Combat Rock

Το Combat Rock είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ του αγγλικού rock συγκροτήματος the Clash, που κυκλοφόρησε στις 14 Μαΐου 1982 μέσω της CBS Records. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το άλμπουμ έφτασε στο νούμερο 2 των charts, περνώντας 23 εβδομάδες στα βρετανικά charts και έφτασε μέχρι το νούμερο 7 στις Ηνωμένες Πολιτείες, περνώντας 61 εβδομάδες στο chart. Το άλμπουμ προωθήθηκε από το "Rock the Casbah" του ντράμερ Τόπερ Χέντον που έγινε βασικό κομμάτι στο νεοσύστατο MTV. Το Combat Rock συνέχισε την επιρροή της funk και της reggae, όπως και τα προηγούμενα άλμπουμ των Clash, αλλά παρουσίασε επίσης έναν πιο φιλικό προς το ραδιόφωνο ήχο, ο οποίος αποξένωσε τους θαυμαστές των Clash.

Ενώ η διαδικασία ηχογράφησης κύλησε ομαλά, η διαδικασία παραγωγής του άλμπουμ ήταν κουραστική και γεμάτη από εσωτερικές διαμάχες μεταξύ των Μικ Τζόουνς και Τζο Στράμερ. Ο εθισμός του Χέντον στην ηρωίνη επιδεινώθηκε και σιγά σιγά απομακρύνθηκε από το συγκρότημα, ενώ ο Στράμερ και ο μπασίστας Πολ Σίμονον επανέφεραν τον Μπέρνι Ρόουντς ως μάνατζερ, μια κίνηση που δεν έγινε δεκτή από τον Τζόουνς. Το συγκρότημα διαφώνησε σχετικά με τη δημιουργική διαδικασία του άλμπουμ και κάλεσε τον Γκλιν Τζόνς να παράγει τον πιο φιλικό προς το ραδιόφωνο ήχο του Combat Rock. Στιχουργικά, το Combat Rock επικεντρώνεται στον πόλεμο του Βιετνάμ, την μετα-αποικιοκρατία, την παρακμή της αμερικανικής κοινωνίας και τον αυταρχισμό.

Το Combat Rock είναι το άλμπουμ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις του συγκροτήματος, έχοντας πιστοποιηθεί δυο φορές πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και φτάνοντας στο νούμερο 2 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι πρώτες κριτικές για το άλμπουμ πίστευαν ότι το συγκρότημα είχε φτάσει στο απόγειο της ωριμότητάς του με το Combat Rock, καθώς ο ήχος του άλμπουμ ήταν λιγότερο αναρχικός αλλά εξίσου πολιτικός με τα προηγούμενα. Περιέχει δύο από τα τραγούδια-υπογραφή των Clash, τα singles "Rock the Casbah" και "Should I Stay or Should I Go". Το "Rock the Casbah" σημείωσε μεγάλη επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες και αποδείχθηκε η αναμενόμενη επιτυχία του συγκροτήματος στις ΗΠΑ. Το "Should I Stay or Should I Go" δεν σημείωσε τόσο μεγάλη επιτυχία μέχρι που επανακυκλοφόρησε το 1991 και βρέθηκε στην κορυφή των charts στην πατρίδα τους, το Ηνωμένο Βασίλειο.

Το Combat Rock είναι το τελευταίο άλμπουμ των Clash το οποίο περιλαμβάνει την κλασική σύνθεση του συγκροτήματος. Ο Τόπερ Χέντον (λόγω του εθισμού του στην ηρωίνη) απολύθηκε λίγες μέρες πριν από την κυκλοφορία του Combat Rock (αντικαταστάθηκε από τον αρχικό ντράμερ των Clash, Τέρι Τσάιμς, που ο Χέντον αντικατέστησε το 1977) και ο Μικ Τζόουνς απολύθηκε μετά το τέλος της περιοδείας Combat Rock το 1983. Το Combat Rock θα διαδεχθεί το τελευταίο άλμπουμ των Clash, Cut the Crap, που ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε χωρίς τους Μικ Τζόουνς και Τόπερ Χέντον το 1985.

 Παρασκήνιο 
Μετά το τριπλό άλμπουμ Sandinista! (1980), ο τραγουδιστής/κιθαρίστας Τζο Στράμερ ένιωσε ότι το συγκρότημα «παρασύρονταν» δημιουργικά. Ο μπασίστας Πολ Σίμονον συμφώνησε με τη δυσαρέσκεια του Στράμερ για τον «βαρετό» επαγγελματισμό των τότε μάνατζερ των Clash, Blackhill Enterprises. Ο Στράμερ και ο Σίμονον έπεισαν τους συναδέλφους τους να επαναφέρουν τον αρχικό μάνατζερ του συγκροτήματος, Μπέρνι Ρόουντς, τον Φεβρουάριο του 1981, σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσουν το «χάος» και την «αναρχική ενέργεια» των πρώιμων ημερών των Clash. Αυτή η απόφαση δεν έγινε δεκτή με ικανοποίηση από τον κιθαρίστα Μικ Τζόουνς, που αποξενωνόταν ολοένα και πιο πολύ από τους συναδέλφους του.

Εκείνη την περίοδο, ο ντράμερ Τόπερ Χέντον αύξησε την κατανάλωση ηρωίνης και κοκαΐνης. Η περιστασιακή χρήση ναρκωτικών είχε πλέον γίνει συνήθεια η οποία του κόστιζε 100 λίρες την ημέρα και υπονόμευε την υγεία του. Αυτός ο εθισμός στα ναρκωτικά θα ήταν ο παράγοντας που αργότερα θα ωθούσε τους συναδέλφους του να τον απολύσουν από τους Clash, μετά την κυκλοφορία του Combat Rock.

 Ηχογράφηση 
Το άλμπουμ έφερε αρχικά τον τίτλο Rat Patrol from the Fort Bragg κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης και της μίξης. Μετά από τις πρώτες ηχογραφήσεις στο Λονδίνο, το συγκρότημα μετακινήθηκε στη Νέα Υόρκη για ηχογραφήσεις στα Στούντιο Electric Lady τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1981. Εκεί το συγκρότημα είχε ηχογραφήσει το προηγούμενο άλμπουμ του, Sandinista!, το 1980.

Κατά την ηχογράφηση του άλμπουμ στη Νέα Υόρκη, ο Μικ Τζόουνς ζούσε με την τότε κοπέλα του Έλεν Φόλεϊ. Οι Τζο Στράμερ, Πολ Σίμονον και Τόπερ Χέντον έμειναν στο ξενοδοχείο Ιροκουά στην Δυτική 44η Οδό, ένα κτίριο το οποίο φημίζεται ως το σπίτι του ηθοποιού Τζέιμς Ντιν για δύο χρόνια στις αρχές της δεκαετίας του 1950.

Αφού τελείωσαν τις ηχογραφήσεις στη Νέα Υόρκη τον Δεκέμβριο του 1981, το συγκρότημα επέστρεψε στο Λονδίνο για το μεγαλύτερο μέρος του Ιανουαρίου του 1982. Μεταξύ του Ιανουαρίου και του Μαρτίου, οι Clash ξεκίνησαν μια εξαήμερη περιοδεία στην Ιαπωνία, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, το Χονγκ Κονγκ και την Ταϊλάνδη. Σε αυτή την περιοδεία, η φωτογραφία που εμφανίζεται στο εξώφυλλο του άλμπουμ τραβήχτηκε από την Πένι Σμιθ στην Ταϊλάνδη τον Μάρτιο του 1982.

 Μίξη και επεξεργασία 
Μετά την εξαντλητική περιοδεία στην Άπω Ανατολή, τα μέλη των Clash επέστρεψαν στο Λονδίνο τον Μάρτιο του 1982 για να ακούσουν τη μουσική την οποία είχαν ηχογραφήσει στη Νέα Υόρκη πριν από τρεις μήνες. Είχαν ηχογραφήσει 18 τραγούδια, αρκετά για να κυκλοφορήσουν πιθανώς ως ένα διπλό άλμπουμ. Έχοντας κυκλοφορήσει προηγουμένως το διπλό LP London Calling (1979) και το τριπλό LP Sandinista! (1980), το συγκρότημα σκέφτηκε αν θα έπρεπε να κυκλοφορήσει ξανά μια συλλογή από πολλαπλά LP.

Το συγκρότημα συζήτησε πόσα τραγούδια θα έπρεπε να περιέχει το νέο άλμπουμ και πόσο μεγάλες θα έπρεπε να είναι οι μείξεις των τραγουδιών. Ο Μικ Τζόουνς τάχθηκε υπέρ ενός διπλού άλμπουμ με μεγαλύτερα, πιο χορευτικά mix. Τα άλλα μέλη του συγκροτήματος τάχθηκαν υπέρ ενός μονού άλμπουμ με μικρότερες mix τραγουδιών. Αυτή η εσωτερική διαμάχη δημιούργησε ένταση μέσα στο συγκρότημα, ιδιαίτερα με τον Τζόουνς, που είχε κάνει το μιξάρισμα της πρώτης έκδοσης.

Ο μάνατζερ Μπέρνι Ρόουντς πρότεινε την πρόσληψη του παραγωγού/μηχανικού ήχου Γκλιν Τζονς για να κάνει το remix του άλμπουμ. Αυτή η επεξεργασία έλαβε χώρα στο στούντιο κήπου του Τζονς στο Γουόρνχαμ του Δυτικού Σάσεξ (όχι στα Wessex Studios, όπως αναφέρουν ορισμένες πηγές).

Ο Τζονς, συνοδευόμενος από τον Στράμερ και τον Τζόουνς, επεξεργάστηκε το Combat Rock από ένα διπλό άλμπουμ 77 λεπτών σε ένα μονό LP 46 λεπτών. Αυτό επιτεύχθηκε μειώνοντας τη διάρκεια ορισμένων τραγουδιών, όπως αφαιρώντας ορχηστρικές εισαγωγές και κόντες από τραγούδια όπως τα "Rock the Casbah" και "Overpowered by Funk". Επιπρόσθετα, το τρίο αποφάσισε να παραλείψει εντελώς αρκετά τραγούδια, μειώνοντας τον τελικό αριθμό των κομματιών σε 12.

Κατά την διάρκεια αυτών των συνεδριάσεων για τα remix, ο Στράμερ και ο Τζόουνς ηχογράφησαν ξανά, επίσης, τα φωνητικά για τα τραγούδια "Should I Stay or Should I Go" και "Know Your Rights" και έκαναν το remix των τραγουδιών με σκοπό να μεγιστοποιήσουν την επίδρασή τους ως singles.

 Μουσική και στίχοι 
Η μουσική στο Combat Rock έχει περιγραφεί ως post-punk  και new wave. Ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο του άλμπουμ είναι ο αντίκτυπος και οι συνέπειες του πολέμου του Βιετνάμ. Το "Straight to Hell" περιγράφει τα παιδιά τα οποία απέκτησαν Αμερικανοί στρατιώτες από Βιετναμέζες μητέρες και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκαν, ενώ το "Sean Flynn" περιγράφει την αιχμαλώτιση του φωτορεπόρτερ Σον Φλιν, ο οποίος ήταν γιος του ηθοποιού Έρολ Φλιν. Ο Σον Φλιν εξαφανίστηκε (και πιθανώς σκοτώθηκε) το 1970 αφού συνελήφθη από τους Βιετκόνγκ στην Καμπότζη.

Ο βιογράφος Πατ Γκίλμπερτ περιγράφει πολλά τραγούδια του Combat Rock ως κάποια με μια «παραληρηματική, δυσοίωνη αίσθηση», διαποτισμένα με μια «αποικιακή μελαγχολία και θλίψη» που αντανακλά τον πόλεμο του Βιετνάμ. Το συγκρότημα εμπνεύστηκε από την ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα του 1979 για τον πόλεμο του Βιετνάμ, Αποκάλυψη, Τώρα!, και είχε κυκλοφορήσει προηγουμένως το τραγούδι "Charlie Don't Surf" στο Sandinista!, που έκανε αναφορές στην ταινία. Ο Στράμερ δήλωσε αργότερα ότι έγινε «εθισμένος» στην ταινία.

Άλλα τραγούδια του Combat Rock, αν και δεν αφορούν άμεσα τον πόλεμο του Βιετνάμ και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, απεικονίζουν την αμερικανική κοινωνία σε ηθική παρακμή. Το "Inoculated City" σατιρίζει την υπεράσπιση της Νυρεμβέργης από στρατιώτες οι οποίοι δικάζονται και έχουν διαπράξει εγκλήματα πολέμου. Η αρχική έκδοση αυτού του τραγουδιού περιελάμβανε ένα μη εξουσιοδοτημένο ηχητικό απόσπασμα από μια τηλεοπτική διαφήμιση του 2000 Flushes, ενός καθαριστικού λεκάνης τουαλέτας. Ο κατασκευαστής του προϊόντος απείλησε με αγωγή, αναγκάζοντας το συγκρότημα να επεξεργαστεί το κομμάτι, αν και η μεγαλύτερη έκδοση αποκαταστάθηκε σε μεταγενέστερα αντίτυπα. Το "Red Angel Dragnet" εμπνεύσθηκε από τον θάνατο από πυροβολισμό τον Ιανουάριο του 1982 του Φρανκ Μέλβιν, ενός μέλους των Guardian Angels στη Νέα Υόρκη.Γκρέι (2005) σελ. 380 Το τραγούδι παραθέτει την ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε του 1976, Ο Ταξιτζής, με τον συνεργάτη των Clash, Κόσμο Βάινιλ, να ηχογραφεί αρκετές γραμμές διαλόγου μιμούμενος τη φωνή του πρωταγωνιστή της ταινίας, Τράβις Μπικλ. Ο Μπικλ φέρει ένα mohawk στο τελευταίο μέρος του Ο Ταξιτζής, ένα χτένισμα το οποίο υιοθέτησε ο Τζο Στράμερ κατά τη διάρκεια της περιοδείας συναυλιών του Combat Rock.

Στο τραγούδι "Ghetto Defendent" συμμετέχει ο ποιητής της γενιάς Beat, Άλεν Γκίνσμπεργκ, που ερμήνευσε το τραγούδι στη σκηνή με το συγκρότημα στις συναυλίες τους στη Νέα Υόρκη για την υποστήριξη του άλμπουμ. Ο Γκίνσμπεργκ είχε ερευνήσει την punk μουσική και συμπεριέλαβε φράσεις όπως τις "do the worm" (μετάφραση: «κάνω το σκουλήκι») και "slam dance" (μετάφραση: «χορός slam») στους στίχους του. Στο τέλος του τραγουδιού ακούγεται να απαγγέλλει το Heart Sutra, ένα δημοφιλές βουδιστικό μάντρα.

Το τραγούδι "Know Your Rights" ξεκινάει λέγοντας: "This is a public service announcement...with guitar!" (μετάφραση: «Αυτή είναι μια ανακοίνωση δημόσιας υπηρεσίας... με κιθάρα! »). Το μουσικό ύφος του τραγουδιού περιγράφηκε ως ένα από τα «πιο punk» τραγούδια του άλμπουμ, αντανακλώντας τους ανοιχτούς και σαφείς στίχους του τραγουδιού. Οι στίχοι αντιπροσωπεύουν τα δόλια δικαιώματα για την κατώτερη και λιγότερο σεβαστή τάξη, με έναν αδίστακτο δημόσιο υπάλληλο να κατονομάζει τρία δικαιώματα, με κάθε δικαίωμα να έχει μια εξαίρεση προς όφελος των πλουσίων ή να στρεβλώνεται εναντίον της κατώτερης τάξης.

Η μουσική για το "Rock the Casbah" γράφτηκε από τον ντράμερ του συγκροτήματος, Τόπερ Χέντον, η οποία βασίστηκε σε ένα μέρος για πιάνο με το οποίο έπαιζε. Βρίσκοντας τον εαυτό του στο στούντιο χωρίς τους τρεις συναδέλφους του, ο Χέντον ηχογράφησε σταδιακά τα μέρη για ντραμς, πιάνο και μπάσο, ηχογραφώντας ο ίδιος το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής ενορχήστρωσης του τραγουδιού. Τα άλλα μέλη των Clash εντυπωσιάστηκαν με την ηχογράφηση του Χέντον, δηλώνοντας πως ένιωθαν ότι το μουσικό κομμάτι ήταν ουσιαστικά ολοκληρωμένο. Ωστόσο, ο Στράμερ δεν ήταν ικανοποιημένος με τη σελίδα των προτεινόμενων στίχων την οποία του έδωσε ο Χέντον. Πριν ακούσει τη μουσική του Χέντον, ο Στράμερ είχε ήδη σκεφτεί τις φράσεις "rock the casbah" και "you'll have to let that raga drop" ως στιχουργικές ιδέες τις οποίες σκεφτόταν για μελλοντικά τραγούδια. Μετά την ακρόαση της μουσικής του Χέντον, ο Στράμερ πήγε στις τουαλέτες του στούντιο και έγραψε στίχους που να ταιριάζουν με τη μελωδία του τραγουδιού.

 Κυκλοφορία 
Ακολουθώντας την ίδια νότα με το Sandinista!, ο αριθμός καταλόγου του Combat Rock, "FMLN2", είναι η συντομογραφία του πολιτικού κόμματος του Ελ Σαλβαδόρ, Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί (Frente Farabundo Martí para la Liberación Nacional) ή FMLN.

Το κύριο single "Know Your Rights" κυκλοφόρησε στις 23 Απριλίου του 1982, και έφτασε στο νούμερο 43 στα βρετανικά charts singles. Το Combat Rock κυκλοφόρησε στις 14 Μαΐου του 1982 και έφτασε στο νούμερο 2 στα βρετανικά charts άλμπουμ, μακριά από την πρώτη θέση που κατέλαβε το Tug of War του Πολ ΜακΚάρτνεϊ. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Combat Rock έφτασε στο νούμερο 7 στα charts άλμπουμ, πουλώντας πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Το Combat Rock ήταν το πιο επιτυχημένο άλμπουμ του συγκροτήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, στο Ηνωμένο Βασίλειο, το άλμπουμ σημειωσε τις ίδιες επιδόσεις με αυτό του 1978, Give 'Em Enough Rope, για το άλμπουμ με την υψηλότερη θέση στα charts του συγκροτήματος.

Το "Rock the Casbah", που συνέθεσε ο ντράμερ Τόπερ Χέντον, έφτασε στο νούμερο 8 του αμερικανικού chart singles. Το single συνοδεύτηκε από ένα ξεχωριστό βίντεο σε σκηνοθεσία του Ντον Λετς, που προβάλλονταν συχνά στο τότε νεοσύστατο τηλεοπτικό κανάλι MTV. Ο Χέντον, παρά το γεγονός ότι συνέθεσε το τραγούδι, δεν συμμετείχε στο μουσικό βίντεο, αφού αντικαταστάθηκε από τον Τέρι Τσάιμς λόγω του μανιώδους εθισμού του στην ηρωίνη.

Τον Ιανουάριο του 2000, το άλμπουμ, μαζί με τον υπόλοιπο κατάλογο των Clash, υποβλήθηκε σε remastering και επανακυκλοφόρησε. Μια επανέκδοση για την επέτειο των σαράντα χρόνων κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2022 με demos και με προηγουμένως κομμένα τραγούδια.

 Υποδοχή και επιρροή 
Το Combat Rock έφτασε στο νούμερο 2 στα UK Albums Chart, στο νούμερο 7 στα Billboard των Pop άλμπουμ και στις δέκα πρώτες θέσεις σε πολλά charts άλλων χωρών."Discography The Clash". NorwegianCharts.com. Ανακτήθηκε 26 Οκτωβρίου 2008."Discography The Clash". SwedishCharts.com. Ανακτήθηκε 26 Οκτωβρίου 2008. Κατατάχθηκε στην τέταρτη θέση μεταξύ των κορυφαίων «Άλμπουμ της Χρονιάς» για το 1982 από το NME, με τα "Straight to Hell" και "Know Your Rights" να κατατάσσονται ανάμεσα στα 50 κορυφαία κομμάτια της χρονιάς.

Ο Σύνδεσμος Δισκογραφικής Βιομηχανίας της Αμερικής (RIAA) πιστοποίησε το Combat Rock ως Χρυσό άλμπουμ τον Νοέμβριο του 1982, ως Πλατινένιο τον Ιανουάριο του 1983 και ως Πολυπλατινένιο τον Ιούνιο του 1995.

Σε μια σύγχρονη κριτική για το The Village Voice, ο Ρόμπερτ Κριστγκό θρήνησε τις ίδιες προσπάθειες funk και dub τις οποίες είχαν προσπαθήσει οι Clash στο Sandinista! (1980). Παρ' όλα αυτά, απέρριψε την ιδέα ότι το συγκρότημα ξεπουλιόνταν και πίστευε ότι «εξελισσόταν» στο Combat Rock, γράφοντας τραγούδια σε «υψηλότερο επίπεδο λεκτικής, μουσικής και πολιτικής πυκνότητας», αν και με λιγότερο «λακωνικό και σαφή» τρόπο από ό,τι στην πρώιμη δουλειά τους.

Ο Ντάγκλας Γολκ δήλωσε σε μια αναδρομική κριτική για το Blender ότι παράλληλα με τον δίσκο να θεωρείται αρχικά ως η «κίνηση ξεπουλήματος» των Clash λόγω του χορευτικού του ήχου και των δύο επιτυχημένων singles, τα άλλα τραγούδια περιείχαν «τολμηρά παράξενες ενορχηστρώσεις και μερικούς από τους πιο έξυπνους στίχους του Στράμερ». Το Q ήταν λιγότερο ενθουσιώδης, θεωρώντας το «το προϊόν με τις μεγαλύτερες πωλήσεις τους, αλλά την αρχή του τέλους».

Το 2000, το Alternative Press το ονόμασε «το προτελευταίο άλμπουμ των Clash. ... εφαρμόζοντας τα διδάγματα τα οποία αντλήθηκαν τα προηγούμενα τρία χρόνια ... η πιο εμπορικά βραβευμένη κυκλοφορία τους ... που περιέχει το [δικό τους] πιο συγκινητικό τραγούδι 'Straight to Hell'.»

Το CMJ New Music Report κατέταξε το Combat Rock στην πέμπτη θέση της λίστας του 2004 με τα 20 πιο πολυπαιγμένα άλμπουμ του 1982. Το Slant Magazine κατέταξε το άλμπουμ στην πέμπτη θέση. 80 στη λίστα με τα «Καλύτερα Άλμπουμ της Δεκαετίας του 1980». Ο Κερτ Κομπέιν το συμπεριέλαβε στη λίστα του με τα πενήντα κορυφαία άλμπουμ όλων των εποχών και σε μια συνέντευξη του 1991 δήλωσε: «Νομίζω ότι το καλύτερο άλμπουμ των Clash είναι το Combat Rock. Λατρεύω αυτόν τον γαμημένο δίσκο! Είναι σίγουρα καλύτερος από το Sandinista!» 

 Λίστα κομματιών 


 Επανέκδοση για την τεσσαρακοστή επέτειο 
Τα τραγούδια τα οποία προστέθηκαν στην επανέκδοση για την επέτειο των σαράντα χρόνων είχαν τον τίτλο The People's Hall.  Όλα τα κομμάτια είναι γραμμένα από τους Clash.

Σημειώσεις
 : Μερικά αντίγραφα του άλμπουμ έχουν μία επεξεργασμένη έκδοση που διαρκεί 2:11.

 Προσωπικό 
The Clash
 Τζο Στράμερ – κύρια και δεύτερα φωνητικά, κιθάρα, φυσαρμόνικα, πιάνο
 Μικ Τζόουνς – κιθάρα, δεύτερα και κύρια φωνητικά, πλήκτρα, ηχητικά εφέ
 Πολ Σίμονον – μπάσο (εκτός από το "Rock the Casbah"), δεύτερα φωνητικά, κύρια φωνητικά στο "Red Angel Dragnet"
 Τόπερ Χέντον – ντραμς, πιάνο και μπάσο στο "Rock the Casbah"

 Επιπλέον μουσικοί
 Άλλεν Γκίνσμπεργκ – φιλική συμμετοχή στα φωνητικά στο "Ghetto Defendent"
 Futura 2000 – φιλική συμμετοχή στα φωνητικά στο "Overpowered by Funk"
 Έλεν Φόλεϊ – δεύτερα φωνητικά στο "Car Jamming"
 Τζο Έλι – δεύτερα φωνητικά στο "Should I Stay or Should I Go"
 Τάιμον Ντογκ – πιάνο στο "Death Is a Star"
 Τόμι Μαντέλ (ως Πόλι Μάντελ) – πλήκτρα στο "Overpowered by Funk"
 Γκάρι Μπάρνακλ – σαξόφωνο στο "Sean Flynn"
 Κόσμο Βάινιλ – φωνητικά στο "Red Angel Dragnet"

 Παραγωγή
 The Clash – παραγωγοί
 Γκλιν Τζονς – αρχιμηχανικός, μίξη Billboard. Nielsen Business Media, Inc. 21 August 1982. pp. 29–. ISSN 0006-2510.
 Τζο Μπλέινι, Τζέρι Γκριν, Έντι Γκαρσία – βοηθοί μηχανικοί
 Πένι Σμιθ – φωτογραφία εξωφύλλου, τραβηγμένη τον Μάρτιο του 1982 στην Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης

 Charts 
Chart (1982–1983)Κορυφαία θέση Αυστραλιανά Άλμπουμ (Έκθεση Μουσικής Kent)  32 Φινλανδικά Άλμπουμ (Τα Επίσημα Φινλανδικά Charts)  27 Ιταλικά άλμπουμ (Musica e Dichi)  Set "Tipo" on "Album". Then, in the "Artista" field, search "Clash". 22
Chart (2022)Κορυφαία θέση

 Πιστοποιήσεις 

 Πηγές 



 Παραπομπές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 







 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Combat Rock στο Discogs (λίστα κυκλοφοριών)

Κατηγορία:Άλμπουμ του 1982
Κατηγορία:Άλμπουμ των Clash
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it)
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)