Στένκα Ράζιν

Ο Στεπάν Τιμοφέεβιτς Ράζιν (ρωσικά: Степа́н Тимофе́евич Ра́зин, ~1630 – ), γνωστός ως Στένκα Ράζιν ( )Το όνομα ''Στένκα'' είναι υποκοριστικό του Στεπάν. Τα υποκοριστικά χρησιμοποιούνταν για κοινούς ανθρώπους εκείνη την εποχή για να υποδείξουν την χαμηλή κοινωνική τους θέση., ήταν ηγέτης των Κοζάκων του Ντον που ηγήθηκε μιας μεγάλης εξέγερσης κατά της αριστοκρατίας και της τσαρικής γραφειοκρατίας στη νότια Ρωσία το 1670–1671. 

 Νεανικά χρόνια 
Ο πατέρας του Ράζιν, Τιμόθεος Ράζια, λέγεται ότι καταγόταν από ένα προάστιο του Βορόνεζ, μιας πόλης κοντά στα σύνορα της ρωσικής στέπας. Ο θείος και η γιαγιά του Ραζίν ζούσαν ακόμα στο χωριό Νέο Ουσμάν ή Ουσμάν Σομπάκινα, οκτώ χιλιόμετρα έξω από το Βορόνεζ, μέχρι το 1667. Η ταυτότητα της μητέρας του Ραζίν αμφισβητείται. Σε ένα έγγραφο, ο Ραζίν αναφερόταν ως Κοζάκος τουμά, που σημαίνει «ημίαιμος», οδηγώντας σε μια υπόθεση ότι η μητέρα του ήταν αιχμάλωτη «Τουρκάλα» (turchanka) ή Κριμαία Τατάρα. Ωστόσο, αυτός ο όρος χρησιμοποιούνταν και από τους «ανώτερους Κοζάκους» ως υποτιμητικό παρατσούκλι προς όλους τους «κατώτερους Κοζάκους» ανεξαρτήτως καταγωγής. Μια άλλη υπόθεση βασίζεται σε πληροφορίες για τη νονά του Ραζίν, Ματρένα Γκοβορούχα. Σύμφωνα με την παράδοση, μια νονά έπρεπε να σχετίζεται με τη βιολογική μητέρα, και η νονά του Στένκα ζούσε στην πόλη Τσάρεβ-Μπόρισοβ.

Ο Ράζιν αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε ιστορικές πηγές το 1652, όταν ζήτησε άδεια να κάνει ένα μακρινό προσκύνημα στη μεγάλη Μονή Σολοβέτσκι στη Λευκή Θάλασσα. Το 1661, αναφέρθηκε ως μέλος μιας διπλωματικής αποστολής από τους Κοζάκους του Ντον στους Καλμύκους. Μετά από αυτό, κάθε ίχνος του χάθηκε για έξι χρόνια, μετά τα οποία επανεμφανίστηκε ως ηγέτης μιας κοινότητας ληστών, που ιδρύθηκε στο Πανσίνσκογιε, ανάμεσα στους βάλτους μεταξύ των ποταμών Τίσινα και Ιλόβλια, από όπου εισέπραττε φόρο υποτέλειας από όλα τα πλοία, που διέσχιζαν τον Βόλγα. Το 1665, ο μεγαλύτερος αδελφός του, Ιβάν, εκτελέστηκε με εντολή του βογιάρου Γιούρι Ντολγκορούκοβ για μη εξουσιοδοτημένη λιποταξία από τον πόλεμο με τους Πολωνούς.

Οι παρατεταμένοι πόλεμοι με την Πολωνία το 1654–1667 και ο Ρωσοσουηδικός πόλεμος (1656–1658) επιβάρυναν σοβαρά τον λαό της Ρωσίας. Οι φόροι αυξήθηκαν, όπως και η υποχρεωτική στράτευση. Πολλοί αγρότες, ελπίζοντας να ξεφύγουν από αυτά τα βάρη, κατέφυγαν νότια και εντάχθηκαν στις ομάδες Κοζάκων του Ράζιν. Μαζί τους ενώθηκαν επίσης πολλοί άλλοι δυσαρεστημένοι με τη ρωσική κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένων ανθρώπων των κατώτερων τάξεων, καθώς και εκπροσώπων μη ρωσικών εθνοτικών ομάδων όπως οι Καλμύκοι, που καταπιέζονταν εκείνη την εποχή.

Το πρώτο αξιοσημείωτο κατόρθωμα του Ράζιν ήταν η καταστροφή της μεγάλης ναυτικής νηοπομπής, που αποτελούνταν από πλωτές φορτηγίδες του Πατριάρχη και των πλούσιων εμπόρων της Μόσχας. Στη συνέχεια, ο Ράζιν έπλευσε στον Βόλγα με στόλο 35 πλοίων καταλαμβάνοντας τα πιο σημαντικά φρούρια στο δρόμο του και καταστρέφοντας τη χώρα. Στις αρχές του 1668, νίκησε τον βοεβόδα Γιακόφ Μπεζομπράζοφ, που στάλθηκε εναντίον του από το Αστραχάν, και την άνοιξη ξεκίνησε μια επιθετική εκστρατεία στο Νταγκεστάν και την Περσία, η οποία διήρκεσε δεκαοκτώ μήνες.

 Υπόβαθρο 
δεξιά|μικρογραφία|Ο Στέπαν Ράζιν σε μια σύγχρονη αγγλική χαρακτική
Η Περίοδος των Ταραχών, η οποία διήρκεσε από το 1598 έως το 1613, αποδείχθηκε μια δύσκολη περίοδος για τη Ρωσία. Η άμεση ανδρική γραμμή των τσάρων της δυναστείας των Ρουρικιδών εξαφανίστηκε το 1598 και η κυριαρχία της δυναστείας των Ρομανόφ, η οποία τελικά θα έληγε με την Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917, ξεκίνησε μόλις το 1613. Οι βασιλείες του Μιχαήλ Ρομανόφ, τσάρου από το 1613 έως το 1645, και του γιου του, Αλέξιου, τσάρου από το 1645 έως το 1676, σηματοδότησαν την ενίσχυση της εξουσίας του τσάρου με σκοπό τη σταθεροποίηση των ρωσικών εδαφών μετά την αναταραχή της Περιόδου των Ταραχών. Ως αποτέλεσμα, το Ζέμσκι Σόμπορ και το συμβούλιο των βογιάρων, δύο άλλα όργανα διακυβέρνησης στη Ρωσία, έχασαν σιγά σιγά την επιρροή τους. Ο ρωσικός πληθυσμός πέρασε από δεκαπέντε χρόνια «σχεδόν αναρχίας» στις βασιλείες ισχυρών, συγκεντρωτικών αυταρχικών ηγεμόνων. 

Επιπλέον, υπήρχε ένα βαθύ χάσμα μεταξύ της αγροτιάς και της αριστοκρατίας στη Ρωσία. Οι αλλαγές στη μεταχείριση και τη νομική θέση των αγροτών, συμπεριλαμβανομένης της θεσμοθέτησης της δουλοπαροικίας με τον Κώδικα Νομοθεσίας του 1649, συνέβαλαν στην αναταραχή μεταξύ της αγροτιάς.  Οι Κοζάκοι του Ντον, μια ομάδα σε μεγάλο βαθμό κατώτερης τάξης, που ζούσε ανεξάρτητα κοντά στον ποταμό Ντον και την οποία η κυβέρνηση του τσάρου επιδοτούσε σε αντάλλαγμα για την υπεράσπιση των νότιων συνόρων της Ρωσίας, ηγήθηκαν της εξέγερσης του Ράζιν. Ο ιστορικός Πάουλ Άβριτς χαρακτηρίζει την εξέγερση του Ράζιν ως ένα «περίεργο μείγμα ληστειών και εξέγερσης», παρόμοιο με άλλες λαϊκές εξεγέρσεις της περιόδου. Ο Ράζιν επαναστάτησε εναντίον των «προδοτών-βογιάρων» παρά εναντίον του τσάρου. Οι Κοζάκοι υποστήριξαν τον τσάρο, καθώς εργάζονταν γι' αυτόν ως στρατιωτικές δυνάμεις, όπως ακριβώς είχαν υπηρετήσει προηγουμένως στην Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία.

 Αναχώρηση από τον Ντον 
Το 1667, ο Ράζιν συγκέντρωσε μια μικρή ομάδα Κοζάκων και έφυγε από τον Ντον για μια εκστρατεία στην Κασπία Θάλασσα. Στόχος του ήταν να δημιουργήσει μια βάση στο Γιάιτσκ (τώρα γνωστό ως Οράλ, που βρίσκεται στο Καζακστάν στον ποταμό Ουράλη) και να λεηλατήσει χωριά από εκεί. Ωστόσο, η Μόσχα έμαθε για τα σχέδια του Ράζιν και προσπάθησε να τον σταματήσει. Καθώς ο Ράζιν ταξίδευε κατά μήκος του ποταμού Βόλγα προς το Τσαρίτσιν, οι βοεβόδες του Αστραχάν προειδοποίησαν τον Αντρέι Ουνκόφσκι, βοεβόδα του Τσαρίτσιν, για την άφιξη του Ράζιν και του συνέστησαν να μην επιτρέψει στους Κοζάκους να εισέλθουν στην πόλη. 

Ο Ουνκόφσκι προσπάθησε να διαπραγματευτεί με τον Ράζιν, αλλά ο Ράζιν απείλησε να βάλει φωτιά στο Τσαρίτσιν, αν παρενέβαινε. Όταν συνάντησε μια ομάδα πολιτικών κρατουμένων, που μεταφέρονταν από τους εκπροσώπους του τσάρου στο δρόμο από τον Ντον προς τον Βόλγα, ο Ράζιν φέρεται να είπε: «Δεν θα σας αναγκάσω να ενωθείτε μαζί μου, αλλά όποιος επιλέξει να έρθει μαζί μου θα είναι ελεύθερος Κοζάκος. Ήρθα για να πολεμήσω μόνο τους βογιάρους και τους πλούσιους άρχοντες. Όσο για τους φτωχούς και τους απλούς ανθρώπους, θα τους φερθώ σαν αδελφούς». 

Όταν ο Ράζιν έπλευσε δίπλα από το Τσαρίτσιν, ο Ουνκόφσκι δεν επιτέθηκε, πιθανώς είτε επειδή ένιωθε ότι ο Ράζιν αποτελούσε απειλή είτε επειδή οι φρουροί του Τσαρίτσιν συμπαθούσαν τους Κοζάκους του Ράζιν. Αυτό το περιστατικό έδωσε στον Ράζιν τη φήμη «ανίκητου πολεμιστή προικισμένου με υπερφυσικές δυνάμεις». Συνέχισε τα ταξίδια του κατά μήκος του Βόλγα και στην Κασπία νικώντας αρκετά αποσπάσματα στρέλτσι (σωματοφυλάκων). Τον Ιούλιο του 1667, ο Ράζιν κατέλαβε το Γιάιτσκ μεταμφιεσμένος αυτός και οι δυνάμεις του σε προσκυνητές, που πήγαιναν να προσευχηθούν στον καθεδρικό ναό. Μόλις μπήκαν στο Γιάιτσκ, άνοιξαν τις πύλες για να εισέλθουν τα υπόλοιπα στρατεύματα και να καταλάβουν την πόλη. Οι αντίπαλοι, που στάλθηκαν να πολεμήσουν τον Ράζιν, δίσταζαν να το κάνουν, επειδή συμπαθούσαν τους Κοζάκους. 

Την άνοιξη του 1668, ο Ράζιν οδήγησε την πλειοψηφία των ανδρών του στον ποταμό Γιάικ (γνωστό και ως ποταμό Ουράλη), ενώ ένα μικρό μέρος παρέμεινε πίσω για να φυλάει το Γιάιτσκ. Ωστόσο, η κυβέρνηση νίκησε τους άνδρες του Ράζιν στο Γιάιτσκ και ο Ραζίν έχασε τη βάση του εκεί.

 Περσική εκστρατεία 
μικρογραφία|Ο Στέπαν Ράζιν πλέοντας στην Κασπία Θάλασσα, του Βασίλι Σουρίκοφ, 1906.
Αφού έχασε το Γιάιτσκ, ο Ράζιν έπλευσε νότια κατά μήκος των ακτών της Κασπίας Θάλασσας για να συνεχίσει τις λεηλασίες του. Αυτός και οι άνδρες του επιτέθηκαν στη συνέχεια στην Περσία. Αποτυγχάνοντας να καταλάβουν το καλά οχυρωμένο λιμάνι-φρούριο του Ντέρμπεντ στο σημερινό Νταγκεστάν, οι δυνάμεις του κινήθηκαν νότια για να επιτεθούν στο μικρό λιμάνι της Μπάντκουμπα (σημερινό Μπακού) στη χερσόνησο Αμπσερόν στο σημερινό Αζερμπαϊτζάν, αλλά στο Ραστ (στη νοτιοδυτική Κασπία Θάλασσα στο σύγχρονο Ιράν) οι Πέρσες σκότωσαν περίπου 400 Κοζάκους σε μια αιφνιδιαστική επίθεση. Ο Ράζιν πήγε στο Ισφαχάν για να ζητήσει από τον σάχη γη στην Περσία σε αντάλλαγμα για την πίστη του στον σάχη, αλλά αναχώρησε στην Κασπία για περισσότερες λεηλασίες πριν καταλήξουν σε συμφωνία. 

Ο Ραζίν έφτασε στο Φαραχαμπάντ (στη νότια ακτή της Κασπίας Θάλασσας στο Ιράν) και μεταμφιέστηκε σε έμπορο στην πόλη για αρκετές ημέρες πριν αυτός και οι άνδρες του λεηλατήσουν την πόλη για δύο ημέρες. Εκείνο τον χειμώνα οι Κοζάκοι με τον Ράζιν απέκρουσαν την πείνα και τις ασθένειες στη χερσόνησο Μιανκαλέχ και την άνοιξη του 1669 ο Ραζίν έχτισε μια βάση στην ανατολική ακτή της Κασπίας Θάλασσας και άρχισε να επιτίθεται σε τουρκμενικά χωριά. Στη συνέχεια, την άνοιξη του 1669 εγκαταστάθηκε στο νησί Σουίνα, από το οποίο, τον Ιούλιο, εξολόθρευσε έναν περσικό στόλο, που στάλθηκε εναντίον του. Ο Στένκα Ράζιν, όπως τον αποκαλούσαν γενικά, είχε πλέον γίνει ένας ηγεμόνας, με τον οποίο οι πρίγκιπες δεν δίσταζαν να συνδιαλέγονται.

Τον Αύγουστο του 1669, επανεμφανίστηκε στο Αστραχάν και δέχτηκε μια νέα προσφορά χάριτος από τον Τσάρο Αλεξέι Μιχαήλοβιτς εκεί. Ο απλός λαός γοητεύτηκε από τις περιπέτειές του. Η άνομη ρωσική παραμεθόρια περιοχή του Αστραχάν, όπου όλη η ατμόσφαιρα ήταν αρπακτική και πολλοί άνθρωποι ήταν ακόμα νομάδες, ήταν το φυσικό περιβάλλον για μια τέτοια εξέγερση όπως αυτή του Ράζιν.

 Ανοιχτή εξέγερση 

Το 1670, ο Ράζιν, ενώ φαινομενικά πήγαινε να υποβάλει αναφορά στο αρχηγείο των Κοζάκων στον Ντον, επαναστάτησε ανοιχτά κατά της κυβέρνησης, καταλαμβάνοντας το Τσερκάσκ και το Τσαρίτσιν. Αφού κατέλαβε το Τσαρίτσιν, έπλευσε κατά μήκος του Βόλγα με τον στρατό του, που αποτελούνταν από σχεδόν 7.000 άνδρες. Οι άνδρες ταξίδεψαν προς το Τσέρνι Γιαρ, κυβερνητικό οχυρό μεταξύ Τσαρίτσιν και Αστραχάν. Ο Ράζιν και οι άνδρες του κατέλαβαν γρήγορα το Τσένι Γιαρ, όταν οι στρέλτσι του εξεγέρθηκαν εναντίον των αξιωματικών τους και εντάχθηκαν στον σκοπό των Κοζάκων τον Ιούνιο του 1670. 

Στις 24 Ιουνίου, ο Ραζίν έφτασε στην πόλη του Αστραχάν. Το Αστραχάν, το πλούσιο «παράθυρο στην Ανατολή» της Ρωσίας, κατείχε μια στρατηγικά σημαντική τοποθεσία στις εκβολές του ποταμού Βόλγα στις όχθες της Κασπίας Θάλασσας. Ο Ραζίν λεηλάτησε την πόλη, παρά την τοποθεσία της σε ένα ισχυρά οχυρωμένο νησί και τα πέτρινα τείχη και τα ορειχάλκινα κανόνια, που περιέβαλλαν την κεντρική ακρόπολη. Η τοπική εξέγερση των στρέλτσι επέτρεψε στον Ράζιν να αποκτήσει πρόσβαση στην πόλη. 

Αφού σφαγίασε όλους όσους του αντιτάχθηκαν (συμπεριλαμβανομένων δύο πριγκίπων Προζορόφσκι) και παρέδωσε τα πλούσια παζάρια της πόλης σε λεηλασία, ο Ράζιν μετέτρεψε το Αστραχάν σε δημοκρατία των Κοζάκων, διαιρώντας τον πληθυσμό σε χιλιάδες, εκατοντάδες και δεκάδες, με τους κατάλληλους αξιωματούχους τους, οι οποίοι διορίζονταν όλοι από μια γενική συνέλευση, της οποίας η πρώτη πράξη ήταν να ανακηρύξουν τον Ράζιν γκοσουντάρ (ηγεμόνα) τους.

Μετά από ένα τρίμηνο αίματος και ακολασίας, ο Ράζιν εγκατέλειψε το Αστραχάν με διακόσιες φορτηγίδες γεμάτες στρατεύματα. Σκόπευε να εγκαθιδρύσει μια δημοκρατία των Κοζάκων σε όλο το μήκος του Βόλγα ως προκαταρκτικό βήμα για την προέλαση εναντίον της Μόσχας. Το Σαράτοφ και η Σαμάρα καταλήφθηκαν, αλλά το Σιμπίρσκ αψήφησε όλες τις προσπάθειες και μετά από δύο αιματηρές συγκρούσεις κοντά στις όχθες του ποταμού Σβιάγκα (1 και 4 Οκτωβρίου), ο Ραζίν τελικά ηττήθηκε από τον στρατό του Γιούρι Μπαριατίνσκι και κατέφυγε στον Βόλγα αφήνοντας το μεγαλύτερο μέρος των οπαδών του να εξοντωθεί από τους νικητές.

Αλλά η εξέγερση δεν είχε τελειώσει με κανέναν τρόπο. Οι απεσταλμένοι του Ράζιν, οπλισμένοι με εμπρηστικές διακηρύξεις, είχαν ξεσηκώσει τους κατοίκους αυτών που αργότερα έγιναν τα κυβερνεία του Νίζνι Νόβγκοροντ, του Ταμπόφ και της Πένζα, και είχαν διεισδύσει ακόμη και μέχρι τη Μόσχα και το Νόβγκοροντ. Δεν ήταν δύσκολο να ξεσηκώσουν τον καταπιεσμένο πληθυσμό σε επανάσταση υποσχόμενοι απελευθέρωση από τον ζυγό τους. Ο Ράζιν διακήρυξε ότι στόχος του ήταν να ξεριζώσει τους βογιάρους και όλους τους αξιωματούχους, να ισοπεδώσει όλους τους βαθμούς και τίτλους και να εγκαθιδρύσει την Κοζακία, με το επακόλουθο της απόλυτης ισότητας, σε όλη τη Ρωσία.
αριστερά|μικρογραφία|Ο Στέπαν Ράζιν στον Βόλγα, του Μπόρις Κουστόντιεφ, (1918) Κρατικό Ρωσικό Μουσείο στην Αγία Πετρούπολη .
Ακόμη και στις αρχές του 1671, η έκβαση του αγώνα παρέμενε αμφίβολη. Είχαν δοθεί οκτώ μάχες πριν η εξέγερση δείξει σημάδια εξασθένησης και συνεχίστηκε για έξι μήνες, αφότου ο Ράζιν είχε λάβει την ησυχία του. Στο Σιμπίρσκ το κύρος του είχε κλονιστεί. Ακόμα και οι δικοί του οικισμοί στο Σαράτοφ και τη Σαμάρα αρνήθηκαν να του ανοίξουν τις πύλες τους και οι Κοζάκοι του Ντον, ακούγοντας ότι ο Πατριάρχης είχε αναθεματίσει τον Ράζιν, δήλωσαν επίσης εναντίον του. Ο τσάρος έστειλε στρατεύματα για να καταστείλει την εξέγερση. Όπως σημειώνει ο Πάουλ Άβριτς στο βιβλίο του Ρώσοι Επαναστάτες, 1600–1800: «Η βαρβαρότητα των καταστολών ξεπέρασε κατά πολύ τις φρικαλεότητες που διέπραξαν οι αντάρτες». Τα στρατεύματα του τσάρου ακρωτηρίασαν τα σώματα των επαναστατών και τα εξέθεσαν δημόσια για να χρησιμεύσουν ως προειδοποίηση σε πιθανούς διαφωνούντες. 

Το 1671, ο Στεπάν και ο αδελφός του, Φρολ Ράζιν, συνελήφθησαν στο Φρούριο Καγκάλνικ (Кагальницкий городок) από Κοζάκους πρεσβύτερους. Παραδόθηκαν σε τσαρικούς αξιωματούχους στη Μόσχα και στις 16 Ιουνίου 1671, μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας εναντίον του, ο Στεπάν Ράζιν στάλθηκε στο ικρίωμα στην Κόκκινη Πλατεία. Η καταδίκη σε θάνατο διαβάστηκε δυνατά: ο Ράζιν το άκουσε αυτό ήρεμα, μετά γύρισε προς την εκκλησία, υποκλίθηκε σε τρεις κατευθύνσεις, περνώντας από το Κρεμλίνο και τον τσάρο και είπε: «Συγχωρήστε με». Ο δήμιος στη συνέχεια προχώρησε στο να κόψει πρώτα το δεξί του χέρι μέχρι τον αγκώνα του και μετά το αριστερό του πόδι μέχρι το γόνατο. Ο αδελφός του, Φρολ, μάρτυρας του μαρτύριου του Στεπάν, φώναξε: «Ξέρω τον λόγο και την υπόθεση του ηγεμόνα!» (δηλαδή, «είμαι πρόθυμος να ενημερώσω για όσους δεν είναι πιστοί στον τσάρο»). Ο Στεπάν φώναξε: «Σκάσε, σκύλε!». Αυτά ήταν τα τελευταία του λόγια. Μετά από αυτά ο δήμιος του έκοψε βιαστικά το κεφάλι. Τα χέρια, τα πόδια και το κεφάλι του Ράζιν, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Άγγλου Τόμας Χέμπντον, ήταν καρφωμένα σε πέντε ειδικά τοποθετημένους πασσάλους. Η ομολογία βοήθησε τον Φρολ να αναβάλει την εκτέλεσή του, αν και πέντε χρόνια αργότερα, το 1676, εκτελέστηκε κι αυτός.

 Συνέπειες 
Αρχικά, ο Ράζιν είχε ως στόχο να λεηλατήσει χωριά, αλλά, καθώς έγινε σύμβολο των αγροτικών αναταραχών, το κίνημά του έγινε πολιτικό. Ο Ράζιν ήθελε να προστατεύσει την ανεξαρτησία των Κοζάκων και να διαμαρτυρηθεί για μια ολοένα και πιο συγκεντρωτική κυβέρνηση. Οι Κοζάκοι υποστήριζαν τον τσάρο και την απολυταρχία, αλλά ήθελαν έναν τσάρο, που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του λαού και όχι μόνο σε εκείνες της ανώτερης τάξης. Καταστρέφοντας και λεηλατώντας χωριά, ο Ράζιν σκόπευε να πάρει την εξουσία από τους κυβερνητικούς αξιωματούχους και να δώσει μεγαλύτερη αυτονομία στους αγρότες. Ωστόσο, το κίνημα του Ράζιν απέτυχε και η εξέγερση οδήγησε σε αυξημένο κυβερνητικό έλεγχο. Οι Κοζάκοι έχασαν μέρος της αυτονομίας τους και ο τσάρος συνδέθηκε στενότερα με την ανώτερη τάξη, επειδή και οι δύο φοβόνταν περισσότερες εξεγέρσεις. Από την άλλη πλευρά, όπως ισχυρίζεται ο Άβριτς, «[η εξέγερση του Ράζιν] ξύπνησε, έστω και αμυδρά, την κοινωνική συνείδηση των φτωχών, τους έδωσε μια νέα αίσθηση εξουσίας και έκανε την ανώτερη τάξη να τρέμει για τη ζωή και τα υπάρχοντά της». 

Την εποχή του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, ο διάσημος συγγραφέας και μετανάστης Ιβάν Μπούνιν συνέκρινε τον Ράζιν με τους ηγέτες των Μπολσεβίκων, γράφοντας: «Θεέ μου! Τι εντυπωσιακή ομοιότητα υπάρχει μεταξύ της εποχής του Στένκα και της λεηλασίας που συμβαίνει σήμερα στο όνομα της Τρίτης Διεθνούς».

 Στη ρωσική γλώσσα, τον πολιτισμό και τη λαογραφία 

 Ο Ράζιν και η «Περσίδα πριγκίπισσα» 
Ένα από τα πιο δημοφιλή πολιτιστικά μοτίβα που συνδέονται με τον Ράζιν είναι το επεισόδιο με τον πνιγμό της «Περσίδας πριγκίπισσας» στο ποτάμι. Οι σύγχρονοι ιστορικοί αμφισβητούν την πραγματικότητα αυτού του επεισοδίου. Υπάρχουν δύο αναφορές για ξένους, που κατέληξαν στο Αστραχάν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Μία από τις μαρτυρίες προέρχεται από τα απομνημονεύματα του Ολλανδού ταξιδιώτη Γιαν Στρούις. Αυτή η μαρτυρία είναι πολύ πιο διάσημη: χρησιμοποιήθηκε ευρέως από Ρώσους ιστορικούς και χρησίμευσε ως βάση για την πλοκή του τραγουδιού Στένκα Ράζιν. Η άλλη είναι οι σημειώσεις του Ολλανδού Λούντβιχ Φαμπρίτσιους, οι οποίες έγιναν γνωστές μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πρώτη, εμφανίζεται μια Περσίδα πριγκίπισσα, πνιγμένη στον Βόλγα. Στη δεύτερη, μια κάποια «Τατάρα κοπέλα» πνίγηκε στον ποταμό Γιάικ. Ο Στρούις μεταφέρει την ιστορία ως μεθυσμένη σκληρότητα και ο Φαμπρίτσιους ως την εκπλήρωση του όρκου που έδωσε ο Ράζιν σε έναν συγκεκριμένο «θεό του νερού» Ιβάν Γκορίνοβιτς, ο οποίος ελέγχει τον ποταμό Γιάικ: ο Ράζιν υποσχέθηκε ότι ως ανταμοιβή για καλή τύχη θα έδινε σε αυτόν τον «θεό» ό,τι καλύτερο έχει. 

 Τραγούδι Στένκα Ράζιν 
δεξιά|μικρογραφία|Αφίσα ρωσικής ταινίας (Στένκα Ραζίν του 1908)

Το 1883, ο Ρώσος ποιητής Ντμίτρι Σαντόβνικοφ δημοσίευσε το ποίημα «Στένκα Ράζιν», το οποίο, όπως συνηθιζόταν, παρουσίασε ως «λαϊκό έπος». Το κείμενο αυτού του ποιήματος, με μικρές αλλαγές, μελοποιήθηκε από άγνωστο συγγραφέα και έγινε εξαιρετικά δημοφιλές και ερμηνεύτηκε από πολλούς διάσημους τραγουδιστές. Το τραγούδι αφηγείται ότι ο Ράζιν στο πλοίο του παντρεύεται την αιχμάλωτη «Περσίδα πριγκίπισσα» και οι άντρες του τον κατηγορούν για αδυναμία περνώντας «μια σύντομη νύχτα» με μια γυναίκα και ότι ο ίδιος έχει γίνει «γυναίκα» το επόμενο πρωί. Ακούγοντας αυτές τις ομιλίες, ο Ράζιν πετάει την «πριγκίπισσα» στο νερό ως δώρο στον ποταμό Βόλγα και συνεχίζει τη μεθυσμένη διασκέδαση με τους άντρες του.

Οι στίχοι του τραγουδιού δραματοποιήθηκαν σε μια από τις πρώτες ρωσικές ταινίες αφήγησης, το Stenka Razin, σε σκηνοθεσία Βλαντιμίρ Ρομάσκοφ και παραγωγή Αλεξάντερ Ντράνκοφ το 1908 . Η ταινία διαρκεί περίπου 10 λεπτά. Το σενάριο γράφτηκε από τον Βασίλι Γκοντσάροφ και η μουσική (η πρώτη μουσική ταινίας που γράφτηκε ειδικά για να συνοδεύσει μια βωβή ταινία) ήταν του Μιχαήλ Ιπολίτοφ-Ιβάνοφ.

Το τραγούδι περιλήφθηκε σε πρώιμες ραδιοφωνικές εκπομπές το 1923, που σχεδιάστηκαν για να παρουσιάσουν το νέο μέσο στις λαϊκές κοινότητες.

Το δημοφιλές τραγούδι είναι γνωστό με τις λέξεις Volga, Volga mat' rodnaya, Iz za ostrova na strezhen και, απλά Stenka Razin. Το τραγούδι έδωσε τον τίτλο στη διάσημη σοβιετική μουσική κωμωδία Volga-Volga. Η μελωδία χρησιμοποιήθηκε από τον Τομ Σπρίνκγφιλντ στο τραγούδι "The Carnival Is Over" που έφερε τους The Seekers στο Νο. 1 το 1965 στην Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
ΡωσικάΜεταγραφή σε λατινικό αλφάβητοИз-за острова на стрежень,	 
На простор речной волны,	 
Выплывают расписные,	 
Острогрудые челны.Iz-za ostrova na strěžěn',	 
Na prostor rěčnoj volny,	 
Vyplyvajųt raspisnyję,	 
Ostrogrudyję čjŏlny.На переднем Стенька Разин,	 
Обнявшись, сидит с княжной,	 
Свадьбу новую справляет,	 
Сам весёлый и хмельной.Na pěrědněm Stěn'ka Razin,	 
Obnjąvšis', sidit s knjąžnoj,	 
Svad'bu novujų spravljąjęt,	 
Sam věsjŏlyj i xměl'noj.Позади их слышен ропот:	 
Нас на бабу променял!	 
Только ночь с ней провозился	 
Сам наутро бабой стал . . . .Pozadi ix slyšjŏn ropot:
Nas na babu proměnjąl! 
Tol'ko noč' s něj provozilsją
Sam nautro baboj stal . . . .Этот ропот и насмешки	 
Слышит грозный атаман,	 
И он мощною рукою	 
Обнял персиянки стан.Etot ropot i nasměški	 
Slyšit groznyj ataman,	 
I on moşçnojų rukojų	 
Obnjąl pěrsijąnki stan.Брови чёрные сошлися,	 
Надвигается гроза.	 
Буйной кровью налилися	 
Атамановы глаза.Brovi čjŏrnyjě sošlisją,	 
Nadvigajętsją groza.	 
Bujnoj krov'jų nalilisją	 
Atamanovy glaza."Всё отдам не пожалею,	 
Буйну голову отдам!" —	 
Раздаётся голос властный	 
По окрестным берегам."Vsjŏ otdam ně požalějų,	 
Bujnu golovu otdam!" —	 
Razdajŏtsją golos vlastnyj	 
Po okrěstnym běrěgam.А она, потупя очи,
Не жива и не мертва,
Молча слушает хмельные
Атамановы слова.A ona, potupją oči,
Ne živa i ně měrtva,
Molča slušajęt xmel'nyję
Atamanovy slova."Волга, Волга, мать родная,	 
Волга, русская река,	 
Не видала ты подарка	 
От донского казака!"Volga, Volga, mat' rodnają,	 
Volga, russkają rěka,	 
Ně vidala ty podarka	 
Ot donskoğo kazaka!"Чтобы не было раздора	 
Между вольными людьми,	 
Волга, Волга, мать родная,	 
На, красавицу возьми!""Čtoby ně bylo razdora	 
Měždu vol'nymi ljųd'mi,	 
Volga, Volga, mat' rodnają,	 
Na, krasavicu voz'mi!"Мощным взмахом поднимает	 
Он красавицу княжну	 
И за борт её бросает	 
В набежавшую волну.Moşçnym vzmaxom podnimajęt
On krasavicu knjąžnu	 
I za bort jęjŏ brosajęt	 
V naběžavšujų volnu."Что ж вы, братцы, приуныли?	 
Эй, ты, Филька, чёрт, пляши!	 
Грянем песню удалую	 
На помин её души!..""Čto ž vy, bratcy, priunyli?	 
Ej, ty, Fil'ka, čjŏrt, pljąši!	 
Grjąněm pěsnjų udalujų	 
Na pomin jęjŏ duši!.."Из-за острова на стрежень,	 
На простор речной волны,	 
Выплывают расписные	 
Острогрудые челны.Iz-za ostrova na strěžěn',	 
Na prostor rěčnoj volny,	 
Vyplyvajųt raspisnyję	 
Ostrogrudyję čjŏlny.

 Άλλα ζητήματα 
Ο Ράζιν είναι το θέμα ενός συμφωνικού ποιήματος του Αλεξάντερ Γκλαζουνόφ (έργο 13, 1885), της Συμφωνίας αρ. 8 του Μιασκόφσκι (έργο 26, 1925), μιας καντάτας του Σοστακόβιτς, έργο 119· της Εκτέλεσης του Στεπάν Ραζίν (1964), ενός ποιήματος του Γεβγκένι Γεβτουσένκο, και ενός μυθιστορήματος (Я пришёл дать вам волю) του Βασίλι Σουκσίν.

Το 1965, η Χορωδία του Κόκκινου Στρατού, με σολίστ τον Λεονίντ Χαριτόνοφ, ερμήνευσε το ρωσικό λαϊκό τραγούδι «Ο Βράχος», το οποίο επαινεί τον Ράζιν ως τον μόνο άνθρωπο που κατάφερε να σκαρφαλώσει στην κορυφή του φρικτού γκρεμού.

Εκτός από αυτό, ο Ράζιν δοξάστηκε στη σοβιετική δραματική ταινία του 1939 σε σκηνοθεσία Ιβάν Πράβοφ και Όλγα Πρεομπραζένσκαγια .

Το 1972, στο Ροστόφ επί του Ντον, ανεγέρθηκε μνημείο για τον Στεπάν Ράζιν.

Μία από τις αταμάνες του, η Αλένα Αρζαμάσκαγια, ήταν πρώην μοναχή.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 




  125 p. Biography in English.








  319 p. Biography in Russian.

  93 p. Biography in Russian.

 , 383 p. Biography in Russian.

Κατηγορία:Ναυτική λαογραφία
Κατηγορία:Εξεγέρσεις χωρικών
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ρωσικά
Κατηγορία:Κοζάκοι
Κατηγορία:Κοζάκοι του Ντον
Κατηγορία:Ρώσοι πειρατές
Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις