Give 'Em Enough Rope

Το Give 'Em Enough Rope είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του αγγλικού punk rock συγκροτήματος the Clash, που κυκλοφόρησε στις 10 Νοεμβρίου 1978 μέσω της CBS Records. Ήταν το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος τι οποίο κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες, προηγούμενο της αμερικανικής έκδοσης του ομώνυμου στούντιο άλμπουμ τους. Το άλμπουμ έτυχε θερμής υποδοχής από κριτικούς και θαυμαστές, φτάνοντας στο νούμερο δύο στο Albums Chart του Ηνωμένου Βασίλειου  και στο νούμερο 128 στο Billboard 200. Το άλμπουμ ισοβαθμεί με το Combat Rock (1982) ως το άλμπουμ με τις υψηλότερες επιδόσεις στα charts για τους Clash στην πατρίδα τους, το Ηνωμένο Βασίλειο. 

Το άλμπουμ σηματοδότησε την πρώτη εμφάνιση του ντράμερ Τόπερ Χέντον, ο οποίος εντάχθηκε στο συγκρότημα λίγο μετά την ηχογράφηση του πρώτου τους άλμπουμ. Τα περισσότερα κομμάτια, όπως και στο προηγούμενο άλμπουμ, γράφτηκαν από τους κιθαρίστες Τζο Στράμερ και Μικ Τζόουνς, με εξαίρεση το "English Civil War" (μια διασκευή του παραδοσιακού αμερικανικού λαϊκού τραγουδιού "When Johnny Comes Marching Home") και το "Guns on the Roof", το οποίο αποδίδεται και στα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος, τους Χέντον, Τζόουνς, Στράμερ και τον μπασίστα Πολ Σίμονον.

 Παρασκήνιο 
Το εξώφυλλο του άλμπουμ σχεδιάστηκε από τον Τζιν Γκριφ, το μπροστινό μέρος του οποίου είναι βασισμένο σε μια καρτ ποστάλ με τίτλο "End of the Trail", φωτογραφημένη από τον Άντριαν Ατγουότερ και απεικονίζει τον Γουάλας Ίρβινγκ Ρόμπερτσον. Το εξώφυλλο των πρώτων αμερικανικών εκδόσεων έδειχνε το όνομα του συγκροτήματος γραμμένο με κεφαλαία γράμματα. Οι επόμενες εκδόσεις στις ΗΠΑ χρησιμοποίησαν μια γραμματοσειρά ψεύτικου ανατολίτικου στιλ, που στη συνέχεια αντικαταστάθηκε με την πιο περίτεχνη γραμματοσειρά ψεύτικου ανατολίτικου στιλ που χρησιμοποιήθηκε στην έκδοση που κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η αρχική αμερικανική έκδοση του άλμπουμ άλλαξε επίσης τον τίτλο "All the Young Punks" σε "That's No Way to Spend Your Youth". Αυτό αναθεωρήθηκε σε μεταγενέστερες εκδόσεις. Τα "Tommy Gun" και "English Civil War" κυκλοφόρησαν ως τα singles του άλμπουμ, εκατέρωθεν των Χριστουγέννων του 1978. Μπήκαν στα βρετανικά charts στις θέσεις 19 και 25 αντίστοιχα.  

Αν και το εναρκτήριο κομμάτι της δεύτερης πλευράς, "Guns on the Roof", φαινομενικά αφορά την παγκόσμια τρομοκρατία, τον πόλεμο και τη διαφθορά, είναι εν μέρει εμπνευσμένο από ένα περιστατικό το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την έφοδο της ένοπλης αντιτρομοκρατικής ομάδας της Μητροπολιτικής Αστυνομίας στη βάση των Clash στην Αγορά Κάμντεν. Οι Πολ Σίμονον και Τόπερ Χέντον συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν για πρόκληση ζημιάς (και αργότερα τους επιβλήθηκε πρόστιμο 750 λιρών) επειδή πυροβόλησαν περιστέρια αγώνων με αεροβόλο από την οροφή του κτιρίου πρόβας τους. 

Το συγκρότημα συνέχισε να περιλαμβάνει σύγχρονα θέματα στους στίχους του άλμπουμ. Το "Tommy Gun" ασχολείται με την τρομοκρατία στη Μέση Ανατολή, και συγκεκριμένα με την αεροπειρατεία αεροσκαφών, ενώ το "Julie's Been Working for the Drug Squad" είναι ένα σχόλιο για την περίφημη επιχείρηση δίωξης ναρκωτικών «Επιχείρηση Τζούλι», που είδε το μεγαλύτερο κύκλωμα παραγωγής LSD στον κόσμο, με έδρα την Ουαλία, να εξαρθρώνεται από μια μυστική αστυνομική επιχείρηση. Το τραγούδι κάνει επίσης μια αναφορά στο τραγούδι των Beatles "Lucy in the Sky with Diamonds" στον εναρκτήριο στίχο, "It's Lucy in the sky and all kinds of apple pie". Το "Drug-Stabbing Time" είναι έντονα κατά των ναρκωτικών και περιγράφει την παράνοια του να σε πιάνουν παρόλη τη χρήση ναρκωτικών από το συγκρότημα (συγκεκριμένα του Μικ Τζόουνς). 

Το "Safe European Home" περιγράφει το άβολο συγγραφικό ταξίδι του Στράμερ και του Τζόουνς στην Τζαμάικα. Ο Τζόουνς αργότερα έκανε μερικά σχόλια για το ταξίδι λέγοντας ότι: «Κατεβήκαμε στις αποβάθρες και νομίζω ότι επιβιώσαμε μόνο επειδή μας μπέρδεψαν με ναυτικούς». Το τραγούδι περιέχει επίσης αναφορές στην τζαμαϊκανή κουλτούρα και σε κτίρια όπως το ξενοδοχείο Σέρατον στο Κίνγκστον. 

Κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του άλμπουμ, η χαρακτηριστική κιθάρα Fender Telecaster του Τζο Στράμερ χρειάστηκε να επισκευαστεί, κάτι που τον οδήγησε να παίξει με μια νοικιασμένη ημι-κούφια Gibson ES-345 για τις περισσότερες ηχογραφήσεις. Ο Σάντι Πέρλμαν, ο οποίος έκανε την παραγωγή του πρώτου άλμπουμ, δεν ήταν μεγάλος θαυμαστής της φωνής του Τζο Στράμερ, σε σημείο που φρόντισε τα ντραμς να μιξάρονται πιο δυνατά από τα φωνητικά του Στράμερ σε ολόκληρο το άλμπουμ.

Άλλα τραγούδια που ηχογραφήθηκαν κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων περιελάμβαναν το single "(White Man) In Hammersmith Palais", καθώς και τα κομμάτια της B-side "Pressure Drop", "1-2 Crush on You" και "The Prisoner". Ηχογραφήθηκαν τέσσερα ακόμη τραγούδια, τα: "One Emotion", "Groovy Times", "Ooh Baby Ooh (It's Not Over)" (γνωστό και ως "Rusted Chrome", που αργότερα επανεπεξεργάσθηκε και κυκλοφόρησε ως "Gates of the West") και "RAF 1810".

 Κριτική υποδοχή 
Σε μια σύγχρονη κριτική για το Rolling Stone, ο Γκριλ Μάρκους επαίνεσε το Give 'Em Enough Rope ως έναν ισορροπημένο, ανεπιτήδευτο δίσκο «ευθύ αγγλικό punk με προσανατολισμό στο μέλλον» και «προσβάσιμο hard rock» το οποίο αναδεικνύει το άκαμπτο, χιουμοριστικό «όραμα της δημόσιας ζωής» των Clash: «Το όραμα του συγκροτήματος για έναν κόσμο που στραγγαλίζεται στις δικές του αντιφάσεις δεν έχει αλλάξει, αλλά η ιδέα τους για τη θέση τους σε αυτόν τον κόσμο έχει αλλάξει». Οι Los Angeles Times επαίνεσαν τον Τζόουνς ως «έναν εξαιρετικό κιθαρίστα, μελωδικό και άγριο στο παίξιμό του», απέρριψαν το "Last Gang in Town" ως «ένα βαρετό και κουραστικό» και θρήνησαν την «απουσία... στυλ από τις ρίζες της ρέγκε». 

Ο Ρόμπερτ Κριστγκό έγραψε στο The Village Voice ότι η απαισιόδοξη διάθεση του άλμπουμ και μερικά κακά τραγούδια ή κακές στιγμές το έκαναν λιγότερο δεκτικό στην ακρόαση από το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος, αλλά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα περισσότερα τραγούδια ήταν «αποτελεσματικά μελωδικά όπως οτιδήποτε στο The Clash και ακόμη και οι στοχασμοί του συγκροτήματος για τον σταρ ως ήρωα του πολιτισμού γίνονται πιο ηχηροί καθώς τους ακούς ξανά και ξανά. Αυτό δεν είναι μεταξύ των καλύτερων ροκ άλμπουμ όλων των εποχών, αλλά είναι ένα από τα καλύτερα της χρονιάς».  Το κατέταξε στην τέταρτη θέση με τα καλύτερα άλμπουμ του 1978 στη λίστα του για λογαριασμό του Pazz & Jop,  μια ετήσια δημοσκόπηση Αμερικανών κριτικών στην οποία το Give 'Em Enough Rope τερμάτισε επίσης τέταρτο.  Το περιοδικό Sounds το ονόμασε το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς.

Το 1993, το Give 'Em Enough Rope ανακηρύχθηκε το 87ο καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών στο περιοδικό NME. Το Q συμπεριέλαβε τον δίσκο στη λίστα τους με τα «100 Καλύτερα Punk Άλμπουμ» και έγραψαν εκ των υστέρων ότι ήταν «όχι περισσότερο punk από τους Blondie» και «έλαμπε από ποιότητα», και ότι «τα προβλήματα με τα ντραμς τελείωσαν με την άφιξη του εκπαιδευμένου στην τζαζ, [Τόπερ] Χέντον». 

 Λίστα κομματιών 

 Προσωπικό 
The Clash

 Τζο Στράμερ – κύρια και δεύτερα φωνητικά, ρυθμική κιθάρα
 Μικ Τζόουνς – κιθάρα, δεύτερα φωνητικά, κύρια φωνητικά στο "Stay Free"
 Πολ Σίμονον – μπάσο, δεύτερα φωνητικά
 Τόπερ Χέντον – ντραμς

με τους:

 Αλ Φιλντς, "The Village Legend" ή Άλεν Λάνιερ – πιάνο στο "Julie's Been Working for the Drug Squad" (δεν πιστώθηκε)
 Σταν Μπρόνσταϊν (των Elephant's Memory) – σαξόφωνο στο "Drug Stabbing Time" (δεν πιστώθηκε)
 Μπομπ Άντριους – πλήκτρα στο "Stay Free" (δεν πιστώθηκε)

Παραγωγή

 Σάντι Πέρλμαν – παραγωγός
 Κόρκι Στάσιακ – μηχανικός
 Πολ Στάμπλμπαϊν – μηχανικός mastering
 Ντένις Φεράντε – μηχανικός ήχου
 Γκρεγκ Καρούσο – μηχανικός ήχου
 Κέβιν Ντάλιμορ – μηχανικός ήχου
 Κρις Μίνγκο – μηχανικός ήχου
 Τζιν Γκριφ – σχεδιαστής εξωφύλλου
 Χιου Μπράουν – σχεδιαστής της ιδέας, φωτογραφία εξωφύλλου

 Charts 
+Απόδοση στα charts για το Give 'Em Enough RopeChart (1978-1979)Κορυφαία θέση Αυστραλιανά Άλμπουμ (Έκθεση Μουσικής Kent)  79 
+Απόδοση στα charts του 2017 για το Give 'Em Enough RopeChart (2017)Κορυφαία θέση

 Πιστοποιήσεις 

 Παραπομπές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 









Κατηγορία:Άλμπουμ του 1978
Κατηγορία:Άλμπουμ των Clash