Ρούφιος Πετρόνιος Νικόμαχος Κηθεγός

Ο Ρούφιος Πετρώνιος Νικόμαχος Κηθεγός, λατιν.: Rufius Petronius Nicomachus Cethegus ήταν πολιτικός της Οστρογοτθικής Ιταλίας και της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Διορίστηκε ύπατος για το 504 μ.Χ. και κατείχε τη θέση χωρίς συνάδελφο. Πατέρας του ήταν ο Πετρόνιος Προβίνος, ύπατος για το 489 και εξέχων υποστηρικτής του αντιπάπα Λαυρεντίου.Jeffrey Richards, The Popes and the Papacy in the Early Middle Ages (London:Routledge and Kegan Paul, 1979), p. 79

Ο Τζον Μούρχεντ πρότεινε την ταύτιση της Κηθεγού με έναν Πετρόνιο της Ρώμης, ο οποίος με έναν Ρενάτο της Ραβέννας συζήτησαν με τον Σεβήρο της Αντιόχειας για τη φύση του Χριστού, ενώ ο Σεβήρος διέμενε στην Κωνσταντινούπολη (508–511). Εάν αυτή η ταύτιση είναι σωστή, θα τοποθετούσε τον Κηθεγό σε έναν κύκλο αριστοκρατικών διανοουμένων γύρω από τον Βοήθιο.Moorhead, "The Last Years of Theoderic", Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte, 32 (1983), p. 108 

Τον Δεκέμβριο του 546, όταν ο βασιλιάς των Οστρογότθων, Τωτίλας, υπερνίκησε τις Βυζαντινές άμυνες και εισήλθε στην πόλη της Ρώμης, ο Κηθεγός, ο οποίος λόγω της αρχαιότητάς του είχε γίνει πρόεδρος της Συγκλήτου («caput senatus»), ο Δέκιος (ο οποίος ήταν ύπατος το 529) και ο Ανίκιος Φαύστος Αλβίνος Βασίλειος (ο οποίος ήταν ύπατος το 541) διέφυγαν από τη Ρώμη με τον στρατηγό Βέσσα.Raymond Davis, translator, The Book of Pontiffs (Liber Pontificalis) (Liverpool: University Press, 1989), p. 58. Procopius, De Bellus VII.20.18; translated by H.B. Dewing, Procopius (Cambridge: Loeb Classical Library, 1979), vol. 4 p. 329 Σύμφωνα με το Liber Pontificalis, ο Κηθεγός και ο Αν. Φ. Αλ. Βασίλειος έφθασαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α' τους παρηγόρησε «και τους πλούτισε, όπως αρμόζει σε Ρωμαίους υπάτους».Davis, The Book of Pontiffs, p. 58 

Ενώ διέμενε στην Κωνσταντινούπολη, ο Ιουστινιανός Α΄ χρησιμοποίησε δύο φορές τις υπηρεσίες του Κηθεγού, για να διαπραγματευτεί με τον πάπα Βιγίλιο σχετικά με την άρνηση του τελευταίου να καταδικάσει τα Τρία Κεφάλαια: η πρώτη ήταν στα τέλη του 551, όταν ο Βιγίλιος είχε φύγει από το Παλάτι της Πλακιδίας και είχε αναζητήσει καταφύγιο στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου του Ορμίσδα· η δεύτερη την άνοιξη του 552, όταν ο Βιγίλιος είχε φύγει ξανά από το Παλάτι της Πλακιδίας λίγο πριν τα Χριστούγεννα, και αυτή τη φορά βρίσκοντας καταφύγιο στην εκκλησία της Αγίας Ευφημίας στη Χαλκηδόνα.Richards, The Popes and the Papacy, pp. 150f

Ήταν ακόμη ζωντανός το 558., citing Prosopography of the Later Roman Empire, Vol II, PP 281-2 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Πατρίκιοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα