Ιμπραχίμ Β΄ της Ιφρικίγια

Ο Αμπού Ισάκ Ιμπραχίμ Β΄ ιμπν Αχμάντ (αραβ.: أبو اسحاق ابراهيم الثاني Abu Ishaq Ibrahim II ibn Ahmad) (27 Ιουνίου 850 – 23 Οκτωβρίου 902) ήταν ο είμίρης της Ιφρικίγιας. Κυβέρνησε από το 875 μέχρι την παραίτησή του το 902. Μετά το τέλος τού αδελφού του, ο Ιμπραχίμ εγκρίθηκε ως εμίρης, όπου έλαβε μέτρα για τη βελτίωση τής ασφάλειας στην επικράτειά του, και εξασφάλισε την ανάπτυξη εμπορικών δραστηριοτήτων. Βελτίωσε τα δημόσια έργα, όπως η κατασκευή μας τεράστιας δεξαμενής, η ανέγερση τειχών, καθώς και η ανάπτυξη τζαμιών και του παλατιού του στη Ρακάντα.

Ως συγκεντρωτικός ηγεμόνας, ο Ιμπραχίμ δεν εμπιστευόταν την παλαιά αραβική υψηλή αριστοκρατία της Ιφρικίγια. Ενεπλάκη σε συγκρούσεις με τους φιλόδοξους Τουλουνίδες, οι οποίοι αφού κατέλαβαν την Αίγυπτο (868), τη Συρία και τη Χετζάζη (878), αποφάσισαν να τού επιτεθούν. Όταν η Αίγυπτος περιέπεσε σε χάος το 896, ο Ιμπραχίμ ηγήθηκε μίας εκστρατείας για την ανάκτηση των ανατολικών συνόρων της, εναντίον των Τουλουνιδών, το 896-897.

Παρά την έντονη φήμη του ως καταπιεστή, ήταν ένας αποτελεσματικός και δίκαιος ηγεμόνας, αντιμετωπίζοντας τις αναφορές για κακομεταχείριση ενός κοινού πολίτη από έναν ευγενή ως προδοσία (lèse-majesté). Ωστόσο, αναφέρθηκε επίσης ότι έβρισκε μεγάλη ευχαρίστηση στη σκληρότητα και τις δολοφονίες. Ο Ιμπν αλ-Αθίρ και ο Ιμπν Χαλντούν συνόψισαν την εξουσία του Ιμπραήμ σε επτά καλά χρόνια, πριν διαταραχθεί από «μελαγχολία» (malihulia). Επικαλούμενος την κακομεταχείριση των υπηκόων του, ο Αββασίδης χαλίφης αλ-Μουταντίντ έστειλε έναν αγγελιοφόρο στην Τύνιδα το 901/902, όπου απαίτησε από τον Ιμπραχίμ να πάει στη Βαγδάτη, και τού στέρησε τη θέση το κυβερνήτη της Ιφρικίγια. Αργότερα, ξεκίνησε την προαναγγελθείσα πορεία του προς τη Βαγδάτη μέσω Ευρώπης, και τα σχέδιά του να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη για το Ισλάμ. Προχώρησε μέσω της Σικελίας, και αφού πολιόρκησε την Ταορμίνα, βάδισε στη Μεσσήνη το 902, και μετέφερε τον στρατό του πέρα από τα στενά, στην Καλαβρία. Η εκστρατεία του Ιμπραχίμ ωστόσο βάλτωσε πολιορκώντας την Κοζέντσα, και όταν αρρώστησε από δυσεντερία, απεβίωσε.

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Abu Nasr, JM (1987) Ιστορία του Μαγκρίμπ κατά την Ισλαμική περίοδο . Cambridge, Ηνωμένο Βασίλειο, Cambridge University Press.
 Amari, M. (1854–58) Storia dei Musulmani di Sicilia . 2 τόμοι, Φλωρεντία: Felice Le Monnier. v.1, v.2
 Bloom, JM (2000) «Τειχισμένες πόλεις στην ισλαμική Βόρεια Αφρική και την Αίγυπτο», στο JD Tracy, επιμελητής, City Walls: the urban ensure in global perspective . Cambridge, Ηνωμένο Βασίλειο: Cambridge University Press.
 Brett, M. (1978) «Η Επανάσταση των Φατιμιδών (861–973) και οι συνέπειές της στη Βόρεια Αφρική», The Cambridge History of Africa: Τόμος 2, περ. 500 π.Χ.- 1050 μ.Χ. . Cambridge: Cambridge University Press. σσ. 589–633
 Brett, M. (2001) Η Άνοδος των Φατιμιδών: Ο κόσμος της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής τον Τέταρτο Αιώνα του Χίτζρα, Δέκατο Αιώνα μ.Χ. Leiden: Brill.
 Julien, CA (1931) Histoire de l'Afrique du Nord, τομ. 2 – De la conquête arabe à 1830, έκδοση 1961, Παρίσι: Payot.
 Metcalfe, Alex (2009). The Muslims of Medieval Italy. Edinburgh: Edinburgh University Press. ISBN 978-0-7486-2008-1.
 Naylor, PC (2009) Βόρεια Αφρική: Μια ιστορία από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. . Ώστιν: University of Texas Press.
 al-Nuwayri, βιογραφικό λήμμα για τον Abu Ishaq Ibrahim, Γαλλική μετάφραση: De la Slane (1852) Histoire des Berbères et des dynasties musulmanes de l'Afrique Septentrionale, vol. 1, App. 2, σελ. 424-40 ; Ιταλική μετάφραση: Amari (1851) Nuova raccolta di scritture e documenti intorno alla dominazione degli arabi in Sicilia, σσ.117-133
 Osborn, RD (1876) Το Ισλάμ υπό τους Άραβες . Λονδίνο: Longmans, Green & Co. online.
 Talbi, M. (1966) L'Emirat Aghlabide, 184–296 (800–909): Histoire politique . Παρίσι: Maisonneuve.
 Walker, P.E. (1998). "The Isma'ili Da'wa and the Fatimid Caliphate"". In Petry, Carl F. (ed.). The Cambridge History of Egypt, Volume 1: Islamic Egypt, 640–1517. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 120–150. ISBN 0-521-47137-0.

Κατηγορία:Άραβες αφρικανικής καταγωγής