Ρέιμοντ Φερνάντες και Μάρθα Μπεκ

Ο Ρέιμοντ Μαρτίνες Φερνάντεζ (Αγγλικά: Raymond Martinez Fernandez/Γέννηση στις 17 Δεκεμβρίου του 1914 - Θάνατος στις 8 Μαρτίου του 1951) και η Μάρθα Τζούλ Μπεκ (Αγγλικά: Martha Jule Beck/Γέννηση στις 6 Μαΐου του 1920 - Θάνατος στις 8 Μαΐου του 1951) ήταν ζευγάρι κατά συρροή δολοφόνων που έδρασε στην Αμερική μεταξύ των ετών 1947 και 1949. Καταδικάστηκαν εις θάνατον στην ηλεκτρική καρέκλα για ένα φόνο που διαπράχθηκε το 1949, αλλά οι αρχές υποψιάζονταν ότι είχαν σκοτώσει πάνω από είκοσι θύματα. Στις καταθέσεις τους ομολόγησαν τρεις φόνους. Ο Φερνάντεζ και η Μπεκ έμειναν γνωστοί στα δημοσιογραφικά δεδομένα ως δολοφόνοι των "Μοναχικών Καρδιών".

Γενικές πληροφορίες

 Ρέιμοντ Φερνάντες 
Ο Ρέιμοντ "Ρέι" Μαρτίνες Φερνάντες γεννήθηκε στην Χαβάη στις 17 Δεκεμβρίου του 1914. Οι γονείς του ήταν ισπανικής καταγωγής και απογοητεύτηκαν από την εύθραυστη και ασθενική εμφάνιση του Ρέιμοντ. Όταν ο Ρέι ήταν τριών ετών, η οικογένεια μετακόμισε στο Μπρίτζπορτ του Κονέκτικατ. Ο πατέρας του ήταν μέθυσος και συχνά εφάρμοζε πάνω στον Φερνάντεζ σκληρές τιμωρίες, οι οποίες κάποιες φορές κλιμακώνονταν σε απροκάλυπτους ξυλοδαρμούς. Η μητέρα του ανεχόταν αυτή την κατάσταση γιατί δεν ήθελε να διακινδυνεύσει να χάσει τον σύζυγο της. Από την άλλη πλευρά ο Ρέιμοντ αν και ένιωθε θυμό για τον πατέρα του, ήθελε επίσης να κερδίσει την αποδοχή του και να του αποδείξει ότι δεν ήταν ένας άχρηστος όπως εκείνος πίστευε. Όταν ήταν δεκαπέντε ετών, ο Φερνάντες και δύο άλλοι συνομήλικοι του έκλεψαν δύο κοτόπουλα. Οι οικογένειες των άλλων εφήβων πλήρωσαν την εγγύηση, αλλά ο πατέρας του αρνήθηκε να κάνει το ίδιο για τον γιο του. Έτσι ο Ρέιμοντ φυλακίστηκε για δύο μήνες. Όταν βγήκε από την φυλακή, ο Φερνάντες έφυγε από την Αμερική και πήγε στην φάρμα του θείου του στην Ισπανία για να εργαστεί. Σε ηλικία 20 ετών παντρεύτηκε μια ντόπια νεαρή ονόματι Ενκαρνασιόν Ρόμπλες και απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Μετά την Μεγάλη Ύφεση ο πατέρας του Φερνάντες σκέφτηκε ότι είχε έρθει η ώρα να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τον γιο του. Έτσι έγραψε στον Ρέι και σύντομα οι γονείς του τον συνάντησαν στην Ισπανία. Διαπίστωσαν ότι ο γιος τους είχε γίνει ένας δυνατός και πολύ αγαπητός νεαρός άνδρας με ήρεμους και ευγενικούς τρόπους, που κέρδιζε εύκολα τους γύρω του.

Όταν άρχισε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Ρέιμοντ υπηρέτησε στο ισπανικό εμπορικό ναυτικό. Το 1939 εγκαταστάθηκε στο Γιβραλτάρ και για να βγάζει τα προς το ζην άρχισε να πουλά παγωτό σε Βρετανούς στρατιώτες και στους τουρίστες. Μια μέρα, ένας Βρετανός αξιωματούχος που ήταν συχνός πελάτης του, του ζήτησε να μιλήσουν κατ' ιδίαν. Όταν έμειναν μόνοι του εξήγησε ότι ήταν μέλος των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών Πληροφοριών και στην συνέχεια του πρότεινε το εξής: "Μπορούμε να σε χρησιμοποιήσουμε ως μυστικό μας συνεργάτη; Απλά πρέπει να είσαι ικανός, να υπακούς σε εντολές και να είσαι εχέμυθος και διακριτικός". Ο Φερνάντες τον διαβεβαίωσε ότι είχε όλα αυτά που του ζητούσε. Έτσι σε μικρό χρονικό διάστημα έγινε κατάσκοπος χαμηλού επιπέδου για την Βρετανική κυβέρνηση. Σύντομα απέκτησε καλή φήμη καθώς επέδειξε τόσο ευφυΐα όσο και θάρρος στην δουλειά του. Ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για τις δραστηριότητες του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Εντούτοις το Αμυντικό Γραφείο Ασφαλείας στο Γιβραλτάρ είχε αποκαλύψει πως ο Ρέιμοντ "ήταν απόλυτα πιστός στους Συμμάχους και πως έφερε εις πέρας τα καθήκοντα του με εξαιρετικό τρόπο, τα οποία ήταν πολλές φορές δύσκολα και επικίνδυνα".

Στα τέλη του 1945, μετά το τέλος του πολέμου, ο Φερνάντες αποφάσισε να επιστρέψει στην Αμερική, να βρει εκεί δουλειά και μετά να καλέσει την οικογένεια του να πάει κοντά του. Πράγματι κατάφερε να κατευθυνθεί με ένα φορτηγό στο νησί Κουρασάο, στις Ολλανδικές Δυτικές Ινδίες και από εκεί επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο με προορισμό την Αμερική. Ωστόσο κατά την διάρκεια του ταξιδιού του, μια ατσάλινη καταπακτή έπεσε πάνω του, με αποτέλεσμα να σπάσει το κρανίο του και να τραυματίσει τον μετωπιαίο του λοβό. Αμέσως του έδωσαν τις πρώτες βοήθειες και όταν το πλοίο έδεσε στο λιμάνι, τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, στο οποίο νοσηλεύτηκε για τρεις μήνες. Όπως αποδείχτηκε μετά την έξοδο του από το νοσοκομείο τον Μάρτη του 1946, αυτό το ατύχημα ήταν μοιραίο για εκείνον, διότι ο Φερνάντεζ από ευγενικός, χαμογελαστός και κοινωνικός μεταμορφώθηκε σε άλλον άνθρωπο.

Μετά την αποθεραπεία του, επιβιβάστηκε σε ένα άλλο πλοίο με προορισμό την Αλαμπάμα. Όταν το πλοίο έφθασε στο λιμάνι του Μομπάιλ, ο Ρέιμοντ έκλεψε μια μεγάλη ποσότητα μαρκαρισμένων ρούχων από την ιματιοθήκη του πλοίου. Όταν προσπάθησε να περάσει από το τελωνείο, συνελήφθη αμέσως. Όταν ρωτήθηκε γιατί διέπραξε την κλοπή απάντησε τα εξής: "Δεν γνωρίζω και δεν μπορώ να σκεφτώ το γιατί. Απλά είδα κάποιους άντρες να βάζουν μία με δύο πετσέτες στους σάκους τους και σκέφτηκα να κάνω και εγώ ακριβώς το ίδιο. Απλά δεν μπορούσα να σταματήσω". Καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός χρόνου, στην ομοσπονδιακή φυλακή του Ταλαχάσι της Φλόριντα. Ενώ βρισκόταν στη φυλακή, ο συγκρατούμενος του, ένας άντρας από την Αϊτή τον έπεισε να γίνει οπαδός του Βουντού και της Μαύρης μαγείας. Ο Φερνάντες ισχυρίστηκε σε συγγενείς του αργότερα ότι η νέα του πίστη του έδωσε ακαταμάχητη δύναμη, γοητεία και εξουσία πάνω στις γυναίκες. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν απλά κάποιο προσωπικό τους αντικείμενο, το οποίο κατόπιν χρησιμοποιούσε στις βουντού τελετουργίες του για να ενδυναμώσει τον έλεγχο του πάνω τους. Ήταν πεπεισμένος πως με αυτόν τον τρόπο, οποία γυναίκα επέλεγε θα έπεφτε στα πόδια του από έρωτα.

Το 1946 ο Ρέιμοντ αποφυλακίστηκε και πήγε στο σπίτι της αδελφής του στο Μπρούκλιν. Οι συγγενείς του αναστατώθηκαν με τις δραματικές αλλαγές που αντίκρισαν στην εμφάνιση και στον χαρακτήρα του μετά το ατύχημα. Τα πυκνά μαλλιά του είχαν αραιώσει πολύ και το σημάδι από τον τραυματισμό του ήταν πολύ ορατό στο κρανίο του. Ο Φερνάντες γκρίνιαζε σχεδόν για τα πάντα, γινόταν επιθετικός λεκτικά και θύμωνε με το παραμικρό. Επιπλέον απομονώνονταν στο δωμάτιο του και συχνά παραπονιόταν για ισχυρούς πονοκεφάλους. Κάποια στιγμή που διάβαζε εφημερίδα, το μάτι του έπεσε πάνω σε μια λέσχη γνωριμιών ονόματι "Mother Dinene's Family Club for Lonely Hearts" ("Οικογενειακή Λέσχη της Μητέρας Ντινέν για Μοναχικές Καρδιές"). Ξαφνικά του ήρθε μια ιδέα και σύντομα άρχισε να την υλοποιεί, γράφοντας δεκάδες γράμματα σε γυναίκες που αναζητούσαν σύντροφο μέσω κάποιας αγγελίας. Για να καλύψει την πληγή στο κεφάλι του και την καράφλα του, φόρεσε περουκίνι. Τελικά κατάφερε να κοροϊδέψει και να ληστέψει δεκάδες γυναίκες σε όλη τη χώρα.

Συνήθως όταν τα θύματα του συνειδητοποιούσαν ότι είχαν εξαπατηθεί τόσο ηθικά όσο και οικονομικά, τις περισσότερες φορές δίσταζαν να τον καταγγείλουν στην αστυνομία. Ο λόγος ήταν απλώς. Αν και εκείνες οι γυναίκες ένιωθαν μεγάλο θυμό για τον Ρέιμοντ και είχαν ταυτόχρονα αισθήματα ενοχής και ντροπής, δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να γελοιοποιηθούν δημόσια ως "μοναχικές καρδιές" που αναζητούσαν άντρες μέσω αγγελιών σε εφημερίδες. Επίσης θα στιγματίζονταν αν έλεγαν στις αρχές ότι είχαν σεξουαλικές σχέσεις εκτός γάμου. Αυτή την σιωπή εκ μέρους των θυμάτων του, ο εγωκεντρικός Φερνάντες την εξέλαβε ως επιτυχία. Πίστευε ότι οι περισσότερες γυναίκες δεν τον κατέδιδαν, διότι ήταν πολύ ικανοποιημένες με τις σεξουαλικές του επιδώσεις και φανταζόταν ότι οι κλοπές ήταν απλώς το τίμημα που έπρεπε να πληρώσουν για να περάσουν λίγες μέρες ή εβδομάδες ευτυχίας με έναν υπέροχο εραστή σαν αυτόν. Έτσι συνέχισε να αναζητά νέα θύματα και να αλληλογραφεί μαζί τους.

Λόγου χάρη, το 1947 άρχισε να επικοινωνεί με μια πρόσφατα χωρισμένη γυναίκα που ονομαζόταν Τζέιν Λουσίλα Τόμσον. Μετά από ένα έντονο φλερτ μέσω επιστολών, η Τζέιν δέχτηκε να συναντήσει τον Ρέιμοντ. Σύντομα αγόρασαν εισιτήρια για μια κρουαζιέρα προς την Ισπανία. Για αρκετές εβδομάδες ταξίδευαν μαζί, έμεναν σε ξενοδοχεία ως αντρόγυνο, δειπνούσαν και έκαναν εκδρομές στα αξιοθέατα της Ισπανίας. Φυσικά όλα τα έξοδα τα πλήρωνε η Τόμσον. Ωστόσο εκείνη αγνοούσε το γεγονός ότι ο Φερνάντες ήταν παντρεμένος με παιδιά.

Τις επόμενες ημέρες ο Ρέιμοντ άρχισε να παίζει με την φωτιά, καθώς έκανε μια ριψοκίνδυνη και ανεξήγητη κίνηση. Επισκέφθηκε με την Τζέιν την περιοχή Λα Λίνεα Ντε Λα Κονσεψιόν της Ανδαλουσίας, όπου ζούσε η οικογένεια του και της σύστησε την γυναικά του την Ενκαρνασιόν, ως "Δεσποινίς Ρόμπλες" και λέγοντας ότι ήταν μια παλιά του φίλη. Δεν έγινε ποτέ γνωστό γιατί η Ενκαρνασιόν δέχτηκε να παίξει αυτό το παιχνίδι. Όπως και να έχει οι τρεις τους αρχίσαν να κάνουν παρέα και πήγαιναν μαζί σε εστιατόρια, θέατρα και ταυρομαχίες. Ωστόσο το βράδυ της 7ης Νοεμβρίου του 1947, προφανώς αποκαλύφθηκε η αλήθεια καθώς υπήρξε έντονη λογομαχία μεταξύ των δύο γυναικών. Αργότερα ο καβγάς εντάθηκε και ανάμεσα στην Τόμσον και τον Φερνάντες όταν πήγαν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Εκείνη τον απείλησε ότι θα γυρνούσε μόνη της στην Νέα Υόρκη. Μετά από αυτό, ο Ρέιμοντ έγινε καπνός. Το επόμενο πρωί η Τζέιν βρέθηκε νεκρή στο δωμάτιο της, από άγνωστα αίτια και το πτώμα της θάφτηκε χωρίς νεκροψία. Η αστυνομία υποψιάστηκε αμέσως τον «σύζυγο» της, αλλά δεν μπόρεσε να τον ανακρίνει επειδή ο Φερνάντες πήρε το πρώτο πλοίο για να γυρίσει στην Αμερική. Πολύ αργότερα οι αρχές ανακάλυψαν ότι η Τζέιν είχε δηλητηριαστεί. Στο μεταξύ, ο Ρέιμοντ εγκατάλειψε για άλλη μία φορά την πραγματική του σύζυγο και ταξίδεψε μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες. Με πλαστή διαθήκη στα χέρια, απέκτησε την κυριότητα του διαμερίσματος και των υπαρχόντων της Τζέιν στη Νέα Υόρκη, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι εκεί ζούσε και η ηλικιωμένη μητέρα της Τόμσον. Η αυτοπεποίθηση και η δυναμικότητα που έβγαλε ο Ρέι όταν παρουσίασε το έγγραφο στην κυρία Γουίλσον, σε συνδυασμό με την πλαστογραφημένη υπογραφή της κόρης της που υπήρχε πάνω σε αυτό, την έκανε να πιστέψει ότι η διαθήκη ήταν γνήσια. Ωστόσο ο Φερνάντες την διαβεβαίωσε ότι δεν σκόπευε να την διώξει, καθώς ήταν η μητέρα μιας γυναίκας που είχε αγαπήσει πολύ και πως όλα θα συνέχιζαν να είναι όπως πριν. Η ηλικιωμένη γυναίκα αν και αρχικά ήταν διστακτική και προβληματισμένη, στην πορεία άρχισε να αισθάνεται ευγνώμων που την φρόντιζε τόσο πολύ. Πιθανότατα πίστευε ότι η κόρη της πρέπει να ήταν πολύ τυχερή που αγαπήθηκε από ένα τόσο ευγενικό και γενναιόδωρο άντρα. Αυτό όμως που δεν υποψιαζόταν, ήταν ο Φερνάντες συνέχισε ανενόχλητος να αλληλογραφεί με δεκάδες γυναίκες, αναζητώντας το επόμενο θύμα του. Εκτός από το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ο Ρέιμοντ Φερνάντεζ υπέγραφε συχνά τις επιστολές του ως "Τσαρλς Μάρτιν", προφανώς για να κρύψει την πραγματική του ταυτότητα σε περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά.

 Μάρθα Μπεκ 
Η Μάρθα Τζουλ Σίμπρουκ γεννήθηκε στις 6 Μαΐου του 1920 στο Μίλτον της Φλόριντα. Οι γονείς της ήταν η Τζούλια Μετς Σίμπρουκ (1878 - Ιούλιος του 1956) και ο Χόλαντ Στάνλεϊ "Χ.Σ." Σίμπρουκ (8 Nov του 1873 - 1945). Η Μάρθα είχε δύο μεγαλύτερα αδέλφια. Την Ρόντα Σίμπρουκ (1907-;) και τον Ντάντλεϊ Γουόρινγκ Σίμπρουκ (9 Ιουνίου του 1916 - 13 Νοεμβρίου του 2002). Όταν ήταν μικρή, ο πατέρα της συνήθιζε να την αποκαλεί χαϊδευτικά "Μπέμπα". Σε ηλικία 10 ετών η Μάρθα βυθίστηκε στην θλίψη, επειδή ο πατέρας της έφυγε από το σπίτι εγκαταλείποντας για πάντα την οικογένεια.

Ως παιδάκι, η Μάρθα παρουσίασε αδενικό πρόβλημα, με αποτέλεσμα να ωριμάσει σωματικά γρηγορότερα από τους συνομηλίκους της. Σε ηλικία 10 ετών είχε τη σωματική διάπλαση γυναίκας και τις σεξουαλικές ορμές ενήλικα. Δυστυχώς ήταν ήδη παχύσαρκη από αυτή την ηλικία και έτσι συχνά γινόταν αντικείμενο χλευασμού από τους συμμαθητές της, με αποτέλεσμα να μην κάνει εύκολα φιλίες. Ωστόσο είχε να αντιμετωπίσει και την αυταρχική μητέρα της, η οποία σύμφωνα με την Μάρθα την ξυλοκόπησε και την κατηγόρησε ως υπεύθυνη, όταν εκείνη της εκμυστηρεύτηκε ότι ο αδελφός της Ντάντλεϊ την είχε κακοποιήσει σεξουαλικά όταν ήταν 13 ετών. Όπως ισχυρίστηκε η Μάρθα αυτό το περιστατικό ήταν η αιτία που η μητέρα της στην συνέχεια έγινε η σκιά της και την ακολουθούσε παντού. Εάν κάποιο αγόρι έδειχνε ενδιαφέρον για την κόρη της, η Τζούλια το έδιωχνε με καταιγισμό προσβολών και απειλών.

Κάποιες πηγές υποδηλώνουν ότι το καλοκαίρι του 1934, η τότε έφηβη Μάρθα το έσκασε από το σπίτι της και κατάφερε να φτάσει στο Μονρόεβιλ της Αλαμπάμα. Εκεί συνάντησε τον μετέπειτα συγγραφέας Τρούμαν Καπότε, ο οποίος τότε ήταν 10 ετών και είχε επίσης προβλήματα στις σχέσεις του με την μητέρα του. Η Μάρθα τότε τον έπεισε να φύγουν μαζί για το Έβεργκριν, όπου ο θείος της είχε ένα ξενοδοχείο. Το ταξίδι τους διήρκεσε μια νύχτα αλλά τελικά αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο Μονρόεβιλ.

Όταν τέλειωσε το σχολείο, η Μάρθα σπούδασε νοσηλευτική σε μια σχολή στην Πενσακόλα της Φλόριντα, απ’ την οποία αποφοίτησε ως αριστούχος το 1942. Δυστυχώς όμως, εξαιτίας της εμφάνισης της, στάθηκε αδύνατον να βρει δουλειά ως νοσοκόμα. Έτσι έγινε βοηθός στο νεκροτομείο ενός γραφείου τελετών και ετοίμασε γυναικεία πτώματα για την ταφή. Ήταν ένα σουρεαλιστικό περιβάλλον για τη Μάρθα, η οποία ήταν ήδη απομακρυσμένη και μοναχική. Φροντίζοντας τα σώματα των νεκρών όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας, μπορεί να έβρισκε μια παράξενη παρηγοριά στη συντροφιά εκείνων που δεν μπορούσαν να την πληγώσουν με κριτική και χλευασμό. Το 1943 παραιτήθηκε από αυτή την εργασία και μετακόμισε στην Καλιφόρνια καθώς έμαθε ότι ζητούσαν νοσηλευτικό προσωπικό σε όλα τα νοσοκομεία της πολιτείας. Σύντομα βρήκε εκεί δουλειά ως νοσοκόμα σε νοσοκομείο του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα βράδια γύριζε στα μπαρ και έκανε περιστασιακό σεξ.  Αποτέλεσμα μιας τέτοιας βραδιάς ήταν μια εγκυμοσύνη. Ο πατέρας του παιδιού της ήταν ένας στρατιώτης, ο οποίος δεν είχε το παραμικρό ενδιαφέρον για τη Μάρθα. Μάλιστα όταν πληροφορήθηκε ότι ήταν έγκυος, προσπάθησε να αυτοκτονήσει πηδώντας στη θάλασσα. Ανύπαντρη και έγκυος, σε μια εποχή που υπήρχε κοινωνικό στίγμα γι' αυτές τις καταστάσεις, η Μάρθα έπαθε νευρικό κλονισμό και νοσηλεύτηκε για λίγες μέρες για ψυχιατρικούς λόγους. Όταν βγήκε από το νοσοκομείο, απολύθηκε από την δουλειά της για ανήθικη συμπεριφορά λόγω του ότι θα γινόταν σύντομα μια ανύπαντρη μητέρα. Άνεργη και χωρίς στήριξη από πουθενά, η Μάρθα αποφάσισε ότι η μοναδική της επιλογή ήταν να επιστρέψει στη Φλόριντα.

Όταν γύρισε πίσω στην πόλη της, η Mάρθα έπρεπε να δικαιολογήσει την εγκυμοσύνη της σε γνωστούς και συγγενείς. Έτσι σκαρφίστηκε μια ιστορία κατά την οποία εκείνη γνώρισε στην Καλιφόρνια έναν αξιωματικό του Ναυτικού και στην συνέχεια τον παντρεύτηκε. Ωστόσο ο σύζυγος της δεν την συνόδευσε πίσω στο Μίλτον επειδή μαχόταν στον Ειρηνικό. Παρόλα αυτά διαβεβαίωσε τους πάντες ότι σύντομα θα ερχόταν και όλοι θα είχαν την χαρά να τον γνωρίσουν. Για να γίνει πιο πιστευτή, αγόρασε και μια βέρα, την οποία φορούσε ανελλιπώς. Εντούτοις καθώς περνούσαν οι μέρες, έπρεπε πλέον να εξηγήσει γιατί δεν εμφανιζόταν ο περιβόητος σύζυγος της. Αυτό το πρόβλημα το έλυσε με το να συντάξει μια επιστολή και στην συνέχεια να την στείλει στον εαυτό της. Σύμφωνα με αυτό το τηλεγράφημα, εκείνη υποτίθεται ότι πληροφορήθηκε τον θάνατο του συζύγου της εν ώρα υπηρεσίας. Μετά την γνωστοποίηση των "κακών μαντάτων" η Μάρθα έπαθε υστερία και δεν σταμάτησε να κλαίει. Τα νέα διαδόθηκαν αμέσως, καθώς το γεγονός δημοσιεύτηκε σε τοπική εφημερίδα. Σύντομα η Μάρθα έγινε αποδέκτης μεγάλης προσοχής και συμπάθειας λόγω της τραγικής της απώλειας. Την άνοιξη του 1944 γέννησε την κόρη της, την οποία ονόμασε Κάρμεν Γουίλα Ντιν.

Ωστόσο το πάθημα δεν της έγινε μάθημα. Λίγους μήνες μετά τη γέννηση της κόρης της, η Μάρθα έμεινε ξανά έγκυος από έναν οδηγό λεωφορείου από την Πενσακόλα, ονόματι Άλφρεντ Μπεκ. Ο Άλφρεντ δεν ενδιαφερόταν καθόλου για την Μάρθα και έτσι δεν κράτησε αρχικά επαφή μαζί της. Ωστόσο σύντομα ένιωσε ενοχές επειδή την είχε εκθέσει με το να την αφήσει έγκυος. Έτσι ανέλαβε τις ευθύνες του και στα τέλη του 1944 την παντρεύτηκε. Παρόλα αυτά ο γάμος τους κράτησε μόνο έξι μήνες. Σύντομα γεννήθηκε ένας γιος που πήρε το όνομα Άντονι Μπεκ. Η Μάρθα βρέθηκε για άλλη μία φορά μόνη της. Χωρίς καμία υποστήριξη έπρεπε να μεγαλώσει δυο μικρά παιδιά. Αυτό φάνταζε βουνό, καθώς εκείνη ήταν πλέον εντελώς "ξεκρέμαστη" οικονομικά και είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που είχε τελευταία φορά δουλειά. Η Μάρθα για να ξεχάσει την μοναξιά και τα προβλήματα της δραπέτευσε σε έναν κόσμο φαντασίας, αγοράζοντας ρομαντικά περιοδικά και μυθιστορήματα, και βλέποντας ρομαντικές ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστούσε ο αγαπημένος της Γάλλος ηθοποιός Σαρλ Μπουαγιέ.

Το 1946, η τύχη της χαμογέλασε και βρήκε δουλειά σε νοσοκομείο της Πενσακόλα για παιδιά με αναπηρίες. Η Μάρθα ήταν μια εξαιρετική νοσοκόμα που αντιμετώπιζε τη δουλειά και τις ευθύνες της με σοβαρότητα. Αυτό το αναγνώριζαν και οι γύρω της και έτσι το φθινόπωρο πήρε προαγωγή ως προϊσταμένη. Παρά όμως την επαγγελματική της επιτυχία, η Μάρθα εξακολουθούσε να βασανίζεται από κατάθλιψη. Εκείνη καρτερούσε την μέρα που θα γνώριζε κάποιον, με τον οποίο θα βίωνε τον απόλυτο έρωτα και την συντροφικότητα, έτσι ακριβώς όπως παρουσιαζόταν στα περιοδικά και στα ρομαντικά μυθιστορήματα που διάβαζε.

Το 1947 κάποια συνάδελφος της θέλοντας να αστειευτεί μαζί της, της έστειλε ανώνυμα μέσω ταχυδρομείου ένα διαφημιστικό φυλλάδιο εγγραφής στην λέσχη "Mother Dinene's Family Club for Lonely Hearts" ("Οικογενειακή Λέσχη της Μητέρας Ντινέν για Μοναχικές Καρδιές"). Όταν κατάλαβε περί τίνος πρόκειται, η Μάρθα ξέσπασε σε κλάματα. Ωστόσο αργότερα το ξανασκέφτηκε και αποφάσισε να στείλει και εκείνη μια δική της αγγελία προς αναζήτηση συντρόφου. Εντούτοις η αγγελία της έπρεπε να περιλαμβάνει μια περιγραφή του εαυτού της. Αν και την συμπλήρωσε, παρέλειψε να αναφέρει το γεγονός ότι ήταν υπέρβαρη, καθώς επίσης και ότι ήταν μητέρα δύο παιδιών. Η αγγελία της δημοσιεύτηκε και η Μάρθα περίμενε με κομμένη την ανάσα την στιγμή που θα της απαντούσε ο "Γοητευτικός Πρίγκιπας" της. Κάθε μέρα, όταν επέστρεφε στο σπίτι από τη δουλειά, έλεγχε με αγωνία το γραμματοκιβώτιο της, ψάχνοντας για το γράμμα που θα την απάλλασσε από τον πόνο της μοναξιάς. Ωστόσο οι επόμενες δυο εβδομάδες αποδείχτηκαν άκαρπες. Εκείνη άρχισε να απογοητεύεται. Παρόλα αυτά λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1947, κάποιος ανταποκρίθηκε, ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον Ρέιμοντ Φερνάντες.

Στο γράμμα του ο Φερνάντες ανέφερε στην Μάρθα ότι ήταν επιτυχημένος Ισπανός επιχειρηματίας. Υποστήριζε δε ότι πρόσφατα έρθει στην Αμερική, επειδή εκεί οι επαγγελματικές ευκαιρίες ήταν περισσότερες από ότι στην χώρα του. Της τόνισε ότι ζούσε μόνος στην Νέα Υόρκη σε ένα διαμέρισμα, της οδού 139ης Γουέστ που ήταν πολύ μεγάλο για έναν εργένη. Είχε μάλιστα την ελπίδα ότι σύντομα θα το μοιραζόταν με μια σύζυγο. Ο Ρέιμοντ έκλεισε την επιστολή του λέγοντας στην Μάρθα ότι γνώριζε την επαγγελματική της ιδιότητα και πως ήταν σίγουρος πως εκείνη "είχε μια καρδιά γεμάτη αγάπη και παρηγοριά". Η Μάρθα ενθουσιάστηκε από το ''εκφραστικό ύφος γραφής" του Φερνάντες και από την χαρά της διάβασε ξανά και ξανά την επιστολή του. Θέλοντας να κάνει καλύτερη εντύπωση, η Μάρθα αγόρασε ακριβά είδη αλληλογραφίας και συνέχισε μαζί του την επικοινωνία για δύο εβδομάδες. Κάποια στιγμή ο Ρέιμοντ της ζήτησε να ανταλλάξουν φωτογραφίες. Εκείνη συμφώνησε, αλλά προβληματιζόταν πως μπορούσε να κρύψει το γεγονός ότι ήταν παχουλή. Έτσι σκέφτηκε να του στείλει μια φωτογραφία που τράβηξε στο νοσοκομείο, στην οποία είχε ποζάρει πίσω από κάποιες νοσοκόμες.

Εντούτοις η εξωτερική εμφάνιση δεν απασχολούσε καθόλου τον Φερνάντες, ο οποίος αδιαφορούσε αν τα θύματα του ήταν παχιά ή αδύνατα, νεαρά ή ηλικιωμένα. Το κριτήριο του ήταν ένα και μοναδικό. Αυτές οι γυναίκες έπρεπε να διαθέτουν οικονομικούς πόρους. Όταν έμαθε ότι η Μάρθα ήταν νοσοκόμα, υπέθεσε ότι είχε χρήματα ή ακίνητη περιουσία. Σε εκείνο το σημείο ο Ρέιμοντ ζήτησε από τη Μάρθα μια τούφα από τα μαλλιά της. Του ήταν απαραίτητη για να κάνει τα μάγια του βουντού, προκειμένου να την έχει (όπως πίστευε) υπό τον έλεγχο του. Από την μεριά της η Μάρθα ήταν κατενθουσιασμένη που κάποιος άντρας είχε ζητήσει μια τούφα από τα μαλλιά της. Έτσι, χωρίς δισταγμό πήρε το ψαλίδι και έκοψε μια πλούσια μπούκλα και του την έστειλε με το επόμενο γράμμα της, το οποίο είχε ψεκάσει με το άρωμα της. Ο Φερνάντες ανταποκρίθηκε σύντομα και της έγραψε πως είχε έρθει πλέον ο καιρός να συναντηθούν. Η Μάρθα συμφώνησε και ο Ρέιμοντ της απάντησε ότι θα ταξίδευε για να την συναντήσει στο σταθμό των τρένων του Μίλτον, στις 28 Δεκέμβριου του 1947. Πλέον η Μπεκ αντιλαμβανόταν ότι τα ψέματα που είχε πει για τον εαυτό της θα αποκαλύπτονταν και ένοιωθε νευρική και ανήσυχη. Εντούτοις η περιέργεια και η λαχτάρα της να συναντήσει τον άντρα που τόσο την είχε συνεπάρει γρήγορα παρέκαμψαν αυτό το πρόβλημα. Οι μέρες πέρασαν και την καθορισμένη ημερομηνία ο Ρέιμοντ έφτασε στη Φλόριντα.

 Η συνάντηση και τα επακόλουθα της 
Με την πρώτη ματιά ο Φερνάντες εξεπλάγη από το μέγεθος της Μπεκ, αλλά δεν έδειξε σημάδια δυσαρέσκειας. Εκείνη πάλι, ξετρελάθηκε μαζί του. Δεν μπορούσε να πιστέψει στην τύχη της που της επεφύλασσε έναν τόσο όμορφο άντρα. Μάλιστα πίστευε ότι έμοιαζε με το είδωλο της, τον ηθοποιό Σαρλ Μπουαγιέ. Όταν πήγαν στο σπίτι της εκείνη του σύστησε τα δυο της παιδιά και ετοίμασε φαγητό για να γευματίσουν όλοι μαζί. Όταν τα παιδιά πήγαν για ύπνο, ο Ρέιμοντ και η Μάρθα έκαναν έρωτα σε τοπικό ξενοδοχείο. Για πρώτη φορά στη ζωή της ένοιωσε πλήρως ικανοποιημένη σεξουαλικά.

Εν τω μεταξύ, ο Φερνάντες ανυπομονούσε να ανακαλύψει αν η Μάρθα ήταν αξιόλογο θύμα. Σε κάθε περίπτωση, το ζευγάρι πέρασε συνολικά δυο ημέρες μαζί, με πολλές καυτές ώρες σε δωμάτιο ξενοδοχείου ικανοποιώντας το αμοιβαίο τους πάθος. Η Μάρθα του ορκίστηκε αιώνια αγάπη και του ζήτησε να μείνει στη Φλόριντα για να παντρευτούν. Από την άλλη πλευρά ο Ρέιμοντ κατάλαβε ότι είχε χάσει τον χρόνο του μαζί της, καθώς η Μπεκ δεν είχε περιουσία. Προφανώς και δεν ήθελε να δεσμευτεί και πόσο μάλλον με μια γυναικά που δεν του ήταν χρήσιμη στα σχέδια του. Έτσι προφασίστηκε μια δικαιολογία, λέγοντας στην Μάρθα ότι οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις τον ανάγκαζαν να φύγει άμεσα για την Νέα Υόρκη. Η Μάρθα αντέδρασε έντονα, καθώς δεν περίμενε αυτή την εξέλιξη. Τότε ο Φερνάντες για να την καθησυχάσει της υποσχέθηκε πως θα γύριζε σύντομα κοντά της. Διαφορετικά θα της έστελνε χρήματα για τα εισιτήρια της, ώστε να πάει εκείνη να τον βρει στην Νέα Υόρκη. Η Μπεκ αυτό το ερμήνευσε ως πρόταση γάμου και φρόντισε να ενημερώσει γνωστούς και συναδέλφους ότι θα παντρευόταν ξανά. Το προσωπικό του νοσοκομείου για να την συγχαρεί της ετοίμασε ένα πάρτι και η Μάρθα ήταν πιο χαρούμενη από ποτέ. Ωστόσο κατά την διάρκεια της γιορτής, η Μάρθα έλαβε ένα γράμμα από τον Φερνάντες. Σε αυτό την ενημέρωνε ότι "παρεξήγησε" τα συναισθήματα και τις προθέσεις του και ότι έπρεπε να διακόψουν κάθε επαφή, καθώς εκείνος δεν θα επέστρεφε πίσω στην Φλόριντα. Η Μπεκ κατάρρευσε διαβάζοντας αυτά τα νέα και αργότερα προσπάθησε ανεπιτυχώς να βάλει τέρμα στην ζωή της. Εντούτοις, αυτή η απόπειρα αυτοκτονίας φαίνεται ότι ταρακούνησε λίγο τον Φερνάντες, καθώς στην συνέχεια υποχώρησε και συμφώνησε να αφήσει την Μάρθα να τον επισκεφτεί στη Νέα Υόρκη. Έτσι και έγινε και οι δύο τους πέρασαν μαζί δύο υπέροχες εβδομάδες. Εν τω μεταξύ, η είδηση για τα ραντεβού της Μάρθα με ένα Λατίνο σε ξενοδοχείο έφτασε μέχρι το διοικητικό συμβούλιο του νοσοκομείου.

Έτσι όταν η Μπεκ επέστρεψε στο Μίλτον και πήγε όπως συνήθως στην δουλειά της, την περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Προς λύπη της ενημερώθηκε ότι είχε απολυθεί. Όταν προσπάθησε να μάθει τι μεσολάβησε για να παρθεί μια τέτοια απόφαση, ο εργοδότης της αρνήθηκε να της δώσει περισσότερες λεπτομέρειες. Η Μάρθα υπέθεσε ότι το νοσοκομείο δεν ήθελε κοντά του κάποια (και ειδικά μια μητέρα), η οποία είχε ερωτικές επαφές εκτός γάμου. Άλλωστε η σχέση της με τον Ρέιμοντ είχε γίνει γνωστή σε όλη την πόλη. Έτσι πήρε τον τελευταίο της μισθό ως Μάρθα Φερνάντες και πήγε στο σπίτι της. Φοβισμένη και αβέβαιη για το μέλλον τόσο το δικό της, όσο και των παιδιών της, η Μπεκ αναζήτησε ένα σωσίβιο σωτηρίας. Αποφάσισε ότι η μόνη λύση ήταν να πάει να βρει τον Ρέι Φερνάντες. Ετοίμασε λοιπόν τις βαλίτσες και τα δύο της παιδιά, αποχαιρέτησε μερικούς φίλους και οι τρεις τους πήραν το πρώτο λεωφορείο για τη Νέα Υόρκη.

Όταν ο Ρέιμοντ άνοιξε την πόρτα του το πρωί της 18ης Ιανουαρίου του 1948, έμεινε έκπληκτος. Προς μεγάλη του απογοήτευση αντίκρισε την Μάρθα και τα δύο παιδιά της. Αυτό ήταν ένα σημαντικό εμπόδιο στην καριέρα του στην κλοπή και την απάτη, αν και λάτρευε το γεγονός ότι η Μάρθα του ικανοποιούσε κάθε του ιδιοτροπία. Επίσης αναγνώριζε ότι τον φρόντιζε με κάθε τρόπο, όπως με το να του στρώνει το κρεβάτι του και να του μαγειρεύει. Παρόλα αυτά ήδη μοιράζονταν το διαμέρισμα με τη μητέρα της Τζέιν Τόμσον. Έτσι επέτρεψε στην Μάρθα να μείνει μαζί του, με την προϋπόθεση ότι τα παιδιά της θα έφευγαν από την ζωή τους και αυτό ήταν αδιαπραγμάτευτο. Η Μπεκ δεν ήθελε να χάσει τον Φερνάντες, γιατί μαζί του ένιωθε ότι στην πραγματικότητα ζούσε τις ιστορίες αγάπης που είχε διαβάσει σε αμέτρητα περιοδικά αισθηματικών. Ήταν ο δικός της Σαρλ Μπουαγιέ, εξίσου όμορφος και γοητευτικός, τον οποίο μπορούσε πραγματικά να κρατήσει στην αγκαλιά της. Έτσι αποφάσισε απρόθυμα να εγκαταλείψει τα παιδιά της, καθώς αντιλήφθηκε ότι αυτό ήταν το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει για να είναι μαζί με τον Ρέιμοντ. Έτσι στις 25 Ιανουαρίου του 1948, έστειλε τα παιδιά της σε συγγενείς της στην Φλόριντα και για τα επόμενα τρία χρόνια, δεν είχε καμία επαφή μαζί τους. Λίγο αργότερα, από το διαμέρισμα έφυγε και η κυρία Γουίλσον, δηλαδή η μητέρα της Τζέιν Τόμσον.

Όταν έμειναν μόνοι, ο Ρέιμοντ σε μια ακόμα προσπάθεια να κάνει την Μάρθα να τον εγκαταλείψει με την δική της θέληση, της ομολόγησε τις εγκληματικές του δραστηριότητες. Της έδειξε όλες τις επιστολές που είχε γράψει για τις δεκάδες γυναίκες που είχε ληστέψει και εξαπατήσει. Παραδέχτηκε μάλιστα ότι παντρεύτηκε μερικές από αυτές και ότι είχε ήδη οικογένεια στην Ισπανία. Τέλος της αποκάλυψε ότι φορούσε περούκα και της έδειξε το σημάδι στο κεφάλι του. Η Μπεκ αν και αρχικά σοκαρίστηκε, τελικά συνέχισε να είναι αφοσιωμένη στον Φερνάντες. Μάλιστα θεώρησε ότι ήταν καθήκον της να τον βοηθήσει με τις απάτες του. Έτσι ξεκίνησαν να αναζητούν το επόμενο θύμα τους. Καθώς κοιτούσαν επίμονα τις φωτογραφίες που είχαν στείλει στο Ρέιμοντ δεκάδες μοναχικές γυναίκες, κατέληξαν σε μια συνταξιούχος δασκάλα ονόματι Έστερ Χένι από την Νότια Πενσυλβάνια.

Το απίθανο ζευγάρι ταξίδεψε στην Πενσυλβάνια και συνάντησε την Έστερ, με την Μάρθα να υποδύεται την κουνιάδα του Ρέιμοντ. Μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου του 1948, το ειδύλλιο είχε προχωρήσει τόσο που η Έστερ Χένι και ο Ρέιμοντ Φερνάντες παντρεύτηκαν σε μια σύντομη τελετή στο δημαρχείο της Κομητείας Φέρφαξ της Βιρτζίνια. Το ζευγάρι στην συνέχεια έκανε το ταξίδι του μέλιτος, το οποίο δεν ήταν όπως το είχε ονειρευτεί η Έστερ. Κάθε βράδυ, ο γαμπρός αποσυρόταν στην κρεβατοκάμαρα του, ενώ η νύφη μοιραζόταν το κρεβάτι με την υποτιθέμενη κουνιάδα της. Όταν η Έστερ διαμαρτυρήθηκε για αυτή την παράξενη κατάσταση, η Μπεκ της μίλησε έντονα και έγινε τρομακτική στην όψη, κάτι που δεν ήταν δύσκολο δεδομένου ότι υπήρχε σημαντική διαφορά μεγέθους μεταξύ των δύο γυναικών. Λίγες ημέρες αργότερα, οι νεόνυμφοι, μαζί με την Μπεκ, επέστρεψαν στο διαμέρισμα του Φερνάντες στην Νέα Υόρκη. Ωστόσο ο "ευτυχισμένος έγγαμος βίος" δεν κράτησε για πολύ. Λίγο αργότερα, η νέα κυρία Φερνάντες έφυγε τρέχοντας από το διαμέρισμα χωρίς το αυτοκίνητο της και έχοντας χάσει εκατοντάδες δολάρια που της είχε κλέψει ο Ρέιμοντ. Σε δηλώσεις που έκανε πολύ αργότερα στους δημοσιογράφους υποστήριξε τα εξής: "Για τέσσερις μέρες ήταν πολύ ευγενικός μαζί μου. Στη συνέχεια έγινε βίαιος λεκτικά, όταν του αρνήθηκα να τον κάνω κύριο δικαιούχο της ασφάλειας μου και να τον εξουσιοδοτήσω να εισπράττει τη σύνταξη μου. Τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Μάλιστα άρχισα να ακούω ιστορίες για εκείνον από τους γείτονες του, πως είχε ταξιδέψει στην Ισπανία με μια γυναίκα, η οποία στην συνέχεια πέθανε".

Οι δολοφονίες

Αρκετές άλλες γυναίκες έπεσαν στα δίχτυα τους σε σύντομο χρονικό διάστημα, συμπεριλαμβανομένων δύο με το όνομα Μυρτλ. Μία από αυτές, ήταν η Μυρτλ Γιανγκ, μια χήρα από το Γκριν Φόρεστ του Άρκανσο, η οποία παντρεύτηκε τον Φερνάντες στις 14 Αυγούστου του 1948 στο δημαρχείο της Κομητείας Κουκ του Ιλινόι. Η Μάρθα παρίστανε αυτή τη φορά την αδερφή του Ρέιμοντ και έκανε ό,τι μπορούσε για να βεβαιωθεί ότι ο γάμος τους δεν θα ολοκληρωνόταν ποτέ. Στην συνέχεια ακολούθησε το ίδιο μοτίβο. Ο Ρέιμοντ κοιμόταν μόνος του και οι δυο γυναίκες μαζί στο ίδιο κρεβάτι σε άλλο δωμάτιο. Αυτό συνεχίστηκε για αρκετές ημέρες. Ωστόσο κάποια στιγμή η Μυρτλ αγανάκτησε τόσο πολύ, ώστε άρχισε να φωνάζει και να διαμαρτύρεται έντονα. Για να την κάνει να σωπάσει, η Μάρθα της έδωσε μια μεγάλη δόση υπνωτικών χαπιών. Αυτό όμως προκάλεσε στη άτυχη γυναίκα απώλεια των αισθήσεων της. Το εγκληματικό ζευγάρι όμως δεν νοιάστηκε γι' αυτό. Αντίθετα της έκλεψε 4.000 δολάρια και στην συνέχεια μετέφεραν την ημιλιπόθυμη γυναίκα σε ένα λεωφορείο με προορισμό το Λιτλ Ροκ. Όταν η Μυρτλ Γιανγκ έφτασε εκεί, όσοι συνταξίδευαν μαζί της συνειδητοποίησαν ότι η γυναίκα δεν κοιμόταν, αλλά στην πραγματικότητα βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση. Σύντομα κάλεσαν την αστυνομία και ένα ασθενοφόρο που την μετέφερε στο νοσοκομείο, όπου πέθανε την επόμενη μέρα.

Εν τω μεταξύ, η Μάρθα και ο Ρέιμοντ βρίσκονταν ήδη στα ανατολικά. Σταμάτησαν σε αρκετές πόλεις και συνάντησαν μια ποικιλία γυναικών που αλληλογραφούσαν με τον Ρέιμοντ. Η Μπεκ προσποιούταν πότε την αδελφή και πότε την κουνιάδα του Φερνάντες, δίνοντας του έτσι έναν αέρα σεβασμού. Τα θύματα τους, που αισθάνονταν πιο ασφαλείς γνωρίζοντας ότι υπήρχε άλλη γυναίκα στο σπίτι, συχνά συμφώνησαν να μείνουν με το ζευγάρι. Σε κάποιες περιπτώσεις η Μάρθα έπεισε μερικά από τα θύματα τους, ότι ζούσε μόνη της και ότι ο "αδερφός" της ήταν μόνο ένας επισκέπτης.

Οι δυο τους κατάφεραν να κλέψουν κάποια χρήματα, αλλά καμία από τις γυναίκες που συνάντησαν δεν φαινόταν πολλά υποσχόμενη ως μακροπρόθεσμη επένδυση. Έτσι επέστρεψαν στην Νέα Υόρκη και άρχισαν να αναζητούν νέα θύματα στις αγγελίες των μοναχικών καρδιών. Βρήκαν μια ενδιαφέρουσα περίπτωση στην Νέα Αγγλία, αλλά όταν την συνάντησαν, η Μάρθα την βρήκε νεότερη από ό,τι φανταζόταν και έτσι δεν άφησε τον Φερνάντες να την κατακτήσει. Σύντομα τα χρήματα τους άρχισαν να λιγοστεύουν. Ο χειμώνας πλησίαζε και κανένας από τους δύο δεν είχε δουλειά. Ενώ ένιωθαν απεγνωσμένοι, τελικά εντόπισαν μια ενδιαφέρουσα περίπτωση. Η γυναίκα ονομαζόταν Τζάνετ Φέι και ο Ρειμοντ της συστήθηκε στα γράμματα ως Τσαρλς Μάρτιν. Η Τζάνετ ήταν 66 χρονών και χήρα, είχε χρήματα στην τράπεζα και ζούσε σε ένα ευρύχωρο διαμέρισμα στο Όλμπανι της Νέας Υόρκης.

Η Τζάνετ είχε τη συνήθεια να γράφει επιστολές στο κλαμπ γνωριμιών, παρά τις προειδοποιήσεις των φίλων και της οικογένειας της να σταματήσει. Από την άλλη πλευρά ήταν μια θρησκευόμενη καθολική γυναίκα που πήγαινε στην εκκλησία κάθε Κυριακή, γεγονός που εκμεταλλεύτηκε ο Ρέιμοντ. Σε πολλές επιστολές του της έκανε αναφορές στον Θεό και τη θρησκεία. Μετά από μια περίοδο αρκετών εβδομάδων, κατά την οποία ο Ρέιμοντ έπεισε την Τζάνετ ότι οι στόχοι του ήταν έντιμοι και σοβαροί, έγιναν διευθετήσεις ώστε εκείνος να πάει στο Όλμπανι λίγο πριν από την Πρωτοχρονιά. Ο Φερνάντες άλλαξε λίγο την εμφάνιση του για να φαίνεται μεγαλύτερος, επειδή ήξερε ότι μια θρησκευόμενη γυναίκα της ηλικίας της θα απέφευγε να συνδεθεί με έναν άντρα τριάντα χρόνια μικρότερο της. Έτσι πρόσθεσε μερικές λευκές τούφες στην περούκα του και έκανε μακιγιάζ για να τονίσει τις ρυτίδες γύρω από τα μάτια του.

Στις 30 Δεκεμβρίου του 1948, η Μάρθα και ο Ρέιμοντ έφτασαν στο κέντρο του Όλμπανι και έμεναν σε ξενοδοχείο ως κύριος και κυρία Φερνάντες. Την επόμενη μέρα, ο Ρέιμοντ εμφανίστηκε στην πόρτα της Τζάνετ κρατώντας ένα μπουκέτο λουλούδια. Πέρασαν την ημέρα μαζί γνωρίζοντας ο ένας τον άλλον και συζητώντας θρησκευτικά θέματα. Λίγες ημέρες αργότερα, ο Ρέιμοντ γνώρισε την Μάρθα στην Τζάνετ αναφέροντας ότι εκείνη ήταν η αδερφή του. Μάλιστα όταν την συνάντησαν προσποιήθηκαν ότι είχαν χάσει τα πορτοφόλια τους και δεν είχαν άλλα χρήματα. Οι τρεις τους δείπνησαν μαζί με χρήματα της Τζάνετ και περιηγήθηκαν στην πόλη. Το ίδιο βράδυ, η Τζάνετ τους επέτρεψε να διανυκτερεύσουν στο διαμέρισμα της. Σύντομα, ο Ρέιμοντ έκανε πρόταση γάμου στην Τζάνετ και εκείνη την δέχτηκε με ενθουσιασμό. Ο Φερνάντες έπεισε την μέλλουσα γυναίκα του να μετακομίσουν στο Λονγκ Άιλαντ, όπου η Μάρθα είχε ήδη νοικιάσει ένα διαμέρισμα στην οδό Άντελαϊν 15 στο χωριό Βάλεϋ Στριμ. Η Φέι ήταν τόσο γοητευμένη από τον "καλοπροαίρετο και ευσεβή Χριστιανό" που προοριζόταν για άντρας της, που συμφώνησε να βγάλει όλα τα μετρητά, τα ομόλογα και τα κοσμήματα της από την θυρίδα της στην τράπεζα και να του τα δώσει να τα φυλάξει. Έτσι την πρώτη εβδομάδα του Ιανουαρίου του 1949, η Τζάνετ έκανε εν μέρει ότι υποσχέθηκε αλλά δεν σήκωσε όλα τα υπάρχοντα της τελικά. Αντίθετα έκανε δύο αναλήψεις σε δύο διαφορετικά υποκατάστημα της τράπεζας σηκώνοντας ένα μεγάλο ποσό, το οποίο ήταν συνολικά πάνω από 6.000 δολάρια σε μετρητά και επιταγές και πήρε μόνο μερικά από τα κοσμήματα της. Η εξυπηρετική αδερφή του "Μάρτιν" έβαλε τα χρήματα και τα τιμαλφή σε ένα μπαούλο (το οποίο είχαν κλέψει από την Μυρτλ Γιανγκ) και οι τρεις τους έφυγαν για το Λονγκ Άιλαντ.

Στις 4 Ιανουαρίου του 1949, ο Ρέιμοντ, η Μάρθα και η Τζάνετ έφτασαν στο διαμέρισμα στο Λονγκ Άιλαντ και δείπνησαν όλοι μαζί. Αργότερα ο Φερνάντες πήγε με την Τζάνετ στην κρεβατοκάμαρα. Για εκείνο το σημείο της βραδιάς η Μπεκ όταν ανακρίθηκε αργότερα από τις αρχές είπε: "Καιγόμουν από ζήλια και θυμό. Όταν μπήκα στο υπνοδωμάτιο είδα την Τζάνετ γυμνή με το χέρι της περασμένο γύρω από τον Ρέιμοντ". Καθώς ήταν ήδη αναστατωμένη με τον Φερνάντες επειδή έδειχνε υπερβολική προσοχή στην Τζάνετ, η θέα των δυο τους στο κρεβάτι ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Σύμφωνα με τη Μάρθα, η Τζάνετ θύμωσε με το θράσος της να μπει στην κρεβατοκάμαρα και της φώναξε: "Δεν θα σου επιτρέψω να ζήσεις μαζί μας! Είσαι η πιο θρασύτατη σκύλα που έχω γνωρίσει ποτέ!" Ακολούθησε ένας καβγάς κατά τον οποίο ο Ρέιμοντ φέρεται να είπε στη Μάρθα: "Κάνε αυτή τη γυναίκα να σωπάσει. Δεν με νοιάζει τι κάνεις! Απλώς κάνε την να σταματήσει!".

Η Μάρθα αργότερα κατέθεσε ότι λιποθύμησε και δεν μπορούσε να θυμηθεί τι είχε συμβεί. "Συνήλθα καθώς ο Ρέιμοντ με είχε πιάσει από τους ώμους και με ταρακουνούσε". Στην πραγματικότητα όμως συνέβησαν τα εξής: Όταν ο καβγάς μεταξύ των δύο γυναικών εντάθηκε, η Μπεκ άρπαξε ένα σφυρί και χτύπησε με αυτό το κεφάλι της Φέι. Το κρανίο της ηλικιωμένης γυναίκας ράγισε, αλλά δεν πέθανε ακαριαία. Βρισκόταν πεσμένη στο πάτωμα και το κεφάλι της αιμορραγούσε ακατάπαυστα. Ο Φερνάντες για να την αποτελειώσει την στραγγάλισε με ένα μαντήλι. Η Μάρθα είπε ότι αμέσως μετά τη δολοφονία, βρισκόταν σε κάποιο είδος "έκστασης". Ο Φερνάντες και η Μπεκ καθάρισαν σχολαστικά το δωμάτιο και τύλιξαν το πτώμα με πετσέτες και σεντόνια και το έβαλαν μέσα σε μια ντουλάπα. Στη συνέχεια έπεσαν για ύπνο.

Την επόμενη μέρα, η Μπεκ και ο Φερνάντες προσπαθούσαν να βρουν λύση για το που να ξεφορτωθούν το σώμα. Ο Ρέιμοντ θυμήθηκε ότι η αδερφή του είχε μεγάλο υπόγειο στο σπίτι της. Η Μάρθα συμφώνησε και σκέφτηκε ότι το πτώμα θα διατηρούνταν και δεν θα μύριζε έντονα επειδή ήταν Ιανουάριος και έκανε πολύ κρύο. Στην συνέχεια αγόρασαν ένα μεγάλο μπαούλο (καθώς εκείνο της Μυρτλ Γιανγκ δεν χωρούσε την Τζάνετ) και τοποθέτησαν μέσα το πτώμα. Στην συνέχεια το μετέφεραν στο σπίτι της αδερφής του Ρέιμοντ και την παρακάλεσαν να το φυλάξει στο υπόγειο του σπιτιού της χωρίς όμως φυσικά να της πουν τι περιέχει μέσα. Έντεκα μέρες αργότερα, ο Ρέιμοντ πήρε το μπαούλο και το έθαψε στο υπόγειο ενός ενοικιαζόμενου σπιτιού και κάλυψε τον τάφο με τσιμέντο. Την επόμενη εβδομάδα, εξαργύρωσαν όλες τις επιταγές της Τζάνετ Φέι. Προβληματίζονταν όμως για το πως θα μπορούσαν να αποκτήσουν τα υπόλοιπα χρήματα, τα ομόλογα και τα πολύτιμα αντικείμενα της Τζάνετ. Ήξεραν ότι βρισκόταν σε θυρίδα της τράπεζας American Express. Εντούτοις θα προδίδονταν αν πήγαιναν οι ίδιοι να τα ζητήσουν. Σκέφτηκαν λοιπόν ότι θα μπορούσαν να ξεγελάσουν την θετή κόρη της Φέι και να το κάνει εκείνη για χάρη τους. Έτσι, δακτυλογράφησαν την ακόλουθη επιστολή και την ταχυδρόμησαν στην θετή κόρη της Τζάνετ, την Μαίρη Σπένσερ.

"Αγαπητή Μαίρη,

Είμαι ενθουσιασμένη και περνάω υπέροχα. Δεν έχω νιώσει ποτέ τόσο χαρούμενη. Σύντομα θα γίνω κυρία Μάρτιν και θα πάω στη Φλόριντα. Μαίρη, θα σου ζητήσω μια μεγάλη χάρη. Θα ήθελα να επικοινωνήσεις με το παράρτημα της American Express και να μου στείλουν τα μπαούλα και τα κουτιά που έχω εκεί. Η διεύθυνση αναγράφεται στα διάφορα αυτοκόλλητα που επισυνάπτω στην επιστολή. Θα ήθελα να τακτοποιήσω πολλά πράγματα πριν φύγω για τη Φλόριντα. Είμαι τόσο χαρούμενη και ικανοποιημένη, γιατί ο Τσαρλς είναι τόσο καλός και ευγενικός μαζί μου, όπως και η οικογένεια του. Έχουν κάνει τα πάντα για να νιώθω άνετα και σαν στο σπίτι μου. Θα κλείσω με τις καλύτερες ευχές μου και για τους δύο σας και αγάπη και φιλιά στα παιδιά σου. Μου λείπετε πραγματικά όλοι, αλλά είμαι σίγουρη ότι οι προσευχές μου εισακούστηκαν στέλνοντάς μου αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο. Ο Θεός να σας έχει όλους καλά. 

Τζάνετ Τζ. Φέι".

Πάνω στην βιασύνη τους, έκαναν ένα μοιραίο λάθος. Η Τζάνετ δεν είχε γραφομηχανή. Το κυριότερο πρόβλημα όμως ήταν ότι δεν ήξερε να δαχτυλογραφεί. Έτσι η κόρη της η Μαίρη κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και ειδοποίησε αμέσως την αστυνομία.

Το δολοφονικό ζευγάρι κατευθύνθηκε έπειτα δυτικά προς το Γκραντ Ράπιντς του Μίσιγκαν, όπου τους περίμενε το επόμενο θύμα τους. Για αρκετές εβδομάδες, ο Φερνάντες αλληλογραφούσε με μια 41χρονη χήρα ονόματι Ντελφίν Ντάουνινγκ, η οποία είχε μια δίχρονη κόρη, την Ρινέλ. Η Ντελφίν γνώριζε επίσης τον Φερνάντες ως "Τσαρλς Μάρτιν", έναν επιτυχημένο επιχειρηματία στο εξαγωγικό εμπόριο που έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη για τα παιδιά. Έτσι, όταν ο "Τσαρλς" έγραψε στη Ντελφίν ότι ήθελε να την επισκεφθεί μαζί με την αδελφή του Μάρθα, εκείνη το δέχτηκε με χαρά.

Η πρώτη γνωριμία έγινε στα τέλη Ιανουαρίου του 1949 και η Ντελφίν εντυπωσιάστηκε από τον "Τσαρλς". Της άρεσε ο ευγενικός του τρόπος και η διακριτική του στάση απέναντι στην κόρη της. Πριν τελειώσει ο μήνας, εκείνος έκανε σεξ με τη Ντελφίν, μια εξέλιξη που έκανε τη Μάρθα να βράζει, σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Αλλά η ευτυχία της Ντελφίν τελείωσε απότομα. Ένα βράδυ που η Ντελφίν έλειπε από το σπίτι, ο Φερνάντες διάβαζε την εφημερίδα του χαλαρός χωρίς να φοράει την περούκα του. Ξαφνικά όμως η πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα η Ντελφίν. Σοκαρίστηκε από την φαλάκρα του και την άσχημη ουλή στην κορυφή του κεφαλιού του και τον κατηγόρησε ότι την εξαπάτησε. Ο Φερνάντες χρησιμοποίησε τη γοητεία για να την καθησυχάσει, αλλά τίποτα δεν λειτούργησε. Η Μάρθα εξακολουθούσε να καίγεται μέσα της, αλλά παρέμεινε ήσυχη, ελπίζοντας ότι η κατάσταση θα ηρεμούσε. Εντούτοις η Ντελφίν δεν μπορούσε να το ανεχτεί όλο αυτό και ζήτησε τόσο από τον "Τσαρλς" όσο και από την "αδελφή" του να φύγουν αμέσως από το σπίτι της.

Η Μάρθα πήρε τον λόγο και έπεισε την Ντελφίν να πάρει μερικά υπνωτικά χάπια για να κοιμηθεί και την επόμενη ήμερα με καθαρό μυαλό να σκεφτεί τι πραγματικά ήθελε να κάνει. Ενώ τα χάπια έκαναν τη δουλειά τους, η Ρινέλ άρχισε να κλαίει, ίσως νιώθοντας ότι η μητέρα της δεν ενεργούσε φυσιολογικά. Η Μάρθα, ήδη έξαλλη με την Ντελφίν και τον Φερνάντες, άρπαξε ξαφνικά το παιδί και άρχισε να το πνίγει μέχρι που αυτό έχασε τις αισθήσεις του. Ωστόσο οι μώλωπες στο λαιμό του παιδιού ήταν εμφανείς. Ο Ρέιμοντ θύμωσε μαζί της και της είπε: "Όταν θα ξυπνήσει και δει τη Ρινέλ σε αυτή την κατάσταση, σίγουρα θα πάει στην αστυνομία".

"Κάνε κάτι Ρέι!" του απάντησε η Μάρθα. Ο Φερνάντες πήγε στο διπλανό δωμάτιο και πήρε ένα πιστόλι που ανήκε στον νεκρό σύζυγο της Ντελφίν. Τύλιξε το πιστόλι σε μια κουβέρτα και έβαλε την κάννη στο κεφάλι της Ντελφίν. Πάτησε τη σκανδάλη, στέλνοντας μια σφαίρα στον εγκέφαλο της, η οποία τη σκότωσε ακαριαία. Η Ρινέλ που είχε ήδη συνέλθει, παρακολούθησε όλο το συμβάν από λίγα μέτρα μακριά. Στη συνέχεια, τύλιξαν την Ντελφίν με σεντόνια και την μετέφεραν στο υπόγειο. Έσκαψαν μια μεγάλη τρύπα και έθαψαν εκεί το πτώμα της. Ο Φερνάντες κάλυψε τον τάφο με τσιμέντο, ενώ η Μάρθα καθάρισε τον τόπο του εγκλήματος. Για τις επόμενες δύο μέρες, έκαναν τα σχέδια τους για να δραπετεύσουν. Εξαργύρωσαν όσες επιταγές είχε η Ντελφίν και έκλεψαν από το σπίτι όλα τα τιμαλφή. Εν τω μεταξύ, η Ρινέλ έκλαιγε συνεχώς και αρνούνταν να φάει. Συζητούσαν για το τι έπρεπε να κάνουν με το κοριτσάκι, αλλά δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν. Τελικά, ο Ρέιμοντ είπε στη Μάρθα να την ξεφορτωθεί.

"Δεν μπορώ να το κάνω, Ρέι, δεν μπορώ" του είπε η Μάρθα. Εντούτοις ήταν ήδη πολύ βαθιά βυθισμένη. Ήταν συνεργός σε αρκετούς φόνους και σε δεκάδες απάτες και κλοπές. Δεν είχε πραγματικό σπίτι και είχε εγκαταλείψει τα δικά της παιδιά για να είναι με τον εραστή της. Και τώρα, αφού είχε θάψει άλλο ένα πτώμα για να κρύψει τα εγκλήματα τους, ο Φερνάντες ήθελε να κάνει το αδιανόητο. Μπορεί να προσπάθησε να αντισταθεί, αλλά η δύναμη του πάνω της ήταν ακατανίκητη. Καθώς η Ρινέλ συνέχιζε να κλαίει με λυγμούς, η Μπεκ και ο Φερνάντες μετέφεραν λίγο από το νερό που είχε συσσωρευτεί στο υπόγειο και γέμισαν μια άδεια μεταλλική μπανιέρα μέχρι το χείλος. Στην συνέχεια η Μάρθα άρπαξε το παιδί και το κράτησε κάτω από το νερό μέχρι που αυτό πνίγηκε. Λίγα λεπτά αργότερα, ο Ρέιμοντ έσκαψε έναν ακόμα τάφο δίπλα στην Ντελφίν και έθαψαν το παιδάκι.

Αν και ήταν πλέον ελεύθεροι να φύγουν από την πόλη και να προχωρήσουν, επέλεξαν να μην το κάνουν. Αντ' αυτού, η Μάρθα και ο Ρέιμοντ πήγαν σινεμά. Αργότερα, όταν επέστρεψαν στο διαμέρισμα, ετοιμάστηκαν για να πέσουν για ύπνο. Ξαφνικά όμως ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα και ο Φερνάντες πήγε να την ανοίξει. Μπροστά του στέκονταν δύο αστυνομικοί. Οι καχύποπτοι γείτονες είχαν καλέσει την αστυνομία.

Η σύλληψη και η ανάκριση

Ένας από τους δύο αστυνομικούς τον ρώτησε τα εξής: "Εσύ είσαι ο Ρέιμοντ Φερνάντες; Γνωρίζεις μια κυρία ονόματι Τζάνετ Φέι;". Ο Ρέιμοντ φοβήθηκε να απαντήσει. Ξαφνικά πετάχτηκε η Μάρθα και είπε στους αστυνομικούς: "Αφήστε τον ήσυχο. Μην τον αγγίζετε εσείς οι καταραμένοι αστυνομικοί γιατί θα..." Ενώ τους απειλούσε ο ένας αστυνομικός της πέρασε χειροπέδες. Συνέλαβαν επίσης τον Φερνάντες. Καθώς τους μετέφεραν στο τμήμα, έφτασαν αστυνομικές ενισχύσεις. Οι ντεντέκτιβ άρχισαν να ψάχνουν το σπίτι και πολύ σύντομα ανακάλυψαν τα δύο πτώματα που ήταν θαμμένα στο υπόγειο. Αργότερα στα προσωπικά αντικείμενα του Φερνάντες βρέθηκε ένα σημειωματάριο στο οποίο αναφέρονταν τα ονόματα 20 αγνοούμενων γυναικών. Έτσι οι αρχές υπέθεσαν ότι τα θύματα ήταν πολύ περισσότερα από ότι πίστευαν αρχικά.

Μετά τη σύλληψη τους, στις 28 Φεβρουαρίου του 1949, το ζευγάρι μεταφέρθηκε στο γραφείο του εισαγγελέα της Κομητείας Κεντ, όπου ανακρίθηκαν από τον ίδιο και την αστυνομία. Ίσως επειδή είχαν ήδη υποταχθεί στη μοίρα τους, κανείς από τους δύο δεν ζήτησε δικηγόρο, ούτε απέφυγε να απαντήσει σε ερωτήσεις. "Δεν είμαι ένας συνηθισμένος δολοφόνος. Έχω έναν τρόπο με τις γυναίκες, μια εξουσία πάνω τους", είπε ο Ρέιμοντ στους ανακριτές του. Και οι δύο διηγήθηκαν μια ιστορία γεμάτη σεξ, απάτες και φόνους. Ο Φερνάντες και η Μπεκ γνώριζαν πως στο Μίσιγκαν η θανατική ποινή είχε καταργηθεί και προτιμούσαν να παραμείνουν στο Κεντ παρά να οδηγηθούν στη Νέα Υόρκη, όπου θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν την κατηγορία για τη δολοφονία της Τζάνετ Φέι. "Η ηλεκτρική καρέκλα με τρομάζει", είπε η Μάρθα. Ο εισαγγελέας Ρότζερ ΜακΜέχον, εκμεταλλεύτηκε αυτόν τον φόβο για να τους αναγκάσει να υπογράψουν μια ομολογία 73 σελίδων. Κατόπιν τους διαβεβαίωσε πως δεν θα τους παρέδιδε στην αστυνομία της Νέας Υόρκης. Τους υποσχέθηκε ότι αν έλεγαν την αλήθεια η Μάρθα δεν θα φυλακιζόταν και ο Ρέιμοντ δείχνοντας καλή διαγωγή θα ήταν ελεύθερος σε έξι χρόνια. Έτσι και οι δύο συνεργάστηκαν πλήρως με τους ανακριτές.

Την επόμενη μέρα η υπόθεση των δολοφόνων των Μοναχικών Καρδιών, υπήρχε πρωτοσέλιδο σε όλες τις εφημερίδες της Αμερικής. Επίσης, όποτε εμφανίζονταν ο Ρέιμοντ και η Μάρθα με την συνοδεία των αστυνομικών, οι φωτογράφοι ήταν εκεί, ελπίζοντας να απαθανατίσουν το πιο φρικτό ζευγάρι της Αμερικής. Τα άρθρα στις εφημερίδες είχαν δημιουργήσει την εντύπωση πως οι κατηγορούμενοι ήταν αναμφίβολα ένοχοι και πως η δίκη δεν ήταν παρά μια τυπική διαδικασία που έπρεπε να ακολουθηθεί. Παντού ήταν διάχυτη η άποψη ότι στον φονικό ζευγάρι δεν άξιζε τίποτα λιγότερο από την θανατική ποινή. Η πίεση προς αυτή την κατεύθυνση ήταν τεράστια. Την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου του 1949, μετά από αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα του Κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Τόμας Ντιούι στην πολιτεία του Μίσιγκαν, έγινε συμφωνία μεταξύ των εισαγγελέων. Συγκεκριμένα, η πολιτεία του Μίσιγκαν θα απέσυρε τις κατηγορίες για τους φόνους της Ντελφίν και της Ρινέλ Ντάουνινγκ και έτσι θα εξέδιδε τους κατηγορούμενους στην πολιτεία της Νέας Υόρκης να δικαστούν για τη δολοφονία της Τζάνετ Ρέι. Και έτσι ακριβώς έγιναν τα πράγματα.

Εν τω μεταξύ ο τύπος έκανε αναφορές για το παρουσιαστικό της Μπεκ. Μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που της απέδωσαν ήταν "χοντρή, ναζού, Τεράστια Μάρθα, 200 κιλά οργής, η ζωντοχήρα που χαχανίζει, άσχημη, διαταραγμένη". Όλες οι αναφορές στο όνομα της συνοδεύονταν από εκτίμηση των κιλών της με σχεδόν πάντα μεγάλη δόση υπερβολής. Ωστόσο την εποχή της σύλληψης της εκείνη ζύγιζε 106 κιλά. Ο τύπος της Νέας Υόρκης είχε δυστυχώς μια μακρά παράδοση σε τέτοιου είδους αναφορές, σε περιπτώσεις δολοφονιών, ιδίως αν ο δράστης ήταν γυναίκα. Η Μπεκ ήταν συντετριμμένη από τους χλευασμούς και την αηδία που της απέδιδαν οι εφημερίδες και αναφώνησε με αγανάκτηση: "Είμαι ακόμα άνθρωπος. Νιώθω κάθε χτύπημα μέσα μου, παρόλο που έχω την ικανότητα να κρύβω τα συναισθήματα μου και να γελάω. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η καρδιά μου δεν ραγίζει από τις προσβολές και την ταπείνωση του που δέχομαι".

Η Δίκη
Η δίκη άρχισε στις 28 Ιουνίου του 1949, με έναν πρωτοφανή καύσωνα να ταλαιπωρεί την πόλη της Νέας Υόρκης και τους κατοίκους της. Ένας νεαρός δικηγόρος του Μανχάταν, o Χέρμπερτ Ε. Ρόζενμπεργκ, επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει την Μάρθα και τον Ρέιμοντ. Φυσικά, η επιλογή ενός μόνο δικηγόρου και για τους δύο κατηγορούμενους ήταν αντιδεοντολογική και άδικη. Λόγω του καύσωνα η δίκη αποφασίστηκε να διεξαχθεί στο μεγαλύτερο και πιο ευρύχωρο Ανώτατο Δικαστήριο του Μπρονξ, κοντά στο περίφημο στάδιο μπέιζμπολ της ομάδας Νιου Γιορκ Γιάνκις. Τίποτα, όμως, δεν μπορούσε να σώσει τους θεατές της δίκης από τις συνέπειες του καύσωνα, που ήταν ο χειρότερος στην ιστορία της πόλης μέχρι σήμερα. Μόνο κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου 4 & 5 Ιουλίου του 1949, πέθαναν τουλάχιστον 881 άτομα.

Δικαστής ορίστηκε ο Φέρντιναντ Πεκόρα, αυστηρός αλλά δίκαιος. Δημόσιος κατήγορος ήταν ο Έντουαρντ Ρόμπινσον Τζούνιορ, που ήταν στην υπόθεση από την αρχή της και ήταν ο διαμεσολαβητής για την έκδοση των κατηγορούμενων στην Νέας Υόρκης. Και οι δύο κατηγορούμενοι δήλωσαν αθώοι για τον φόνο λόγω παραφροσύνης. Κατόπιν η κατηγορούσα αρχή άρχισε την παρουσίαση της υπόθεσης με ένα μπαράζ ενοχοποιητικών καταθέσεων, συμπεριλαμβανομένων αυτών του ιατροδικαστή, φίλων της Τζάνετ Φέι καθώς και του σπιτονοικοκύρη της. Ακολούθησαν οι αστυνομικοί του Μίσιγκαν που είχαν κάνει τη σύλληψη, καθώς και οι αστυνομικοί ερευνητές που παρουσίασαν στο δικαστήριο τα πειστήρια του εγκλήματος.

Ο Ρέιμοντ Φερνάντες κατέθεσε στις 11 Ιουλίου του 1949. Αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμιξη στη δολοφονία της Τζάνετ Φέι και είπε ότι είχε γνωρίσει την Μάρθα Μπεκ λίγο καιρό πριν, γράφοντας επιστολές στην λέσχη γνωριμιών "Mother Dinene's Family Club for Lonely Hearts" ("Οικογενειακή Λέσχη της Μητέρας Ντινέν για Μοναχικές Καρδιές"). Παραδέχτηκε πως είχε ομολογήσει τον φόνο στις αρχές του Μίσιγκαν, αλλά ισχυρίστηκε πως το έκανε μόνο για να σώσει την αγαπημένη του Μάρθα, και πως επιθυμούσε να πάρει πίσω την ομολογία του. Με απαλή φωνή και συχνά χαμογελώντας προς τη Μπεκ, η οποία συγκατένευε στα λεγόμενα του, ο Ρέιμοντ παρουσίαζε την εικόνα του διανοούμενου ιπποτικού Ισπανού λέγοντας: "Όλες μου οι καταθέσεις έγιναν με σκοπό να βοηθήσω τη Μάρθα. Την αγαπούσα, δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά". Αλλά ο εισαγγελέας Έντουαρντ Ρόμπινσον Τζούνιορ, κατέρριψε τους ισχυρισμούς του Φερνάντες αναφέροντας τα ονόματα των: "Τζέιν Τόμσον, Ντελφίν και Ρίνελ Ντάουνινγκ και Μυρτλ Γιανγκ". Όλες ήταν νεκρές μετά τη συνάντηση τους με τον Ρέιμοντ Φερνάντες. Και όλα αυτά τα είπε φωνάζοντας στον κατηγορούμενο. "Ο κύριος Φερνάντεζ δεν είναι κουφός", του απάντησε η Μάρθα από το κάθισμα της. Αλλά και ο Ρέιμοντ κέρδισε "πόντους" όταν μίλησε για τις συνθήκες της ανάκρισης του στο Μίσιγκαν. Συγκεκριμένα ανέφερε: "Ο οποιοσδήποτε είχε δικαίωμα να μου κάνει ερωτήσεις, ακόμα και οι δημοσιογράφοι. Δεν ήξερα που πατούσα και που βρισκόμουν. Και ο εισαγγελέας είπε πως οτιδήποτε και να έλεγα δεν θα το χρησιμοποιούσαν εναντίον μου". Ο Φερνάντες ανέκτησε την αυτοκυριαρχία του και συνέχισε, καθώς κατάλαβε πως αυτό το σημείο ήταν πολύ σημαντικό: "Μου δήλωσαν πως θα με δίκαζαν στη Νέα Υόρκη και θα άφηναν την Μάρθα ελεύθερη. Εγώ σαν άντρας, μπορούσα πιο εύκολα να αντέξω. Είπαν πως αν συνεργαζόμουν θα έβγαινα από τη φυλακή σε έξι χρόνια. Αν όμως δεν συνεργαζόμουν θα έτρωγα ισόβια".

Αλλά η κατηγορούσα αρχή είχε πολλά εναντίον τους. Η μακροσκελής ομολογία τους, με όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, ήλθε πολλές φορές στο προσκήνιο για να τους στοιχειώσει. Το ακροατήριο κρατούσε την ανάσα του, όσο διαβάζονταν οι φρικιαστικές αφηγήσεις. "Μπορώ ακόμα να το ακούσω. Το αίμα στάζει, στάζει, στάζει και ο ήχος του νομίζεις πως ακούγεται σε ολόκληρο το σπίτι", είχε πει η Μάρθα Μπεκ στους ανακριτές της. Όταν ο Φερνάντες στραγγάλισε τη Τζάνετ Φέι, η μασέλα της πετάχτηκε έξω από το στόμα της. Φρόντισαν να την εξαφανίσουν γιατί, όπως κατέθεσε η Μάρθα: "Αν έβρισκαν το πτώμα της, η μασέλα θα διευκόλυνε την αναγνώριση της". Στη συνέχεια ο εισαγγελέας ρώτησε τον Ρέιμοντ αν πυροβόλησε και σκότωσε τη Ντελφίν Ντάουνινγκ. "Αυτό είναι αλήθεια", απάντησε. Αλλά όταν τον ρώτησε αν σκότωσε τη Τζάνετ Φέι το αρνήθηκε. Σε εκείνο το σημείο η Μάρθα σηκώθηκε από τη θέση της και αναφώνησε: "Νομίζω, κ. Πρόεδρε πως τώρα πρέπει να καταθέσω εγώ!". Ο δικαστής την επέπληξε, ενώ ο δικηγόρος της την τραβούσε να καθίσει στη θέση της. Η ομολογία τους, σελίδα με τη σελίδα, και η κάθε μια πιο επιβαρυντική από την προηγούμενη, διαβάστηκε ολόκληρη στο ακροατήριο. Το ταξίδι του ζευγαριού στην απάτη, το σεξ και το φόνο περιγράφτηκε με κάθε λεπτομέρεια. Η κατάθεση του Ρέιμοντ Φερνάντες περιείχε εκτενείς περιγραφές των σεξουαλικών του σχέσεων με τα θύματα του. Πολύς λόγος έγινε για τρεις παρτίδες strip poker, που έπαιξαν η Μάρθα και η Έστερ Χένι, ένα από τα θύματα του. Όποια κέρδιζε την τελευταία παρτίδα θα είχε ως έπαθλο τον Φερνάντες στο κρεβάτι της. Τελικά κέρδισε η Μάρθα. Αυτός ο τύπος κατάθεσης συνεχίστηκε για όλο το πρωϊνό της 21ης Ιουλίου και ήταν τόσο "περιγραφικός που όσοι δεν σχετίζονταν με την δίκη απαγορευόταν να παρευρίσκονται έξω από την αίθουσα". Η εφημερίδα New York Times έγραψε πως "πολλοί από τους θεατές, κυρίως γυναίκες, δεν βγήκαν για το μεσημεριανό τους γεύμα για να μην χάσουν τις θέσεις τους".

Οι προβλέψεις για την κατάθεση της Μάρθα είχαν αρχίσει αρκετές εβδομάδες πριν. Οι εφημερίδες ήταν γεμάτες από ιστορίες με υποθέσεις για το πως θα κατέθετε: "Θα κατέδιδε τον Ρέιμοντ; Θα αναλάμβανε μόνη της όλη την ευθύνη; Θα έκλαιγε;". Όταν άκουσε το όνομα της το πρωί της 25ης Ιουλίου του 1949, σηκώθηκε από τα έδρανα της υπεράσπισης και προχώρησε αργά στη θέση του μάρτυρα. Ανέβηκε τα δύο σκαλιά που οδηγούσαν στο έδρανο και κάθισε στη θέση της. Φορούσε ένα γκρίζο καλοκαιρινό φόρεμα με άσπρες βούλες, πράσινες γόβες στιλέτο και είχε περασμένες δυο σειρές μαργαριτάρια γύρω από το λαιμό της. Ήταν μια εμφάνιση ακατάλληλη για αίθουσα δικαστηρίου. Μετά τις περιγραφές του Φερνάντες για τις "ανώμαλες σεξουαλικές προτιμήσεις τους", η αίθουσα ήταν κατάμεστη από περίεργους ακροατές και δημοσιογράφους. Όσο η Μάρθα έλεγε την ιστορία της στο κατάμεστο και σιωπηλό δικαστήριο, ο Ρέιμοντ παρέμενε αλύγιστος στη θέση του, μην ξέροντας τι να περιμένει. Η Μπεκ άρχισε να μιλά για την παιδική της ηλικία, εξιστορώντας όλα της τα προβλήματα. Μίλησε για δυο σεξουαλικές επιθέσεις που δέχτηκε στα 13 της, η μία εκ των οποίων την άφησε έγκυο. Ανέφερε ότι έκτοτε παρέμενε φοβισμένη και ντροπαλή απέναντι στους άντρες και ότι πάντα ονειρευόταν να ερωτευτεί: "Η ζωή που ζούσα δεν άξιζε. Προτιμούσα να πεθάνω, παρά να συνεχίζω να καυγαδίζω με τη μητέρα μου για το υπόλοιπο της ζωής μου". Επιπρόσθετα δήλωσε ότι η μητέρα της ήταν αφόρητα καταπιεστική ώστε εκείνη "ήταν υποχρεωμένη να της δίνει λεπτομερέστατη αναφορά για τον ποιον συναντούσε και τι έκανε μαζί του". Είχε κάνει αρκετές απόπειρες αυτοκτονίας. Η τύχη της με τους άντρες ήταν εξίσου κακή. Κάθε φορά που έκανε κάποιον δεσμό, δεν οδηγούσε πουθενά. Ο πρώτος της γάμος τελείωσε άδοξα, όταν ο σύζυγος της την εγκατέλειψε έγκυο. "Μου είχε δώσει την εντύπωση πως ήμουν η μόνη γυναίκα που είχε αγαπήσει", είπε με δάκρυα στα μάτια. Όλες της οι σχέσεις μετά το γάμο της ήταν καταστροφικές. Είχε ήδη δυο παιδιά, αλλά όχι σύντροφο. Έκανε άλλη μια απόπειρα αυτοκτονίας. Όταν εξήγησε στο δικαστήριο γιατί εγκατέλειψε τα παιδιά της, τον Ιανουάριο του 1948 ξέσπασε σε λυγμούς.

Αναφορικά με τον Φερνάντες είπε πως γνώριζε ότι ήταν δολοφόνος και πως τον βοηθούσε να βρίσκει τα θύματα του ανάμεσα στις μοναχικές γυναίκες: "Ο Ρέιμοντ είχε πολλές φωτογραφίες από αυτές τις γριές μέγαιρες, που του έστελναν γράμματα και ήθελαν να αλληλογραφήσουν μαζί του". Μερικές φορές η Μπεκ γελούσε όταν θυμόταν πόσο εύκολο ήταν για τον Φερνάντες να εξαπατά τα θύματα του. Όταν την ρώτησαν για την περίπτωση της Τζάνετ Φέι, η Μάρθα είπε ότι το μόνο που θυμάται ήταν ότι ο Ρέιμοντ της ζήτησε να την κάνει να σωπάσει. Μετά βρέθηκε να στέκεται πάνω από το άψυχο κορμί της με τον Φερνάντες και εκείνος να την ταρακουνάει από τους ώμους φωνάζοντας: "Για όνομα του Θεού, Μάρθα, τι έκανες;".

Όταν ο εισαγγελέας τη ρώτησε για την αγάπη της προς τον Ρέιμοντ, εκείνη τον υπερασπίστηκε: "Αγαπούσαμε πολύ ο ένας τον άλλο και θεωρούσα τη σχέση μας ιερή. Αναφερθήκατε στον τρόπο που κάναμε έρωτα και τον χαρακτηρίσατε ανώμαλο, αλλά τίποτα δεν είναι ανώμαλο μπροστά στην αγάπη που είχα για τον Φερνάντεζ".  Η Μάρθα κουνιόταν νευρικά στη θέση της, σε μια ξύλινη καρέκλα φτιαγμένη για πολύ πιο μικρόσωμους ανθρώπους. Είπε πως κάθε παράκληση του Ρέιμοντ για εκείνη ήταν εντολή. Τον αγαπούσε τόσο, ώστε να κάνει οτιδήποτε της ζητούσε. Επέμενε πως δεν θυμόταν τίποτα από το φόνο της Φέι, μέχρι που την είδε να αιμορραγεί στα πόδια της. Σύμφωνα με τις οδηγίες της ο Φερνάντεζ έδεσε ένα φουλάρι γύρω από το λαιμό του θύματος και το έσφιξε για να λειτουργήσει, υποτίθεται, ως αιμοστατικός επίδεσμος. Η Μπεκ υποστήριξε ότι γνώριζε, από την εμπειρία της ως νοσοκόμα, πως ένας αιμοστατικός επίδεσμος στο λαιμό σταματά την αιμορραγία του κεφαλιού. Η κατάθεση της Μάρθα κράτησε τρεις μέρες. Με μεταπτώσεις στις αντιδράσεις (άλλοτε εριστική, άλλοτε δακρυσμένη και άλλοτε θυμωμένη), έδωσε τέτοιες λεπτομέρειες για τη σεξουαλική της ζωή με τον Φερνάντεζ, ώστε πολλές γυναίκες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την αίθουσα. Όταν άρχισε να περιγράφει διάφορες σεξουαλικές πράξεις που συνδέονταν με την πρακτική του βουντού, χρειάστηκε η παρέμβαση δύο δωδεκάδων αστυνομικών για να συγκρατήσουν τα πλήθη που ήθελαν να μπουν στο δικαστήριο.

Η Απόφαση
Στις 18 Αυγούστου του 1949, μετά από 44 μέρες καταθέσεων και μια πεντάωρη ομιλία του δικαστή, ο εισαγγελέας και οι ένορκοι αποσύρθηκαν για να συνεδριάσουν. Η συνεδρίαση άρχισε στις 21:45. Σε κάποιο σημείο ζήτησαν να ξαναδιαβάσουν την ομολογία του Φερνάντεζ, ενώ ζήτησαν διευκρινήσεις για τον όρο "προμελέτη". Αρκετοί πίστευαν πως ο Ρέιμοντ θα χρεώνονταν με το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης και πως η Μάρθα θα αντιμετώπιζε ελαφρύτερη ποινή. Οι ένορκοι συνέχισαν άυπνοι τη συνεδρίαση τους και στις 08.30 το επόμενο πρωί είχαν καταλήξει σε ετυμηγορία. Η ειρωνεία είναι πως πολλοί από τους παρευρισκόμενους της δίκης είχαν αποχωρήσει, νομίζοντας πως οι ένορκοι θα συνεδρίαζαν την επόμενη ημέρα. Έτσι, όταν ανακοινώθηκε η ετυμηγορία τους, στην αίθουσα δεν βρισκόταν σχεδόν κανείς. Το σώμα των ενόρκων, αποτελούμενο από δέκα άντρες και δύο γυναίκες, κατέληξε σε ομόφωνη απόφαση: "Ο Φερνάντες και η Μπεκ κρίθηκαν ένοχοι για φόνο πρώτου βαθμού". Οι κατηγορούμενοι δεν έδειξαν καμία συγκίνηση ή έκπληξη, αν και η εφημερίδα Daily News έγραψε πως: "Η κ. Μπεκ, όπως τόσες φορές είχε κάνει κατά τη διάρκεια της δίκης, πήρε μια ξεδιάντροπη έκφραση". Δεν υπήρχε καμία έκκληση για έλεος για κανέναν από τους κατηγορουμένους. Οδηγήθηκαν στις φυλακές. Σε ερώτηση ενός φρουρού τι τους οδήγησε στο έγκλημα, η Μάρθα απάντησε: "Έμπλεξα. Δεν είχα έλεγχο". Ο Φερνάντες είπε: "Ένα ατύχημα". Χωρίστηκαν και οδηγήθηκαν ο καθένας στο κελί του, στην Πτέρυγα των Μελλοθανάτων. Η Μάρθα, κατά ειρωνική σύμπτωση, οδηγήθηκε στο ίδιο κελί που το 1927 είχε "φιλοξενήσει" τη Ρουθ Σνάιντερ και αργότερα, το 1936, την Εύα Κου. Και οι δύο πέθαναν στην ηλεκτρική καρέκλα. Το κελί είχε έναν πάγκο που χρησίμευε για κρεβάτι, έναν νιπτήρα και μια λεκάνη. Η μόνη παρέα της Μπεκ ήταν οι δεσμοφύλακες. Εκείνη παρέδωσε μια λίστα με τους ανθρώπους που θα δεχόταν ως επισκέπτες. Αυτή περιλάμβανε τον πρώην σύζυγο της τον Αλφρεντ Μπεκ, τα αδέλφια της και τα παιδιά της που είχε εγκαταλείψει: την πεντάχρονη Κάρμεν και τον τετράχρονο Άντονι.

Εκτέλεση
Η παραμονή της Μάρθα και του Ρέιμοντ στην πτέρυγα μελλοθανάτων του σωφρονιστικού ιδρύματος Σινγκ Σινγκ, ήταν ένα από τα πλέον πολυτάραχα γεγονότα στην ιστορία των φυλακών. Από την ημέρα που έφθασαν, στις 19 Αυγούστου του 1949, μέχρι τις 8 Μαρτίου του 1951 που εκτελέστηκαν, η σαπουνόπερα της ερωτευμένης Μάρθας κρατούσε καλά. Τροφοδοτούμενο από συνεχείς ιστορίες στον τύπο, αναφορικά με τη σεξουαλική στέρηση της Μπεκ και την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά της, το κοινό δεν έχασε ποτέ το ενδιαφέρον του για τους Δολοφόνους των Μοναχικών Καρδιών. Το Σεπτέμβρη του 1950, υπήρξε μια φήμη ότι η Μάρθα διατηρούσε σεξουαλικό δεσμό με έναν από τους φρουρούς, μια ιστορία που έγινε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες. "Για αρκετές εβδομάδες υπέφερα σιωπηλά, εξαιτίας μιας φήμης που ξεκίνησε ο κ. Φερνάντες", έγραψε σε μια επιστολή στον διευθυντή φυλακών η Μάρθα. "Το να γράφουν ή να λένε ότι έχω σχέση με έναν από τους φρουρούς, είναι ότι πιο ανυπόστατο και γελοίο έχω ακούσει. Περίπου 25 εκατομμύρια άνθρωποι άκουσαν την σημερινή εκπομπή του Πολ Γουίντσελ, ανάμεσα τους και μέλη της οικογένειας μου. Και σίγουρα αυτό θα τους σόκαρε και θα τους έφερε σε δύσκολη θέση".

Ο Φερνάντες πιθανότατα πίστεψε τις φήμες και ξεκίνησε νομικές διαδικασίες, προκειμένου να σταματήσουν οι εκκλήσεις για αίτηση χάριτος που έκανε ο δικηγόρος του. Η αίτηση του έλεγε πως "το ερωτικό τρίγωνο τον υποβάλλει σε πνευματικό μαρτύριο τέτοιο που δεν μπορεί να το αντέξει και πλέον ανυπομονούσε να εκτελεστεί προκειμένου να σταματήσει να πεθαίνει κάθε μέρα". Η Μάρθα ζήτησε από τον δικηγόρο της να κάνει κάτι για να σταματήσουν οι φήμες. "Τι περιμένουν να κάνω;", έγραψε. "Να κάθομαι εδώ ήσυχη και να τον αφήνω να εξαφανίζει και τα τελευταία ίχνη αξιοπρέπειας που μου απέμειναν; Είπε τόσα για μένα, το πώς με έπαιζε στα δάχτυλά του και τώρα που απελευθερώθηκα πληγώθηκε ο εγωισμός του. Το μόνο που μπορώ να πω είναι: τι παλιοχαρακτήρας!".

Καθώς ο καιρός περνούσε, η Μάρθα και ο Ρέιμοντ συνέχισαν μια σχέση αγάπης και μίσους, η οποία άλλαζε καθημερινά. Υπήρχαν μέρες που ορκίζονταν αιώνια αγάπη ο ένας στον άλλον και άλλες που δεν μιλούσαν καν μεταξύ τους. Υπάρχουν γράμματα της Μάρθα στη μητέρα της, στα οποία μιλάει με τα χειρότερα λόγια για τον Φερνάντεζ. Υπάρχουν επίσης γράμματα του Ρέμοντ στην πρώτη του γυναίκα την Ενκαρνανσιόν (η οποία ζούσε ακόμη στη Λα Λίνεα Ντε Λα Κονσεψιόν της Ανδαλουσίας με τα τέσσερα παιδιά τους), στα οποία της δηλώνει ότι θα την αγαπά μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο της ζωής του. Η Ενκαρνανσιόν, η οποία γνώριζε πως ο Φερνάντες ήταν μπλεγμένος με πολλές άλλες γυναίκες, τον θεωρούσε ακόμη σύζυγο της και απαντούσε στα γράμματα του με αγάπη. Αλλά αυτή που συγκίνησε ορδές γυναικών, ήταν η Μάρθα. Η γυναίκα που παγιδεύτηκε σε έναν ιστό απάτης και παθολογικής αγάπης, που είχε υποφέρει από τη γελοιοποίηση και την απόρριψη της οικογένειας, των φίλων και του κοινωνικού περίγυρου, λόγω του βάρους της. Συμπαθούσαν μια γυναίκα που κατέληξε να βρίσκεται στην πτέρυγα μελλοθανάτων, επειδή ήθελε να ευχαριστήσει τον μοναδικό άντρα που αγάπησε ποτέ και που την αγάπησε εξίσου.

Αν και οι εκτελέσεις ήταν ακόμα πραγματικότητα, ο αριθμός τους είχε μειωθεί αισθητά τα τελευταία χρόνια. Το 1950 είχαν γίνει μόνο τρεις έναντι δεκατεσσάρων το 1949 και εικοσιμία το 1936. Μετά από πολλές αιτήσεις χάριτος, που απορρίφθηκαν όλες, η εκτέλεση τους ορίστηκε για τις 8 Μαρτίου του 1951. Η Μπεκ θα ήταν η έκτη γυναίκα που θα θανατωνόταν στην πολιτεία της Νέας Υόρκης τον 20ο αιώνα. Καθώς πλησίαζε η ημέρα του θανάτου τους, οι Δολοφόνοι Μοναχικών Καρδιών συμφιλιώθηκαν και έγραφαν γράμματα ο ένας στον άλλον, δηλώνοντας, για άλλη μια φορά, την αγάπη τους.

Οι προετοιμασίες για την εκτέλεση είχαν ξεκινήσει εβδομάδες πριν. Οι μάρτυρες της εκτέλεσης της Μπεκ και του Φερνάντες έφθασαν τους 52, έναν ασυνήθιστα υψηλό αριθμό. Μεταξύ των μαρτύρων ήταν εννέα δικαστές, αρκετοί αστυνομικοί από τις πολιτείες του Μίσιγκαν και της Νέας Υόρκης, δημοσιογράφοι από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας και πολλοί άλλοι.

Το πρωί της 8ης Μαρτίου, η Μάρθα πήρε ένα πλούσιο πρωινό με αυγά, ζαμπόν και καφέ, και έκανε ένα ντους. Σύμφωνα με τις γραπτές της οδηγίες, το τελευταίο της γεύμα αποτελούταν από "τηγανιτό κοτόπουλο (όχι φτερούγες), τηγανιτές πατάτες και σαλάτα από μαρούλι και τομάτα". Ο Φερνάντες παρήγγειλε ομελέτα με κρεμμύδι, τηγανιτές πατάτες, σοκολάτα και ένα κουβανέζικο πούρο. Ήταν ιδιαίτερα νευρικός και εκμυστηρεύθηκε σε έναν φρουρό πως φοβόταν ότι δεν θα άντεχε την πίεση. Καθώς η ώρα πλησίαζε, η Μάρθα του έστειλε ένα σημείωμα με ένα ποίημα που είχε γράψει για εκείνον, βεβαιώνοντας τον για τον άσβεστο έρωτα της. Το ποίημα έγραφε τα εξής:

Θυμάσαι αγάπη μου την νύχτα που εσύ και εγώ καθόμασταν δίπλα - δίπλα κοιτάζοντας τον φεγγαρόλουστο ουρανό;

Τα χνουδωτά σύννεφα πετούσαν!

Πόσο κοντά ήταν τα χέρια μας ενωμένα τότε!

Πότε αγάπη μου, πότε θα ενωθούν ξανά;

Τι με νοιάζει εμένα το φως των αστεριών ή ακόμα και η λάμψη του σεληνόφωτος, αν δεν νιώθω τον ενθουσιασμό των τρυφερών δακτύλων σου;

Όταν ο Ρέι το διάβασε συγκινήθηκε μέχρι δακρύων. Πήρε μολύβι και χαρτί και έγραψε ένα σημείωμα για εκείνη: "Το ότι μ’ αγαπάς ακόμα είναι ό,τι καλύτερο μπορούσα να ακούσω. Τώρα είμαι έτοιμος να πεθάνω! Έτσι, απόψε, θα πεθάνω σαν άντρας!".

Στις 23.00 άρχισε η διαδικασία. Πριν από το ζευγάρι εκτελέστηκαν ο Τζον Τζ. Κινγκ και ο Ρίτσαρντ Πάουερς, και οι δύο 22 ετών, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί για τη δολοφονία του Γουίλιαμ Χιουπ, ενός τεχνικού ραδιοφώνου, στο Φλάσινγκ του Κουίνς, στις 15 Μαρτίου 1950. Μετά την εκτέλεση τους ο Φερνάντες οδηγήθηκε από το κελί του στο θάλαμο εκτελέσεων. Ήταν παράδοση στο ίδρυμα Σινγκ Σινγκ να εκτελείται πρώτα ο πιο αδύναμος. Εκείνος δήλωσε: "Θέλω να το φωνάξω και να το ακούσουν όλοι. Αγαπώ την Μάρθα! Τι μπορεί να ξέρει το κοινό από αγάπη;" Ο Ρέιμοντ ήταν πια ένας τσακισμένος άντρας, πανικόβλητος και παράλυτος από το φόβο του. Χρειάστηκε να τον κουβαλήσουν στην ηλεκτρική καρέκλα. Μερικά λεπτά αργότερα η Μάρθα μπήκε στον ίδιο χώρο. Προχώρησε μόνη της και κάθισε ήσυχα στην ηλεκτρική καρέκλα, όχι χωρίς δυσκολία είναι η αλήθεια, μια και ήταν μικρή για το μέγεθός της. Την ώρα που οι δακρυσμένες δεσμοφύλακες της έδεναν τα λουριά στους καρπούς, τα χείλη της σχημάτισαν τη λέξη "αντίο", χωρίς όμως να ακουστεί η φωνή της. Στις 23.24 είχε πεθάνει. Η εκτέλεση της 8ης Μαρτίου του 1951 ήταν η πρώτη τετραπλή από το 1947. Ο δήμιος πληρώθηκε με 150 δολάρια για τον καθένα από τους εκτελεσθέντες.

Πριν εγκαταλείψει το κελί της, η Μάρθα έκανε την τελευταία της δήλωση για τον τύπο: "Τι σημασία έχει ποιος φταίει; Η ιστορία μου είναι μια ιστορία αγάπης, αλλά μόνο όσοι έχουν βασανιστεί από έρωτα μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ. Με σκιαγραφήσατε ως μια χοντρή και αναίσθητη γυναίκα. Δεν είμαι αναίσθητη, ούτε χαζή και ηλίθια. Είμαι μια γυναίκα που έζησε έναν μεγάλο έρωτα και πάντα θα τον έχει. Η φυλάκιση και η αναμονή του θανάτου μου έχει μόνο ενισχύσει τα συναισθήματα μου για τον Ρέιμοντ. Άλλωστε στην παγκόσμια ιστορία πόσα και πόσα εγκλήματα δεν έχουν γίνει στο όνομα της αγάπης;".

 Στην τέχνη και τα μέσα 

 Η αμερικανική τηλεοπτική σειράς Deadline του 1960 αναφέρθηκε στην υπόθεση μέσα από ένα επεισόδιο με τίτλο: "Lonely Hearts Killers" ("Δολοφόνοι Μοναχικών Καρδιών") Η σειρά επακυκλοφόρησε σε DVD το 2019
 Η Αμερικάνικη ταινία του 1970 με τίτλο: "The Honeymoon Killers" ("Οι Δολοφόνοι Του Μήνα Του Μέλιτος") αναπαριστά την υπόθεση.
 Η Μεξικάνικη ταινία του 1996 με τίτλο: "Deep Crimson" ("Βαθύ Κόκκινο"), αναφέρεται στα ίδια γεγονότα.
 Η Αμερικάνικη ταινία του 2006 με τίτλο: "Lonely Hearts" ("Μοναχικές Καρδιές"), αναπαριστά επίσης την υπόθεση.
 Η Βέλγο-Γαλλική ταινία του 2014 με τίτλο:"Alleluia" ("Αλληλούια") είναι εμπνευσμένη από τα ίδια γεγονότα.
 Ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς "Cold Case" ("Ανεξιχνίαστες Υποθέσεις") του 2006 έχει τίτλο: "Lonely Hearts" ("Μοναχικές Καρδίες") και βασίζεται στην συγκεκριμένη υπόθεση. Τα ονόματα του φονικού ζευγαριού έχουν αλλαχτεί σε Μάρθα Πουκ και Ραμόν Ντελγκάδο.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις