Δολοφονία του Πίτερ Γουάινμπεργκερ

Ο Πίτερ Γουάινμπεργκερ (Αγγλικά: Peter Weinberger/ Γέννηση στις 2 Ιουνίου του 1956 - Θάνατος περίπου στις 12 Ιουλίου του 1956) ήταν ένα νεογέννητο βρέφος 1ος μηνός που απήχθη για λύτρα στις 4 Ιουλίου του 1956 στην πολιτεία της Νέα Υόρκη. Η υπόθεση κέρδισε εθνική φήμη λόγω των περιστάσεων της απαγωγής και επειδή ο Πίτερ δεν προερχόνταν από μια πλούσια οικογένεια. Η απαγωγή του Γουάινμπεργκερ έσπειρε τον τρόμο στις καρδιές των μέσων Αμερικάνων. Οι άνθρωποι άρχισαν να κλειδώνουν τις πόρτες τους φοβούμενοι για τα παιδιά τους. Σχεδόν εν μία νυκτί, μια ολόκληρη χώρα έχασε την αίσθηση ασφάλειας.

 Ο Απαγωγέας 
Ο Άντζελο Τζον ΛαΜάρκα (Αγγλικά: Angelo John LaMarca) γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 13 Απριλίου του 1925. Στις 31 Ιουλίου του 1943, στρατολογήθηκε για να υπηρετήσει στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα αρχεία του δηλώνουν ότι είχε "προστατευόμενα μέλη" εκείνη την εποχή παρόλο που τότε ήταν ανύπανδρος. (Βέβαια ο όρος "προστατευόμενα μέλη", μπορεί απλώς να αναφέρεται στην μητέρα και στον μικρότερο αδελφό του.) Ήταν απόφοιτος δημοτικού και κάποια στιγμή εργάστηκε σε εργοστάσιο χαρτιού. Το 1944 έφτασε στην Αγγλία δύο μήνες μετά την Απόβαση στη Νορμανδία με ένα φορτηγό ανεφοδιασμού. Καταδικάστηκε σε στρατοδικείο , επειδή εγκατέλειψε την ενεργό δράση.

Ο Άντζελο γνώρισε την Ντόνα Μπουόνπαστορε (Αγγλικά: Donna Buonpastore) όταν εκείνη ήταν 16 ετών και την παντρεύτηκε στις 9 Ιουνίου του 1946. Απέκτησαν δύο παιδιά μαζί, τον Βίνσεντ και την Βίβιαν ΛαΜάρκα. Την εποχή που ο Άντζελο ΛαΜάρκα έλαβε την θανατική του ποινή, ο Βίνσεντ ήταν 9 ετών ενώ η Βίβιαν ήταν 5 ετών.

Το 1954 ο Άντζελο συνελήφθη για τη συμμετοχή του σε μια επιχείρηση λαθρεμπορίου, την οποία είχε οργανώσει μαζί με τον πατέρα του Βιντσένζο, τον μικρότερο αδελφό του Τζόζεφ, καθώς και με άλλους δύο άνδρες που δεν ήταν συγγενείς τους. Η ομάδα δημιούργησε ένα παράνομο αποστακτήριο που παρήγαγε μέχρι 500 γαλόνια λαθρέου ουίσκι. Μετά τις συλλήψεις τους, και οι πέντε κατηγορήθηκαν για τη λειτουργία μιας παράνομης βιομηχανίας ποτού, το οποίο αποτελούσε ομοσπονδιακό αδίκημα. Ο ΛαΜάρκα ελευθερώθηκε με εγγύηση  Τα έγγραφα που κατέθεσε σε σχέση με την εγγύηση του ΛαΜάρκα θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην σύλληψη του για την απαγωγή του μωρού.

 Η Απαγωγή του Πίτερ Γουάινμπεργκερ 
Ο Πίτερ Γουάινμπεργκερ γεννήθηκε στις 2 Ιουνίου του 1956 σε μια οικογένεια μεσαία τάξης. Η οικογένεια ζούσε στην Κομητεία Νάσσα, στην οδό Άλμπεμαρλ 17 της πόλη Γουέστμπερι στην Νέα Υόρκη. Στις 4 Ιουλίου του 1956, ο καιρός ήταν συννεφιασμένος και ασυνήθιστα δροσερός για την εποχή. Ο μικρός Πίτερ ήταν ήδη 32 ημερών και η μητέρα του, Μπέτυ Γουάινμπεργκερ, τον τύλιξε σε μια ελαφριά κίτρινη παιδική κουβέρτα και τον έβγαλε στην αυλή του σπιτιού τους. Έβαλε το μωρό στο καρότσι του και το κάλυψε με δίχτυ προστασίας. Η Μπέτυ άφησε τον γιο της αφύλαχτο για λίγα λεπτά πηγαίνοντας μέσα στο σπίτι να φέρει το μπιμπερό και μια πάνα. Όταν επέστρεψε το δίχτυ του καροτσιού ήταν ανοιχτό και το μωρό άφαντο. Μέσα στο καρότσι υπήρχε ένα σημείωμα λύτρων γραμμένο με πράσινο μελάνι. Εκείνο ανέφερε εν μέρει:

Προσοχή,

Λυπάμαι που σας συνέβη αυτό, αλλά έχω μεγάλη ανάγκη από χρήματα και δεν μπορούσα να τα βρω με άλλον τρόπο. Μην το πείτε σε κανέναν ούτε να ενημερώσετε την αστυνομία, γιατί σας παρακολουθώ στενά. Είμαι πολύ φοβισμένη και θα σκοτώσω το μωρό με την πρώτη σας λάθος κίνηση. Απλώς τοποθετήστε 2.000 δολάρια σε μικρά χαρτονομίσματα σε έναν καφέ φάκελο... Αν όλα πάνε καλά, θα σας φέρω το μωρό σας πίσω και θα το αφήσω στην ίδια γωνία, "Ασφαλές και Χαρούμενο" ακριβώς στις 12 το μεσημέρι. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Ανυπομονώ!

Η μπέιμπι σίτερ σας.

Το σημείωμα απαιτούσε από τους Γουάινμπεργκερ να αφήσουν τα χρήματα δίπλα σε ένα σημείο κοντά στο σπίτι τους μέχρι τις 10:00 το πρωί της επόμενης ημέρας. Ο πατέρας του μωρού, ο Μόρις Γουάινμπεργκερ, ήταν φαρμακοποιός και εκείνη την ώρα επέστρεφε στο σπίτι μετά από μια βόλτα με το αυτοκίνητο με τον μεγαλύτερο γιο του, τον δίχρονο Λιούις Γουάινμπεργκερ. Μόλις ενημερώθηκε για την κατάσταση, κάλεσε αμέσως την αστυνομία. Σε συνεργασία με τους αστυνομικούς, οι γονείς του μωρού συμφώνησαν να πληρώσουν τα λύτρα το συντομότερο δυνατό για να εξασφαλίσουν την ασφαλή επιστροφή του Πίτερ. Η οικογένεια Γουάινμπεργκερ είχε χαμηλό εισόδημα και έτσι ζήτησαν την οικονομική βοήθεια πολλών συγγενών. Εν τω μεταξύ η επόμενη ημέρα που έπρεπε να παραδοθούν τα λύτρα ήταν η Ημέρα της Ανεξαρτησίας και οι τράπεζες ήταν όλες κλειστές. Έτσι η αστυνομία φρόντισε ώστε μια τράπεζα να ανοίξει εκτάκτως και να γίνουν οι αναλήψεις των χρημάτων από του λογαριασμούς των  Γουάινμπεργκερ και των συγγενών τους ειδικά για τα λύτρα. Οι ντετέκτιβ στη συνέχεια σύνδεσαν μηχανήματα καταγραφής στις συσκευές του σταθερού τηλέφωνου της οικογένειας. Εν τω μεταξύ, η αστυνομία ζήτησε από τον τοπικό Τύπο να μην δημοσιοποιήσει την ιστορία για 24 ώρες για να μειώσει τον κίνδυνο η απαγωγέας να βλάψει τον Πίτερ. Παρ' όλα αυτά, η εφημερίδα Νέα Υόρκη Ντεϊλι Νιούζ ανέφερε την απαγωγή το ίδιο βράδυ και το γεγονός έγινε αμέσως γνωστό σε όλη την πολιτεία. Το επόμενο πρωί, ένας σμήνος δημοσιογράφων και φωτογράφων είχε πάει στο σημείο που τοποθετήθηκαν τα λύτρα, κάτι που πιθανότατα έκανε την απαγωγέα να το βάλει στα πόδια.

 Έρευνα 
Στις 6 Ιουλίου, οι ερευνητές οργάνωσαν συνέντευξη Τύπου για να απευθύνουν έκκληση στον απαγωγέα να ταΐσει το μωρό με μια ιατρική φόρμουλα για μωρά η οποία έπρεπε να παρασκευαστεί σε φαρμακείο. Στην πραγματικότητα, ένας φαρμακοποιός δεν μπορούσε να ετοιμάσει ένα τέτοιου είδους σκεύασμα, και οι ντετέκτιβ το χρησιμοποίησαν ως κόλπο για να προσελκύσουν την απαγωγέα σε ένα φαρμακείο. Είχαν την ελπίδα ότι κάποιος φαρμακοποιός θα αναγνώριζε την κατάσταση και θα ειδοποιούσε αμέσως την αστυνομία. Η απαγωγέας δεν εμφανίστηκε σε κανένα φαρμακείο της Νέας Υόρκης.

Στις 10 Ιουλίου, "η απαγωγέας" τηλεφώνησε στο σπίτι των Γουάινμπεργκερ και ο Μόρις σήκωσε το τηλέφωνο. Ο Μόρις ισχυρίστηκε μετά το τηλεφώνημα ότι στην άλλη άκρη της γραμμής άκουσε ανδρική φωνή και όχι γυναίκεια όπως υπονοούσε το σημείωμα των λύτρων. Ο απαγωγέας του έδωσε εντολή να αφήσει τα λύτρα δίπλα σε έναν κοντινό αυτοκινητόδρομο. Αν και ο Μόρις έκανε ότι του ζητήθηκε, ο δράστης δεν εμφανίστηκε. Αργότερα την ίδια μέρα, ο απαγωγέας τηλεφώνησε ξανά, και αυτή την φορά απάντησε η Μπέτυ. Εκείνος κανόνισε μια δεύτερη συνάντηση σε άλλο σημείο. Οι ντετέκτιβ που είχαν καταγράψει την κλήση, βρέθηκαν κοντά στο σημείο της δεύτερης συνάντησης. Ο δράστης δεν εμφανίστηκε, αλλά είχε αφήσει εκεί μια μπλε υφασμάτινη σακούλα που περιείχε μέσα ένα σημείωμα στο οποίο επαναλαμβανόταν η απαίτηση του για την πληρωμή των 2.000 δολαρίων. Το σημείωμα ήταν γραμμένο με τον ίδιο γραφικό χαρακτήρα και το ίδιο πράσινο μελάνι.

Το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (FBI) περίμενε μια εβδομάδα, όπως απαιτούσε ο νόμος τότε, πριν εισέλθει στην έρευνα. Έπειτα, ειδικοί γραφολόγοι ανέλυσαν τα δύο σημειώματα λύτρων και εξέτασαν τα χαρακτηριστικά της γραφής. Εν τω μεταξύ, οι Γουάινμπεργκερ έγιναν στόχος από πολλούς απατεώνες που προσπάθησαν να τους παρασύρουν σε άσχετα μέρη και να τους αποσπάσουν χρήματα. Τελικά συνελήφθησαν πέντε άτομα που δεν σχετίζονταν με την απαγωγή. Ένας από αυτούς επικοινώνησε με την Μπέτυ Γουάινμπεργκερ, την οδήγησε σε ένα κινηματογράφο και της έκλεψε την τσάντα της.

 Σύλληψη και Ανάκριση 
Στις 22 Αυγούστου του 1956, έξι εβδομάδες μετά την απαγωγή, το FBI είχε αναλύσει ήδη πάνω από 2 εκατομμύρια δείγματα γραφής καταγραμμένων κακοποιών σε μια προσπάθεια να βρει συσχέτιση με τα σημειώματα των λύτρων. Τελικά ένας ομοσπονδιακός αξιωματούχος βρήκε ένα έγγραφο στα αρχεία του, που ταίριαζε με το μοναδικό στυλ γραφής του απαγωγέα. Ο κατηγορούμενος σε αυτή την υπόθεση ήταν ο τότε 31χρονος Άντζελο ΛαΜάρκα, ένας υπάλληλος ταξί και οδηγός φορτηγού που στο παρελθόν είχε καταδικαστεί για παράνομη παραγωγή ποτών. Οι αρχές πλέον σκέφτονταν πως μπορούσαν να τον συλλάβουν, ώστε να αποφεύγουν την πιθανότητα ο Άντζελο να βλάψει το μωρό αν αυτό ήταν ακόμα ζωντανό. Την επόμενη μέρα, στις 23 Αυγούστου του 1956, ομάδες αστυνομικών περικύκλωσαν το σπίτι του ΛαΜάρκα, αλλά και τα σπίτια όλων των στενών του συγγενών. Η αστυνομία τον συνέλαβε τελικά μαζί με τη σύζυγο του Ντόνα, καθώς επέστρεφαν από το σπίτι των γονιών του που είχαν αφήσει τα δύο τους παιδιά. Τα ζεύγος ΛαΜάρκα ανακρίθηκε χωριστά. Τόσο ο  Άντζελο όσο και η γυναικά του αρνήθηκαν ότι είχαν οποιαδήποτε ανάμιξη στην απαγωγή. Σε μια προσπάθεια να αποσπάσουν μια ομολογία οι αστυνομικοί έφεραν την Ντόνα στο δωμάτιο που βρισκόταν ο Άντζελο και τους άφησαν μόνους, παρακολουθώντας από το ειδικό τζάμι στο δίπλανο δωμάτιο. Όταν έφυγαν οι αστυνομικοί, η Ντόνα είπε στον σύζυγο της: "Άντζελο, εσύ απήγαγες αυτό το παιδί;. Σκέψου την μητέρα αυτού του μωρού. Αν το έκανες εσύ και ήμουν εγώ η μητέρα του, θα ήθελα να μάθω πού είναι". Ο Άντζελο ΛαΜάρκα αν και λύγησε για λίγο, τελικά δεν έβγαλε λέξη. Ζήτησε να διώξουν την γυναίκα του από το δωμάτιο και συνέχισε να επιμένει ότι δεν γνωρίζει τίποτα για την υπόθεση.

Όταν ήρθε αντιμέτωπος με τα στοιχεία της αναγνώρισης του γραφικού του χαρακτήρα στα σημειώματα των λύτρων, εκείνος προσπάθησε να κατηγορήσει άλλους για την απαγωγή. Υποστήριξε ότι πράγματι είχε γράψει τα σημεία για πλάκα και ότι κάποιοι φίλοι του τα είχαν μαζέψει από ένα κάδο απορριμμάτων που τα είχε πετάξει για να τον παγιδέψουν στην απαγωγή. Μετά από αρκετές αλλαγές στην ιστορία του, ο ΛαΜάρκα έγραψε μια 12σέλιδη ομολογία και την υπέγραψε. Τελικά παραδέχτηκε ότι απήγαγε τον Πίτερ Γουάινμπεργκερ τυχαία όταν είδε τη μητέρα του στην αυλή της να τον βάζει μέσα στο καρότσι. Ο ίδιος ομολόγησε ότι στις 5 Ιουλίου, περίπου 24 ώρες μετά την απαγωγή, είχε φοβηθεί τόσο πολύ από την δημοσιοποίηση της απαγωγής στον Τύπο, που στην συνέχεια εγκατέλειψε το μωρό στην έξοδο 37 του αυτοκινητόδρομου, σε μια δασική περιοχή του Νόθερν Πάρκγουεϊ. Όταν ρωτήθηκε για το κίνητρο, ο Άντζελο ΛαΜάρκα δήλωσε ότι είχε χρέος 1.800 δολαρίων μετά την αγορά ενός ψυγείου και θυρών για το σπίτι του, ότι ήταν πίσω στις δόσεις του αυτοκινήτου του και επίσης ότι δεχόταν απειλές από έναν τοκογλύφο.

Μετά την έκδοση της ομολογίας του, ο ΛαΜάρκα κατηγορήθηκε επίσημα για την απαγωγή. Αργότερα, προσπάθησε να εμπλέξει έναν άντρα που ονομαζόταν Τζο Παρίσι ως συνεργό του στην απαγωγή. Μετά την σύλληψη και την κράτηση του Παρίσι, ο Άντζελο απέρριψε την δήλωση του ότι εμπλέκεται ο συγκεκριμένος άντρας και ισχυρίστηκε ότι τον έμπλεξε μόνο για να του δυσκολέψει τη ζωή του. Στη συνέχεια, ανέφερε έναν άλλο άντρα με το ψευδώνυμο "Σόρτι" ως συνεργό του. Οι ντετέκτιβ δεν μπόρεσαν να βρουν κανέναν που να ταιριάζει στην περιγραφή που έδωσε ο Άντζελο.

Με τη βοήθεια του ΛαΜάρκα, οι ερευνητές έψαξαν το πάρκο κοντά στην έξοδο όπου εκείνος ισχυρίστηκε ότι άφησε τον Πίτερ Γουάινμπεργκερ. Το πρωί της 24ης Αυγούστου του 1956, ένας πράκτορας του FBI εντόπισε μια καρφίτσα για πάνες και στη συνέχεια τα αποσυντεθειμένα λείψανα του μωρού Η αιτία θανάτου καθορίστηκε ότι ήταν συνδυασμός ασφυξίας, πείνας και έκθεσης σε κίνδυνο. Ο ιατροδικαστής κατέθεσε αργότερα κατά τη διάρκεια της δίκης της του Άντζελο ότι το μωρό μπορεί να έζησε για περίπου μια εβδομάδα πριν πεθάνει.

 Η Δίκη 
μικρογραφία|Ο Άντζελο ΛαΜάρκα συνοδεύεται από αστυνομικούς έξω από το δικαστήριο μετά από την καταδίκη του για φόνο πρώτου βαθμού
Στις 29 Αυγούστου του 1956, ο ΛαΜάρκα κατηγορήθηκε για απαγωγή και φόνο πρώτου βαθμού. Δεδομένου ότι ο ΛαΜάρκα δεν είχε διασχίσει τα σύνορα της πολιτείας, δεν είχε παραβιάσει τον ομοσπονδιακό νόμο περί απαγωγής και έτσι παραδόθηκε στις αρχές της κομητείας Νάσσα για δίωξη. Μια εβδομάδα αργότερα, στις 5 Σεπτεμβρίου, δήλωσε ότι δεν ήταν ένοχος λόγω παράνοιας. Στις 21 Σεπτεμβρίου, ο κατηγορούμενος πρότεινε να μεταφερθεί η υπόθεση του σε δικαστήριο άλλης Κομητεία, καθώς φοβόταν ότι δεν θα είχε μια δίκαιη δική λόγω της μεγάλης δημοσιότητας που είχε λάβει η υπόθεση στον τοπικό Τύπο. Εντούτοις την 1η Οκτωβρίου η πρόταση του απορρίφθηκε και τελικά η δίκη του πραγματοποιήθηκε στην Κομητεία Νάσσα .

Η δίκη άρχισε στις 5 Νοεμβρίου του 1956, με δικαστής τον Μάριο Πιτόνι και εισαγγελέα τον Φρανκ Γκουλότα . Ωστόσο, σε μια ασυνήθιστη κίνηση, ο εισαγγελέας Γκουλότα αποφάσισε να ασκήσει δικαστική δίωξη στην υπόθεση και να επιλέξει ο ίδιος τους ενόρκους. Η επιλογή πραγματοποιήθηκε ανάμεσα σε 230 άτομα που πέρασαν από συνέντευξη. Σαν αποτέλεσμα απορρίφθηκαν:

 44 άτομα λόγω έλλειψης χρόνου. 
 6 άτομα λόγω ασθένειας. 
 13 άτομα επειδή είχαν άποψη σχετικά με την νομική παράνοια. 
 20 άτομα επειδή σχετίζονταν με ανθρώπους που εμπλέκονται στην υπόθεση. 
 15 άτομα χωρίς να αναφερθούν δημόσια οι λόγοι.

Η ομάδα των ενόρκων τελικά συγκροτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου του 1956, και αποτελούνταν από δώδεκα άνδρες, οι οποίοι ήταν πατέρες και δύο από τους αυτούς ήταν και παππούδες. Λίγο μετά τη σύλληψη του Άντζελο ΛαΜάρκα, η οικογένεια του προσέλαβε τους δικηγόρους Τζορτζ Λ. Μαρκς και Ντέιβιντ Μ. Μαρκοβιτς για την υπεράσπιση του. Η υπερασπιστική γραμμή που ακολούθησαν ήταν εκείνη της προσωρινή παράνοιας που έπαθε ο κατηγορούμενος, όταν ως σκληρά εργαζόμενος σύζυγος και πατέρας δύο παιδιών πνίγηκε στα χρέη. Το επιχείρημα των δικηγόρων του ήταν ότι η ιδέα για την απαγωγή τον Πίτερ Γουάινμπεργκερσε ήρθε όταν το μυαλό του κατηγορούμενου βρισκόταν σε μια ανισόρροπη κατάσταση.

Ο ΛαΜάρκα παραδέχτηκε κατά τη διάρκεια της κατάθεση του ότι ήταν ο μόνος που είχε απαγάγει το μωρό και στην πραγματικότητα δεν είχε συνεργούς. Επίσης τόνισε ότι ζούσε με τον φόβο ότι ένας τοκογλύφος, στον οποίο χρωστούσε 500 δολάρια, θα έβλαπτε τη γυναίκα και τα παιδιά του. Οι δημοσιογράφοι που τον παρακολουθούσαν όσο κατέθετε, σημείωσαν αργότερα ότι η φωνή του ακουγόταν "συχνά άτονη και αβέβαιη" καθώς έδωσε μπερδεμένες απαντήσεις ακόμα και σε ορισμένες από τις ερωτήσεις που του έκανε ο ένας από τους δικηγόρος του. Η Ντόνα ΛαΜάρκα, η σύζυγος του κατηγορούμενου κατέθεσε ότι παρατήρησε μια αλλαγή στη συμπεριφορά του Άντζελο μετά την αγορά του σπιτιού τους αξίας 15.000 δολάρια. Επίσης κατέθεσε ότι αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα πολύ πριν την απαγωγή και ότι η πίεση τρέλαινε τον σύζυγο της. Ο τελευταίος μάρτυρας της υπεράσπισης ήταν ένας ψυχίατρος, ο Δρ. Τόμας Σ. Κούζακ, ο οποίος κατέθεσε ότι ο Άντζελο ήταν παράφρον τόσο κατά τη διάρκεια της απαγωγής όσο και όταν αργότερα εγκατέλειψε το μωρό. Συνολικά, ο ίδιος ο ΛαΜάρκα, η σύζυγος του η Ντόνα και ο Δρ. Κούζακ ήταν οι μόνοι μάρτυρες για την υπεράσπιση του. Κατά την ακροαματική διαδικασία, ο Δρ. Κούζακ παραδέχτηκε ότι ο ΛαΜάρκα είχε πιάσει το δεύτερο σημειώμα των λύτρων με συνδετήρα, ώστε να μην αφήσει σε αυτό τα αποτυπώματα του. Ωστόσο κατά τον ίδιο αυτό δεν σήμαινε ότι ο Άντζελο ήταν λογικός κατά την διάρκεια της διάπραξης του εγκλήματος.

Το δικαστήριο κάλεσε άλλον ένα ψυχίατρο, τον Δρ. Ερνάνι Ντ'Αγγέλο, για να αναφέρει και εκείνος την επιστημονική του άποψη για τον κατηγορούμενο. Ο Δρ Ντ'Αγγέλο κατέθεσε ότι ο ΛαΜάρκα ήταν λογικός και είχε πλήρη συναίσθηση κατά τις ενέργειες του, δηλώνοντας: "Βάση της γνώμης μου, ο κατηγορούμενος ήξερε το σωστό από το λάθος κατά την απαγωγή. Η ίδια του η πράξη ήταν τόσο προγραμματισμένη και τόσο καλυμμένη για να αποφύγει να αναγνωριστεί, που μόνο ένα άτομο που ήξερε τι έκανε για κάθε δευτερόλεπτο και κάθε εκατοστό των πράξεων του, θα μπορούσε να έχει επιτύχει αυτή την ενέργεια".

Η δίκη ολοκληρώθηκε στις 7 Δεκεμβρίου του 1956. Η υπεράσπιση γνώριζε πολύ καλά ότι στην Νέα Υόρκη εκείνης της εποχής, μια καταδίκη για φόνο πρώτου βαθμού οδηγούσε στην θανατική ποινή. Έτσι στην τελική τους αγόρευση, οι δικηγόροι του ΛαΜάρκα απευθυνόμενοι στους ενόρκους, παρακάλεσαν να αφήσουν τον Άντζελο να ζήσει επειδή είχε μικρά παιδιά. Ο εισαγγελέας Φρανκ Γκουλότα απάντησε στο αίτημα της υπεράσπισης ως εξής: "Ποιο έλεος έδειξε εκείνος στον Πίτερ που ήταν μωρό όταν τον εγκατέλειψε αβοήθητο σε εκείνο το δάσος για να πεθάνει;" Κατόπιν απευθυνόμενος στους ενόρκους είπε: "Αυτός ο άνθρωπος, επέβαλε μόνος του την ποινή στον εαυτό του. Κυριολεκτικά και στην πραγματικότητα, με τη ζωή αυτού του μικρού παιδιού στην παλάμη του χεριού του, καθόρισε τη δική του μοίρα όταν είπε στον εαυτό του: Θα ζήσει αυτό το μωρό ή θα πεθάνει; Τελικά επέλεξε τον θάνατο του. Όταν η ζωή αυτού του μωρού έληξε, έληξε και η ζωή του ΛαΜάρκα". Οι ένορκοι κατέληξαν σε απόφαση, μετά από συνεδρίαση 6 ωρών και 24 λεπτών. Βρήκαν τον Άντζελο ΛαΜάρκα ένοχος για φόνο πρώτου βαθμού και απαγωγή και τον καταδικάσαν σε θάνατο στην ηλεκτρική καρέκλα. Όταν ακούστηκε η απόφαση, η σύζυγος και η μητέρα του ΛαΜάρκα λιποθύμησαν. Ο δικαστής Μάριο Πιτόνι δήλωσε την απόφαση του για την ημερομηνία της εκτέλεσης λέγοντας στον ΛαΜάρκα: "Οι ένορκοι σας έκριναν ένοχο για τα εγκλήματα της απαγωγής και της ανθρωποκτονίας πρώτου βαθμού χωρίς καμία σύσταση για επιείκεια. Η τιμωρία ορίζεται από το νόμο και είναι υποχρεωτική. Σας καταδικάζω για κάθε κατηγορία σε φυλάκιση στις φυλακές Σινγκ Σινγκ και εκεί για να θανατωθείτε με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που αρχίζει στις 28 Ιανουαρίου του 1957". Ο κατηγορούμενος οδηγήθηκε έξω από το δικαστήριο και επέστρεψε προσωρινά στις φυλακές της Κομητείας Νάσσα. Δύο ώρες αργότερα, το μεσημέρι, μεταφέρθηκε στο σωφρονιστικό ίδρυμα Σίνγκ Σινγκ.

 Εφέσεις και Εκτέλεση 
Λόγω των εφέσεων που κατέβαλαν οι δικηγόροι του Άντζελο, η εκτέλεση της θανατικής του ποινής αναβλήθηκε για πάνω από 18 μήνες. Η διάρκεια της διαμονής τους ΛαΜάρκα στο σωφρονιστικό ίδρυμα Σινγκ Σινγκ ήταν ένας χρόνος, επτά μήνες και 24 ημέρες, περίπου το διπλάσιο από τη διάρκεια ενός μέσου μελλοθάνατου κρατούμενου στην Νέα Υόρκη εκείνη την εποχή. Στην τελική του έφεση πριν την εκτέλεση του, ο Άντζελο ΛαΜάρκα υποστήριξε ότι οι ένορκοι στην υπόθεσή του ήταν προκατειλημμένοι εναντίον του και ότι η απόρριψη της πρότασης του για δίκη σε άλλη κομητεία είχε ως αποτέλεσμα μια άδικη δίκη. Το Εφετείο των ΗΠΑ για το Δεύτερο Περιφερειακό Δικαστήριο απέρριψε την έφεση επισημαίνοντας ότι η επιτροπή των ενόρκων στην δίκη του ήταν ασυνήθιστα μεγάλη. Επίσης ο χρόνος που διατέθηκε για να επιλεγούν ένας - ένας οι ένορκοι έδειχνε την μεγάλη προσοχή που έδωσαν οι εισαγγελικές αρχές για να εξασφαλίσουν ότι ο ΛαΜάρκα θα λάμβανε μια δίκαιη δίκη. Τέλος του επέστησαν την προσοχή στο ότι δεν επεσήμανε ούτε ένα στοιχείο για να υποστηρίξει τον ισχυρισμό του ότι δεν είχε λάβει δίκαιη δική στην Κομητεία Νάσσα.

Στις 6 Αυγούστου του 1958, η Νάνσυ Κάρλι, μια νομική παραστάτης από την ομάδα των δικηγόρων του Άντζελο ΛαΜάρκα, προσπάθησε να εξασφαλίσει ένταλμα "habeas corpus" (δηλαδή μια νομική διαταγή για να πιστοποιηθεί στο ανώτερο δικαστήριο αν ήταν δίκαιη η φυλάκιση του) πριν την εκτέλεση του πελάτης της, η οποία ήταν προγραμματισμένη να πραγματοποιηθεί την επόμενη μέρα. Η Κάρλι ισχυρίστηκε ότι ο δικαστής Μαρίο Πιτόνι αρνήθηκε να απαντήσει σε μια ερώτηση που του έκαναν οι ένορκοι πριν βγάλουν την απόφαση τους και κατά συνέπεια εκείνος αρνήθηκε μια δίκαιη απόφαση προς τον ΛαΜάρκα. Κατά τη διάρκεια μιας ακρόασης 30 λεπτών που ακολούθησε, το Περιφερειακό Δικαστήριο αποφάσισε ότι το επιχείρημα της Νάνσυ Κάρλι ήταν άκυρο. Στη συνέχεια, η Κάρλι δήλωσε ότι πλέον η μόνη πιθανότητα επιβίωσης του Άντζελο ήταν ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης Γουίλιαμ Αβερέλ Χάριμαν. Ο άλλος δικηγόρος του Άντζελο, ο Τζορτζ Μαρκς επισκέφθηκε τον κυβερνήτη Χάριμαν για να ασκήσει έφεση για επιείκεια υπέρ του πελάτη του, αλλά η έφεση του απορρίφθηκε. Η Ντόνα ΛαΜάρκα, απευθύνθηκε επίσης στον κυβερνήτη Χάριμαν μέσω του ραδιόφωνου. Ο τρίτος δικηγόρος του ΛαΜάρκα, Ντέιβιντ Μάρκοβιτς, δήλωσε ότι η πρόθεση της Ντόνα πίσω από την έκκληση της στο ραδιόφωνο ήταν "να προσπαθήσει να αντισταθμίσει το αρνητικό κλίμα που έχει αναπτυχθεί στην κοινή γνώμη εναντίον του συζύγου της. Πίστευε πως με αυτό τον τρόπο αρκετοί άνθρωποι θα έστελναν επιστολές στον κυβερνήτη ζητώντας του να σώσει τη ζωή του Άντζελο. Πράγματι, το γραφείο του κυβερνήτη Χάριμαν έλαβε 500 τηλεγραφήματα από ανθρώπους που αντιτάχθηκαν στην εκτέλεση του ΛαΜάρκα, αλλά εκείνος αρνήθηκε να παρέμβει. Μέχρι το τέλος της ζωής του συζύγου της, η Ντόνα επέμεινε ότι εκείνος ήταν παράφρον, δηλώνοντας σε έναν δημοσιογράφο μετά την έκκληση της στο ραδιόφωνο: "Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο σύζυγος μου θα πεθάνει. Πώς μπορούν να στείλουν έναν τρελό άνθρωπο στην καρέκλα; Κανένας άνθρωπος που είναι πατέρας δεν μπορεί να αφήσει ένα άλλο παιδί να πεθάνει εκτός αν είναι παράφρον".

Ο Άντζελο ΛαΜάρκα δεν εξέφρασε ούτε τύψεις ούτε κάποιο άλλο συναίσθημα. Εκτελέστηκε το βράδυ της 7ης Αυγούστου του 1958, στις 23:00 στις φυλακές Σινγκ Σινγκ. Κάθισε στην ηλεκτρική καρέκλα και τρία λεπτά αργότερα ήταν νεκρός. Το τελευταίο του γεύμα ήταν ψητό κοτόπουλο, τηγανητές πατάτες, λαχανικά, παγωτό και καφές. Οι αξιωματούχοι της φυλακής ανέφεραν ότι μέχρι τελευταία στιγμή φώναξε επανειλημμένα: "Ίσως ακόμα να υπάρχει πιθανότητα να θα με σώσουν". Λίγο πριν την εκτέλεση του, ο ΛαΜάρκα αποχαιρέτησε τα δύο του παιδιά του. Η Ντόνα Λαμάρκα σχολίασε αυτή την στιγμή ως εξής: "Ο Άντζελο ζήτησε από τα παιδιά μας να διαβάζουν και να με φροντίζουν. Η κόρη μας είναι πολύ μικρή για να καταλάβει την κατάσταση, αλλά ο γιος μας γνωρίζει τι συνέβη". Σε γενικές γραμμές ο ΛαΜάρκα δεν είπε πολλά πριν την εκτέλεση του. Συνοδευόταν από έναν Καθολικό ιερέα, τον αιδεσιμότατο Τζορτζ ΜακΚίνεϊ, ο οποίος διάβαζε τον 23ο Ψαλμό στα λατινικά. Ο ΛαΜάρκα απαντούσε ψιθυριστά στις προσευχές του ιερέα που τον συνόδευσε μέχρι την ηλεκτρική καρέκλα. Το μόνο σχόλιο που βγήκε από το στόμα του ήταν προς τον φύλακα που τον ετοίμαζε για την εκτέλεση, βάζοντας του μια λουρίδα στα μάτια και το πρόσωπο του. Ο Άντζελο του είπε: "Τι προσπαθείς να κάνεις, να με πνίξεις;". Υπήρχαν 35 μάρτυρες στην εκτέλεση του, ένας από τους οποίους ήταν ο αστυνομικός Έντουαρντ Κούραν. Ο Κούραν αργότερα θυμήθηκε: "Δεν ήθελα να βρίσκομαι εκεί, αλλά η Μπέτυ Γουάινμπεργκερ και ο Φρανκ Γκουλότα μου ζήτησαν να πάω, οπότε ένιωσα ότι έπρεπε να το κάνω".

 Αποτελέσματα 
Πριν την υπόθεση του Πίτερ Γουάινμπεργκερ, οι νόμοι σχετικά με την παρέμβαση του FBI σε υποθέσεις απαγωγής είχαν διαμορφωθεί από την εποχή της απαγωγής του Τσαρλς Αγκάστους Λίντμπεργκ Τζούνιορ το 1934. Σύμφωνα με αυτές τις διατάξεις όταν ένα θύμα απαγωγής εξακολουθούσε να αγνοείται για πάνω από επτά ημέρες, το FBI μπορούσε πλέον να παρέμβει. Ωστόσο η απαγωγή και η δολοφονία του Πίτερ Γουάινμπεργκερ, έκανε τις αρχές το 1956 να αναθεωρήσουν αυτόν νόμο, με αποτέλεσμα  να δώσουν το δικαίωμα στο FBI να εισέλθει σε μια υπόθεση απαγωγής μετά το πρώτο 24ώρο. Αρκετά χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 1998, ο νόμος τροποποιήθηκε ξανά με την μόνη διαφορά ότι το FBI μπορούσε να εμπλακεί στις έρευνες για απαγωγή παιδιού πριν περάσουν οι 24 ώρες.

Ο γιος του Άντζελο, ο Βίνσεντ ΛαΜάρκα, ήταν 11 ετών κατά την εκτέλεση του πατέρα του. Ο Βίνσεντ αργότερα έγινε αστυνομικός. Σε μια συνέντευξη μετά την συνταξιοδότηση του, ο Βίνσεντ είχε δηλώσει: "Ήταν πραγματικά δύσκολο να είσαι παιδί, να πηγαίνεις στο ίδιο σχολείο με άλλα παιδιά που έβλεπαν το όνομα του πατέρα σου για δύο χρόνια στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων κάθε ημέρα. Ας πούμε απλά ότι τα παιδιά μπορούν να γίνουν λίγο σκληρά". Ο Βίνσεντ τόνισε επίσης ότι η εμπειρία του πατέρα του τον ενέπνευσε να γίνει αστυνομικός, δηλώνοντας σε μια άλλη συνέντευξη του: "Διαλύθηκα όταν έκανε αυτό το φρικτό πράγμα. Αλλά μου δίδαξε ένα μάθημα ζωής για την υπευθυνότητα. Έγινα αστυνομικός για να μην μπορεί κανείς να πει τίποτα κακό για μένα, και έτσι να μπορώ να αποκαταστήσω το όνομα της οικογένειας μου".

Χρόνια αργότερα, το 1996, ο εγγονός του Άντζελο ΛαΜάρκα, ο Τζόι, ενεπλάκει σε φόνο στο Λονγκ Μπιτς. Μετά την σύλληψη του, ο Τζόι ισχυρίστηκε ότι είχε γενετική προδιάθεση προς το έγκλημα. Η υπόθεση, και η ζωή του Βίνσεντ ΛαΜάρκα στο σύνολο της, εμπνεύστηκε το σενάριο της ταινίας του 2002: "City by the Sea" ("Πόλη δίπλα στη θάλασσα").

 Παραπομπές 

Κατηγορία:FBI
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις