Φρανσουάζ Αρνούλ

Η Φρανσουάζ Αρνούλ (, 3 Ιουνίου 1931 – 20 Ιουλίου 2021)Πιστοποιητικό γεννήσεως: n° 1931.RET.01312 (Les Gens du Cinéma) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός, που έγινε δημοφιλής τη δεκαετία του 1950. Το πραγματικό της όνομα ήταν Φραναουάζ Αννέτ Μαρί Ματίλντ Γκωτς (Françoise Annette Marie Mathilde Gautsch).

Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντίνη της τότε Γαλλικής ΑλγερίαςFrançoise Arnoul στο British Film Institute και ήταν θυγατέρα της θεατρικής ηθοποιού Ζανίν Ανρύ και του ανώτατου αξιωματικού του πυροβολικού Σαρλ Γκωτς (Charles Gautsch). Ενώ ο πατέρας της συνέχισε να υπηρετεί στο Γαλλικό Προτεκτοράτο του Μαρόκου, η υπόλοιπη οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι αμέσως με τη λήξη του πολέμου το 1945. Μετά από θεατρικές σπουδές εκεί, βρήκε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Το ναυάγιο (1949) του Βιλύ Ροζιέ. Αργότερα έπαιξε σε ταινίες του Ανρί Βερνέιγ (Le Fruit défendu), Ζαν Ρενουάρ, Ζαν Κοκτώ και Ανρί Ντεκουέν, ενώ συμπρωταγωνίστησε με τον Ζαν Γκαμπέν στο Άνθρωποι χωρίς σημασία.

Αργότερα στη ζωή της, η Αρνούλ ερμήνευσε ρόλους και στην τηλεόραση, σε τηλεταινίες και μίνι-σειρές. Το 1995 δημοσίευσε την αυτοβιογραφία της με τίτλο Animal doué de bonheur.

 Προσωπική ζωή 
Η Φρανσουάζ Αρνούλ παντρεύτηκε το 1956 τον παραγωγό και πράκτορα δημόσιων σχέσεων Ζωρζ Κραβέν, τον μετέπειτα θεμελιωτή των Βραβείων Σεζάρ, τον οποίο είχε γνωρίσει δύο χρόνια νωρίτερα. ΧώρισανΠληροφορίες στο Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου το 1960 και από το 1964 η Αρνούλ βρισκόταν σε μια σχέση χωρίς γάμο με τον λιγότερο γνωστό Γάλλο σκηνοθέτη και σεναριογράφο Μπερνάρ Πωλ, η οποία κράτησε μέχρι τον θάνατο του Πωλ το 1980.

Η Αρνούλ πέθανε σε ηλικία 90 ετών στο Παρίσι, την εποχή της πανδημίας του κορονοϊού.«Décès de Françoise Arnoul, la "Nini" de "French Cancan" de Renoir» (στη γαλλική γλώσσα)

 Επιλεγμένη φιλμογραφία 
 L'épave (Το ναυάγιο, 1949)
 Nous irons à Paris (Θα πάμε όλοι στο Παρίσι, 1950)
 Quai de Grenelle (1950)
 La Rose rouge (Το κόκκινο ρόδο, 1951)
 Mammy (1951)
 Le désir et l'amour (1951)
  La plus belle fille du monde (1951)
 Le fruit défendu (Απαγορευμένος καρπός, 1952)
 Adieu Paris (1952)
 Les Compagnes de la nuit (1953)
 Dortoir des grandes (Η κολασμένη του παρθεναγωγείου, 1953)
 Les amants de Tolède (Οι εραστές του Τολέδου, 1953)
 La Rage au corps (1954)
 Le Mouton à cinq pattes (1954)
 Orage (1954)
 French Cancan (Καν-Καν, 1954)
 Les amants du Tage (1955)
 Si Paris nous était conté (Αν μιλούσε το Παρίσι, 1956)
 Des gens sans importance (Άνθρωποι χωρίς σημασία, 1956)
 Paris, Palace Hotel (1956)
 Sait-on jamais... (1957)
 Thérèse Étienne (1958)
 Cargaison blanche (1958)
 La chatte (Η γάτα, 1958)
 Le Chemin des écoliers (Ο δρόμος της διαφθοράς, 1959)
 Le testament d'Orphée (Η διαθήκη του Ορφέα, 1960)
 La chatte sort ses griffes (Η γάτα δείχνει τα δόντια της, 1960)
 Le Diable et les dix commandements (1962)
 Vacances portugaises (1963)
 Lucky Jo (1964)
 Compartiment tueurs (Βαγόνι δολοφόνων''', 1965), του Κώστα Γαβρά
 Le dimanche de la vie (1967)
 Le Petit Théâtre de Jean Renoir (1970), τηλεταινία
 Españolas en París (Ισπανοί στο Παρίσι, 1971)
 Diálogos de exiliados (1975)
 Violette et François (Παγίδα, 1977)
 Ronde de nuit (1984)
 Post Coïtum, Animal Triste (1997)
 Le Cancre (2016)

Παραπομπές

Πηγές
 Τάσος Ν. Πετρής: το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια'' «Χάρη Πάτση», τόμος 6, σελ. 692

Αρνουλ, Φρανσουαζ