Μάρθα Μ. Πλέις

Η Μάρθα Μ. Πλέις (Αγγλικά: Martha M. Place/Γέννηση στις 18 Σεπτεμβρίου του 1849 - Θάνατος στις 20 Μαρτίου του 1899) ήταν Αμερικανίδα δολοφόνος και η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα της Νέας Υόρκη στις 20 Μαρτίου 1899, στο σωφρονιστικό ίδρυμα Σινγκ Σινγκ για τον φόνο της θετής της κόρης της Ίντα Πλέις.

 Βιογραφία 
Η Μάρθα "Μάτι" Γκέρετσον γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1849, στην Κομητεία Ρέντινγκτον του Νιου Τζέρσεϊ, από την Έλεν Γουάικοφ (1818 - ;) και τον Ισαάκ Β. Ν. Γκέρετσον (15 Ιανουαρίου του 1815 - 29 Μαΐου του 1888). Όταν ήταν 23 ετών, η Μάρθα τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι από μία διερχόμενη άμαξα. Ο αδελφός της ισχυρίστηκε ότι αυτό απέβη μοιραίο για εκείνη, καθώς δεν ανάρρωσε ποτέ πλήρως και από εκεί και έπειτα παρουσίαζε κατά διαστήματα μια ψυχική αστάθεια. Πριν η Μάρθα μετακομίσει στη Νέα Υόρκη ζούσε στο Νιου Τζέρσεϊ και εργαζόταν ως μοδίστρα. Εκεί γνώρισε και παντρεύτηκε τον Γουέσλι Σάβακουλ στις 8 Νοεμβρίου του 1881 και μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Ρος. Τρία χρόνια αργότερα, ο Γουέσλι εγκατέλειψε την Μάρθα και πήγε να ζήσει στην Δύση. Λίγο αργότερα πέθανε. Η Μάρθα που ήταν σε άθλια οικονομική κατάσταση έδωσε τον Ρος για υιοθεσία στην οικογένεια Άσενμπαχ, η οποία πρόσφατα είχε χάσει ένα γιο. Εκείνοι τον μετονόμασαν σε Γουίλιαμ.

Το 1893 η Μάρθα πήγε στο Μπρούκλιν για να εργαστεί ως οικονόμος στο σπίτι ενός χήρου ασφαλιστή που ονομαζόταν Γουίλιαμ Γ. Πλέις και κατοικούσε στην οδό Χάνκουκ στο νούμερο 598. Ο νέος εργοδότης της είχε μια κόρη ονόματι Άιντα από προηγούμενο γάμο. Σύντομα οι δύο τους έγιναν ζευγάρι και παντρεύτηκαν στις 29 Νοεμβρίου του 1893. Ο Γουίλιαμ πίστευε ότι η Μάρθα θα γινόταν μια στοργική μητέρα για την κόρη του. Ωστόσο τα γεγονότα που ακολούθησαν τον διέψευσαν. Καθώς περνούσαν τα χρόνια γινόταν όλο και πιο σαφές ότι η Μάρθα ζήλευε την Άιντα. Αυτό προκάλεσε ένα μεγάλο χάσμα ανάμεσα τους. Εντούτοις ο Πλέις προσπάθησε πολλές φορές να τις συμφιλιώσει αλλά δεν τα κατάφερε. Για πολλά χρόνια η Άιντα και η μητριά της μιλούσαν σπάνια μεταξύ τους, και κατά την απουσία του πατέρα της η κοπέλα έλειπε γενικά από το σπίτι.

 Η Δολοφονία 
Το πρωί της 7ης Φεβρουαρίου του 1898, ξέσπασε ένας έντονος καβγάς ανάμεσα στο ζεύγος Πλέις. Η Άιντα που ήταν εκεί πήρε το μέρος του πατέρα της. Αυτό φυσικά εξόργισε την Μάρθα αλλά δεν αντέδρασε εναντίον της. Ωστόσο η οργή σιγοέβραζε μέσα της. Έτσι όταν ο Γουίλιαμ έφυγε για την δουλειά του, η Μάρθα πήγε στο δωμάτιο της Άιντα και της επιτέθηκε ρίχνοντας οξύ στα μάτια της. Καθώς η κοπέλα ένιωσε τα μάτια της να καίγονται, κάλυψε το πρόσωπο της με τα χέρια της. Τότε η Μάρθα πήρε ένα τσεκούρι και την έριξε κάτω με αρκετά βίαια χτυπήματα. Ενώ η άτυχη κοπέλα βρισκόταν στο πάτωμα, η μητριά της τοποθέτησε μαξιλάρια στο πρόσωπο της και την έπνιξε. Αργότερα, οι εφημερίδες περιέγραψαν τη δύναμη των χτυπημάτων με το τσεκούρι, αναφέροντας ότι μια βαθιά πληγή υπήρχε στην κορυφή του κεφαλιού της, η οποία έφτανε μέχρι τον λαιμό της, ενώ το πρόσωπο της είχε καεί φρικτά από το οξύ.

Προς το απόγευμα επέστρεψε στο σπίτι και ο Γουίλιαμ. Με το που πέρασε την πόρτα έγινε ο άμεσος στόχος του τσεκουριού της Μάρθας. Αν και χτυπήθηκε σοβαρά δύο φορές στο κεφάλι, εκείνος κατάφερε να βγει αιμόφυρτος από το σπίτι και να ζητήσει από τους γείτονες να καλέσουν την αστυνομία. Όταν οι αστυνομικοί έφτασαν και μπήκαν στο σπίτι, βρήκαν την Μάρθα Πλέις αναίσθητη στην κουζίνα, έχοντας ανοίξει το γκάζι σε μια προσπάθεια να αυτοκτονήσει. Η Μάρθα μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο του Αγίου Ιωάννη και οι γιατροί διαπίστωσαν ότι το πρόβλημα δεν ήταν πολύ σοβαρό. Παρ' όλα αυτά, εκείνη προσποιούνταν ότι είχε χάσει τις αισθήσεις της μέχρι περίπου τις 6:00 το πρωί. Στέναζε και μουρμούριζε όλη νύχτα, φωνάζοντας: "Πού είναι ο Γουίλι; Γιατί δεν έρχεται σε μένα;". Ο Γουίλιαμ Πλέις μεταφέρθηκε και εκείνος στο νοσοκομείο και υπεβλήθη σε επέμβαση, η οποία ήταν επιτυχημένη.

Σύλληψη και ανάκριση

Στις 8:00 το πρωί, ο ντετέκτιβ Μπέκερ είπε στη Μάρθα να ετοιμαστεί επειδή θα την οδηγούσαν στο αστυνομικό τμήμα της λεωφόρου Ραλφ. Συνέχισε να βογκάει και περπάτησε με τα μάτια μισόκλειστα προς το περιπολικό. Εκεί, οι ερευνητές πέρασαν μια ώρα προσπαθώντας να την κάνουν να ομολογήσει, αλλά εκείνη μιλούσε ασταμάτητα, χωρίς να βγαίνει νόημα από τα λεγόμενα της. Τότε έφεραν τα ρούχα της νεκρής κοπέλας και το ματωμένο τσεκούρι και της τα έδειξαν. Εντούτοις ούτε αυτό έφερε αποτέλεσμα.

Έτσι την μετέφεραν πίσω στον τόπο του εγκλήματος. Η Μάρθα όμως δεν ήθελε να μπει μέσα στο σπίτι. Οι ντετέκτιβ την ανάγκασαν να το κάνει και την οδήγησαν στον επάνω όροφο, στο δωμάτιο της Άιντα, όπου το σώμα της ήταν στο κρεβάτι σκεπασμένο με ένα σεντόνι. Ο αστυνομικός Μπέκερ έκανε ένα βήμα μπροστά και τράβηξε ελαφρώς το σεντόνι, αποκαλύπτοντας το πρόσωπο του θύματος. Η Μάρθα έστρεψε τα μάτια της προς τα πάνω και αρνήθηκε να κοιτάξει. "Γιατί δεν την κοιτάς και δεν λες γιατί τη σκότωσες;" της ρώτησε ο Μπέκερ. Η Πλέις τότε κοίταξε κάτω και είπε χαμηλόφωνα: "Δεν τη σκότωσα εγώ. Πράγματι της έριξα οξύ στο πρόσωπο της αλλά αυτό είναι όλο. Δεν ξέρω τίποτα για τη δολοφονία της."

Χωρίς καθυστέρηση, οι ντετέκτιβ την οδήγησαν στο περιπολικό και πίσω στο αστυνομικό τμήμα. Στην δεύτερη ανάκριση η Μάρθα είπε: "Ο σύζυγος μου κι εγώ είχαμε έναν καβγά χθες το πρωί πριν πάει στην δουλειά του. Η Άιντα του είχε πει κάποιες ιστορίες για μένα και εκείνος με ρώτησε γι' αυτές. Τις αρνήθηκα όλες και είχαμε μια έντονη συζήτηση. Τελικά εκείνος με χαστούκισε και έφυγε. Τότε πήγα στο δωμάτιο της Άιντα. Εκείνη ντυνόταν. Τη ρώτησα τι ήθελε να πετύχει λέγοντας όλα αυτά τα πράγματα για μένα στον πατέρα της. Μου απάντησε απότομα. Μιλήσαμε για αρκετή ώρα και στο τέλος μαλώσαμε. Με έδιωξε από το δωμάτιο της κλείνοντας δυνατά την πόρτα. Πήγα στο δωμάτιο μου και τα μάτια μου έπεσαν πάνω σε ένα μπουκάλι γεμάτο με οξύ. Δεν ξέρω τι είδους οξύ ήταν. Έριξα το υγρό σε ένα φλιτζάνι και πήγα ξανά στο δωμάτιο της Άιντα. Άνοιξα την πόρτα και το πέταξα στο πρόσωπο της. Μετά έκλεισα την πόρτα και δεν την ξαναπλησίασα. Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας κάνοντας τις δουλειές του σπιτιού. Κατέβηκα κάτω στο υπόγειο για να τροφοδοτήσω τον φούρνο και είδα το τσεκούρι εκεί. Περίμενα ότι ο κύριος Πλέις θα με κατηγορούσε όταν θα επέστρεφε σπίτι. Όταν κατέβηκα ξανά στο υπόγειο, σήκωσα το τσεκούρι και το κράτησα κοντά μου. Φοβόμουν ότι ο άντρας μου θα με χτυπούσε ξανά. Όταν τον άκουσα να μπαίνει, όρμησα προς το μέρος του και τον χτύπησα με το τσεκούρι. Όταν έτρεξε προς την πόρτα, τον χτύπησα ξανά. Μετά πήγα στην κουζίνα και προσπάθησα να αυτοκτονήσω". Οι ντετέκτιβ που την ανέκριναν θεώρησαν ότι δεν έλεγε την πλήρη αλήθεια.

Έτσι στις 13:00 η Μάρθα μεταφέρθηκε στο αρχηγείο της σστυνομίας, όπου την ανέκριναν ο αναπληρωτής σερίφης ΜακΚέλαν και ο βοηθός του εισαγγελέα. Ένας στενογράφος ήταν εκεί για να καταγράψει την κατάθεση της. Ο ιατροδικαστής Ντελέι ήταν επίσης παρών. Εκείνη επανέλαβε πάλι τα ίδια. Στις 2:30 μεταφέρθηκε στο Αστυνομικό Δικαστήριο της Λεωφόρου Γκέιτς και οδηγήθηκε ενώπιον του Δικαστή Γουόρθ. Εκεί ο ντετέκτιβ Μπέικερ απήγγειλε εναντίον της την κατηγορία της ανθρωποκτονίας με πνιγμό της θετής της κόρης και ρίψης οξέος στο πρόσωπο της, την επίθεση πρώτου βαθμού με τσεκούρι στο θύμα και στον σύζυγο της και την απόπειρα αυτοκτονίας με εισπνοή αερίου. Εκείνη στεκόταν με σκυμμένο κεφάλι μπροστά στον δικαστή, με τα χέρια της σφιχτά σφιγμένα. Όση ώρα διαβαζόταν η κατηγορία, επαναλάμβανε χαμηλόφωνα για το κομμάτι της ανθρωποκτονίας: "Όχι! όχι! όχι! Δεν το έκανα εγώ αυτό.".

Καθώς δεν είχε συνήγορο, της ανατέθηκε ο δικηγόρος Κνίτι. Η ακροαματική διαδικασία συνεχίστηκε στις 15 Φεβρουαρίου στις 14:00. Από το δικαστήριο, η γυναίκα μεταφέρθηκε στις 16:00 στις φυλακές της οδού Ρέιμοντ, όπου τοποθετήθηκε σε ένα κελί στο γυναικείο τμήμα. Ο διευθυντής των φυλακών τοποθέτησε έναν ειδικό φρουρό στην πόρτα του κελιού της για να την αποτρέψει αν προσπαθούσε να αυτοκτονήσει ξανά. Για πέντε ώρες η Μάρθα ήταν πολύ νευρική και περπατούσε πάνω κάτω στο κελί της. Εν τω μεταξύ οι γιατροί Χέντερσον και Μόζερ, υπό την καθοδήγηση του ιατροδικαστή Ντέλαπ, ξεκίνησαν την νεκροψία στο σώμα του θύματος. Η νεκροψία ολοκληρώθηκε μετά τις 18:00. Τότε ο ιατροδικαστής Ντέλαπ υπέβαλε την έκθεση του: "Η κοπέλα αναμφίβολα πέθανε από ασφυξία και τα μάτια της ήταν καμένα από οξύ. Τι είδους οξύ ήταν αυτό δεν γνωρίζουμε ακόμη. Είχε πολλές πληγές στο κεφάλι και στο λαιμό. Ωστόσο, η πιο σοβαρή πληγή βρέθηκε ακριβώς πάνω από το αριστερό της αυτί. Ήταν πολύ βαθιά και έφτανε μέχρι την κορυφή του κεφαλιού της. Δεν μπορούμε να πούμε αν προκλήθηκε από χτύπημα ή από πτώση. Υπάρχει επίσης ένας θρόμβος αίματος στον εγκέφαλο." Αργότερα οι αρχές ότι ανακάλυψαν το οξύ που υπήρχε στο σπίτι ήταν του Γουίλιαμ. Εκείνος ήταν ερασιτέχνης φωτογράφος και το συγκεκριμένο υλικό του ήταν απαραίτητο για να εμφανίζει τις φωτογραφίες του.

Η αστυνομία απέφυγε να ενημερώσει τον Γουίλιαμ για τον θάνατο της κόρης του, καθώς εκείνος ανάρρωνε ακόμα στο νοσοκομείο. Εντούτοις τα κακά νέα έφτασαν στα αυτιά του από έναν οικογενειακό του φίλο, ο οποίος τον επισκέφθηκε στο νοσοκομείο και τον ενημέρωσε. Ύστερα του έδωσε να διαβάσει μερικά αποκόμματα από τις πρωινές εφημερίδες που αναφέρονταν στην δολοφονία της Άιντα.

Η αστυνομία ανέκρινε επίσης την Χούλντα Ταλμ, την υπηρέτρια που εργαζόταν στο σπίτι των Πλέις, αν και δεν την θεωρούσαν ύποπτη. Εκείνη δήλωσε ότι την μοιραία ημέρα άκουσε μια κραυγή από το δωμάτιο της Άιντα νωρίς το πρωί, αλλά υπέθεσε ότι ήταν απλώς ένας από τους συνηθισμένους καβγάδες που είχε η κοπέλα με την μητριά της. Κατόπιν η Μάρθα εμφανίστηκε μπροστά της και της ζήτησε να πάει να κάνει κάποιες εξωτερικές δουλειές. Στην πορεία κατέθεσαν και τα αδέλφια του Γουίλιαμ, ο Τέοντορ και ο Τσαρλς Πλέις. Εκείνοι υποστήριξαν ότι η Μάρθα ήταν αγενής με όλη την οικογένεια. Ωστόσο το πρόβλημα επικεντρωνόταν κυρίως στην Άιντα. Εκείνη δεν μπορούσε να ανεχτεί την προσοχή που έδειχνε ο αδελφός τους στην κόρη του. Σε μια προσπάθεια να το αποτρέψει αυτό, ζήτησε από τον Γουίλιαμ να της επιτρέψει να φέρει τον γιο της (τον οποίο είχε δώσει για υιοθεσία) στο σπίτι για να ζήσει μαζί τους. Ωστόσο εκείνος της το αρνήθηκε. Εκείνη προσπάθησε πολλές φορές να τον πείσει γι' αυτό το ζήτημα, αλλά ο Γουίλιαμ ήταν ανένδοτος. Έτσι κάθε φορά που ο Πλέις αρνιόταν στην Μάρθα να δώσει στέγη στον γιο της, εκείνη έχανε τον έλεγχο της ψυχραιμίας της και η πραγματική τίγρη που έκρυβε μέσα της έβγαινε στην επιφάνεια. Φώναζε με όλη τη δύναμη της φωνής της και απειλούσε ότι θα κάνει κακό σε εκείνον και στην κόρη του. Αρκετές φορές η Ίντα αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι της και να μείνει σε φίλους της, καθώς προσπαθούσε να ξεφύγει από τα ξέφρενα ξεσπάσματα της μητριάς της. Μάλιστα σε κάποια περίπτωση τα πράγματα έφτασαν στα άκρα και ο Γουίλιαμ αναγκάστηκε να καλέσει την αστυνομία, επειδή η σύζυγος του απείλησε ότι θα σκοτώσει την κόρη του.

Η αστυνομία του Μπρούκλιν όσο μάζευε στοιχεία ανέκρινε ξανά και ξανά την Μάρθα. Εκείνη όμως επέμενε στην αρχική της ιστορία. Οι ντετέκτιβ που ασχολήθηκαν με την υπόθεση της, αργότερα χαρακτήρισαν την Μάρθα ως μια έξυπνη "ηθοποιό" που προσποιούνταν κατά την διάρκεια όλης της διαδικασίας την παράφρον για να αποφεύγει να ομολογήσει τον φόνο.

Η Δίκη

Η Πλέις συνέχισε να υποστηρίζει την αθωότητα της ακόμα και κατά την διάρκεια της δίκης της. Ο τύπος της εποχής είχε μόνο άσχημα λόγια να πει για την Μάρθα και συχνά την περιέγραφε ως μια "ηλικιωμένη και κακοδιάθετη γυναίκα, η οποία θεωρούσε ότι δεν είχε την προσοχή του συζύγου της". Ενδιαφέρον προκάλεσε η εφημερίδα New York Times η οποία έγραψε για την Μάρθα: "Εκείνη ένιωθε ότι ο σύζυγος της αγαπούσε την κόρη του περισσότερο από ό,τι την ίδια, και η ζήλια της μετατράπηκε γρήγορα σε μίσος για το κοριτσάκι. Καθώς το παιδί μεγάλωνε και γινόταν μια όμορφη νεαρή γυναίκα, το μίσος της άρχισε να παίρνει ενεργή μορφή". Κατόπιν η ίδια εφημερίδα περιέγραψε την κατηγορούμενη με τον εξής τρόπο: "H κατηγορούμενη είναι ψηλή και λεπτή, με χλωμό και αιχμηρό πρόσωπο. Η μύτη της είναι μακριά και μυτερή, το πηγούνι της έντονο και προεξέχον, τα χείλη της λεπτά και το μέτωπο της στενό. Υπάρχει κάτι στο πρόσωπο της που θυμίζει αρουραίο, και τα λαμπερά αλλά αμετάβλητα μάτια της ενισχύουν κάπως αυτή την εντύπωση. Μοιάζει με γυναίκα με μεγάλη δύναμη πνεύματος και αδιάκοπη αποφασιστικότητα".

Εν τω μεταξύ τα πράγματα για την Μάρθα στην δική ήταν πολύ δύσκολα.  Άλλωστε η φύση του εγκλήματος της ήταν πολύ ειδεχθής. Έτσι ο δικηγόρος της προσπάθησε να πείσει το δικαστήριο ότι η Μάρθα ήταν παράφρων και δεν ήταν σε θέση να δικαστεί. Ωστόσο το δικαστήριο δεν πείστηκε και την κήρυξε λογική και ικανή να σταθεί σε δίκη. Βλέποντας ότι η δίκη δεν θα έπαιρνε καμία αναβολή, η κατηγορούμενη κατέρρευσε. Η δική εντούτοις συνεχίστηκε αμέσως μόλις συνήλθε. Οι μάρτυρες κατηγορίας που πέρασαν από την δική ήταν αρκετοί και τα όσα κατέθεσα για εκείνη μόνο καλά δεν μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Ο βασικότερος από αυτούς ήταν ο σύζυγος της. Το ρεπορτάζ της εφημερίδας New York Times σχολίασε τα εξής γι' αυτό το σημείο της δίκης: "Η έκφραση της κατηγορούμενης δεν άλλαξε καθόλου κατά τη διάρκεια της δίκης για τη δολοφονία της θετής της κόρης, εκτός από την στιγμή που κατέθεσε ο Γουίλιαμ. Τότε τα λεπτά της χείλη άνοιξαν και ένα σαρδόνιο χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο της. Επίσης κάρφωσε με τα μάτια της τον σύζυγο της, ενώ προηγουμένως κοίταζε αδιάφορα δεξιά και αριστερά. Μεγαλύτερη αντίθεση από αυτή μεταξύ της κατηγορουμένης και του συζύγου της δεν μπορούσε να φανταστεί κανείς. Είναι ένας άντρας με εκλεπτυσμένη εμφάνιση και μιλάει με ήρεμη, ευχάριστη φωνή. Κατέθεσε ήρεμα, εκτός από μία ή δύο φορές που οι ερωτήσεις των δικηγόρων αφορούσαν την καταδίωξη της Άιντα από την γυναίκα του. Τότε η φωνή του έτρεμε από συγκίνηση, ενώ, από την άλλη πλευρά, ήταν αδύνατο να πείσει κανείς τον εαυτό του ότι η κυρία Πλέις διακατεχόταν από κάποιο άλλο συναίσθημα εκτός από μια ήπια περιέργεια.". 
Κατά την τελική του αγόρευση, ο δικηγόρος της Μάρθας σε μια ακόμη προσπάθεια να ελαφρύνει την θέση της πελάτισσας του, επικαλέστηκε ότι την στιγμή του φόνου εκείνη είχε χάσει τα λογικά της και δεν καταλάβαινε τι έκανε. Οι ένορκοι όμως δεν πείστηκαν καθώς τα στοιχεία ήταν ακράδαντα.  Έτσι έκριναν την Μάρθα Πλέις ένοχη για φόνο πρώτου βαθμού και την καταδίκασαν σε θάνατο.

 Εκτέλεση 
Η Νέα Υόρκη ήταν ήδη μια φιλελεύθερη πολιτεία και η θανατική ποινή που επιβλήθηκε στην Μάρθα δεν υποστηρίχθηκε από το δημόσιο αίσθημα και υπήρχε έντονη πίεση για την αναστολή της. Εντούτοις ο νέος κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, ο Θεόδωρος Ρούζβελτ, αρνήθηκε να επηρεαστεί από αυτό που ο ίδιος αποκάλεσε "άξεστο συναισθηματισμό". Σύμφωνα με την εφημερίδα Trentonian, ο συνήγορος της Μάρθα επικοινώνησε και εκείνος με τον Ρούζβελτ, σε μια προσπάθεια να τον πείσει να αλλάξει γνώμη. Ωστόσο ο κυβερνήτης του απάντησε: "Η συμπάθεια μου στις ποινικές υποθέσεις είναι υπέρ του αδικηθέντος και όχι του παραβάτη". Ταυτόχρονα, η Ιατροδικαστική Εταιρεία της Νέας Υόρκης είχε μια έντονη συζήτηση στη συνεδρίαση της τον Φεβρουάριο του 1899 σχετικά με το αν οι γυναίκες έπρεπε να εκτελούνται καθόλου. Η ομιλήτρια Άιντα Τράφορντ Μπελ κέρδισε τα χειροκροτήματα των γυναικών που παρευρέθηκαν στην συνεδρίαση, επιμένοντας ότι "όταν το δικαιότερο φύλο βάψει τα χέρια του με αίμα, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως και ένας άνδρας εγκληματίας και να εκτελείται στην ηλεκτρική καρέκλα".

Η Μάρθα τελικά μεταφέρθηκε στην φυλακή Σινγκ Σινγκ. Δεδομένου ότι η ηλεκτρική καρέκλα δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ σε γυναίκα, η Μάρθα Πλέις φέρεται να πίστευε ότι θα γλίτωνε την τελευταία στιγμή. Σοκαρίστηκε όταν ο δικηγόρος της της μετέφερε ότι ο Ρούσβελτ αρνήθηκε να μετατρέψει την θανατική της ποινή σε ισόβια κάθειρξη. Τις επόμενες ημέρες είχε υστερικές εκρήξεις. Εντούτοις όταν άρχισε να την επισκέπτεται κάποιος ιερέας και ίσως χάρη στην καθοδήγηση του, εκείνη ανέκτησε την ηρεμία της. Υπάρχουν ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες σχετικά με τον θάνατο της. Εκείνη δεν ενημερώθηκε για την ακριβή ώρα και την μέρα. Αντίθετα, λίγες μέρες πριν από την εκτέλεση της, της είπαν ότι είχε χαθεί κάθε ελπίδα για χάρη και ότι έπρεπε να προετοιμαστεί για να φύγει ανά πάσα στιγμή. Πέρασε τις τελευταίες μέρες της ζωής της τρώγοντας στο τραπέζι του φύλακα και επιδεικνύοντας ήρεμη και συνεργάσιμη συμπεριφορά.

Στις 20 Μαρτίου του 1899, οδηγήθηκε στον θάλαμο εκτέλεσης όπου την περίμενε ο δήμιος Έντουιν Ντέιβις. Εκείνη φορούσε ένα μαύρο φόρεμα που είχε φτιάξει η ίδια. Καθώς δεν είχε εκτελεστεί ποτέ πριν γυναίκα στην ηλεκτρική καρέκλα, οι υπεύθυνοι για την εκτέλεση εφηύραν έναν νέο τρόπο. Αποφάσισαν να κόψουν ένα μέρος του φορέματος της Μάρθα και έβαλαν ηλεκτρόδιο και στον αστράγαλο της. Η Μάρθα καθόταν ακίνητη, χωρίς να φέρει καμία αντίσταση. Εκείνη είχε ύψος 1,80 μέτρα και ζύγιζε 65 κιλά. Στα χέρια της κρατούσε μια Βίβλο, ενώ τα μαλλιά της είχαν κοπεί κοντά για να μπορέσει να τοποθετηθεί σωστά η μάσκα ηλεκτροδίου. Τότε η Μάρθα είπε τα τελευταία της λόγια: "Θεέ μου βοήθησε με". Στη συνέχεια, ο Ντέιβις σήκωσε τον διακόπτη και 1.760 βολτ διαπεράσαν το σώμα της. Μετά από περίπου τέσσερα δευτερόλεπτα, αύξησε την ένταση του ρεύματος κατά 200 βολτ και η Μάρθα πέθανε.

Ένας από τους πολλούς δημοσιογράφους εφημερίδων που ήταν παρόντες, ανέφερε ότι η εκτέλεση ήταν επιτυχής. Στην συνέχεια έγραψε πώς ο θάνατος της Μάρθας πιστοποιήθηκε "από μια γυναίκα γιατρό ντυμένη με την τελευταία λέξη της μόδας, η οποία φορούσε ένα γκρι φόρεμα και ένα τεράστιο καπέλο με έντονα κατακόκκινα στολίδια. Ο δημοσιογράφος κατέλεξε στο συμπέρασμα ότι πρέπει να της ήταν δύσκολο να χρησιμοποιήσει το στηθοσκόπιο με αυτή την εμφάνιση".

Η Μάρθα Πλέις θάφτηκε στον οικογενειακό της νεκροταφείο στο Ανατολικό Μίλστοουν του Νιου Τζέρσεϊ, χωρίς θρησκευτική πομπή. Αν και η Μάρθα ήταν η πρώτη γυναίκα που πέθανε στην ηλεκτρική καρέκλα, εκείνη ήταν η τρίτη γυναίκα που καταδικάστηκε σε αυτή τη μέθοδο θανάτου. Οι πρώτες δύο ήταν η κατά συρροή δολοφόνος Λίζι Χάλιντεϊ (η οποία καταδικάστηκε το 1894 αλλά η ποινή της άλλαξε και εκείνη στάλθηκε σε άσυλο) και η Μαρία Μπαρμπέλα (η οποία καταδικάστηκε το 1895 και αθώωσε το επόμενο έτος στο εφετείο).

Κληροδότημα
Η εκτέλεση της Μάρθα Πλέις είχε βαθύ αντίκτυπο στην αντίληψη του κοινού για τις γυναίκες και το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης. Ήγειρε ερωτήματα σχετικά με την αντιμετώπιση των γυναικών στο νομικό σύστημα και κατά πόσον οι ίδιες μέθοδοι εκτέλεσης θα πρέπει να εφαρμόζονται και στα δύο φύλα. Η υπόθεση συνέβαλε επίσης σε συζητήσεις σχετικά με την ηθική της θανατικής ποινής.

 Παραπομπές