Νικόλαος Καραντινός

Ο Νικόλαος Καραντινός, (19 Ιουλίου 1905, Βραΐλα, – 16 Φεβρουαρίου 1996, Βουκουρέστι) ήταν Ρουμάνος δημοσιογράφος, φυλλαδογράφος, μεταφραστής, δραματουργός και πολιτικός Ελληνικής καταγωγής.

 Βιογραφία 
Γεννήθηκε στη Βραΐλα σε οικογένεια διανοουμένων, η μητέρα του ήταν Ρουμάνα και ο πατέρας του Έλληνας. Αφού τελείωσε το λύκειο στη Βραΐλα το 1923, πήγε να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου, από όπου αποφοίτησε το 1926. Στη συνέχεια συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Παρίσι για τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων παντρεύτηκε τη Λίλι Καραντίνο. Μετά την επιστροφή του στη Ρουμανία, διετέλεσε αρχισυντάκτης του πολιτικά αριστερού περιοδικού "Facla" και συνεργάτης ή συντάκτης σε διάφορες άλλες εκδόσεις. Μεταξύ 1938 και 1944, διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ένωσης Δημοσιογράφων.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Καραντίνος έγινε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου του Βουκουρεστίου, αντικαθιστώντας τον Χάιγκ Ακτεριάν (ο οποίος είχε συλληφθεί για την ένταξή του στη Σιδηρά Φρουρά). Λόγω της αντίθεσής του στο αυταρχικό καθεστώς του Ιόν Αντονέσκου, φυλακίστηκε το 1942 σε σωφρονιστικό στρατόπεδο κοντά στο Τίργκου Ζίου.

Ήταν μέλος του Εθνικού Αγροτικού Κόμματος και από το 1944 έως το 1947 ήταν ο εκδότης της εφημερίδας του, "Dreptatea". Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, διορίστηκε επίσης από την πολιτική του ομάδα στο διοικητικό συμβούλιο της νέας Ένωσης Δημοσιογράφων και έγινε μέλος μιας επιτροπής που είχε αναλάβει την "εκκαθάριση" υποστηρικτών πρώην ακροδεξιών καθεστώτων από τον Τύπο (η επιτροπή κυριαρχούνταν από μέλη του Ρουμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος).

Ο Καραντίνος ήταν ένας από τους τέσσερις πολιτικούς που ήταν μέρος της ηγεσίας του Εθνικού Αγροτικού Κόμματος, οι οποίοι διορίστηκαν από τον ηγέτη του κόμματος Γιούλιου Μανίου να εγκαταλείψουν τη χώρα και να δημιουργήσουν έναν αξιόπιστο και ικανό πυρήνα ρουμανικής αντικομμουνιστικής αντίστασης στη Δύση, μια κίνηση που οδήγησε στη σύλληψή τους το πρωί της 14ης Ιουλίου 1947. Από τους κατηγορούμενους που δικάστηκαν μαζί με τον Μανίου, ήταν ο τελευταίος επιζών. Μετά από αυτή τη δίκη, καταδικάστηκε σε έξι χρόνια καταναγκαστικά έργα και δύο χρόνια στέρησης πολιτικών δικαιωμάτων, η περιουσία του κατασχέθηκε και αναγκάστηκε να πληρώσει 1.000 λέου σε δικαστικά έξοδα. Φυλακίστηκε στις φυλακές του Γκαλάτσι και στις διαβόητες φυλακές Σιγκέτ, και στη συνέχεια αποφυλακίστηκε με κατ' οίκον περιορισμό στα χωριά Μπουμπατσάρι και Ρούμπλα εώς ότου εκτίσει την ποινή του το 1964.

Μετά τη Ρουμανική Επανάσταση του 1989 κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος, όταν η "Dreptatea" επανέλαβε την έκδοσή της το 1990, έγινε επίτιμος διευθυντής της. Εκείνη τη χρονιά, έγινε επίσης επίτιμο μέλος του αναβιωμένου Εθνικού Κόμματος Αγροτών.

Πέθανε στο Βουκουρέστι στις 16 Φεβρουαρίου 1996 σε ηλικία 90 ετών όπου και τάφηκε στο νεκροταφείο Străulești.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Ρουμάνοι μεταφραστές
Κατηγορία:Ρουμάνοι πολιτικοί
Κατηγορία:Δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Αντικομμουνιστές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ελληνικής καταγωγής