Μαίρη Έλεν Γουίλσον

Η Μαίρη Έλεν Γουίλσον (Αγγλικά: Mary Ellen Wilson/Γέννηση τον Μάρτιος του 1864 - Θάνατος στις 30 Οκτωβρίου του 1956), επίσης γνωστή ως Μαίρη Έλεν ΜακΚόρμακ (Αγγλικά: Mary Ellen McCormack), ήταν νεαρή Αμερικανίδα που έπεσε θύμα παιδικής κακοποίησης κυρίως από την θετή της μητέρα την Μαίρη Κόνολι. Η υπόθεση της οδήγησε στη δημιουργία του πρώτου παγκόσμιου οργανισμού προστασίας των κακοποιημένων παιδιών.

 Οι Γονείς της Μαίρη Άλεν Γουίλσον 
Η Μαίρη Έλεν γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1864 στην γειτονιά Χελς Κίτσεν στην Νέα Υόρκη. Οι γονείς της ήταν η Φράνσις "Φάνι" Κόνορ (Αγγλικά: Frances ''Fanny" Connor/1841 - ;) και ο Τόμας Γουίλσον (Αγγλικά: Thomas Wilson/1835 - 1864). Η Φάνι καταγόταν από την Αγγλία και είχε έρθει στην Αμερική το 1858 μαζί με έναν θείο της, για να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Ο Τόμας Γουίλσον καταγόταν από την Ιρλανδία και έφτασε στην Αμερική μαζί με πολλούς άλλους κατά την διάρκεια του Λιμού της πατάτας, γνωστός και ως Μεγάλη Πείνα (1845-1849). Το ζευγάρι γνωρίστηκε ενώ εργάζονταν στο ξενοδοχείο St. Nicholas στην Νέα Υόρκη. Ο Τόμας καθάριζε στρείδια στην κουζίνα και η Φάνι εργαζόταν ως πλύστρα του ξενοδοχείου και επιδιόρθωνε επίσης ρούχα. Παντρεύτηκαν τον Απρίλιο του 1862. Η Φάνι ήταν 23 ετών όταν γεννήθηκε η κόρη τους η Μαίρη Έλεν, ενώ ο Τόμας 29 ετών. Επέλεξαν να δώσουν στην κόρη τους το όνομα Μαίρη επειδή αυτό ήταν το όνομα της μητρικής γιαγιάς του κοριτσιού, ενώ το όνομα Έλεν ήταν το όνομα της αδελφή της Φάνι. Το 1864, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, ο Τόμας επιστρατεύτηκε στο 69ο Σύνταγμα του Πεζικού της Νέα Υόρκη. Όταν η Μαίρη Έλεν ήταν περίπου 2 μηνών, ο Τόμας σκοτώθηκε στις βάναυσες μάχες του Κολντ Χάρμπορ στην Βιρτζίνια. Δεν είναι γνωστό αν είδε ποτέ την κόρη του να γεννιέται. Η Φάνι μετά τον θάνατο του αγαπημένου της συζύγου, βρέθηκε σε απελπιστική κατάσταση. Αν και λάμβανε μια μικρή τιμητική σύνταξη χηρείας (8 δολάρια το μήνα), αυτή δεν ήταν αρκετή για να ζήσει εκείνη και η κόρη της. Έτσι η Φάνι αναγκάστηκε να αρχίσει πάλι να εργάζεται, κάτι που σήμαινε ότι δεν μπορούσε πλέον να βρίσκεται στο σπίτι για να φροντίζει το μωρό της. Έδωσε την κόρη της σε μια γυναίκα που ονομαζόταν Μάρθα Σκορ για να την φροντίζει, με την συμφωνία να της καταβάλει 2 δολάρια την εβδομάδα (δηλαδή ολόκληρη την σύνταξη της χηρείας της). Η Σκορ ζούσε σε μια πολυκατοικία στην τότε γειτονιά Γουόρενς του Μάλμπερι Μπεντ (Warrens of Mulberry Bend), όπου χιλιάδες μετανάστες συνωστίζονταν σε μικρά δωμάτια. Η Φάνι επέστρεψε στην παλιά της δουλειά στο ξενοδοχείο St Nicholas και δούλευε διπλές βάρδιες για να τα βγάλει πέρα. Σχεδόν για δύο χρόνια πλήρωνε την Μάρθα και πήγαινε φαγητό στην κόρη της, κάτι που ήταν συνηθισμένη πρακτική εκείνη την εποχή.  

Όταν όμως η οικονομική κατάσταση της Φάνι Γουίλσον επιδεινώθηκε (πιθανών επειδή έχασε την δουλειά της), άρχισε να χάνει τις ημερομηνίες επισκέψεων της κόρη της, μέχρι που πλέον δεν της επιτράπηκε να την δει επειδή δεν μπορούσε να πληρώσει το αντίτιμο για την φροντίδα της. Έτσι η Μάρθα έδωσε το μικρό κοριτσάκι στο Τμήμα Φιλανθρωπικών Υποθέσεων της Νέας Υόρκης.  Σύμφωνα με μια μαρτυρία, η Φάνι προσπάθησε να πάρει πίσω την κόρη της, αλλά η Μάρθα της είπε ότι το παιδί είχε πεθάνει. Αντίστοιχα, στην Μαίρη Έλεν ανέφεραν κάποια χρόνια αργότερα ότι και οι δύο γονείς της είχαν πεθάνει. Μετά το 1966 δεν υπάρχουν αναφορές για το τι συνέβη στην Φάνι Γουίλσον. 

Η Υιοθεσία

Ένα παντρεμένο ζευγάρι, ο Τόμας και η Μαίρη ΜακΚόρμακ είχαν χάσει τρία παιδιά από ασθένειες. Παρόλα αυτά, ο Τόμας επιθυμούσε να υιοθετήσει ένα παιδί. Έτσι στις 2 Ιανουαρίου του 1866, πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Τμήμα Φιλανθρωπικών Υποθέσεων. Όταν είδε την 2χρονη Μαίρη Έλεν Γουίλσον, για ένα ανεξήγητο λόγο ισχυρίστηκε ότι ήταν βιολογικό εξώγαμο παιδί του που είχε αποκτήσει με μια άλλη γυναίκα, η οποία ήταν πλέον εσωτερική σε ψυχιατρικό άσυλο. Η γυναίκα του επιβεβαίωσε την ιστορία του Τόμας. Ωστόσο, η Πρόνοια δεν φρόντισε να ερευνήσει τα λεγόμενα τους, ούτε τους ζήτησε έγγραφα. Αντίθετα βασίστηκαν κυρίως στον λόγο του Τόμας, αλλά και σε μια συστατική επιστολή που είχε το ζευγάρι από τον οικογενειακό τους γιατρό. Τελικά υπογράψαν μια συμφωνία που πιστοποιούσε ότι η Μαίρη Έλεν ήταν πλέον υπό την φροντίδα τους. Η συμφωνία νομικά ήταν πιο κοντά στην αναδοχή παρά στην υιοθεσία, όπως την ξέρουμε σήμερα. Ωστόσο, το συμφωνικό απαιτούσε από τους ΜακΚόρμακς να ενημερώνουν το ίδρυμα για την κατάσταση του παιδιού ετησίως. Δύο χρόνια όμως μετά την απόκτηση της κηδεμονίας του κοριτσιού, ο Τόμας Μακόρμακ πέθανε. Στην συνέχεια η χήρα του παντρεύτηκε με τον Φράνσις Κόνολι.

 Η Κακοποίηση 
Το ζεύγος Κόνολι και η Μαίρη Έλεν μετακόμισαν σε ένα διαμέρισμα στην Οδό 41η Γουέστ. Σύντομα οι γείτονες κατάλαβαν ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτή την οικογένεια. Και είχαν απόλυτο δίκιο. Η θετική μητέρα ανάγκασε το κοριτσάκι να κάνει βαριές δουλειές, την έκανε σπάνια μπάνιο, την χτύπησε επανειλημμένα με μαστίγιο, την έκαιγε με το σίδερο, της έκανε κοψίματα στο σώμα με ένα ψαλίδι και την κλείδωνε σε μια ντουλάπα.  Τα κλάματα του παιδιού είχαν γίνει φανερά σε όλη την γειτονιά. Κάποια χρόνια αργότερα, οι Κόνολι μετακόμισαν ξανά. Εντούτοις, μια παλιά γειτόνισσα των Κόνολι, η Μάργκαρετ Μπίνγκχαμ, ανησυχούσε πολύ για την τύχη του κοριτσιού και ζήτησε από μια εθελόντρια ιεραπόστολο της Μεθοδιστικής Εκκλησίας του Αγίου Λουκά, την Μαριέττα "Έττα" Άντζελ Γουίλερ, να ελέγξει την κατάσταση. Η Μάργκαρετ της είπε ότι το παιδί ήταν φυλακισμένο και το είχε δει μόνο μία φορά όσο οι Κόνολι ζούσαν στην γειτονιά, καθώς το κρατούσαν κλειδωμένο μέσα στο σπίτι. Είχε ακούσει όμως πολλές φορές τις κραυγές του όταν το βασάνιζαν. Σε αρκετές περιπτώσεις προσπάθησε να παρέμβει. Όμως κάθε φορά η Μάιρη Κόνολι της έλεγε ότι θα καλούσε τις αρχές και δεν θα επέτρεπε οποιαδήποτε παρέμβαση στο σπίτι της. Τελικά, η Μάργκαρετ κατέφυγε στην απειλή. Προειδοποίησε τους Κόνολι ότι η κακοποίηση θα έπρεπε να σταματήσει αλλιώς θα τους έδιωχναν από την γειτονιά. Εκείνοι αντί να συμμορφωθούν, προτίμησαν να μετακομίσουν κρυφά σε άλλο σπίτι. 

Η Έρευνα

Η Έττα Γουίλερ πήρε στα σοβαρά όσα άκουσε και υποσχέθηκε στην κυρία Μπίνγκαμ ότι θα το ερευνούσε. Με το πρόσχημα ότι ήθελε βοήθεια για να στηρίξει μια άρρωστη γυναίκα ονόματι Μαίρη Σμιτ, η Γουίλερ χτύπησε την πόρτα της Μαίρη Κόνολι και έτσι απέκτησε μια πρώτη εικόνα για την κατάσταση της Μαίρη Έλεν. Στο βάθος η Έττα είδε το κοριτσάκι και σοκαρίστηκε. Αργότερα δήλωσε τα εξής: "Ήταν Δεκέμβριος και ο καιρός ήταν τσουχτερά κρύος. Μέσα στο σπίτι είδα ένα χλωμό, αδύνατο παιδί, ξυπόλυτο, με ένα λεπτό, λιτό και κουρελιασμένο φόρεμα. Απέναντι από το τραπέζι βρισκόταν ένα μαστίγιο και τα λεπτά χέρια και πόδια του παιδιού έφεραν πολλά σημάδια από την χρήση του". 

Όταν η Γουίλερ έφυγε από το σπίτι της οικογένειας Κόνολι, ήταν πολύ προβληματισμένη για το πώς έπρεπε να αντιδράσει. Ως ιεραπόστολος είχε δει τι σημαίνει φτώχεια. Αυτό όμως ήταν πολύ διαφορετικό. Ανησυχούσε για το ότι αν οι Κόνολι αντιλαμβάνονταν ότι προσπαθούσε να παρέμβει, θα μετακόμιζαν ξανά και ίσως τότε να έχανε τα ίχνη τους για πάντα. Η Έττα απευθύνθηκε σε πάνω από 20 φιλανθρωπικά ιδρύματα και στην αστυνομία, ζητώντας βοήθεια, καθώς ήταν αποφασισμένη να πάρει το παιδί από εκεί. Πέρασαν τρεις μήνες και όλες οι προσπάθειες της έπεσαν στο κενό. Ωστόσο, η Γουίλερ, όντας μια πολύ θρησκευόμενη γυναίκα, σχολίασε ότι αν πέθαινε, δεν θα μπορούσε να αναπαυθεί εν ειρήνη χωρίς να έχει βοηθήσει στην απομάκρυνση του παιδιού από αυτή την κακοποίηση. 

Έτσι, αφού διαπίστωσε ότι οι τοπικές αρχές δεν έκαναν τίποτα, η Έττα απευθύνθηκε στην ανιψιά της που εργαζόταν στην “Αμερικανική Εταιρία για την Πρόληψη της Σκληρότητας στα Ζώα”, μαζί με τον ιδρυτή της εταιρείας, τον Χένρι Μπέρτς. Ο Χένρι ήταν ένας ισχυρός επιχειρηματίας, προερχόμενος από μια πλούσια οικογένεια ναυπηγών με ισχυρές διασυνδέσεις. Όταν η Έττα τους εμπιστεύτηκε την ιστορία, η ανιψιά της υποστήριξε ότι η μικρή ήταν κατά κάποιο τρόπο ένα είδος “πληγωμένου ζώου”, με την έννοια ότι ήταν ένα ζωντανό πλάσμα, που ανέπνεε και είχε δικαίωμα στη ζωή. Ο Χένρι Μπερτς συγκινημένος από τις επίμονες προσπάθειες της Έττα, αποφάσισε να την βοηθήσει αλλά σε ιδιωτικό επίπεδο.

Η Έττα Γουίλερ, κατάφερε να μαζέψει γραπτές μαρτυρίες από γείτονες της οικογένειας, που άκουγαν τους ξυλοδαρμούς της Μαίρη Έλεν. Ο Μπέρτς από την πλευρά του έστειλε έναν ιδιωτικό ντεντέκτιβ για να του πιστοποιήσει ότι η μικρή εξακολουθούσε να κακοποιείται. Με το πρόσχημα της διενέργειας απογραφής, ο ερευνητής απέκτησε πρόσβαση στο σπίτι των Κόνολι και είδε με τα μάτια του την κακή κατάσταση του παιδιού. Επιπρόσθετα πήρε περισσότερες καταθέσεις και από άλλους γείτονες. Ο Χένρι Μπέρτς προσέλαβε επίσης τον δικηγόρο Έλμπριτζ Τόμας Τζέρι για να βοηθήσει νομικά στην υπόθεση. Εκείνος ετοίμασε έναν φάκελο με όλες τις υπογεγραμμένες μαρτυρίες και τις παρουσίασε ενώπιον του δικαστηρίου, ενώ ταυτόχρονα κατήγγειλε την Μαίρη Κόνολι για εγκληματική κακοποίηση. Η πρόκληση ήταν ότι δεν υπήρχε νομικό προηγούμενο για την απομάκρυνση ενός κακοποιημένου παιδιού χωρίς την συναίνεση του κηδεμόνα του. Έτσι υπήρχε η ανησυχία ότι όταν θα ειδοποιούνταν οι Κόνολι για την αίτηση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, πιθανότατα θα το έσκαγαν προς άγνωστη κατεύθυνση. Έτσι ο δικηγόρος Μπέρτς έπεισε τον δικαστή Άμπραχαμ Ρ. Λόρενς του Ανώτατου Δικαστηρίου να χειριστεί την υπόθεση με απολυτή εχεμύθεια και λεπτότητα. Άλλωστε οι αποδείξεις ήταν πολύ τρανταχτές. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο δικαστής να εκδώσει ένα πρωτότυπο και ασυνήθιστο για την εποχή ένταλμα σύλληψης με τη μορφή habeas corpus (δηλαδή ένα ιδιωτικό ένταλμα που πιστοποιούσε ότι το παιδί κρατούνταν παράνομα φυλακισμένο και έτσι το κοριτσάκι έπρεπε να παρουσιαστεί άμεσα ενώπιον της δικαιοσύνης). Αυτό έφερε άμεσα αποτελέσματα, καθώς το κορίτσι διασώθηκε μέσα σε 48 ώρες.  Οι Κόνολι ήρθαν προ τετελεσμένου αποτελέσματος και δεν μπορούσαν να εμποδίσουν την αστυνομία να πάρει το παιδί. Όταν η υπόθεση άρχισε να γίνεται γνωστή στον Τύπο, τα άρθρα των εφημερίδων τόνισαν ότι "χρειάστηκαν άτομα καλής θέλησης που συνδέονται με την Εταιρεία για την Πρόληψη της Σκληρότητας κατά των Ζώων για να κινητοποιήσουν τους νομικούς μηχανισμούς για την προστασία ενός κακοποιημένου παιδιού, επειδή άλλες σημαντικές αρχές είτε δεν μπορούσαν να το κάνουν ή πολύ απλά δεν ήθελαν να βοηθήσουν".

 Ανώτατο Δικαστήριο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης 
Αρχικά η δεκάχρονη πλέον Μαίρη Έλεν παρουσιάστηκε στον δικαστή Λόρενς, ξυπόλητη, με άθλια κουρελιασμένα ρούχα και τυλιγμένη σε μια κουβέρτα που της παρείχε η αστυνομία. Κατόπιν έγινε μια δίκη κατά την οποία αποφασίστηκε ότι η Μαίρη Έλεν θα απομακρυνόταν από την φροντίδα των Κόνολι.  

Στην συνέχεια η υπόθεση παρουσιάστηκε σε μια δεύτερη δίκη στο Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Υόρκης. Εκεί τέθηκαν δημόσια όλες οι σκόπιμες σκληρότητες και στερήσεις στις οποίες εκτέθηκε το κοριτσάκι από την θετή μητέρα της. 

Αυτές περιλάμβαναν τα εξής:

 Τακτικούς και σοβαρούς ξυλοδαρμούς με μαστίγιο.
 Καψίματα με σίδερο.
 Χτυπήματα και κοψίματα με ψαλίδι.
 Ανεπαρκής σίτιση σε βαθμό υποσιτισμού.
 Ύπνος στο πάτωμα.
 Έλλειψη ζεστών ρούχων κατά την διάρκεια του χειμώνα.
 Απομόνωση σε σκοτεινό και κλειστό χώρο.
 Απαγόρευση του να βγαίνει έξω, εκτός από τη νύχτα στην αυλή του σπιτιού.
 Εξαναγκαστικές βαριές εργασίες.

Στις 9 Απριλίου του 1874, το παιδί κατέθεσε στο δικαστήριο σχετικά με την κακοποίηση που είχε υποστεί λέγοντας: Το όνομα μου είναι Μαίρη Έλεν ΜακΚόρμακ. Δεν ξέρω πόσο χρονών είμαι. Η μητέρα και ο πατέρας μου έχουν πεθάνει και οι δύο. Δεν θυμάμαι καμία εποχή που δεν ζούσα με τους Κόνολι. Φωνάζω την κυρία Κόνολι μαμά. Δεν είχα ποτέ παρά ένα ζευγάρι παπούτσια, αλλά δεν θυμάμαι πότε ήταν αυτό. Δεν φόρεσα ποτέ κανονική φανέλα. Δεν μου δόθηκαν καινούργια παπούτσια ή κάλτσες αυτόν τον χειμώνα. Έχω μερικές παλιές κάλτσες και ελάχιστα ακόμα ρούχα στο δωμάτιο μου, αλλά δεν μου επιτρέπεται να τα φοράω. Κάθε φορά που βγαίνει έξω η μαμά με κλειδώνει στην κρεβατοκάμαρα. Δεν μου επιτράπηκε ποτέ να βγω από τα δωμάτια όπου ζουν οι Κόνολι εκτός από τη νύχτα, και μόνο στην αυλή. Δεν θυμάμαι ποτέ στη ζωή μου να έχω βγει στον δρόμο. Το κρεβάτι μου τη νύχτα είναι μόνο ένα κομμάτι χαλί, τεντωμένο στο πάτωμα κάτω από το παράθυρο. Κοιμάμαι με το εσώρουχο μου και με μια κουβέρτα από πάνω μου. Δεν μου επιτρέπεται ποτέ να παίζω με παιδιά ή να έχω οποιαδήποτε παρέα. Η μαμά είχε τη συνήθεια να με μαστιγώνει και να με χτυπάει σχεδόν κάθε μέρα. Συνήθιζε να με μαστιγώνει με ένα στριμμένο μαστίγιο, από ακατέργαστο δέρμα. Το μαστίγιο μου άφηνε πάντα μαύρα και μπλε σημάδια στο σώμα μου. Τώρα τα έχω στο κεφάλι μου. Έχω επίσης μια τομή στα αριστερά του μετώπου μου που μου την έκανε με ένα ψαλίδι η μαμά. Τα ψαλίδι με το οποίο με χτυπούσε η μαμά είναι αυτό που μου δείχνει τώρα ο κύριος Έβανς. Δεν θυμάμαι να με έχει φιλήσει ποτέ κανείς. Δεν με έχει φιλήσει ποτέ η μαμά. Δεν με έχει πάρει ποτέ στην αγκαλιά της , δεν με έχει χαϊδέψει και δεν με έχει φροντίσει. Δεν τόλμησα ποτέ να μιλήσω σε κανέναν, γιατί αν το έκανα, θα με σκότωνε στο ξύλο. Δεν ξέρω γιατί με χτυπούσε. Η μαμά δεν μου είπε ποτέ τίποτα όταν με μαστίγωνε. Δεν θέλω να γυρίσω να ζήσω με τη μαμά, γιατί με χτυπάει τόσο πολύ.

Ένας δημοσιογράφος, ο Τζέικομπ Ρις, που ήταν παρών στο δικαστήριο, έγραψε: "Είδα ένα παιδί στη θέα του οποίου οι άνθρωποι έκλαιγαν σπαραχτικά και άκουσα την ιστορία της μικρής Μαίρη Έλεν... που συγκίνησε την ψυχή μιας πόλης και ξύπνησε τη συνείδηση ​​ενός κόσμου που είχε ξεχάσει να αγαπά". 

Οι δικηγόροι της κατηγορούσας αρχής συγκέντρωσαν αρκετούς μάρτυρες εναντίον της κατηγορούμενης Μαίρη Κόνολι, όπως ήταν Μάργκαρετ Μπίνγκαμ και η Έττα Γουίλερ. Η Μπίνγκαμ δήλωσε ότι είχε δει το παιδί κλειδωμένο σε ένα δωμάτιο και το είχε πει σε άλλους γείτονες, αλλά εκείνοι της απάντησαν ότι δεν είχε νόημα να παρέμβει, εφόσον η αστυνομία δεν θα έκανε τίποτα. Η Μάργκαρετ ισχυρίστηκε επίσης ότι είχε προσπαθήσει να ανοίξει το παράθυρο του δωματίου του παιδιού για να μπει λίγος αέρας, αλλά το κοριτσάκι δεν πλησίασε περισσότερο από μια ίντσα. Η συνεχής παρουσία του μαστίγιου δίπλα της, ήταν μία υπενθύμιση του τι θα της συνέβαινε αν παράκουε τις εντολές της Κόνολι. Η Έττα Γουίλερ αφηγήθηκε την πρώτη της επίσκεψη στο σπίτι των Κόνολι, κατά την οποία το παιδί έπλυνε πιάτα, τα οποία φαινόντουσαν διπλάσια σε μέγεθος από ότι ίδια η Μαίρη Έλεν. Επίσης τόνισε ότι καθώς το κοριτσάκι ήταν αφοσιωμένο στην δουλειά της, το μαστίγιο βρισκόταν δίπλα της στο τραπέζι. Επίσης συμπλήρωσε ότι όταν την επόμενη μέρα επισκέφθηκε ξανά το παιδί, εκείνο έραβε και το μαστίγιο βρισκόταν πλέον σε μια καρέκλα κοντά του.

Όταν η κατηγορούμενη Μαίρη Κόνολι κατέθεσε, έδειξε ότι ήταν μια σκληρή γυναίκα και σε κάποια σημεία φάνηκε ότι έκανε πνευματώδη σχόλια. Σε γενικές γραμμές όμως προσπάθησε να ωραιοποιήσει την κατάσταση. Μάλιστα παραπονέθηκε ότι ο δικηγόρος της υπεράσπισης Έλμπριτζ Τόμας Τζέρι "αγνοούσε τις δυσκολίες στην ανατροφή και τον έλεγχο των παιδιών". Ωστόσο, παραδέχτηκε ότι, αντίθετα με τους κανονισμούς, στα χρόνια που είχε υπό την επιμέλεια της την Μαίρη Έλεν, είχε αναφέρει την κατάσταση της στην Πρόνοια μόνο δύο φορές. Παρόλα αυτά η Μαίρη δεν έδειξε σε κανένα σημείο των λεγομένων κανένα σημάδι μεταμέλειας. 

Οι ένορκοι χρειάστηκαν μόνο λίγα λεπτά για να καταλήξουν σε  ετυμηγορία. Η Μαίρη Κόνολι κρίθηκε ένοχη για κακούργημα και καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους με καταναγκαστικά έργα. Είναι ενδιαφέρον ότι στις εκτενείς αναφορές γύρω από την υπόθεση της Μαίρη Έλεν, δεν υπάρχει σχεδόν καμία επισήμανση για τον θετό της πατέρα τον Φράνσις Κόνολι. Εκείνος δεν οδηγήθηκε ποτέ ενώπιον της δικαιοσύνης και δεν μίλησε ποτέ δημόσια για το παιδί. 

Αποτελέσματα
Αυτή η δίκη αποδείχτηκε ορόσημο για τα δικαιώματα των κακοποιημένων παιδιών. Λίγο αργότερα ιδρύθηκε στην Νέα Υόρκη η Εταιρεία για την Πρόληψη της Κακοποίησης των Παιδιών, η οποία ήταν πρώτη οργάνωση παγκόσμια στο είδος της.

 Μετέπειτα ζωή
Μετά την δίκη, η Μαίρη Έλεν τέθηκε υπό την προστασία των αρχών. Ωστόσο, το αποτέλεσμα δεν οδήγησε στην άμεση βελτίωση της ζωής της όπως ήλπιζε η Έττα Γουίλερ. Ο δικηγόρος Έλμπριτζ Τόμας Τζέρι είχε ζητήσει από το δικαστήριο να θέσει το παιδί υπό τη φροντίδα κάποιου κατάλληλου ατόμου ή σε έναν φιλανθρωπικό οργανισμό για να ανατεθεί στην συνέχεια σε μια στοργική οικογένεια. Αντ' αυτού, η Μαίρη Έλεν τοποθετήθηκε σε ίδρυμα για παραβατικά κορίτσια που βρίσκονταν στην εφηβεία. Η Γουίλερ σοκαρίστηκε από αυτή την εξέλιξη και υπέβαλε νέα αίτηση στον δικαστή Λόρενς για να υιοθετήσει την Μαίρη Έλεν η δική της οικογένεια. Ο δικαστής Λόρενς τελικά συμφώνησε. 

Καθώς η Έττα ήταν πλήρως αφοσιωμένη στο ιεραποστολικό της έργο και επιθυμούσε να το συνεχίσει, η Μαίρη Έλεν πήγε να ζήσει σε μια στοργική εγκατάσταση με αλλά ορφανά παιδιά που διαχειριζόταν η μητέρα της Έττα, η Σάλι Άντζελ Σπένσερ. Εκεί, η Μαίρη Έλεν έπρεπε να προσαρμοστεί σε μια φυσιολογική και στοργική ζωή που δεν είχε γνωρίσει ποτέ, όπως το να μάθει να διαβάζει και να γράφει και να παίζει με άλλα παιδιά. Η Γουίλερ σχολίασε αυτήν την περίοδο ως εξής: "Αυτό το παιδί ήταν μια ενδιαφέρουσα μελέτη, καθώς ήταν για τόσο καιρό κλεισμένο στους τέσσερις τοίχους και τώρα βρισκόταν σε έναν νέο κόσμο. Έβλεπε για πρώτη φορά δάση, χωράφια, πράσινο και λουλούδια να φυτρώνουν. Δεν ήξερε τι ήταν το γρασίδι και το πεζοδρόμιο. Φοβόταν τον ουρανό, γιατί μέχρι τα δέκα της τον είχε δει μόνο από τη γωνία ενός παραθύρου τμηματικά. Όλα της φαίνονταν παράξενα, καθώς δεν τα γνώριζε. Έπρεπε να μάθει, όπως ένα μωρό, να περπατάει στο χώμα και πάνω από πέτρες, καθώς μέχρι τότε είχε περπατήσει μόνο σε ίσια πατώματα...... Σε αυτό το σπίτι υπήρχαν και άλλα παιδιά και την δίδαξαν όπως μόνο τα παιδιά μπορούν να διδάξουν το ένα το άλλο. Την έμαθαν να παίζει, να μην φοβάται, να γνωρίζει τα δικαιώματα της και να τα διεκδικεί. Μοιραζόταν μαζί τους την ευτυχισμένη, πολυάσχολη ζωή τους, από την κατασκευή κάστρου από λάσπη μέχρι διασκεδαστικά πάρτι γενεθλίων. Γρήγορα έγινε ένα κανονικό παιδί".

Δυστυχώς, η Σάλι Σπένσερ πέθανε περίπου έξι μήνες αργότερα. Έτσι, η Μαίρη Έλεν πήγε στη συνέχεια να ζήσει με την οικογένεια της μικρότερη αδερφή της Έττα, της Ελίζαμπεθ Σπένσερ. Η Μαίρη Έλεν παρέμεινε εκεί μέχρι που παντρεύτηκε. Ευτυχώς η ζωή της ήταν ευτυχισμένη και τα φαντάσματα του παρελθόντος σχεδόν ξεχάστηκαν.

Η Μαίρη Έλεν από εκεί και έπειτα ακολούθησε μια ζωή σε μεγάλο βαθμό μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Το 1888, σε ηλικία 24 ετών, η Μαίρη Έλεν παντρεύτηκε τον Λιούις Σατ (1853 - 1925), έναν αξιοσέβαστο χήρο με τρία παιδιά. Ήταν εννέα χρόνια μεγαλύτερος της. Το ζευγάρι απέκτησε δύο κόρες. Την Έττα Σπένσερ Σατ Πιζ (24 Απριλίου του 1897 - 28 Ιανουαρίου του 1988) και την Φλόρενς Έλεν Σούτ Μπράσερ (13 Μαϊου του 1901 - 4 Απριλίου του 1992). Την πρώτη κόρη την ονόμασαν Έττα, για να τιμήσουν την Γουίλερ που έσωσε την ζωή της Μαίρη Έλεν. Το ζεύγος Σατ υιοθέτησε επίσης ένα ορφανό κορίτσι που ονομαζόταν Γιούνις.   

Το 1911, η Έττα Γουίλερ επισκέφτηκε την προστατευόμενη της Μαίρη Έλεν στο σπίτι της, "βρίσκοντας την καλά και ευτυχισμένη". Η Γουίλερ σχολίασε: "Το οικογενειακό εισόδημα τους είναι μικρό, αλλά η Μαίρη Έλεν είναι μια συνετή νοικοκυρά και όλοι νιώθουν ευτυχισμένοι με όσα έχουν. Μάλιστα οι δύο της κόρες είναι άξιες και κορίτσια με καλές προοπτικές". Τα λόγια της Γουίλερ αποδείχτηκαν αληθινά. Η μεγαλύτερη κόρη της Μαίρη Έλεν, η Έττα, όταν τελείωσε το λύκειο, σπούδασε και έγινε δασκάλα. Το 1923 παντρεύτηκε με τον Άλαν Έμερσον Πιζ (17 Οκτωβρίου του 1895 - 11 Ιουλίου του 1971). Η Φλόρενς ακολούθησε επίσης το μονοπάτι της αδερφής της. Έγινε δασκάλα και ασκούσε το επάγγελμα της για τριάντα οκτώ χρόνια. Όταν συνταξιοδοτήθηκε, το δημοτικό σχολείο στο οποίο μετονομάστηκε Φλόρενς προς τιμήν της. Το 1927 παντρεύτηκε τον Ρέι Νόριτζ Μπράσερ (22 Αυγούστου του 1895 - 6 Μαρτίου του 1981). Τέλος η Γιούνις απέκτησε πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων, παντρεύτηκε και μεγάλωσε δύο γιους.

Θάνατος
Η Μαίρη Έλεν απέφευγε να μιλάει για το κακό παρελθόν της. Ωστόσο της το θύμιζαν κάποια σημάδια που είχαν μείνει στα χέρια της από το κάψιμο με σίδερο και μια ουλή από τα χτυπήματα με το ψαλίδι, που έμεινε μόνιμα στο πρόσωπο της. Η Μαίρη Έλεν πέθανε στις 30 Οκτωβρίου του 1956 σε ηλικία 92 ετών.Stevens, Peter & Eide, Marian, The First Chapter of Children’s Rights, American Heritage, July - August 1990, pages 84 - 91

 Παραπομπές