Σκίροι

Οι Σκίροι, ή Σκίριοι, λατιν.: Sciri, ήταν γερμανικός λαός. Πιστεύεται ότι μιλούσαν μία ανατολικογερμανική γλώσσα. Το όνομά τους πιθανότατα σημαίνει «οι αγνοί».

Οι Σκίροι αναφέρθηκαν ήδη στα τέλη του 3ου αι. π.Χ. ως συμμετέχοντες σε μία επιδρομή στην πόλη της Ολβίας κοντά στη σημερινή Οδησσό. Στα τέλη του 4ου αι. ζούσαν κάπου βόρεια του Εύξεινου Πόντου και του Κάτω Δούναβη, κοντά στους Γότθους. Στις αρχές του 5ου αι. οι Σκίροι είχαν υποταχθεί από τους Ούννους, υπό τους οποίους πολέμησαν στη μάχη των Καταλαυνικών Πεδίων το 451 μ.Χ.

Μετά το τέλος τού Αττίλα, οι Σκίροι απελευθερώθηκαν από την κυριαρχία των Ούννων στη μάχη του Νέδαο το 454 μ.Χ. Στη συνέχεια, καταγράφεται ότι κατείχαν το δικό τους βασίλειο βόρεια του Μέσου Δούναβη, υπό την ηγεσία του Εδέκο και του γιου του Ονούλφου. Μετά την καταστροφή αυτού τού βασιλείου από τους Οστρογότθους στα τέλη της δεκαετίας του 460 μ.Χ., ο Οδόακρος, ένας άλλος γιος του Εδέκο, απέκτησε υψηλή θέση στον ρωμαϊκό στρατό στην Ιταλία, κυβερνώντας τους Σκίρους, τους Ρούγιους και άλλους μη ρωμαϊκούς λαούς, ως βασιλιάς. Ο Οδόακρος τελικά αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ιταλίας το 476 μ.Χ., ουσιαστικά τερματίζοντας τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Ο Οδόακρος με τη σειρά του εκθρονίστηκε και σκοτώθηκε από τον Θεοδώριχο τον Μεγάλο το 493 μ.Χ. Μαζί με τους Ρούγιους, τους Ερούλους και άλλους λαούς του Μέσου Δούναβη, οι Σκίροι μπορεί επίσης να συνέβαλαν στη δημιουργία των Βαυαρών.

 Όνομα 
Από τον 19ο αι., η ετυμολογία του ονόματος Sciri έχει συνδεθεί με γερμανικές λέξεις όπως οι γοτθικές λέξεις skeirs («καθαρός», «άπευθος»).  Ο Ρούντολφ Μουχ, στην πρώτη έκδοση του Reallexikon der Germanischen Altertumskunde, επεσήμανε ότι αυτό θα μπορούσε να ερμηνευτεί με τρεις τρόπους: «λαμπρό» (clari, splendidi), «έντιμο» (candidi, sinceri) ή και «αμιγές», και ανέφερε ότι η τελευταία φυλετική έννοια μπορεί να έχει νόημα για έναν λαό, που ζει κοντά σε μία παραμεθόρια περιοχή.  Σε πιο πρόσφατες εποχές, μελετητές όπως ο Herwig Wolfram έχουν συχνά αποδεχτεί αυτή την τελευταία ιδέα, ερμηνεύοντας το όνομα Sciri ως «οι αγνοί» και αντιπαραβάλλοντας το όνομά τους με αυτό των γειτονικών Βαστάρνων, οι οποίοι ήταν εθνοτικά ανάμεικτοι σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, και έτσι, σύμφωνα με αυτή την αφήγηση, ονομάστηκαν «οι νόθοι». 

Δεν το έχουν αποδεχτεί όλοι οι μελετητές. Οι Robert L. Reynolds και Robert S. Lopez, για παράδειγμα, πρότειναν μία ιρανική ετυμολογία για το Sciri, συσχετίζοντάς το με το μέσο περσικό shīr («γάλα, λιοντάρι»).  Αυτή η θεωρία απορρίφθηκε από τον Otto J. Maenchen-Helfen. . "It would be difficult to suggest a more farfetched etymology."  responded that this represents "the position of the unflinching Germanizer, to whom it appears self-evident that every barbarian who distinguished himself must have been a German in his inner being".

 Γλώσσα 
Πιστεύεται ότι οι Σκίροι ήταν γερμανόφωνοι. . "Sciri – Germanic-speaking group..." . "Sciri... Germanic-speaking group... Το 1947, για παράδειγμα, ο Maenchen-Helfen υποστήριξε ότι ενώ οι Ούννοι χρησιμοποιούσαν συχνά γερμανικά ονόματα, και τα τρία γνωστά προσωπικά ονόματα των ηγετών των Σκίρων -της οικογένειας του Οδόακρου- ήταν γερμανικά, γεγονός που ενίσχυσε την άποψη. . "Like the Heruli the Rugi were not "probably" (loc. cit., p. 43) but most certainly a Germanic tribe". "The Heruli and Rugians were Germans. So were the Scirians as proved by the names of their leaders." Ωστόσο, είναι κοινώς αποδεκτό από τους μελετητές έκτοτε ότι ο πατέρας του Οδόακρου περιγράφηκε σε μία κλασική πηγή ως Ούννος, και ότι υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι, για να εξηγηθεί το όνομά του.    Ορισμένοι μελετητές προτείνουν έτσι, ότι η μητέρα του Οδόακρου ήταν η σύνδεσή του με τους Σκίρους, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι το γεγονός ότι αποκαλούνταν Ούννος σε ένα πλαίσιο, δεν καθιστούσε αδύνατο να αποκαλείται κάτι άλλο σε ένα άλλο, και ότι σε κάθε περίπτωση είναι πιθανό ο Οδόακρος να είχε «πολυεθνικό» υπόβαθρο.  

Πιο συγκεκριμένα, πιστεύεται ότι οι Σκίρι μιλούσαν μία ανατολικογερμανική γλώσσα, όπως οι Γότθοι. 

 Ταξινόμηση 
Οι Σκίροι ταξινομούνται ως γερμανικός λαός από τους σύγχρονους μελετητές. . "Sciri, Germanic tr." . "[T]hey have generally been taken to be a German people." Πιο συγκεκριμένα, συχνά ομαδοποιούνται μαζί με τους Γότθους, τους Βανδάλους, τους Ερούλους, τους Ρούγιους, τους Γεπίδες και τους Βουργουνδούς ως ανατολικογερμανικοί λαοί. . "East Germanic ones (Sciri, Heruli)... We may not forget the East Germanic Sciri... East Germanic peoples (Goths, Gepids, Vandals, Sciri, Rugii and more)..."   . "The Skirians lived on the middle Danube; they were an East Germanic people who were associated with the Bastarnae for a long time and the last remnants of them seem to have ended up in Bavaria."

Στα ύστερα ρωμαϊκά χρόνια, πολλοί ανατολικογερμανικοί λαοί, εκτός από τους μη γερμανικούς Αλανούς, συχνά αναφέρονταν ως «γοτθικοί» λαοί.  Σε τουλάχιστον μία περίπτωση, ο Προκόπιος συμπεριέλαβε τους Σκίρους σε έναν τέτοιο κατάλογο, μαζί με τους Αλανούς. , Book V, I (=Gothic War, I, 1). Οι Σκίροι δεν ταξινομούνταν ως γερμανικοί στις αρχαίες πηγές. 

Οι Ρέινολντς και Λόπεζ αμφέβαλλαν ότι οι Σκίροι μιλούσαν γερμανική γλώσσα, και μάλλον υπέθεσαν ότι μπορεί να ήταν Βαλτικοί ή Σαρμάτες.  Αυτές οι αμφιβολίες απορρίφθηκαν από τον Μένχεν-Χέλφεν, ο οποίος θεώρησε βέβαιο ότι οι Σκίροι ήταν γερμανικοί. . "Like the Heruli the Rugi were not "probably" (loc. cit., p. 43) but most certainly a Germanic tribe". "The Heruli and Rugians were Germans. So were the Scirians as proved by the names of their leaders."

 Ιστορία 

 Προέλευση και πρώιμη ιστορία 
Οι Βαστάρνες, οι Σκίροι και οι Βάνδαλοι πιστεύεται ότι ήταν παρόντες κοντά στον Βιστούλα από τον 3ο αι. π.Χ.  Οι Σκίροι αναφέρθηκαν για πρώτη φορά στην επιγραφή του Πρωτογένη στην Ολβία, η οποία περιγράφει επιθέσεις στη βόρεια ακτή της Μαύρης Θάλασσας από τους «Γαλάτες» και τους «Σκύρους» (Γαλάτας και Σκίρους). ; ;  Αυτή η επιγραφή χρονολογείται π. στο 220-200 π.Χ.  Οι «Γαλάτες» σε αυτήν την επιγραφή συχνά αναγνωρίζονται ως οι Βαστάρνες, οι οποίοι πιστεύεται ότι ήταν γερμανικός λαός με Κελτικές επιρροές. Πιστεύεται επομένως ότι τόσο οι Βαστάρνες, όσο και οι Σκίροι είχαν φτάσει σε αυτήν την περιοχή στις αρχές του 3ου αι. π.Χ.  Οι Βαστάρνες και οι Σκίροι συνδέονται γενικά με την . Ο ιστορικός Ρότζερ Μπάτι τους έχει επίσης συνδέσει με τον πολιτισμό των Ζαρουμπίντσι . 

Οι Σκίροι δεν αναφέρονται στα έργα του Ιούλιου Καίσαρα ή του Τάκιτου.  Ο Ρωμαίος συγγραφέας του 1ου αι., Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, περιέγραψε τους λαούς που κατοικούσαν στην περιοχή ανατολικά του Βιστούλα ως Σαρμάτες, Βενέδοι, «Σκύροι» και Χίρρι. , Book IV, Chap. 27  

Οι Σκίροι πιστεύεται ότι ήταν ένας από τους αρκετούς γερμανόφωνους λαούς, συμπεριλαμβανομένων των Γότθων και των Ρουγίων, οι οποίοι είχαν μετακινηθεί από την πολωνική περιοχή προς τη Μαύρη Θάλασσα τον 3ο αι. μ.Χ.  Γύρω στο 300 μ.Χ., ο Κατάλογος της Βερόνας των «βαρβάρων» που ζούσαν κοντά στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αναφέρει τους Σκίρους ανάμεσα στους Σαρμάτες στα δυτικά και τους Κάρπες στα ανατολικά. Ο Βάλτερ Γκόφαρτ υποστηρίζει ότι ζούσαν στην κοιλάδα του Κάτω Δούναβη.  Ο Πίτερ Χέδερ υποστηρίζει ότι οι Σκίροι ζούσαν ανατολικά των Καρπαθίων τον 4ο αι.,  ενώ ο Μάλκολμ Τοντ υποστηρίζει ότι ζούσαν βόρεια της Μαύρης Θάλασσας. 

 Οι Σκίροι υπό την κυριαρχία των Ούννων 
μικρογραφία|Επικράτεια υπό τον έλεγχο των Ούννων το 450 μΧ.
Στα τέλη του 4ου αι. μ.Χ., οι Σκίροι κατακτήθηκαν από τους Ούννους.  Το 381 μ.Χ. μία δύναμη Σκίρων, Κάρπων και ορισμένων Ούννων διέσχισε τον κάτω Δούναβη, και εισήλθε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν από τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄.   

Κάποια στιγμή στα τέλη του 4ου ή στις αρχές του 5ου αι., πιστεύεται ότι οι Σκίροι μετακινήθηκαν δυτικά, στην περιοχή του Μέσου Δούναβη. Εδώ αποτέλεσαν μέρος μίας πολιτείας, που ίδρυσε ο ηγέτης των Ούννων, Ούλντιν.  Το 409 μ.Χ., οι Σκίροι και οι Ούννοι υπό τον Ούλντιν διέσχισαν τον Δούναβη, και εισέβαλαν στα ρωμαϊκά Βαλκάνια. Κατέλαβαν την Κάστρα Μάρτις, αλλά τελικά ηττήθηκαν και ο Ούλντιν σκοτώθηκε.  Ενώ οι Ούννοι αιχμάλωτοι κατατάχθηκαν στον ρωμαϊκό στρατό, οι αιχμάλωτοι Σκίροι υποδουλώθηκαν, και στάλθηκαν ως άποικοι (coloni) στην Ανατολία.  Οι Σκίροι ήταν πολυάριθμος λαός εκείνη την εποχή, και οι άποικοι διασκορπίστηκαν σε μία εκτεταμένη περιοχή, για να αποτραπεί η εξέγερση.  Αυτά τα γεγονότα περιγράφονται στον Θεοδοσιανό Κώδικα. 

Κατά τη διάρκεια της ακμής της Ουννικής αυτοκρατορίας υπό τον ηγέτη τους Αττίλα, οι Sk;iroi ήταν υποτελείς του Αττίλα και του παρείχαν ισχυρό πεζικό. Η αυτοκρατορία του Αττίλα περιλάμβανε όχι μόνο Ούννους και Σκίρους, αλλά και Γότθους, Γέπιδες, Θουριγγούς, Ρούγιους, Σουηβούε, Ερούλους, Αλανούς και Σαρμάτες.   Οι Σκίροι συμμετείχαν στην εισβολή του Αττίλα στη Γαλατία το 451 μ.Χ. 

Καθώς η Ουννική αυτοκρατορία διαλύθηκε, μία ομάδα Σκίρων εγκαταστάθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στη Μικρά Σκυθία και την Κάτω Μοισία νότια του Κάτω Δούναβη.   Ο Ιορδάνης αναφέρει τέσσερις φυλές, που παρέμειναν πιστές στους Ούννους υπό τον Ντενγκίζιτς: τους Ουλτσινζουρές, τους Μπιτουγκούρες, τους Μπαρντόρες και τους Αγκίσκιρους. Οι τελευταίοι μπορεί να είναι ένα Σκιρικό υπόλειμμα.  Το όνομα Αγκίσκιρους έχει αναλυθεί ως γερμανικό για το "λιβάδι των Σκίρι", αλλά μπορεί να είναι ένα άσχετο τουρκικό όνομα, καθώς τα άλλα τρία ονόματα στη λίστα είναι τουρκικά. 

 Ανεξάρτητο βασίλειο 
Μετά το τέλος τού Αττίλα, οι Σκίροι, οι Έρουλοι, οι Ρούγιοι και άλλοι ενώθηκαν με τον Αρδάριχο των Γεπιδών σε μία επανάσταση εναντίον των Ούννων, κερδίζοντας μία σημαντική νίκη στη μάχη του Νεδάο το 454 μ.Χ.  Στη συνέχεια, ο Εδέκκο ίδρυσε ένα Σκιρικό βασίλειο στο Μέσο Άλφελντ μεταξύ του Μέσου Δούναβη και των ποταμών Τίσα,  το οποίο κυβέρνησε μαζί με τους γιους του Οδόακρο και Ονούλφο.   Ένας άνδρας ονόματι Εδέκο ήταν προηγουμένως έμπιστος σύμβουλος του Αττίλα, και αυτός ο Εδέκο πιστεύεται γενικά ότι ήταν το ίδιο πρόσωπο με αυτόν, που ίδρυσε το Σκιρικό βασίλειο. . "Maenchen-Helfen (1973)... denies the identity of the two Edecos, but it is generally accepted..." . "[It] seems likely, the two Edecos are the same man..." Ο Εδέκο είχε υπηρετήσει κάποια στιγμή ως απεσταλμένος του Αττίλα στην Κωνσταντινούπολη, και κάποτε απέτρεψε μία δολοφονική συνωμοσία εναντίον του.  Ο Εδέκο πιθανότατα δεν ήταν ο ίδιος Σκίρος, αλλά ήταν νυμφευμένος με μία Σκίρα ευγενή.  Πιστεύεται ότι ήταν Θουρίγγιος ή Ούννος, ή ίσως μεικτής Θουριγγο-Ουννικής καταγωγής.  Η Θουριγγική καταγωγή του Εδέκο μαρτυρείται από τον Μάλχο μέσω της Σούδας, ενώ η Ουννική καταγωγή του Εδέκο μαρτυρείται από τον Πρίσκο.  Ο Γκόφαρτ αναφέρεται στον Εδέκο ως Ούννο.  Η Χέδερ θεωρεί την Θουριγγική καταγωγή πιο συγκεκριμένη, και επομένως πιο πιθανή.  Οι Θουριγγοί ήταν επίσης γερμανικός λαός. 

Στα επόμενα χρόνια, οι Σκίροι ανταγωνίστηκαν με τους γειτονικούς Γότθους, Γεπίδες, Σουηβούς και άλλους για την κυριαρχία στην περιοχή.  Τρεις τάφοι στο Μπακόντπουστα της Ουγγαρίας έχουν ταυτιστεί με τους Σκίρους. Στα κοντινά έλη Σάρβιζ ανακαλύφθηκε ένας μεγαλοπρεπής θησαυρός, ο οποίος έχει συνδεθεί με τον Εδέκο. 

Ο Ιορδάνης αναφέρει ότι οι Σκίροι ήταν σύμμαχοι των Οστρογότθων, αλλά ενθαρρύνθηκαν από τον Ουνιμούνδο των Σουηβών να διακόψουν αυτή τη συμμαχία.  Τη δεκαετία του 460 μ.Χ., τόσο οι Σκίροι όσο και οι Οστρογότθοι επιδίωξαν συμμαχία με την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Παρά τη συμβουλή του στρατηγού του Άσπαρ, ο Αυτοκράτορας Λέων Α' αποφάσισε να βοηθήσει τους Σκίρους.  Το 468/469 μ.Χ. οι Σκίροι εξαπέλυσαν αιφνιδιαστική επίθεση στους Οστρογότθους.  Αν και ο Οστρογότθος βασιλιάς Βαλάμιρ σκοτώθηκε σε αυτή τη σύγκρουση, οι Σκίροι ηττήθηκαν.   Τον Βαλάμιρ διαδέχθηκε ως βασιλιάς ο Θεοδέμιρ, ο οποίος στη συνέχεια εξαπέλυσε επίθεση εναντίον των Σκίρων,  οι οποίοι με τη σειρά τους έλαβαν υποστήριξη από τους Σουηβούς, τους Ερούλους και τους Σαρμάτες.  Στη μάχη της Βόλια, οι Οστρογότθοι νίκησαν έναν συνασπισμό λαών, που υποστηρίζονταν από τους Ρωμαίους, συμπεριλαμβανομένων των Σκίρων, των Ερούλων, των Σουηβών, των Σαρματών, των Γεπιδών και των Ρουγίων.   Ο Ιορδάνης αναφέρει ότι οι Σκίροι δέχτηκαν ένα σοβαρό πλήγμα στη σύγκρουσή τους με τους Οστρογότθους. 

 Μετέπειτα ιστορία 
μικρογραφία|Το βασίλειο του Οδόακρου το 480 μ.Χ.
Μετά την καταστροφή του βασιλείου των Σκίρων, ο Οδόακρος οδήγησε τους περισσότερους από τους επιζώντες Σκίρους, εκτός από πολλούς Ερούλους και Ρούγιους, στην Ιταλί,α για να ενταχθούν στον ρωμαϊκό στρατό, ο οποίος ελεγχόταν από τον Ρικίμερος.   Αναφέρεται επίσης ότι οι Τουρσιλίνγκοι ήταν μέρος αυτής της ομάδας.  Ο Ιορδάνης αποκαλεί τον Οδόακρο βασιλιά των Τουρσιλίνγκων,  και έχουν ερμηνευτεί ως μία άλλη ανατολικογερμανική φυλή, ή ίσως η βασιλική οικογένεια των Σκίρων. . "Turcilingi, East Germanic tr. or/and Scirian royal family"  Ο αδελφός του Οδόακρου, Ονούλφος, πήγε στην Κωνσταντινούπολη με άλλους Σκίρους.  Η ομάδα του Οδόακρου μπορεί να αριθμούσε 10.000 πολεμιστές,  και έπαιξε εξέχοντα ρόλο στον ρωμαϊκό στρατό και τη ρωμαϊκή πολιτική.   Χρησιμοποιήθηκαν από τον Ρικίμερος στη σύγκρουσή του με τον Ανθέμιο. 

Το 476 μ.Χ., ο Οδόακρος ηγήθηκε μίας εξέγερσης μεταξύ των βαρβαρικών στρατευμάτων εναντίον του Ρωμύλου Αυγουστούλου και τού πατέρα τού τελευταίου, Φλ. Ορέστη.  Ο Οδόακρος στη συνέχεια αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ιταλίας, τερματίζοντας έτσι τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.  Στη συνέχεια απέκτησε τον έλεγχο ολόκληρης της Ιταλίας.  Είναι πιθανό η εξέγερση του Οδόακρου να οργανώθηκε σε συντονισμό με τον αδελφό του Ονούλφο στην Κωνσταντινούπολη. Το 486 ο Ονούλφος έχασε την εύνοια του Ανατολικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ζήνωνα, και μετακόμισε στη Ραβέννα με τους Σκίριους οπαδούς του, για να ενωθεί με τον Οδόακρο.  Λίγο αργότερα, ο Ζήνωνας ενθάρρυνε τον Θεοδώριχο τον Μέγα, βασιλιά των Οστρογότθων, να εισβάλει στην Ιταλία. Μετά από μία αιματηρή σύγκρουση, ο Θεοδώριχος αναδείχθηκε νικητής. Στις 15 Μαρτίου 493 ο Θεοδώριχος δολοφόνησε τον Οδόακρο με τα ίδια του τα χέρια, και ίδρυσε το Οστρογοτθικό Βασίλειο.   Από τότε οι Σκίροι εξαφανίζονταν από την ιστορία. 

Εναπομείναντα στοιχεία των Σκίρων πιθανόν να εγκαταστάθηκαν στη σύγχρονη Βαυαρία. . "The Skirians lived on the middle Danube; they were an East Germanic people who were associated with the Bastarnae for a long time and the last remnants of them seem to have ended up in Bavaria." Μαζί με τους Ερούλους και τους Ρουγίους, οι Σκίρι ίσως ήταν μία από τις φυλές που συνέβαλαν στο σχηματισμό των Βαυαρών.  Από τον 19ο αι., το όνομα των Σκίρων έχει εντοπιστεί σε βαυαρικά τοπωνύμια.  Ο Βόλφγκανγκ Χάουμπριχς δίνει παραδείγματα όπως Scheyern (που αναφέρεται για πρώτη φορά ως Scira το 1080), Scheuer (Sciri, π. 975), Scheuern in Νeubeuern (Skira, 11ος αι.) και ίσως Scheuring (Scitingen, 1150). Πιστεύεται ότι αυτά τα ονόματα χαρακτηρίζουν αυτά τα χωριά ως των Σκίρων, και προτείνεται ότι οι Σκίροι πιθανώς μεσολάβησαν στη μεταφορά μερικών ανατολικογερμανικών λεξιλογικών στοιχείων στη βαυαρική γλώσσα, η οποία κατά τα άλλα δεν δείχνει κάποια ανατολικογερμανική επιρροή. 

 Καλλιέργεια 
Οι ιστορικοί Reinhard Wenskus και Herwig Wolfram πιστεύουν ότι οι Σκίροι υπερηφανεύονταν για την αμιγή καταγωγή τους, και δεν επέτρεπαν τους γάμους μεταξύ των μελών τους, και ότι παρόμοιες πρακτικές ακολουθούσαν και άλλοι γερμανικοί λαοί όπως οι Ρούγιοι και οι Γιουθούνγοι. 

 Σημειώσεις και αναφορές 

 Σημειώσεις 

 Αρχαίες πηγές 




 Σύγχρονες πηγές 

























 Περαιτέρω ανάγνωση 


 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 



Κατηγορία:Πρώιμοι γερμανικοί λαοί
Κατηγορία:Βαρβαρικά βασίλεια