Πόλεμοι της μπανάνας

Οι Πόλεμοι της μπανάνας (), ήταν μια σειρά συγκρούσεων που αποτελούνταν από στρατιωτική κατοχή, αστυνομική δράση και επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κεντρική Αμερική και την Καραϊβική μεταξύ του τέλους του Ισπανικοαμερικανικού Πολέμου το 1898 και της έναρξης της πολιτικής του καλής γειτονείας το 1934. Οι στρατιωτικές παρεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν κυρίως από το Σώμα Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο ανέπτυξε επίσης ένα εγχειρίδιο, το Εγχειρίδιο Μικρών Πολέμων (1921), με βάση τις εμπειρίες τους. Κατά καιρούς, το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών παρέσχε υποστήριξη καθώς και ο Στρατός των Ηνωμένων Εθνών επίσης αναπτύσσει στρατεύματα.

Με τη Συνθήκη των Παρισίων που υπογράφηκε το 1898, ο έλεγχος της Κούβας, του Πουέρτο Ρίκο, του Γκουάμ και των Φιλιππίνων περιήλθε στις Ηνωμένες Πολιτείες (παραδόθηκε από την Ισπανία). Οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξήγαγαν στρατιωτικές επεμβάσεις στην Κούβα, τον Παναμά, την Ονδούρα, τη Νικαράγουα, το Μεξικό, την Αϊτή και τη Δομινικανή Δημοκρατία . Αυτές οι συγκρούσεις έληξαν όταν οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από την Αϊτή το 1934 υπό τον Πρόεδρο Φρανγκλίνο Ρούσβελτ .

Ο όρος «πόλεμοι της μπανάνας» έγινε δημοφιλής το 1983  από τον συγγραφέα Λέστερ Ντ. Λάνγκλεϊ. Ο Λάνγκλεϊ έγραψε πολλά βιβλία για την ιστορία της Λατινικής Αμερικής και την αμερικανική παρέμβαση, όπως: Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Καραϊβική, 1900–1970 και Οι Πόλεμοι της Μπανάνας: Μια Εσωτερική Ιστορία της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας, 1900–1934 . Το έργο του σχετικά με τους Πολέμους της Μπανάνας καλύπτει ολόκληρη την τροπική αυτοκρατορία των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία ξεπέρασε το Δυτικό ημισφαίριο, καλύπτοντας και τις δύο προεδρίες Ρούσβελτ. Ο όρος έγινε δημοφιλής και απεικόνισε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως μια αστυνομική δύναμη που στάλθηκε για να συμφιλιώσει αυτές τις εμπόλεμες τροπικές χώρες, τις άνομες κοινωνίες και τους διεφθαρμένους πολιτικούς, ουσιαστικά εγκαθιδρύοντας την κυριαρχία των ΗΠΑ στο εμπόριο τροπικών εδαφών.

 Προέλευση 
μικρογραφία|Πεζοναύτες των Ηνωμένων Πολιτειών με έναν Αϊτινό οδηγό περιπολούν τη ζούγκλα το 1915 κατά τη διάρκεια της Μάχης του Φορτ Ντιπιτί.

Πιο συγκεκριμένα, οι ΗΠΑ προωθούσαν οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά συμφέροντα προκειμένου να διατηρήσουν τη σφαίρα επιρροής τους και να ασφαλίσουν τη Διώρυγα του Παναμά (η οποία άνοιξε το 1914). Οι ΗΠΑ είχαν πρόσφατα κατασκευάσει τη Διώρυγα του Παναμά προκειμένου να προωθήσουν το παγκόσμιο εμπόριο και να προβάλουν τη ναυτική τους ισχύ . Αμερικανικές εταιρείες, όπως η United Fruit Company (σημερινή Chiquita ) και η Standard Fruit Company (σημερινή Dole), είχαν επίσης οικονομικά μερίδια στην παραγωγή μπανάνας, καπνού, ζαχαροκάλαμου και άλλων προϊόντων σε όλη την Καραϊβική, την Κεντρική Αμερική και τη βόρεια Νότια Αμερική. Η τελευταία είχε ιστορικό πολιτικών παρεμβάσεων, με πιο αξιοσημείωτη την ανατροπή του Βασιλείου της Χαβάης το 1898.

 Οικονομικές προελεύσεις 
Οι ΗΠΑ δικαιολόγησαν τις παρεμβάσεις τους στη Λατινική Αμερική δηλώνοντας ότι ήταν απαραίτητες ενέργειες για την προστασία των οικονομικών τους συμφερόντων. Η Διώρυγα του Παναμά χρησιμοποιήθηκε ως σημαντική δικαιολογία για αυτές τις παρεμβάσεις, τις οποίες η Αμερική θεωρούσε απαραίτητες για το εμπόριο και την ασφάλειά της στο Βόρειο ημισφαίριο. Με τη Συνθήκη Hay-Pauncefote του 1901, η οποία παραχώρησε στις ΗΠΑ τον έλεγχο της κατασκευής της Διώρυγας του Παναμά, οι ΗΠΑ ένιωσαν την ανάγκη να προστατεύσουν τους οικονομικούς και στρατηγικούς τους στόχους στην περιοχή, κάτι που αργότερα θα έθετε τις βάσεις για τους Πολέμους της Μπανάνας. 

Με οικονομικά συμφέροντα σε πολλές καλλιέργειες, οι ΗΠΑ είδαν επίσης ως υποχρέωση να προστατεύσουν αυτές τις εταιρείες που παράγουν αυτά τα προϊόντα. Μεγάλες εταιρείες τροφίμων όπως η United Fruit Company (UFC), η οποία ήταν ο κύριος εξαγωγέας μπανάνας στις ΗΠΑ, χρειάζονταν τη βοήθεια του στρατού για να προστατεύσουν τις μεγάλες φυτείες και τους σιδηροδρόμους τους από πιθανές απειλές.  Με τις ΗΠΑ να υποστηρίζουν αυτές τις εταιρείες, τους επέτρεψε να ασκήσουν μεγάλη επιρροή στις τοπικές κυβερνήσεις. Τώρα που οι ΗΠΑ είχαν οικονομική βάση στη Λατινική Αμερική, ήταν σε θέση να ασκήσουν έλεγχο σε αυτήν την περιοχή και να διασφαλίσουν ότι τα δικά τους συμφέροντα έρχονταν πρώτα. 

Η Νικαράγουα ήταν το κύριο κέντρο αναταραχής κατά των συμφερόντων των αμερικανικών εταιρειών και οι δύο κύριες εμπλεκόμενες προσωπικότητες ήταν ο ηγέτης της Γουατεμάλας Μανουέλ Εστράδα Καμπρέρα (1900), ο οποίος εκσυγχρόνισε την οικονομία με την ινδική σκλαβιά, και ο φιλελεύθερος ηγέτης της Νικαράγουας, Χοσέ Σάντος Σελάγια, και οι δύο ήταν ισχυροί αυταρχικοί ηγέτες και, το πιο σημαντικό, θανάσιμοι εχθροί. Ο Καμπρέρα κατάφερε να πείσει τους εκπροσώπους των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική ότι ήταν ένας προοδευτικός πολιτικός που προσπαθούσε να φέρει τη Γουατεμάλα στη σύγχρονη εποχή όπως η Αμερική. Ο Σελάγια ήταν κάθετα αντίθετος στην επιλογή ευνοϊκών θέσεων με άλλες χώρες εκτός Λατινικής Αμερικής, ειδικά επειδή ο Σελάγια κήρυττε για το πώς οι Αμερικανοί θα έπρεπε να εμπλέκονται στις λατινοαμερικανικές επιχειρήσεις και να τις κάνουν να παραμείνουν στη χώρα τους. Εξαιτίας αυτού, η αμερικανική γνώμη για τον Σελάγια ήταν πολύ χαμηλότερη από αυτή του Μανουέλ.  

Για τους Αμερικανούς δεν άρεσε ο τρόπος με τον οποίο ο Σελάγια εμπλεκόταν στην οικονομία της Λατινικής Αμερικής, καθώς και ο τρόπος που αναμειγνύεται στις υποθέσεις άλλων χωρών για να πετύχει αυτό που θεωρούσε καλύτερο. Η αποστροφή του Σελάγια για τους Αμερικανούς ήρθε επίσης με την κατασκευή της Διώρυγας του Παναμά, την οποία ήθελε να κατασκευαστεί στη Νικαράγουα. 

Παραπομπές

Κατηγορία:Ιστορία της εδαφικής επέκτασης των Ηνωμένων Πολιτειών
Κατηγορία:Πόλεμοι των Ηνωμένων Πολιτειών