχοι κυμαίνονταν από την αυτονομία εντός της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας έως μια πολιτική ένωση με την Ιταλία.

Η κροατική παράταξη (αργότερα ονομάστηκε Ενωτική παράταξη ή «Πουντάρι»), με επικεφαλής το Λαϊκό Κόμμα και, σε μικρότερο βαθμό, το Κόμμα των Δικαιωμάτων, τα οποία υποστήριζαν την ένωση της Δαλματίας με το Βασίλειο της Κροατίας-Σλαβονίας, το οποίο βρισκόταν υπό ουγγρική διοίκηση. Οι πολιτικές συμμαχίες στη Δαλματία μεταβλήθηκαν με την πάροδο του χρόνου. Στην αρχή, οι Ενωτικοί και οι Αυτόνομοι συμμάχησαν, ενάντια στον συγκεντρωτισμό της Βιέννης. Μετά από λίγο καιρό, όταν το εθνικό ζήτημα ήρθε στο προσκήνιο, διασπάστηκαν.

Πολλοί Δαλματοί Ιταλοί έβλεπαν με συμπάθεια το κίνημα ιταλικής ενοποίησης, που αγωνιζόταν για την ενοποίηση της Ιταλίας. Ωστόσο, μετά το 1866, όταν οι περιοχές Βένετο και Φριούλι παραχωρήθηκαν από τους Αυστριακούς στο νεοσύστατο Βασίλειο της Ιταλίας, η Δαλματία παρέμεινε μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, μαζί με άλλες ιταλόφωνες περιοχές στην ανατολική Αδριατική.

Αυτό πυροδότησε τη σταδιακή άνοδο του ιταλικού αλυτρωτισμού μεταξύ πολλών Ιταλών στη Δαλματία, οι οποίοι απαιτούσαν την ένωση της Αυστριακής Παράκτιας Περιοχής, του Φιούμε και της Δαλματίας με την Ιταλία. Οι Ιταλοί στη Δαλματία υποστήριξαν την ιταλική ενοποίηση: ως εκ τούτου, οι Αυστριακοί έβλεπαν τους Ιταλούς ως εχθρούς και ευνοούσαν τις σλαβικές κοινότητες της ΔαλματίαςDie Protokolle des Österreichischen Ministerrates 1848/1867. V Abteilung: Die Ministerien Rainer und Mensdorff. VI Abteilung: Das Ministerium Belcredi, Wien, Österreichischer Bundesverlag für Unterricht, Wissenschaft und Kunst 1971. Κατά τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου στις 12 Νοεμβρίου 1866, ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας σκιαγράφησε ένα ευρύ σχέδιο με στόχο τον γερμανισμό ή σλαβικοποίηση των περιοχών της αυτοκρατορίας με ιταλική παρουσίαDie Protokolle des Österreichischen Ministerrates 1848/1867. V Abteilung: Die Ministerien Rainer und Mensdorff. VI Abteilung: Das Ministerium Belcredi, Wien, Österreichischer Bundesverlag für Unterricht, Wissenschaft und Kunst 1971, 2ος τόμος, σελ. 297. Citazione completa della fonte e traduzione in Luciano Monzali, Italiani di Dalmazia. Dal Risorgimento alla Grande Guerra, Le Lettere, Firenze 2004, σελ. 69.)Die Protokolle des Österreichischen Ministerrates 1848/1867. V Abteilung: Die Ministerien Rainer und Mensdorff. VI Abteilung: Das Ministerium Belcredi, Wien, Österreichischer Bundesverlag für Unterricht, Wissenschaft und Kunst 1971: 

μικρογραφία|250x250εσ|Ποσοστό των Δαλματών Ιταλών στις περιοχές της Δαλματίας το 1910, σύμφωνα με την αυστροουγγρική απογραφή
Το 1867, η Αυτοκρατορία αναδιοργανώθηκε ως Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Το Φιούμε (Ριέκα) και το Βασίλειο της Κροατίας-Σλαβονίας ανατέθηκαν στο ουγγρικό τμήμα της Αυτοκρατορίας, ενώ η Δαλματία και η Ίστρια παρέμειναν στο αυστριακό τμήμα. Η Ενωτική παράταξη κέρδισε τις εκλογές στη Δαλματία το 1870, αλλά εμποδίστηκε να προχωρήσει με την συγχώνευση με την Κροατία και τη Σλαβονία λόγω της παρέμβασης της αυστριακής αυτοκρατορικής κυβέρνησης.

Ο αυστριακός αιώνας ήταν μια εποχή παρακμής για τους Δαλματούς Ιταλούς, λόγω της αποιταλοποίησης των προηγουμένως ιταλοποιημένων Σλάβων, της μετανάστευσης, της αφομοίωσης και της πολιτικής πίεσης από άλλα αναδυόμενα έθνη.  Μερικοί ιταλόφωνοι λαοί κροατοποιήθηκαν παθητικά.

Σύμφωνα με τις αυστριακές απογραφές, οι ιταλόφωνοι αντιπροσώπευαν το 12,5% του πληθυσμού το 1865,  αλλά αυτό μειώθηκε στο 2,7% το 1910. Στη Δαλματία υπήρχε μια συνεχής μείωση του ιταλικού πληθυσμού, σε ένα πλαίσιο καταστολής που έλαβε και βίαιες χροιές. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Αυστριακοί εφάρμοσαν μια επιθετική αντιταλική πολιτική μέσω αναγκαστικής σλαβικοποίησης της Δαλματίας. 

Ο ιταλικός πληθυσμός στη Δαλματία ήταν συγκεντρωμένος στις μεγάλες παράκτιες πόλεις. Στην πόλη του Σπλιτ το 1890 υπήρχαν 1.969 Δαλματοί Ιταλοί (12,5% του πληθυσμού), στο Ζαντάρ 7.423 (64,6%), στο Σίμπενικ 1.018 (14,5%), στο Κότορ 623 (18,7%) και στο Ντουμπρόβνικ 331 (4,6%)Guerrino Perselli, I censimenti della popolazione dell'Istria, con Fiume e Trieste e di alcune città della Dalmazia tra il 1850 e il 1936, Centro di Ricerche Storiche - Rovigno, Unione Italiana - Fiume, Università Popolare di Trieste, Trieste-Rovigno, 1993. Σε άλλες δαλματικές περιοχές, σύμφωνα με αυστριακές απογραφές, οι Ιταλοί Δαλματίας παρουσίασαν μια ξαφνική μείωση: κατά την εικοσαετία 1890-1910, στο Ραμπ μειώθηκαν από 225 σε 151, στο Βις από 352 σε 92, στο Παγκ από 787 σε 23, εξαφανιζόμενοι εντελώς σε όλες σχεδόν τις περιοχές της ενδοχώρας.

Το 1909, η ιταλική έχασε την ιδιότητά της ως επίσημη γλώσσα της Δαλματίας υπέρ μόνο της κροατικής (προηγουμένως και οι δύο γλώσσες αναγνωρίζονταν): έτσι η ιταλική δεν μπορούσε πλέον να χρησιμοποιηθεί στη δημόσια και διοικητική σφαίρα. 

 Η περίοδος του Μεσοπολέμου (1918–1941) 
αριστερά|μικρογραφία|Εδάφη ταγμένα στην Ιταλία από το Σύμφωνο του Λονδίνου (1915), δηλαδή το Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε, η Ιουλιανή Μαρκία και η Δαλματία (μαύρο), και η περιοχή του Οροπεδίου Σνέζνικ (πράσινο). Η Δαλματία, μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ωστόσο, δεν παραχωρήθηκε στην Ιταλία, αλλά στη Γιουγκοσλαβία.
Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας, η συντριπτική πλειοψηφία της Δαλματίας έγινε μέρος του νεοσύστατου Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (που αργότερα μετονομάστηκε σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας).

Η Ιταλία εισήλθε στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ το 1915 μετά το μυστικό Σύμφωνο του Λονδίνου, το οποίο παραχώρησε στην Ιταλία ένα μεγάλο μέρος της Δαλματίας. Το σύμφωνο ακυρώθηκε με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών λόγω των αντιρρήσεων του Αμερικανού προέδρου Γούντροου Γουίλσον και των νοτιοσλαβικών αντιπροσωπειών. Ωστόσο, το 1920 το Βασίλειο της Ιταλίας κατάφερε να αποκτήσει, μετά τη Συνθήκη του Ραπάλο, το μεγαλύτερο μέρος της αυστριακής παράκτιας περιοχής, μέρος της Εσωτερικής Καρνιόλας, ορισμένες παραμεθόριες περιοχές της Καρινθίας, την πόλη Ζάνταρ μαζί με το νησί και το Λάστοβο. Ένας μεγάλος αριθμός Ιταλών (φέρεται να ήταν σχεδόν 20.000) μετακόμισε από τις περιοχές της Δαλματίας που είχαν ανατεθεί στη Γιουγκοσλαβία και επανεγκαταστάθηκε στην Ιταλία (κυρίως στη Ζάρα).

Τον Νοέμβριο του 1918, μετά την παράδοση της Αυστροουγγαρίας, η Ιταλία κατέλαβε στρατιωτικά το Τρεντίνο Άλτο-Αντίτζε, την Ιουλιανή Μαρκία, την Ίστρια, τον Κόλπο του Κβάρνερ και τη Δαλματία, όλα τα Αυστροουγγρικά εδάφη. Στις Δαλματικές ακτές, η Ιταλία ίδρυσε το πρώτο Κυβερνείο της Δαλματίας, το οποίο είχε ως προσωρινό στόχο την πλήρη ενσωμάτωση της περιοχής στο Βασίλειο της Ιταλίας, εισάγοντας σταδιακά εθνική νομοθεσία στη θέση της προηγούμενης. Η διοικητική πρωτεύουσα ήταν η Ζάρα . Το Κυβερνείο της Δαλματίας εκκενώθηκε μετά τις ιταλο-γιουγκοσλαβικές συμφωνίες που οδήγησαν στη Συνθήκη του Ραπάλο (1920). Μετά τον πόλεμο, με τη Συνθήκη του Ραπάλο μεταξύ του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (αργότερα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας) και του Βασιλείου της Ιταλίας (12 Νοεμβρίου 1920), η Ιταλία προσάρτησε το Ζαντάρ στη Δαλματία και ορισμένα μικρότερα νησιά, σχεδόν όλη την Ίστρια μαζί με την Τεργέστη, εξαιρουμένου του νησιού Κρκ, και μέρος της κοινότητας Κάσταβ, η οποία περιήλθε ως επί το πλείστον στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Με τη Συνθήκη της Ρώμης (27 Ιανουαρίου 1924), το Ελεύθερο Κράτος του Φιούμε (Ριέκα) διαιρέθηκε μεταξύ Ιταλίας και Γιουγκοσλαβίας. 

Οι σχέσεις με το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας επηρεάστηκαν σοβαρά και παρέμειναν συνεχώς τεταμένες, λόγω της διαμάχης για τη Δαλματία και λόγω της μακράς διαμάχης για την πόλη-λιμάνι της Ριέκα (Φιούμε), η οποία, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Ραπάλο, έπρεπε να γίνει ελεύθερο κράτος σύμφωνα με την Κοινωνία των Εθνών, αλλά προσαρτήθηκε στην Ιταλία στις 16 Μαρτίου σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ρώμης.

Το 1922, ο φασισμός ανέλαβε την εξουσία στην Ιταλία. Οι φασιστικές πολιτικές περιελάμβαναν έντονες εθνικιστικές πολιτικές. Τα δικαιώματα των μειονοτήτων περιορίστηκαν σημαντικά. Αυτό περιελάμβανε το κλείσιμο εκπαιδευτικών ιδρυμάτων σε σλαβικές γλώσσες, την αναγκαστική ιταλικοποίηση των ονομάτων των πολιτών και τον βάναυσο διωγμό των διαφωνούντων.

Στη Ζάρα οι περισσότεροι Κροάτες έφυγαν, λόγω αυτών των καταπιεστικών πολιτικών της φασιστικής κυβέρνησης. Το ίδιο συνέβη και με την ιταλική μειονότητα στη Γιουγκοσλαβία. Αν και το ζήτημα δεν ήταν εντελώς αμοιβαίο: η ιταλική μειονότητα στη Γιουγκοσλαβία είχε κάποιο βαθμό προστασίας, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Ραπάλο (όπως ιταλική υπηκοότητα και πρωτοβάθμια εκπαίδευση).

Όλα αυτά αύξησαν την έντονη δυσαρέσκεια μεταξύ των δύο εθνοτικών ομάδων. Ενώ τον 19ο αιώνα υπήρχε σύγκρουση μόνο μεταξύ των ανώτερων τάξεων, τώρα υπήρχε ένα αυξανόμενο αμοιβαίο μίσος, σε ποικίλους βαθμούς, μεταξύ ολόκληρου του πληθυσμού.

 Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και μεταπολεμική περιόδος 
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Χάρτης του Ιταλικού Κυβερνείου της Δαλματίας (1941–1943) που δείχνει την επαρχία Ζάρα, την επαρχία Σπαλάτο και την επαρχία Κατάρο
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Σημαία της ιταλικής μειονότητας στη Γιουγκοσλαβία
Το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας δέχθηκε εισβολή από τη Βέρμαχτ το 1941 και τμήματα της Δαλματίας προσαρτήθηκαν στην Ιταλία ως Κυβερνείο της Δαλματίας με πρωτεύουσα το Ζαντάρ. Ο τοπικός πληθυσμός υποβλήθηκε σε βίαιη, αναγκαστική ιταλικοποίηση από τη φασιστική κυβέρνηση. Αρκετά στρατόπεδα συγκέντρωσης ιδρύθηκαν από τις ιταλικές Αρχές για να στεγάσουν αυτούς τους «εχθρούς του κράτους», συμπεριλαμβανομένων των διαβόητων στρατοπέδων συγκέντρωσης Γκόναρς και Ραμπ. Ωστόσο, οι ιταλικές Αρχές δεν μπόρεσαν να διατηρήσουν τον πλήρη έλεγχο της ενδοχώρας και του εσωτερικού των νησιών και ελέγχονταν εν μέρει από τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους μετά το 1943.

Μετά την ιταλική συνθηκολόγηση το 1943, ο γερμανικός στρατός ανέλαβε την κατοχή μετά από μια σύντομη περίοδο παρτιζάνικης κυριαρχίας (επίσημα, η Κυβερνησία της Δαλματίας παραδόθηκε στον έλεγχο του κράτους-μαριονέτας της Κροατίας). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού των παράκτιων πόλεων προσφέρθηκε εθελοντικά να ενταχθεί στους Παρτιζάνους (κυρίως σε αυτόν του Σπλιτ, όπου το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού εγκατέλειψε την πόλη), ενώ πολλές ιταλικές φρουρές λιποτάκτησαν για να πολεμήσουν καθώς οι μονάδες των Παρτιζάνων και άλλες αναγκάστηκαν να παραδώσουν τα όπλα και τον εξοπλισμό τους. Καθώς τα σοβιετικά στρατεύματα προέλαυναν στα Βαλκάνια το 1944, μια μικρής κλίμακας εκκένωση πραγματοποιήθηκε στο Ζαντάρ, ενώ οι Παρτιζάνοι του Στρατάρχη Γιόσιπ Μπροζ Τίτο (από το 1942 αναγνωρισμένοι ως Συμμαχικά στρατεύματα) κινήθηκαν ταυτόχρονα για να απελευθερώσουν το υπόλοιπο της κατεχόμενης από τον Άξονα Δαλματίας. Το Σπλιτ ήταν έκτοτε η προσωρινή πρωτεύουσα της απελευθερωμένης από τους Συμμάχους Κροατίας.

Το 1943-44 η πόλη του Ζαντάρ υπέστη 54 αεροπορικές επιδρομές από τους Συμμάχους και υπέστη σοβαρές ζημιές, με βαριές απώλειες μεταξύ των αμάχων. Πολλοί άμαχοι είχαν ήδη διαφύγει στην Ιταλία, όταν οι Παρτιζάνοι έλεγχαν την πόλη.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιταλία παραχώρησε όλες τις εναπομείνασες ιταλικές περιοχές στη Δαλματία στη νέα Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Ακολούθησε μια περαιτέρω μετανάστευση, γνωστή ως έξοδος Ίστριας-Δαλματίας, σχεδόν όλων των εναπομεινάντων Ιταλών στη Δαλματία. Τα ιταλικά σχολεία στο Ζαντάρ έκλεισαν το 1953 λόγω διαμάχης μεταξύ Ιταλίας και Γιουγκοσλαβίας για την Τεργέστη.

Το 2010 επρόκειτο να ανοίξει ένα νηπιαγωγείο για τη μικρή ιταλική κοινότητα του Ζαντάρ, με την υποστήριξη του τοπικού ιταλικού συλλόγου, αλλά οι τοπικές κροατικές Αρχές αρνήθηκαν να ανοίξουν το σχολείο, επειδή ο αριθμός των παιδιών που φοιτούσαν ήταν πολύ μικρός. Μάλιστα, το ζήτημα ήταν διοικητικής φύσης, επειδή η διοίκηση ισχυρίστηκε ότι η ιταλική εθνικότητα έπρεπε να αποδεικνύεται με την κατοχή ιταλικού διαβατηρίου. Λόγω των περιορισμών που επιβλήθηκαν στη διπλή υπηκοότητα της ιταλικής μειονότητας στη Γιουγκοσλαβία μετά το 1945, αυτή η απαίτηση μπορούσε να καλυφθεί μόνο από περιορισμένο αριθμό παιδιών. Αυτή η διοικητική δυσκολία λύθηκε το 2012 και τα εγκαίνια του νηπιαγωγείου πραγματοποιήθηκαν το 2013.

 Μείωση πληθυσμού 

 Επισκόπηση 
δεξιά|μικρογραφία|Το κάστρο Καμερλένγκο στο Τρογκίρ.
Τα ιταλικά στη Δαλματία ομιλούνταν ως μητρική γλώσσα στα ακόλουθα ποσοστά: 
Ετος Ομιλητές Ιταλικών
ως συνήθης γλώσσα  Ποσοστό Πληθυσμός (συνολικός) 1865 55.020 12,5% 440.160 1869 44.880 10,8% 415.550 1880 27.305 5,8% 470.800 1890 16.000 3,1% 516.130 1900 15.279 2,6% 587.600 1910 18.028 2,7% 677.700

 Λόγοι 
Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τη μείωση του ιταλικού πληθυσμού της Δαλματίας μετά την άνοδο του ευρωπαϊκού εθνικισμού τον 19ο αιώνα: 

 Η σύγκρουση με τους Αυστριακούς ηγεμόνες προκλήθηκε από το ιταλικό «Risorgimento».
 Η εμφάνιση του κροατικού εθνικισμού και του ιταλικού αλυτρωτισμού (βλ. Risorgimento) και η επακόλουθη σύγκρουση των δύο.
 Η μετανάστευση πολλών Δαλματών προς τις αναπτυσσόμενες βιομηχανικές περιοχές της βόρειας Ιταλίας πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Βόρεια και Νότια Αμερική.
 Πολυγενεακή αφομοίωση οποιουδήποτε ατόμου παντρεύτηκε εκτός της κοινωνικής του τάξης ή/και εθνικότητας – όπως διαιωνίζεται από ομοιότητες στην εκπαίδευση, τη θρησκεία, τη διπλή γλωσσική κατανομή, την κυρίαρχη κουλτούρα και την οικονομική απόδοση.

 Στάδια 
Η διαδικασία της παρακμής είχε διάφορα στάδια: Colella, Amedeo. L'esodo dalle terre adriatiche. Rilevazioni statistiche. σελ. 54

 Υπό την αυστριακή κυριαρχία από τη δεκαετία του 1840, ως αποτέλεσμα της εποχής του εθνικισμού, της γέννησης του ιταλικού αλυτρωτισμού και της επακόλουθης σύγκρουσης με την κροατική πλειοψηφία και τους Αυστριακούς ηγεμόνες.
 Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ως αποτέλεσμα της δημιουργίας του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας (όπου περιλαμβανόταν όλη η Δαλματία, εκτός από το Ζαντάρ και ορισμένα βόρεια νησιά της Δαλματίας), υπήρξε μετανάστευση μεγάλου αριθμού Ιταλών Δαλματών, κυρίως προς το Ζαντάρ.
 Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιταλία κατέλαβε μεγάλα τμήματα των ακτών της Γιουγκοσλαβίας και δημιούργησε το Κυβερνείο της Δαλματίας (1941–1943), με τρεις ιταλικές επαρχίες, το Ζαντάρ, το Σπλιτ και το Κότορ. Το Ζαντάρ βομβαρδίστηκε από τους Συμμάχους και υπέστη σοβαρές ζημιές το 1943–44, με πολλά θύματα μεταξύ των αμάχων. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού μετακόμισε στην Ιταλία.
 Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιταλία παραχώρησε όλες τις εναπομείνασες ιταλικές περιοχές στη Δαλματία στη νέα ΣΟΔ της Γιουγκοσλαβίας. Ακολούθησε μια μαζική μετανάστευση σχεδόν όλων των εναπομεινάντων Δαλματών Ιταλών, που συμμετείχαν στην έξοδο της Ίστριας-Δαλματίας από πρώην εδάφη του Βασιλείου της Ιταλίας. Μερικοί έχουν γίνει παγκοσμίως γνωστοί, όπως ο σχεδιαστής μόδας Οτάβιο Μισόνι, ο συγγραφέας Έντσο Μπέτιτσα και ο μεγιστάνας της βιομηχανίας Τζόρτζιο Λουξάρντο, ιδρυτής του αποστακτηρίου οινοπνευματωδών ποτών Μαρασκίνο.

 Σύγχρονη παρουσία στη Δαλματία 

 Δημογραφικά στοιχεία 
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Καθεδρικός του Ζαντάρ
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Σπλιτ
Οι Ιταλοί της Δαλματίας αποτελούσαν θεμελιώδη παρουσία στη Δαλματία, όταν ξεκίνησε η διαδικασία πολιτικής ενοποίησης των Ιταλών, των Κροατών και των Σέρβων στις αρχές του 19ου αιώνα.

Οι κύριες κοινότητες βρίσκονται στις ακόλουθες παράκτιες πόλεις:

 στην Κροατία: Ζαντάρ, Σπλιτ, Τρογκίρ και Σίμπενικ.
 στο Μαυροβούνιο: Κότορ, Πέραστ και Μπούντβα.

Μετά την ιταλική μετανάστευση από τη Δαλματία και τα γεγονότα που ακολούθησαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο ΠόλεμοPetacco, Arrigo. L'esodo, la tragedia negata degli italiani d'Istria, Dalmazia e Venezia Giulia, οι ιταλικές κοινότητες της Δαλματίας μειώθηκαν δραστικά σε αριθμό. Η ιταλική κοινότητα στη Δαλματία, σύμφωνα με τις επίσημες απογραφές του 2011, αποτελείται από 349 κατοίκους στην Κροατία  και 135 κατοίκους στο Μαυροβούνιο. Αυτός ο αριθμός ανέρχεται σε περίπου 1.500 για την Κροατία λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία που παρέχονται από την τοπική Comunità degli Italiani, και σε περίπου 450 στις ακτές του Μαυροβουνίου. Ωστόσο, εκτιμάται ότι στην κροατική Δαλματία ο πραγματικός αριθμός είναι υψηλότερος, καθώς εξακολουθεί να υπάρχει ένας διαδεδομένος φόβος να δηλωθεί κανείς ΙταλόςPetacco, Arrigo. L'esodo. La tragedia negata. σελ. 109. 

Μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, υπήρξε μια δειλή αφύπνιση της ταυτότητας των τελευταίων Δαλματών Ιταλών, που ίδρυσαν ιταλικές κοινότητες στο Ζαντάρ, το Σπλιτ, το Χβαρ, σε αυτές της περιοχής Κβάρνερ στο Κρες, το Μάλι Λόσινι, το Κρκ και σε αυτήν στο Μαυροβούνιο. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την επίσημη κροατική απογραφή του 2011, υπάρχουν 83 Δαλματοί Ιταλοί στο Σπλιτ (ίσοι με το 0,05% του συνολικού πληθυσμού), 16 στο Σίμπενικ (0,03%) και 27 στο Ντουμπρόβνικ (0,06%). Σύμφωνα με την επίσημη κροατική απογραφή του 2021, υπάρχουν 63 Δαλματοί Ιταλοί στο Ζαντάρ (ίσοι με το 0,09% του συνολικού πληθυσμού). Σύμφωνα με την επίσημη απογραφή του Μαυροβουνίου του 2011, υπάρχουν 31 Δαλματοί Ιταλοί στο Κότορ (ίσοι με το 0,14% του συνολικού πληθυσμού). 

 Εκπαίδευση και ιταλική γλώσσα 
Στο Ζαντάρ, η τοπική Comunità degli Italiani ζήτησε τη δημιουργία ιταλικού νηπιαγωγείου από το 2009. Μετά από σημαντική αντίθεση της κυβέρνησης με την επιβολή ενός εθνικού φίλτρου που επέβαλε την υποχρέωση κατοχής ιταλικής υπηκοότητας για την εγγραφή, άνοιξε το 2013 φιλοξενώντας τα πρώτα 25 παιδιά. Αυτό το νηπιαγωγείο είναι το πρώτο ιταλικό εκπαιδευτικό ίδρυμα που άνοιξε στη Δαλματία μετά το κλείσιμο του τελευταίου ιταλικού σχολείου, το οποίο λειτουργούσε εκεί μέχρι το 1953.

 Κροάτες Βενετιστές 
Μια σύγχρονη αντίδραση τόσο στο ιταλικό κίνημα αλυτρωτισμού όσο και στην ανεπαρκή νομική εκπροσώπηση των Ιταλών της Κροατίας από τη Δημοκρατία της Κροατίας (και επομένως από την Ευρωπαϊκή Ένωση), φαίνεται να έχει δημιουργήσει μια σειρά από αυτοπροσδιοριστικά σημάδια μεταξύ των απογόνων (τόσο με τίτλους όσο και χωρίς τίτλους) πρώην εμπορικών τάξεων μικτής κροατικής (κυρίως ίστριας ή/και δαλματικής) και βορειοϊταλικής (κυρίως βενετικής ή/και φριουλικής) καταγωγής. Οι δύο πιο δημοφιλείς αυτοπροσδιορισμοί αυτού του είδους παραμένουν: Κροάτες Βενετοί και Βενετοί Λομβαρδοί (οι περισσότεροι από τους οποίους αυτοπροσδιορίζονται ρητά ως Κροάτες, και έμμεσα όπως αναφέρθηκε παραπάνω).

Το πώς αντιλαμβάνονται την Ιταλία και τη γενική ιταλική εθνικότητα παραμένει ασαφές. Ωστόσο, ενώ το ιστορικό της πλαίσιο, εν μέρει λόγω των αποικιακών στοιχείων της Δημοκρατίας της Βενετίας, της ιταλικής ενοποίησης και της κληρονομιάς δύο παγκοσμίων πολέμων, παραμένει στην καλύτερη περίπτωση ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα και υποδηλώνει μια πολύ μεγαλύτερη παρουσία ανθρώπων ιταλικής και βενετσιάνικης καταγωγής στην Κροατία από ό,τι είχε προηγουμένως θεωρηθεί.

Δεδομένου ότι η πολυσυζητημένη υιοθέτηση της ιταλικής ως μίας από τις εθνικές γλώσσες της Κροατίας από την Κροατία (ιδιαίτερα στην Ίστρια), ο περιορισμός των γλωσσικών δικαιωμάτων για τους ομιλητές της βενετικής, ωστόσο, μπορεί να έχει πυροδοτήσει αντικρουόμενα ζητήματα ταυτότητας ή πολιτισμικών δεσμών μεταξύ Ιταλών διαφόρων περιοχών της Ιταλίας και της Κροατίας. Ιδιαίτερη σημείωση ως σημείο αναφοράς για το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Βενετίας το 2014 και το δημοψήφισμα για την αυτονομία της Βενετίας το 2017 στην Ιταλία, τα οποία μπορεί να έχουν αποδυναμώσει την ιταλική γλώσσα στη βόρεια αδριατική λεκάνη έκτοτε.

 Κύριες ενώσεις Δαλματικών Ιταλών 
μικρογραφία|250x250εσ|Κότορ
Στη σύγχρονη Δαλματία υπάρχουν αρκετές ενώσεις Ιταλών Δαλματών, που βρίσκονται κυρίως σε σημαντικές παράκτιες πόλεις:

 Η Ιταλική Κοινότητα του Ζαντάρ. Ιδρύθηκε το 1991 στο Ζαντάρ. Ο πρώην πρόεδρος της Διεθνούς Κοινότητας, Δρ. Λίμπερο Γκρούμπισιτς, ξεκίνησε τα πρώτα μαθήματα ιταλικών στην πόλη μετά το κλείσιμο όλων των ιταλικών σχολείων στο Ζαντάρ το 1953. Διαθέτει βιβλιοθήκη και διοργανώνει διάφορα μαθήματα ιταλικών και συνέδρια. Το γραφείο της κοινότητας έγινε στόχος πυρκαγιάς το 2004.
 Η Ιταλική Κοινότητα του Σπλιτ. Ιδρύθηκε το 1993 στο Σπλιτ, με γραφείο κοντά στην παραλία Ρίβα, το σήμα κατατεθέν της πόλης. Διοργανώνει μαθήματα ιταλικής γλώσσας και συνέδρια. 
 Η ιταλική κοινότητα του Μάλι Λόσινι επανιδρύθηκε το 1990 στο νησί Λόσινι της βόρειας Αδριατικής. Η βιβλιοθήκη είναι δωρεά του τοπικού Ροταριανού Ομίλου.
 Η Ιταλική Κοινότητα του Κότορ έχει καταχωρηθεί επίσημα ως Ιταλική Κοινότητα του Μαυροβουνίου. Σε σχέση με αυτήν την καταχώρηση, το "Κέντρο Δαλματικής Πολιτιστικής Έρευνας" άνοιξε το 2007 το Βενετσιάνικο Σπίτι στο Κότορ για να τιμήσει την βενετσιάνικη κληρονομιά στα παράκτια Μαυροβούνια.
 Η Εταιρεία Δάντη Αλιγκιέρι είναι ένας ιταλικός κυβερνητικός οργανισμός, που προωθεί τον ιταλικό πολιτισμό και γλώσσα στον κόσμο με τη βοήθεια των ιταλόφωνων κοινοτήτων εκτός Ιταλίας. Στη Δαλματία έχει παρουσία σε:
 Ζαντάρ 
 Σπλιτ
 Ντουμπρόβνικ 
 Κότορ 

 Πολιτισμός 
δεξιά|μικρογραφία|Στις πύλες της πόλης προς το Ζαντάρ δεσπόζει το Λιοντάρι του Αγίου Μάρκου της Δημοκρατίας της Βενετίας .
Η κληρονομιά της Βενετίας στη Δαλματία είναι τεράστια και πολύ σημαντική, κυρίως στον πολιτιστικό και καλλιτεχνικό τομέα. Η Βενετία ήταν ένα από τα κέντρα της Ιταλικής Αναγέννησης, όταν η Δημοκρατία της Βενετίας κυριαρχούσε στη Δαλματία, και η Βενετική Δαλματία απολάμβανε τα οφέλη αυτού του γεγονότος. Από τον Τζόρτζιο Ορσίνι έως την επιρροή στην πρώιμη σύγχρονη κροατική λογοτεχνία, η Βενετία έκανε τη Δαλματία της την πιο δυτικότροπη πολιτισμένη περιοχή των Βαλκανίων, κυρίως στις πόλεις.

Ορισμένα αρχιτεκτονικά έργα από εκείνη την περίοδο της Δαλματίας είναι ευρωπαϊκής σημασίας και θα συνέβαλαν στην περαιτέρω ανάπτυξη της Αναγέννησης: ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιακώβου στο Σίμπενικ και το Παρεκκλήσι του Ιωάννη στο Τρογκίρ.

Πράγματι, η κροατική αναγέννηση, επηρεασμένη έντονα από τη βενετσιάνικη και ιταλική λογοτεχνία, αναπτύχθηκε εκτενώς στα παράκτια μέρη της Κροατίας. Η αρχή της κροατικής λογοτεχνικής δραστηριότητας του 16ου αιώνα σηματοδοτήθηκε από τον Δαλματό ουμανιστή Μάρκο Μάρουλιτς και το επικό του βιβλίο Ιουδίτα, το οποίο γράφτηκε ενσωματώνοντας ιδιόμορφα μοτίβα και γεγονότα από την κλασική Βίβλο και προσαρμόζοντάς τα στη σύγχρονη λογοτεχνία της Ευρώπης. Dunja Fališevac, Krešimir Nemec, Darko Novaković (2000). Leksikon hrvatskih pisaca. Zagreb: Školska knjiga d.d. .

Το 1997, η ιστορική πόλη-νησί του Τρογκίρ (που ονομαζόταν "Tragurium" στα λατινικά όταν ήταν μία από τις πόλεις-κράτη της Δαλματίας και "Traù" στα βενετσιάνικα) εγγράφηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO . «Το ορθογώνιο ρυμοτομικό σχέδιο αυτού του νησιού... στολίστηκε από διαδοχικούς ηγεμόνες με πολλά όμορφα δημόσια και οικιακά κτίρια και οχυρώσεις. Οι όμορφες ρομανικές εκκλησίες του συμπληρώνονται από τα εξαιρετικά αναγεννησιακά και μπαρόκ κτίρια της βενετσιάνικης περιόδου», αναφέρει η έκθεση της UNESCO. Το Τρογκίρ είναι το καλύτερα διατηρημένο ρομανικό-γοτθικό συγκρότημα όχι μόνο στην Αδριατική, αλλά και σε όλη την Κεντρική Ευρώπη. Ο μεσαιωνικός πυρήνας του Τρογκίρ, περιτριγυρισμένος από τείχη, περιλαμβάνει ένα βενετσιάνικο καλοδιατηρημένο κάστρο και πύργο και μια σειρά από κατοικίες και παλάτια από τις ρομανικές, γοτθικές, αναγεννησιακές και μπαρόκ περιόδους. Το μεγαλοπρεπέστερο κτίριο του Τρογκίρ είναι η εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου, του οποίου η κύρια δυτική πύλη είναι ένα αριστούργημα του Ράντοβαν και το σημαντικότερο έργο ρομανικού-γοτθικού ρυθμού στην Κροατία.

Τον 19ο αιώνα, η πολιτιστική επιρροή από την Ιταλία οδήγησε στην έκδοση στο Ζαντάρ της πρώτης δαλματικής εφημερίδας, στα ιταλικά και τα κροατικά: Il Regio Dalmata – Kraglski Dalmatin, η οποία ιδρύθηκε και εκδόθηκε από τον Ιταλό Μπαρτολομέο Μπενινκάζα το 1806. Η Il Regio Dalmata – Kraglski Dalmatin σφραγίστηκε στην τυπογραφία του Ιταλού Δαλματού Αντόνιο Λουίτζι Μπάταρα και ήταν η πρώτη που γράφτηκε στα κροατικά.

Οι Δαλματοί Ιταλοί συνέβαλαν στην πολιτιστική ανάπτυξη του θεάτρου και της όπερας στη Δαλματία. Το Θέατρο Βέρντι στο Ζαντάρ ήταν το κύριο σύμβολό τους μέχρι το 1945. 

Η ιταλική κουζίνα περιλαμβάνει ορισμένα πιάτα που έφεραν μαζί τους οι Δαλματοί Ιταλοί μετά την έξοδο μεταξύ Ίστριας και Δαλματίας, όπως οι γαρίδες αλλά μπουσάρα, το μπροντέτο (μπουρδέτο) και η σούπα της Ίστρια.

Η μορέσκα, ως χορός με όπλα και θέαμα που απεικόνιζε μια μάχη μεταξύ Χριστιανών και Σαρακηνών, ήταν γνωστή στην Ιταλία τουλάχιστον από τον 15ο αιώνα, αλλά φαίνεται να έχει εξαφανιστεί στα μέσα του 19ου αιώνα. Εξακολουθεί να υπάρχει στις δαλματικές ακτές της Κροατίας, αλλά η μάχη εδώ είναι μεταξύ των Μαυριτανών και των Τούρκων. Ο χορός είναι γνωστός από το Σπλιτ, την Κόρτσουλα και το Λάστοβο. Υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές για την προέλευση του δαλματικού χορού, μερικές από τις οποίες ανάγονται σε ιταλικές και άλλες σε σλαβικές ρίζες. Ο Αντρέα Αλιμπράντι έχει προτείνει ότι η πρώτη εμφάνιση του χορού στην Κόρτσουλα ήρθε μετά την ήττα του κουρσάρου Ουλούζ Αλί από τους ντόπιους κατοίκους το 1571. 

 Δαλματοί Ιταλοί 
Ανά τους αιώνες, οι Δαλματοί Ιταλοί άσκησαν μεγάλη επιρροή στη Δαλματία με τη ζωή και τα έργα τους. Ωστόσο, θα ήταν κάπως αυθαίρετο να αποδοθεί εθνικότητα στους Δαλματούς, που ζούσαν πριν από την εποχή του Ναπολέοντα. Πράγματι, μόλις στις αρχές του 19ου αιώνα άρχισε να δομείται η έννοια της εθνικής ταυτότητας. Για το λόγο αυτό, στη συνέχεια αναφέρονται ορισμένοι αξιοσημείωτοι Δαλματοί Ιταλοί, που θεωρούνται επίσης Κροάτες, κατά χρονολογική σειρά γέννησης.

 Επιστήμονες 
μικρογραφία|Οτάβιο Μισόνι
μικρογραφία|Νικολό Τομασέο
μικρογραφία|Έντζο Μπετίζα
μικρογραφία|Ίντα Κουαϊάτι
μικρογραφία|Ξένια Βαλντέρι

 Τζόρτζιο Μπάγκλιβι ( Ντουμπρόβνικ ) – γιατρός
 Ρότζερ Τζόζεφ Μπόσκοβιτς ( Ντουμπρόβνικ ) – αστρονόμος, φυσικός, φιλόσοφος που θεωρείται Ιταλός Δαλματίας και Κροάτης Δαλματίας
 Σίλβιο Μπαλάριν ( Ζαντάρ ) – μαθηματικός
 Φραντσέσκο Καράρα ( Σπλιτ ) - αρχαιολόγος
 Ρομπέρτο ντι Βισιάνι ( Σίμπενικ ) – βοτανολόγος
 Συμεών Στρατηγός ( Ζαντάρ ) – μαθηματικός
 Κάρλο Βιόλα ( Ζαντάρ ) – γεωλόγος
 Άντζελο Αντόνιο Φράρι ( Σίμπενικ ) – γιατρός
 Λουίτζι Φράρι ( Σίμπενικ ) – γιατρός

 Καλλιτέχνες 

 Τζόρτζιο ντα Σεμπένικο ( Ζαντάρ ) - γλύπτης που θεωρείται Ιταλός Δαλματίας και Κροάτης Δαλματίας
 Λουτσιάνο Λαουράνα - αρχιτέκτονας
 Φραντσέσκο Λαουράνα - γλύπτης που θεωρείται Ιταλός Δαλματίας και Κροάτης Δαλματίας
 Τζιοβάνι Νταλμάτα ή Ιβάν Ντούκνοβιτς - γλύπτης που θεωρείται Ιταλός Δαλματίας και Κροάτης Δαλματίας
 Αντρέα Σκιαβόνε ή Άντρια Μέντουλιτς ( Ζαντάρ ) - ζωγράφος
 Τούλιο Κράλι ( Ίγκαλο ) – ζωγράφος
 Ρομπέρτο Φερούτσι ( Σίμπενικ ) – ζωγράφος
 Τίνο Πατιέρα ( Τσαβτάτ ) – τενόρος
 Κάρλο Ραϊμόντι ( Κόλπος του Κότορ ) - ζωγράφος
 Μίλα Σεν ( Τρόγκιρ ) – στυλίστρια
 Αντόνιο Πίνι-Κόρσι ( Ζαντάρ ) – βαρύτονος της όπερας
 Ίντα Κουαϊάτι ( Σπλιτ ) - λυρική σοπράνο

 Συγγραφείς 

 Ανσέλμο Μπαντούρι ( Ντουμπρόβνικ ) – αρχαιολόγος
 Σεραφίνο Τσέρβα ( Ντουμπρόβνικ ) – ιστορικός
 Σεμπαστιάνο Ντόλτσι ( Ντουμπρόβνικ ) – γλωσσολόγος και ιστορικός που θεωρείται Ιταλός Δαλματίας και Κροάτης Δαλματίας
 Μπερνάρντο Ζαμάνια ( Ντουμπρόβνικ ) – συγγραφέας
 Πιέρ Αλεσάντρο Παράβια ( Ζαντάρ ) – συγγραφέας
 Νικολό Τομασέο ( Σίμπενικ ) – γλωσσολόγος, δημοσιογράφος και δοκιμιογράφος
 Άλντο Ντούρο ( Ζαντάρ ) – γλωσσολόγος και λεξικογράφος
 Άντολφ Μουσσάφια ( Σπλιτ ) - φιλόλογος
 Νίνο Νουτρίτσιο ( Τρόγκιρ ) - δημοσιογράφος
 Αρτούρο Κολάουτι ( Ζαντάρ ) – δημοσιογράφος, συγγραφέας και συνθέτης όπερας
 Αλεσάντρο Ντούνταν – ιστορικός
 Τζόρτζιο Πολιτέο ( Σπλιτ ) - φιλόσοφος
 Κάρλο Τιβαρόνι ( Ζαντάρ ) – ιστορικός
 Ρικάρντο Φόρστερ ( Ζαντάρ ) – ποιητής
 Ίβο Λαπένα ( Σπλιτ ) - καθηγητής νομικής

 Πολιτικοί 

 Βιντσέντζο Ντουπλάντσιτς ( Ζαντάρ ) - αναπληρωτής στη Δίαιτα της Δαλματίας
 Αντόνιο Μπαϊαμόντι ( Σπλιτ ) – Ιταλός δήμαρχος του Σπλιτ
 Ενρίκο Τιβαρόνι ( Ζαντάρ ) – δικαστής και γερουσιαστής στη Γερουσία του Βασιλείου της Ιταλίας
 Φραντσέσκο Σαλάτα ( Όσορ ) – γερουσιαστής του Ιταλικού Βασιλείου και πρέσβης
 Αντόνιο Τσίπικο ( Ζαντάρ ) – γερουσιαστής του Ιταλικού Βασιλείου
 Αντόνιο Τακόνι ( Σπλιτ ) – φασίστας γερουσιαστής και τελευταίος Ιταλός δήμαρχος ή ποδεστά του Σπλιτ
 Αντόνιο Ντε Μπέρτι ( Παγκ ) - Ιταλός αλυτρωτικός και βουλευτής στη Βουλή των Αντιπροσώπων (Βασίλειο της Ιταλίας)
 Λούτσιο Τοτ ( Ζαντάρ ) – γερουσιαστής στη Γερουσία της Δημοκρατίας (Ιταλία)

 Κινηματογράφοςμά 

 Τούλιο Καρμινάτι ( Ζαντάρ ) – ηθοποιός
 Ξένια Βαλντέρι ( Σπλιτ ) - ηθοποιός

 Αθλητισμός 

 Τζιοβάνι Ρόσο ( Σπλιτ ) – Πρώην ποδοσφαιριστής της εθνικής ομάδας της Κροατίας
 Λατίνο Γκαλάσο ( Ζαντάρ ) – κωπηλάτης
 Μπερνάρντα Πέρα ( Ζαντάρ ) – τενίστρια
 Ιβάν Σαντίνι ( Ζαντάρ ) – ποδοσφαιριστής
 Κάρλο Τονιάτι ( Ζαντάρ ) – κωπηλάτης
 Σέρτζιο Βάτα ( Ζαντάρ ) – ποδοσφαιριστής
 Αντόνιο Καλεμπότα ( Σπλιτ ) - μπασκετμπολίστας
 Ντένι Φιορεντίνι ( Σπλιτ ) - παίκτης υδατοσφαίρισης
 Γκόραν Φιορεντίνι ( Σπλιτ ) - παίκτης υδατοσφαίρισης
 Άντε Παλαβέρσα ( Σπλιτ ) - ποδοσφαιριστής
 Ρομέο Ρομανούτι ( Σπλιτ ) - μπασκετμπολίστας

 Στρατός 

 Ατίλιο Μπαντιέρα ( Σπλιτ ) - Ιταλός πατριώτης
 Φραντσέσκο Ρισμόντο ( Σπλιτ ) - βραβευμένος εθελοντής στρατιωτικός
 Φούριο Λάουρι ( Ζαντάρ ) – αξιωματικός του ναυτικού

 Επιχειρήσεις 

 Οτάβιο Μισόνι ( Ντουμπρόβνικ ) – ο ιδρυτής του ιταλικού οίκου πολυτελούς μόδας Missoni
 Άνα Γκρέπο ( Σπλιτ ) – μοντέλο και επιχειρηματίας

 Δείτε επίσης 

 Δαλματία
 Ιστορία της Δαλματίας
 Έξοδος Ίστριας-Δαλματίας
 Ιταλοί της Ίστριας
 Ιταλικό Κυβερνείο Δαλματίας

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 

 Bartoli, Matteo. Le parlate italiane della Venezia Giulia e della Dalmazia. Tipografia italo-orientale. Grottaferrata 1919.
 Colella, Amedeo. L'esodo dalle terre adriatiche. Rilevazioni statistiche. Edizioni Opera per Profughi. Roma, 1958
 Čermelj, Lavo. Sloveni e Croati in Italia tra le due guerre. Editoriale Stampa Triestina, Trieste, 1974.

 Montani, Carlo. Venezia Giulia, Dalmazia – Sommario Storico – An Historical Outline. terza edizione ampliata e riveduta. Edizioni Ades. Trieste, 2002
 Monzali, Luciano. The Italians of Dalmatia: from Italian Unification to World War I, University of Toronto Press, Toronto, 2009.

 Perselli, Guerrino. I censimenti della popolazione dell'Istria, con Fiume e Trieste, e di alcune città della Dalmazia tra il 1850 e il 1936. Centro di ricerche storiche – Rovigno, Trieste – Rovigno 1993.
 Petacco, Arrigo. L'esodo, la tragedia negata degli italiani d'Istria, Dalmazia e Venezia Giulia, Mondadori, Milano, 1999.
 Pupo, Raoul; Spazzali, Roberto. Foibe. Bruno Mondadori, Milano 2003.
 Rocchi, Flaminio. L'esodo dei 350.000 giuliani, fiumani e dalmati. Difesa Adriatica editore. Roma, 1970

 Tomaz, Luigi, Il confine d'Italia in Istria e Dalmazia, Foreword by Arnaldo Mauri, Think ADV, Conselve, 2007.
 Tomaz Luigi, In Adriatico nel secondo millennio, Foreword by Arnaldo Mauri, Think ADV, Conselve, 2010.
 Ezio e Luciano Giuricin (2015) Mezzo secolo di collaborazione (1964-2014) Lineamenti per la storia delle relazioni tra la Comunità italiana in Istria, Fiume e Dalmazia e la Nazione madre  Archived 26 October 2022 at the Wayback Machine

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιταλοί της Δαλματίας
Κατηγορία:Ιστορία της Δαλματίας
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ιταλία
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες του Μαυροβουνίου
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Κροατία
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις