Ρουγίλας

Ο Ρουγίλα ή Ρούγα, επίσης Ρούας, λατιν.: Rugila (απεβ. το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 430 μ.Χ.),  ήταν ηγεμόνας, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στις πρώτες νίκες των Ούννων επί της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Υπηρέτησε ως σημαντικός πρόδρομος μαζί με τον αδελφό του Όκταρ, με τον οποίο αρχικά κυβέρνησε σε διπλή βασιλεία, πιθανώς μία γεωγραφική διαίρεση, όπου ο Ρουγίλα κυβέρνησε τους Ανατολικούς Ούννους, ενώ ο Όκταρ τους Δυτικούς Ούννους,  κατά τον 5ο αι.

 Ετυμολογία 
Το όνομα αναφέρεται σε τρεις παραλλαγές, , Ρούας και .  Συνήθεις ορθογραφίες είναι Ruga, Roas, Rugila.    Ο Otto Maenchen-Helfen συμπεριέλαβε αυτό το όνομα μεταξύ εκείνων γερμανικής ή γερμανοποιημένης προέλευσης, αλλά χωρίς καμία παράγωγη, μόνο σύγκριση με Rugemirus και Rugolf.  Ο Denis Sinor το θεώρησε ένα όνομα με αρχικό r- όχι αλταϊκής προέλευσης (παράδειγμα Ragnaris). 

Ο Ομελιάν Πρίτσακ το άντλησε από την παλαιοτουρκική και το θεώρησε σύνθετο, με την αλλαγή ουγα- > ουα, την ελληνική κατάληξη -ς, και εκείνες με ila ως γοτθική παραλλαγή.  Το αρχαίο ελληνικό Ρ ( rho ) θα απέδιδε έτσι το ουννικό *hr-, το οποίο ο Πρίστακ συνδέει με την παλαιοτουρκική *her > har/ar/er (άνθρωπος), κοινό συστατικό ονομάτων και τίτλων.  Συνδέει το δεύτερο μέρος, ουγα- ή ουα, με τον παλαιοτουρκικό τίτλο ogä (σκέφτομαι).  Έτσι, ο Πρίτσακ ανακατασκευάζει μία εξέλιξη του *hēr ögä > *hər ögä > hrögä . 

 Ιστορία 
Αρχικά, ο Ρουγίλας κυβέρνησε μαζί με τον αδελφό του Όκταρο, ο οποίος απεβίωσε το 430 κατά τη διάρκεια μίας στρατιωτικής εκστρατείας εναντίον των Βουργουνδών.  Το 432 ο Ρουγίλας αναφέρεται ως μοναδικός ηγεμόνας των Ούννων.  Σύμφωνα με τον Πρόσπερο της Ακουιτανίας, «Μετά την απώλεια του αξιώματός του, ο Αέτιος έζησε στο κτήμα του. Όταν εκεί κάποιοι από τους εχθρούς του προσπάθησαν να τον συλλάβουν με μια απροσδόκητη επίθεση, κατέφυγε στη Ρώμη και από εκεί στη Δαλματία. Μέσω της Παννονίας, έφτασε στους Ούννους. Μέσω τής φιλίας και τής βοήθειάς τους, επέτυχε ειρήνη με τους ηγεμόνες, και επανήλθε στο παλαιό του αξίωμα. Ο Ρούγας ήταν ηγεμόνας του γένους Χουνόρουμ».  Ο Πρίσκος αφηγείται «στη γη των Παιονίων στον ποταμό Σάβα, η οποία σύμφωνα με τη συνθήκη του Αέτιου, στρατηγού των Δυτικών Ρωμαίων, ανήκε στους βαρβάρους», ορισμένοι μελετητές το εξηγούν αυτό ως ένδειξη ότι ο Αέτιος παραχώρησε μέρος της Παννονίας Πρίμα στον Ρούγα.  Οι μελετητές χρονολογούν αυτήν την παραχώρηση στο 425, 431 ή 433.  Ο Μένχεν-Χέλφεν θεώρησε ότι η περιοχή παραχωρήθηκε στον Αττίλα. 

Το 422, σημειώθηκε μία σημαντική Ουννική εισβολή στη Θράκη από τον Δούναβη, απειλώντας ακόμη και την Κωνσταντινούπολη, η οποία έληξε με μία συνθήκη ειρήνης, βάσει τής οποίας οι Ρωμαίοι έπρεπε να πληρώνουν ετησίως 350 λίβρες χρυσού.  Το 432-433, ορισμένες φυλές από την Ουννική συνομοσπονδία στον Δούναβη κατέφυγαν σε ρωμαϊκό έδαφος και στην υπηρεσία του Θεοδοσίου Β' .   Ο Ρουγίλας απαίτησε, μέσω του έμπειρου διπλωμάτη του Έσλα, την επιστροφή όλων των φυγάδων, διαφορετικά η ειρήνη θα τερματιζόταν, αλλά σύντομα απεβίωσε και τον διαδέχτηκαν οι γιοι τού αδελφού του Μούντζουκ, ο Μπλέντα και ο Αττίλας, οι οποίοι έγιναν συνηγόροι των ενωμένων Ουννικών φυλών.   

Ο Ανατολικός Ρωμαίος πολιτικός Πλίντας, μαζί με τον ταμία (quaestor) Επιγένη, αναγκάστηκαν ωστόσο να προβούν σε αντίξοες διαπραγματεύσεις στον Μάργκο. Σύμφωνα με τον Πρίσκο, αυτές περιλάμβαναν εμπορική συμφωνία, ο ετήσιος φόρος αυξήθηκε σε 700 λίβρες χρυσού, και οι φυγάδες παραδόθηκαν, μεταξύ των οποίων δύο βασιλικής καταγωγής, ο Μάμας και ο Ατακάμ, πιθανώς λόγω της προσηλυτισμού τους στον Χριστιανισμό,  σταυρώθηκαν από τους Ούννους στο Κάρσο (Χάρσοβα).  

Σύμφωνα με τον Σωκράτη της Κωνσταντινούπολης, ο Θεοδόσιος Β' προσευχήθηκε στον Θεό και κατάφερε να αποκτήσει αυτό που ζητούσε - ο Ρούγας χτυπήθηκε νεκρός από κεραυνό, και ανάμεσα στους άνdρες του ακολούθησε πανώλη, και φωτιά κατέβηκε από τον ουρανό κατακαίοντας τους επιζώντες του. Αυτό το κείμενο είναι πανηγυρικό για τον Θεοδόσιο Β' και συνέβη λίγο μετά το 425 μ.Χ.  Ομοίως, ο Θεοδώρητος Κύρου αφηγείται ότι ο Θεός βοήθησε τον Θεοδόσιο Β', επειδή εξέδωσε έναν νόμο, που διέταζε την καταστροφή όλων των ειδωλολατρικών ναών, και το τέλος του Ρούγα ήταν η άφθονη σοδειά που ακολούθησε αυτούς τους καλούς σπόρους.  Ωστόσο, το διάταγμα εκδόθηκε στις 14 Νοεμβρίου 435, επομένως ο Ρούγα απεβίωσε μετά από αυτήν την ημερομηνία.  Τα Γαλλικά Χρονικά του 452 τοποθετούν το τέλος του το 434, «Ο Αέτιος αποκαθίσταται στην εύνοια. Ο Ρουγίλας, βασιλιάς των Ούννων, με τον οποίο έγινε ειρήνη, αποβιώνει. Ο Βλέδα τον διαδέχεται». 

 Αναφορές 

 Πηγές 




Κατηγορία:Ούννοι