Δολοφονία της Ματζ Όμπερχολτζερ

Η Μάτζ Αγκουστίν Όμπερχολτζερ (Αγγλικά: Madge Augustine Oberholtzer/Γέννηση στις 10 Νοεμβρίου του 1896 - Θάνατος στις 14 Απριλίου του 1925) ήταν Αμερικανίδα εκπαιδευτικός που έπεσε θύμα απαγωγής και βιασμού και έπειτα δολοφονήθηκε από τον Ντέιβιντ Κέρτις Στίβενσον, τον τότε επικεφαλής της ακροδεξιάς οργάνωσης Κου-Κλουξ-Κλαν στην Ιντιάνα.

 Τα Πρώτα Χρόνια 
Η Ματζ Όμπερχολτζερ γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 1896 στην Ινδιάναπολις από τον Τζόρτζ Όμπερχολτζερ (13 Ιανουαρίου του 1867 - 1 Απριλίου του 1927) και την Ματίλντα Τζέιν Χαρ (6 Σεπτεμβρίου του 1860 - 18 Οκτωβρίου του 1946). Η Ματζ είχε ένα μεγαλύτερο αδερφό  που ονομαζόταν Μάρσαλ Λάφερτι Όμπερχολτζερ (25 Δεκεμβρίου του 1894 - 29 Ιουνίου του 1965). Ο πατέρας της δούλευε ως ταχυδρομικός υπάλληλος και η μητέρα της ήταν νοικοκυρά. Η οικογένεια Όμπερχολτζερ ήταν μέλη της Εκκλησίας Μεθοδιστών του Ίρβινγκτον της Νέας Υόρκης. Η Ματζ σπούδασε αγγλική φιλολογία. Έπειτα μελέτησε μαθηματικά, ζωολογία και λογική στο Κολέγιο Μπάτλερ της Ιντιανάπολις, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές της μετά το τέλος του πρώτου έτους, χωρίς να εξηγήσει τους λόγους αυτής της, της απόφασης. Στα μετέπειτα χρόνια η Όμπερχολτζερ διορίστηκε ως δασκάλα. Ωστόσο όταν αργότερα της προτάθηκε να γίνει διευθύντρια και εκπαιδευτικός στο πρόγραμμα δημόσια εκπαίδευσης "Indiana Young People's Reading Circle" ("Κύκλος Ανάγνωσης Νέων της Ιντιάνα"), για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού των ενηλίκων, εκείνη δέχτηκε με χαρά. 

 Το Χρονικό του Φόνου της Ματζ Όμπερχολτζερ 
Η Ματζ Όμπερχολτζερ γνώρισε τον Ντέιβιντ Κέρτις Στίβενσον (τον "μεγάλο ηγετικό δράκο" της παράταξης Κου-Κλουξ-Κλάν) ενώ βρισκόταν στο πάρτι ορκωμοσίας του Κυβερνήτη Έντουαρντ Λ. Τζάκσον στο Αθλητικό Κλαμπ της Ινδιανάπολις στις 12 Ιανουαρίου του 1925. Ο Ντέιβιντ εντυπωσιάστηκε από τις αρετές και το πνευματικό επίπεδο της νεαρής γυναίκας και της ζήτησε εκείνο το βράδυ αρκετές φορές να βγουν ραντεβού μετά το συμπόσιο της δεξίωσης, αλλά εκείνη του το αρνήθηκε.   Ο Στίβενσον δεν τα παράτησε και τηλεφώνησε τις επόμενες ημέρες πολλές φορές στην Όμπερχολτζερ προσπαθώντας να την πείσει να συναντηθούν. Τελικά τα κατάφερε και λίγες ημέρες αργότερα η Ματζ δέχτηκε να τον συναντήσει για δείπνο στο Ξενοδοχείο Ουάσιγκτον.

Οι δύο τους βγήκαν λίγα ραντεβού και ανέπτυξαν μια πλατωνική σχέση. Εν τω μεταξύ η Όμπερχολτζερ ενέργησε μια φόρα και ως γραμματέας του Ντέιβιντ Στίβενσον κατά τη διάρκεια της συνόδου του 1925 της Γενική Συνέλευση της Ιντιάνα, μεταφέροντας μηνύματα από το γραφείο του στους φίλους του, χωρίς όμως εκείνη να γνωρίζει το περιεχόμενο τους. Τον βοήθησε επίσης να γράψει ένα βιβλίο διατροφής με τίτλο: "One Hundred Years of Health" ("Εκατό Χρόνια Υγείας"). Χρησιμοποιώντας τις συνδέσεις της από το πρόγραμμα εκπαίδευσης, η Ματζ σκόπευε να βοηθήσει τον Ντέιβιντ να πουλήσει το βιβλίο σε σχολικές βιβλιοθήκες σε όλη την πολιτεία. Ωστόσο κατά την διάρκεια ενός πάρτι στο αρχοντικό του Ντέιβιντ ανακάλυψε ότι εκείνος ήταν ηγετικό μέλος της οργάνωσης Κου-Κλουξ-Κλαν στην Ιντιάνα. Τότε τερμάτισε αμέσως κάθε επαφή μαζί του και δεν θέλησε να τον ξανασυναντήσει. Μολαταύτα, μετά από τον χωρισμό τους, η κοπέλα άρχισε να ακούει φήμες ότι η δουλειά της και το πρόγραμμα εκπαίδευσης θα σταματούσε λόγω περικοπών του προϋπολογισμού.

Την Κυριακή στις 15 Μαρτίου του 1925, περίπου στις 22:00 το βράδυ, η Ματζ Όμπερχολτζερ επέστρεψε στο σπίτι της μετά από μία απογευματινή βόλτα με μια φίλη της. Η μητέρα της τότε της ανέφερε ότι η γραμματέας του Στίβενσον είχε τηλεφωνήσει για να την ενημερώσει ότι εκείνος θα ταξίδευε την επόμενη ημέρα στο Σικάγο και ήθελε να οπωσδήποτε την δει πριν φύγει για κάτι πολύ σημαντικό. Η Ματζ τηλεφώνησε στον Ντέιβιντ και εκείνος της είπε ότι θα μπορούσε να προστατεύσει το πρόγραμμα εκπαίδευσης οικονομικά και να διατηρήσει έτσι την δουλειά της. Όμως για να γίνει αυτό έπρεπε να πάει σπίτι του για να μιλήσουν αυτοπροσώπως. Εκείνη δέχτηκε και πήγε να τον συναντήσει. Φορούσε ένα μαύρο μεταξωτό φόρεμα και ένα μαύρο παλτό. Ένας σωματοφύλακας που εκείνη αναγνώρισε ως "Κύριο Τζέντρι" (το ονοματεπώνυμο του ήταν Ερλ Τζέντρι) την συνόδευσε ως το αρχοντικό του Ντέιβιντ Στίβενσον.  Όταν μπήκε μέσα, ο Στίβενσον, ο Τζέντρι και ένας άλλος σωματοφύλακας, τον οποίο η κοπέλα αναγνώριζε ως "Κλινκ", την άρπαξαν με την βία και την μετέφεραν στην κουζίνα του αρχοντικού όπου βρήκε τον Στίβενσον πιωμένο. Όταν εκείνος της πρόσφερε ποτό και η Ματζ αρνήθηκε να το πιει, ο Ντέιβιντ μαζί με τους δυο σωματοφύλακες του την ανάγκασαν να καταπιεί με το ζόρι τρία ποτήρια ουίσκι, μέχρι που η κοπέλα ζαλίστηκε και έκανε εμετό. Ο Στίβενσον έπειτα της πρότεινε να ταξιδέψει μαζί του λέγοντας: "Θέλω να έρθεις μαζί μου στο Σικάγο". Η Ματζ αν και πολύ ζαλισμένη και τρομοκρατημένη, του ζήτησε να πάει σπίτι της. Εκείνος της απάντησε: "Όχι, δεν μπορείς να πας σπίτι. Ω, ναι! Θα έρθεις μαζί μου στο Σικάγο. Σε αγαπώ περισσότερο από οποιαδήποτε γυναίκα έχω γνωρίσει ποτέ". Η Ματζ προσπάθησε να βρει τους δικούς της στο σπίτι στο τηλέφωνο, αλλά δεν απάντησε κανένας. Στην συνέχεια οι τρεις άντρες την μετέφεραν κατόπιν στο γκαράζ της έπαυλης του Στίβενσον και την ανάγκασαν να μπει στο αμάξι του Ντέιβιντ. Πριν φύγουν, ο Στίβενσον είπε στον Ερλ Κλινκ να μείνει πίσω και να πει στον συνεργάτη του, τον Κλόουντ Γουόρλι, ότι θα πήγαινε στο Σικάγο για μια επιχειρηματική συνάντηση. Όταν έφτασαν στο σιδηροδρομικό σταθμό, ο Ντέιβιντ και ο Τζέντρι ανάγκασαν την Ματζ υπό την απειλή όπλου να μπει στο ιδιωτικό τρένο του Στίβενσον. Μόλις μπήκαν στο βαγόνι του τρένου, ο Ντέιβιντ άρπαξε το κάτω μέρος του φορέματος της και το έσπρωξε πάνω από το κεφάλι της. Στη συνέχεια της έβγαλε με την βία τα υπόλοιπα ρούχα της και εκείνη προσπάθησε ανεπιτυχώς να αντισταθεί. Ο Στίβενσον όμως την έσπρωξε στο κρεβάτι και την βίασε επανειλημμένα. Επίσης την δάγκωσε σε όλο της το σώμα. Μια εξέταση αργότερα αποκάλυψε βαθιές πληγές από δαγκώματα στο πρόσωπο, τον λαιμό, το στήθος, την πλάτη, τα πόδια, τους αστράγαλους και την γλώσσα της. Η Ματζ Όμπερχολτζερ που ήταν ακόμα μεθυσμένη και ανίκανη να αντισταθεί περαιτέρω, τελικά λιποθύμησε από τους πόνους.

Όταν η κοπέλα συνήλθε, αντιμετώπισε τον Στίβενσον και του είπε: "Σύντομα θα πέσεις στα χέρια του νόμου". Επειδή οι συνδέσεις του Ντέιβιντ με την οργάνωση Κου-Κλουξ-Κλαν της Ιντιάνα του έδωσαν τεράστια πολιτική δύναμη, γέλασε και της απάντησε: "Εγώ είμαι ο νόμος στην Ιντιάνα".  Ο Τζέντρι και ο Στίβενσον βοήθησαν στην συνέχεια την Όμπερχολτζερ να ντυθεί και της είπαν ότι θα σταματούσαν για διανυκτέρευση σε ένα ξενοδοχείο στο Χάμοντ της Ιντιάνα. Ο Ντέιβιντ ανάγκασε την Ματζ να δηλώσει ότι ήταν η σύζυγος του για να μοιραστούν το ίδιο δωμάτιο. Όταν μπήκαν στο δωμάτιο η κοπέλα τον παρακάλεσε να της επιτρέψει να γράψει ένα τηλεγράφημα στη μητέρα της. Ο Ντέιβιντ συμφώνησε αλλά της επέβαλε να γράψει ότι ήθελε εκείνος, όπως ότι είχε αποφασίσει να φύγει μαζί του στο Σικάγο με δική της βούληση. Ενώ ο Ντέιβιντ κοιμόταν, η Όμπερχολτζερ άρπαξε το όπλο του για να αυτοκτονήσει, αλλά άλλαξε γνώμη, φοβούμενη ότι η πράξη της θα έφερνε μομφή στο όνομα της οικογένειας της. Ωστόσο υπό την πίεση των καταστάσεων και της διαλυμένης της ψυχολογίας, η κοπέλα αποφάσισε ότι θα ήταν προτιμότερο να αυτοκτονήσει παίρνοντας δηλητήριο παρά να συνεχίσει να υπομένει τα βασανιστήρια του Ντέιβιντ. Το επόμενο πρωί όταν τους σέρβιραν το πρωινό γεύμα στο δωμάτιο, η Όμπερχολτζερ δεν έφαγε τίποτα. Εν τω μεταξύ ο σωματοφύλακας του Ντέιβιντ, ο Ερλ Τζέντρι προσπάθησε να καθαρίσει τις πληγές της Ματζ, οι οποίες συνέχιζαν να αιμορραγούν. Ενώ έτρωγε και παρακολουθούσε την διαδικασία, ο Στίβενσον παραδέχτηκε: "Είμαι τρεις βαθμούς λιγότερο σκληρός από ότι ένα θηρίο". "Είσαι χειρότερος από αυτό" του απάντησε η Ματζ. Λίγο αργότερα όταν ήταν σε λίγο καλύτερη κατάσταση, η Όμπερχολτζερ έπεισε τον Στίβενσον να επικοινωνήσει με τον οδηγό του, τον Έρνεστ "Σόρτι" ΝτεΦρίζε, και να του πει να έρθει στο ξενοδοχείο για να την μεταφέρει στα μαγαζιά για να αγοράσει ένα μαύρο μεταξωτό καπέλο.

Όταν αγόρασε το καπέλο, η Όμπερχολτζερ ζήτησε από τον Σόρτι να την πάει σε ένα φαρμακείο για να αγοράσει λίγο ρουζ. Στην πραγματικότητα όμως πήρε ένα ολόκληρο κουτί με χάπια χλωριούχου υφυδράργυρου. Η Ματζ έκρυψε καλά τα χάπια στην τσέπη του παλτού της και επέστρεψε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Νιώθοντας ακόμα αδύναμη από τις πληγές που της είχε προκαλέσει ο Ντέιβιντ, κατάφερε να καταπιεί έξι δισκία όταν δεν την παρακολουθούσε κανείς.  Άρχισε όμως να τρέμει και να κάνει εμετό με αίμα κάτι που συνεχίστηκε για το υπόλοιπο της ημέρας. Η Ματζ τρόμαξε και παραδέχτηκε τελικά στον Ντέιβιντ ότι είχε δηλητηριάσει τον εαυτό της και του ζήτησε βοήθεια. Ο Στίβενσον της είπε ότι θα της έκανε την χάρη να την πάει στο νοσοκομείο, αν εκείνη συμφωνούσε να τον παντρευτεί σε ένα κοντινό παρεκκλήσι. Εκείνη του το αρνήθηκε και ο Ντέιβιντ δεν έκανε επίσης πίσω. Ωστόσο, βλέποντας την κατάσταση της να χειροτερεύει, ο Στίβενσον πανικοβλήθηκε και δέχτηκε να την πάει στο νοσοκομείο για να της κάνουν πλύση στομάχου αρκεί η Ματζ να δήλωνε στους γιατρούς ότι είναι η γυναίκα του. Εκείνη αρνήθηκε να πάει στο νοσοκομείο με αυτή την προϋπόθεση. Μάλιστα όταν του είπε ότι θα αποκάλυπτε τον βιασμό της στους γιατρούς, εκείνος το ξανασκέφτηκε. Έτσι διέταξε τον οδηγό του να ετοιμάσει το αυτοκίνητο για να μεταφέρουν την Ματζ πίσω στην Ιντιάναπολις. Μάλιστα του ζήτησε να αφαιρέσει τις πινακίδες κυκλοφορίας του οχήματος, κάτι που ο Σόρτι έκανε. Έπειτα ο Στίβενσον του ανέφερε ότι αν τους σταματούσε η τροχαία θα έλεγε ότι οι πινακίδες του αυτοκινήτου έλειπαν διότι είχαν κλαπεί στην προηγούμενη πόλη που είχαν κάνει στάση. Η Ματζ έκανε το ταξίδι της επιστροφής με αγωνία, ουρλιάζοντας για γιατρό ή παυσίπονο σχεδόν σε όλη τη διαδρομή. Παρακάλεσε τον Στίβενσον να την αφήσει στο δρόμο, με την ελπίδα ότι κάποιος θα σταματούσε και θα τη φρόντιζε, αλλά εκείνος συνέχισε να την αγνοεί. Ο Ντέιβιντ Στίβενσον και ο Ερλ Τζέντρι πέρασαν το οδικό ταξίδι πίνοντας, ενώ ο Σόρτι ΝτεΦρίζε οδηγούσε. Η κατάσταση της Όμπερχολτζερ φαινόταν ότι βελτιώθηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας. Γύρω στο μεσημέρι της Τρίτης 17 Μαρτίου (δύο ημέρες μετά τους βιασμούς της), και πριν βγεί από το αυτοκίνητο η κοπέλα, ο Ντέιβιντ της είπε: "Πρέπει να τα ξεχάσεις όλα. Ότι έγινε έγινε. Να θυμάσαι ότι εγώ είμαι ο νόμος και η εξουσία". Επίσης ο ένας σωματοφύλακας του Στίβενσον, ο Ερλ Τζέντρι, παρέδωσε την Ματζ στον άλλο σωματοφύλακας του Στίβενσον, τον Ερλ Κλινκ που τους περίμενε σε εκείνο το σημείο, αφού πρώτα την προειδοποίησε αρκετές φορές να πει ότι τα τραύματα και οι πόνοι της ήταν αποτέλεσμα "αυτοκινητιστικού ατυχήματος". Οταν ο Ερλ Κλινκ χτύπησε το κουδούνι στο σπίτι των Όμπερχολτζερ, συνάντησε μια οικότροφο που φιλοξενούνταν από την οικογένεια, την Γιούνις Σουλτζ, και την ενημέρωσε ότι η Ματζ είχε τραυματιστεί σε αυτοκινητιστικό ατύχημα και έπρεπε να την πάνε αμέσως στο κρεβάτι της. Φεύγοντας γρήγορα, είπε στην Σουλτζ το εξής: "Το επώνυμο μου είναι Τζόνσον και κατάγομαι από το Κόκομο. Όμως τώρα πρέπει να βιαστώ να φύγω".

Όταν οι γονείς της Ματζ είδαν την κατάσταση της, κάλεσαν αμέσως γιατρό και εκείνος επιβεβαίωσε ότι η κοπέλα ήταν σε κακή κατάσταση. Στις 28 Μαρτίου του 1925, έχοντας ακόμα τις αισθήσεις της, ο Άσα Σμιθ, δικηγόρος και φίλος της οικογένειας επισκέφθηκε την Όμπερχολτζερ και συνομίλησε μαζί της. Η Ματζ του αποκάλυψε λεπτομερώς τι της είχε συμβεί,  εκείνος κατέγραψε την κατάθεση της σε 3.000 λέξεις, κάνοντας μαζί της τις απαραίτητες διορθώσεις και κατόπιν την έβαλε να την υπογράψει. Η Ματζ Όμπερχολτζερ πέθανε στις 14 Απριλίου του 1925, με φρικτούς πόνους από λοίμωξη σταφυλόκοκκου που είχε προέλθει από τα βαθιά δαγκώματα και τους σοβαρούς ακρωτηριασμούς του Στίβενσον σε όλο της το σώμα και από νεφρική ανεπάρκεια που προκλήθηκε από τις πληγές της σε συνδυασμό με την δηλητηρίαση των φαρμάκων χλωριούχου υφυδράργυρου. Τις πρώτες ημέρες μετά την επίθεση, όταν υπήρχε ακόμη μια μικρή ελπίδα για την πλήρη ανάρρωση της Ματζ, ο Άσα Σμιθ επισκέφθηκε τον Ντέιβιντ Κέρτις Στίβενσον και του είπε ότι η οικογένεια Όμπερχολτζερ υπέβαλε μήνυση εναντίον του. Ο Σμιθ συζήτησε με τον Στίβενσον και τους δικηγόρους του για έναν χρηματικό διακανονισμό που θα παρείχε κάποια αποζημίωση στους Όμπερχολτζερ και θα τους γλίτωνε από την ταπείνωση μιας ποινικής ή αστικής δίκης. Εντούτοις ο Ντέιβιντ πρόσφερε στην οικογένεια μόνο 5.000 δολάρια, ένα ποσό που φυσικά ο Σμιθ θεώρησε προσβλητικά χαμηλό. Τελικά, οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν όταν έγινε γνωστό ότι η κατάσταση της Ματζ επιδεινώθηκε.

 Η Σύλληψη και η Πρώτη Δίκη 
Ο εισαγγελέας Γουίλ Ρέμι της Κομητείας Μάριον, ένας από τους λίγους αξιωματούχους που δεν υπόκειντο στον αυστηρό έλεγχο του Ντέιβιντ, εξέτασε σοβαρά την υπόθεση της Ματζ Όμπερχολτζερ και ετοίμασε ένταλμα σύλληψης εναντίον του Στίβενσον και των μπράβων του στις 2 Απριλίου του 1925. Κατά την απαγγελία κατηγοριών, ένας δημοσιογράφος ζήτησε από τον Στίβενσον να σχολιάσει την υπόθεση. Εκείνος απάντησε: "Αρνούμαι να συζητήσω τόσο ασήμαντα θέματα". Έτσι ο δημοσιογράφος τον ρώτησε κατόπιν: "Πώς θα σας φαινόταν να ψαρεύετε αυτή τη στιγμή και να παρακολουθείτε ένα "κόκκινο τέρας" να στριφογυρίζει μπροστά σε ένα λαβράκι;" (Μεταφορικά ο ψαράς ήταν ο δημοσιογράφος, το κόκκινο τέρας ο Ντέιβιντ Στίβενσον και το λαυράκι το σκάνδαλο της απαγωγής και του βιασμού της Ματζ Όμπερχολτζερ). Πιεσμένος περαιτέρω, ο Στίβενσον απάντησε απότομα: "Δεν θα σχολιάσω τίποτα! Δεν θα κατηγορηθώ ποτέ και για τίποτα".

Εντούτοις στις 3 Απριλίου του 1925, ο Ντέιβιντ Κέρτις Στίβενσον συνελήφθη και κατηγορήθηκε για βιασμό, απαγωγή, εξαναγκαστική μέθη, επίθεση και σωματική κακοποίηση με σκοπό την δολοφονία της Ματζ Όμπερχολτζερ. Οι σωματοφύλακες του Στίβενσον, ο Ερλ Τζέντρι και ο Ερλ Κλινκ συνελήφθησαν και εκείνοι και κατηγορήθηκαν εξίσου για συνωμοσία στην απαγωγή.  Αναφορές σχετικά με την κακοποίηση της Ματζ στο τρένο άρχισαν να εμφανίζονται σε εφημερίδες σε όλη την πολιτεία. Η δημόσια αγανάκτηση για τον Στίβενσον μεγάλωνε μέρα με τη μέρα, φτάνοντας στο αποκορύφωμα της την ώρα της κηδείας της Ματζ. Εκείνη την ημέρα, ο δικαστής Τζέιμς Κόλινς ανακοίνωσε ότι απέρριψε την αίτηση της υπεράσπισης για την ακύρωση του κατηγορητηρίου από την μεριά των δικηγόρων του Στίβενσον. Ο Ντέιβιντ και οι σωματοφύλακες του θα δικαζόταν χωρίς αμφιβολία και πλέον θα ήταν μια δίκη για φόνο πρώτου βαθμού εφόσον απεβίωσε το θύμα τους. Ωστόσο, στα τέλη Απριλίου, το γραφείο του ιατροδικαστή δημοσίευσε μια έκθεση για την νεκροψία της Ματζ. Με βάση μια χημική ανάλυση των εσωτερικών οργάνων της Όμπερχολτζερ, η έκθεση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι "ο θάνατος της οφειλόταν σε δηλητηρίαση από χλωριούχο υφυδράργυρο". Η έκθεση περιέπλεξε τις προσπάθειες της εισαγγελίας, καθώς ήταν πλέον αναμενόμενο ότι η υπεράσπιση θα υποστήριζε ότι ο βιασμός δεν ήταν η άμεση αιτία θανάτου της Ματζ και ότι επομένως δεν μπορούσε να καταδικαστεί για φόνο. Εάν οι μολύνσεις που προέκυψαν από τα δαγκώματα του Ντέιβιντ στο θύμα δεν ήταν η κύρια αιτία θανάτου, ο εισαγγελέας Γουίλ Ρέμι ίσως θα έπρεπε να αποδείξει ότι ο εξαναγκασμός από τον βιασμό και την απαγωγή ήταν τόσο στενά συνδεδεμένος με την απόφαση της Όμπερχολτζερ να καταπιεί τα χάπια και αυτό ήταν ένα πολύ δύσκολο να στηριχθεί χωρίς χειροπιαστά στοιχεία. Οκτώ ημέρες μετά την σύλληψη, ο Στίβενσον και οι συνεργάτες του, Κλινκ και Τζέντρι δήλωσαν "αθώοι" ενώπιων του δικαστηρίου. Επιπλέον ο βασικός συνήγορος της υπεράσπισης τους, ο Έφ Ίνμαν υπέβαλε αίτηση για αλλαγή τόπου της δίκη, για να έχουν πιο αξιοκρατική δίκη οι κατηγορούμενοι λόγω της δημοσιότητας που είχε ήδη πάρει η υπόθεση στον τύπο. Το αίτημα έγινε δεκτό από τις αρχές και η δίκη μεταφέρθηκε στο Νόμπλσβιλ της Ιντιάνα και στην αίθουσα του δικαστηρίου του δικαστή Φρεντ Χάινς.   

Η πρώτη επίθεση της υπεράσπισης στόχευε στην γραπτή κατάθεση της Ματζ. Σε ακρόαση ενώπιον του Δικαστή Χάινς, η υπεράσπιση προσπάθησε να αποδείξει ότι η Όμπερχολτζερ πέθανε από δηλητηρίαση από υδράργυρο και όχι από μόλυνση που προκλήθηκε από τα δαγκώματα του Ντέιβιντ Στίβενσον, και ότι δεν ήταν σε καλή ψυχική κατάσταση τη στιγμή που έδωσε την επιθανάτια κατάθεση της. Ο Ίνμαν κάλεσε γιατρούς στο εδώλιο, καθένας από τους οποίους εξέφρασε την άποψη του ότι τα χάπια αυτά ήταν η αιτία θανάτου. Στη συνέχεια ρώτησε τον δικηγόρο Άσα Σμιθ να πιστοποιήσει ποιος έγραψε την επιθανάτια δήλωση και εκείνος παραδέχθηκε ότι το είχε κάνει ο ίδιος. Εντούτοις ο Έφ Ίνμαν δεν κατάφερε να προσκομίσει κανένα στοιχείο ότι η Ματζ δεν είχε σώας τας φρένας της τη στιγμή που συντάχθηκε η έγγραφη κατάθεση της. Αποδεχόμενη την ήττα ως αναπόφευκτη, η υπεράσπιση απέσυρε την αίτηση της να αποκλειστεί η δήλωση από τη δίκη. Εν τω μεταξύ, οι ειδήσεις για τον βιασμό και τον θάνατο της Ματζ, είχε σαν αποτέλεσμα να αμαυρωθεί η εικόνα της οργάνωσης Κου-Κλουξ-Κλαν που διαλαλούσε συχνά την υποστήριξη της στους νομούς και στην ηθική. Εφόσον ο Στίβενσον ήταν βασικό μέλος αυτής της παράταξης, το γεγονός ότι αποδείχτηκε ότι εκείνος και πολλοί από τους συνεργάτες του ήταν βιαστές και αλκοολικοί, ήταν ένας ισχυρός καταπέλτης για την ακροδεξιά παράταξη. Επιπρόσθετα διάφορες γυναίκες άρχισαν να τηλεφωνούν στην εισαγγελία με ιστορίες για τις δικές τους σεξουαλικές επιθέσεις στα χέρια του Στίβενσον - ιστορίες που φοβόντουσαν να μοιραστούν μέχρι την απαγγελία του κατηγορητηρίου. Επίσης πεντακόσιες γυναίκες συγκεντρώθηκαν μπροστά στο Δικαστήριο της Κομητείας Μάριον, απαιτώντας να μην αφεθεί ο Στίβενσον ελεύθερος με εγγύηση. Και τελικά πράγματι δεν αφέθηκε ελεύθερος. Ωστόσο οι δικηγόροι του Στίβενσον απαίτησαν να γίνει αλλαγή του δικαστή καθώς θεωρούσαν ότι Φρεντ Χάινς είχε προκατάληψη απέναντι στους κατηγορούμενος, κυρίως επειδή ήταν επηρεασμένος από την κοινή γνώμη.  

Η Δεύτερη Δίκη
Η δεύτερη δίκη του Ντέιβιντ Κέρτις Στίβενσον, του Ερλ Τζέντρι και του Ερλ Κλινκ ξεκίνησε στις 12 Οκτωβρίου του 1925 ενώπιον του δικαστή Γουίλ Σπαρκς. (Ο Γουίλ Σπαρκς αντικατέστησε τον δικαστή Φρεντ Χάινς, αφού ο ίδιος ο Χάινς αποδέχτηκε την πρόταση της υπεράσπισης για νέο δικαστή). Εντούτοις, η υπομονή του δικαστή Σπαρκς εξαντλήθηκε κατά την αρχική διαδικασία, αφού χρειάστηκαν πολλές ημέρες για να καταλήξουν στους τελικούς 12 άντρες που θα απάρτιζαν την ομάδα των ενόρκων ανάμεσα σε 260 υποψήφιους. Οι αρχικές αγορεύσεις παρουσιάστηκαν στις 29 Οκτωβρίου του 1925. Η πιο εντυπωσιακή άνηκε στο δικηγόρο Τσαρλς Κοξ, εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής, ο οποίος είπε στους ενόρκους ότι ο βασικός μάρτυρας της πολιτείας θα ήταν η ίδια η Ματζ Όμπερχολτζερ μέσα από τον τάφο της. Συγκεκριμένα ανέφερε: " Μια καθαρή ψυχή, με το μελανιασμένο, παραμορφωμένο, δηλητηριασμένο και βιασμένο σώμα της, στέκεται στην άκρη του τάφου της, με τα σκιερά φτερά του σκοτεινού αγγέλου του θανάτου να βρίσκονται από πάνω της. Ωστόσο θα σας διηγηθεί την ιστορία της, καθώς έπεσε σε παγίδα, την εξανάγκασαν να μεθύσει, την απήγαγαν, της επιτέθηκαν σεξουαλικά και την ξυλοκόπησαν και τα κτηνώδη δόντια του ενός κατηγορούμενου την γέμισαν τραύματα. Ως αποκορύφωμα των ταπεινώσεων και των ανήκουστων σωματικών βαρβαροτήτων που υπέστη το θύμα σε μια φαινομενικά πολιτισμένη κοινότητα, εκείνο αναγκάστηκε να πάρει το θανατηφόρο δηλητήριο που συνέβαλε στον πρόωρο θάνατο της."

Οι Μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής
Κατόπιν ακολούθησε μια σειρά από μάρτυρες κατηγορίας που περιέγραψαν τα γεγονότα και την κατάσταση της Ματζ τις ημέρες μετά την επίθεση που δέχτηκε κυρίως από τον Στίβενσον. Η πρώτη μάρτυρας της πολιτείας, ήταν η Ματίλντα Όμπερχολτζερ, μητέρα του θύματος, η οποία περιέγραψε την ξαφνική αναχώρηση της κόρης της τη νύχτα της Κυριακής 15 Μαρτίου του 1925 και την αγωνία της για το πότε θα ξαναδεί το παιδί της. Ωστόσο όπως δήλωσε στην συνέχεια, όταν επέστρεψε η κόρη της την επόμενη Τρίτη "το πρόσωπο και ιδιαίτερα το στήθος της είχαν φανερές ανοιχτές πληγές παντού". Η οικότροφος των Όμπερχολτζερ, η Γιούνις Σουλτζ, κατέθεσε στη συνέχεια και αναγνώρισε τον κατηγορούμενο Ερλ Κλινκ ως τον άνδρα που μετέφερε το θύμα στο σπίτι της. Μάλιστα η μάρτυρας ανέφερε ότι εκείνος της συστήθηκε ψευδώς ως "κύριος Τζόνσον με καταγωγή από το Κόκομο". Όσο για την Ματζ, ο κατηγορούμενος της είπε ότι εκείνη είχε "τραυματιστεί σε αυτοκινητιστικό ατύχημα". Ο Τζον Κίνγκσμπερι, ο γιατρός που εξέτασε και προσπάθησε να βοηθήσει την Ματζ, κατέθεσε ότι οι τραυματισμοί που προκάλεσε ο Στίβενσον στο θύμα ήταν επαρκείς για να την σκοτώσουν, καθώς οι πληγές της ανέπτυξαν μια λοίμωξη που έφτασε στους πνεύμονες και τα νεφρά της. Επίσης δήλωσε ότι η άμεση 24ωρη ιατρική περίθαλψη θα μπορούσε να της είχε σώσει τη ζωή της. Ο Τζορτζ Όμπερχολτζερ, ο πατέρας της Ματζ, κατέθεσε στη συνέχεια και ανέφερε ότι η κόρη του του εκμυστηρευτικέ ότι παρακαλούσε συνεχώς τους απαγωγείς της να την πάνε σε γιατρό, αλλά εκείνοι της το αρνήθηκαν. 

Μάρτυρας κατηγορίας ήταν επίσης ο Άσα Σμιθ, ο οικογενειακός φίλος του θύματος και ο δικηγόρος που ετοίμασε την γραπτή κατάθεση που υπέγραψε η Ματζ. Ο Σμιθ παραδέχτηκε ότι έγραψε τη δήλωση στο γραφείο του, αλλά κατέθεσε ότι βασιζόταν σε προχειρες σημειώσεις που έκανε ενώ συνομιλούσε με την ετοιμοθάνατη γυναίκα. Ο δικηγόρος είπε ότι έπειτα επανεξέτασε κάθε γραμμή της δήλωσης με τη Ματζ, κάνοντας όποιες διορθώσεις του πρότεινε η ίδια. Κατά την αντεξέταση του μάρτυρα, ο συνήγορος υπεράσπισης Έφ Ίνμαν έθεσε ερωτήματα σχετικά με αυτό το έγγραφο, ρωτώντας τον Σμιθ γιατί δεν γνώριζε το όνομα του συμβολαιογράφου που αναγνώρισε την γνησιότητα της υπογραφή της Ματζ, υπονοώντας έτσι ότι η γραπτή κατάθεση του θύματος βασιζόταν στην πραγματικότητα περισσότερο στην ανακριβή μνήμη του Σμιθ παρά στα πραγματικά λόγια της Ματζ. Όταν ο δικηγόρος κατηγορίας Γουίλ Ρέμι προσπάθησε να εισαγάγει το έγγραφο στα αποδεικτικά στοιχεία, η υπεράσπιση έφερε αντιρρήσεις με το σκεπτικό ότι ο θάνατος της Ματζ προήλθε από την αυτοκτονία της, όχι από τις ενέργειες κανενός από τους κατηγορούμενους. Ο δικαστής Σπαρκς ωστόσο επέτρεψε στον Ρέμι να διαβάσει την κατάθεση της Μάτζ στους ενόρκους. Οι θεατές στην αίθουσα του δικαστηρίου κάθονταν αποσβολωμένοι καθώς άκουγαν όσα περιγράφοντας στην γραπτή κατάθεση της Ματζ. Ο μόνος θόρυβος που ακούστηκε, προερχόταν από τα λυγμούς της μητέρας της Ματζ. Τέλος, η εισαγγελία παρουσίασε άλλους μάρτυρες που αποδείκνυαν ότι οι ενέργειες των κατηγορουμένων οδήγησαν άμεσα στον θάνατο του θύματος. Λόγου χάρη, ο ιατροδικαστής Βίρτζιλ Μουν, ο οποίος διενήργησε την νεκροψία στην Όμπερχολτζερ, κατέθεσε ότι "η άμεση αιτία θανάτου ήταν μια λοίμωξη που μεταφέρθηκε μέσω της κυκλοφορίας του αίματος, εντοπισμένη στον πνεύμονα και στο νεφρό". Εξέφρασε την άποψη του ότι χωρίς τις πληγές που έλαβε κατά την επίθεση της, η Ματζ θα είχε αναρρώσει από την δηλητηρίαση της. Εν τω μεταξύ, οι εφημερίδες διατυμπάνισαν την ιατρική μαρτυρία του ιατροδικαστή ως ένα σοβαρό πλήγμα για την υπεράσπιση.
Οι Μάρτυρες της Υπεράσπισης
Η υπεράσπιση  αμφισβήτησε έντονα την θέση της εισαγγελίας για την υπόθεση της Ματζ, επαναλαμβάνοντας με μαρτυρίες ότι η Όμπερχολτζερ κατάπιε οικειοθελώς τα χάπια που οδήγησαν στον θάνατο της. Αρχικά κάλεσαν σαν μάρτυρες τους γιατρούς Όρβιλ Σμάιλι και Τζέι-Ντι Μοσκέλ, οι οποίοι είχαν αντιμετωπίσει παρόμοιες περιπτώσεις δηλητηρίασης από υδράργυρο. Εκείνοι κατέθεσαν ότι κατά την γνώμη τους η αιτία θανάτου ήταν ο ίδιος ο χλωριούχος υφυδράργυρος και όχι κάποια λοίμωξη από τα δαγκώματα του Στίβενσον. Επίσης ένας άλλος ιατροδικαστής που κάλεσε η υπεράσπιση, ο Δρ. Πολ Ρόμπινσον, διαφώνησε κάθετα με την κατάθεση του γιατρού Βίρτζιλ Μουν που διενήργησε την νεκροψία, δηλώνοντας στους ενόρκους ότι η επίσημη ετυμηγορία του ιατροδικαστικής αρχής σχετικά με την αιτία θανάτου της Ματζ, ήταν επίσης δηλητηρίαση από υδράργυρο.

Έπειτα στο εδώλιο κατέθεσε μια μάρτυρας ονόματι Κόρα Χάουζχολντερ, την οποία η υπεράσπιση σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει για να υπονομεύσει την ηθική της Ματζ Όμπερχολτζερ. Η Κόρα, εάν της επιτρεπόταν, θα κατέθετε ψευδώς ότι η Ματζ είχε σχέση με τον εν διαστάσει σύζυγο της. Εντούτοις, ο δικαστής Σπαρκς διέκοψε την ανάκριση της υπεράσπισης, δεχόμενος την ένσταση της κατηγορούσας αρχής, καθώς θεωρούσαν ότι η κατάθεση της μάρτυρος ήταν απαράδεκτη και άσχετη με την υπόθεση. Στην συνέχεια, η υπεράσπιση παρουσίασε σαν μάρτυρα την οδοντίατρο Βάλερι Άιλστοκ (και μέλος της παράταξης Κου-Κλουξ-Κλαν), η οποία είπε στους ενόρκους ότι τον Δεκέμβριο του 1924 στο Κολόμπους της Ιντιάνα, η Ματζ της ζήτησε ένα ποτήρι τζιν ενώ βρισκόταν παρέα με τον Ντέιβιντ Στίβενσον. Η εισαγγελία πίστευε ότι η κατάθεση ήταν εντελώς κατασκευασμένη και έθεσε ερωτήματα σχετικά με το γιατί το "ζευγάρι" έκανε ένα τόσο απίθανο ταξίδι στην αγροτική Ιντιάνα στη μέση του χειμώνα, για να μην λάβει καμία ουσιαστική και ξεκάθαρη απάντηση από την μάρτυρα. Στην συνέχεια παρουσιάστηκε ως μάρτυρας υπεράσπισης η Ε.Β. Σουλτζέ, μια σύζυγος ενός τοπικού οργανωτή της Κου-Κλουξ-Κλαν. Εκείνη κατέθεσε ότι ο Στίβενσον και η Ματζ είχαν επισκεφτεί το σπίτι της τον Νοέμβριο του 1924 (δηλαδή δύο μήνες πριν από την πραγματική γνωριμία της Ματζ με τον Στίβενσον) και ότι η Ματζ αποκαλούσε με τρυφερότητα τον Στίβενσον ως "αγαπημένο" της και "Στίβι".

Ο Ραλφ Ρίγκντον, στενός πολιτικός φίλος του Στίβενσον, παρείχε ίσως την πιο αμφιλεγόμενη κατάθεση όλης της δίκης, τοποθετώντας την Ματζ και τον Ντέιβιντ μαζί σε μια σουίτα ξενοδοχείου να απολαμβάνουν τζιν εβδομάδες πριν από την φερόμενη επίθεση. Κατά την αντεξέταση, οι συνήγοροι υπεράσπισης χαρακτήρισαν την κατάθεση του Ρίγκντον ως "ένα κατάφορο ψέμα" και σύντομα ξέσπασε διαμάχη μεταξύ των δυο πλευρών. Τότε ο δικαστής Σπαρκς για να συνετίσει τους δικηγόρους τους προειδοποίησε: "Κύριοι αν δεν μπορείτε να συμπεριφερθείτε σωστά και από τις δύο πλευρές, θα διακόψω την δίκη για να βρω άλλους που θα το κάνουν!". Αφού ηρέμησαν τα πνεύματα, η υπεράσπιση παρουσίασε δύο ακόμη μάρτυρες που επίσης τοποθέτησαν τη Ματζ και τον Στίβενσον μαζί σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ πριν από το άτυχο ταξίδι με τρένο στο Χάμοντ. 

Επιβαρυντικά Στοιχεία και τελικές Αγορεύσεις
Στην δίκη επίσης αποκαλύφθηκαν κάποιες φήμες που είχαν κυκλοφορήσει πριν ένα χρόνο σχετικά με την σκοτεινή πλευρά του Ντέιβιντ Κέρτις Στίβενσον, οι οποίες τελικά βγήκαν αληθινές. Η κατηγορούσα αρχή, εμφάνισε έγγραφα αναφορών της αστυνομίας για απόπειρες βιασμού και σεξουαλικές επιθέσεις του Ντέιβιντ ενάντια σε πολλές γυναίκες σχεδόν πάντα υπό την επήρεια αλκοόλ. Για παράδειγμα, μια γυναίκα τον είχε καταγγείλει στην αστυνομία, επειδή ο Στίβενσον προσπάθησε να την βιάσει στο αυτοκίνητο του ενώ ήταν μεθυσμένος. Επίσης στο Οχάιο, ο Στίβενσον δήλωσε ένοχος για προσβολή της δημόσιας αιδούς, αφού ένας βοηθός σερίφη τον έπιασε με κατεβασμένα παντελόνια ενώ παρακολουθούσε μια νεαρή γυναίκα που στεκόταν δίπλα σε μια παρκαρισμένη Cadillac. Τον Ιανουάριο του 1924, ο Ντέιβιντ προσπάθησε να βιάσει μια μανικιουρίστα που στάλθηκε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του και έπειτα εκείνος γρονθοκόπησε έναν υπάλληλο που έσπευσε να σώσει τη γυναίκα όταν άκουσε τις φωνές της. Σε μια άλλη περίπτωση το φθινόπωρο του 1924, μια νεαρή ηθοποιός που παρευρέθηκε σε ένα πάρτι στο σπίτι του Ντέιβιντ Στίβενσον, είπε στους ερευνητές ότι την είχε κλειδώσει σε ένα δωμάτιο, την είχε ρίξει κάτω, την είχε δαγκώσει και προσπάθησε να της επιτεθεί σεξουαλικά. Ωστόσο όταν εκείνος κλήθηκε να λογοδοτήσει στο δικαστήριο, τελικά πλήρωσε την κατήγορο για να της κλείσει το στόμα. Επίσης, άλλες γυναίκες εμφανίστηκαν και τον κατηγόρησαν για βιασμό, αλλά εκείνος δωροδόκησε τοπικούς αξιωματούχους για να κάνουν τα στραβά μάτια και έτσι την γλύτωσε ξανά. Σε όλα αυτά η εισαγγελία υπενθύμισε την κατάθεση που έδωσε η Ματζ πριν πεθάνει. Κατόπιν, θέλοντας να τονίσει στους ενόρκους ότι οι τρεις άνδρες άξιζαν να βρεθούν ένοχοι για φόνο πρώτου βαθμού, ο εισαγγελέας τους είπε: Οι κατηγορούμενοι "κατέστρεψαν" το σώμα της Ματζ και προσπάθησαν επίσης να καταστρέψουν την ψυχή της. Οι καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης είναι μέρος της "συμμορίας" του Στίβενσον, η οποία προσπάθησε να αμαυρώσει την φήμη της Ματζ Όμπερχολτζερ σε ένα λαβύρινθο από ψέματα και τεχνάσματα. Άρα λοιπόν, ο Στίβενσον και οι βοηθοί του είναι οι "καταστροφείς της αρετής και της γυναικείας φύσης". Αυτοί οι άντρες έκανα φρικτά εγκλήματα και πρέπει να καταλήξουν στην ηλεκτρική καρέκλα.Εκ μέρους της υπεράσπισης, ο δικηγόρος Άιρα Χολμς υποστήριξε ότι η αυτοκτονία δεν είναι έγκλημα στην Ιντιάνα και επομένως οι κατηγορούμενοι δεν μπορούν να θεωρηθούν υπεύθυνοι για τον θάνατο της Όμπερχολτζερ. Αμφισβήτησε την ακρίβεια της επιθανάτιας γραπτής κατάθεσης της Ματζ, λέγοντας στους ενόρκους ότι τα λόγια στο έγγραφο προήλθαν από το μυαλό του δικηγόρου Άσα Σμιθ. Όσο για τον ισχυρισμό της κατηγορούσας αρχής για προμελέτη, ο Χόμς υποστήριξε ότι οι κατηγορούμενοι δεν την ανάγκασαν να πάρει το δηλητήριο, αλλά ήταν δική της επιλογή. Ο άλλος δικηγόρος της υπεράσπισης, ο Φλόιντ Κρίστιαν στην τελική του αγόρευση υποστήριξε: "Αν ένας άνθρωπος πήγαινε σπίτι και αυτοκτονούσε επειδή ο τραπεζίτης του αρνούνταν ένα δάνειο, σίγουρα δεν θα κρεμούσατε τον τραπεζίτη. Επομένως και αυτή θα ήταν μια απλή περίπτωση αυτοκτονίας, όπως αυτή που εξετάσαμε σήμερα. Κατά συνέπεια, η αυτοκτονία της Ματζ δεν είναι ένα είδος ανθρωποκτονίας για το οποίο οι πελάτες μου φέρουν κάποια ποινική ευθύνη". Ο τρίτος δικηγόρος της υπεράσπισης ο Εφ Ίνμαν, συνοψίζοντας στη συνέχεια, ισχυρίστηκε ότι "υπάρχει κάποια μυστηριώδης δύναμη σε αυτήν την πολιτεία που βρίσκεται πίσω από τη δίωξη αυτών των ανδρών". Υποστήριξε ότι η Ματζ είχε αρκετές ευκαιρίες να ξεφύγει από τους απαγωγείς της, όπως για παράδειγμα όταν βρισκόταν μόνη της στο φαρμακείο. Είπε επίσης ότι λόγω των δικών της πράξεων, δηλαδή της μη αναζήτησης βοήθειας και της μη άμεσης ενημέρωσης του Στίβενσον ότι κατάπιε υδράργυρο, η ίδια, και όχι οι κατηγορούμενοι, έφερε την ευθύνη για τον θάνατο της. Ο Ίμναν ολοκλήρωσε λέγοντας ότι οι κατηγορούμενοι είχαν ήδη "υποφέρει πάρα πολύ και ότι οι ένορκοι έχουν καθήκον να διασφαλίσουν ότι δεν θα συμβεί άλλο κακό σε αυτούς τους άνδρες".

Από την μεριά του, ο δικηγόρος Τσαρλς Κοξ της κατηγορούσας αρχής, κατά την σύνοψη του, περιέγραψε τον Στίβενσον ως "ενα σαδιστή και ηθικά εκφυλισμένο άτομο που θα έπρεπε να θανατωθεί από το νόμο". Προειδοποίησε δε τους ενόρκους, ότι αν αυτοί οι διεστραμμένοι αφήνονταν ελεύθεροι, θα συνέχιζαν να διαπράξουν και άλλες ειδεχθείς πράξεις. Και ολοκλήρωσε με την δήλωση: "Αλλά δεν θα τους αφήσετε να το κάνουν". Επιπρόσθετα, κλείνοντας την ομιλία του εκ μέρους της πολιτείας, ο δικηγόρος Ραλφ Κέιν ολοκλήρωσε τη συγκινητική του ομιλία ρωτώντας ρητορικά τους ενόρκους σχετικά με τον Στίβενσον: "Υπάρχει κάποιος άνδρας σε αυτήν την κοινότητα που θα υπέγραφε μια ετυμηγορία για την αθώωση αυτού του αποκρουστικού τέρατος που επιτίθεται στις ενάρετες νεαρές κόρες της πολιτείας μας;". 

Ετυμηγορία και Έφεση
Η ομάδα των ενόρκων αποσύρθηκε για να συνεδριάσει. Τέσσερις ένορκοι ήθελαν να καταδικάσουν τον Στίβενσον σε θάνατο ως ένοχο φόνου πρώτου βαθμού. Οι υπόλοιποι όμως διαφωνούσαν. Όσο αφορά τους άλλους δυο κατηγορούμενους είχαν αμφιβολίες για την ενοχή τους, καθώς κατά την γνώμη τους δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία εναντίων τους. Τελικά, συμβιβασθήκαν σε μια κοινή απόφαση και βρήκαν τον Ντέιβιντ Στίβενσον ένοχο φόνου δεύτερου βαθμού, για βιασμό και απαγωγή. Σαν αποτέλεσμα το δικαστήριο τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη. Όμως ο Τζέντρι και ο Κλινκ αθωώθηκαν. Ο Στίβενσον μεταφέρθηκε στις φυλακές και οι δύο σωματοφύλακες του, ο Κλινκ και ο Τζέντρι ζήτησαν να φυλακιστούν στο ίδιο κελί με τον αρχηγό τους παρόλο που είχαν αθωωθεί. Λίγες ημέρες αργότερα ο Ντέιβιντ τους έπεισε να φύγουν, διότι ήταν πεπεισμένος ότι σύντομα θα απελευθερωνόταν και εκείνος.

Ο Στίβενσον βασιζόταν πολύ στον φίλο και πολιτικό του σύμμαχο, τον κυβερνήτη Έντουαρντ Λ. Τζάκσον. Ωστόσο τα πράγματα μετά την επίθεση στην Όμπερχολτσερ είχαν αλλάξει κατάφορα καθώς ο Ντέιβιντ είχε χάσει το κύρος του και δεν ήταν πλέον δημοφιλής στην Ιντιάνα. Έτσι δεν του δόθηκε καμία χάρη. Εν τω μεταξύ οι δικηγόροι του Ντέιβιντ Στίβενσον κατέθεσαν έφεση, την οποία όμως το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιντιάνα την απέρριψε. Έχοντας πλέον μείνει μόνος του και χωρίς καμία πολιτική στήριξη, ο Στίβενσον για λόγους εκδίκησης άρχισε να διοχετεύει απόρρητες πληροφορίες στην εφημερίδα Indianapolis Times, δίνοντας τα ονόματα των αξιωματούχων που είχαν δεχτεί δωροδοκίες από την οργάνωση Κου-Κλουξ-Κλαν, ανοίγοντας έτσι ένα κύκλο ερευνών από την ίδια την εφημερίδα. Η πολιτεία της Ιντιάνα τελικά κατηγόρησε αρκετούς υψηλόβαθμους αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου του κυβερνήτη Έντουαρντ Λ. Τζάκσον και του επικεφαλής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στην Κομητεία Μάριον. Το σκάνδαλο οδήγησε στο τέλος του δεύτερου κύματος δράσης της ακροδεξιάς οργάνωσης Κου-Κλουξ-Κλαν. Σαν αποτέλεσμα και άλλοι τοπικοί αξιωματούχοι παραιτήθηκαν όταν αντιμετώπισαν κατηγορίες. Έρευνα όμως έκανε και η εφημερίδα Times, η οποία αποκάλυψε στοιχεία φωτιά για την ευρεία πολιτική διαφθορά της ακροδεξιάς οργάνωσης. Έτσι μέχρι τον Φεβρουάριο του 1928, οι λίστες της παράταξης Κου-Κλουξ-Κλαν είχαν μειωθεί σε μόλις 4.000, από ένα μέγιστο αριθμό πάνω από 250.000 μελών το 1925. 

Η Δολοφονία του Ερλ Τζέντρι

Το απόγευμα της 1ης Ιουλίου 1934 στο Τζέφερσον του Ουισκόνσιν ένας άντρας ονόματι Τσαρλς Μπάρτελ ανακάλυψε το πτώμα ενός άντρα που είχε πυροβοληθεί στο κεφάλι μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Ο Τσαρλς είχε παρατηρήσει το αμάξι παρκαρισμένο στο κέντρο του πάρκου της πόλης κατά μήκος του ποταμού Ροκ νωρίς το πρωί καθώς περνούσε με τα αλιευτικά του εργαλεία. Το απόγευμα που γυρνούσε στο σπίτι του είδε το όχημα στην ίδια θέση. Η περιέργεια τον ώθησε να κοιτάξει στο εσωτερικό του αυτοκινήτου. Μέσα από το παράθυρο είδε ματωμένες πετσέτες, καθώς και ένα χαλί που κάλυπτε την κουλουριασμένη φιγούρα ενός νεκρού άντρα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου. Το εσωτερικό του οχήματος ήταν λερωμένο με σκούρους λεκέδες από ξεραμένο αίμα. Ο άνθρωπος από τον φόβο του έβγαλε μια δυνατή κραυγή και έτρεξε να καλέσει την αστυνομία.  Σε λίγα λεπτά, ο σερίφης Τζόζεφ Τ. Λανγκ και ο εισαγγελέας Χάρολντ Μ. Ντάκιν εμφανίστηκαν στο σημείο για να διερευνήσουν τον τόπο του εγκλήματος. Ο νεκρός αναγνωρίστηκε από τα στοιχεία ταυτοποίησης που βρέθηκαν στο όχημα του, ως ο 47χρονος Ερλ Τζέντρι, ο πρώην σωματοφύλακας και σύμβουλος του Ντέιβιντ Στίβενσον. Μετά από εξέταση, ο σερίφης ανέφερε στον εισαγγελέα: "Οι τυπικοί γκάνγκστερ δεν θα μπουν στον κόπο να καλύψουν το θύμα τους με χαλί. Αυτό μου φαίνεται σαν την προσπάθεια ενός ερασιτέχνη που πάλεψε να δημιουργήσει μια σκηνή φόνου που φαινομενικά αντιστοιχεί σε έναν ή πολλούς πληρωμένους δολοφόνους". Ο Ντάκιν εξέταζε το πάτωμα γύρω από το πτώμα και απάντησε: "Συμφωνώ μαζί σου. Επίσης αν ο Τζέντρι είχε πυροβοληθεί μέσα στο αυτοκίνητο, τα καθίσματα και το πατάκι του αυτοκινήτου θα ήταν μούσκεμα στο αίμα. Ωστόσο αυτά είναι μόνο ελαφρώς λεκιασμένα. Ο Τζέντρι πρέπει να δολοφονήθηκε αλλού και μετά να τον έριξαν στο ίδιο του το αυτοκίνητο και να τον μετέφεραν εδώ". Αν και οι αξιωματούχοι δεν απέρριψαν εντελώς την θεωρία της δολοφονίας για ξεκαθάρισμα λογαριασμών, αποφάσισαν να την βάλουν προσωρινά στην άκρη. Η σορός μεταφέρθηκε για νεκροψία. Εν τω μεταξύ, ο σερίφης Τζόζεφ Τ. Λανγκ και ο εισαγγελέας Χάρολντ Μ. Ντάκιν πήγαν στο σπίτι που φιλοξενούνταν ο νεκρός με την ελπίδα να βρουν κάποιο στοιχείο. Χτύπησαν το κουδούνι αρκετές φορές και ετοιμάζονταν να ανοίξουν την πόρτα διά της βίας όταν είδαν την ιδιοκτήτρια ονόματι Κάρι Γκιλ να πλησιάζει από τον δρόμο. Εκείνη χαμογέλασε καλοσυνάτα και είπε στους άντρες ότι μόλις επέστρεφε από το αγρόκτημα του αδελφού της, όπου είχε περάσει τη νύχτα του Σαββάτου και σχεδόν όλη την Κυριακή. Συμπλήρωσε ότι έφυγε από το σπίτι της γύρω στις 21:00 το βράδυ του Σαββάτου. Επίσης τους είπε ότι στο σπίτι συζούσε με τον Ερλ Τζέντρι εδώ και οκτώ χρόνια.

Όταν την ρώτησαν αν γνώριζε ήδη ότι ο φιλοξενούμενος της βρέθηκε δολοφονημένος μέσα στο αυτοκίνητο του, εκείνη ξαφνιάστηκε και στηρίχτηκε στην μάντρα της αυλής για λίγα δευτερόλεπτα. Έπειτα, όταν ανέκτησε την ψυχραιμία της τους απάντησε ξερά με την φράση: "Χαίρομαι που είναι νεκρός". Οι δυο αξιωματούχοι κοιτάχτηκαν έκπληκτοι. Προσπάθησαν να μάθουν περισσότερα από την Γκιλ, αλλά ήταν πολύ αναστατωμένη για να απαντήσει σε περαιτέρω ερωτήσεις. Παρόλα αυτά οδήγησε τους αξιωματούχους στο δωμάτιο του Τζέντρι και εκείνη κάθισε σε μια καρέκλα χωρίς να μιλά. Ο Λανγκ και ο Ντάκιν εξέτασαν το δωμάτιο διεξοδικά, παίρνοντας μαζί τους όλες τις επιστολές και τα χαρτιά που μπόρεσαν να βρουν. Η Κάρι επεσήμανε ότι το περίστροφο του Τζέντρι έλειπε από τη συνηθισμένη του θέση στο συρτάρι του γραφείου. Εκείνη την στιγμή τα μάτια του ντεντέκτιβ Λανγκ έπεσαν πάνω σε ένα τραπεζάκι, στο οποίο βρισκόταν μια κλειστή επιστολή, με ταχυδρομική σφραγίδα του Έβανσβιλ της Ιντιάνα, την οποία είχε προηγουμένως λησμονήσει. Ανοίγοντας την ανακάλυψε ότι ήταν από τον Ερλ Κλινκ, τον πρώην συνάδελφο του Τζέντρι με τον οποίο είχαν δικαστεί μαζί στην υπόθεση της Ματζ Όμπερχολτζερ. Ο Κλινκ εξέφρασε την ανακούφιση του που ο Τζέντρι είχε φτάσει στην κομητεία Τζέφερσον, καθώς φοβόταν ότι κινδυνευε να δολοφονηθεί πριν ακόμα φύγει από την Ιντιάνα. Ενώ όμως οι δύο άντρες ανέλυαν την επιστολή, η Κάρι Γκιλ, ζήτησε από τους δύο ερευνητές να ελέγξουν την κουζίνα, καθώς εκείνη ανακάλυψε εκεί κάποια μπουκάλια ουίσκι και ξεραμένους λεκέδες αίματος στο πάτωμα και στους τοίχους. Ισχυρίστηκε ότι τόσο τα μπουκάλια, όσο και οι λεκέδες δεν υπήρχαν όταν εκείνη έφυγε από το σπίτι και άφησε πίσω της τον Ερλ. Ο σερίφης και ο δικηγόρος παρατήρησαν ότι είχε γίνει μια βιαστική προσπάθεια να καθαριστούν οι λεκέδες.  Ο σερίφης Λανγκ τύλιξε προσεκτικά τα μπουκάλια σε ένα καθαρό πανί και έξυσε όσες κηλίδες αίματος μπορούσε και μάζεψε τα υπολείμματα σε έναν φάκελο. Κατά την εξέταση των στοιχείων βρέθηκε μόνο ένα σετ δακτυλικών αποτυπωμάτων ειδικά στο ένα μπουκάλι ουίσκι και αυτά δεν άνηκαν ούτε στην Κάρι Γκιλ, αλλά ούτε και στον Ερλ Τζέντρι. Ο εισαγγελέας Ντάκιν σχολίασε ότι πιθανότατα αυτά άνηκαν στον δολοφόνο, ο οποίος ήπιε το ουίσκι καθώς περίμενε στο σκοτάδι το θύμα του. Το επόμενο βήμα ήταν να ελεγχθούν οι κινήσεις του δολοφονημένου άνδρα την νύχτα της δολοφονίας του. Ο σερίφης Λανγκ σύντομα έμαθε ότι ο Ερλ είχε πάει κατευθείαν από το σπίτι του σε ένα μπαρ, είχε αγοράσει ένα πακέτο τσιγάρα και δύο σφηνάκια ουίσκι και είχε φύγει με το αυτοκίνητο προς το Φορτ Άτκινσον. Προτού όμως οι αστυνομικοί πάνε εκεί, έκαναν μια στάση στο αγρόκτημα του Φέρντιναντ Προμπστ, του αδελφού της Κάρι Γκιλ για να επιβεβαιώσουν το άλλοθι της. Εκείνος τους διαβεβαίωσε ότι η αδελφή του ήταν μαζί του τόσο το βράδυ του Σαββάτου όσο και όλη την Κυριακή. Το ίδιο τους είπε και ο 17χρονος ανιψιός της Κάρι, ο Ντόναλντ Πρόμπστ. Εντούτοις, τόσο ο Φέρντινταντ όσο και ο Ντόναλντ, είπαν στον σερίφη ότι χάρηκαν που ο Τζέντρι δολοφονήθηκε καθώς κακομεταχειριζόταν την Κάρι. Επίσης ο Ντόναλντ υποστήριξε ότι ο Ερλ φλέρταρε και με την αδελφή του, την Τζοζεφίν Προμπστ, παρά το γεγονός ότι είχε ένα φλερτ με την θεία του Κάρι. Οι αστυνομικοί πήραν δαχτυλικά αποτυπώματα τόσο από τον Φέρντιναντ όσο και από τον Ντόναλντ. Ωστόσο αργότερα αποδείχθηκε ότι ούτε αυτά ταίριαζαν με αυτά που βρέθηκαν σε ένα από τα μπουκάλια.

Κατόπιν οι ντεντέκτιβ πήγαν στο σπίτι του Άλμπερτ Πρόμπστ στο Φορτ Άτκινσον, του άλλου αδελφού της Κάρι και του πατέρα του Ντόναλντ. Εκεί συνάντησαν και την 23χρονη κόρη του Άλμπερτ την Τζοζεφίν Προμπστ. Όταν εκείνη συνήλθε από το πρώτο σοκ που της έφερε η είδηση του θανάτου του Τζέντρι, έδωσε μια σαφή περιγραφή των κινήσεων του Ερλ την ημέρα του Σαββάτου, λέγοντας: "Ο Ερλ μου τηλεφώνησε νωρίς το Σάββατο το απόγευμα και πήγε εμένα και τη μητέρα μου βόλτα με το όχημα του. Έπειτα αφήσαμε την μητέρα μου σε μια εκδήλωση παγωτού κοντά στην εκκλησία και πήγαμε μόνοι μας βόλτα με το αυτοκίνητο του για δύο ώρες. Μετά πήραμε ξανά την μητέρα μου και πήγαμε σπίτι και φάγαμε όλοι μαζί. Ο Ερλ έφυγε από εδώ στις 00:15 το βράδυ. Ωστόσο δεν είχε πιει". Οι αστυνομικοί γύρισαν πίσω προβληματισμένοι. Εν τω μεταξύ, ο ιατροδικαστής δρ. Μάθιους είχε ολοκληρώσει την νεκροψία και ανέφερε ότι ο Τζέντρι είχε πεθάνει από σφαίρα που σφηνώθηκε στον εγκέφαλο του από πιστόλι διαμετρήματος 38 χιλιοστών. Υπήρχε ένα ελαφρύ ίχνος αλκοόλ στο στομάχι του, αλλά όχι αρκετή ποσότητα για να του προκαλέσει μέθη. Επίσης, οι κηλίδες αίματος στο πάτωμα της κουζίνας ήταν της ίδιας ομάδας αίματος με το αίμα του Τζέντρι. Ο σερίφης Λάνγκ ήταν πλέον απόλυτα πεπεισμένος ότι ο Τζέντρι είχε δολοφονηθεί στην κουζίνα του σπιτιού του από τον μυστηριώδη ξένο που άφησε τα αποτυπώματα του στο ένα μπουκάλι ουίσκι και χρησιμοποίησε το όπλο του θύματος για να διαπράξει τον φόνο. Αυτή όμως η θεωρία σχεδόν διαλύθηκε όταν ο Χένρι Χέιφερμαν, ένας νυχτοφύλακας σε επιχείρηση κοντά στο σπίτι του θύματος, επισκέφθηκε τις αρχές και παρουσίασε τις ακόλουθες πληροφορίες: "Γύρω στις 01:00 το πρωί της Κυριακής είδα δύο άντρες να βγαίνουν από ένα αυτοκίνητο μπροστά στο σπίτι της Κάρι και να μπαίνουν μέσα σε αυτό. Μισή ώρα αργότερα είδα το ίδιο αυτοκίνητο, που μετέφερε τους δύο άντρες, να παρκάρει στο σημείο όπου βρέθηκε το πτώμα."

Οι αρχές τότε αναρωτήθηκαν: "Αν όντως ίσχυαν αυτά τα δεδομένα, ποιος ήταν ο μυστηριώδης ξένος που είχε περάσει αρκετές ώρες στην κουζίνα πίνοντας δύο μπουκάλια ουίσκι;". Τα στοιχεία που είχε στην διάθεση της η αστυνομία δεν έβγαζαν κανένα νόημα. Έτσι, με την ελπίδα να βρουν νέα δεδομένα που μπορεί να είχαν παραβλέψει την πρώτη φορά, ο σερίφης Λάνγκ και ο εισαγγελέας Χάρολντ Ντάκιν επέστρεψαν στον τόπο του εγκλήματος και έψαξαν κάθε σπιθαμή του σπιτιού. Κάτω από μερικές σκονισμένες εφημερίδες στο ράφι της ντουλάπας στο δωμάτιο του Ερλ, οι αξιωματικοί βρήκαν έναν μακρύ φάκελο. Αυτός περιείχε μια διαθήκη που είχε συντάξει ο Τζέντρι με ημερομηνία 16 Μαρτίου του 1931, στην οποία άφηνε όλη του την περιουσία του στην Κάρι Γκιλ. Αυτό που έκανε τους αξιωματικούς να μείνουν άφωνοι ήταν ένας μεγάλος σταυρός που είχε σχεδιαστεί στην μπροστινή όψη της διαθήκης με μελάνι, σαν να έσβηνε το περιεχόμενο της διαθήκης. Επίσης στο κάτω πλάι του εγγράφου περιείχε την εξής σημείωση : "Η παρούσα διαθήκη ακυρώθηκε από εμένα τον Ερλ Β. Τζέντρι στις 28 Νοεμβρίου του 1933, όταν η Κάρι Γκιλ με απείλησε ότι θα με σκοτώσει. Είπε ότι θα το κάνει στην μέση του δρόμου". Ο σερίφης δεν μπορούσε να πιστέψει πως η κυρία Γκιλ που ήταν τόσο ευγενική ψυχή, φιλάθρωπος και ευσεβής Χριστιανή ήταν συνένοχη σε κάτι τέτοιο ειδεχθές. Παρόλα αυτά δεν μπορούσε να επιτρέψει στην προσωπική του μεγάλη εκτίμηση για την Κάρι Γκιλ να επηρεάσει την κρίση του ως ντετέκτιβ. Έτσι καθώς την ανέκρινε της παρουσίασε την διαθήκη και της ζήτησε εξηγήσεις. Εκείνη του απάντησε: "Νομίζω ότι η σημείωση του Ερλ ότι τον απείλησα είναι πολύ γελοία για να θεωρηθεί σοβαρή. Είμαι ακόμη πιο προβληματισμένη για το κίνητρό του να συντάξει διαθήκη, ενώ δεν είχε τίποτα να μου κληροδοτήσει. Ό,τι είχε το είχε αποκτήσει από εμένα. Από όσο γνωρίζω ήταν άπορος." "Του έδινες χρήματα τακτικά;" την ρώτησε κατόπιν ο σερίφης. Εκείνη απάντησε: "Ναι, πιστεύω ότι μπόρεσα να τον βοηθήσω να βάλει σε μία τάξη την ζωή του. Τον περασμένο Μάρτιο μου είπε ότι θα άνοιγε νέα σελίδα στην ζωή του και ότι ήταν σίγουρος ότι θα μπορούσε να βρει δουλειά στο Έβανσβιλ αρκεί όμως να είχε αρκετά χρήματα για να φτάσει μέχρι εκεί. Μου υποσχέθηκε ότι δεν θα με ξαναενοχλούσε ποτέ αν του έδινα 400 δολάρια για να κάνει το ταξίδι και να τον συντηρήσω μέχρι να βρει δουλειά. Του έδωσα τα χρήματα και έφυγε. Από τον τόνο των επιστολών του κατάλαβα ότι δεν είχε καμία πρόθεση να ψάξει για δουλειά και ανέφερε συνεχώς μια ξανθιά δασκάλα που είχε γνωρίσει. Όταν ζήτησε περισσότερα χρήματα από εμένα, του είπα να την ξεχάσει και να επικεντρωθεί στο να βρει δουλειά."

Ο σερίφης τότε την ρώτησε: "Κάρι, γιατί συνέχισες να του δίνεις χρήματα; Ήξερες ότι ήταν ένας χρόνιος τεμπέλης και ένας αδιόρθωτος άνθρωπος." Με δάκρυα στα μάτια του είπε: "Με χτυπούσε συχνά. Δεν του έδωσα χρήματα πρόθυμα. Με κρατούσε σε μια λαβή φόβου που με εμπόδιζε να απευθυνθώ στις αρχές για βοήθεια. Ήμουν ουσιαστικά φυλακισμένη και σκλάβα στο ίδιο μου το σπίτι. Με λύγιζε συχνά. Μόλις πριν από μια εβδομάδα μου έβαλε ένα μαχαίρι στο λαιμό και με απείλησε να με κόψει σε λωρίδες αν δεν του έδινα τα χρήματα της ασφάλειας που έλαβα όταν μια ξύλινη καλύβα μου που κάηκε ολοσχερώς. Παρά τον τρόπο που μου φέρθηκε, θέλω να ξέρετε ότι δεν θα ήμουν συνένοχος στη δολοφονία του." Ο ντεντέκτιβ από μαρτυρίες γειτόνων έμαθε ότι η Κάρι επισκεπτόταν συχνά ένα γιατρό στο Τζέφερσον. Ο Λανγκ πήγε και τον βρήκε και ο Δρ. Ντάνιελ επιβεβαίωσε τους ισχυρισμούς της Κάρι Γκιλ λέγοντας: "Η άτυχη γυναίκα εμφανιζόταν πάντα σε εξαιρετικά νευρική κατάσταση μπροστά μου και το σώμα της έφερε πολλούς μώλωπες". Αυτά τα νέα στοιχεία μπέρδεψαν περισσότερο την ήδη δύσκολη υπόθεση. Σε μια προσπάθεια να αποκτήσει μια νέα οπτική γωνία για το μυστήριο, ο σερίφης Λανγκ κάλεσε σε βοήθεια τον υπαστυνόμο Τζόζεφ Κλούτσκι, ο οποίος πρότεινε να ανακριθούν περαιτέρω ο Ντόναλντ και ο Φέρντιναντ Πρόμπστ, δηλαδή ο ανιψιός και ο αδελφός της Γκιλ. Για ώρες ο Λανγκ και ο Κλούτσκι ανέκριναν τους δύο άντρες, αλλά εκείνοι ισχυρίζονταν πεισματικά την αθωότητα τους. Οι ερωτήσεις που έμοιαζαν με πολυβόλο συνεχίστηκαν μέχρι που τα νεύρα των ανδρών έφτασαν σε σημείο έκρηξης. Ξαφνικά ο Κλούτσκι σηκώθηκε και είπε στον Λανγκ: "Λοιπόν, φαίνεται ότι δεν θα μιλήσουν έτσι και αλλιώς. Μάλλον δεν έχουν τίποτα να πουν. Ίσως είναι καλύτερα να τους αφήσουμε ελεύθερους". Οι αξιωματικοί έφυγαν από το δωμάτιο κλείνοντας την πόρτα πίσω τους. Τότε ο υπαστυνόμο Τζόζεφ Κλούτσκι κόλλησε το αυτί του πάνω στην πόρτα και άκουσε τον Φέρντιναντ να λέει στον Ντόναλντ: "Λοιπόν, υποθέτω ότι δεν έχω να ανησυχώ για τίποτα πλέον". Οι δυο αστυνομικοί άνοιξαν απότομα την πόρτα και είπαν στον Φέρντιναντ: "Αυτή είναι η τελευταία σου ευκαιρία. Αν δεν μας πεις τι ακριβώς κρύβεις, θα συλλάβουμε τόσο εσένα, όσο και τον Ντόναλντ, καθώς και την Κάρι για συνέργεια στον φόνο".

Ο Φέρντιναντ δίστασε για μια στιγμή, πίεσε τα χείλη του και κοίταξε ανήσυχα τον Ντόναλντ. Κατόπιν είπε: "Εντάξει, θα μιλήσω. Γύρω στη 01:00 τα ξημερώματα της Κυριακής, ένας τύπος που είχε βάψει στο σπίτι της Κάρι, ήρθε στο σπίτι μου με το αυτοκίνητο του νεκρού και μου είπε ότι είχε σκοτώσει τον Ερλ Τζέντρι στο σπίτι της αδερφής μου και ότι το πτώμα ήταν πολύ βαρύ για να μπορέσει να το σηκώσει μόνος του. Έτσι χρειαζόταν βοήθεια για να το ξεφορτωθεί. Φέραμε μαζί το αυτοκίνητο του Ερλ πίσω στο σπίτι. Όταν μπήκαμε μέσα, το πτώμα του ήταν ακόμα πάνω στο χαλί της κουζίνας και σκεπασμένο με ένα άλλο χαλί και μερικές πετσέτες. Σύραμε το πτώμα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και τον σκεπάσαμε με το χαλί και τις πετσέτες. Περάσαμε πάνω από τη γέφυρα του ποταμού Ροκ και εκεί με άφησε ο άλλος άντρας, καθώς βρισκόμασταν κοντά στο σπίτι μου. Εγώ πήγα σπίτι έτοιμος για ύπνο. Γύρω στις 05:00 το πρωί ήρθε πάλι να με δει και του είπα να φύγει από την πόλη. Η Κάρι τον είχε φροντίσει όταν ήταν άρρωστος και αφού τον φιλοξένησε μέχρι να αναρρώσει, του είχε δώσει διάφορες δουλειές για να βγάζει λίγα χρήματα, όταν δεν είχε φίλους να τον στηρίξουν. Πίστευε ότι η Κάρι ήταν αγία και όταν άκουσε ότι η Τζέντρι την είχε κακοποιήσει, νόμιζε ότι της έκανε μεγάλη χάρη ξεφορτώνοντας τον." Ο σερίφης Λανγκ δεν πίστεψε λέξη καθώς θεωρούσε ότι η ιστορία αυτή ήταν κατασκευασμένη για να ρίξει την ενοχή σε ένα ανύπαρκτο πρόσωπο. Παρ' όλα αυτά, αποφάσισε να ελέγξει την ιστορία του Φέρντιναντ. Σύντομα έμαθε από την Κάρι ότι είχε γίνει φίλη με έναν ελαιοχρωματιστή ονόματι Τζορτζ Σλιμ Κινγκ, τον οποίο είχε προσλάβει για να της κάνει μερικές μικροδουλειές. Λίγες ώρες αργότερα, ένας εργάτης ενημέρωσε τον ντεντέκτιβ Λάνγκ ότι είχε δει τον Τζορτζ Κινγκ να περπατάει κατά μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών προς το Φορτ Άτκινσον στις 6:30, την ημέρα που ανακαλύφθηκε το πτώμα. Είχε μιλήσει μαζί του για λίγα λεπτά, αλλά δεν παρατήρησε τίποτα ασυνήθιστο.

Ο σερίφης ενημέρωσε για τις εξελίξεις τα αστυνομικά τμήματα του Φορτ Άτκινσον, του Μπελόιτ και του Ρόκφορντ και ζήτησε από τους συναδέλφους του να είναι σε εγρήγορση για τον ελαιοχρωματιστή. Στη συνέχεια, πήγε στο Φορτ Άτκινσον και ξεκίνησε ένα συστηματικό κυνήγι για τον Τζορτζ Κινγκ. Ερεύνησε επιχειρήσεις όπως μπαρ και ταβέρνες. Αρκετοί ιδιοκτήτες είπαν στον Λανγκ ότι γνώριζαν έναν άντρα που έμοιαζε στην περιγραφή του Κινγκ, αλλά ήταν γνωστός σε αυτούς ως Καρλ Τσερτς. Από μπαρ σε ταβέρνα ο ντεντέκτιβ βρισκόταν πάντα ένα βήμα πίσω από τον ύποπτο. Κάποια στιγμή όμως, παρατήρησε στον δρόμο έναν άντρα που περπατούσε και έμοιαζε με την περιγραφή του Τζορτζ Κινγκ. Κατέβηκε από το περιπολικό και πήγε αμέσως να του μιλήσει. Όταν τον αντίκρισε κατά πρόσωπο του είπε: "Σε λένε Καρλ Τσερτς ή Τζορτζ Κινγκ;" "Γιατί;" απάντησε με απορία ο άντρας. "Σε αναζητούμε για τη δολοφονία του Ερλ Τζέντρι", του απάντησε ο αστυνομικός. "Εγώ είμαι αυτός που ψάχνετε" του απάντησε ο άντρας και τον ακολούθησε χωρίς να φέρει αντίσταση. Στα κεντρικά γραφεία της αστυνομίας φαινόταν ανυπόμονος να βγάλει το έγκλημα από τη συνείδηση του όταν άρχισε να λέει: "Το έκανα, και χαίρομαι γι' αυτό. Και θα το έκανα ξανά αν χρειαζόταν. Έπρεπε να τον είχαν σκοτώσει πριν πολύ καιρό. Κατά τη διάρκεια της δουλειάς μου για την Κάρι ήξερα ότι ο Ερλ Τζέντρι την κακομεταχειριζόταν και σε διάφορες περιπτώσεις της είχε μαυρίσει τα μάτια. Αυτό δεν μου άρεσε, καθώς ήταν εξαιρετικά καλή μαζί μου και μου φερόταν σαν να ήταν η δική μου μητέρα. Αναλογιζόμουν συνεχώς ότι χτυπούσε την Κάρι μέχρι που σχεδόν τρελαινόμουν με αυτή την σκέψη. Τότε αποφάσισα να τον βγάλω από τη μέση οριστικά. Μπήκα στο σπίτι με ένα από τα κλειδιά που είχα και ήπια δύο μπουκάλια ουίσκι περιμένοντας τον να επιστρέψει. Μετά τον πυροβόλησα και ζήτησα από τον Φέρντιναντ Πρόμπστ να με βοηθήσει να ξεφορτωθώ το πτώμα". Κάποια στιγμή ο Τσερτς άλλαξε λίγο την ιστορία του αναφέροντας ότι η Κάρι τα ειχε σχεδιάσει όλα και τον είχε πληρώσει με 60 δολάρια για να δολοφονήσει τον Τζέντρι. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να συλληφθεί και εκείνη και να κατηγορηθεί. Λίγες μέρες αργότερα, ο Καρλ Τσερτς δικάστηκε και δήλωσε ένοχος για φόνο πρώτου βαθμού. Τελικά καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Τον Οκτώβριο του 1934, η Κάρι Γκιλ δικάστηκε και εκείνη. Εκείνη δήλωσε αθώα λόγω προσωρινής παραφροσύνης, υποστηρίζοντας ότι είχε τρελαθεί από τις πολλές σωματικές, ψυχολογικές και συναισθηματικές κακοποιήσεις που της υπέβαλε ο Ερλ Τζέντρι, συμπεριλαμβανομένων "σεξουαλικών βασανιστηρίων" για να προσπαθήσει να την κάνει να υποταχθεί στις απαιτήσεις του για σοδομία. Οι δικηγόροι της υποστήριξαν ότι οι αρχές της Κομητείας Τζέφερσον αγνόησαν τις εκκλήσεις της Κάρι για βοήθεια επειδή φοβόντουσαν τον Τζέντρι, έναν γεροδεμένο άντρα ύψους 1,80 μέτρων και βάρους 100 κιλών που κουβαλούσε μαζί του πάντα ένα σουγιά και καυχιόταν για τη βία που είχε ασκήσει και συνέχιζε να ασκεί. Σύμφωνα με την εφημερίδα The Janesville Gazette, οι εισαγγελείς κατηγόρησαν την 59χρονη χήρα Κάρι Γκιλ ότι ενορχήστρωσε την δολοφονία του θύματος, επειδή ζήλευε την έρωτα που ένιωθε ο Ερλ για την ανιψιά της Τζοζεφίν Προμπστ, μια ελκυστική 23χρονη ξανθιά δασκάλα. Τελικά η Γκιλ απαλλάχτηκε από τις κατηγορίες για συνεργεία στον φόνο του Ερλ Τζέντρι και επέστρεψε στο έργο της με το να φροντίζει τις ζωές των απόρων στην κοινότητα της.Το 1935, ο αδελφός της, ο Φέρντιναντ Πρόμπστ, ομολόγησε στην δική του ότι ήταν συνεργός του Τσερτς στο φόνο επειδή τον βοήθησε στην μεταφορά του πτώματος. Τελικά κλήθηκε να πληρώσει 100 δολάρια ως ποινή συν και τα δικαστικά έξοδα. Αντίθετα ο Ντόναλντ Πρόμπστ αθωώθηκε. Το 1942, η ισόβια ποινή του Καρλ Τσερτς ανατράπηκε από τον κυβερνήτη Τζούλιας Π. Χάιλ και απελευθερώθηκε το 1944. Έπειτα εκείνος μετακόμισε στην Καλιφόρνια.

Τι Απέγινε ο Ερλ Κλινκ και ο Ντέιβιντ Στίβενσον

Το 1928, ο Ερλ Κλινκ συνελήφθη με την κατηγορία ότι ενέπλεξε το όνομα ενός συνάδελφου του ονόματι Γουίλιαμ Ρότζερς σε ένα ψευδές άρθρο εφημερίδας που ισχυρίζονταν ότι αρκετοί άνδρες είχαν δωροδοκήσει τον Ρότζερς για να καταθέσει στις αρχές ότι είχε δει αποδείξεις που πιστοποιούσαν ότι ο Γερουσιαστή Τζέιμς Ε. Γουάτσον ήταν μέλος της παράταξης Κου-Κλουξ-Κλάν. Ο Κλινκ βρέθηκε ένοχος και  καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έως τριών ετών και πρόστιμο 100 δολαρίων.

Ο Ντέιβιντ Στίβενσον από την άλλη πλευρά, απελευθερώθηκε με αναστολή στις 23 Μαρτίου του 1950, αλλά παραβίασε τους όρους της αναστολής του όταν εξαφανίστηκε γύρω στις 25 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Εντούτοις συνελήφθη στην Μινεάπολη στις 15 Δεκεμβρίου του 1950, και διατάχθηκε από το δικαστήριο το 1951 να φυλακιστεί για άλλα δέκα χρόνια. Το 1953, ζήτησε την αποφυλάκιση του με όρους, αρνούμενος ότι υπήρξε ποτέ ηγέτης της Κου-Κλουξ-Κλαν. Απελευθερώθηκε τελικά με αναστολή στις 22 Δεκεμβρίου του 1956, υπό τον όρο ότι θα έφευγε από την Ιντιάνα και δεν θα επέστρεφε ποτέ. Το 1961, ο Στίβενσον συνελήφθη στο Τενεσί σε ηλικία 70 ετών με κατηγορίες για σεξουαλική επίθεση σε ένα 16χρονο κορίτσι, αλλά οι κατηγορίες αποσύρθηκαν λόγω ανεπαρκών αποδείξεων.  Πέθανε πέντε χρόνια αργότερα. Λέγεται ότι η ακόλουθη φράση αποδίδεται στον Ντέιβιντ Στίβενσον : "Όλα είναι καλά στην πολιτική, αρκεί να μην σε πιάσουν στο κρεβάτι με έναν ζωντανό άνδρα ή μια νεκρή γυναίκα".

Η υπόθεση της Ματζ Όμπερχολτζερ έγινε ορόσημο στην νομική εκπαίδευση και μέχρι σήμερα διδάσκεται στις σχολές δικαίου, αναλύοντας τις αιτίες της κακής ανθρώπινης εξουσίας που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε δολοφονία.

Στην Τέχνη
Η ηθοποιός Μελ Χάρις υποδύθηκε την Ματζ Όμπερχολτσερ στην τηλεοπτική μίνι σειρά του 1989 με τίτλο: "Cross of Fire" ("Σταυρός της Φωτιάς").

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Αυτοκτονίες από δηλητηρίαση
Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας
Κατηγορία:Αμερικανοί γερμανικής καταγωγής
Κατηγορία:Αμερικανοί θύματα δολοφονικών ενεργειών
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις