Όσι Σνιντ

μικρογραφία|Η Βιρτζίνια Γουόρντλο το 1903
μικρογραφία|Ο Φλέτσερ Γουόρντλο Σνιντ το 1909
Η Οσιάνα ''Όσι" Γουόρντλο Μάρτιν Σνιντ (Αγγλικά:Oceana "Ocey" "Wardlaw Martin Snead, Σεπτέμβριος 1885 - 29 Νοεμβρίου 1909) ήταν Αμερικανίδα που έπεσε θύμα δολοφονίας στο Ιστ Όραντζ του Νιου Τζέρσεϊ από την ίδια της την οικογένεια με κίνητρο τα 32.000 δολάρια (αξίας 780.000 δολάρια το 2023 ) της ασφάλειας ζωής της.

 Γέννηση και οικογένεια 
Η Οσιάνα Γουόρντλο Μάρτιν γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1885, στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, από την εκπαιδευτικό Κάρολαϊν Μπελ Γουόρντλο (1848-1913), και τον Συνταγματάρχη Ρόμπερτ Μαξγουέλ Μάρτιν (1840-1901), ο οποίος είχε πολεμήσει για την Συνομοσπονδία στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Είχε επίσης έναν αδελφός τον Χιου Χοτζ Μάρτιν (1881–1888), ο οποίος πέθανε εφτά χρονών. 

Η μητέρα της Όσι, η Κάρολαϊν, είχε τρεις αδελφές:  

 Την Μαίρη Ελίζαμπεθ Λονγκ Γουόρντλο (1849-1937), η οποία παντρεύτηκε τον Φλέτσερ Τίλμαν Σνιντ (1829-1891) και απέκτησαν τρεις γιούς, τον Φλέτσερ Γουόρντλο Σνιντ (1875-1955), τον Τζον Γουόρντλο Σνιντ (1878 - Φεβρουάριο 1906) και τον Άλμπερτ Τσαρλς Σνιντ (1880-1978).  
 Την Βιρτζίνια Οσιάνα Γουόρντλο (1852-1910), η οποία δεν παντρεύτηκε ποτέ. 
 Την Μπέσι Γκέρτρουντ Γουόρντλο (1867-1954), η οποία παντρεύτηκε τον Ρίτσαρντ Σπίντλ (1855-1928).

Η Κάρολαϊν Μπελ Γουόρντλο είχε επίσης δύο αδελφούς:  

 Τον Τζον Μπανκς Γουόρντλο (1854-1881), ο οποίος ήταν δημοσιογράφος και εκπαιδευτικός και παντρεμένος με την Μαίρη Ελίζαμπεθ "Λίζι" Ντέιβιντσον (1857-1880). 
 Τον Άλμπερτ Γκούνταλ Γουόρντλο (1856-1936), που ήταν ιερέας και παντρεμένος με την Χάριετ Λι Φιλντ.

Οι γονείς των πέντε παιδιών και παππούδες της Όσι ήταν η Μάρθα Ελίζαμπεθ Γκούνταλ (1828-1910) και ο Τζον Μπάπτιστ Γουόρντλο (1817-1896), ο οποίος ήταν υπουργός και δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου της Νότιας Καρολίνας.

 Φλέτσερ και Τζον Σνιντ 

Οι γιοι της Μαίρη Γουόρντλο Σνιντ, ο Φλέτσερ και ο Τζον γύρω στα μέσα του 1890 έφυγαν από την οικογενειακή εστία και μετακόμισαν στο Λίνβιλ του Τενεσί, ανοίγοντας μαζί ένα εργοστάσιο ξυλείας. Σύντομα γνώρισαν και παντρεύτηκαν τις εκλεκτές της καρδίας τους, οι οποίες ήταν κόρες ενός εξέχοντος τοπικού δικηγόρου ονόματι Τζ. Ρ. ΜακΛόριν. Ο Φλέτσερ παντρεύτηκε το 1899 με την Βάστι Γκόρντον ΜακΛόριν (1872-1953) και το 1903 ο Τζον παντρεύτηκε την Άννα Λερντ ΜακΛόριν. Ο Φλέτσερ και η Βάστι απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Ρόμπερτ Τίλμαν Σνιντ (1900-1954). 

 Κολέγια Σόολ και Μοντγκόμερι 
Το Κολέγιο Μοντγκόμερι ιδρύθηκε το 1853 στην πόλη Κρίστιανμπεργκ της Βιρτζίνια στην οδό Φράνκλιν και άνηκε στην τοπική Πρεσβυτεριανή Εκκλησία. Το 1860, χτίστηκε ένα νέο σχολείο στην παρούσα περιοχή, το οποίο ονομάστηκε Ακαδημία Θηλέων του Μοντγκόμερι. Το παλιότερο διπλανό σχολείο μετονομάστηκε σε Ακαδημία Αρρένων του Μοντγκόμερι. Και τα δύο κτήρια είχαν κοινή διοίκηση. Η Οσιανά Σίμπορν Γκούνταλ Πόλοκ, η θεία των αδελφών Γουόρντλο, αγόρασε το σχολείο το 1876, όταν αυτό πουλήθηκε σε δημόσια δημοπρασία και ενώ εκείνη εργαζόταν εκεί ως εκπαιδευτικός. Η απογραφή του Κολεγίου το έτος 1880, δείχνει ότι η κυρία Πόλοκ και τα ανίψια της Βιρτζίνια, Άλμπερτ Γουόρντλο και Τζον Μπανκς (μαζί με την σύζυγο του Λίζι) ζούσαν όλοι σε κοιτώνες του σχολείου. Εκείνη την εποχή η Βιρζίνια έγινε και δασκάλα του ιδρύματος. Μολαταύτα μέσα σε ένα χρόνο, ο Τζον και η σύζυγος του η Λίζι, πέθαναν κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Μετά από τους θανάτους, η Βιρτζίνια πήγε στο Τενεσί και εκεί διηύθυνε και δίδαξε στο Κολέγιο θηλέων Σόολ στο Τενεσί, το οποίο βρισκόταν στην οδό Μαπλ. Λίγο αργότερα την ακολούθησε και η αδερφή της η Μαίρη η οποία είχε πρόσφατα χηρέψει και εντάχθηκε και εκείνη στο εκπαιδευτικό προσωπικό "επιβλέποντας στενά τις μαθήτριες σε όλα τα ζητήματα ηθικής και θρησκευτικής φύσης".Το σχολείο θεωρούταν ένα από τα καλύτερα της περιοχής, με εξαιρετικό πρόγραμμα σπουδών και λαμπρά αποτελέσματα.  Ταυτόχρονα ήταν και μια ανθηρή οικονομικά επιχείρηση. Η Βιρτζίνια θεωρούνταν από όλους μια από τις πιο μορφωμένες, καλλιεργημένες και ιδιαίτερα προοδευτικές εκπαιδευτικούς για την εποχής της. Η καινοτομία της επέκτεινε το πρόγραμμα σπουδών ώστε να περιλαμβάνει ξένες γλώσσες, όπως Λατινικά και Ελληνικά, καθώς και επιστημονικές μελέτες που διδάσκονταν σε ένα άρτια εξοπλισμένο εργαστήριο, στο οποίο οι μαθητές μπορούσαν να διεξάγουν πειράματα.

Σύντομα όμως έφτασε στο σχολείο και η τρίτη αδελφή, η Κάρολαϊν μαζί με την κόρη της την Οσιάνα. Η Κάρολαϊν άρχισε να διδάσκει στο κολέγιο και σιγά-σιγά ανέλαβε τη διοίκηση του, παραμερίζοντας τις δυο αδελφές της. Οι τακτικές της ήταν τόσο αυστηρές και παράξενες που πολλοί καθηγητές αλλά και αρκετές μαθήτριες άρχισαν να αποχωρούν από το σχολείο ομαδικά. Έτσι άρχισαν να μειώνονταν και τα έσοδα του κολλεγίου, με αποτέλεσμα οι διάφοροι προμηθευτές να μένουν απλήρωτοι και οι λογαριασμοί σε εκκρεμότητα να συσσωρεύονται στο γραφείο της Κάρολαϊν. Οι ιδιοκτήτες βλέποντας αυτή την κατάσταση απέλυσαν τις αδελφές Γουόρντλο.

Η Μαίρη και η Βιρτζίνια επέστρεψαν στο Κρίστιανμπεργκ λίγο μετά το 1900. Η μικρότερη αδελφή τους, η Μπέσι Σπιντλ, ζούσε ήδη στην περιοχή με τον σύζυγο της, τον Ρίτσαρντ, έναν εξέχοντα τοπικό επιχειρηματία, ο οποίος το 1900 έγινε και διευθυντής της Ακαδημίας Αρρένων του Μοντγκόμερι. Το 1902, η Οσιανά Σίμπορν Γκούνταλ Πόλοκ, ηλικιωμένη πια και ασθενής, ζήτησε από την ανιψιά της Βιρτζίνια Γουόρντλο να αναλάβει το Κολέγιο Θηλέων Μοντγκόμερι, εφόσον είχε εμπειρία στην διδασκαλία και στον ακαδημαϊκό χώρο. Η Βιρτζίνια πράγματι αποδείχτηκε ικανή στην διοίκηση και ταυτόχρονα επέστρεψε με χαρά στην διδασκαλία. Όλα πήγαιναν καλά. Οι κοιτώνες του σχολείου ανακαινίστηκαν και το πρόγραμμα σπουδών ανανεώθηκε. Το κολέγιο πρόσφερε στις φοιτήτριες στέγη και διατροφή, καθώς και μαθήματα αγγλικής γλώσσας, λογοτεχνίας, αρχαίας και σύγχρονης ιστορίας, φυσικών επιστημών, ψυχικών και ηθικών επιστημών, μαθηματικών, μουσικής και αρχαίων και σύγχρονων γλωσσών.

Σύντομα, στο δυναμικό του κολεγίου προστέθηκαν η αδελφή της Βιρτζίνια, η Μαίρη Γουόρντλο Σνιντ. Η άφιξη της και η συμμετοχή της στην διδασκαλία, συνέβαλε στην ομαλή λειτουργία του σχολείου. Ωστόσο, όταν έφτασε η τρίτη αδελφή τους, η Κάρολαϊν Γουόρντλο Μάρτιν, συνοδευόμενη από την κόρη της την Όσι, τα πράγματα πήγαν γρήγορα στραβά, καθώς η Κάρολαϊν ανέλαβε τα διοικητικά καθήκοντα του κολεγίου. Εκείνη ενεργούσε με ασταθή τρόπο, αλλάζοντας ξαφνικά το πρόγραμμα σπουδών του σχολείου, μετακινούσε χωρίς αιτία μαθήτριες σε διαφορετικές τάξεις και κλείδωνε πόρτες χωρίς λόγο. Ωστόσο εκείνη την εποχή άρχισε να διοικεί και το Κολέγιο Μοντγκόμερι για Άρρενες.

Περίπου το 1906, η Κάρολαϊν Γουόρντλο άφησε για λίγο το Κολέγιο για να επισκεφθεί τον ανιψιό της Τζον Σνιντ στο Λίνβιλ. Εκείνη επέμεινε να επιστρέψει μαζί της στο Κριστιανσμπουργκ για να διδάξει στο σχολείο Μοντγκόμερι, ενώ ήταν ήδη δάσκαλος σε τοπικό σχολείο. Η σύζυγος του Τζον τον παρακάλεσε όμως να μείνει, και έτσι εκείνος αρνήθηκε να υποκύψει στις τρελές απαιτήσεις της θείας του, καλώντας ακόμα και την αστυνομία να την βγάλει έξω από το σπίτι του. Αργότερα είπε στους γείτονες του ότι δεν θα επέτρεπε στην θεία του να καταστρέψει το σπίτι του. Η Κάρολαϊν όμως δεν το έβαλε κάτω. Επέστρεψε λίγες εβδομάδες αργότερα, και με κάποιον τρόπο τον ανάγκασε να την ακολουθήσει στο σχολείο στο Κριστιανσμπουργκ. Κατά τη διάρκεια αυτής της δεύτερης επίσκεψης της η Άννα αρρώστησε βαριά και οδηγήθηκε σχεδόν ετοιμοθάνατη σε ένα σανατόριο. Όταν η Άννα συνήλθε έγραψε πολλά γράμματα ζητώντας από τον σύζυγο της να γυρίσει πίσω, αλλά ο Τζον δεν επέστρεψε ποτέ. Πολλές εβδομάδες αργότερα, η Κάρολαϊν ταξίδεψε ξανά στο Λίνβιλ για να επισκεφθεί τον άλλο της ανιψιό τον Φλέτσερ. Εκείνη επέμενε ότι ο ανιψιός της έπρεπε να την συνοδεύσει στο Λούισβιλ για να διευθετήσουν μαζί κάποια ζητήματα που αφορούσαν μια οικογενειακή περιουσία. Λίγες ημέρες αργότερα από την αποχώριση τους, η Βάστι η σύζυγος του Φλέτσερ, έμαθε ότι εκείνος είχε αρρωστήσει βαριά και βρισκόταν σε μια πανσιόν στο Τσαττανούγκα του Τενεσί. Εκείνη ταξίδεψε μέχρι εκεί αλλά η Κάρολαϊν την εμπόδισε να τον δει, με την δικαιολογία ότι ήταν πολύ άρρωστος. Εντούτοις της υποσχέθηκε ότι σε μια εβδομάδα που θα είχε συνέλθει θα επέστρεφε στο σπίτι του. Μια εβδομάδα αργότερα, η Βάστι δεν είχε κανένα νέο από τον σύζυγο της. Έτσι έκανε ένα δεύτερο ταξίδι μέχρι την Τσαττανούγκα και ανακάλυψε ότι ο Φλέντσερ είχε φύγει από την πανσιόν μαζί με μια ηλικιωμένη γυναικά που η περιγραφή της έμοιαζε με αυτή της Κάρολαϊν. Η Βάστι επέστρεψε στο σπίτι της αν και ανησυχούσε πολύ για το τι είχε συμβεί στον σύζυγο της. Εντούτοις, λίγες εβδομάδες αργότερα δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια της όταν έλαβε το χαρτί του διαζυγίου τους. Τον Φλέτσερ δεν τον συνάντησε ποτέ ξανά. Εν τω μεταξύ ο Φλέτσερ αναγκάστηκε να πάει με την θεία του στο κολέγιο Μοντγκόμερι, στο οποίο εγκαταστάθηκε και σύντομα παντρεύτηκε την κόρη της Όσι. Μετά το διαζύγιο, η Βάστι μετακόμισε στο Μασκόγκι της Οκλαχόμα. Ωστόσο το 1930 έζησε στο Γουέστ Παλμ Μπιτς της Φλόριντα μαζί με τον γιο της. Μετά από μερικά χρόνια επέστρεψε στο Τενεσί και πέθανε εκεί, ενώ ο γιος της παρέμεινε στη Φλόριντα και απέκτησε οικογένεια.

 Ο γάμος 
Η Όσι Γουόρντλο Μάρτιν παντρεύτηκε τον Φλέτσερ Σνιντ, τον πρώτο της ξάδελφο, στο Λούισβιλ του Κεντάκι στα τέλη του 1906 (σε μια εποχή που ο γάμος ανάμεσα στα πρώτα ξαδέλφια ήταν επιτρεπτός σε πολλά μέρη, όπως στην Νότια Αμερική). Ο γάμος έγινε μυστικά επειδή η Μαίρη (η μητέρα του γαμπρού) και η αδερφή της η Βιρτζίνια ήταν αντίθετες με αυτήν την ένωση. Ωστόσο το ζεύγος ξαναπαντρεύτηκε στις 13 Ιανουαρίου του 1908 στο Τζέρσει Σίτι του Νιου Τζέρσεϊ, αφού οι δύο αδελφές της Κάρολαϊν Γουόρντλο είχαν πλέον "πειστεί" για την πραγματοποίηση αυτού του γάμου. Εν τω μεταξύ λίγες ημέρες πριν την δεύτερη γαμήλια τελετή, οι τρεις αδελφές είχαν κάνει ασφάλειες ζωής τόσο στην Οσιάνα όσο και στον Φλέτσερ. Επιπλέον η Όσι ήταν έτοιμη να γεννήσει το πρώτο της παιδί. Το ζεύγος Σνιντ απέκτησε συνολικά δύο παιδιά: τη Μαίρη Άλμπερτα Σνιντ (1908) και τον Ντέιβιντ Πόλοκ Σνιντ (1909-1910). Ενώ η Όσι ήταν στους πρώτους μήνες της δεύτερης εγκυμοσύνη της, ο σύζυγος της έφυγε ταξίδι στον Καναδά προς αναζήτηση εργασίας. Λίγες εβδομάδες μετα την φυγή του, η μητέρα και οι θείες της Όσι, την ενημέρωσαν ότι ο Φλέτσερ πέθανε.

 Ξαφνικοί θάνατοι και οι πρώτες αποκαλύψεις
Η Κάρολαϊν άρχισε να διαδίδει πως ο ανιψιός της ο Τζον είχε πέσει σε βαριά κατάθλιψη εξαιτίας της ασθένεια της γυναίκας του. Μάλιστα συνέβησαν και δύο περιστατικά που έπεισαν τους άλλους ότι ο Τζον ήθελε πράγματι να αυτοκτονήσει. Στην πρώτη περίπτωση ταξίδευε με τρένο μαζί με την θεία του Κάρολαϊν. Όμως μυστηριωδώς έπεσε από το κινούμενο τρένο κοντά στο Ροάνουκ, αλλά κατάφερε να σωθεί με ελαφριά τραύματα. Η Καρολάιν επέμεινε ότι ήταν ατύχημα, αλλά ο φρεναδόρος του τρένου θεώρησε ότι ήταν απόπειρα αυτοκτονίας. Στην δεύτερη περίπτωση λίγες εβδομάδες αργότερα, ο Τζον τραβήχτηκε εγκαίρως έξω από μια ανοιχτή δεξαμενή του κολεγίου και σώθηκε από βέβαιο πνιγμό. Και σε αυτή την περίπτωση η Κάρολαϊν Γουόρντλο ήταν εκείνη που έφτασε πρώτη στο σημείο και έπειτα ζήτησε βοήθεια. Στην συνέχεια εκείνη ανέφερε ότι η πτώση ήταν ατύχημα, κατά το οποίο ο Τζον γλίστρησε μέσα στην δεξαμενή, καθώς έκανε μετρήσεις για να προμηθεύσει νερό για το σχολείο. Μια εβδομάδα αργότερα, η Κάρολαϊν φώναξε ξανά για βοήθεια σε ένα άλλο περιστατικό που συνέβη στις οκτώ το πρωί. Ο Τζον βρέθηκε από καθηγητές της ακαδημίας να κυλιέται πεσμένος στο πάτωμα του κοινώνα του, ποτισμένος με κηροζίνη και οι πιτζάμες του είχαν πιάσει φωτιά. Τρεις ώρες αργότερα, πέθανε από εγκαύματα πρώτου βαθμού. Συμπτωματικά, ο Τζον πέθανε λίγο αφότου η μητέρα και οι θείες του είχαν συνάψει μεγάλα συμβόλαια ζωής στο όνομα του σε διάφορες ασφαλιστικές εταιρείες. Κατά την αυτοψία, οι τρεις αδελφές Γουόρντλο επέμειναν ότι ήταν ατύχημα και όχι αυτοκτονία, και τελικά έλαβαν αποζημίωση ύψους 12.000 δολαρίων (αξίας 419.956 δολάρια το 2024). Την ίδια περίοδο μια μαθήτρια του κολεγίου γέννησε ένα νόθο μωρό, το οποίο αμέσως μετά εξαφανίστηκε μυστηριωδώς.

Η Άννα σύντομα έμαθε για τον θάνατο του Τζον. Τόσο εκείνη, όσο και κάποιες από τις ασφαλιστικές εταιρείες που είχαν συμβόλαια ζωής στο όνομα του, δεν πίστεψαν ποτέ ότι ο θάνατος του ήταν ατύχημα. Αντίθετα υποψιάζονταν ότι επρόκειτο για εγκληματική ενέργεια, αλλά δεν είχαν στοιχεία για να το αποδείξουν. Ωστόσο οι αδελφές Γουόρντλο δεν τράβηξαν την προσοχή των αρχών ως ύποπτες για διάφορους λόγους. Πρώτον, προέρχονταν από μια σεβαστή και βαθιά ριζωμένη οικογένεια της Βιρτζίνια, που είχε βγάλει γιατρούς, πολιτικούς, εκπαιδευτικούς, ιερείς, στρατιωτικούς και δικαστές. Επίσης η Μαίρη και η Βιρτζίνια είχαν για χρόνια καλή φήμη ως "γυναίκες με καλό χαρακτήρα και ευγενική συμπεριφορά", ιδιαίτερα τις περιόδους που δίδασκαν σε σχολεία χωρίς την επιρροή της αδελφής τους Κάρολαϊν. Όσο αφορά για την Κάρολαϊν Γουόρντλο Μάρτιν, αν και θεωρήθηκε ιδιόρρυθμη, ήταν χήρα του Συνταγματάρχη Ρόμπερτ Μ. Μάρτιν, επιχειρηματία και διάσημου ήρωα πολέμου των Συνομοσπονδιών.

Ωστόσο υπήρχε και η άλλη πλευρά του νομίσματος. Άνθρωποι που γνώριζαν τις τρεις γυναίκες έλεγαν πως η Κάρολαϊν ασκούσε μια σχεδόν υπνωτιστική εξουσία πάνω στις αδελφές της και την κόρη της Οσιάνα. Εκείνη είχε αναμφίβολα ένα αυταρχικό χαρακτήρα και μια πολύ περίεργη προσωπικότητα. Ωστόσο αυτή η υπερβολική σκληρότητα δεν περιοριζόταν μόνο στην οικογένεια της. Απλωνόταν επίσης και πάνω στους μαθητές αλλά και στο εκπαιδευτικό προσωπικό, με καταστροφικά αποτέλεσμα για το κολέγιο Μοντγκόμερι. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα οι εγγραφές στην ακαδημία μειώθηκαν υπερβολικά. Για ακόμα μια φορά η Κάρολαϊν είχε αποδειχτεί ανίκανη ως εκπαιδευτικός αλλά και ως διαχειρίστρια της επιχείρησης, καθώς το κολέγιο είχε μόνο ζημιές και καθόλου κέρδη και οι χιλιάδες λογαριασμοί έμεναν απλήρωτοι. Μέχρι το 1904, η Ακαδημία Μοντγκόμερι των Αρρένων είχε κλείσει, και οι λιγοστοί εναπομείναντες μαθητές μεταφέρθηκαν στο Κολέγιο Μοντγκόμερι των Θηλέων, με αποτέλεσμα αυτό να μετονομαστεί σε Μοντγκόμερι Χολ. 

Επίσης εντύπωση προκαλούσε ότι οι τρεις αδελφές ντύνονταν συνεχώς στα μαύρα και κάλυπταν τα πρόσωπα τους με πυκνά πέπλα, μια συνήθεια που ξεκίνησαν από την εποχή που δίδασκαν στο Κολέγιο Σόουλ. Οι μαρτυρίες των εργαζόμενων και των μαθητών από τα σχολεία που είχαν περάσει από τις περιόδους που τα διοικούσε η Κάρολαϊν υπήρξαν αποκαλυπτικές. Μιλούσαν για τρεις γυναίκες που είχαν αναπτύξει εντελώς αντικοινωνική και περίεργη συμπεριφορά, που έψελναν διαρκώς ύμνους, που τριγύριζαν στο κολέγιο με τα νυχτικά τους και που συχνά ξαγρυπνούσαν τις νύχτες. Η είσοδος στο σπίτι τους ήταν απαγορευμένη σε όλους, τα παραθυρόφυλλα έμεναν πάντα κλειστά και τα φώτα χαμηλωμένα. Οι τρεις γυναίκες κυκλοφορούσαν μόνο νύχτα και πάντα ντυμένες στα μαύρα, βουτηγμένες σε ένα διαρκές πένθος. Κανείς, όμως, δεν ήξερε αν ήταν για όλους όσους είχαν πεθάνει ή για όσους επρόκειτο να πεθάνουν. Στο μεταξύ, οι παράξενες συνήθειες των τριών αδελφών είχαν γίνει το κυρίαρχο θέμα συζήτησης στην πόλη. Η περίεργη εμφάνιση τους ενθάρρυνε τα κουτσομπολιά και άρχισαν να τις βαραίνουν υποψίες για οτιδήποτε περίεργο ή κακό συνέβαινε στην πόλη και τους κατοίκους της. Οι μανάδες τρόμαζαν τα ανυπάκουα παιδιά τους με τις "γυναίκες με τα μαύρα" και οι γείτονες απέφευγαν τη συναναστροφή μαζί τους. Εκείνες εξακολουθούσαν να κυκλοφορούν κυρίως νύχτα και να επισκέπτονται συχνά το νεκροταφείο. Σαν αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο τα φανταστικά γεγονότα να προστεθούν στα πραγματικά και η δεισιδαιμονία των κατοίκων της μικρής πόλης να τυλίξει σαν μαύρος μανδύας τις αδελφές Γουόρντλο. Το αποκορύφωμα όλων ήταν ότι κάποιοι βάνδαλοι προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές στο "στοιχειωμένο" κολέγιο όπως όλοι το αποκαλούσαν. Με το χάος που είχε δημιουργηθεί στο σχολείο, οι τρεις αδελφές, μαζί με τον Φλέτσερ και την Οσιάνα, έφυγαν από το Κρίστιανσμπουργκ για το Νιου Τζέρσεϊ.

Η "θεραπεία" της Όσι Σνιντ

Η Όσι ήταν πάντα αντικείμενο περιφρόνησης από την μητέρα και τις θείες της, οι οποίες σκόπιμα προσπάθησαν να την αποστειρώνουν συχνά από την πείνα σχεδόν από την ημέρα που γεννήθηκε. Ωστόσο όσο διάστημα ζούσε με τον Φλέτσερ στην συζυγική τους στέγη, η Οσιάνα ήταν ευτυχισμένη. Εντούτοις, μετά την αποχώρηση του συζύγου της, η υγεία της Οσιάνα άρχισε να φθίνει. Ο Δρ. Γουίλιαμ Πέττιτ κλήθηκε να δει την άρρωστη έγκυο γυναίκα. Βρήκε ότι υπέφερε από κατάθλιψη, "γενική αδυναμία" και υποσιτισμό. Σύμφωνα με την κατάθεση του αργότερα στην αστυνομία: "Φαινόταν καταθλιπτική και φοβόταν όσους την περιέβαλλαν".

Ο Πέττιτ επισκέφτηκε το σπίτι των αδελφών Γουόρντλο αρκετές φορές και διαπίστωσε επανειλημμένα ότι οι οδηγίες του για την φροντίδα της Όσι δεν ακολουθήθηκαν. Επειδή οι αδελφές δεν συνεργάζονταν, ούτε τον πλήρωναν, σταμάτησε να τις επισκέπτεται. Οι αδελφές κάλεσαν άλλον γιατρό, ο οποίος έφερε κρυφά φαγητό στην Οσιάνα όταν είδε την κατάσταση της. Λίγο μετά τη γέννηση του μωρού, ο γιατρός πήγε έξω από το παράθυρο για να δει πώς ήταν η Όσι, αλλά η Βιρτζίνια τον έδιωξε από το σπίτι. Ένας δικηγόρος που κάλεσαν οι τρεις αδελφές με τα μαύρα για να κάνει η Όσι την διαθήκη της, τους είπε ότι δεν μπορούσε να αναγκάσει την κοπέλα να κάνει κάτι παρά την θέληση της. Αρκετούς μήνες αργότερα, οι αδελφές Γουόρντλο κάλεσαν ξανά τον γιατρό Πέττιτ και εκείνος βρήκε ότι η Οσιάνα ήταν ακόμη πιο αδύναμη από πριν, και δεν ήταν πλέον έγκυος. Το μωρό, που ονομάστηκε Ντέιβιντ, είχε μεταφερθεί σε νοσοκομείο καθώς ήταν και εκείνο πολύ αδύναμο. Εν τω μεταξύ, αυτό που η Οσιάνα αγνοούσε ήταν ότι η μητέρα και οι θείες της είχαν δώσει πριν ένα χρόνο για υιοθεσία τη δίχρονη κόρη της Μαίρη Άλμπερτα. Σε εκείνη είχαν πει ότι το παιδί είχε πεθάνει. 

Η Βιρτζίνια είπε στον Πέττιτ να ενημερώσει την Όσι ότι θα πεθάνει και να της ζητήσει να κάνει την διαθήκη της. Αντ' αυτού, ο γιατρός έφερε μια νοσοκόμα για να φροντίσει την Οσιάνα. Εκείνη έμεινε μέχρι το πρωί καθώς οι αδελφές Γουόρντλο την έδιωξαν στην συνέχεια. Αντί να πληρώσουν το λογαριασμό των 100 δολαρίων που είχε δώσει ο γιατρός, οι αδελφές πρότειναν να τον κάνουν δικαιούχο 1.000 δολαρίων στη διαθήκη της Όσι. Ο ίδιος αρνήθηκε και αποφάσισε να λάβει μέτρα εναντίον της οικογένειας, πιστεύοντας ότι η κοπέλα βρισκόταν κάτω από "υπνωτική επιρροή". Αυτό που δεν ήξερε ήταν ότι η μητέρα και οι θείες της, την έδιναν τακτικές δόσεις μορφίνης, υποτίθεται για τους πόνους που είχε μετά τον τοκετό. Όταν ο Πέττιτ επέστρεψε να ελέγξει την Οσιάνα πριν αναφέρει την παράξενη υπόθεση στην αστυνομία, βρήκε το μέρος εγκαταλελειμμένο και τις αδελφές Γουόρντλο να έχουν γίνει καπνός.

Η οικογένεια βρέθηκε στη συνέχεια σε μια άλλη γειτονιά του Μπρούκλιν. Ήταν ήδη Σεπτέμβριος του 1909, και η Βιρτζίνια, φορώντας ένα παχύ στρώμα μαύρων βέλων που κάλυπτε το πρόσωπο της, επισκέφτηκε τον Τζούλιας Καράμπα, ένα δικηγόρο της Νέας Υόρκης. Εκείνη του ζήτησε να βοηθήσει μια ετοιμοθάνατη γυναίκα να προετοιμάσει την διαθήκη της. Ο Καράμπα ακολούθησε την Βιρτζίνια. Εκεί βγήκε την Όσι στο κρεβάτι ενώ η μητέρα και οι θείες έκαναν προσευχές για εκείνη. Αμέσως μετά η Βιρτζίνια ρώτησε την Οσιάνα αν ήθελε να κάνει μια νέα διαθήκη και εκείνη συμφώνησε. Ο δικηγόρος είπε στις γυναίκες ότι η Όσι χρειαζόταν επειγόντως γιατρό και φαγητό. Οι αδελφές είπαν ότι δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά την επίσκεψη ενός γιατρού. Ο Καράμπα προσφέρθηκε να τους γράψει μια επιταγή και ενώ οι αδελφές έφυγαν από το δωμάτιο αναζητώντας μία πένα, εκείνος μίλησε με την Οσιάνα. Εκείνη του είπε ότι πεθαίνει και έβγαλε κάτω από το μαξιλάρι μια διαθήκη και του την έδωσε. Σε αυτήν αναφερόταν ότι η Όσι άφηνε τα πάντα στην γιαγιά της και του ζήτησε να γίνει ο εκτελεστής της. Οι αδελφές Γουόρντλο υποστήριξαν ότι η μητέρα τους ήταν πολύ μεγάλη για να είναι η βασική κληρονόμος. Έτσι του πρόσφεραν 7.000 δολάρια (αξίας 244.974 δολάρια το 2024) με την προϋπόθεση ότι θα έκανε εκείνες δικαιούχους της διαθήκης. Ο Καράμπα αρνήθηκε να το κάνει και οι αδελφές τον απέλυσαν από δικηγόρο τους.

Τον Οκτώβριο του 1909, η Βιρτζίνια οδηγήθηκε σε δίκη, στο εδώλιο του κατηγορουμένου καθώς την μήνυσε ο ιδιοκτήτης ενός καταστήματος από τον οποίο είχε αγοράσει ένα πιάνο. Εντούτοις δεν είχε αποπληρώσεις τις δόσεις. Όταν ο δικαστής την ρώτησε την αιτία της αργοπορία της στις οικονομικές της υποχρεώσεις εκείνη απάντησε: "Θα πρέπει ο μηνυτής να περιμένει να θάψουμε τη νεκρή μας". Η ειρωνεία όμως ήταν ότι η Οσιάνα ήταν ακόμα ζωντανή, αν και εκείνη βρισκόταν ήδη στα πρόθυρα του θανάτου λόγω της έλλειψης φαγητού και ιατρικής περίθαλψης. Παρόλα αυτά οι τρεις γυναίκες με τα μαύρα την μετέφεραν σε ένα άλλο διαμέρισμα στην οδό 14η Ιστ στο νούμερο 107 στην πόλη Ιστ Οραντζ του Νιου Τζέρσεϊ.

 Ο θάνατος της Όσι Σνιντ 
Το μεσημέρι της 29ης Νοεμβρίου του 1909, στην πόλη Ιστ Οραντζ του Νιου Τζέρσεϊ το τηλέφωνο στο γραφείο του σερίφη Τίμοθι Κάνιφ χτύπησε και μια απαλή φωνή ηλικιωμένης γυναίκας ανέφερε ένα "ατύχημα". Στην συνέχεια ζήτησε να πάει ένας ιατροδικαστής στην οδό 14η Ιστ στο νούμερο 107. Καθώς η Κομητεία δεν διέθετε τέτοια ειδικότητα, ο σερίφης κάλεσε τον παθολόγο Χέρμπερτ Μ. Σίμονς, το ιατρείο του οποίου ήταν μόλις τρία τετράγωνα από τη διεύθυνση του ατυχήματος. Φτάνοντας εκεί ο Δρ. Σίμονς νόμιζε ότι η αστυνομία τον είχε στείλει λανθασμένα σε ένα άδειο σπίτι. Οι εξωτερικοί τοίχοι της οικίας ήταν ξεφλουδισμένοι, ο κήπος ήταν απεριποίητος και γεμάτος αγριόχορτα και τα παράθυρα ήταν βρώμικα και δεν είχαν κουρτίνες. Χτύπησε την πόρτα, νομίζοντας ότι κανείς δεν θα απαντούσε. Ωστόσο η παλιά πόρτα άνοιξε τρίζοντας και στην εξώπορτα τον υποδέχτηκε μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, με το πρόσωπο της καλυμμένο με ένα μακρύ μαύρο πέπλο. Ο έκπληκτος γιατρός την άκουσε να του συστήνεται ως Βιρτζίνια Γουόρντλο. Την ακολούθησε στο εσωτερικό του σπιτιού και ανέβηκαν στον δεύτερο όροφο. Παρά τον ελλειπή φωτισμό, ό γιατρός Σίμονς πρόλαβε να παρατηρήσει ότι το σπίτι ήταν κρύο, καθώς δεν είχε σόμπα φυσικού αερίου για θέρμανση και μαγείρεμα. Επιπλέον το μέρος ήταν εφοδιασμένο μόνο με: δύο κουβάδες, ένα χαλί, μια καρέκλα και ένα βαρέλι για τραπέζι. Τέλος σε όλο τον χώρο υπήρχε η χαρακτηριστική μυρωδιά που αναδύουν τα σπίτια που έχουν παραμείνει κλειστά για μεγάλο χρονικό διάστημα, γεγονός που του έκανε τρομερή εντύπωση. Καθώς ανέβηκαν στον επάνω όροφο, μπήκαν στο μπάνιο και εκείνος αντίκρισε τον λόγο για τον οποίο τον είχαν καλέσει. Στην μισογεμισμένη μπανιέρα βρισκόταν το γυμνό και άψυχο σώμα μιας νεαρής γυναίκας. Το αριστερό της χέρι κρατούσε ελαφρά μια πετσέτα και το κεφάλι της ήταν εντελώς βυθισμένο στο νερό. Επίσης, τα ρούχα της ήταν σε μια στοίβα στο πάτωμα με ένα σημείωμα τοποθετημένο επάνω τους, το οποίο έγραφε:

Πέρυσι πέθανε η μικρή μου κόρη. Άλλοι κοντινοί και αγαπημένοι μου συγγενείς πήγαν επίσης στον Παράδεισο. Λαχταρώ να πάω κι' εγώ εκεί. Είμαι άρρωστη και αδύναμη εδώ και πολύ καιρό. Ο θάνατος θα είναι μια ευλογημένη ανακούφιση για μένα από τα βάσανα μου. Όταν θα διαβάζετε αυτή την επιστολή, εγώ θα έχω αυτοκτονήσει. Η θλίψη και ο πόνος μου σε αυτόν τον κόσμο είναι μεγαλύτεροι από όσο μπορώ να αντέξω.     

- Όσι Γ. Μ. Σνιντ

Η Βιρτζίνια ανέφερε στον γιατρό πως το πτώμα ανήκε στην ανιψιά της Όσι Σνιντ και επιβεβαίωσε όσα έγραφε το σημείωμα. Επιπρόσθετα είπε ότι η ανιψιά της είχε χηρέψει πρόσφατα και μάλιστα είχε ένα αγοράκι τεσσάρων μηνών, το οποίο νοσηλευόταν σε νοσοκομείο του Μπρούκλιν. Τέλος του τόνισε ότι είχε πρόσφατα μετακομίσει σε εκείνο το σπίτι με τις αδελφές της Μαίρη και Κάρολαϊν και συγκατοικούσαν μαζί με την Όσι. Ωστόσο ο γιατρός Σίμονς δεν πείστηκε από όσα άκουσε και άρχισε να κάνει ερωτήσεις στην Βιρτζίνια. Για παράδειγμα από το χρώμα του δέρματος της νεκρής είχε διαπιστώσει ότι η Οσιάνα είχε πεθάνει τουλάχιστον 24 ώρες πριν. Οπότε ρώτησε την θεία της γιατί δεν είχε ανακαλύψει το πτώμα της κοπέλας νωρίτερα και εκείνη δεν μπόρεσε να δώσει καμιά λογική εξήγηση. Εξάλλου η όλη εμφάνιση του σπιτιού έδειχνε οίκημα στο οποίο δεν κατοικούσε κανείς. Έτσι, έσπευσε να καταγγείλει το γεγονός στην αστυνομία.

Η Οσιάνα θάφτηκε στις 7 Δεκεμβρίου του 1909 στο νεκροταφείο Μοντ Χόουπ, δίπλα στους τάφους του πατέρα της και του αδελφού της. Στην κηδεία της ήταν παρούσα μόνο η θεία της η Μαίρη Γουόρντλο.

 Έρευνα 
Ο θάνατος της Οσιάνα αναγνωρίστηκε ως πνιγμός, με κύρια αιτία την ασιτία. Επίσης ο ιατροδικαστής δήλωσε πως η άτυχη κοπέλα είχε μια μικρή ποσότητα μορφίνης στον οργανισμό της. Ωστόσο κατέληξε στο συμπέρασμα πως ακόμα και αν δεν είχε πνιγεί, η Όσι ήταν πολύ κοντά στο θάνατο από λιμοκτονία. Ενδιαφέρον όμως προκάλεσε η εξέταση ειδικού γραφολόγος που εξέτασε το σημείωμα αυτοκτονίας. Εκείνος αποφάνθηκε ότι αυτό είχε γραφτεί με δυο είδη μελάνης. Ένα που αφορούσε το κυρίως μέρος του σημειώματος και ένα δεύτερο διαφορετικό που χρησιμοποιήθηκε για την υπογραφή. Επιπλέον, σε ένα από τα σπίτια που έζησαν οι τρεις αδελφές μαζί με την Οσιάνα, βρέθηκε μια ιατρική συνταγή του Δρ. Πέττιτ. Η αστυνομία τον κάλεσε για ανάκριση και είχε πολλές ενδιαφέρουσες ιστορίες να αποκαλύψει για τις γυναίκες με τα μαύρα.

Με δεδομένο το οικονομικό όφελος που θα αποκόμιζαν οι αδελφές από το θάνατο της Όσι, την εγκατάλειψη της κοπέλας να πεθάνει από πείνα και την έλλειψη οποιουδήποτε μέσου για να γραφεί το σημείωμα, ο Γουίλμπουρ Μοτ, εισαγγελέας της περιοχής, κατέληξε πως αντιμετώπιζε ξεκάθαρα μια ανθρωποκτονία. Επίσης οι υποψίες για τον φόνο έπεσαν και πάνω στην μητέρα του θύματος την Κάρολαϊν και στην άλλη της αδελφή, την Μαίρη Γουόρντλο. Ωστόσο η Μαίρη και η Κάρολαϊν είχαν εξαφανιστεί. Σαν αποτέλεσμα ο εισαγγελέας εξέδωσε ένταλμα για τη σύλληψη της Βιρτζίνια Γουόρντλο και την κράτηση της ως βασικής υπόπτου, εφόσον μόνη εκείνη βρισκόταν στο σπίτι όταν πέθανε το θύμα. Όταν εκείνη συνελήφθη ήταν όπως συνήθως μαυροντυμένη και ένα πυκνό πέπλο κάλυπτε το πρόσωπο της. Ο τύπος της εποχής έδωσε μεγάλη δημοσιότητα στην υπόθεση που έγινε γνωστή ως το "μυστήριο της μπανιέρας". Οι δημοσιογράφοι περίμεναν με τις ώρες έξω από το αστυνομικό τμήμα, προκειμένου να αποσπάσουν κάποια κουβέντα από την Βιρτζίνια ή έστω μια φωτογραφία της. Εντούτοις εκείνη παρέμεινε σιωπηλή και αρνήθηκε να σηκώσει το βέλο της και να δείξει το πρόσωπο της. Κατά την ανάκριση της, της ζήτησαν να απαντήσει στα εξής βαρυσήμαντα ερωτήματα: Εφόσον ζούσε στο ίδιο σπίτι με την Οσιάνα, πως δεν αντιλήφθηκε ότι η ανιψιά της είχε πεθάνει 24 ώρες πριν ανακαλύψει το πτώμα της; Αφού δεν βγήκε καθόλου από το σπίτι όπως η ίδια ισχυρίστηκε, πως είναι δυνατόν να μην χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει για μια ολόκληρη ημέρα το μπάνιο στον δεύτερο όροφο, που ήταν και το μοναδικό του σπιτιού; Γιατί το σπίτι δεν είχε την στοιχειώδη επίπλωση; Εφόσον σε ολόκληρο το σπίτι δεν υπήρχε ίχνος γραφικής ύλης οποιουδήποτε είδους, πώς η ανιψιά της έγραψε το σημείωμα της αυτοχειρίας της; Επίσης, πως η Οσιάνα που ήταν τόσο εξασθενημένη, κατάφερε να γράψει ένα απολύτως διαυγές και άρτιο συντακτικά σημείωμα αυτοκτονίας, αλλά και να δώσει τέλος στη ζωή της κρατώντας αρκετή ώρα το κεφάλι της κάτω από την επιφάνεια του νερού, χωρίς να το σηκώσει για να πάρει ενστικτωδώς μια αναπνοή; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα αλλά και σε πολλά άλλα που αφορούσαν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, η Βιρτζίνια αρνήθηκε να απαντήσει. Επέμενε δε στην αφελή ιστορία της και κρατούσε το στόμα της κλειστό, σχετικά με οτιδήποτε άλλο. 

Εν τω μεταξύ ψάχνοντας το γενεαλογικό δέντρο των τριών γυναικών με τα μαύρα, οι αστυνομικοί διαπίστωσαν πως επρόκειτο για απογόνους μιας από τις πιο παλιές και πλούσιες οικογένειες του Νότου, με ρίζες που έφταναν μέχρι τους πρώτους αποίκους που δημιούργησαν την σημερινή Αμερική. Εντούτοις η οικογένεια καταστράφηκε οικονομικά κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Οι τρεις μεγαλύτερες κόρες της οικογένειας, η Μαίρη, η Κάρολαϊν και η Βιρτζίνια, είχαν γεννηθεί λίγο πριν χαθεί για πάντα η οικογενειακή περιουσία και μεγάλωσαν με το όνειρο να καταφέρουν να ζήσουν τις ένδοξες μέρες του παρελθόντος. Οι έρευνες σύντομα αποκάλυψαν και άλλες πληροφορίες σχετικά με τις αδελφές Γουόρντλο. Οι περίεργες συμπεριφορές τους ως εκπαιδευτικούς, τις οποίες περιέγραψαν με συγκλονιστικές λεπτομέρειες στην αστυνομία πολλοί μάρτυρες, συνήθως οδηγούσαν τις τρεις γυναίκες στο να χάνουν την δουλειά τους, καθώς κατέστρεφαν οικονομικά τα σχολεία στα οποία είχαν διδάξει (με κυρία αιτία του κακού κυρίως την Κάρολαϊν). Επιπλέον, οι έρευνες έφεραν στο φως δεκάδες ασφαλιστικά συμβόλαια, για ήδη νεκρά μέλη της οικογένειας, τα οποία βρέθηκαν σε όλα τα σπίτια που είχαν κατοικήσει οι αδελφές. Αυτά τα ευρήματα έκαναν τους αστυνομικούς να συνειδητοποιήσουν με φρίκη το γεγονός ότι οι τρεις αδελφές αποδεκάτιζαν τους συζύγους, τα παιδιά τους ή άλλους συγγενείς τους για να επωφελούνται των ασφαλιστικών τους συμβολαίων. Για παράδειγμα η Κάρολαϊν έχασε το 1888 τον 7χρονο γιο της Χιου Χοτζ Μάρτιν, όταν εκείνος έπεσε από τις σκάλες και σκοτώθηκε. Καθώς ήταν ασφαλισμένος, η οικογένεια εισέπραξε το ποσό των 22.000 δολαρίων (αξίας 800.000 δολαρίων το 2024) και μετακόμισε στο Μανχάταν. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1901 και ο άντρας της Κάρολαϊν έχασε τη ζωή του, κάτω από επίσης παράξενες συνθήκες. Συγκεκριμένα, μετά από έναν εκκωφαντικό θόρυβο που ανησύχησε τους γείτονες, οι οποίοι και έσπευσαν να δουν τι είχε συμβεί, η Κάρολαϊν βρέθηκε να είναι γονατισμένη πάνω από το άψυχο σώμα του άνδρα της, ενώ η έφηβη Όσι έκλαιγε και έδειχνε να είναι τρομαγμένη. Καθώς η νεαρή κοπέλα προσπάθησε να πει κάτι στους γείτονες, η μητέρα της την διέταξε να σωπάσει, ρίχνοντας της ένα αυστηρό βλέμμα και λέγοντας της μια και μοναδική λέξη: "Θυμήσου". Χρόνια αργότερα, προέκυψαν στοιχεία που υποδήλωναν ότι είχε δηλητηριάσει τον σύζυγο της για να εισπράξει μια ασφάλεια ζωής ύψους 10.000 δολαρίων (αξίας 377.960 δολάρια το 2024).  

Η αστυνομία του Νιού Τζέρσεϊ σύντομα κατάφερε να εντοπίσει την Μαίρη Σνιντ στο σπίτι της υπερήλικης μητέρας της, στη Νέα Υόρκη. Εκείνη ήταν ντυμένη με τα ίδια μαύρα ρούχα και το πυκνό βέλο που φορούσε και η Βιρτζίνια. Στην κατάθεση της δήλωσε ότι η Οσιάνα ήταν ταυτόχρονα ανιψιά και νύφη της, καθώς είχε παντρευτεί τον γιο της Φλέτσερ Σνιντ. Επίσης επέμενε κατηγορηματικά στο γεγονός ότι δεν είχε κακομεταχειριστεί εκείνη και οι αδελφές της ούτε στο ελάχιστο την Όσι και αν κάποιες φορές την άφησαν χωρίς φαγητό ήταν μόνο επειδή δεν είχαν χρήματα για να αγοράσουν. Το να ζητήσουν βοήθεια από φίλους και γείτονες θα ήταν μομφή για το καλό όνομα της οικογένειας και το τέλος της «νότια περηφάνεια» τους που τους οδήγησε στο να προτιμήσουν το θάνατο από την ατίμωση. Η Μαίρη αρνήθηκε να δώσει οποιαδήποτε πληροφορία που θα οδηγούσε στον εντοπισμό της Κάρολαϊν, καθώς και να ακολουθήσει τους αστυνομικούς στο τμήμα. Εφόσον οι αστυνομικοί δεν είχαν ένταλμα σύλληψης στο όνομα της, αναγκάστηκαν να φύγουν. Έπειτα όμως ενημέρωσαν για τις εξελίξεις τους συναδέλφους τους στο αστυνομικό τμήμα της Νέας Υόρκης.

Στις 14 Δεκεμβρίου του 1909, η αστυνομία της Νέας Υόρκης δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από τον διευθυντή του Ξενοδοχείου Μπάγιαρντ, που ήθελε να αναφέρει τις περίεργες κινήσεις μιας ενοίκου του, η οποία είχε φθάσει εκεί την προηγούμενη ημέρα. Την περιέγραψε ως μια ηλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα και με ένα πυκνό πέπλο μπροστά στο πρόσωπο της.  Οι αστυνομικοί ήταν σίγουροι πως είχαν εντοπίσει την τρίτη από τις "κυρίες με τα μαύρα" και έσπευσαν στο ξενοδοχείο.

Μαζί τους, όμως, έσπευσαν και οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι παρακολουθούσαν στενά την υπόθεση από την αρχή της. Πράγματι η μυστηριώδης ένοικος του ξενοδοχείου ήταν η Κάρολαϊν Μάρτιν. Παρόλα αυτά εκείνη αρνήθηκε να ανοίξει την πόρτα στους αστυνομικούς οι οποίοι δεν μπόρεσαν να την αναγκάσουν, καθώς δεν είχαν ένταλμα ούτε για εκείνη. Σε συνεννόηση όμως με τον ξενοδόχο και προκειμένου να αποφύγουν επέμβαση των δημοσιογράφων, της άλλαξαν δωμάτιο, γεγονός στο οποίο συναίνεσε και η ίδια. Στην συνέχεια ενημέρωσαν τους ανήσυχους δημοσιογράφους πως "η κυρία Μάρτιν είχε αναχωρήσει από το ξενοδοχείο".  Αρκετοί δεν πείστηκαν και συνέχισαν την πολιορκία τους. Μάλιστα ένας από αυτούς, κατάφερε να μπει στο προηγούμενο δωμάτιο της Κάρολαϊν στο οποίο βρήκε ένα κουτί που είχε ξεχάσει, στο οποίο υπήρχαν μέσα τρία σημειώματα αυτοχειρίας, με τον ίδιο γραφικό χαρακτήρα και περιεχόμενο όπως αυτού που βρέθηκε δίπλα στην Όσι. Ο δημοσιογράφος παρέδωσε το κουτί στους αστυνομικούς, οι οποίοι εφοδιάστηκαν αμέσως με ένταλμα για τη σύλληψη της Κάρολαϊν.

Η μητέρα της Οσιάνα οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα της Νέας Υόρκης και περίμενε την έκδοση της στο Νιου Τζέρσεϊ.  Όταν ρωτήθηκε, έδωσε τις ίδιες απαντήσεις με τις αδελφές της. "Η Όσι είχε ταλαιπωρηθεί από τη συνεχιζόμενη αδυναμία της και δεν άντεχε άλλο. Συχνά μας απειλούσε πως θα αυτοκτονήσει. Τα τρία ενοχοποιητικά σημειώματα που βρήκε ο δημοσιογράφος δεν ήταν τίποτε άλλο από δοκιμές του τελικού σημειώματος που άφησε και που είχα κατασχέσει σε μια προσπάθεια να την αποτρέψω από αυτές τις σκέψεις". Στην συνέχεια δήλωσε με στόμφο: "Από την άλλη μεριά, οι καλλιεργημένοι και μορφωμένοι άνθρωποι, συνηθίζουν να αφήνουν σημειώματα πριν την αυτοχειρία τους, σε αντίθεση με τους αγράμματους και άξεστους. Επομένως είναι απόλυτα φυσιολογικό το γεγονός ότι έκανε δοκιμές, προκειμένου να αφήσει ένα άψογο σημείωμα". Η αστυνομία όπως ήταν αναμενόμενο δεν πίστεψε λέξη από τα λεγόμενα της.

Από την αλληλογραφία των τριών γυναικών που κατασχέθηκε, καθώς και από μαρτυρίες πρώην φίλων της οικογένειας και γειτόνων, οι αστυνομικοί κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η Κάρολαϊν ήταν ο εγκέφαλος πίσω από όσα έπρατταν οι τρεις αδελφές. Στην περίπτωση όμως του θανάτου της Όσι οι αρχές ήταν πλέον σίγουρες ότι είχε βοηθό της την αδελφή της, την Μαίρη Σνιντ. Σαν αποτέλεσμα βγήκε ένταλμα σύλληψης και για εκείνη και η Μαίρη έσμιξε με την αδελφή της, την Κάρολαϊν στο ίδιο κελί. Κάνοντας έρευνα στο διαμέρισμα της μητέρας της Μαίρη, ανακάλυψαν στο υπόγειο και άλλα σημειώματα αυτοχειρίας της Οσιάνα, πάνω από εκατό, τα οποία κάλυπταν όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους θανάτου.

Στις 22 Δεκεμβρίου του 1909, το Ανώτατο Δικαστήριο παρέπεμψε τις τρεις αδελφές για ανθρωποκτονία καθώς και για βοήθεια, συνέργεια και καθοδήγηση της Όσι Σνιντ σε αυτοκτονία. Έτσι διατυπωμένη η κατηγορία, επέτρεπε στον δημόσιο κατήγορο Γουίλμπουρ Μοτ, να δικάσει οποιαδήποτε από τις τρεις αδελφές ως δολοφόνους ή συνεργούς. Η Κάρολαϊν και η Μαίρη μεταφέρθηκαν στην ίδια φυλακή που βρισκόταν ήδη η Βιρτζίνια, και επετράπη στις τρεις αδελφές μια σύντομη συνάντηση, πριν τις οδηγήσουν σε ξεχωριστά κελιά.

Στις 29 Ιανουαρίου του 1910, οι τρεις αδελφές έκαναν την πρώτη κοινή τους εμφάνιση σε αίθουσα δικαστηρίου. Καθώς ήταν όλες ντυμένες στα μαύρα και με τα βέλα κατεβασμένα, ήταν αδύνατον για τον οποιοδήποτε να τις ξεχωρίσει. Άκουσαν το κατηγορητήριο και δήλωσαν την αθωότητα τους. 

 Η Δίκη 

Η δίκη των αδελφών Γουόρντλο ορίστηκε για την 11η Απριλίου του 1910. Όμως, διάφοροι αστάθμητοι παράγοντες δημιούργησαν καθυστερήσεις. Στις αρχές του Απριλίου, η Βιρτζίνια Γουόρντλο ασθένησε και η δίκη αναβλήθηκε. Τον Μάιο του 1910 ο ντετέκτιβ Γουίλιαμ Ο'Νιλ, ένας από τους βασικούς μάρτυρες κατηγορίας, προσβλήθηκε από οστρακιά και η δίκη αναβλήθηκε για ακόμα μία φορά. Τον Ιούνιο, η Μάρθα Ελίζα Γουόρντλο, η μητέρα των τριών αδελφών και ο Ντέιβιντ Πόλοκ Σνιντ ο εννέα μηνών γιός της Όσι πέθαναν αμφότεροι, επιμηκύνοντας ακόμη περισσότερο το χρόνο έναρξης της δίκης. Επιπρόσθετα ο δημόσιος κατήγορος έπαθε αποπληξία κατά τις θερινές του διακοπές. Τέλος η Βιρτζίνια ασθένησε ξανά. Αυτό το τελευταίο γεγονός προβλημάτισε τις αρχές της φυλακής και έτσι οι δεσμοφύλακες άρχισαν να παρακολουθούν διακριτικά για κάποιες ημέρες την Βιρτζίνια. Σύντομα αντιλήφθηκαν ότι άφηνε τον εαυτό της να λιμοκτονεί, καθώς έκρυβε το φαγητό της στο κελί της ή τάιζε με αυτό τα ποντίκια. Χωρίς να χάσουν περαιτέρω χρόνο την μετέφεραν στο αναρρωτήριο της φυλακής και άρχισαν να την ταΐζουν με το ζόρι. Στις 11 Αυγούστου του 1910 η νεότερη αδελφή της οικογένειας, η Μπέσι Σπρίντ και ο μικρός τους αδελφός, ο Αιδεσιμότατος Άλμπερτ Γουόρντλο, επισκέφτηκαν την εντελώς εξασθενημένη αδελφή τους στην φυλακή. Την επόμενη ημέρα τόσο η Κάρολαϊν όσο και η Μαίρη ζήτησαν να δουν και εκείνες την αδελφή τους, άλλα δεν τους δόθηκε άδεια. Ωστόσο εκείνο το απόγευμα η Βιρτζίνια πέθανε. Ο θάνατος της κατέστησε μια ήδη δύσκολη υπόθεση ακόμα πιο δυσμενή, καθώς το μόνο πρόσωπο που είχε ομολογήσει πως βρισκόταν στο σπίτι την ώρα του θανάτου της Όσι Σνιντ ήταν νεκρό. Επίσης υπήρξαν φήμες πως η κατηγορούσα αρχή θα απέσυρε τις κατηγορίες από τις δύο εναπομείνασες αδελφές. Αντιθέτως, καμία τέτοια πρόθεση δεν υπήρχε και ορίστηκε νέα δικάσιμος για τις αρχές του Σεπτέμβρη. Κατά μια σατανική σύμπτωση όμως, ένας από τους δικηγόρους της υπεράσπισης αρρώστησε βαριά, με αποτέλεσμα να πάρει νέα αναβολή η δίκη.

Στις 24 Σεπτεμβρίου του 1910, ημέρα των 65ων γενεθλίων της Κάρολαϊν, η υπόθεση πήρε μια ιδιαίτερη τροπή. Ένας δικηγόρος που έχει προσληφθεί από την αδελφή της Μπέσι και τον αδελφό της Άλμπερτ, προσπάθησε να πείσει την εισαγγελία ότι η Κάρολαϊν ήταν νομικά παράφρων. Τότε το δικαστήριο διέταξε την εξέταση της από τρεις ψυχιάτρους και όρισε ημερομηνία ακροαματικής διαδικασίας για τις 2 Νοεμβρίου του 1910. Εκείνη την ημέρα, ο δικηγόρος άρχισε την επιχειρηματολογία του για να πείσει το δικαστήριο για την πνευματική αστάθεια της κατηγορουμένης. Σε αυτήν συμπληρώθηκαν οι καταθέσεις δεκάδων μαρτύρων που μίλησαν για την περίεργη συνήθεια της να μαζεύει άσχετα αποκόμματα εφημερίδων, την σχεδόν παθολογική εμμονή της με τα χρήματα, την συσσώρευση παλιών κατεστραμμένων ρούχων σε κάθε δωμάτιο των σπιτιών που έμενε, την κακή  προσωπική της υγιεινή και την αφύσικη επιρροή που ασκούσε στις αδελφές της. Εντούτοις η Κάρολαϊν δεν βοηθούσε τον δικηγόρος της, καθώς ήταν αντιδραστική και συμφωνούσε με τα λεγόμενα της κατηγορούσα αρχή, η οποία υποστήριζε ότι είχε απολύτως "σώας τας φρένας". Σε σχετική αναφορά του προέδρου της έδρας, ένας από τους ψυχιάτρους δήλωσε πως αυτό ήταν μια συνήθης ψευδαίσθηση των πνευματικά διαταραγμένων ατόμων. Ο δικαστής δεν πείστηκε και στις 9 Δεκεμβρίου του 1910 ανακοίνωσε την απόφαση του: "Η κ. Μάρτιν αν και είναι συναισθηματικά ασταθής, έχει απολύτως συναίσθηση των γεγονότων και των καταστάσεων και μπορεί να παραπεμφθεί σε δίκη μαζί με την αδελφή της Μαίρη".

Η πολυαναμενόμενη δίκη άρχισε στις 9 Ιανουαρίου του 1911, 404 ημέρες μετά το θάνατο της Οσιάνα Σνιντ, και τελείωσε την ίδια μέρα. Σύμφωνα με την εφημερίδας Mathews Journal, σε ένα άρθρο της εποχής με τίτλο: "Υπερβολική δόση ναρκωτικών προκάλεσε θάνατο", η Κάρολαϊν ισχυρίστηκε ότι σκότωσε κατά λάθος την κόρη της με μια θανατηφόρα δόση μορφίνης. Πανικόβλητη, έσυρε στη συνέχεια το πτώμα της στην μπανιέρα και πλαστογράφησε ένα σημείωμα αυτοκτονίας. Η κατάθεση της Κάρολαϊν δεν ήταν δική της πρωτοβουλία, αλλά μέρος μιας συμφωνίας που κανόνισε ο δικηγόρος της με τον δημόσιο κατήγορο, ώστε η πελάτισσα του να δηλώσει ένοχη ανθρωποκτονίας εξ αμελείας. Με αυτό τον τρόπο η μέγιστη ποινή που θα μπορούσε να της επιβάλει το δικαστήριο θα ήταν η δεκαετής φυλάκιση. Στόχος όμως της υπεράσπισης με δεδομένη την ασταθή πνευματική κατάσταση της Κάρολαϊν, ήταν να αποφασίσει το δικαστήριο τον εγκλεισμό της σε κρατικό ψυχιατρικό ίδρυμα ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να αφεθεί ελεύθερη, με την προϋπόθεση όμως ότι η οικογένεια της θα αναλάμβανε την πλήρη φροντίδα της. Ωστόσο, ο δικαστής ανέτρεψε τις προβλέψεις και την καταδίκασε σε επταετή φυλάκιση στις κρατικές φυλακές του Νιου Τζέρσεϊ. Η Κάρολαϊν έπαθε υστερία όταν άκουσε την απόφαση και άρχισε να φωνάζει ότι δεν της άξιζε αυτή η αδικία.

Στις 8 Φεβρουαρίου του 1911 η Κάρολαϊν συνάντησε για τελευταία φορά την αδελφή της Μαίρη και την αποχαιρέτησε με δάκρυα στα μάτια πριν οδηγηθεί ξανά στο κελί της. Την επόμενη μέρα η Μαίρη Σνιντ εμφανίστηκε στο δικαστήριο και, καθώς η αδελφή της είχε δηλώσει ένοχη ανθρωποκτονίας εξ αμελείας, αφέθηκε ελεύθερη καθώς, σύμφωνα με το νόμο, δεν μπορούσε να είναι συνεργός σε ανθρωποκτονία εξ αμελείας. Μετά την απελευθέρωση της πήγε στο Κολοράντο για να ζήσει με τον μικρότερο γιο της, τον Άλμπερτ Τσαρλς Σνιντ. Αργότερα μετακόμισαν στην Καλιφόρνια, όπου πέθανε το 1937. 

Όσο αφορά την Κάρολαϊν Μάρτιν, εκείνη δεν έπαψε ποτέ να ελπίζει πως κάτι θα συνέβαινε και θα ήταν και πάλι ελεύθερη. Προσλάμβανε τον έναν δικηγόρο μετά τον άλλον, για να κάνουν εφέσεις και να επανεξετάσουν την υπόθεση της. Εντούτοις η απόφαση δεν άλλαζε. Καθώς οι μέρες γίνονταν εβδομάδες και οι εβδομάδες μήνες, εκείνη έχανε το κουράγιο και τις ελπίδες της. Περνούσε από περιόδους κατάθλιψης σε φάσεις υστερίας, μέχρι που τελικά μεταφέρθηκε στο Δημόσιο Ψυχιατρείο του Νιου Τζέρσεϊ. Πέθανε εκεί ως τρόφιμος του ψυχιατρείου στις 20 Ιανουαρίου του 1913.

Το 1930, δηλαδή 21 χρόνια μετά τη δολοφονία της Οσιάνα Σνιντ, η εφημερίδα Murfreesboro News Banner πήρε συνέντευξη από την Μαίρη Σνιντ Γουόρντλο, η οποία ανέφερε τα εξής: "Η αδερφή μου, η Βιρτζίνια, ήταν ένας άγγελος στη γη ανίκανη για μια τέτοια πράξη. Ήταν σχεδόν πολύ καλή για αυτόν τον κόσμο. Ήταν η καλύτερη γυναίκα στον κόσμο, και όλη αυτή η φρίκη απλώς την συνέτριψε. Γι' αυτό αυτοκτόνησε πριν από τη δίκη."

 Τι απέγινε ο Φλέτσερ Γουόρντλο Σνιντ 
Τον Δεκέμβριο του 1909 ο Φλέτσερ Γουόρντλο Σνιντ (1875-1955), ο υποτιθέμενος νεκρός σύζυγος της Όσι, ανακαλύφθηκε από δημοσιογράφους να εργάζεται ως μάγειρας στο ξενοδοχείο Νιου Μάρεϊ στο Σαιντ Κάθαρινς του Οντάριο στον Καναδά με το ονοματεπώνυμο "Τζον Λούκας". Αρχικά, αρνήθηκε την ταυτότητα του αλλά μερικές μέρες αργότερα ενέδωσε στις πιέσεις και παραχώρησε κατάθεση στην αστυνομία. Ισχυρίστηκε πως έφυγε από την Αμερική προκειμένου να αποφύγει να καταθέσει εναντίον ενός παιδικού του φίλου, ο οποίος ήταν κατηγορούμενος για κάποιο οικονομικό αδίκημα. Η μητέρα του και οι θείες του διέδωσαν πως είχε πεθάνει για να τον προστατέψουν, καθώς ήταν θέμα τιμής. Επέμεινε πως είχε αγαπήσει την σύζυγο του με όλη του την καρδιά και πως ήταν σίγουρος ότι η οικογένεια του δεν είχε ανάμιξη στο θάνατο της, καθώς την αγαπούσαν εξίσου με εκείνον. Εκείνος έστελνε τακτικά γράμματα στη γυναίκα του, αλλά όπως αποδείχτηκε μετά τον θάνατο της αυτά δεν έφτασαν ποτέ στα χέρια της. Η μητέρα της και τις θείες της είχαν φροντίσει γι' αυτό. Ο Φλέτσερ αρνήθηκε να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη και οι αρχές δεν μπορούσαν να τον αναγκάσουν. Παρόλα αυτά δεν βρέθηκαν στοιχεία εναντίον του και έτσι δεν κατηγορήθηκε ποτέ για το φόνο της γυναίκας του. Πέθανε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια στις 12 Ιανουαρίου του 1955 και θάφτηκε με το πραγματικό του όνομα.

 Αναφορές 

Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας
Κατηγορία:Αμερικανοί θύματα δολοφονικών ενεργειών
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις