Φράνσις Αρίνζε

Ο Φραγκίσκος Αρίνζε (αγγ. Francis Arinze, γενν. την 1η Νοεμβρίου 1932) είναι Νιγηριανός καθολικός ιεράρχης, ο οποίος διετέλεσε Προϊστάμενος της Γραμματείας για τους Μη Χριστιανούς (1984–2002) και της Επιτροπής για τη Θεία Λατρεία και τη Tέλεση των Μυστηρίων (2002–2008). Υπήρξε ένας από τους βασικούς συμβούλους του πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ και θεωρήθηκε υποψήφιος πάπας στο κονκλάβιο του 2005. Σύμφωνα με τον καρδινάλιο Τζον Οναϊγέκαν, ο Αρίνζε είναι ο μόνος εν ζωή «πατέρας της συνόδου» ανάμεσα στους λίγους που πήγαν από τη Νιγηρία στη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού.

Γεννημένος στην Εζιουέλε, Πολιτεία Ανάμπρα, Νιγηρία, ο Αρίνζε έγινε καρδινάλιος το 1985 και χειροτονήθηκε καρδινάλιος-επίσκοπος του Βελετρί-Σένι (Velletri-Segni) το 2005.

 Βιογραφία 
Ο Φραγκίσκος Αρίνζε γεννήθηκε την 1η Νοεμβρίου 1932 ως το τρίτο από τα επτά παιδιά. Γεννήθηκε στην Εζιουέλε, Πολιτεία Ανάμπρα, Νιγηρία. Οι γονείς του, Ιωσήφ Αρίνζε Νουάνκου και Μπερναδέτ Αρίνζε (το γένος Εκγουοάνια), από την οικογένεια Ουμουοκπάετσε στο χωριό Οντίδα, Εζιουέλε, ήταν αγρότες που ακολουθούσαν την παραδοσιακή αφρικανική θρησκεία. Έχει τρία αδέλφια: τον Χριστόφορο, τον Λίνο και τον Φαυστίνο· και τρεις αδελφές: την Καικιλία, την Βικτωρία και την Αικατερίνη (Cecilia, Victoria, Catherine). Το όνομα γέννησής του ήταν Ανιζόμπα, που προέρχεται από το όνομα του πνεύματος Άνι, το οποίο στην παραδοσιακή αφρικανική θρησκεία προστατεύει τη γη και τα έθιμα του λαού. Έτσι, Ανιζόμπα σημαίνει «Ας σε σώσει η γη, ας σε σώσει το πνεύμα, ας σε σώσει το πνεύμα της γης».

Αν και οι γονείς του ήταν πιστοί της παραδοσιακής θρησκείας, έστειλαν τα παιδιά τους, συμπεριλαμβανομένου του Αρίνζε, σε ιεραποστολικά σχολεία. Την 1η Νοεμβρίου 1941, σε ηλικία 9 ετών, βαπτίστηκε από τον πατέρα Κυπριανό Μιχαήλ Ιγουένε Τάνσι, τον οποίο διακονούσε ως παπαδοπαίδι. Τότε πήρε το όνομα Φραγκίσκος. Οι γονείς του διαπίστωναν την κυριαρχία των χριστιανών ιεραποστόλων στην κοινωνία και την θετική επίδρασή τους στα παιδιά· έτσι βαπτίστηκαν και οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί και οι αδελφές του.

Ο Αρίνζε ολοκλήρωσε το δημοτικό σχολείο στο Άγιον Αντώνιο στο Ντουνουκόφια. Το επόμενο έτος, το 1947, σε ηλικία 15 ετών, εισήχθη στο μικρό ιεροσπουδαστήριο All Hallows, που τότε βρισκόταν στο Ννεβί. Το 1952 αποφοίτησε με άριστα τόσο στις εξετάσεις Junior Cambridge όσο και στις Senior Cambridge. Σπούδασε στο Μεμνημονευτικό Ιεροσπουδαστήριο Μπιγκάρντ στην Ενούγκου, όπου παρακολούθησε τριετείς φιλοσοφικές σπουδές (1953–1955). Στη συνέχεια στάλθηκε στο Ποντιφίκιο Κολέγιο Ουρμπάνο της Propaganda Fide, όπου έλαβε πτυχίο θεολογίας το 1957, μεταπτυχιακό το 1959 και διδακτορικό summa cum laude το 1960. Το πρώτο μέρος της διδακτορικής του διατριβής με τίτλο «Η θυσία στους Ίγκμπο ως εισαγωγή στην κατήχηση της Αγίας Λειτουργίας» έτυχε μεγάλης αποδοχής από μελετητές και εκδόθηκε σε βιβλίο το 1970 από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Ιμπαντάν με τίτλο Sacrifice in Ibo Religion.

 Πρώιμη σταδιοδρομία (1958-1964) 
Στις 23 Νοεμβρίου 1958, στο παρεκκλήσι του πανεπιστημίου, ο Αρίνζε χειροτονήθηκε ιερέας από τον καρδινάλιο Γρηγόριο Πέτρο Αγαγκιανιάν, προ-προϊστάμενο της Ιεράς Κονγκρεγκασιόν της Διάδοσης της Πίστης.

Μετά τη χειροτονία, παρέμεινε στη Ρώμη, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό στη θεολογία το 1959 και διδακτορικό το 1960. Η διδακτορική του διατριβή αποτέλεσε τη βάση για το έργο αναφοράς Sacrifice in Ibo Religion που εκδόθηκε το 1970. Από το 1961 έως το 1962 δίδαξε λειτουργική, λογική και βασική φιλοσοφία στο Μεμνημονευτικό Ιεροσπουδαστήριο Μπιγκάρντ στην Ενούγκου. Στη συνέχεια διορίστηκε περιφερειακός γραμματέας για την καθολική εκπαίδευση στο ανατολικό τμήμα της Νιγηρίας. Αργότερα μεταφέρθηκε στο Λονδίνο, όπου φοίτησε στο Institute of Education και αποφοίτησε το 1964.

 Αρχιεπίσκοπος της Ονίτσα (1965-1985) 
Στις 6 Ιουλίου 1965, ο πάπας Παύλος ΣΤ΄ τον διόρισε τιτουλάριο επίσκοπο της Φισσιάνας (Fissiana) και βοηθό του Κάρολου Χίρι, Αρχιεπισκόπου της Ονίτσα. Ο Αρίνζε έγινε ο νεότερος καθολικός επίσκοπος στον κόσμο όταν ο Χίρι τον χειροτόνησε στις 29 Αυγούστου 1965, σε ηλικία μόλις 32 ετών. Παρέστη στην τελευταία συνεδρία της Β΄ Συνόδου του Βατικανού το 1965. Ο Χίρι πέθανε στις 6 Φεβρουαρίου 1967, και ο πάπας Παύλος ΣΤ΄ διόρισε τον Αρίνζε διάδοχό του ως αρχιεπίσκοπο στις 26 Ιουνίου 1967. Ήταν ο πρώτος αυτόχθων Αφρικανός που ανέλαβε την αρχιεπισκοπή.

Ο Νιγηριανός Εμφύλιος Πόλεμος ξέσπασε λίγες μέρες μετά τον διορισμό του Αρίνζε ως αρχιεπισκόπου. Ολόκληρη η αρχιεπισκοπή βρισκόταν στη αποσχισθείσα περιοχή της Μπιάφρα. Ο Αρίνζε κατέφυγε πρώτα στην Αντάζι και έπειτα στην Αμίτσι μέχρι το τέλος του πολέμου το 1970. Κατά τα χρόνια αυτά αφοσιώθηκε στη βοήθεια των προσφύγων και με τη βοήθεια ξένων ιεραποστόλων επέβλεψε, όπως αναγνώρισαν διεθνείς φορείς, «μία από τις πιο αποτελεσματικές και αποδοτικές διανομές ανθρωπιστικής βοήθειας» στην ιστορία. Διατήρησε την Εκκλησία ανεξάρτητη από τα εμπόλεμα μέρη. 

Μετά τον πόλεμο, η νιγηριανή κυβέρνηση απέλασε όλους τους ξένους ιεραποστόλους της αρχιεπισκοπής, αφήνοντας μόνο τον τοπικό κλήρο και τις μοναστικές κοινότητες, που ήταν ελάχιστοι. Η κυβέρνηση επίσης κατέσχεσε τα καθολικά σχολεία, τα περισσότερα από τα οποία λειτουργούσαν και ως εκκλησίες ή ενοριακές αίθουσες.

Το 1985, στον Αρίνζε απονεμήθηκε ο αρχηγικός τίτλος Ochudouwa της Εζιουέλε. Στις 9 Μαρτίου 1985, παραιτήθηκε από την έδρα της Ονίτσα.

 Καρδινάλιος 
Ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ όρισε τον Αρίνζε Καρδινάλιο-Διάκονο του San Giovanni della Pigna σε κονσιστόριο που έγινε στις 25 Μαΐου 1985. Δέκα χρόνια αργότερα άσκησε το δικαίωμά του να αναχθεί στον βαθμό του καρδιναλίου-πρεσβυτέρου, πράγμα που ενέκρινε ο Ιωάννης Παύλος στις 29 Ιανουαρίου 1996. Δύο ημέρες μετά την είσοδό του στο Καρδιναλάτο, ο Αρίνζε διορίστηκε πρόεδρος της Γραμματείας για τους μη Χριστιανούς, η οποία το 1988 μετονομάστηκε στο Ποντιφικό Συμβούλιο για τον Διαθρησκειακό Διάλογο.

Υπηρέτησε σε διάφορες σχετικές θέσεις, μεταξύ άλλων ως πρόεδρος της Ειδικής Συνέλευσης για την Αφρική της Συνόδου των Επισκόπων. Στο πλαίσιο αυτό έλαβε και τιμητικές διακρίσεις: στις 24 Οκτωβρίου 1999 τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο του Διεθνού Συμβουλίου Χριστιανών και Εβραίων (International Council of Christians and Jews) για τη σημαντική του συμβολή στις διαθρησκειακές σχέσεις. Ταξίδεψε εκτενώς και έγινε δημοφιλής ομιλητής στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Αρίνζε υπήρξε μέλος της Επιτροπής του Μεγάλου Ιωβηλαίου το 2000. Σε αυτό το πλαίσιο συνεργάστηκε στενά με επισκόπους και ιερείς σε όλον τον κόσμο για την προετοιμασία της σπάνιας αυτής εορτής. Στις 1 Οκτωβρίου 2002 ο Ιωάννης Παύλος Β΄ τον όρισε προεσταμένο της Επιτροπής για τη Θεία Λατρεία και την Τέλεση των Μυστηρίων.

Όταν ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ πέθανε στις 2 Απριλίου 2005, όλοι οι ανώτεροι αξιωματούχοι του Βατικανού – περιλαμβανομένου του Αρίνζε – απώλεσαν αυτομάτως τις θέσεις τους. Θεωρήθηκε «papabile», δηλαδή υποψήφιος για το αξίωμα του πάπα, στο κονκλάβιο που ακολούθησε, όπου συμμετείχε ως καρδινάλιος-εκλέκτορας. Επανήλθε στο αξίωμά του ως προεσταμένος της Επιτροπής για τη Θεία Λατρεία όταν επιβεβαιώθηκε από τον πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ στις 21 Απριλίου 2005· στις 25 Απριλίου ο Βενέδικτος τον όρισε Καρδινάλιο-Επίσκοπο του Βελλέτρι-Σένι, θέση που ο ίδιος ο Βενέδικτος κατείχε έως την εκλογή του ως πάπα.

Στις 9 Δεκεμβρίου 2008 ο Βενέδικτος αποδέχθηκε την παραίτηση του Αρίνζε από τη θέση του προεσταμένου της Επιτροπής για τη Θεία Λατρεία.

 Παραίτηση 
Το 2009, ο Αρίνζε εκφώνησε την αποφοίτηση στο Augustine Institute στο Ντένβερ. Συνεχίζει ενεργά την κατήχηση μέσω του Familyland TV στην Αμερική, τις Φιλιππίνες, την Αφρική και την Ευρώπη. Έχει παράξει πάνω από 1.700 τηλεοπτικά προγράμματα με το Apostolate for Family Consecration, τα οποία καλύπτουν σχεδόν όλες τις εγκυκλίους και αποστολικές επιστολές του Ιωάννη Παύλου Β΄, τις διδασκαλίες της Β΄ Συνόδου του Βατικανού και πολλά άλλα θέματα. Τον Ιούλιο του 2009 εκφώνησε σημαντική ομιλία προωθώντας τον διαθρησκειακό διάλογο στο The City Club του Κλίβελαντ. Είναι επίσης συγγραφέας αρκετών βιβλίων, καθώς και ενός πλήρους κατηχητικού προγράμματος «Consecration and Truth» για παιδιά και ενήλικες.

Τον Μάιο του 2018 τοποθετήθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης γύρω από την πρόσβαση στη Θεία Ευχαριστία. Αντέδρασε σε οποιαδήποτε ερμηνεία της εγκύκλιου Amoris Laetitia του πάπα Φραγκίσκου που θα επέτρεπε σε καθολικό που έχει ξαναπαντρευτεί χωρίς ακύρωση γάμου να κοινωνεί ως πράξη ελέους, δηλώνοντας ότι ο Χριστός θεωρεί αυτή την κατάσταση μοιχεία και «δεν μπορούμε να είμαστε πιο ελεήμονες από τον Χριστό». Σχετικά με την πρόταση, την οποία υποστήριξαν πολλοί Γερμανοί επίσκοποι, να επιτραπεί στους Προτεστάντες συζύγους καθολικών να λαμβάνουν τη Θεία Κοινωνία, τόνισε ότι αυτό δεν είναι ζήτημα «φιλοξενίας» και ότι η Θεία Λειτουργία «δεν είναι διαχριστιανική τελετή».

 Διακρίσεις 
Ο Αρίνζε έχει λάβει τιμητικά διδακτορικά από το Πανεπιστήμιο της Νιγηρίας (1986), το Catholic University of America (1998), το Wake Forest University (1999), το Πανεπιστήμιο του Αγίου Θωμά (2001), το Πανεπιστήμιο της Notre Dame (2003), το University of St. Mary of the Lake (2003), και το Seton Hall University (2005).

Στις 5 Οκτωβρίου 2021 ιδρύθηκε στην Νιγηρία κέντρο ειρήνης και συμφιλίωσης που φέρει το όνομά του.

 Σημειώσεις 

 Εκδόσεις 

 The Evangelizing Parish (Ignatius Press, 2018)
 The Family Catechism on Tape, Apostolate for Family Consecration
 Divine Providence: God's Design in Your Life (2005)
 Building Bridges: Interreligious Dialogue on the Path to World Peace (2004)
 Cardinal Reflections: Active Participation and the Liturgy (2005)
 The Holy Eucharist (Our Sunday Visitor, 2001) 
 The Church in Dialogue: Walking With Other Believers (1990)
 Meeting Other Believers: The Risks and Rewards of Interreligious Dialogue (1998)
 Celebrating the Holy Eucharist (2006)
 Religions for Peace (Darton, Longman & Todd, 2002)
 God's Invisible Hand: The Life and Work of Francis Cardinal Arinze, Ignatius Press, 2006
 Great Figures in Salvation History: David and Solomon, an interview with Cardinal Arinze and Roy Schoemann, Ignatius Press, 2006
 Sacrifice in Ibo Religion (University of California Press, 1970)

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


 20 λεπτά αποκλειστικά με τον Καρδινάλιο ΑρίντζηXclusive 20 minutes with Cardinal Arinze

Κατηγορία:Νιγηριανοί καρδινάλιοι