Ρομπέρτο Μαρσελίνο Ορτίς

Ο Χάιμε Χεράρντο Ρομπέρτο ​​Μαρσελίνο Μαρία Ορτίς (, 24 Σεπτεμβρίου 1886 - 15 Ιούλίου 1942) ήταν Πρόεδρος της Αργεντινής από το 1938 μέχρι την παραίτησή του το 1942. Έγινε πρόεδρος το 1938 μετά τις προεδρικές εκλογές του 1937, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν ως από τις πιο νοθευμένες στην ιστορία της Αργεντινής.  Ο κύριος στόχος της διοίκησής του ήταν να τερματίσει την διαφθορά. Η προσπάθεια ομαλοποίησης των θεσμών τον έφερε αντιμέτωπο με τον αντιπρόεδρό του, Ραμόν Καστίγιο, ηγέτη της συντηρητικής πτέρυγας του κυβερνητικού συνασπισμού. Ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος ανήκαν σε διαφορετικές πολιτικές ομάδες. Ο Ορτίς ήταν ριζοσπαστικός και ο Καστίγιο, συντηρητικός στο Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα. Και οι δύο ήταν μέρος της φόρμουλας της Concordancia, ενός συνασπισμού που κυβερνούσε από το 1932. 

 Πρώτα χρόνια 
Ο Ορτίς γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες στις 24 Σεπτεμβρίου 1886. Ως φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, συμμετείχε στην αποτυχημένη Αργεντινική Επανάσταση του 1905. Το 1909 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο και έγινε δικηγόρος. 

Έγινε ενεργός μέλος της Ριζοσπαστικής Πολιτικής Ένωσης και εξελέγη στο Εθνικό Κογκρέσο της Αργεντινής το 1920.  Διετέλεσε Υπουργός Δημοσίων Έργων από το 1925 έως το 1928.  Υποστήριξε την Επανάσταση του 1930 και υπηρέτησε ως Υπουργός Οικονομικών από το 1936 έως το 1937.  Εκτός από την υποστήριξή του στο πραξικόπημα, απέρριψε την προσπάθεια του Χοσέ Φέλιξ Ουριμπούρου να δημιουργήσει μια «κορπορατιστική» κυβέρνηση (εμπνευσμένη από τον φασισμό του Μπενίτο Μουσολίνι στην Ιταλία), υποστηρίζοντας ότι αυτό το μοντέλο δεν λειτουργούσε στην Ευρώπη.

 Περίοδος Προεδρίας 
Στις προεδρικές εκλογές του 1937, ήταν ο επίσημος υποψήφιος της κυβέρνησης και κέρδισε, αν και η αντιπολίτευση τον κατηγόρησε για συμμετοχή σε νοθεία, καθώς οι παρατυπίες ήταν εκτεταμένες.  Ο Ορτίς δεν αρνήθηκε ποτέ αυτές τις κατηγορίες, αλλά μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του, προσπάθησε να κάνει την πολιτική της Αργεντινής πιο ανοιχτή και δημοκρατική.  Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ως πρόεδρος, αρρώστησε σοβαρά με διαβήτη και στις 3 Ιουλίου 1940, ανέθεσε τις εξουσίες του στον Αντιπρόεδρο Ραμόν Καστίγιο.   Ευνόησε τους Συμμάχους κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου,  αλλά λόγω της αντιπολίτευσης εντός του στρατού, δεν διέκοψε τις σχέσεις του με τις δυνάμεις του Άξονα.  

Παραιτήθηκε από την προεδρία στις 24 Ιουλίου 1942, τρεις εβδομάδες πριν πεθάνει από βρογχική πνευμονία σε ηλικία 55 ετών.   
Παραπομπές



Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αργεντινής