Μαριλουίζ Φλάισερ

Η Μαριλουίζ Φλάισερ () (23 Νοεμβρίου 1901 - 2 Φεβρουαρίου 1974) ήταν Γερμανίδα πεζογράφος και θεατρική συγγραφέας, η οποία συνδέεται κυρίως με το αισθητικό κίνημα και το ύφος της Νέας Αντικειμενικότητας.  

Τα έργα της παρουσιάζουν χαρακτήρες κατώτερων τάξεων από το περιβάλλον μιας μικρής πόλης της Βαυαρίας. Ασχολούνται με καθημερινά θέματα και διεισδύουν στις κοινωνικές και ψυχολογικές σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών, εκθέτοντας την ανισότητα στο ζευγάρι. Συχνά αναφέρονται σε βίαιες σχέσεις και κακοποιητικές συμπεριφορές, ερευνώντας τις δυνάμεις που οδηγούν στην θυματοποίηση των γυναικών. Είναι γραμμένα στη βαυαρική διάλεκτο.

 Βιογραφικά στοιχεία 
Η Μαριλουίζ Φλάισερ γεννήθηκε το 1901 στο Ίνγκολσταντ και ήταν κόρη σιδηρουργού και ιδιοκτήτη καταστήματος σιδηρικών. Από το 1914 έως το 1920 φοίτησε σε καθολικό μοναστήρι στο Ρέγκενσμπουργκ και στη συνέχεια εγγράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου σπούδασε γερμανική λογοτεχνία, φιλοσοφία και θέατρο. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της άρχισε να γράφει διηγήματα, Η δίδυμη αδερφή μου (1923) ήταν η πρώτη της δημοσίευση. Στο Μόναχο, η Φλάισερ γνωρίστηκε με τον Λίον Φόιχτβανγκερ και, μέσω αυτού, με τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, με τον οποίο συνεργάστηκε στη συγγραφή θεατρικών έργων και στις θεατρικές παραγωγές της σε όλη τη δεκαετία του 1920. Ο Μπρεχτ τη βοήθησε να εξασφαλίσει έκδοση και υποστήριξη για τα έργα της. Συγχρόνως, ο Μπρεχτ συχνά, χωρίς την άδειά της, έκανε διορθώσεις στα έργο της, γεγονός που προκάλεσε σημαντική πίεση στη σχέση τους και στη φήμη της Φλάισερ. Λόγω οικονομικών δυσκολιών και της πίεσης του πατέρα της, ο οποίος ήθελε να γίνει δασκάλα, επέστρεψε στο Ίνγκολσταντ το 1924, όπου παρέμεινε μέχρι την εγκατάστασή της στο Βερολίνο το 1926.  Αυτή η προσωπικά δύσκολη περίοδος για τη νεαρή συγγραφέα ήταν καλλιτεχνικά πλούσια, τότε έγραψε το πρώτο της θεατρικό έργο που της εξασφάλισε την επιτυχία, Το καθαρτήριο στο Ίνγκολσταντ (1926). Την πρώτη επιτυχία ακολούθησε μια δεύτερη, Πρωτοπόροι στο Ίνγκολσταντ (1929), το οποίο σκανδάλισε το κοινό καθώς οι (μη εξουσιοδοτημένες) αλλαγές του Μπρεχτ το μετέτρεψαν σε μια αντιμιλιταριστική και σεξουαλικά τολμηρή σάτιρα των μικροαστικών ηθών και της ζωής στις μικρές πόλεις. Το σκάνδαλο, που έγινε θέμα σε πολλές από τις μεγαλύτερες γερμανικές εφημερίδες της εποχής, προκάλεσε αναταραχή στην πόλη της όπου έγινε ανεπιθύμητη: ο δήμαρχος θεωρώντας ότι δυσφημούσε την πόλη δημοσίευσε μια αντεπίθεση-καταδίκη, ενώ ο πατέρας της την αποκήρυξε. 

Κατά τη διάρκεια αυτής της ταραχώδους περιόδου, η Φλάισερ δημοσίευσε επίσης μια συλλογή διηγημάτων, με τίτλο Μια λίβρα πορτοκάλια (1929), και αρραβωνιάστηκε έναν τοπικό αστέρα της κολύμβησης στο Ίνγκολστατ, τον Γιόζεφ Χάιντλ, με τον οποίο χώρισαν το 1929.  Αφού μετακόμισε στο Βερολίνο, εργάστηκε σαν δημοσιογράφος και συγγραφέας, δημοσιεύοντας ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο για το ταξίδι της στην Ανδόρα με τον τότε αρραβωνιαστικό της, τον συντηρητικό δημοσιογράφο και ποιητή Χέλμουτ Ντρους-Τύχσεν. Βυθίστηκε περαιτέρω σε πνευματική και κοινωνική απομόνωση και οικονομικά προβλήματα λόγω της σχέσης της και τα επόμενα έργα της που δημοσιεύθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1930, όπως το μυθιστόρημα Ένα στολίδι για τη λέσχη, αντιμετωπίστηκαν με ουδέτερες κριτικές και χαμηλές πωλήσεις. Η κατάσταση κορυφώθηκε με μια απόπειρα αυτοκτονίας το 1932 και την επιστροφή της στο Ίνγκολσταντ, όπου παντρεύτηκε τον πρώτο της αρραβωνιαστικό, τον Γιόζεφ Χάιντλ, ο οποίος της απαγόρευσε να γράφει και απαίτησε να εργαστεί στο καπνοπωλείο του. Από το 1935 έπεσε στην αφάνεια, καθώς οι Ναζί της απαγόρευσαν να γράφει λόγω των αριστερών πολιτικών της πεποιθήσεων και του καινοτόμου μοντερνιστικού της ύφους. Οι δεκαετίες του 1930 και του 1940 ήταν δύσκολη περίοδος, υπέφερε από ψυχικές ασθένειες και δυστυχία που προκλήθηκαν από το άγχος και τις στερήσεις του πολέμου και τις εργασιακές απαιτήσεις του συζύγου της. Μετά την πτώση του Τρίτου Ράιχ το 1945, έγραψε πάλι, όπως το θεατρικό έργο Καρλ Στιούαρτ (1944).

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 και μετά η Φλάισερ άρχισε να επανεμφανίζεται. Μετά τον θάνατο του συζύγου της το 1958, άρχισε να γράφει ξανά, όπως τη συλλογή διηγημάτων Πρωτοπορία (1963), με το ομώνυμο διήγημα να είναι ένα πορτρέτο του νεαρού Μπρεχτ, και το θεατρικό έργο Η δυνατή φυλή (1966), το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Δυτικό Βερολίνο. Το 1953 βραβεύτηκε με το λογοτεχνικό βραβείο της Βαυαρικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών και το 1961 με το Βραβείο της πόλης Ίνγκολσταντ. 

Το έργο της ανακαλύφθηκε ξανά τη δεκαετία του 1970 από την επόμενη γενιά θεατρικών συγγραφέων και σκηνοθετών, τον Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, τον Μάρτιν Σπερ, τον Φραντς Ξάβερ Κρόετς και τον Πέτερ Στάιν, οι οποίοι έφεραν τα σημαντικότερα έργα της ξανά στο προσκήνιο σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970. Το έργο Πρωτοπόροι στο Ίνγκολσταντ διασκευάστηκε σε τηλεοπτική ταινία από τον Φασμπίντερ το 1971. Μετά την έκδοση του συνόλου των έργων της το 1972, της απονεμήθηκε το Βαυαρικό Τάγμα Αξίας το 1973, ένα χρόνο πριν τον θάνατό της το 1974 στο Ίνγκολσταντ. 

 Έργα (επιλογή) 

 Meine Zwillingsschwester (1923) - Η δίδυμη αδερφή μου 
 Die Stunde der Magd (1925) Η ώρα της υπηρέτριας
 Der Apfel (1925) - Το μήλο
 Ein Pfund Orangen (1926) - Μια λίβρα πορτοκάλια 
 Fegefeuer in Ingolstadt (1926) - Το καθαρτήριο στο Ίνγκολσταντ
 Die Nachgiebige (1927)
 Das enttäuschte Mädchen (1927) - Το απογοητευμένο κορίτσι 
 Die arme Lovise (1928) - Η φτωχή Λοβίζ 
 Pioniere in Ingolstadt (1929) - Πρωτοπόροι στο Ίνγκολσταντ 
 Ein Pfund Orangen und neun andere Geschichten (1929) Μια λίβρα πορτοκάλια και εννέα άλλα διηγήματα
 Die möblierte Dame mit dem mitleidigen Herzen (1929) - Η κυρία με τη συμπονετική καρδιά 
 Sportgeist und Zeitkunst. Essays über den modernen Menschentyp (1929) - Αθλητισμός και Σύγχρονη Τέχνη. Δοκίμια για τον σύγχρονο ανθρώπινο τύπο
 Der Tiefseefisch (1930) - Ένα ψάρι της βαθιάς θάλασσας 
 Ein Porträt Buster Keatons (1930) - Ένα πορτρέτο του Μπάστερ Κίτον 
 Eine Zierde für den Verein (1930) - Ένα στολίδι για τη λέσχη
 Andorranische Abenteuer (1932) - Περιπέτειες της Ανδόρας
 Die Frau mit der Lampe: Eine Legende (1933) - Η γυναίκα με τη λάμπα: Ένας θρύλος 
 Die Schwedische Aura (1933) - Η σουηδική αύρα
 Karl Stuart (1944) - Καρλ Στιούαρτ
 Das Pferd und die Jungfer (1952) - Το άλογο και η κόρη
 Avantgarde (1963) - Πρωτοπορία
 Eine ganz gewöhnliche Vorhölle (1963/72)
 Die im Dunkeln (1965) - Εκείνοι στο σκοτάδι 
 Der Venusberg (1966)
 Der starke Stamm (1966) - Η δυνατή φυλή
 Frühe Begegnung: Erinnerungen an Brecht (1966) - Πρώιμη Συνάντηση: Αναμνήσεις από τον Μπρεχτ 
 Abenteuer aus dem Englischen Garten (1969) - Περιπέτειες από τον αγγλικό κήπο
 Findelkind und Rebell: Über Jean Genet (1971) Έκθετος και επαναστάτης: Για τον Ζαν Ζενέ 
 Ich ahnte den Sprengstoff nicht (1973) - 
 Παραπομπές 

Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί διηγηματογράφοι