Εμπορικό μυστικό

Ένα εμπορικό μυστικό είναι μια μορφή πνευματικής ιδιοκτησίας (ΠΙ) που περιλαμβάνει εμπιστευτικές πληροφορίες που δεν είναι γενικά γνωστές ή εύκολα αναγνωρίσιμες, αντλούν οικονομική αξία από το απόρρητό τους και προστατεύονται με εύλογες προσπάθειες για τη διατήρηση της εμπιστευτικότητάς τους. Γνωστά παραδείγματα περιλαμβάνουν τη φόρμουλα της Coca-Cola και τη συνταγή για το Kentucky Fried Chicken.

Σε αντίθεση με άλλες μορφές πνευματικής ιδιοκτησίας, τα εμπορικά μυστικά δεν απαιτούν επίσημη καταχώριση και μπορούν να προστατεύονται επ' αόριστον, εφόσον παραμένουν απόρρητα. Αντίθετα, οι συμφωνίες εμπιστευτικότητας (NDA), μεταξύ άλλων μέτρων, χρησιμοποιούνται συνήθως για να διατηρούνται οι πληροφορίες μυστικές. 

Όπως και άλλα περιουσιακά στοιχεία πνευματικής ιδιοκτησίας, τα εμπορικά μυστικά μπορούν να πωληθούν ή να παραχωρηθούν με άδεια. Η μη εξουσιοδοτημένη απόκτηση, χρήση ή αποκάλυψη εμπορικού μυστικού από τρίτους κατά τρόπο που αντίκειται στις έντιμες εμπορικές πρακτικές θεωρείται υπεξαίρεση του εμπορικού μυστικού. Εάν συμβεί υπεξαίρεση εμπορικού μυστικού, ο κάτοχος του εμπορικού μυστικού μπορεί να αναζητήσει διάφορα ένδικα μέσα.

Ορισμός

Ο ακριβής ορισμός ενός εμπορικού μυστικού ποικίλλει ανάλογα με τη δικαιοδοσία, όπως και οι τύποι πληροφοριών που είναι επιλέξιμες για προστασία εμπορικού μυστικού. Ωστόσο, γενικά, τα εμπορικά μυστικά είναι εμπιστευτικές πληροφορίες που:

 δεν είναι γενικά γνωστές ή προσβάσιμες σε άτομα εντός του σχετικού επιχειρηματικού τομέα·
 δεν είναι εμπορικά πολύτιμες επειδή είναι μυστικές· και
 υπόκεινται σε εύλογα μέτρα που λαμβάνονται από τον νόμιμο κάτοχο των πληροφοριών για να τις διατηρήσουν μυστικές.


Και τα τρία στοιχεία είναι απαραίτητα. Εάν οποιοδήποτε στοιχείο παύσει να υπάρχει, τότε το εμπορικό μυστικό θα παύσει να υπάρχει επίσης.

Η προστασία του εμπορικού μυστικού καλύπτει εμπιστευτικές πληροφορίες, οι οποίες μπορούν να περιλαμβάνουν τεχνικά και επιστημονικά δεδομένα, επιχειρηματικές και εμπορικές πληροφορίες και οικονομικά αρχεία. Ακόμη και οι «αρνητικές» πληροφορίες, όπως τα αποτυχημένα πειράματα, μπορούν να είναι πολύτιμες βοηθώντας τις εταιρείες να αποφύγουν την επανάληψη δαπανηρών λαθών.

Στο διεθνές δίκαιο, ενώ τα «εμπορικά μυστικά» και οι «εμπιστευτικές πληροφορίες» χρησιμοποιούνται συχνά εναλλακτικά, τα εμπορικά μυστικά είναι τεχνικά ένα υποσύνολο των εμπιστευτικών πληροφοριών. Για να χαρακτηριστούν ως εμπορικό μυστικό, οι εμπιστευτικές πληροφορίες πρέπει να πληρούν τις συγκεκριμένες απαιτήσεις που ορίζονται από την εθνική νομοθεσία μιας χώρας, η οποία συχνά επηρεάζεται από το Άρθρο 39 της Συμφωνίας TRIPS.

Ιστορικό

Πρώιμες καταβολές 
Σχολιαστές όπως ο A. Arthur Schiller υποστήριξαν ότι τα εμπορικά μυστικά προστατεύονταν σύμφωνα με το ρωμαϊκό δίκαιο από έναν ισχυρισμό που είναι γνωστός ως actio servi corrupti, που σημαίνει μια "ενέργεια για να διαφθαρεί ένας υπηρέτης" ή "ενέργεια για τη διαφθορά ενός υπαλλήλου". Στο ρωμαϊκό δίκαιο περιγράφεται ως εξής:
Ο Ρωμαίος κάτοχος ενός σήματος ή εταιρικού ονόματος προστατεύονταν νομικά από την αθέμιτη χρήση από έναν ανταγωνιστή μέσω της actio servi corrupti... την οποία χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι νομικοί για να χορηγήσουν εμπορική ανακούφιση με το πρόσχημα αγωγών ιδιωτικού δικαίου. «Εάν, όπως πιστεύει ο συγγραφέας [γράφει ο Schiller], υπήρχαν διάφορες ιδιωτικές αγωγές για την ικανοποίηση εμπορικών αναγκών, το κράτος ενεργούσε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως ενεργεί σήμερα».

Η άποψη ότι το δίκαιο περί εμπορικών μυστικών έχει τις ρίζες του στο ρωμαϊκό δίκαιο εισήχθη το 1929 σε ένα άρθρο του Columbia Law Review με τίτλο «Εμπορικά μυστικά και το Ρωμαϊκό Δίκαιο: Η Δράση Servi Corrupti», το οποίο έχει αναπαραχθεί στο βιβλίο του Schiller, An American Experience in Roman Law 1 (1971).

Ωστόσο, ο καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Τζόρτζια, Άλαν Γουάτσον, υποστήριξε στο βιβλίο του «Εμπορικά μυστικά και ρωμαϊκό δίκαιο: Η έκρηξη του μύθου» ότι η actio servi corrupti δεν χρησιμοποιήθηκε για την προστασία των εμπορικών μυστικών. Αντίθετα, εξήγησε:

Ο Σίλλερ κάνει ένα θλιβερό λάθος ως προς το τι συνέβαινε. ... Η actio servi corrupti πιθανώς ή ενδεχομένως θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την προστασία εμπορικών μυστικών και άλλων παρόμοιων εμπορικών συμφερόντων. Αυτός δεν ήταν ο σκοπός της και ήταν, το πολύ, μια τυχαία συνέπεια. Αλλά δεν υπάρχει η παραμικρή απόδειξη ότι η αγωγή χρησιμοποιήθηκε ποτέ. Από αυτή την άποψη, η actio servi corrupti δεν είναι μοναδική. Ακριβώς το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για πολλές αγωγές ιδιωτικού δικαίου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων για κλοπή, ζημιά σε περιουσία, κατάθεση και προσκόμιση περιουσίας. Όλα αυτά θα μπορούσαν, υποθέτω, να χρησιμοποιηθούν για την προστασία εμπορικών μυστικών κ.λπ., αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία ότι όντως ίσχυαν. Είναι παράξενο να βλέπουμε σε κάποιο βαθμό τη ρωμαϊκή actio servi corrupti ως το αντίστοιχο του σύγχρονου δικαίου για την προστασία εμπορικών μυστικών και άλλων παρόμοιων εμπορικών συμφερόντων.

Πρώιμη νομολογία

Το σύγχρονο δίκαιο του εμπορικού απορρήτου βασίζεται κυρίως στο αγγλοαμερικανικό κοινό δίκαιο. Η παλαιότερη καταγεγραμμένη δικαστική υπόθεση ήταν η αγγλική υπόθεση Newbery εναντίον James του 1817, η οποία αφορούσε μια μυστική φόρμουλα για τη θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτή η έννοια αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στην υπόθεση Vickery εναντίον Welch του 1837, η οποία αφορούσε την πώληση ενός εργοστασίου σοκολάτας και τη συμφωνία του πωλητή να διατηρήσει την μυστική συνταγή εμπιστευτική.

Οι Newbery και Vickery επιδίκασαν μόνο αποζημιώσεις για απώλειες (ζημιές) και δεν εξέδωσαν διαταγές για την αποτροπή της κατάχρησης μυστικών (διαταγή ασφαλιστικών μέτρων). Η πρώτη αγγλική υπόθεση που αφορούσε διαταγή ασφαλιστικών μέτρων ήταν η υπόθεση Yovatt εναντίον Winyard το 1820, όπου το δικαστήριο εξέδωσε διαταγή για να εμποδίσει έναν πρώην υπάλληλο να χρησιμοποιήσει ή να αποκαλύψει συνταγές που είχε αντιγράψει κρυφά από το κτηνιατρείο του εργοδότη του.Yovatt v. Winyard, (1820) 37 Eng. Rep. 425, 426 (Ch.) 

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Μασαχουσέτης του 1868 στην υπόθεση Peabody εναντίον Norfolk είναι μια από τις πιο γνωστές και καλά αιτιολογημένες πρώιμες υποθέσεις εμπορικού απορρήτου, καθιερώνοντας θεμελιώδεις νομικές αρχές που εξακολουθούν να είναι κεντρικές στο κοινό δίκαιο. Σε αυτήν την υπόθεση, το δικαστήριο έκρινε ότι η εμπιστευτική διαδικασία παραγωγής της Peabody ήταν ένα προστατευτέο εμπορικό μυστικό και εξέδωσε εντολή που εμπόδιζε τους πρώην υπαλλήλους να τη χρησιμοποιούν ή να την αποκαλύπτουν αφού την κοινοποίησαν σε έναν ανταγωνιστή.

Ενιαία νομοθετική ρύθμιση και νομοθεσία
Το 1939, η Αναδιατύπωση των Αδικοπραξιών, που δημοσιεύτηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Νομικής, προσέφερε, μεταξύ άλλων, έναν από τους πρώτους επίσημους ορισμούς ενός εμπορικού απορρήτου. Σύμφωνα με το Άρθρο 757, Σχόλιο β, ένα εμπορικό μυστικό μπορεί να αποτελείται από «οποιονδήποτε τύπο, πρότυπο, συσκευή ή συλλογή πληροφοριών που χρησιμοποιείται στην επιχείρηση κάποιου και η οποία δίνει στην επιχείρηση την ευκαιρία να αποκτήσει πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών που δεν το γνωρίζουν ή δεν το χρησιμοποιούν». Αυτός ο ορισμός χρησιμοποιήθηκε ευρέως από δικαστήρια σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως η πρώτη προσπάθεια να σκιαγραφηθούν οι αποδεκτές αρχές του δικαίου περί εμπορικού απορρήτου, η Αναδιατύπωση χρησίμευσε ως η κύρια αρχή που υιοθετήθηκε σε σχεδόν κάθε αναφερόμενη υπόθεση.

Το δίκαιο περί εμπορικών μυστικών γνώρισε περαιτέρω ανάπτυξη το 1979, όταν η Επιτροπή Ενιαίων Νομοθετικών Απορρήτων (ULC) εισήγαγε έναν πρότυπο νόμο γνωστό ως Νόμο περί Ενιαίων Εμπορικών Απορρήτων (UTSA), ο οποίος τροποποιήθηκε αργότερα το 1985. Ο UTSA ορίζει τους τύπους πληροφοριών που είναι επιλέξιμες για προστασία εμπορικών μυστικών, θεσπίζει μια ιδιωτική αιτία αγωγής για υπεξαίρεση και περιγράφει ένδικα μέσα όπως ασφαλιστικά μέτρα, αποζημιώσεις και, σε ορισμένες περιπτώσεις, δικηγορικές αμοιβές. Έκτοτε έχει υιοθετηθεί από 48 πολιτείες, μαζί με την Περιφέρεια της Κολούμπια, το Πουέρτο Ρίκο και τις Αμερικανικές Παρθένες Νήσους, με εξαίρεση τη Νέα Υόρκη και τη Βόρεια Καρολίνα. 

Η UTSA επηρέασε τον Νόμο περί Προστασίας Εμπορικών Απορρήτων (DTSA) του 2016, ο οποίος δημιούργησε μια ομοσπονδιακή αστική αιτία αγωγής για υπεξαίρεση εμπορικών απορρήτων, επιτρέποντας στους ενάγοντες να υποβάλλουν αγωγές απευθείας στα ομοσπονδιακά δικαστήρια εάν «το εμπορικό μυστικό σχετίζεται με ένα προϊόν ή μια υπηρεσία που χρησιμοποιείται σε... διακρατικό ή ξένο εμπόριο».

Διεθνή πρότυπα

Το δίκαιο περί εμπορικών μυστικών διέπεται από τα εθνικά νομικά συστήματα. Ωστόσο, τα διεθνή πρότυπα για την προστασία των μυστικών (που ονομάζονται «ακοινοποίητες πληροφορίες») θεσπίστηκαν ως μέρος της Συμφωνίας TRIPS το 1995. Το Άρθρο 39 της TRIPS υποχρεώνει τις χώρες μέλη να προστατεύουν τις «ακοινοποίητες πληροφορίες» από μη εξουσιοδοτημένη χρήση που διεξάγεται «κατά τρόπο που αντίκειται στις έντιμες εμπορικές πρακτικές», συμπεριλαμβανομένων ενεργειών όπως η παραβίαση σύμβασης, η παραβίαση εμπιστευτικότητας και ο αθέμιτος ανταγωνισμός. Για να χαρακτηριστούν οι πληροφορίες, δεν πρέπει να είναι γενικά γνωστές ή εύκολα προσβάσιμες, πρέπει να έχουν αξία λόγω του απορρήτου τους και πρέπει να προστατεύονται μέσω «εύλογων μέτρων» για τη διατήρησή τους ως μυστικές.

Αξία

Τα εμπορικά μυστικά είναι ένα σημαντικό, αλλά αόρατο στοιχείο της πνευματικής ιδιοκτησίας (ΠΙ) μιας εταιρείας. Η συμβολή τους στην αξία μιας εταιρείας μπορεί να είναι σημαντική.Robert P. Merges, Peter S. Menell, Mark A. Lemley (@006)  Intellectual Property in the Technological Age, 3rd ed.; Aspen Όντας αόρατη, η συμβολή αυτή είναι δύσκολο να μετρηθεί.Baruch Lev (2001): Intangibles, Management, Measurement and Reporting, with comments by conference participants; Brookings Institution Press, 2001. Ωστόσο, η έρευνα δείχνει ότι οι αλλαγές στους νόμους περί εμπορικών μυστικών επηρεάζουν τις επιχειρηματικές δαπάνες για Έρευνα και Ανάπτυξη και διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Αυτή η έρευνα παρέχει έμμεσες αποδείξεις για την αξία του εμπορικού απορρήτου.

Προστασία

Σε αντίθεση με άλλες μορφές πνευματικής ιδιοκτησίας, τα εμπορικά μυστικά δεν απαιτούν επίσημη καταχώριση και μπορούν να προστατεύονται επ' αόριστον, εφόσον παραμένουν μυστικά. Η διατήρηση της μυστικότητας είναι τόσο πρακτική αναγκαιότητα όσο και νομική υποχρέωση, καθώς οι κάτοχοι εμπορικών μυστικών πρέπει να λαμβάνουν «εύλογα» μέτρα για την προστασία της εμπιστευτικότητας των εμπορικών τους μυστικών για να πληρούν τις προϋποθέσεις για νομική προστασία. Οι «εύλογες» προσπάθειες αποφασίζονται κατά περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη παράγοντες όπως ο τύπος και η αξία του μυστικού, η σημασία του για την επιχείρηση, το μέγεθος της εταιρείας και η οργανωτική της πολυπλοκότητα.

Η πιο συνηθισμένη αιτία για την εμφάνιση διαφορών σχετικά με εμπορικά μυστικά είναι όταν πρώην υπάλληλοι εταιρειών που φέρουν εμπορικά μυστικά φεύγουν για να εργαστούν για έναν ανταγωνιστή και υπάρχουν υποψίες ότι έχουν λάβει ή χρησιμοποιήσει πολύτιμες εμπιστευτικές πληροφορίες που ανήκουν στον πρώην εργοδότη τους. Η νομική προστασία περιλαμβάνει συμφωνίες εμπιστευτικότητας (NDA) και ρήτρες εργασίας επί πληρωμή και μη ανταγωνισμού. Με άλλα λόγια, σε αντάλλαγμα για την ευκαιρία να προσληφθεί από τον κάτοχο των μυστικών, ένας εργαζόμενος μπορεί να συμφωνήσει να μην αποκαλύψει τις εμπιστευτικές πληροφορίες του υποψήφιου εργοδότη του, να παραδώσει ή να εκχωρήσει στον εργοδότη του τα δικαιώματα ιδιοκτησίας σε πνευματικό έργο και προϊόντα εργασίας που παράγονται κατά τη διάρκεια (ή ως προϋπόθεση) της απασχόλησης και να μην εργαστεί για έναν ανταγωνιστή για μια δεδομένη χρονική περίοδο (μερικές φορές εντός μιας δεδομένης γεωγραφικής περιοχής).

Η παραβίαση της συμφωνίας γενικά συνεπάγεται την πιθανότητα σοβαρών οικονομικών κυρώσεων, αποθαρρύνοντας έτσι την αποκάλυψη εμπορικών μυστικών. Οι πληροφορίες εμπορικών μυστικών μπορούν να προστατευθούν μέσω νομικών ενεργειών, συμπεριλαμβανομένης μιας ασφαλιστικής αγωγής που αποτρέπει τις παραβιάσεις της εμπιστευτικότητας, χρηματικών αποζημιώσεων και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τιμωρητικών αποζημιώσεων και αμοιβών δικηγόρων. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μια κατάσχεση ex parte βάσει του Νόμου περί Προστασίας Εμπορικών Απορρήτων (DTSA) επιτρέπει επίσης στο δικαστήριο να κατάσχει περιουσιακά στοιχεία για να αποτρέψει τη διάδοση ή τη διάδοση του εμπορικού απορρήτου. 

Ωστόσο, η απόδειξη παραβίασης μιας Συμφωνίας Εμπιστευτικότητας από έναν πρώην ενδιαφερόμενο που εργάζεται νόμιμα για έναν ανταγωνιστή ή η επικράτηση σε μια αγωγή για παραβίαση ρήτρας μη ανταγωνισμού μπορεί να είναι πολύ δύσκολη. Ένας κάτοχος εμπορικού απορρήτου μπορεί επίσης να απαιτήσει παρόμοιες συμφωνίες από άλλα μέρη, όπως προμηθευτές, δικαιοδόχους και μέλη διοικητικού συμβουλίου.

Καθώς μια εταιρεία μπορεί να προστατεύσει τις εμπιστευτικές πληροφορίες της μέσω Συμφωνίας Διασφάλισης Ποιότητας (NDA), συμβάσεων με σύμβαση εργασίας επί πληρωμή και συμβάσεων μη ανταγωνισμού με τα ενδιαφερόμενα μέρη της (εντός των περιορισμών του εργατικού δικαίου, συμπεριλαμβανομένου μόνο του περιορισμού που είναι εύλογος σε γεωγραφικό και χρονικό πεδίο εφαρμογής), αυτά τα προστατευτικά συμβατικά μέτρα δημιουργούν ουσιαστικά ένα μονοπώλιο στις μυστικές πληροφορίες που δεν λήγει, όπως θα έκανε ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ή ένα δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας. Η έλλειψη επίσημης προστασίας που σχετίζεται με τα καταχωρημένα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, ωστόσο, σημαίνει ότι ένα τρίτο μέρος που δεν δεσμεύεται από υπογεγραμμένη συμφωνία δεν εμποδίζεται να αντιγράψει και να χρησιμοποιήσει ανεξάρτητα τις μυστικές πληροφορίες μόλις ανακαλυφθούν, όπως μέσω αντίστροφης μηχανικής.
Επομένως, τα εμπορικά μυστικά, όπως οι μυστικές φόρμουλες, συχνά προστατεύονται περιορίζοντας τις βασικές πληροφορίες σε λίγα έμπιστα άτομα. Διάσημα παραδείγματα προϊόντων που προστατεύονται από εμπορικά μυστικά είναι το λικέρ Chartreuse και η Coca-Cola.

Επειδή η προστασία των εμπορικών μυστικών μπορεί, κατ' αρχήν, να παραταθεί επ' αόριστον, μπορεί να παρέχει πλεονέκτημα έναντι της προστασίας με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και άλλων καταχωρημένων δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, τα οποία διαρκούν για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Για παράδειγμα, η εταιρεία Coca-Cola δεν έχει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τη φόρμουλα της Coca-Cola και την προστατεύει αποτελεσματικά για πολύ περισσότερα χρόνια από τα 20 χρόνια προστασίας που θα παρείχε ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Στην πραγματικότητα, η Coca-Cola αρνήθηκε να αποκαλύψει το εμπορικό της μυστικό βάσει τουλάχιστον δύο δικαστικών εντολών.For God, Country & Coca-Cola, by Mark Pendergrast, 2nd Ed., Basic Books 2000, p. 456

Η νομική προστασία του εμπορικού απορρήτου μπορεί να μειώσει τη διάχυση της γνώσης, γεγονός που ενισχύει τη διάδοση της γνώσης και τη βελτίωση της τεχνολογίας. Συνεπώς, ενώ οι νόμοι περί εμπορικού απορρήτου ενισχύουν την αποκλειστικότητα στην Ε&Α και ενθαρρύνουν τις επιχειρήσεις να συμμετέχουν σε καινοτόμες δραστηριότητες, η μείωση της διάχυσης της γνώσης σε γενικές γραμμές μπορεί να βλάψει την οικονομική ανάπτυξη.

Κατάχρηση

Γενικά, η Κατάχρηση εμπορικού απορρήτου συμβαίνει όταν κάποιος αποκτά, αποκαλύπτει ή χρησιμοποιεί αθέμιτα ένα εμπορικό μυστικό χωρίς τη συγκατάθεση του κατόχου του εμπορικού απορρήτου. Συνηθισμένα σενάρια περιλαμβάνουν πρώην υπαλλήλους που μεταφέρουν ιδιόκτητα δεδομένα σε νέο εργοδότη κατά παράβαση συμφωνιών εμπιστευτικότητας (NDA), κατασκοπεία ή μη εξουσιοδοτημένη αποκάλυψη.

Για να αποδείξει την υπεξαίρεση ή κατάχρηση, ο κάτοχος του εμπορικού απορρήτου πρέπει γενικά να αποδείξει —με την επιφύλαξη των ειδικών απαιτήσεων της ισχύουσας δικαιοδοσίας— ότι:

 οι υπεξαιρεμένες πληροφορίες αντιστοιχούν στο εμπορικό απόρρητο, και
 τις παράνομες, ακατάλληλες ή ανέντιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο υπεξαιρέτης, όπως η παραβίαση συμφωνιών εμπιστευτικότητας, η παραβίαση υποχρεώσεων εμπιστευτικότητας που προκύπτουν από ειδικές σχέσεις (π.χ. εργοδότης-εργαζόμενος), η εμπλοκή σε βιομηχανική κατασκοπεία, η ηλεκτρονική πειρατεία, ο εξαναγκασμός ή η παρακίνηση άλλων να παραβιάσουν τις υποχρεώσεις εμπιστευτικότητας.

Εξαιρέσεις και περιορισμοί
Ενώ η ακατάλληλη, ανέντιμη ή παράνομη απόκτηση, χρήση ή αποκάλυψη πληροφοριών εμπορικού απορρήτου από μη εξουσιοδοτημένα τρίτα μέρη απαγορεύεται γενικά, υπάρχουν εξαιρέσεις σε αυτόν τον κανόνα. Το πεδίο εφαρμογής αυτών των εξαιρέσεων και περιορισμών ποικίλλει μεταξύ των δικαιοδοσιών:

 Ανεξάρτητη ανακάλυψη ή ανάπτυξη των ίδιων πληροφοριών από τρίτο μέρος.
 Αντίστροφη μηχανική, απόκτηση πληροφοριών μέσω αντίστροφης μηχανικής από την εξέταση ενός προϊόντος που διατίθεται στην αγορά. Σε ορισμένες χώρες, ωστόσο, μια σύμβαση (όπως μια συμφωνία αγοράς) μπορεί να απαγορεύει την εκτέλεση αντίστροφης μηχανικής.
 Γενικές δεξιότητες και εμπειρία του εργαζομένου που αποκτήθηκε από την κανονική πορεία της εργασίας με άλλους εργοδότες.
 Δημόσιο συμφέρον και εθνική ασφάλεια σύμφωνα με το νομοθετικό πλαίσιο ή τη νομολογία σε ορισμένες χώρες.
 Καταγραφή παρατυπιών κατά την αποκάλυψη παραπτωμάτων, αδικημάτων ή παράνομης δραστηριότητας. 50x50px  Text was copied from this source, which is available under a Creative Commons Attribution 4.0 International License |website=WIPO Guide to Trade Secrets and Innovation

Ανά έθνος
Χώρες της Κοινοπολιτείας

Στις δικαιοδοσίες του κοινού δικαίου της Κοινοπολιτείας, η εμπιστευτικότητα και τα εμπορικά μυστικά θεωρούνται δίκαιο δικαίωμα και όχι δικαίωμα ιδιοκτησίας.

Το Εφετείο της Αγγλίας και της Ουαλίας στην υπόθεση Saltman Engineering Co Ltd εναντίον Campbell Engineering Ltd[45] έκρινε ότι η αγωγή για παραβίαση εμπιστευτικότητας βασίζεται στην αρχή της διατήρησης της «καλής πίστης».

Το κριτήριο για την ύπαρξη αιτίας αγωγής για παραβίαση εμπιστευτικότητας στον κόσμο του κοινού δικαίου ορίζεται στην υπόθεση Coco εναντίον A.N. Clark (Engineers) Ltd:Coco v. A.N. Clark (Engineers) Ltd, (1969) R.P.C. 41 at 47

 Οι ίδιες οι πληροφορίες πρέπει να έχουν την απαραίτητη ποιότητα εμπιστευτικότητας·
 Οι πληροφορίες αυτές πρέπει να έχουν κοινοποιηθεί σε περιστάσεις που επιβάλλουν υποχρέωση εμπιστευτικότητας·
 Πρέπει να υπάρχει μη εξουσιοδοτημένη χρήση των εν λόγω πληροφοριών εις βάρος του μέρους που τις κοινοποιεί.

Η «ποιότητα της εμπιστευτικότητας» υπογραμμίζει ότι τα εμπορικά μυστικά αποτελούν νομική έννοια. Με επαρκή προσπάθεια ή μέσω παράνομων πράξεων (όπως διάρρηξη και είσοδος), οι ανταγωνιστές μπορούν συνήθως να αποκτήσουν εμπορικά μυστικά. Ωστόσο, εφόσον ο κάτοχος του εμπορικού μυστικού μπορεί να αποδείξει ότι έχουν καταβληθεί εύλογες προσπάθειες για τη διατήρηση της εμπιστευτικότητας των πληροφοριών, οι πληροφορίες παραμένουν εμπορικό μυστικό και γενικά παραμένουν νομικά προστατευμένες. Αντίθετα, οι κάτοχοι εμπορικών μυστικών που δεν μπορούν να αποδείξουν εύλογες προσπάθειες για την προστασία των εμπιστευτικών πληροφοριών διατρέχουν τον κίνδυνο να χάσουν το εμπορικό μυστικό, ακόμη και αν οι πληροφορίες αποκτηθούν από ανταγωνιστές παράνομα. Για αυτόν τον λόγο, οι κάτοχοι εμπορικών μυστικών καταστρέφουν έγγραφα και δεν τα ανακυκλώνουν απλώς.

Ο επιτυχημένος ενάγων δικαιούται διάφορες μορφές δικαστικής προστασίας, όπως:

 Διαταγή ασφαλιστικών μέτρων
 Λογαριασμό κερδών ή επιδίκαση αποζημίωσης
 Δήλωση

Το Χονγκ Κονγκ δεν ακολουθεί την παραδοσιακή προσέγγιση της Κοινοπολιτείας, αλλά αναγνωρίζει τα εμπορικά μυστικά σε περιπτώσεις όπου μια απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου υποδεικνύει ότι οι εμπιστευτικές πληροφορίες ενδέχεται να αποτελούν δικαίωμα ιδιοκτησίας.

Ευρωπαϊκή Ένωση

Η ΕΕ ενέκρινε μια Οδηγία για την Προστασία των Εμπορικών Απορρήτων στις 27 Μαΐου 2016. Στόχος της οδηγίας είναι η εναρμόνιση του ορισμού των εμπορικών απορρήτων σύμφωνα με τα ισχύοντα διεθνή πρότυπα και τα μέσα για την απόκτηση προστασίας των εμπορικών απορρήτων εντός της ΕΕ.

Σε αντίθεση με άλλες προστασίες, όπως στις ΗΠΑ, τα εμπορικά μυστικά στην ΕΕ δεν θεωρούνται απολύτως ως δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας, καθώς δεν παρέχουν στον κάτοχο αποκλειστικά δικαιώματα. Πρόκειται περισσότερο για προστασία έναντι της αθέμιτης χρήσης ή δημοσίευσης των μυστικών πληροφοριών.

Ηνωμένες Πολιτείες
Εντός των ΗΠΑ, τα εμπορικά μυστικά γενικά περιλαμβάνουν ιδιόκτητες πληροφορίες μιας εταιρείας που δεν είναι γενικά γνωστές στους ανταγωνιστές της και οι οποίες παρέχουν στην εταιρεία ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Παρόλο που το δίκαιο των εμπορικών μυστικών εξελίχθηκε βάσει του κοινού δικαίου των πολιτειών, πριν από το 1974, το ερώτημα κατά πόσον το δίκαιο των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας προηγούνταν του νόμου περί εμπορικών μυστικών των πολιτειών είχε παραμείνει αναπάντητο. Το 1974, το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών εξέδωσε την ιστορική απόφαση, Kewanee Oil Co. εναντίον Bicron Corp., η οποία έλυσε το ζήτημα υπέρ της ελεύθερης ανάπτυξης των δικών τους νόμων περί εμπορικών μυστικών από τις πολιτείες.Kewanee Oil Co. v. Bicron Corp., 416 U.S. 470, 94 S.Ct. 1879, 40 L.Ed.2d 315 (1974)

Το 1979, αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ υιοθέτησαν τον Ενιαίο Νόμο περί Εμπορικών Απορρήτων (UTSA), ο οποίος τροποποιήθηκε περαιτέρω το 1985, με περίπου 47 πολιτείες να έχουν υιοθετήσει κάποια παραλλαγή του ως βάση για το δίκαιο περί εμπορικών απορρήτων. Μια άλλη σημαντική εξέλιξη είναι ο Νόμος περί Οικονομικής Κατασκοπείας (EEA) του 1996 (18 U.S.C. §§ 1831–1839), ο οποίος καθιστά την κλοπή ή την υπεξαίρεση ενός εμπορικού απορρήτου ομοσπονδιακό έγκλημα.

Αυτός ο νόμος περιέχει δύο διατάξεις που ποινικοποιούν δύο είδη δραστηριοτήτων:

 Το άρθρο 18 του Κώδικα των ΗΠΑ § 1831(α) ποινικοποιεί την κλοπή εμπορικών μυστικών προς όφελος ξένων δυνάμεων.
 Το άρθρο 18 του Κώδικα των ΗΠΑ § 1832 ποινικοποιεί την κλοπή τους για εμπορικούς ή οικονομικούς σκοπούς.

Οι νόμιμες κυρώσεις είναι διαφορετικές για τα δύο αδικήματα. Ο ΕΕΑ επεκτάθηκε το 2016 για να επιτρέψει στις εταιρείες να υποβάλλουν αστικές αγωγές σε ομοσπονδιακά δικαστήρια.

Στις 11 Μαΐου 2016, ο Πρόεδρος Ομπάμα υπέγραψε τον Νόμο περί Προστασίας Εμπορικών Απορρήτων (DTSA), 18 U.S.C. §§ 1839 κ.ε., ο οποίος για πρώτη φορά δημιούργησε ομοσπονδιακή αιτία αγωγής για υπεξαίρεση εμπορικών απορρήτων. Ο DTSA προβλέπει τόσο ιδιωτικό δικαίωμα αγωγής για αποζημίωση και ασφαλιστικά μέτρα όσο και αστική αγωγή για ασφαλιστικά μέτρα που ασκείται από τον Γενικό Εισαγγελέα.

Ο νόμος ακολούθησε σε σημαντικό βαθμό τους κρατικούς νόμους περί ευθύνης, ορίζοντας τα εμπορικά μυστικά με τον ίδιο τρόπο όπως ο Ενιαίος Νόμος περί Εμπορικών Απορρήτων ως εξής:

Ωστόσο, ο νόμος περιέχει πολλές σημαντικές διαφορές από τον προηγούμενο νόμο:

 Επειδή πρόκειται για ομοσπονδιακό νόμο, οι υποθέσεις εμπορικού απορρήτου μπορούν να εκδικασθούν σε ομοσπονδιακά δικαστήρια με συνακόλουθα διαδικαστικά πλεονεκτήματα.
 Προβλέπει την ασυνήθιστη ένδικη προστασία της προκαταρκτικής κατάσχεσης «περιουσίας απαραίτητης για την αποτροπή της διάδοσης ή της διάδοσης του εμπορικού απορρήτου», 18 U.S.C. §1836.
 Προβλέπει ένδικα μέσα που περιλαμβάνουν δικαιώματα σε κατάλληλες περιπτώσεις και παραδειγματικές αποζημιώσεις έως και δύο φορές την πραγματική ζημία σε περιπτώσεις «εκούσιας και κακόβουλης» ιδιοποίησης, 18 U.S.C. §1836(β)(3).

Ο Νόμος DTSA δεν προκαταλαμβάνει ούτε αντικαθιστά τους νόμους των πολιτειών, αλλά παρέχει μια πρόσθετη αιτία αγωγής. Επειδή οι πολιτείες διαφέρουν σημαντικά στην προσέγγισή τους στο δόγμα της «αναπόφευκτης αποκάλυψης»,The "inevitable disclosure" doctrine allows an employee's new employment to be enjoined if the court determines that the nature of his new duties will inevitably lead to a disclosure or improper use of trade secrets of the prior employer.  It has been accepted in a number of states (see, e.g., PepsiCo, Inc. v. Redmond, 54 F.3d 1262 (7th Cir. 1995)(applying Illinois law), and flatly rejected in others (see, e.g., Schlage Lock Co. v. Whyte, 101 Cal. App. 4th 1443 (2002) (applying California law). η χρήση του έχει περιορισμένη, αν όχι καθόλου, εφαρμογή βάσει του Νόμου περί DTSA, 18 U.S.C.§1836(b)(3)(A).A Court may grant an injunction, provided the order does not "prevent a person from entering into an employment relationship, and that conditions placed on such employment shall be based on evidence of threatened misappropriation and not merely on the information that the person knows...." 18 U.S.C. §1836(b)(3)(A)(i)(I).

Σύγκριση με άλλους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα εμπορικά μυστικά δεν προστατεύονται από το νόμο με τον ίδιο τρόπο όπως τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας ή τα εμπορικά σήματα. Ενώ το Σύνταγμα των ΗΠΑ εξουσιοδοτεί ρητά την ύπαρξη και την ομοσπονδιακή δικαιοδοσία επί των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και των πνευματικών δικαιωμάτων, δεν αναφέρει τίποτα σχετικά με τα εμπορικά μυστικά, τα εμπορικά σήματα κ.λπ. Για αυτόν τον λόγο, ο ομοσπονδιακός νόμος για τους τελευταίους τύπους πνευματικής ιδιοκτησίας βασίζεται στη Ρήτρα Εμπορίου (και όχι στη Ρήτρα Πνευματικών Δικαιωμάτων) βάσει μιας θεωρίας ότι αυτοί οι τύποι πνευματικής ιδιοκτησίας χρησιμοποιούνται για διαπολιτειακό εμπόριο. Από την άλλη πλευρά, η εφαρμογή της Θεωρίας του Διαπολιτειακού Εμπορίου δεν βρήκε μεγάλη δικαστική υποστήριξη στη ρύθμιση των εμπορικών μυστικών: δεδομένου ότι μια διαδικασία εμπορικού μυστικού χρησιμοποιείται σε μια Πολιτεία, όπου προστατεύεται από το κρατικό δίκαιο, η ομοσπονδιακή προστασία μπορεί να χρειάζεται μόνο όταν εμπλέκεται βιομηχανική κατασκοπεία από ξένη οντότητα (δεδομένου ότι οι ίδιες οι Πολιτείες δεν μπορούν να ρυθμίσουν το εμπόριο με ξένες δυνάμεις).

Λόγω αυτών των συνταγματικών απαιτήσεων, τα εμπορικά σήματα και τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας απολαμβάνουν ισχυρή ομοσπονδιακή προστασία στις ΗΠΑ (ο νόμος Lanham και ο νόμος περί διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, αντίστοιχα), ενώ τα εμπορικά μυστικά συνήθως βασίζονται σε πιο περιορισμένους πολιτειακούς νόμους. Οι περισσότερες πολιτείες έχουν υιοθετήσει τον Ενιαίο Νόμο περί Εμπορικών Απορρήτων (UTSA), εκτός από τη Μασαχουσέτη, τη Νέα Υόρκη και τη Βόρεια Καρολίνα. Ωστόσο, από το 2016 με την ψήφιση του Νόμου περί Προστασίας Εμπορικών Απορρήτων (DTSA), κάποια πρόσθετη προστασία εμπορικών απορρήτων έχει καταστεί επίσης διαθέσιμη βάσει της ομοσπονδιακής νομοθεσίας. Μία από τις διαφορές μεταξύ διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και εμπορικών σημάτων, αφενός, και εμπορικών απορρήτων, αφετέρου, είναι ότι ένα εμπορικό μυστικό προστατεύεται μόνο όταν ο κάτοχος έχει λάβει εύλογα μέτρα για να προστατεύσει τις πληροφορίες ως μυστικές (βλ. 18 U.S.C. § 1839(3)(A)).

Τα έθνη έχουν διαφορετικές πολιτικές για τα εμπορικά σήματα. Υποθέτοντας ότι το εν λόγω σήμα πληροί ορισμένα άλλα πρότυπα προστασίας, τα εμπορικά σήματα προστατεύονται γενικά από παραβίαση με το σκεπτικό ότι άλλες χρήσεις ενδέχεται να προκαλέσουν σύγχυση στους καταναλωτές ως προς την προέλευση ή τη φύση των προϊόντων, αφού το σήμα έχει συσχετιστεί με έναν συγκεκριμένο προμηθευτή. Παρόμοιες σκέψεις ισχύουν για τα σήματα υπηρεσιών και την εμπορική εμφάνιση. Εξ ορισμού, ένα εμπορικό σήμα δεν απολαμβάνει καμία προστασία (ως εμπορικό σήμα) μέχρι και εκτός εάν «αποκαλυφθεί» στους καταναλωτές, διότι μόνο τότε οι καταναλωτές μπορούν να το συσχετίσουν με έναν προμηθευτή ή πηγή με τον απαιτούμενο τρόπο. (Ωστόσο, το γεγονός ότι μια εταιρεία σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει ένα συγκεκριμένο εμπορικό σήμα μπορεί να προστατεύεται από μόνο του ως εμπορικό μυστικό μέχρι να δημοσιοποιηθεί το σήμα.) Για να αποκτήσει κανείς δικαιώματα εμπορικού σήματος βάσει της νομοθεσίας των ΗΠΑ, πρέπει απλώς να χρησιμοποιήσει το σήμα «στο εμπόριο».United States Patent and Trademark Office, General Questions Είναι δυνατή η καταχώριση ενός εμπορικού σήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο σε ομοσπονδιακό όσο και σε πολιτειακό επίπεδο. Η καταχώριση εμπορικών σημάτων παρέχει ορισμένα πλεονεκτήματα, συμπεριλαμβανομένης ισχυρότερης προστασίας από ορισμένες απόψεις, αλλά δεν απαιτείται καταχώριση για την απόκτηση προστασίας. Ενδέχεται να απαιτείται καταχώριση για την υποβολή αγωγής για παραβίαση εμπορικού σήματος.

Για την απόκτηση ενός διπλώματος ευρεσιτεχνίας, πρέπει να παρέχονται σε ένα γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας πληροφορίες σχετικά με τη μέθοδο ή το προϊόν και μετά τη δημοσίευσή του (συνήθως, χρόνια πριν από την έκδοση ενός διπλώματος ευρεσιτεχνίας), αυτό καθίσταται διαθέσιμο σε όλους. Μετά τη λήξη του διπλώματος ευρεσιτεχνίας, οι ανταγωνιστές μπορούν να αντιγράψουν τη μέθοδο ή το προϊόν νόμιμα. Το σημαντικότερο πλεονέκτημα των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας (σε σύγκριση με τα εμπορικά μυστικά) είναι ότι τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας διασφαλίζουν το μονοπώλιο των κατόχων τους, ακόμη και όταν το κατοχυρωμένο με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας αντικείμενο εφευρέθηκε ανεξάρτητα από άλλους αργότερα (υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις), καθώς και όταν το κατοχυρωμένο με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας αντικείμενο εφευρέθηκε από άλλους πριν από την ημερομηνία προτεραιότητας του διπλώματος ευρεσιτεχνίας, διατηρήθηκε ως εμπορικό μυστικό και χρησιμοποιήθηκε από τον άλλον στις δραστηριότητές του. Παρόλο που είναι νομικά δυνατό να «μετατραπεί» ένα εμπορικό μυστικό σε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, οι αξιώσεις σε ένα τέτοιο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας θα περιορίζονταν σε πράγματα που είναι εύκολα διακριτά από την εξέταση τέτοιων πραγμάτων. Αυτό σημαίνει ότι οι συνθέσεις ύλης και τα είδη κατασκευής δεν μπορούν να κατοχυρωθούν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας αφού γίνουν διαθέσιμα στο κοινό, ενώ οι διαδικασίες μπορούν.

Το προσωρινό μονοπώλιο στην κατοχυρωμένη με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας εφεύρεση θεωρείται ως αντάλλαγμα για την αποκάλυψη των πληροφοριών στο κοινό. Για να αποκτήσει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, ο εφευρέτης πρέπει να αποκαλύψει την εφεύρεση, έτσι ώστε άλλοι να μπορούν να την δημιουργήσουν και να τη χρησιμοποιήσουν. Συχνά, μια εφεύρεση θα βελτιωθεί μετά την κατάθεση της αίτησης διπλώματος ευρεσιτεχνίας και θα ληφθούν πρόσθετες πληροφορίες. Καμία από αυτές τις πρόσθετες πληροφορίες δεν πρέπει να αποκαλυφθεί μέσω της διαδικασίας υποβολής αίτησης διπλώματος ευρεσιτεχνίας και, ως εκ τούτου, μπορεί να διατηρηθεί ως εμπορικό μυστικό.Considerations Relevant to Best Mode MPEP 2165.01 Αυτές οι μη γνωστοποιημένες πληροφορίες συχνά αυξάνουν την εμπορική βιωσιμότητα του διπλώματος ευρεσιτεχνίας. Οι περισσότερες άδειες ευρεσιτεχνίας περιλαμβάνουν ρήτρες που απαιτούν από τον εφευρέτη να αποκαλύψει τυχόν εμπορικά μυστικά που έχει, και οι δικαιοπάροχοι διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας πρέπει να είναι προσεκτικοί ώστε να διατηρούν τα εμπορικά τους μυστικά κατά την αδειοδότηση ενός διπλώματος ευρεσιτεχνίας μέσω μέσων όπως η χρήση συμφωνίας εμπιστευτικότητας. Σε σύγκριση με τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας, τα πλεονεκτήματα των εμπορικών μυστικών είναι ότι ένα εμπορικό μυστικό δεν έχει χρονικό περιορισμό ("συνεχίζεται επ' αόριστον εφόσον το μυστικό δεν αποκαλυφθεί στο κοινό", ενώ ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ισχύει μόνο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, μετά το οποίο άλλοι μπορούν να αντιγράψουν ελεύθερα την εφεύρεση), ένα εμπορικό μυστικό δεν συνεπάγεται κανένα κόστος καταχώρισης, έχει άμεση ισχύ, δεν απαιτεί συμμόρφωση με καμία διατύπωση και δεν συνεπάγεται καμία αποκάλυψη της εφεύρεσης στο κοινό. Τα μειονεκτήματα των εμπορικών μυστικών περιλαμβάνουν ότι «άλλοι μπορεί να είναι σε θέση να ανακαλύψουν νόμιμα το μυστικό και στη συνέχεια να έχουν το δικαίωμα να το χρησιμοποιήσουν», «άλλοι μπορούν να λάβουν προστασία ευρεσιτεχνίας για νόμιμα ανακαλυφθέντα μυστικά» και ένα εμπορικό μυστικό είναι πιο δύσκολο να εφαρμοστεί από ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.

Δημόσια ασφάλεια
Ηνωμένες Πολιτείες

Ο Νόμος περί Ελευθερίας της Πληροφόρησης του 1966 (FOIA), ο οποίος απαιτεί από τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες να παρέχουν έγγραφα στο κοινό κατόπιν αιτήματος, περιλαμβάνει μια διακριτική εξαίρεση για τα εμπορικά μυστικά. Έτσι, οι κανονισμοί περί εμπορικών μυστικών μπορούν να συγκαλύψουν τη σύνθεση χημικών παραγόντων σε καταναλωτικά προϊόντα, κάτι που έχει επικριθεί εδώ και καιρό επειδή επιτρέπει στους κατόχους εμπορικών μυστικών να αποκρύψουν την παρουσία δυνητικά επιβλαβών και τοξικών ουσιών. Έχει υποστηριχθεί ότι το κοινό στερείται μιας σαφούς εικόνας για την ασφάλεια τέτοιων προϊόντων, ενώ οι ανταγωνιστές είναι σε θέση να αναλύσουν τη χημική τους σύνθεση. Το 2004, το Εθνικό Περιβαλλοντικό Ίδρυμα εξέτασε 40 κοινά καταναλωτικά προϊόντα. Σε περισσότερα από τα μισά από αυτά βρήκε τοξικές ουσίες που δεν αναφέρονται στην ετικέτα του προϊόντος.

Δείτε επίσης
 Πνευματική ιδιοκτησία
 Διανοητική ιδιοκτησία
 Συγγενικά δικαιώματα
 Νομική προστασία βάσεων δεδομένων
 Creative Commons

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Διανοητική ιδιοκτησία
Κατηγορία:Δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας
Κατηγορία:Διαχείριση παραγωγής