Χανς Σμιντ (ιερέας)

Ο Χανς Μπ. Σμιντ (Hans B. Schmidt/Γέννηση στις 3 Ιανουαρίου του 1881 - Θάνατος στις 18 Φεβρουαρίου του 1916) ήταν Γερμανικός Καθολικός ιερέας, βιαστής, καταδικασμένος δολοφόνος και ύποπτος για μια σειρά φόνων. Εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα στη φυλακή Σινγκ Σινγκ της Νέας Υόρκης για την δολοφονία της Άννα Αουμούλερ. Ο Χανς Σμιντ ήταν ο πρώτος και μέχρι τώρα ο μοναδικός Ρωμαιοκαθολικός ιερέας που εκτελέστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Τα πρώτα χρόνια 
αριστερά|μικρογραφία|Το Ασφαφένμπεργκ, ο τόπος γέννησης του Πάτερ Χανς Σμιτ.
Ο Χανς Σμιντ γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου του 1881 στην Βαυαρία στην πόλη Ασφαφένμπεργκ, από Προτεστάντη πατέρα και Καθολική μητέρα. Και οι δύο πλευρές της οικογένειας του είχαν μακρά ιστορία ψυχικής ασθένειας. Ο πατέρας του ήταν γνωστός για το πώς ξυλοκοπούσε την γυναίκα του και επέβαλε την ίδια μεταχείριση στον γιό του Χανς. Παρόλα αυτά, ο Χανς από πολύ μικρή ηλικία στράφηκε στην καθολική θρησκεία και παρακολουθούσε τακτικά λειτουργίες μαζί με την μητέρα του. Μαγεμένος από την μεγαλοπρέπεια των τελετουργιών, κατασκεύασε μια αυτοσχέδια Αγία Τράπεζα στο δωμάτιο του και υποδυόταν τον ιερέα.

Στην εφηβεία του παρουσίασε μια άρρωστη αγάπη για το αίμα και εμφάνισε αμφιφυλοφιλικές τάσεις. Επιπρόσθετα, παρά την απαγόρευση των γονιών του, περνούσε όλα του τα απογεύματα στο κοντινό σφαγείο του χωριού, βλέποντας τη θανάτωση αγελάδων και γουρουνιών, ενώ στον ίδιο χώρο συχνά συναντιόταν με συνομήλικους του από την γειτονιά και συμμετείχε σε σεξουαλικά όργια. Επίσης συνήθιζε να αποκεφαλίζει χήνες και κότες της οικογένειας του και των γειτόνων του και να κρατά για μέρες τα κεφάλια στις τσέπες του. Η περίεργη συμπεριφορά του δεν του προσέφερε επαγγελματικές ευκαιρίες και έτσι αποφάσισε να γίνει ιερέας της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.

 Η Χειροτονία του Χανς Σμιντ 
αριστερά|μικρογραφία|Ο Ρωμαιοκαθολικός Επίσκοπος Γκέοργκ Χάινριχ Μαρία Κίρσταϊν που χειροτονούσε τον Σμιτ ως ιερέα στο Μάιντς της Γερμανίας, στις 23 Δεκεμβρίου του 1906.
Ο Χανς εντάχθηκε στην ιερατική σχολή του Μάιντς το 1901 και παρέμεινε εκεί ως τα τέλη του 1904. Όλα αυτά τα χρόνια όμως δυσκολευόταν να ακολουθεί τους κανόνες. Μάλιστα η γενική του στάση ήταν άκρως προβληματική και είχε σκανδαλίσει πολλούς από τους συμμαθητές του και τους ιερείς καθηγητές του. Έτσι του επέστησαν επανειλημμένως την προσοχή στο γεγονός ότι αν δεν άλλαζε άμεσα την συμπεριφορά του θα τον απέβαλαν. Όταν έφτασε η στιγμή της χειροτονία του, του την αρνήθηκαν επειδή υποστήριξαν ότι ο Χανς δεν είχε "ισορροπημένο μυαλό".

Μην έχοντας άλλη επιλογή, ο Χανς πήγε το 1905 σε πανεπιστήμιο του Μονάχου και μελέτησε φιλοσοφία για περίπου ένα χρόνο. Μερικοί από τους καθηγητές θεολογία στο πανεπιστήμιο συνδέονταν με την Ιερατική σχολή του Φρέισινγκ, στη Γερμανία. Έτσι ο Χανς αποφάσισε να ζήσει εκεί για κάποιο διάστημα. Αυτό αναζωπύρωσε την επιθυμία του να γίνει ιερέας. Γι' αυτό τον λόγο αποφάσισε να πλαστογραφήσει ένα Διδακτορικό Φιλοσοφίας. Όταν το έγγραφο ήταν έτοιμο, πήγε στο πανεπιστήμιο, μπήκε κρυφά στο γραφείο του διευθυντή και σφράγισε το έγγραφο με τις επίσημες σφραγίδες, ώστε να φαίνεται νόμιμο. Στα τέλη του 1906 γύρισε στο Μάιντς και πήγε στην Ιερατική Σχολή. Εκεί χρησιμοποίησε το πλαστό έγγραφο ως πειστήριο προς τον Επίσκοπο Γκέοργκ Χάινριχ Μαρία Κίρσταϊν, για να του δείξει ότι πλέον ήταν καλά. Ο Επίσκοπος δεν είχε λόγους να τον αμφισβητήσει. Έτσι όταν ο Χανς εξέφρασε ξανά την επιθυμία του να γίνει ιερέας, εκείνος το δέχτηκε και τον χειροτόνησε στις 23 Δεκεμβρίου του 1906.

Σε μια μεταγενέστερη συζήτηση με έναν ψυχίατρο στο Μανχάταν εκείνος ανέφερε: "Ο Επίσκοπος Κίρσταϊν με χειροτόνησε από μόνος του. Δεν μου αρέσει όμως να μιλάω γι' αυτό. Ωστόσο η πραγματική μου χειροτονία πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη νύχτα από την Αγία Ελισάβετ. Προσευχόμουν στο κρεβάτι μου όταν εκείνη εμφανίστηκε μπροστά μου και μου είπε: 'Σε χειροτονώ στην ιεροσύνη'. Υπήρχε φως κατά τη διάρκεια της εμφάνισης της. Δεν το είπα σε κανέναν. Σκέφτηκα ότι ήταν καλύτερο να το κρατήσω για τον εαυτό μου. Θα με κορόιδευαν. Πάντα με περιγελούσαν γι' αυτά τα πράγματα. Πάντα περίμεναν από τους άλλους να κάνουν τα πράγματα όπως εκείνοι ήθελαν. Όμως ο Θεός μιλάει σε διαφορετικούς ανθρώπους με ποικίλους τρόπους".

Ο πρώτος διορισμός του Σμιντ ήταν ως βοηθός ιερέα στο Ντάρμστατ στην εκκλησία της Αγίας Ελισάβετ. Εντούτοις ο Χανς δεν άργησε να δημιουργήσει προβλήματα και μετά από λίγους μήνες μεταφέρθηκε σε άλλη εκκλησία. Κατά τη διάρκεια των καθηκόντων στα χωριά Μπέργκελ και Ζίλινγκστατ, τα παράπονα άρχισαν σύντομα να αυξάνουν. Πολλοί μιλούσαν για τα αλλοπρόσαλλα κηρύγματα του Σμιντ και για τον αλλόκοτο τρόπο που συμπεριφερόταν στους πιστούς. Επιπλέον υπήρχαν μάρτυρες που είχαν δει τον ιερέα να παρενοχλεί ανήλικα αγόρια που ήταν μέλη των εκκλησιαστικών χορωδιών, ενώ υπήρχαν και εκείνοι που πιστοποιούσαν επίσης ότι ο ιερέας της ενορίας τους είχε σχέσεις με αρκετές γυναίκες και ότι συχνά συνευρισκόταν και με πόρνες. Ενώ όμως συνέβαιναν όλα αυτά, ο Χανς παρουσίασε ξαφνικούς ρευματισμούς που σύντομα εξαπλώθηκαν σε όλο του το σώμα, επηρεάζοντας ακόμη και την καρδιά του. Έτσι έπρεπε να εγκαταλείψει προσωρινά την αποστολή του ως ιερέας για να επιστρέψει στο σπίτι των γονιών του για φροντίδα. Έμεινε στο κρεβάτι για 9 μήνες. Όταν ανάκαμψε, διορίστηκε σε μια εκκλησία στο Γκόνσενχαϊμ και τις Κυριακές δίδασκε θρησκευτικά στο κατηχητικό σε νεαρά κορίτσια.

 Η Πρώτη Σύλληψη 
Τον Οκτώβριο του 1908, ο Σμιντ εγκατέλειψε ξαφνικά τα ιερατικά του καθήκοντα στο Γκόσενχαϊμ, και χάθηκε χωρίς να ενημερώσει κανέναν. Μήνες αργότερα συνελήφθη στο Μόναχο με το ψευδώνυμο Ρούντολφ Μπάουμ για απόπειρα απάτης σε φοιτητές. Ο Χανς πίστευε ότι ήταν τηλεπαθητικός και σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει αυτή του την "ικανότητα" για να τροφοδοτήσει με τις γνώσεις του στο μυαλό των φοιτητών, ενώ εκείνοι έδιναν τις τελικές τους εξετάσεις. Επίσης σχεδίαζε να πλαστογραφήσει τα διπλώματα τους για να τους στείλει στην σχολή που επιθυμούσαν. Θεωρούσε ότι το έργο του δεν θα ήταν παράνομο αν ήταν "ενωμένος με τις ψυχές των σπουδαστών του κολεγίου" και τους βοήθησε να πετύχουν τους στόχους τους. Έτσι έστειλε επιστολές σε πάνω από 200 φοιτητές για να διαφημίσει αυτή την υπηρεσία χρησιμοποιώντας το όνομα "Δρ. Ζάντος". Εντούτοις συνελήφθη πριν οποιοδήποτε φοιτητής πέσει στην παγίδα του. Σύντομα οι αρχές σκάλισαν το παρελθόν του και ανακάλυψαν ότι είχε πλαστογραφήσει το δικό του Διδακτορικό της Φιλοσοφίας το 1906.

Κατά την ανάκριση, ο Χανς ρωτήθηκε επίσης γιατί έφυγε απροειδοποίητα από την εκκλησία, χωρίς να πει κάτι στους ανώτερους του. Εκείνος υποστήριξε ότι η ζωή του βρισκόταν σε κίνδυνο διότι ο ξάδερφός του, ο Αδόλφος Μίλερ, είχε εμφανιστεί στο Γκόνσενχαϊμ και τον εκβίαζε για κληρονομικά ζητήματα μετά το θάνατο του θείου τους, Λίο Μίλερ. Ωστόσο δεν είχε πολλά να δηλώσει για το δεύτερο του όνομα και την υποτιθέμενη ικανότητα του. Οι ψυχίατροι που εξέτασαν τον Σμιντ στο κρατητήριο, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν φρενοβλαβής και επομένως δεν ήταν απόλυτα υπεύθυνος για τα εγκλήματα του. Αυτό το συμπέρασμα έγινε δεκτό και από το γερμανικό δικαστήριο, το οποίο διαπίστωσε ότι ο Σμιντ δεν αποτελούσε κίνδυνο για την κοινωνία. Έτσι δεν τον φυλάκισαν σε κάποιο κρατικό άσυλο. Ωστόσο, έδωσαν την ευθύνη της φροντίδας του στον πατέρα του, λέγοντας του ότι θα έπρεπε να νοσηλευτεί σε κάποιο ψυχιατρείο. Ο πατέρας του τον έστειλε σε μια λουτρόπολη του Τζόρντανμπαντ, όπου ο Σμιντ έμεινε εκεί μόνο για λίγες εβδομάδες.

Εν τω μεταξύ, οι Καθολικοί αξιωματούχοι στη Γερμανία μετά από το σκάνδαλο, αποφάσισαν να καθαιρέσουν τον Χανς από τους κόλπους της εκκλησίας. Ο Χανς ένιωθε αδικημένος από αυτή την απόφαση, γιατί θεωρούσε ότι ήταν γεννημένος για να είναι ιερέας. Έτσι ο πατέρας του, του πρότεινε να κάνει μια νέα αρχή στην Αμερική, στην χώρα των ευκαιριών, όπου αρκετοί μετανάστες είχαν ανάγκη από Γερμανόφωνους ιερείς και αυτό ακούστηκε στον Σμιντ ως μια πολύ καλή ιδέα. Το ταξίδι πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1909. Προτού όμως φύγει για την Αμερική, φρόντισε να πλαστογραφήσει όλα του τα έγγραφα για να φαίνεται ότι ήταν ακόμα ιερέας. Κατά την άφιξη του, τον διόρισαν στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Λουίσβιλ του Κεντάκι. Τα προβλήματα δεν άρχισαν να φανούν και εκεί. Από τις πρώτες ημέρες είχε διαφωνίες με τον ανώτερο πάστορα. Η κατάσταση ξέφυγε και πάνω σε ένα μεγάλο καβγά δρομολογήθηκε η μεταφορά του Σμιντ στην Εκκλησία του Αγίου Φρανσίσκου στο Τρέντον του Νιου Τζέρσεϊ. Και εκεί όμως ο Χανς είχε θέματα με τον επίσκοπο και τους άλλους ιερείς και για μία ακόμα φορά μετατέθηκε. Τον Δεκέμβριο του 1910 τον έστειλαν στην εκκλησία του Άγιος Βονιφάτιου στην Νέα Υόρκη.

 Η Γνωριμία με την Άννα Αουμούλερ 
αριστερά|μικρογραφία|Η Άννα Αουμούλερ
Μια μέρα καθώς περπατούσε σε ένα διάδρομο στον περίβολο της Εκκλησίας του Αγίου Βονιφατίου, ο Χανς σκόνταψε και έπεσε. Μια νεαρή γυναικά που είδε την πτώση του, έτρεξε να τον βοηθήσει. Ήταν η 17χρονη Άννα Αουμούλερ, μια μετανάστρια από την Αυστρο-Ουγγρική Αυτοκρατορία που είχε πιάσει δουλειά ως οικονόμος στην Ενοριακή Οικία του ναού, μόλις 3 μέρες πριν συναντήσει τον Χανς. Ο Σμιντ εντυπωσιάστηκε από την νεαρή γυναίκα και άρχισε να την συναναστρέφεστε καθημερινά. Πολύ σύντομα ξεκίνησε να τις κάνει ανήθικες προτάσεις και απρεπείς χειρονομίες που την έφερναν σε πολύ δύσκολη θέση. Για ένα διάστημα εκείνη κρατούσε σε απόσταση τον ιερέα. Ο Σμιντ όμως επέμεινε και την διεκδικούσε συνεχώς. Τελικά η Αουμούλερ υπέκυψε γιατί ερωτεύτηκε τον ιερέα, αν και ένιωθε ενοχές γι' αυτό. Ο Σμιντ την καθησύχαζε συνεχώς λέγοντας της ότι ο Θεός σε όραμα του είπε να την αγαπά. Ο Χανς τότε ήταν 29 ετών. Σύντομα ο Σμιντ άρχισε να έχει τα γνωστά προβλήματα με τους ιερείς του ναού. Όλοι τον περιέγραφαν ως "διαφορετικό" και παράξενο. Επιπλέον είχε γίνει γνωστός ο δεσμός του με την Άννα. Αντί όμως να δεχτεί πειθαρχικά μέτρα, η Εκκλησία τον μετακίνησε στον ναό του Αγίου Ιωσήφ στο Χάρλεμ. Παρά την απόσταση, η σχέση του με την Άννα συνεχίστηκε κανονικά για τα επόμενα δύο χρόνια και αντάλλασσαν συχνά μεταξύ τους ερωτικές επιστολές.

Εν τω μεταξύ τον Δεκέμβριο του 1912, ο Σμιντ απέκτησε μια νέα ερωτική σχέση, με έναν οδοντίατρο ονόματι Έρνεστ Μιούρετ. Ωστόσο ο Έρνεστ κάτω από την κάλυψη του επαγγέλματος του οδοντίατρου, ήταν στην πραγματικότητα ένας εγκληματικός εγκέφαλος που μύησε τον Σμιντ στον κόσμο της παραχάραξης νομισμάτων. Σύντομα οι δύο τους χειρίζοταν ένα μεγάλο δίκτυο πλαστογραφίας.

Στις αρχές του 1913, ο Σμιντ έκανε πρόταση γάμου στην Άννα και εκείνη την δέχτηκε με ενθουσιασμό. Αργότερα "παντρεύτηκαν" σε μια μυστική παράνομη τελετή, την οποία τέλεσε ο ίδιος ο Χανς. Φυσικά εκείνος σαν ιερέας όσο και η Άννα, γνώριζαν ότι αυτός ο γάμος ήταν άκυρος και παράνομος, καθώς οι καθολικοί ιερείς δεν μπορούσαν να παντρευτούν, ούτε πριν ούτε μετά την χειροτονία τους. Ωστόσο καθησύχασε την Άννα λέγοντας της ότι επρόκειτο να εγκαταλείψει σύντομα την ιεροσύνη για χάρη της και για χάρη του γάμου τους. Στην συνέχεια εκείνος και η Αουμούλερ πλήρωσαν το τέλος για να αποκτήσουν άδεια γάμου από το Ληξιαρχείο, η οποία έφερε ημερομηνία 26 Φεβρουαρίου του 1913. Έπειτα ο Χανς ετοίμασε ένα πλαστό πιστοποιητικό του γάμου και το κατέθεσε. Μετά από αρκετές εβδομάδες, η Αουμούλερ τον ενημέρωσε με χαρά ότι είχε μείνει έγκυος. Ο Σμιντ δεν χάρηκε καθόλου με αυτό το γεγονός, καθώς ήξερε ότι η εγκυμοσύνη της σύντομα θα γινόταν φανερή και έτσι η μυστική ζωή τους θα έβγαινε στην επιφάνεια. Οι συνέπειες θα ήταν τραγικές. Άλλωστε πώς θα εξηγούσε στους άλλους την ύπαρξη ενός παιδιού; Η απάντηση, σύμφωνα με τον Σμιντ, ήρθε απευθείας από τον Θεό.

Η Δολοφονία

Μερικούς μήνες αργότερα, κατά την διάρκεια μιας λειτουργίας στην εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ, ο Σμιντ ισχυρίστηκε ότι άκουσε τη φωνή του Θεού πάνω από το δισκοπότηρο να του λέει: "Η Άννα θα είναι θυσία αγάπης και εξιλέωσης". Η εντολή επαναλήφθηκε τόσο ακατάπαυστα στο μυαλό του Χανς ώστε την ανέφερε τελικά και στην Άννα. Εκείνη δεν πήρε τα λόγια του στα σοβαρά και τον χαρακτήρισε "τρελό". Ωστόσο είχε κάνει το μεγαλύτερο λάθος της ζωής της.

Την νύχτα της 2ης Σεπτεμβρίου του 1913, ο Σμιντ πήγε στο διαμέρισμα που είχαν νοικιάσει και ζούσε με την Άννα ως παντρεμένο ζευγάρι. Μπήκε αθόρυβα στην κρεβατοκάμαρα και την βρήκε να κοιμάται. Την κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και ξαφνικά της έκοψε το λαιμό. Κατόπιν ήπιε από το αίμα της και την βίασε καθώς εκείνη αιμορραγούσε. Σύντομα η Άννα ήταν νεκρή. Ο Χανς διαμέλισε το άψυχο σώμα της και στην συνέχεια τοποθέτησε τα κομμάτια σε δυο μαξιλαροθήκες, τις οποίες εμπλούτισε με δύο μεγάλα κομμάτια σχιστόλιθου ως βαρίδια και κατόπιν τις πέταξε από ένα πλοίο στον Ποταμό Χάντσον. Στη συνέχεια επέστρεψε στο σπίτι του και κοιμήθηκε. Το επόμενο πρωί πήγε στην εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ και έκανε την λειτουργία της Θείας Ευχαριστίας σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Η αποκάλυψη του πτώματος

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1913, μια έφηβη ονόματι Μαίρη Μπαν και μια φίλη της περπατούσαν κοντά σε μια εγκαταλελειμμένη αποβάθρα κατά μήκος της ακτογραμμής του ποταμού Χάντσον στο Νιου Τζέρσεϊ. Τα μάτια τους έπεσαν πάνω σε ένα πακέτο που επέπλεε κοντά στην όχθη του ποταμού. Ήταν τυλιγμένο σε καφέ χαρτί και δεμένο με σπάγκο, και αρκετά μεγάλο σε μέγεθος. Αν και η φίλη της Μαίρη την απέτρεψε από το να πλησιάσει, εκείνη ήταν πεισματάρα και άρπαξε το δέμα. Έλυσε το σπάγκο, ξεδίπλωσε το καφέ χαρτί και την εφημερίδα από κάτω, και σύντομα σοκαρίστηκε από το θέαμα. Μέσα σε μια μαξιλαροθήκη που στην μία άκρη της είχε κεντημένο το μονόγραμμα του γράμματος "Α", υπήρχε το ακέφαλο μέρος του σώματος μιας γυναίκας από την μέση και πάνω και κομμένο σε δύο ίσα μέρη. Η φίλη της έσπευσε γρήγορα να καλέσει την αστυνομία.

Δύο μέρες αργότερα, ένας άντρας που έκανε βόλτα τον σκύλο, περίπου τρία μίλια πιο κάτω από το ποτάμι στο Γουίχοκεν, βρήκε ένα δεύτερο πακέτο το οποίο περιείχε μια ίδια μαξιλαροθήκη. Αυτή την φορά το περιεχόμενο ήταν το κάτω μέρος του κορμού της ίδιας γυναίκας, τυλιγμένο σε μια εφημερίδα με ημερομηνία 31 Αυγούστου του 1913. Δύο μέρες αργότερα, ένας ψαράς ένιωσε ότι είχε πιάσει ένα πολύ μεγάλο ψάρι. Καθώς μάζευε το αγκίστρι του, το "ψάρι" γλίστρησε, αλλά στο αγκίστρι του βρέθηκαν τούφες μαλλιών που αναγνώρισε ως ανθρώπινες. Ειδοποίησε αμέσως την αστυνομία, η οποία έφτασε αμέσως στο σημείο νιώθοντας ότι ίσως είχε βρεθεί το κεφάλι του θύματος. Η λιμενική αστυνομία ερεύνησε το σημείο, αλλά δεν βρήκε τίποτα. Πίστευαν ότι τα ρεύματα ίσως είχαν παρασύρει το κεφάλι προς τα κάτω.

Παρά το γεγονός ότι και τα δύο πακέτα είχαν ξεβραστεί στην ακτή του Νιου Τζέρσεϊ, η δικαιοδοσία πέρασε στο Αστυνομικό Τμήμα της Νέας Υόρκης. Αυτή η απόφαση ελήφθη επειδή και στα δύο δέματα είχε βρεθεί ένα μεγάλο κομμάτι σχιστόλιθου. Αυτός ο γκριζοπράσινος βράχος ήταν σπάνιος στο Νιου Τζέρσεϊ και πολύ συνηθισμένος στο Μανχάταν. Αυτό το ισχυρό τεκμήριο οδήγησε στο συμπέρασμα ότι το έγκλημα είχε διαπραχθεί στη Νέα Υόρκη. Μια προκαταρκτική εξέταση της σορού έδειξε ότι επρόκειτο για γυναίκα κάτω των 30 ετών, ύψους περίπου 1,75 μ. και βάρους μεταξύ 54 και 57 κιλών, είχε ένα πολύ έντονο σημάδι στον ώμο της και το σώμα της είχε πεταχτεί στο νερό πριν λίγες ημέρες. Τα κομμάτια του κορμού της περιείχαν όλα τα εσωτερικά ζωτικά όργανα της γυναίκας εκτός από το πάγκρεας. Μια νεκροψία αργότερα αποκάλυψε ότι η γυναίκα είχε γεννήσει πρόωρα στα τέλη του έκτου περίπου μήνα και λίγο πριν δολοφονηθεί.

Οι περιγραφές του πτώματος έγινες γνωστές μέσω των εφημερίδων. Άτομα που είχαν αγνοούμενους συγγενείς που έμοιαζαν με τις περιγραφές του θύματος, έσπευσαν στην αστυνομία. Όμως μέσω της επιδέξιας δουλειάς των ντετέκτιβ, αυτά τα άτομα βρέθηκαν πολύ αργότερα ζωντανά. Κάποια στιγμή στο τμήμα έφτασε και η Άννα Χιρτ. Εκείνη ήταν οικιακή βοηθός στην εκκλησία του Αγίου Βονιφάτιου. Ανέφερε στις αρχές ότι η φίλη της Άννα Αουμούλερ, που ταίριαζε με τις περιγραφές που είχε διαβάσει στην εφημερίδα, είχε εξαφανιστεί εδώ και λίγες μέρες. Τους είπε ότι η Άννα είχε επίσης ένα πολύ έντονο σημάδι στον ώμο της όπως το θύμα. Συνέχισε την κατάθεση της λέγοντας ότι πριν κάποιους μήνες η Άννα της είχε αποκαλύψει ότι ήταν έγκυος και ότι σκόπευε να παντρευτεί έναν "καλλιτέχνη". Κατόπιν η αστυνομικοί μετέφεραν την Άννα Χιρτ στο νεκροτομείο και της έδειξαν τα λείψανα. Πριν λιποθυμήσει, αναγνώρισε τη νεκρή γυναίκα ως την Άννα Αουμούλερ. Όταν συνήλθε η Χιρτ πρόσθεσε ότι η Άννα Αουμούλερ ήταν σχεδόν 20 χρονών και οι δύο γονείς της είχαν πεθάνει. Παρόλο που είχε πολλά αδέρφια, όλα ζούσαν στη Αυστροουγγαρία. Ο μόνος συγγενής της στην Αμερική ήταν ένας ξάδερφος της που εργαζόταν ως βαρκάρης στο Σέντραλ Παρκ, ο οποίος είχε να την είχε δει σχεδόν ένα χρόνο.

Αστυνομική έρευνα

Οι ντέντεκτιβ προσπάθησαν αρχικά να μάθουν από που είχαν αγοραστεί οι χαρακτηριστικές μαξιλαροθήκες. Σύντομα εντόπισαν ότι αυτές παραγόταν από ένα εργοστάσιο στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ, και τις πωλούσε αποκλειστικά ένας έμπορος επίπλων του Μανχάταν, ο Τζορτζ Σαξ. Ο επιθεωρητής Φορό κατά την επίσκεψή του στην εν λόγω επιχείρηση, διαπίστωσε ότι ο έμπορος είχε αγοράσει 12 μαξιλαροθήκες από το εργοστάσιο και είχε πουλήσει μόνο 2 από αυτές. Μια επιθεώρηση στα βιβλία παραγγελιών της εταιρείας αποκάλυψε κάτι σημαντικό. Ένα στρώμα, δύο μαξιλάρια και οι δύο μαξιλαροθήκες είχαν πωληθεί στις 26 Αυγούστου του 1913. Ο αγοραστής είχε πληρώσει ως Α. Βαν Ντάικ και είχε κανονίσει οι αγορές του να παραδοθούν σε ένα διαμέρισμα τρίτου ορόφου στην Λεωφόρο Μπράντχερστ στο νούμερο 68. Η αστυνομία έσπευσε αμέσως στην διεύθυνση.μικρογραφία|Ο Χανς Σμιτ αναρρώνοτας από τον ρευματισμό το 1908
Οι ερωτήσεις που έκαναν οι αστυνομικοί στον ιδιοκτήτη του κτιρίου τους βοήθησαν να μάθουν ότι στο συγκεκριμένο διαμέρισμα νοίκιαζε ένα παντρεμένο ζευγάρι. Εκείνος περιέγραψε τον σύζυγο ως ένας άνδρας με βαριά γερμανική προφορά που ζούσε εκεί μαζί με την γυναίκα του την Άννα. Η αστυνομία παρακολουθούσε εξωτερικά το κτήριο για τρεις ημέρες αλλά κανείς δεν μπήκε ούτε βγήκε από το διαμέρισμα. Ο επιθεωρητής Φορό τότε διέταξε τον ντετέκτιβ Φρανκ Κασάσα να εισβάλει στο διαμέρισμα. Παραβιάζοντας την πόρτα, βρήκαν στοιχεία της καθημερινότητας: μισή ντουζίνα αυγά, υπολείμματα ψωμιού, αρκετά άδεια μπουκάλια γάλα, μια ζαχαριέρα και τέσσερα άδεια μπουκάλια τζιτζιμπίρας, τα οποία η αστυνομία πίστευε ότι είχε καταναλώσει η Άννα για να τη βοηθήσουν με την ναυτία της εγκυμοσύνης. Επίσης βρήκαν μελάνι και χαρτί, μερικά πρόχειρα εσώρουχα και μερικά χειροποίητα παιδικά ρουχαλάκια. Μια απόδειξη ήταν επίσης ακουμπισμένη σε ένα τραπέζι και ένα συμβόλαιο μίσθωσης του διαμερίσματος στο όνομα Χανς Σμιντ βρέθηκε σε ένα συρτάρι.

Βρήκαν όμως επίσης στοιχεία που αποδεικνύουν ότι είχε διαπραχθεί έγκλημα στον χώρο, όπως ξεραμένους λεκέδες αίματος στην ταπετσαρία των τοίχων και στο πάτωμα. Ωστόσο κάποιος είχε παλέψει πολύ για να αφαιρέσει τους λεκέδες, κρίνοντας από μια βούρτσα τριψίματος και έξι πλάκες σαπουνιού που βρίσκονταν δίπλα στον νεροχύτη. Μέσα σε ένα μπαούλο βρήκαν ένα μαχαίρι χασάπη και ένα μεγάλο πριόνι χειρός, τα οποία ήταν πρόσφατα καθαρισμένα. Σε ένα άλλο μπαούλο ανακάλυψαν αρκετά μικρά μαντήλια, όλα κεντημένα ερασιτεχνικά με το ίδιο μονόγραμμα το "Α" όπως ακριβώς και στις μαξιλαροθήκες. Επίσης, βρέθηκαν σκισμένες φωτογραφίες της Άννας Αουμούλερ, εσώρουχα των οποίων το ύφασμα ήταν παρόμοιο με αυτό που βρέθηκε στον κορμό της, ένα καρούλι σπάγκου παρόμοιο με αυτό που είχε χρησιμοποιηθεί για να δεθούν οι δέσμες με τα διαμελισμένα μέλη του σώματος και κομμάτια οστών στο πάτωμα του μπάνιου. Τέλος, οι ερευνητές ανακάλυψαν μια δέσμη επιστολών γραμμένες στην γερμανική και την αγγλική γλώσσα. Όλες απευθύνονταν στην Άννα Αουμούλερ με διεύθυνση αποστολής την εκκλησίας του Αγίου Βονιφάτιου.

Η ερευνητική ομάδα πήγε αμέσως σε αυτή την διεύθυνση και ρώτησαν για την Άννα. Εκεί ο Πάτερ Τζον Μπράουν τους ενημέρωσε ότι η Αουμούλερ ήταν η οικονόμος της Ενοριακής Οικίας του ναού. Όμως είχε μετακομίσει από εκεί προς άγνωστη κατεύθυνση στις 30 Αυγούστου του 1913 και δεν γνώριζε τίποτα περισσότερο για εκείνη. Όμως ο ιερέας τους μίλησε για έναν ξάδελφο του, τον Τζόζεφ Ίγλερ, ο οποίος πιθανόν να γνώριζε περισσότερα για την τύχη της Άννας. Οι αστυνομικοί τον συνάντησαν και ο Ίγκερ τους ενημέρωσε ότι είχε πέσει στην αντίληψη του ότι η Άννα Αουμούλερ συναναστρεφόταν πολύ τον Πάτερ Σμιντ, ο οποίος λειτουργούσε στην Εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ. Οι ερευνητές έφτασαν αργότερα στην εκκλησία και σύντομα συνάντησαν τον Χανς. Εκείνος αρνήθηκε ότι γνώριζε την Άννα Αουμούλερ και ότι δεν είχε κάποια σχέση με τη δολοφονία της, όπως υπαινίσσονταν ορισμένοι από τους ντετέκτιβ. Όταν όμως βρέθηκε αντιμέτωπος με τα στοιχεία του νοικιασμένου διαμερίσματος στο όνομα του, τότε παραδέχτηκε ότι τη γνώριζε. Εντούτοις υποστήριξε ότι ήθελε απλά να βοηθήσει ένα κορίτσι που βρισκόταν σε δεινή θέση, για να κρατήσει την ζωή της ιδιωτική. Επειδή δεν είχαν ακόμα πολλά στοιχεία εναντίον του οι αστυνομικοί έφυγαν, αλλά υποσχέθηκαν να επιστρέψουν σύντομα.

Το επόμενο πρωινό, οι ντετέκτιβ έλαβαν σημαντικά πράγματα για εκείνον από άτομα που τον γνώριζαν από παλιά. Έτσι διαπίστωσαν το μεγάλο του μυστικό. Δεν ήταν πλέον ιερέας, καθώς είχε αποβληθεί από τους κόλπους την Καθολικής Εκκλησίας ενώ βρισκόταν ακόμα στην Γερμανία. Το βράδυ της ίδια ημέρας, στις 13 Σεπτεμβρίου του 1913 και στις 23:30, ο επιθεωρητής Φαρούτ μαζί με άλλους αστυνομικούς επέστρεψαν στην εκκλησία, χτυπώντας την πόρτα της Ενοριακής οικίας. Ο πάστορας Ντάνιελ Κουίν τους άνοιξε και τους οδήγησε στον χώρο υποδοχής. Κατόπιν ξύπνησε τον Πάτερ Σμιντ και του ανέφερε ότι τον περίμενα κάποιοι αστυνομικοί στην σάλα. Όταν ο Χανς είδε τους αστυνομικούς αναστατώθηκε πολύ. Εκείνοι τον πίεσαν πολύ για να τους μιλήσει ξανά. Αρχικά, ο πατέρας Σμιντ είπε ότι η σχέση του με το νεκρό κορίτσι ήταν αγνή, αλλά στη συνέχεια, υπό περαιτέρω πίεση, παραδέχτηκε στους ντετέκτιβ: "Ναι την σκότωσα! Την σκότωσα επειδή την αγαπούσα!". Καθώς οι υπόλοιποι ιερείς παρακολουθούσαν με τρόμο τον διάλογο, ο Χανς Σμιντ συνελήφθη και τέθηκε υπό αστυνομική κράτηση.

 Η Δεύτερη Σύλληψη και η Ανάκριση 
μικρογραφία|Ένας κατάδικος που δένεται πριν την εκτέλεση του στην ηλεκτρική καρέκλα των φυλακών Σινγκ Σινγκ στις αρχές του 20ου αιώνα.
Κατά την ομολογία του, ο Χανς ανέφερε μια παράξενη ιστορία για το πως γνώρισε την Άννα και για την ιδιαίτερη τελετή γάμου που τέλεσε ο ίδιος μαζί της για προφανείς λόγους - μόνο και μόνο για να τη σκοτώσει στο τέλος. Η δικαιολογία του για τον φόνο ήταν ότι "την αγαπούσε" αλλά έπρεπε να την θυσιάσει επειδή του το ζήτησε ο Θεός. Ο Σμιντ τους αποκάλυψε επίσης τον κρυφό του δεσμό με τον οδοντίατρο και δήλωσε ότι απολάμβανε πολύ τη σχέση με τον Μιούρετ και μάλιστα πολύ περισσότερο από εκείνη που είχε με την Αουμούλερ. Μετά την ομολογία του, ο Χανς μεταφέρθηκε στις φυλακές που ήταν γνωστές με τον όρο "Τάφοι", όπου έφαγε ένα πλούσιο γεύμα και αποκοιμήθηκε.

Την επόμενη ημέρα μετά την σύλληψη του Χανς, η Αρχιεπισκοπή της Νέας Υόρκης ανακοίνωσε ότι το δικαίωμα που είχε για να ιερουργεί είχε ανασταλεί για αόριστο χρονικό διάστημα, καθώς δεν είχαν ενημερωθεί ακόμα για την πλαστογραφία στα έγγραφα του Χανς. Εν τω μεταξύ τα νέα για το έγκλημα είχαν διαρρεύσει και οι εφημερίδες της Νέας Υόρκης ανταγωνίστηκαν μεταξύ τους για το ποια θα δημοσιεύσει τα καλύτερα άρθρα σχετικά με την υπόθεση.

Οι Δίκες και οι Εφέσεις

Η δίκη του Χανς Σμίντ ξεκίνησε στις 7 Δεκεμβρίου του 1913. Το γεγονός ότι ο Σμιντ σκότωσε την Άννα Αουμούλερ δεν μπορούσε φυσικά να αμφισβητηθεί. Εντούτοις η νομική ομάδα του Χανς δήλωσε ότι δεν ήταν ένοχος λόγω παράνοιας. Χρησιμοποίησε δε την αμφιφυλοφιλία του και τους ισχυρισμούς του Σμιντ ότι άκουγε φωνές ως απόδειξη της ψύχωσης του πελάτη τους. Η υπεράσπιση κατέδειξε επίσης ότι η ψυχική ασθένεια ήταν κληρονομική. Καλέσαν τον ψυχολόγο Σμιθ Έλι Τζέλιφ, ο οποίος κατέθεσε ότι το οικογενειακό δέντρο του Χανς είχε 60 κοντινούς και μακρινούς συγγενείς που έδειχναν σημάδια ψυχικής αστάθειας. Συνεπώς ο Σμιντ θα έπρεπε να αποφύγει την θανατική ποινή, επειδή ήταν και αυτός φρενοβλαβής. Επιπλέον η υπεράσπιση προσκόμισε την μαρτυρία ενός παθολόγου ονόματι Δρ. Άρνολντ Λίο, ο οποίος είχε φροντίσει τον Χανς και την Άννα μερικούς μήνες πριν από την τραγωδία. Ο Λίο δήλωσε ότι στην πρώτη τους συνάντηση ο Σμιντ αρχικά ισχυρίστηκε ότι ήταν δάσκαλος μουσικής, αλλά αργότερα παραδέχτηκε ότι ήταν ιερέας. Έπειτα ο γιατρός δήλωσε: "Ο Σμιντ μου είπε ότι ήταν πολύ ερωτευμένος με την Άννα και ότι σκόπευε να εγκαταλείψει την ιεροσύνη και να την παντρευτεί". Στην συνέχεια ο γιατρός περιέγραψε και ένα σκηνικό. Κατά τη διάρκεια μιας από τις επαγγελματικές του επισκέψεις για να δει τον Χανς στην εκκλησία, ο Σμιντ ανεξήγητα "ενθουσιάστηκε έντονα" με την συνάντηση τους, πήδηξε στην άλλη άκρη του δωματίου και άρπαξε ένα σαντούρι. Αφού έπαιξε το όργανο για λίγα λεπτά, σταμάτησε απότομα, κάθισε ξανά στην καρέκλα του και άρχισε να του μιλάει φυσιολογικά.

Όσο αφορά την εισαγγελία εκείνη ήδη γνώριζε πολλά για το ύποπτο υπόβαθρο του κατηγορουμένου. Έτσι ο εισαγγελέας φρόντισε να γίνει σαφές ότι ο Σμιντ ήταν ένας δολοπλόκος απατεώνας, αποκλειστικά υπεύθυνος για τις πράξεις του. Ο αστυνομικός που τον συνέλαβε, ο επιθεωρητής Τζόζεφ Α. Φορό, κατέθεσε ότι αρχικά ο Χανς είχε αρνηθεί ότι γνώριζε την Άννα Αουμούλερ και ότι ομολόγησε την αλήθεια μόνο όταν εκείνος του είπε έντονα: "Έλα τώρα, πες μας όλη την αλήθεια για την Άννα".

Σύμφωνα με τον Φορό, ο Σμιντ παραδέχτηκε επίσης ότι αγόρασε το μαχαίρι και το πριόνι χειρός στις 31 Αυγούστου του 1913. Επίσης ομολόγησε ότι την νύχτα της 2ης Σεπτεμβρίου του 1913 ο Χανς εισέβαλε ύπουλα στην κρεβατοκάμαρα της Άννας ενώ εκείνη κοιμόταν και της έκοψε τον λαιμό. Τόνισε ότι ο κατηγορούμενος είχε ομολογήσει ότι αρχικά έσυρε το πτώμα της Άννας σε ένα άδειο οικόπεδο και προσπάθησε να το κάψει αλλά δεν τα κατάφερε. Έτσι προχώρησε στο σχέδιο του διαμελισμού. Επιπλέον ο επιθεωρητής ανέφερε ότι κατά την ανάκριση ο Σμιντ είχε παραδεχτεί ότι είχε εμπειρία στην ανατομία, καθώς για ένα διάστημα ήταν φοιτητής ιατρικής πριν αποφασίσει ότι θέλει να χειροτονηθεί ιερέας.

Ο βοηθός Εισαγγελέα Τζέιμς Α. Ντελεχάντι ήθελε οι ένορκοι να μάθουν περισσότερα για το τι είχε ανακαλύψει ο επιθεωρητής Τζόζεφ Α. Φορό σχετικά με το υπόβαθρο του του Χανς και έτσι του έκανε περισσότερες ερωτήσεις. Ο Φόρο περιέγραψε λεπτομερώς την "εξαιρετική καριέρα" ενός ιερέα που συχνά παρίστανε τον γιατρό, με την ιδιότητα του οποίου είχε πραγματοποιήσει παράνομες αμβλώσεις, ενώ άλλες φορές ήταν ένας άλλος άνδρας που στρεφόταν στην παρανομία και στην παραχάραξη χρημάτων. Ο Φορό κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά τα πρόσωπα άνηκαν στον Χανς Σμιντ. Μάλιστα κατέλεξε στο συμπέρασμα ότι παρόλο που ο Σμιντ είχε προκαλέσει επίσης μεγάλα σκάνδαλα σε αρκετές εκκλησίες σε όλη την Αμερική, είχε ως εκ θαύματος καταφέρει να αποφύγει την καθαίρεση του.

Στην συνέχεια ο εισαγγελέας κάλεσε άλλους μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένων πολλών ψυχιάτρων, που είχαν εξετάσει τον κατηγορούμενο πριν από τη δίκη. Η κατάθεση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Σμιντ ήταν λογικός, παρά τους ισχυρισμούς του ότι άκουγε φωνές που του ζητούσαν να "θυσιάσει" την Άννα Αουμούλερ. Ωστόσο, οι προσπάθειες της εισαγγελίας αποδείχτηκαν τελικά μάταιες. Όταν ολοκληρώθηκε η ακροαματική διαδικασία, οι ένορκοι συσκέφτηκαν για 34 ώρες, αλλά τελικά δεν μπορούσαν να βγάλουν ομόφωνη απόφαση. Ο επικεφαλής των ενόρκων, ο Γουίλιαμ Ότινγκερ, εμφανώς εξαντλημένος, είπε στον δικαστή Φόστερ: "Εξοχότατε, έχουμε ψηφίσει πολλές φορές και είχαμε την ίδια κατάταξη σε όλες τις ψηφοφορίες". Στην συνέχεια πήρε τον λόγο ο δικηγόρος υπεράσπισης Άλφονς Κέλμπλε και πρότεινε να επιτραπεί στους ενόρκους να εκδώσουν ετυμηγορία ενοχής για φόνο δευτέρου βαθμού. Ωστόσο ο εισαγγελέας απέρριψε κατηγορηματικά αυτή την ιδέα και δήλωσε ότι η πολιτεία θα δίκαζε ξανά τον Χανς Σμιτ.

Η δεύτερη δίκη ξεκίνησε στις 19 Ιανουαρίου του 1914 και ήταν ουσιαστικά ένα αντίγραφο της πρώτης, εκτός από δύο σημεία:

 Πρώτον, η εισαγγελία εισήγαγε δύο νέες μαρτυρίες. Τον Απρίλιο του 1913, πολύ πριν ο κατηγορούμενος λάβει την υποτιθέμενη εντολή του από τον Θεό να "θυσιάσει" την Άννα, είχε πείσει μια Γερμανίδα μετανάστρια ονόματι Μπέρτα Ζεχ, να υποδυθεί την Άννα Αουμούλερ και να αγοράσει μια ασφάλεια ζωής ύψους 5.000 δολαρίων στο όνομα της. Αυτή η ασφάλεια είχε ως μόνο δικαιούχο τον Χανς Σμιντ. Επίσης, η στενή φίλη της Αουμούλερ, η Άννα Χιρτ, που βοήθησε και στην αναγνώριση της σωρού της, κατέθεσε ότι το θύμα της είχε πει ότι ο Χανς θα της έκανε όντως μια ασφάλεια ζωής δώρο για τα γενέθλια της στην οποία εκείνη θα κληρονομούσε τον Σμιντ. Ωστόσο εκείνος δεν πραγματοποίησε ποτέ τον λόγο του και η Άννα Αουμούλερ της είχε πει ότι έλπιζε να της την δώσει ως γαμήλιο δώρο. Φυσικά ο κατηγορούμενος τα αρνήθηκε όλα αυτά.
 Δεύτερον, στην τελική του δήλωση, ο δικαστής Ντέιβις έκανε έκκληση στους ενόρκους για λίγη ψυχρή και σκληρή λογική:

Είστε ικανοποιημένοι με την δικαιολογία ότι ο κατηγορούμενος σε μια κρίση παράνοιας αγόρασε το μαχαίρι και το πριόνι και την μοίρας νύχτας πήγε στο διαμέρισμα, έβγαλε το παλτό του και έκοψε το λαιμό του θύματος, και έπειτα όλο της το σώμα; Αν όχι, σε ποιο συμπέρασμα καταλήγετε; Χρησιμοποιήστε την κοινή σας λογική και την εμπειρία σας. Λάβετε υπόψη ότι δεν είναι κάθε μορφή ψυχικής ασθένειας μια δικαιολογία για ένα έγκλημα. 

Στις 5 Φεβρουαρίου του 1914, μετά από μόλις τρεις ώρες συνεδρίασης των ενόρκων, το δικαστήριο βρήκε τον Χανς Σμιντ ένοχο για φόνος πρώτου βαθμού. Η ποινή του ήταν να εκτελεστεί στην ηλεκτρική καρέκλα. Μετά την ανακοίνωση της καταδίκης του ο Χανς Σμιντ δήλωσε: "Είμαι ικανοποιημένος με την ετυμηγορία". Μετά την δίκη ο Χανς μεταφέρθηκε στις φυλακές Σινγκ Σινγκ.

Η ομάδα υπεράσπισης του Σμιντ υπέβαλε έφεση λίγο μετά την απόφαση του δικαστηρίου, για να καταφέρει να αναβάλλει την εκτέλεση του για τουλάχιστον ένα χρόνο. Τον Δεκέμβριο του 1914, ο Χανς παραδέχτηκε ότι προσποιούνταν τον τρελό κατά τη διάρκεια των δικαστηρίων του. Ενώ παραδεχόταν όμως αυτό το γεγονός, κατηγόρησε ταυτόχρονα και τον Ερνέστ Μιούρετ, τον οδοντίατρο με τον οποίο είχε ομοφυλοφιλική σχέση, ότι σκότωσε καταλάθος την Άννα κατά τη διάρκεια μιας αποτυχημένης έκτρωσης. Δήλωσε επίσης ότι άφησε τις αρχές να τον καταδικάσουν γι' αυτό το έγκλημα για να προστατεύσει τον εραστή του. Όσο για την Μπέρτα Ζεχ, ισχυρίστηκε ότι εκείνη ήθελε να τον εκδικηθεί και τον κατηγόρησε ψευδώς με μια πλαστή ασφάλεια ζωής που έφερε το όνομα του στο μέρος του δικαιούχου, επειδή εκείνος απέρριψε τις ανήθικες προτάσεις της. Ο Μιούρετ αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι είχε σχέση με το θάνατο της Άννας και η αστυνομία δεν βρήκε ποτέ αποδείξεις για το αντίθετο. Εξαιτίας του ότι ο λόγος του Έρνεστ Μιούρετ και της Μπέρτα Ζεχ ήταν ενάντια σε αυτόν του Σμιντ, οι κατηγορίες του Χανς κατέρρευσαν και δεν μπορούσε πλέον να κάνει άλλη έφεση.

Η Εκτέλεση
Στις 18 Φεβρουαρίου του 1916, ο Χανς Σμιντ εισήλθε στην αίθουσα εκτελέσεων των φυλακών Σινγκ Σινγκ στις 5:50 π.μ. Λίγες στιγμές πριν καθίσει στην ηλεκτρική καρέκλα, ο Σμιντ είπε, "Με συγχωρείτε. Απολογούμαι σε όλους όσους έχω προσβάλει και από όσους έχω σκανδαλίσει. Συγχωρώ και όσους με έχουν προσβάλει". Λίγες στιγμές πριν ανοίξει ο διακόπτης του ρεύματος, ο Χανς Σμιντ είπε με πνιχτή φωνή: "Η τελευταία μου σκέψη είναι για τη μητέρα μου. Παρακαλώ δώστε στη μητέρα μου το τελευταίο μου αντίο".

Η εκτέλεση ξεκίνησε στις 5:51 το πρωί. Ο γιατρός της φυλακής κήρυξε τον Χανς Σμιντ νεκρό στις 5:59. Αν και η οικογένεια Σμιντ είχε αρχικά σκοπό να στείλει το πτώμα του Σμιντ στην Γερμανία, ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος έκανε αδύνατους αυτούς τους σχεδιασμούς. Ως αποτέλεσμα, ο Γουίλιαμ Κάσιν, ο Ρωμαϊκός Καθολικός ιερέας της φυλακής Σινγκ Σινγκ, κανόνισε την ταφή του στη Νέα Υόρκη. Ο Χανς Σμιντ είναι θαμμένος στο νεκροταφείο της φυλακής Σινγκ-Σινγκ.

 Άλλα πιθανά εγκλήματα 
Εκτός από το να σκοτώσει την έγκυο "γυναίκα" του, περαιτέρω έρευνα αποκάλυψε ότι ο Σμιντ είχε ένα δεύτερο διαμέρισμα όπου είχε δημιουργήσει ένα εργαστήριο πλαστογραφίας μαζί με τον εραστή του Έρνεστ Μιούρετ. Επίσης, οι αρχές υποψιάστηκαν τον Χανς για τέσσερα ακόμα εγκλήματα. Μάρτυρες τον είδαν κάποιες φορές να συνοδεύεται από μία γυναίκα ονόματι Έλεν Γκριν. Η Γκριν έφυγε για το Σικάγο ένα μήνα πριν τον φόνο της Αουμούλερ, αλλά μετά εξαφανίστηκε. Η αστυνομία δεν βρήκε ποτέ τα ίχνη της. Όταν ο Χανς Σμιντ μετακόμισε στην Αμερική, εθεάθει με μια άλλη γυναίκα που ισχυρίστηκε ότι ήταν σύζυγος του. Και εκείνη εξαφανίστηκε.

Ο Σμιντ ήταν ανεπίσημα ύποπτος και για τον θάνατο δύο παιδιών. Η ιδιοκτήτρια ενός συγκροτήματος που είχε ζήσει ο Χανς δήλωσε ότι τον έβλεπε μερικές φορές να φέρνει ένα 5χρονο αγόρι στο διαμέρισμα του. Όταν η γυναίκα ρώτησε το αγόρι πως το λένε, εκείνο της είπε ότι ήταν ο Αγκάστους Βαν Ντάικ, ενώ ο Χανς της ανέφερε ότι ήταν ο γιος του. Αργότερα όμως το αγόρι εξαφανίστηκε. Να σημειωθεί εδώ ότι ο Χανς υπέγραψε ως Α. Βαν Ντάικ όταν αγόρασε τις μαξιλαροθήκες από το κατάστημα στο Μανχάταν.

Ο Σμιντ ήταν επίσης πιθανός ύποπτος για τον φόνο της Άλμα Κέλνερ, ενός εξάχρονου κοριτσιού, της οποίας το πτώμα βρέθηκε θαμμένο στο υπόγειο της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη στο Λουίσβιλ του Κεντάκι. Το πτώμα είχε καεί, αλλά οι αρχές υποψιάστηκαν ότι ο δολοφόνος είχε προσπαθήσει να την διαμελίσει προηγουμένως. Ο θυρωρός της εκκλησίας, ο Τζόζεφ Γουέντλινγκ, καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία του παιδιού με βάση περιστασιακά στοιχεία και ματωμένα ρούχα που βρέθηκαν στο σπίτι του.  Όταν τα εγκλήματα του Χανς έγιναν δημόσια γνωστά, η οικογένεια της Άλμα έκανε αίτημα προς τις αρχές να απελευθερωθεί ο Γουέντλινγκ και εκείνος έλαβε χάρη και απελάθηκε στη χώρα του την Γαλλία το 1935. Ωστόσο δεν βρέθηκαν στοιχεία που να συνδέουν την υπόθεση με τον Χανς Σμιντ, είτε με την περιοχή, είτε με την ώρα που εξαφανίστηκε η Άλμα Κέλνερ .

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις