Χάρβεϊ Γκλάτμαν

Ο Χάρβεϊ Μάρι Γκλάτμαν (Αγγλικά: Harvey Murray Glatman/Γέννηση στις 10 Δεκεμβρίου του 1927 - Θάνατος στις 18 Σεπτεμβρίου του 1959) ήταν Αμερικανός κατά συρροήν δολοφόνος και βιαστής κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1950 γνωστός ως ο δολοφόνος των "Mοναχικών Kαρδιών" ή ο "Δολοφόνος των Λαμπερών Κοριτσιών". Χρησιμοποιούσε διάφορα ψευδώνυμα, προσποιούμενος ότι ήταν επαγγελματίας φωτογράφος για να προσελκύσει τα θύματα του με την υπόσχεση καλοπληρωμένων επαγγελματικών φωτογραφιών σε περιοδικά.

 Τα Πρώτα Χρόνια 
Ο Χάρβεϊ Γκλάτμαν γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1927 στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης από εβραϊκή οικογένεια Ρωσικής και Πολωνικής καταγωγής. Ήταν το μοναδικό παιδί του Άλμπερτ Γκλάτμαν (14 Νοεμβρίου του 1890 - 16 Οκτωβρίου του 1952) και της Οφήλια Γκόλντ (27 Φεβρουαρίου του 1888 - 5 Αυγούστου του 1968). Το 1930 η οικογένεια μετακόμισε στο Ντένβερ του Κολοράντο. Ο Χάρβεϊ Γκλάτμαν φοίτησε στο Λύκειο Ντένβερ Ιστ, όπου ήταν στο ανώτερο έβδομο εκατοστημόριο της τάξης του και έπαιζε κορνέτα στη μπάντα των σχολικών συναυλιών. Ένα τεστ του δείκτη νοημοσύνης έδειξε ότι ο Χάρβεϊ ήταν στο επίπεδο 130.

Τα Πρώτα Ανησυχητικά Σημάδια

Η μητέρα του παρατήρησε από νωρίς ότι ο γιος της δεν ήταν ένα συνηθισμένο παιδί. Τον είχε δει πολλές φορές να ξεκαρδίζεται στα γέλια χωρίς λόγο και αντίστοιχα να κλαίει για το τίποτα. Μάλιστα ο Χάρβεϊ έδειχνε ελάχιστο ενδιαφέρον για οτιδήποτε και συχνά ήταν αφηρημένος καθώς το μυαλό του περιπλανιόταν σε ονειροπολήσεις. Καθώς μεγάλωνε, απέφευγε την παρέα με τους περισσότερους συνομηλίκους του. Η πρώτη σοβαρή ένδειξη των γονιών του ότι το παιδί τους ήταν αλλόκοτο ήρθε όταν ήταν τεσσάρων ετών. Η Οφήλια άνοιξε μια μέρα την πόρτα του δωματίου του Χάρβεϊ και τον έπιασε να διαπράττει μια ωμή μορφή σαδομαζοχισμού, καθώς είχε δέσει ένα σχοινί γύρω από το πέος του και το τράβαγε για να επιτύχει σεξουαλική έκσταση. Επίσης κάτω από το κρεβάτι του βρήκε περιοδικά πορνογραφικού περιεχομένου. Οι γονείς του αν και τον κατσάδιασαν, αποφάσισαν τελικά να παραβλέψουν αυτή την πράξη ως μια ιδιορρυθμία ενός περίεργου και εξερευνητικού παιδιού. Αλλά δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι όλο αυτό θα μεγάλωνε και θα έπαιρνε αργότερα επικίνδυνες διαστάσεις.

Τα προβλήματα του μικρού Χάρβεϊ παρέμεναν μέσα στο σπίτι για χρόνια. Για τον έξω κόσμο ήταν απλώς ένα ντροπαλό και μελετηρό παιδί. Για τους δασκάλους ήταν ένας καλοσυνάτος, ήσυχος και πολύ καλός μαθητής. Μάλιστα, διέπρεπε στα περισσότερα μαθήματα. Είχε λίγους φίλους και αυτοί αποτελούνταν από μια μικρή ομάδα αγοριών που συναντούσε στην παιδική χαρά. Αυτά τα παιδιά τον γνώριζαν μόνο ονομαστικά και μοιράζονταν μερικές στιγμές παιχνιδιού μαζί του πετώντας ο ένας στον άλλον μια μπάλα. Ο Χάρβεϊ φοβόταν τα κορίτσια και όταν ήταν στην παρέα τους τα γόνατα του έτρεμαν και γινόταν κατακόκκινος από την ντροπή. Δεν βοηθούσε το γεγονός ότι μερικά παιδιά (ανάμεσα τους και κορίτσια) τον χλεύαζαν για τα υπεραναπτυγμένα αυτιά του και τα περίεργα δόντια του. Πίσω από την πλάτη του, και συχνά κατάμουτρα, τον φώναζαν Σκίουρο ή Νυφίτσα. Από ένα σημείο και μετά σταμάτησε να πηγαίνει μαζί με τους άλλους συνομηλίκους του σε παιχνίδια μετά το σχολείο. Έτρεχε σπίτι και έπαιζε τα δικά του. Και ήταν σεξουαλικά που περιλάμβαναν πάντα ένα σχοινί.

Γύρω στα 11 του έτη, ανακάλυψε μια νέα "συγκίνηση". Έδενε ένα σχοινί γύρω από τον λαιμό του, περνούσε την άλλη άκρη πάνω από έναν σωλήνα ή ένα δοκάρι. Έπειτα τραβούσε το σχοινί με το ένα χέρι, ενώ αυνανιζόταν με το άλλο. Αυτό το "παιχνίδι" του προκαλούσε ερωτική ασφυξία και δεν είχε καμία σχέση με οτιδήποτε άλλο είχε δοκιμάσει μέχρι τότε. Οι γονείς του σύντομα παράτησαν τα σημάδια του σχοινιού στο λαιμό του. Η μητέρα του είχε προβληματιστεί πολύ και επέπληττε συχνά τον Χάρβεϊ για την αλλόκοτη συμπεριφορά του. Αντίθετα ο πατέρας του, πιστός στην πειθαρχία ως θεμελιώδη αρχή για οτιδήποτε, κατέφευγε συχνά στο ξύλο και σε διάφορες ήπιες τιμωρίες ως μέσο για να αναχαιτίσει την παράξενη συμπεριφορά του γιου του. Κάποια στιγμή οι γονείς του αγανακτισμένοι και έχοντας φτάσει στα όρια τους, συμβουλεύτηκαν έναν οικογενειακό γιατρό για να βοηθήσει τον γιο τους. Εκείνος τους είπε να μην ανησυχούν και ότι με τον καιρό "θα ξεπερνούσε αυτό το πρόβλημα". Οι γονείς του Χάρβεϊ άρχισαν να πιστεύουν ότι ο γιατρός ίσως να είχε και δίκιο, εφόσον δεν παρατήρησαν από εκεί και έπειτα τίποτα περίεργο στον γιο τους. Στην πραγματικότητα όμως ο Χάρβεϊ έγινε απλώς πιο προσεκτικός, για να μην τον πιάσουν ξανά στα πράσα η Οφήλια και ο Άλμπερτ. Συνέχισε να έχει καλές επιδόσεις στο σχολείο. Ωστόσο ο φόβος του για το γυναικείο φύλο παρέμενε σταθερός. Παρουσίασε επίσης και έντονη ακμή κατά την εφηβεία του, η οποία επιβάρυνε την ήδη χαμηλή του αυτοπεποίθηση. Συχνά τραύλιζε μπροστά στις συνομήλικες του, τους μιλούσε πολύ δυνατά, ξαφνικά κοκκίνιζε και ένιωθε ανεπαρκής. Ακόμα και έτσι όμως λαχταρούσε να τις αγγίξει και να τις υποτάξει. Ήξερε όμως ότι δεν είχε την δύναμη να το κάνει. Σύντομα όμως βρήκε την λύση στο πρόβλημα του.

Η Αρχή της Παραβατικής Συμπεριφοράς

Στα 16 του έτη, ο Χάρβεϊ άρχισε να εισβάλλει σε διαμερίσματα νεαρών γυναικών και να κλέβει τυχαία αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων εσώρουχων και, σε ένα περιστατικό, ένα πιστόλι. Αυτό το όπλο ένιωσε ότι ξαφνικά του έδωσε δύναμη. Από εκεί και έπειτα οι διαρρήξεις του δεν ήταν τυχαίες. Άρχισε να εντοπίζει μέσα στο πλήθος μια όμορφη γυναίκα και την ακολουθούσε μέχρι το σπίτι της. Μόλις βεβαιωνόταν για τη διεύθυνση της και ότι ήταν μόνη στο σπίτι της, ανέβαινε από ένα παράθυρο ή χρησιμοποιούσε την σκάλα υπηρεσίας και έμπαινε μέσα. Σύντομα άρχισε να επιβάλλεται στο γυναικείο φύλο. Υπό την απειλή του όπλου ανάγκαζε την γυναίκα που είχε επιλέξει να πάει στο υπνοδωμάτιο της, όπου της έδενε τα χέρια με ένα κομμάτι σχοινί και της έκλεινε το στόμα με ένα μαντήλι. Τοποθετούσε τα θύματα του σε ένα κρεβάτι ή μια καρέκλα και σήκωνε τα μπλουζάκια τους, χαλάρωνε τις φούστες τους και χάιδευε το δέρμα τους ενώ ταυτόχρονα χάιδευε τον εαυτό του. Μερικές φορές τις έβαζε να ξαπλώνουν δίπλα του και τις ανάγκαζε να προσποιούνταν ότι το απολάμβαναν όσο κι αυτός.

Με τον καιρό όμως, άρχισε κακοποιεί σεξουαλικά τα θύματα του. Εφάρμοζε αυτό το τελετουργικό κατά διαστήματα σε όλη τη διάρκεια του λυκείου. Κάποια στιγμή, οι γονείς του άρχισαν να παρατηρούν ότι κάποιες φορές αργούσε πολύ να γυρίσει στο σπίτι μετά από το σχολείο. Όταν τον ρώτησαν τι συμβαίνει, ο Χάρβεϊ τους έπεισε ότι είχε ξεκινήσει κάποιες εξωσχολικές δραστηριότητες. Εκείνοι τον πίστεψαν και δεν ξανασχολήθηκαν με το ζήτημα. Ο Χάρβεϊ πίστεψε ότι θα συνέχιζε ανενόχλητος τα σχέδια του χωρίς να τον εντοπίσει κανένας. Όμως στις 18 Μαΐου 1945 υπερεκτίμησε τις δυνατότητες του και φέρθηκε απρόσεκτα. Η αστυνομία τον έπιασε επ' αυτοφώρω να παραβιάζει το παράθυρο ενός διαμερίσματος στην οδό Βρέιν. Υπό την απειλή όπλου ο Χάρβεϊ προσπάθησε να κάνει μια συμμαθήτρια του ονόματι Έλμα Χαμούμ να γδυθεί μπροστά του. Συνελήφθη αμέσως από την αστυνομία και κατά την ανάκριση του εκείνο το βράδυ, ομολόγησε μια σειρά από κλοπές και διαρρήξεις, αλλά παρέλειψε βολικά εκείνες που περιελάμβαναν βιασμό. Τελικά αφέθηκε ελεύθερος μέχρι την δίκη του, καθώς η μητέρα του πλήρωσε την εγγύηση. Μετά από ένα μήνα ο Χάρβεϊ Γκλάτμαν ταξίδεψε κρυφά στη Νέα Υόρκη. Εκεί απήγαγε μια γυναίκα που ονομαζόταν Νορίν Λόρελ από τη γειτονιά της και αφού την έδεσε, την οδήγησε έξω από την πόλη στο μονοπάτι πεζοπορίας Σάνσαϊν Κάνιον. Σε ένα απόμερος σημείο, επανέλαβε την συνηθισμένη του παράσταση επίδειξης και αφής, χωρίς όμως να την βιάσει. Τα ξημερώματα την άφησε ελεύθερη και την έβαλε σε ένα ταξί και είπε στον οδηγό να την πάει σπίτι. Έπειτα εκείνος επέστρεψε με το τρένο στο Ντένβερ.

Η κοπέλα ζήτησε από τον οδηγό να την πάει στο τοπικό αστυνομικό τμήμα και εκεί τον κατήγγειλε. Τον αναγνώρισε εύκολα από μια φωτογραφία που του είχαν βγάλει οι αστυνομικοί κατά την σύλληψη του για την απόπειρα βιασμού της Έλμα Χαμούμ. Ο Χάρβεϊ Γκλάτμαν συνελήφθη ξανά και αυτή τη φορά δεν του δόθηκε η δυνατότητα άμεσης απελευθερώσεις με εγγύηση. Κρατήθηκε στο κρατητήριο μέχρι τη δίκη του τον Νοέμβριο. Τελικά καταδικάστηκε σε 1 χρόνο για τις ληστείες και τις επιθέσεις στις γυναίκες. Στην συνέχεια οδηγήθηκε κρατικές φυλακές του Κολοράντο. Εξέτισε οκτώ μήνες από την δωδεκάμηνη ποινή του. Όταν αφέθηκε ελεύθερος στις 27 Ιουλίου του 1946, η μητέρα του τον πήγε σε ψυχίατρο, για να αποτρέψει τον γιό της να κάνει περαιτέρω απερίσκεπτες πράξεις. Ο Γκλάτμαν δεν αποκάλυψε στον ψυχίατρο τους βιασμούς και είπε ότι φοβόταν να πλησιάσει μια κοπέλα της ηλικίας του. Ο γιατρός συνέστησε να ξεκινήσει ο Χάρβεϊ δραστηριότητες, όπως ήταν ο χορός για να βρίσκεται ανάμεσα σε γυναίκες και να καταπνίξει έτσι τον φόβο του για το αντίθετο φύλο. Η Οφήλια πρότεινε στον γιο της να φύγει από το Ντένβερ επειδή είχε στιγματιστεί εκεί λόγω της φυλάκισης του. Εκείνη πίστευε ακράδαντα ότι ο Χάρβεϊ θα μπορούσε να κάνει μια νέα αρχή σε ένα νέο κλίμα ανάμεσα σε νέα πρόσωπα, να κάνει νέους φίλους και να βρει δουλειά. Αφήνοντας τον Άλμπερτ στο σπίτι για μερικές εβδομάδες, η Οφήλια συνόδευσε τον γιο της και τον τακτοποίησε σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Γιόνκερς. Σύντομα ο Χάρβεϊ έπιασε δουλειά σε ένα κατάστημα επισκευής τηλεοράσεων. Είχε μάθει την τέχνη μέσα στην φυλακή και τώρα μπορούσε να αξιοποιήσει αυτή τη γνώση για να επιβιώνει.

 Μικροεγκλήματα και Βιασμοί 
Ο Χάρβεϊ Γκλάτμαν για έξι μήνες ήταν σχεδόν σαν ερημίτης, αποφεύγοντας την κοινωνική επαφή με τους άλλους ανθρώπους, αλλά κυρίως με το αντίθετο φύλο. Σύντομα η Οφήλια επέστρεψε στο Ντένβερ, πεπεισμένη ότι ο γιός της βρισκόταν σε καλό δρόμο για μια φυσιολογική ζωή. Όσο για τον Χάρβεϊ, όταν έφυγε η μητέρα του, βγήκε αμέσως στους δρόμους αναζητώντας πιθανά θύματα. Δεν ήθελε όμως να ρισκάρει να αγοράσει ένα νέο όπλο, καθώς φοβόταν ότι αυτό θα τον έστελνε πίσω στη φυλακή για πολύ καιρό. Έτσι αγόρασε ένα ψεύτικο πιστόλι με καψούλια θεωρώντας ότι φαινόταν αληθινό. Επίσης προμηθεύτηκε ένα σουγιά και ένα σχοινί.

Γύρω στα μεσάνυχτα της 17ης Αυγούστου του 1946, ένα νεαρό ζευγάρι, ο Τόμας Στάρο και η Ντόρις Θορν δέχτηκαν επίθεση έναν άντρα που αργότερα περιέγραψαν στην αστυνομία ως λίγο πιο κοντό από 1,80 μέτρα και 54 κιλά, με αχτένιστα μαλλιά, γυαλιά με κοκάλινο σκελετό και μεγάλα αυτιά. Ο ξένος υπό την απειλή όπλου, διέταξε το ζευγάρι να κατέβει από το πεζοδρόμιο και να κατευθυνθεί στο σκοτάδι προς ένα άλσος. Ο Γκλάτμαν πήρε το πορτοφόλι του Τόμας από το παντελόνι του, έπειτα του έδεσε τα πόδια του μεταξύ τους και τον έβαλε να ξαπλώσει στο γκαζόν. Γυρίζοντας προς την Ντόρις, άρχισε να αγγίζει το στήθος της, κρατώντας την ακινητοποιημένη υπό την απειλή του όπλου στην κοιλιά της. Ενώ ήταν απασχολημένος με την κοπέλα, ο Χάρβεϊ δεν κατάλαβε ότι ο σύντροφος της είχε απελευθερωθεί από το σχοινί και περπατούσε στις μύτες των ποδιών από πίσω του. Ξαφνικά ο Στάρο άρπαξε τον Χάρβεϊ, αλλά εκείνος κατάφερε να ξεφύγει. Έπειτα έβγαλε από την τσέπη του τον σουγιά του, τραυμάτισε τον νεαρό άντρα στον ώμο του και έφυγε τρέχοντας.

Δεν σταμάτησε να τρέχει μέχρι που μπήκε με ασφάλεια στο πρώτο τρένο για το Όλμπανι. Εκεί νοίκιασε ένα διαμέρισμα και πέρασε τις επόμενες δύο μέρες εξερευνώντας τη γειτονιά του για νέα θύματα. Μέχρι τις 22 Αυγούστου, ήταν έτοιμος. Ο πρώτος του στόχος του Χάρβεϊ ήταν η Φλόρενς Χέιντεν, μια νοσοκόμα που βρισκόταν εκτός υπηρεσίας. Την πλησίασε ύπουλα από τα σκοτεινά σημεία της Κεντρικής Λεωφόρου, άρπαξε τις τσάντες της και την απομόνωσε μέσα σε μία αυλή. Βάζοντας την κάννη του όπλου του στο πλευρό της, απαίτησε να παραμείνει σιωπηλή ενώ της έδενε τους καρπούς. Η γυναίκα συνειδητοποίησε ότι χρησιμοποιούσε και τα δύο χέρια του για να την δέσει και ότι δεν κρατούσε πλέον το όπλο. Έτσι τον έσπρωξε με δύναμη και άρχισε να ουρλιάζει δυνατά ζητώντας βοήθεια. Ο Γκλάτμαν το έβαλε στα πόδια τρομαγμένος. Χωρίς να αποθαρρύνεται από την τελευταία του ατυχία, ο Χάρβεϊ αποφάσισε το επόμενο βράδυ να προσπαθήσει ξανά στην Λεωφόρο του Χόλυγουντ. Ωστόσο οι περισσότερες γυναίκες συνοδεύονταν από τον σύντροφο τους και έτσι δεν τόλμησε να κάνει κάτι. Εντούτοις ήταν τόσο αποφασισμένος να επιτεθεί σε κάποια γυναίκα, που λίγο αργότερα όρμησε παρορμητικά σε δύο γυναίκες που περπατούσαν μαζί, στην Έβελιν Μπέρτζ και την Μπέβερλι Γκόλντσταϊν. Αλλά, μόλις τις στρίμωξε με το ψεύτικο όπλο του, έχασε ξαφνικά το θάρρος του, καθώς σκέφτηκε ότι δύο γυναίκες μαζί ήταν πάρα πολλές. Παρόλα αυτά τις διέταξε να του δώσουν τα πορτοφόλια τους, και έπειτα έφυγε τρέχοντας και κρύφτηκε σε ένα σκοτεινό σημείο του δρόμου. Τόσο η νοσοκόμα, όσο και οι δύο γυναίκες πήγαν και κατήγγειλαν τον άγνωστο στην αστυνομία.
Σύλληψη και Φυλάκιση
Παρόλο που τα εγκλήματα του μέχρι στιγμής ήταν ασήμαντα, το Αστυνομικό Τμήμα του Όλμπανι θεωρούσε αυτό το "φάντασμα" επικίνδυνο. Από τις περιγραφές που δόθηκαν από τα θύματα τόσο από το ζευγάρι στο Γιόνκερς, όσο και από τις τρείς γυναίκες στο Όλμπανι, οι αρχές υπέθεταν ότι επρόκειτο για τον ίδιο δράστη σε όλες τις περιπτώσεις. Έτσι οι αστυνομικοί κινήθηκαν γρήγορα. Μέσα σε δύο ημέρες συνέλαβαν τον Χάρβεϊ Γκλάτμαν, καθώς τον τσάκωσαν να ακολουθεί μια γυναίκα στην λεωφόρο Γουέστερν. Όταν έψαξαν τις τσέπες του, βρήκαν το ψεύτικο όπλο, τον σουγιά και το σχοινί. Όταν τον μετέφεραν στο τμήμα, ο Χάρβεϊ ομολόγησε σχεδόν αμέσως. Η αστυνομία του Γιόνκερς ήθελε να τον επιστρέψει για να αντιμετωπίσει κατηγορίες για την επίθεση στην Θορν και τον Στάρο, αλλά η πόλη του Όλμπανι χαιρόταν για την επιτυχία της τοπικής αστυνομίας. Έτσι η αστυνομία του Όλμπανι τους το αρνήθηκε κατηγορηματικά. Τέσσερις ημέρες μετά τη σύλληψή του, ο Γκλάτμαν κατηγορήθηκε στο Δημοτικό Δικαστήριο του Όλμπανι για την επίθεση στην Φλο Χέιντεν. Παρόλο που οι άλλες δύο γυναίκες δεν υπέβαλαν κατηγορίες, ο εισαγγελέας της πόλης γνώριζε ότι ο Γκλάτμαν δεν ήταν ένας αυθόρμητος μικροεγκληματίας, καθώς έμαθε ότι είχε ήδη εκτίσει ποινή φυλάκισης στο Κολοράντο. Έτσι ο Χάρβεϊ ξαφνικά αντιμετώπισε ποινή φυλάκισης στην κατηγορία των σοβαρότερων ποινών.

Η Οφήλια και ο Άλμπερτ Γκλάτμαν έμειναν άναυδοι όταν άκουσαν τα άσχημα νέα. Όλο αυτό το διάστημα νόμιζαν ότι ο γιος τους είχε αλλάξει πορεία ζωής και πλέον ζούσε ήρεμα στο Γιόνκερς. Η Οφηλία ταξίδεψε μέχρι το Όλμπανι και παρακάλεσε τις αρχές για επιείκεια. Ωστόσο τα δάκρυά της δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Τον Οκτώβριο, του 1946, οι φόβοι της ίδιας και του Χάρβεϊ επαληθεύτηκαν. Ο δικαστής Ερλ Γκάλοπ του ανακοίνωσε την ποινή του. Πέντε ως δέκα χρόνια φυλακής. Επειδή όμως ο Χάρβεϊ δεν ήταν ακόμη 21 ετών, ο δικαστής συνέστησε να ξεκινήσει την ποινή του στο Αναμορφωτήριο της Ελμίρα στην Νέας Υόρκης, αλλά, εν καιρώ, να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής του στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Σινγκ Σινγκ. Ο κρατούμενος με αριθμό 48337 πέρασε σχεδόν δύο χρόνια στο αναμορφωτήριο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, υποβλήθηκε σε ιατρική έρευνα και αξιολόγηση. Ο Δρ. Ραλφ Ράιανκεϊλ διέγνωσε τον Χάρβεϊ ως άτομο με "ψυχοπαθητική προσωπικότητα - σχιζοφρενικού τύπου και με σεξουαλικά διεστραμμένες παρορμήσεις με βάση τις εγκληματικές του πράξεις". Συνέστησε δε έντονα να συνεχιστούν περαιτέρω ιατρικές μελέτες στον Χάρβεϊ Γκλάτμαν κατά την παραμονή του στην φυλακή.

Αν και δεν διασώθηκαν τα αρχεία από τις ψυχιατρικές εξετάσεις του Γκλάτμαν στο σωφρονιστικό ίδρυμα Σινγκ Σινγκ, υπάρχει μέχρι σήμερα στα αρχεία των φυλακών μια ψυχιατρική μελέτη που πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την είσοδο του στην φυλακή. Αυτή η έκθεση αξιολογούσε τον νέο κρατούμενο "σίγουρα όχι ψυχικά ελαττωματικό ή ψυχωτικό". Ο ψυχίατρος του σωφρονιστικού ιδρύματος αν και αναγνώριζε ότι ο Χάρβεϊ ήταν σχιζοφρενής, πρότεινε να "ψυχοεκπαιδευτεί όσο θα ήταν κρατούμενος και αν παρόλα αυτά εξακολουθούσε να είναι αντικοινωνικός, να απομονωθεί". Οι αναφορές αποφυλάκισης υπό όρους δείχνουν ότι ο Χάρβεϊ ήταν υποδειγματικός κρατούμενος, είχε υψηλό δείκτη νοημοσύνης, επέδειξε ικανότητα και προθυμία στα καθήκοντα του στη φυλακή και ανταποκρινόταν θετικά στις σποραδικές ιατρικές του εξετάσεις. Ο συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων Μάικλ Νιούτον, ο οποίος μελέτησε πολλά χρόνια την περίπτωση του Χάρβεϊ Γκλάτμαν και άλλων κατά συρροήν δολοφόνων γενικότερα, σχολίασε: "Οι κοινωνιοπαθητικοί σεξουαλικοί παραβάτες μαθαίνουν να παίζουν με το σύστημα από νωρίς, μερικές φορές ακόμα και ως παιδιά. Αφού συλληφθούν αρκετές φορές και περάσουν χρόνο στη φυλακή, όπως ο Χάρβεϊ, ξέρουν ακριβώς τι να πουν και πώς να ενεργήσουν σε οποιαδήποτε δεδομένη κατάσταση, είτε πρόκειται για αστυνομικούς, δικηγόρους είτε για ψυχολόγους. Παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, πολλοί κοινωνιοπαθείς είναι απόλυτα ικανοί να νικήσουν τους πολύγραφους, να χειραγωγήσουν τα αποτελέσματα των ψυχολογικών τεστ αξιολόγησης και να κάνουν τους θεραπευτές να πιστεύουν ότι έχουν θεραπευτεί".

Αποφυλάκιση
Ο Χάρβεϊ Γκλάτμαν προφανώς υποκρινόταν έξυπνα και ξεγελούσε τους πάντες. Έτσι, μετά από μόλις δύο χρόνια και οκτώ μήνες στη φυλακή, αφέθηκε ελεύθερος υπό όρους. Αυτοί οι όροι όριζαν ότι έπρεπε να επιστρέψει στη φροντίδα των γονιών του, να βρει εργασία πλήρους απασχόλησης και να παραμείνει υπό δικαστική παρακολούθηση για άλλα τεσσεράμισι χρόνια. Επιστρέφοντας στο σπίτι του υπό την γονική μέριμνα στο Ντένβερ, ο Χάρβεϊ έκανε διάφορες μικροδουλειές και ζούσε ήσυχα. Ο Χάρβεϊ έζησε με τους γονείς του μέχρι τον θάνατο του αυστηρού πατέρα του, Άλμπερτ το 1952. Έπειτα ο Χάρβεϊ άρχισε να δείχνει τον πραγματικό του εαυτό και να έχει έντονες διαφωνίες με την μητέρα. Τελικά έφυγε από το σπίτι και νοίκιασε ένα διαμέρισμα. Συνέχισε να βρίσκει δουλειές του ποδαριού και επισκεπτόταν τακτικά και στην ώρα του τον υπεύθυνο αποφυλάκισης για να δίνει αναφορά. Ωστόσο, τον Σεπτέμβριο του 1956, ο Χάρβεϊ Γκλάτμαν απέκτησε την πλήρη ελευθερία του. Έτσι στις αρχές του 1957 άφησε πίσω του το Ντένβερ και πήγε στο Λος Άντζελες.

Οι Δολοφονίες

Ο Χάρβεϊ έπιασε δουλειά ως επισκευαστής τηλεοράσεων και νοίκιασε ένα μικρό διαμερίσματος στην ήσυχη λεωφόρο Μέλροουζ. Επιπρόσθετα αγόρασε ένα όπλο, σχοινί και ένα μεταχειρισμένο μαύρο αυτοκίνητο μάρκας Dodge Cornet και μοντέλο του 1951. Σύντομα αγόρασε και μια ακριβή φωτογραφική μηχανή μάρκας Rolleicord μαζί με τον εξοπλισμό της και επέστρεψε σε ένα παλιό του χόμπι, που ήταν η φωτογραφία. Ο Γκλάτμαν είχε διαπρέψει σε αυτή την τέχνη κατά τη διάρκεια του λυκείου επειδή τον γοήτευε. Έχοντας πλέον τον κατάλληλο εξοπλισμό, το μόνο που χρειαζόταν τώρα ήταν ένα ψευδώνυμο που θα ακουγόταν σαν το πραγματικό ονοματεπώνυμο επαγγελματία φωτογράφου. Τελικά κατέληξε στο Τζόνι Γκλεν. Ακουγόταν έξυπνο, ευγενικό και άκρως πειστικό. Για μήνες περνούσε από τα στούντιο φωτογράφισης μοντέλων και ήταν έκπληκτος για το πόσο εύκολα γδύνονταν κάποιες κοπέλες για είκοσι δολάρια την ώρα. Έτσι επινόησε και εκτέλεσε σύντομα το σχέδιο του. Ως πρόσχημα επικοινωνίας χρησιμοποιούσε προσφορές εργασίας για αστυνομικά περιοδικά. Αφού έπειθε την υποψία να πάει στο διαμέρισμα του για ένα δοκιμαστικό, έπειτα την έδενε και την κακοποιούσε σεξουαλικά. Συνήθως φωτογράφιζε κιόλας τα θύματα του ως αναμνηστικό λάφυρο. Για να μην τον καταδώσουν τα θύματα του, τις στραγγάλιζε και πετούσε τα πτώματα τους στην έρημο.

Τζούντι Αν Νταλ

Στα τέλη Ιουλίου του 1957, ο Χάρβεϊ Γκλάτμαν εντόπισε το πρώτο του θύμα στα γαλάζια μάτια της δεκαεννιάχρονης Τζούντιθ "Τζούντι" Αν Νταλ (23 Ιουνίου του 1938 - 1 Αυγούστου του 1958). Εκείνη ήταν εμφανίσιμη και διαζευγμένη. Κατοικούσε σε διαμέρισμα του κτιρίου Ελ Μιραδόρ στη γωνία των οδών Νορθ Σουίτζερ και Φάουντεν Άβενιου στο Δυτικό Χόλιγουντ. Συγκατοικούσε με την δεκαοκτάχρονη Μπέτι Ρουθ Κάρβερ και την εικοσιδυάχρονη Λιν Λάικελς, οι οποίες ήταν επίσης μοντέλα.

Η Τζούντι αναλάμβανε οποιαδήποτε εργασία μπορούσε να βρει για να πληρώσει τον δικηγόρο της καθώς είχε μπροστά της μία δικαστική διαμάχη με τον πρώην σύζυγο της Ρόμπερτ, για την επιμέλεια της κόρης τους Σούζαν, η οποία ήταν δεκατεσσάρων μηνών. Έχοντας αποκτήσει τον αριθμό τηλεφώνου της μέσω του πρακτορείου της (ήταν σύνηθες τη δεκαετία του '50 τα πρακτορεία να δημοσιεύουν προσωπικούς αριθμούς στην εφημερίδα), ο Χάρβεϊ τηλεφώνησε και μίλησε αρχικά με την Λιν Λάικελς. Όταν εκείνη αρνήθηκε την δουλειά, επικοινώνησε με την συγκάτοικο της την Τζούντι Νταλ το πρωί της 1ης Αυγούστου του 1957 και της είπε ότι ενδιαφερόταν να την δει να ποζάρει για ένα δημοφιλές περιοδικό αληθινών εγκλημάτων. "Ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία" της τόνισε "και θα κερδίσεις εύκολα είκοσι δολάρια την ώρα". Η κοπέλα αν και δίστασε λίγο τελικά συμφώνησε. Πριν κλείσει το τηλέφωνο, ο Χάρβεϊ της ζήτησε να ντυθεί με μια στενή φούστα και ένα πουλόβερ κατά την συνάντηση τους στις δύο το απόγευμα. Το πρακτορείο της την είχε προτρέψει επανειλημμένα να είναι προσεκτική στην επιλογή συνεργασιών. Ωστόσο εκείνη θεώρησε ότι ο "φωτογράφος" ακουγόταν αρκετά ευγενικός στο τηλέφωνο. Μάλιστα το γεγονός ότι συμφώνησε να κάνει τη φωτογράφιση στο διαμέρισμα της ακουγόταν πολύ ασφαλές. 
μικρογραφία|Τζούντι Αν Νταλ
Ο "Τζόνι Γκλεν" έφτασε λίγο νωρίτερα στο διαμέρισμα της στη Λεωφόρο Σουίτζερ. Το κοίταξε προσεκτικά και κατόπιν την ρώτησε αν θα την πείραζε να ποζάρει στο στούντιο του που ο φωτισμός ήταν καλύτερος. Παρατηρώντας την ήρεμη διάθεση του φωτογράφου και σκεπτόμενη πόσο πολύ χρειαζόταν τα χρήματα, εκείνη άφησε κάθε επιφύλαξη και μπήκε στο αυτοκίνητο του. Την οδήγησε στο "στούντιο" του που στην πραγματικότητα ήταν το δικό του διαμέρισμα. Μόλις μπήκε μέσα, της εξήγησε ότι, επειδή τα πλάνα θα συνόδευαν μια αστυνομική ιστορία θα έπρεπε να την δέσει. Η κοπέλα κάθισε σε μια πολυθρόνα και ο Χάρβεϊ Γκλάτμαν της έδεσε τα χέρια και τα πόδια. Έπειτα, υπό την απειλή όπλου, της έλυσε τα χέρια της και την διέταξε να γδυθεί - αργά - καθώς την φωτογράφιζε σε διάφορες στάσεις, άλλες δεμένες, άλλες ελεύθερες, όλες απεικονίζοντας την να ελέγχει κάποιον εκτός οθόνης. Σαν σκηνοθέτης, της φώναζε: "Τώρα πρέπει να δείχνεις φοβισμένη! Έπειτα να δείχνεις περίεργη για το τι θα ακολουθήσει!". Οι πόζες ποίκιλαν και έγιναν πιο ερωτικές και πιο εμφατικές στην προσωπική ψυχή του Χάρβεϊ, καθώς προχωρούσαν τα κλικ. Όταν τραβήχτηκαν όλες οι φωτογραφίες, ο Χάρβεϊ την βίασε αρκετές φορές και στη συνέχεια την έβαλε να καθίσει δίπλα του και την ανάγκασε να τον αγκαλιάσει στον καναπέ καθώς παρακολουθούσε τις αγαπημένες του τηλεοπτικές κωμωδίες. Εν τω μεταξύ, της είπε ότι αν έκανε όσα της ζητούσε θα την γυρνούσε στο σπίτι της. Η κοπέλα έκλαιγε και φοβόταν πολύ, αλλά υπάκουσε σε όλα.

Στις 22:30 ο Χάρβεϊ της ανακοίνωσε ότι θα την ελευθέρωνε, αλλά θα έπρεπε να την αφήσει έξω από την πόλη για να πάρει το λεωφορείο και να γυρίσει μόνη της στο σπίτι. Πιθανότατα η Τζούντι σκέφτηκε ότι εκείνος ήθελε χρόνο για να δραπετεύσει, και δεν διαφώνησε. Δένοντας ξανά τους καρπούς της, την οδήγησε 190 χιλιόμετρα ανατολικά προς την έρημο του Ίντιο. Τραβώντας την Νταλ έξω από το αυτοκίνητο, έκανε σαν να επρόκειτο να την λύσει. Ωστόσο της αποκάλυψε ότι θα την βιάσει ξανά. Εκείνη αναστέναξε και υποτάχθηκε σε όλο αυτό, καθώς δεν είχε άλλες δυνάμεις. Αφού τελείωσε, με μια μόνο γρήγορη κίνηση πέρασε το σχοινί γύρω από τον λαιμό της και την στραγγάλισε. Αλλά ο Χάρβεϊ χρειαζόταν μερικές ακόμη φωτογραφίες με φλας, κάτι για να θυμάται την κατάκτηση του. Έτσι τοποθετούσε το πτώμα της Τζούντι σε διαφορές πόζες και την φωτογράφισ ε. Στο τέλος την έθαψε σε έναν ρηχό τάφο. Σχετικά με τις φωτογραφίες θανάτου του θύματος, ο Δρ. Κέπελ σχολίασε: "Ήταν ακόμη πιο τρομακτικές για την αστυνομία (από αυτές που τραβήχτηκαν εν ζωή) επειδή αποκάλυψαν την πραγματική φύση του Χάρβεϊ Γκλάτμαν. Έδειχναν τους τρόπους με τους οποίους ο δολοφόνος είχε τοποθετήσει τα θύμα του, και η ψυχολογική διαφθορά του ήταν βαθιά αηδιαστική. Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος μπορούσε να αποκαλύψει τόσο πολύ τα βάθη της δικής του αδυναμίας και τα συναισθήματα ασημαντότητας μέσα από φωτογραφίες ήταν κάτι που οι ερευνητές δεν είχαν ξαναδεί".

Σίρλεϊ Αν Λόι Μπρίτζφορντ

Ο Γκλάτμαν βρήκε το δεύτερο θύμα του, στο πρόσωπο της Σίρλεϊ Αν Λόι Μπρίτζφορντ (20 Απριλίου του 1933 - 8 Μαρτίου του 1958) εφτά μήνες αργότερα. Εκείνη ήταν πρόσφατα διαζευγμένη και ζούσε με την μητέρα της και τους δύο γιους της. Αναζητώντας τον κατάλληλο άντρα, έγινε μέλος της λέσχης γνωριμιών: "Patty Sullivan Lonely Hearts Club" ("Λέσχη Μοναχικών Καρδιών της Πάτυ Σάλιβαν") και έβαλε μια αγγελία. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι δεν ήθελε κάποιον σαν τον πρώτο της σύζυγο. Σύντομα της απάντησε κάποιος "Τζορτζ Ουίλιαμς". Μετά από την ανταλλαγή μερικών επιστολών, εκείνος της ζήτησε να συναντηθούν από κοντά στις 7 Μαρτίου 1958 και η Σίρλεϊ δέχτηκε. Η  Μπρίτζφορντ δεν ενθουσιάστηκε από την πρώτη εικόνα που είχε από τον Ουίλιαμς. Άλλωστε τα αυτιά του ήταν πολύ μεγάλα και της θύμιζαν κάτι ποντικίσιο. Ωστόσο σκέφτηκε να του δώσει μια ευκαιρία μια και εκείνος της υποσχέθηκε να την πάει για χορό. Αν τα πράγματα έδειχναν ότι δεν θα πήγαιναν καλά, τουλάχιστον η Σίρλεϊ θα περνούσε μια όμορφη βραδιά στην πόλη και θα απολάμβανε ένα δωρεάν δείπνο. Ή μήπως όχι;

Ο Χάρβεϊ, ως Τζορτζ Γουίλιαμς, εμφανίστηκε την καθορισμένη ώρα, στις 19:45 στο σπίτι της στην οδό Τάξφορντ, στο Σαν Βάλεϊ. Ήταν έκπληκτος που τον υποδέχτηκαν αρκετοί από τους συγγενείς της Σίρλεϊ, αλλά κατάφερε να διατηρήσει την ψυχραιμία του. Καθώς έφευγαν είπε σε όλους: "Χάρηκα που σας γνώρισα" και μπήκε στο αυτοκίνητο του μαζί με την μητέρα τους. Όταν είχαν απομακρυνθεί λίγο ρώτησε την Μπρίτζφορντ αν θα την πείραζε να μην πάνε για χορό. Δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι είχε πονοκέφαλο και προτιμούσε να κάνουν μια βόλτα με το αυτοκίνητο στην εξοχή, τρώγοντας δείπνο στην πορεία. Η Σίρλεϊ δέχτηκε με χαρά και πήγαν για δείπνο στο Όσιανσαϊντ. Έπειτα μπήκαν στο αυτοκίνητο και ο "Τζορτζ" είπε στην Μπρίτζφορντ ότι θα την γύριζε στο σπίτι της.

Ο Μάικλ Νιούτον ανέφερε στο περιοδικό Rope: "Αν πιστέψουμε τις μεταγενέστερες δηλώσεις του Χάρλεϊ στην αστυνομία, δεν είχε αποφασίσει ακόμη να βιάσει και να δολοφονήσει τη Σίρλεϊ Μπρίτζφορντ. Σκεφτόταν συνέχεια τα δύο παιδιά της, λέγοντας στον εαυτό του ότι η Σίρλεϊ ήταν διαφορετικός τύπος από την Τζούντι Νταλ. Δεν γδύνονταν και δεν έδειχνε το σώμα της σε αγνώστους. Η Σίρλεϊ ήταν καλή γυναίκα. Παρόλα αυτά... Η ίδια η παρουσία της στο αυτοκίνητο και η μυρωδιά του αρώματός της παρακινούσαν τον Γκλάτμαν... Ο Χάρβεϊ ήξερε τι έχανε αν δεν το έκανε". Τελικά, το αυτοκίνητο έφτασε στους πρόποδες των οροσειρών Βαλεσίτο, κοντά στο Κρατικό Πάρκο Άνζα. Ο Χάρλεϊ μπήκε ξαφνικά σε ένα ερημικό χωματόδρομο και η Σίρλεϊ τον κοίταξε με απορία. στην Αφού την οδήγησε σε μια έρημο ανατολικά του Σαν Ντιέγκο, σταμάτησε το αυτοκίνητο και την σημάδεψε με το όπλο του στο στήθος, λέγοντας της έντονα: "Γδύσου". Εκείνη τον παρακαλούσε κλαίγοντας να μην της το κάνει αυτό, αλλά εκείνος επέμενε. Τελικά την βίασε και έπειτα την έβγαλε φωτογραφίες ντυμένη και γυμνή. Τράβηξε φωτογραφίες σε πολλές στάσεις. Όμως για να βεβαιωθεί ότι θα γίνει σωστά η δουλειά του, περίμενε να ξημερώσει και την τράβηξε μερικές φωτογραφίες ακόμα στο φως της ημέρας. Όταν θεώρησε ότι είχε βγάλει το αποτέλεσμα που ήθελε, την έπνιξε μέχρι θανάτου με το σχοινί και άφησε το πτώμα της πίσω από έναν κάκτο.

Ρούθ Ρίτα Μερκάδο

Πέρασαν τέσσερις μήνες από το τελευταίο του έγκλημα και η αστυνομία δεν είχε εμφανιστεί μέχρι τότε στην πόρτα του. Έτσι ο Χάρβεϊ πήρε θάρρος για να συνεχίσει. Πήγε ξανά στο πρακτορείο μοντέλων και εκεί στόχευσε σε ένα 24χρονο μοντέλο και στρίπερ μερικής απασχόλησης ονόματι Ρούθ Ρίτα Μερκάδο (17 Δεκεμβρίου του 1933 - 24 Ιουλίου του 1958). Όταν η κοπέλα εργαζόταν ως μοντέλο είχε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Άντζελα Ρόχας. Η Μερκάδο είχε έρθει από τη Νέα Υόρκη μήνες νωρίτερα για να κάνει μεγάλη επιτυχία στο Δυτικό Χόλιγουντ, ελπίζοντας ότι θα την ανακάλυπταν. Το όνειρό της να γίνει η επόμενη Μέριλιν Μονρόε ή σαν την Σάντρα Ντι δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Μια κοπέλα με φιλοδοξίες στην εβδόμη τέχνη, έβρισκε χάσιμο χρόνου επαγγέλματα όπως της σερβιτόρας και της ταμίας, στο Λος Άντζελες του 1958. Τουλάχιστον ως φωτογραφικό μοντέλο, κατάφερε να αποφύγει την μονότονη καθημερινότητα της και να πληρώνει το ενοίκιο και την διατροφή της. Αν και δούλευε τα βράδια και ως στρίπερ, ποτέ δεν επέτρεπε σε κανέναν να την αγγίζει. Σύντομα έλαβε τηλεφώνημα από τον Χάρβεϊ Γκλάτμαν που αυτή τη φορά συστήθηκε ως Φρανκ Γουίλσον και φωτογράφος μοντέλων. Όταν το ίδιο απόγευμα εμφανίστηκε στην πόρτα της, της φάνηκε πιο άσχημος από όσο τον είχε φανταστεί. Είχε μεγάλα αυτιά που προεξείχαν σαν του Ντάμπο, αχτένιστα μαλλιά και ένα ζευγάρι στενά μάτια πίσω από χοντρά γυαλιά με κοκάλινο σκελετό. Η Ρούθ παρατήρησε ότι δεν κρατούσε κάμερα στα χέρια του και τον ρώτησε που βρίσκεται. "Εεε... είναι στο αυτοκίνητο μου" τραύλισε ο "Γουίλσον". "Θέλεις να πας να την φέρεις ενώ εγώ θα αλλάζω για να φορέσω κάτι πιο άνετο;" τον ρώτησε η Μερκάδο. Εκείνος δεν της απάντησε τίποτα και έβγαλε το όπλο του, βάζοντας την κάννη του κάτω από το πηγούνι της. "Πού είναι η κρεβατοκάμαρα σου;" της είπε έντονα. "Πάμε αμέσως εκεί". "Σε παρακαλώ... όχι..." είπε κλαίγοντας η κοπέλα. Αλλά εκείνος την διέκοψε σφίγγοντας το όπλου του πιο πολύ στο πηγούνι της και λέγοντας της: "Απάντησέ μου, σκύλα".

Του έδειξε με το δάχτυλο της και εκείνος την έσπρωξε προς αυτή την κατεύθυνση με το όπλο το πλέον να σημαδεύει την σπονδυλική της στήλη. Καθώς έμπαιναν μαζί στο δωμάτιο, την έσπρωξε στο κρεβάτι και της ζήτησε να γδυθεί. Εκείνη υπάκουσε. Καθώς έβγαζε τα ρούχα της, παρατήρησε ότι το άχαρο πρόσωπο του άρχιζε να ιδρώνει από την προσμονή. Τα αυτιά του  κοκκίνισαν και τα χείλη του έτρεμαν από δέος. Γυμνή πια, ο Χάρλεϊ την έδεσε. Εκείνη άφησε τα ιδρωμένα χέρια του να χαϊδέψουν τα γεννητικά της όργανα και προσπάθησε να μην τρέμει. Παρόλα αυτά η Ρούθ έκανε εμετό, καθώς ένιωθε το αηδιαστικό του άγγιγμα. Εντούτοις σφίχτηκε όταν τον είδε να βάζει το χέρι του κάτω από το σακάκι του και να τραβάει ένα λεπτό σχοινί. Και όταν της είπε να γυρίσει, και τον ένιωσε να δένει τους καρπούς της, το ρίγος στο οποίο προσπαθούσε να αντισταθεί εμφανίστηκε. Ο Χάρβεϊ της είπε: "Μην φοβάσαι. Θέλω απλώς να σου κάνω έρωτα". Μετά από λίγες στιγμές μάταιων παρακλήσεων, κοπέλα παραδόθηκε. Εκείνος την βίασε και έπειτα ξάπλωσε δίπλα της. Η Μερκάδο δεν τολμούσε να τον κοιτάξει, αλλά άκουγε την αναπνοή του που εξακολουθούσε να βγαίνει σε σποραδικές εκρήξεις. Ξαφνικά ο Χάρβεϊ Γκλάτμαν της είπε: "Έχω μια ιδέα. Ας πάμε για πικνίκ". "Δεν καταλαβαίνω ... Είναι περασμένα μεσάνυχτα" του απάντησε η Ρούθ. "Λοιπόν, ποιος λέει ότι δύο άνθρωποι που μόλις έκαναν έρωτα δεν μπορούν να πάνε σε ένα ωραίο ρομαντικό πικνίκ αργά το βράδυ;". Χαχανίζοντας την τράβηξε από τους δεμένους καρπούς της στα πόδια της. Ξαφνικά της είπε: "Θα σε λύσω αν μου υποσχεθείς ότι δεν θα κλάψεις ούτε θα προσπαθήσεις να το σκάσεις". "Το υπόσχομαι" του απάντησε η Μερκάδο. "Τότε ντύσου" της είπε ο Γκλάτμαν. Η Ρούθ Μερκάδο ντύθηκε χωρίς να είναι σίγουρη τι ακριβώς την επιφύλασσε. Πικνίκ; Δεν ρώτησε, μόνο ήλπιζε να καταφέρει να ξεφύγει ζωντανή από όλο αυτό. Στο μεταξύ, το μυαλό της έσπευδε να συγκρατήσει τον πανικό της. Κατά διαστήματα, μάλιστα του έκλεινε το μάτι.

Καθώς ήταν ντυμένη της έδεσε ξανά τους καρπούς και της έβαλε το παλτό της πάνω από τους ώμους της. Όταν μπήκαν στο αυτοκίνητο η Ρούθ παρατήρησε την ακριβή του φωτογραφική μηχανή στο πίσω κάθισμα, μαζί με κάποιο συνοδευτικό εξοπλισμό. Τον ρώτησε αν θα βγάλουν φωτογραφίες και εκείνος χαμογελώντας της έγνεψε καταφατικά και την οδήγησε στην έρημο ανατολικά του Σαν Ντιέγκο. Κρατώντας τα χέρια της ακίνητα, τη βίασε ξανά στην έρημο κάτω από τον ανατέλλοντα ήλιο. Αφού την έγδυσε, τη φωτογράφισε σε διάφορες στάσεις, απαιτώντας να ποζάρει πιο αισθησιακά. Καθώς ξημέρωνε ο Γκλάτμαν συνειδητοποίησε ότι το αναπόφευκτο είχε έρθει. Η Ρούθ Μερκάδο κατάλαβε επίσης ότι οι ελπίδες της για επιβίωση είχαν χαθεί και ότι ο θάνατος της ήταν αναπόφευκτος. Τότε της ζήτησε να προσποιηθεί ότι ήταν νεκρή και την τράβηξε μερικές φωτογραφίες ακόμα. Όταν άνοιξε τα μάτια της και τον είδε να βγάζει άλλο ένα σχοινί. Πριν προλάβει να αντιδράσει το πέρασε γύρω από τον λαιμό της και την στραγγάλισε. Ο Χάρλεϊ την έγδυσε και τράβηξε μερικές ακόμη φωτογραφίες στήνοντας το πτώμα της δώδεκα διαφορετικές πόζες. Ικανοποιημένος που είχε απαθανατίσει την ουσία του τροπαίου του, ο Χάρβεϊ κύλισε το σώμα εκεί που υπήρχαν άφθονες προσωπίδες (φυτό) και όπου σύντομα θα γινόταν τροφή για τα κογιότ. Ο σπιτονοικοκύρης της Ρούθ, παρατήρησε ότι δεν υπήρχε κίνηση στο διαμέρισμα της για μέρες. Έτσι αποφάσισε να μπει μέσα με το δικό του αντικλείδι και εκεί βρήκε μια δυσάρεστη έκπληξη. Ο σκύλος και τα δύο παπαγάλοι της Μερκάδο ήταν κοντά στο θάνατο, έχοντας μείνει χωρίς φαγητό και νερό για τέσσερις ημέρες. Ο σπιτονοικοκύρης ειδοποίησε αμέσως την αστυνομία του Λος Άντζελες για να δηλώσει την εξαφάνιση της. Μάλιστα είπε στις αρχές ότι έφυγε με έναν άγνωστο άνδρα για μια επαγγελματική φωτογράφιση και δεν επέστρεψε ποτέ. Εν τω μεταξύ, οι οικογένειες τριών γυναικών και οι φίλοι τους ρωτούσαν την αστυνομία: "Πού πήγαν και γιατί δεν μπορούσαν να τις εντοπίσουν;". Η αστυνομία άρχισε να αναρωτιέται αν υπήρχε κάποια σύνδεση στις τρεις υποθέσεις.

 Λορίν Μαρί Βίτζιλ 

Ο Χάρβεϊ σκεφτόταν ότι είχε γίνει παντοδύναμος, καθώς μπορούσε να ελέγχει τις γυναίκες με ένα όπλο και ένα σχοινί, το οποίο πάντα αποτελούσε το σύμβολο της σεξουαλικής του δύναμης. Έτσι, αργά το απόγευμα της 27ης Οκτωβρίου πήγε στο Στούντιο Νταϊάν, ένα από τα πιο ακριβά και πιο φημισμένα πρακτορεία μοντέλων στη Λεωφόρο Σάνσετ. Ως φωτογράφος Φρανκ Τζόνσον, ζήτησε από την ίδια την ιδιοκτήτρια, να την πληρώσει με 30 δολάρια την ώρα για να της τραβήξει κάποιες φωτογραφίες. Εντούτοις η Νταϊάν απογοητεύτηκε εντελώς από τα ατημέλητα μαλλιά του και την αποκρουστική μυρωδιά του σώματος του. Έτσι παριστάνοντας ότι ήταν πολύ απασχολημένη για να τον εξυπηρετήσει, του πρότεινε να κάνει την δουλειά του με ένα από τα μοντέλα της. Εκείνος συμφώνησε και η Νταϊάν τηλεφώνησε σε μια νεαρή γυναίκα που είχε προσλάβει την προηγούμενη εβδομάδα. Ήταν η Λορίν Μαρί Βίτζιλ  (25 Απριλίου του 1936 - 2 Απριλίου του 2002), η οποία ανυπομονούσε να κάνει την πρώτη της δουλειά ως μοντέλο και έτσι δέχτηκε. Η Νταϊάν κανόνισε ώστε ο φωτογράφος να περάσει από το στούντιο στις οκτώ. Ωστόσο, αφού έφυγε ο Χάρβεϊ, η Νταϊάν τηλεφώνησε ξανά στη Λορίν για να την προειδοποιήσει: "Να προσέχεις με αυτόν τον χαμένο. Δεν είναι επαγγελματίας και είναι ανατριχιαστικός. Καταλαβαίνεις τι εννοώ;". Η Βίτζιλ υποσχέθηκε ότι θα ήταν προσεκτική και ευχαρίστησε την ατζέντισσα για την συμβουλή. Το βράδυ ο Γκλάτμαν έφτασε και είπε στην Λορίν ότι τελικά αποφάσισε να την φωτογραφίσει στο δικό του στούντιο. Με το σήμα συναγερμού της Νταϊάν να αντηχεί ακόμα στα αυτιά της, η κοπέλα μπήκε με μεγάλη επιφύλαξη στο αυτοκίνητο του Χάρβεϊ εκείνο το βράδυ. Παρακολουθούσε κάθε του κίνηση και καθώς τον κοίταξε πραγματικά στο πρόσωπο του, βρήκε το χαμόγελο του αποκρουστικό. Παρέμεινε όμως σιωπηλή, μη θέλοντας να κάνει φασαρία. Αυτή ήταν η πρώτη της δουλειά για το Στούντιο Νταϊάν και δεν ήθελε οι πρώτες κριτικές της να είναι ως απρόθυμο μοντέλο. Κάποια στιγμή που έβλεπε να απομακρύνονται αρκετά τον ρώτησε πού ήταν το στούντιο του. "Λίγο πιο πέρα στο Άναχαϊμ" της απάντησε ο Χάρβεϊ.

Ωστόσο, είχαν περάσει όλες τις εξόδους του Άναχαϊμ και η κοπέλα τον ρώτησε: "Δεν προσπέρασες ήδη το σημείο;". "Ξέχασε το" της απάντησε θυμωμένα ο Χάρβεϊ. "Άκου, έχω το δικαίωμα να ξέρω που πάμε" του είπε τρέμοντας από φόβο η Βίτζιλ. Ο Γκλάτμαν της ζήτησε να σωπάσει. Καθώς η κοπέλα του έλεγε: " Καλύτερα να μου πεις πού πάμε αλλιώς ...." ο Χάρβεϊ έστριψε απότομα το αυτοκίνητο σε μια επικίνδυνη στροφή, αρπάζοντας την επερχόμενη έξοδο και η κοπέλα χτύπησε ελαφρώς στην πόρτα του αυτοκινήτου. Το αυτοκίνητο σταμάτησε στην άκρη του δρόμου και ο Χάρβεϊ της είπε ότι του είχε σκάσει το ένα λάστιχο. Αντί όμως να βγει ο Γκλάτμαν από το αυτοκίνητο, είπε στην Λορίν να απλώσει τα χέρια της για να την δέσει. Για να τονίσει τη σοβαρότητα της διαταγής του, έβγαλε το όπλο και άρχισε να την σημαδεύει. Η κοπέλα προσπάθησε να βγει από το αυτοκίνητο, αλλά ο Χάρβεϊ την άρπαξε και προσπάθησε να της δέσει τα χέρια της. Η κοπέλα κατάφερε και του πήρε το όπλο από τα χέρια. Καθώς η Βίτζιλ του φώναζε να κάνει πίσω, ο Γκλάτμαν άρπαξε το σχοινί και προσπάθησε να της ακινητοποιήσει το ελεύθερο χέρι της πίσω από την πλάτη της. Όταν αυτό δεν λειτούργησε, δοκίμασε μια διαφορετική τακτική, προσπαθώντας να την πείσει ότι αν συνεργαζόταν, δεν θα την έβλαπτε. Αλλά η Λορίν αρνήθηκε, γνωρίζοντας ότι αν υπάκουε θα την σκότωνε. Ξαφνικά, ο Χάρβεϊ προσπάθησε να της πάρει το όπλο από τα χέρια και το πιστόλι εκπυρσοκρότησε και πέρασε ξυστά από τον μηρό της Λορίν. Ο θόρυβος τάραξε τον Γκλάτμαν, ο οποίος άφησε για λίγο την Λορίν ελεύθερη. Χρησιμοποιώντας το ελεύθερο χέρι της, κατάφερε να ανοίξει την πόρτα του αυτοκινήτου και παλεύοντας ακόμα για το όπλο, έπεσαν και οι δύο έξω και σωριάστηκαν στην άκρη του δρόμου. Καθώς περνούσαν αυτοκίνητα, οι δυο τους κυλούσαν στο έδαφος και ο Γκλάρμαν άρπαξε ξανά το πιστόλι. Προσπαθώντας να του πάρει το όπλο, η Βίτζιλ δάγκωσε τον καρπό του Χάρβεϊ και εκείνος αμέσως τον άφησε. Έχοντας το όπλο στην κατοχή της, άρχισε να τον χτυπάει. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι που εκείνος άρχισε να κλαίει και την παρακαλούσε να τον αφήσει και να φύγει. Η Λορίν θα τον είχε πυροβολήσει αν μπορούσε, αλλά δεν ήξερε πώς να το κάνει. Εν τω μεταξύ για καλή της τύχη, η τροχαία πέρασε από το σημείο και παρατήρησε την γυναίκα να χτυπάει έναν "ανυπεράσπιστο" άνδρα. Στην αρχή οι τροχονόμοι πίστεψαν ότι η Λορίν, η οποία χτυπούσε τον Γκλάτμαν, ήταν η ύποπτη, αλλά αφού μίλησαν και με τους δύο, συνειδητοποίησαν ότι ο Γκλάτμαν είχε επιτεθεί στην Βίτζιλ και είχε επιχειρήσει να την βιάσει. Η Βίτζιλ έτρεξε κοντά τους και έριξε το όπλο μπροστά τους κλαίγοντας. Όσο για τον Χάρβεϊ Γκλάτμαν, εκείνος κάθισε δειλά δίπλα στο αυτοκίνητο του, μουρμουρίζοντας ότι αυτό δεν ήταν δικό του λάθος. Ο αστυνομικός της εθνικής οδού Τομ Μάλιγκαν κατέθεσε αργότερα: "Είχε το βλέμμα του τρελού. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το άγριο βλέμμα που είχε στα μάτια του". Τις επόμενες ημέρες που έγιναν γνωστά τα γεγονότα, άρχισαν να φιγουράρει στα πρωτοσέλιδα το όνομα της Λορίν. Αντί να επαινεθεί για το θάρρος της, η Λορίν απολύθηκε από τη δουλειά της λόγω της κακής φήμης της στον Τύπο, καθώς κυκλοφόρησαν ψευδείς αναφορές ότι γνώριζε ότι ο Γκλάτμαν ήταν πρώην κατάδικος όταν δέχτηκε να εργαστεί για εκείνον. Εντούτοις η κοπέλα ξεκαθάρισε την θέση της λέγοντας: "Δεν ήξερα ότι ήταν πρώην κατάδικος. Αν το γνώριζα αυτό, ασφαλώς και δεν θα είχα συμφωνήσει να ποζάρω για εκείνον".

 Σύλληψη και Εκτέλεση 
Οι αστυνομικοί συνέλαβαν αμέσως τον Γκλάτμαν. Ο Χάρβεϊ, εξαντλημένος από την πολύωρη ανάκριση, ομολόγησε όλα του τα εγκλήματα. Έπειτα αποκάλυψε στην αστυνομία την ύπαρξη μιας εργαλειοθήκης του που περιείχε φωτογραφίες που είχε τραβήξει από τα θύματα του. Ωστόσο υπήρχε κάτι ακόμα που οι ντετέκτιβ ήθελαν από το Χάρβεϊ προτού τον θέσουν υπό κράτηση. Να τους οδηγήσει εκεί που είχε εγκαταλείψει τα πτώματα. Ο Χάρβεϊ τους πήγε πρώτα στο μέρος όπου είχαν βρεθεί τα λείψανα της Τζούντι Νταλ τον Δεκέμβριο του 1957. Διηγήθηκε την ιστορία της δολοφονίας της με ψυχραιμία και χωρίς ίχνος μεταμέλειας. Το ίδιο ακριβώς έκανε και για τα άλλα δύο θύματα του.

Τη Δευτέρα 3 Νοεμβρίου, ο Χάρβεϊ Γκλάτμαν οδηγήθηκε για μια πρώτη δίκη στην κομητεία του Σαν Ντιέγκο. Εκεί δικάστηκε για την επίθεση κατά της Λορίν Βίτζιλ. Ενάντια στη συμβουλή της μητέρας του και του δικηγόρου του, οι οποίοι ήθελαν να δηλώσει τρελός, ο Χάρβεϊ δήλωσε ένοχος και μάλιστα ανέφερε: "Νομίζω ότι η γραμμή του να κριθώ ένοχος είναι η σωστή. Φυσικά δεν πιστεύω ότι ο δικηγόρος μου και η μητέρα μου πραγματικά πιστεύουν ότι είμαι ή ήμουν παράφρων. Αυτός είναι απλώς ένας ελιγμός καθυστέρησης. Οι πράξεις μου δικαιολογούν την προηγούμενη παραδοχή μου. Θα προτιμούσα να εκτελεστώ παρά να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου πίσω από τα κάγκελα".

Ο δικαστής δεν είχε συναντήσει ξανά υπόθεση όπου ο κατηγορούμενος δήλωνε τόσο εύκολα ένοχος και απαιτούσε την εκτέλεση τους. Έτσι είπε στον Χάρβεϊ: "Συνειδητοποιείς ότι είναι πιθανό να καταδικαστείς σε θάνατο; Μπορεί να πιστεύεις ότι αυτό θέλεις τώρα, αλλά καθώς θα πλησιάζει η κύρια δική σου, μπορεί να το μετανιώσεις". Ο Γκλάτμαν είπε ότι κατανοούσε το πιθανό αποτέλεσμα της παραδοχής ενοχής του και ήλπιζε ότι αυτό θα επιτάχυνε τη διαδικασία. Ο δικαστής Χιούικερ αιφνιδιάστηκε και αποφάσισε να προχωρήσει κανονικά την διαδικασία. Μόλις τελείωσε η απαγγελία κατηγοριών, ο Κέλερ συγκέντρωσε μια ομάδα εισαγγελέων για να διασφαλίσει ότι θα αποδιδόταν δικαιοσύνη. Ένα από τα πράγματα που ήθελαν και χρειάζονταν αυτοί οι άνδρες για νομική δίωξη ήταν η ιστορία κάθε εγκλήματος σε κασέτα, όπως καταγράφηκε από τον ίδιο τον Χάρβεϊ Γκλάτμαν για το πώς σκότωσε τα κορίτσια και γιατί το έκανε. Ο Χάρβεϊ είχε ήδη ομολογήσει και ουσιαστικά, είχε παραιτηθεί από το δικαίωμα του για την ποινή της ισόβιας κάθειρξης. Αλλά, για την πλήρη κατανόηση του τι συνέβη από την ομάδα δίωξης, η ηχογράφηση ήταν υποχρεωτική. Έτσι μεταφέρθηκαν τον Χάρβεϊ σε ένα δωμάτιο στο κτίριο του σερίφη της κομητείας του Σαν Ντιέγκο. Εκεί ο υπολοχαγός Τομ Ίσμπελ και ο λοχίας Ρόμπερτ Μέιτζορς διηύθυναν τη συνεδρία. Εξηγώντας στον κρατούμενο τι έκαναν και τους λόγους για τους οποίους βρίσκονταν εκεί, άνοιξαν στην συνέχεια το μαγνητόφωνο. Τις επόμενες τέσσερις ώρες, ο Χάρβεϊ αναφέρθηκε σε κάθε φόνο ξεχωριστά, καθώς και στη σχεδιαζόμενη δολοφονία της Λορίν Βίτζιλ, αφηγούμενος μια ιστορία που οι δύο άλλοι άντρες σε εκείνο το δωμάτιο δεν είχαν ακούσει ποτέ και μπορεί να την είχαν χαρακτηρίσει παράλογη αν την είχαν δει να διαδραματίζεται σε ταινία. Ανέφερε ημερομηνίες, διευθύνσεις, πράξεις και ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Περιέγραψε πώς η ιδέα των δολοφονιών σπάρθηκε στο μυαλό του και πως αναπτύχθηκε. Ομολόγησε ότι λαχταρούσε σεξουαλική επαφή με όμορφες γυναίκες που σε όλη του την ζωή τον απέρριπταν γιατί δεν ήταν εμφανίσιμος και δυναμικός. Όταν όμως τις βίασε και είχε πάρει ήδη αυτό που ήθελε, ήξερε πώς έπρεπε να τις σκοτώσει για να μην τον καταδώσουν. Κατά την αφήγηση του, ο Χάρβεϊ δεν έδειξε ούτε λύπη αλλά ούτε και μεταμέλεια. Η ομιλία του ήταν μονότονη και ίσως η στάση του να ήταν απλώς μια στάση ανακούφισης. Από τη σύλληψη του, ο κρατούμενος παρακαλούσε για τον θάνατο του. Ίσως σκέφτηκε ότι αυτή ήταν η τελευταία του μαρτυρία πριν πάει στον τάφο του.

Το μόνο άτομο που λυπόταν για τον άντρα που οι εφημερίδες αποκαλούσαν "Δολοφόνο των Μοναχικών Καρδιών", ήταν η μητέρα του, η Οφήλια. Στα 69 της χρόνια, η ηλικιωμένη γυναίκα ταξίδεψε στην Καλιφόρνια για να επισκεφτεί τον γιο της. Της επετράπη να τον δει στις 12 Νοεμβρίου του 1958 και λίγα λεπτά αργότερα βγήκε από το κελί του σκουπίζοντας τα δάκρυα της, λυπημένη γιατί είχε δει μια τραγωδία να έρχεται εδώ και δεκαετίες. Όταν εκείνη βρέθηκε περιτριγυρισμένη από τους δημοσιογράφους, άθελα της έδωσε στις εφημερίδες ίσως την πιο ακριβή παρατήρηση για τον Χάρβεϊ Γκλάτμαν μέχρι σήμερα: "Δεν είναι κακός άνθρωπος - απλά είναι άρρωστος". Οι δημοσιογράφοι καταβρόχθισαν αυτή τη νέα διασκευή και ξεστόμισαν την ιστορία με ένα δράμα πλήρους ανθρώπινου ενδιαφέροντος, με τη θυσιαστική μητέρα στο σκηνικό. Αυτό έφερε ελπίδα στον δικηγόρο Γουίλαρντ Γουίτινγκχιλ, ο οποίος είχε αναλάβει την εκπροσώπηση του Χάρβεϊ. Αυτή η στρατηγική του παράφρονα δολοφόνου ήταν η μόνη λύση που είχε στη διάθεση του για να σώσει τον πελάτη του. Αυτό θα σήμαινε ότι ο κατηγορούμενος θα έπρεπε να υποβληθεί σε ψυχιατρική εξέταση από τον ψυχίατρο της κομητείας. Ο Γκλάτμαν είχε ήδη παραιτηθεί, αλλά ο δικηγόρος του τον έπεισε να υπομείνει την δοκιμασία. Ωστόσο η στρατηγική της υπεράσπισης κατέρρευσε κάτω από τη διάγνωση του γιατρού Λένγκιελ. Η έκθεση που υπέβαλε ο γιατρός την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου, έγραφε: "Αυτό το άτομο δεν παρουσιάζει κανένα στοιχείο ψύχωσης. Ξεχωρίζει το σωστό από το λάθος, τη φύση και την ποιότητα των πράξεων του και μπορεί να αποφύγει να κάνει το λάθος, αν το επιθυμεί".

Εν τω μεταξύ, ο εισαγγελέας Ντον Κέλερ προετοιμαζόταν για την επερχόμενη ακρόαση του μεγάλου σώματος ενόρκων στο Σαν Ντιέγκο, συγκεντρώνοντας πλήθος μαρτύρων για να καταθέσουν εναντίον του Χάρβεϊ Γκλάτμαν στις φερόμενες δολοφονίες των δύο θυμάτων που δολοφονήθηκαν στην κομητεία του Σαν Ντιέγκο, της Ρουθ Μερκάδο και της Σίρλεϊ Μπρίτζφορντ. Αυτοί που έδιναν την μεγαλύτερη αξιοπιστία ήταν οι συγγενείς της Σίρλεϊ Αν Μπρίτζφορντ που είχαν συγκεντρωθεί στο σπίτι της το βράδυ που ο Χάρβεϊ ήρθε να την πάρει για το ραντεβού τους. Επιπρόσθετα, κατέθεσαν εναντίον του πολλοί αξιωματούχοι, καθώς και η Λορίν Βίγκιλ, το μόνο θύμα του Χάρβεϊ που είχε καταφέρει να επιβιώσει. Η δίκη του Χάρβεϊ Γκλάτμαν ξεκίνησε νωρίς την Δευτέρα στις 15 Δεκεμβρίου του 1958.  Αν και ο Χάρβεϊ είχε δηλώσει ένοχος σε όλες τις κατηγορίες και έτοιμος ακόμα και για την εκτέλεση του, ο νόμος της Καλιφόρνια απαιτούσε να αποφασίσουν οι ένορκοι αν η ποινή του θα ήταν ο θάνατος ή η ισόβια κάθειρξη. Το μεγάλο δικαστήριο απήγγειλε δύο κατηγορίες για φόνο πρώτου βαθμού που αφορούσαν τα θύματα Ρουθ Μερκάδο και Σίρλεϊ Μπρίτζφορντ. Οι νομικοί μίλησαν για την εύρεση των οστών που βρέθηκαν στην έρημο. Εξήγησαν πώς έπιασαν τον Χάρβεϊ επ' αυτοφώρω να προσπαθεί να σύρει τη Βίτζιλ στο αυτοκίνητο του για να την κάνει το 4ο του θύμα και περιέγραψαν τη φύση των φωτογραφιών που βρέθηκαν στην εργαλειοθήκη του κατηγορούμενου. Ως κορύφωση, η εισαγγελία έπαιξε στη συνέχεια την ηχογραφημένη ομολογία του Χάρβεϊ Γκλάτμαν, η οποία μέσα στη σιωπή της αίθουσας του δικαστηρίου προκάλεσε ρίγη στο συγκεντρωμένο πλήθος. Αρκετές γυναίκες έκαναν το σταυρό τους και έκλαιγαν. Οι άνδρες κοίταζαν στο κενό, αλλά τα μάτια του μυαλού τους προσπαθούσαν να σχηματίσουν κάτι από την κόλαση που ζωγράφισε ο Χάρβεϊ. Καθώς η συνεδρίαση τελείωσε, ο Δικαστής Λόου ρώτησε τον συνήγορο υπεράσπισης Γουίτινγκχιλ αν είχε κάτι να προσθέσει. Ο Γουίτινγκχιλ απάντησε με ένα απλό, σχεδόν αθόρυβο "Όχι, Αξιότιμε". Κουνώντας το κεφάλι του και περιμένοντας αυτή την απάντηση, ο πρόεδρος κάθισε πίσω στην καρέκλα του. Με δυσπιστία, στράφηκε προς τον κατηγορούμενο και το είπε: "Κάθισα εδώ και άκουσα αυτές τις ηχογραφήσεις, τον τρόπο με τον οποίο δολοφονήθηκαν αυτές οι γυναίκες... Δεν έχω ξανακούσει κάτι παρόμοιο και ελπίζω να μην ξανακούσω ποτέ. Το μαρτύριο, η ταλαιπωρία που πρέπει να υπέστησαν αυτές οι γυναίκες ... πρέπει να ήταν φρικτά". Μετά από μία σύντομη παύση προσθετέ: "Αυτή τη στιγμή, έχοντας κρίνει τον κατηγορούμενο ένοχο για φόνο πρώτου βαθμού, θα του επιβάλω την θανατική ποινή. Νομίζω ότι αυτή είναι η μόνη σωστή κρίση που πρέπει να εκδοθεί σε αυτή τη συγκεκριμένη υπόθεση. Κύριε Γκλάτμαν... είθε ο Θεός να ελεήσει την ψυχή σας."

Ο Χάρβεϊ Γκλάτμαν αποδέχτηκε την θανατική του ποινή στον θάλαμο αερίων και μεταφέρθηκε στην πτέρυγα των μελλοθανάτων στις φυλακές του Σαν Κουέντιν ως Κρατούμενος με αριθμό Α-50239. Ο Χάρβεϊ ζήτησε από τον δικηγόρο του να μην κάνει έφεση και τον διευθυντή των φυλακών να μην κάνει τίποτα για να του σώσει τη ζωή του. Ωστόσο η διαδικασία της έφεσης έπρεπε να πραγματοποιηθεί έτσι και αλλιώς με βάση τον νόμο για τους μελλοθάνατους, αλλά δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα. Ο χώρος που δόθηκε στον Χάρβεϊ, ήταν ένα μοναχικό κελί απομακρυσμένο από τους υπόλοιπους κρατουμένους, το οποίο φιλοξένησε τα επόμενα χρόνια τον Τσαρλς Μάνσον και τον Ρίτσαρντ Ραμίρεζ. Η ζωή του εκεί πρέπει να ήταν αφόρητη για τον Χάρβεϊ Μάρεϊ Γκλάτμαν. Δεν είχε καμία διέξοδο για τις φαντασιώσεις του. Ούτε σπάγκο, ούτε καν την πολύτιμη φωτογραφική του μηχανή. Δεν θα χρειαζόταν όμως να υπομείνει αυτό το βάσανο στη νέα του κατοικία για πολύ ακόμα. Η εκτέλεσή του ορίστηκε πρόωρα για τις 18 Σεπτεμβρίου του 1959, οπότε και οδηγήθηκε στο διαβόητο "πράσινο δωμάτιο" του Σαν Κουέντιν για να εισπνεύσει κυάνιο. Η διαδικασία, η οποία ξεκίνησε στις 10:00 διήρκεσε συνολικά δώδεκα λεπτά. Πολύ λιγότερο από τον χρόνο που του χρειάστηκε για να καθοδηγήσει τα θύματα του μέσα από τις ξεχωριστές τους αγωνίες. Η πόρτα του θαλάμου κλειδώθηκε στις 10:01. Τον έδεσαν στη θέση του στις 10:02. Τα σφαιρίδια κυανιούχου νατρίου έπεσαν ένα λεπτό αργότερα και μέσα σε δευτερόλεπτα, διαλύθηκαν εκπέμποντας αναθυμιάσεις πάνω και κάτω από τα ρουθούνια του. Οι γιατροί μέτρησαν τον σφυγμό του στους 200 παλμούς, αλλά στις 10:05 είχε πέσει στους 60. Έβγαλε μια τελευταία ανάσα στις 10:06, έτρεξαν τα σάλια του στις 10:07, και το κεφάλι άρχισε να πέφτει μέχρι που στις 10:12 ήταν πλέον νεκρός. Μετά την εκτέλεση, το πτώμα του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του θάφτηκαν  στο ψυχιατρείο της Πολιτειακής Νοσοκομείου Νάπα. Εντούτοις στις 29 Οκτωβρίου του 1968, τα αποτεφρωμένα λείψανα του μεταφέρθηκαν στο Πάρκο Μνήμης του Νοσοκομείου της Νάπα.

Υποψίες για Τέταρτο Θύμα
Ο Χάρβεϊ είναι επίσης ύποπτος για τη δολοφονία της Ντόροθι Γκέι Χάουαρντ, της οποίας το πτώμα είχε ανακαλυφθεί από πεζοπόρους κοντά στο Μπόλντερ του Κολοράντο, το 1954, χωρίς στοιχεία ταυτοποίησης. Ονομάστηκε η "Άγνωστη Γυναίκα του Μπόλντερ", παρέμεινε άγνωστη μέχρι τον Οκτώβριο του 2009, όταν οι αρχές του Μπόλντερ επικοινώνησαν με τον Δρ. Τέρι Μέλτον στην Κομητεία Στάιτ Κόλετζ της Πενσυλβάνια, ο οποίος είπε ότι το εργαστήριο της είχε κάνει ένα παρόμοιο μεταξύ του προφίλ DNA του θύματος και του ενός γυναίκας που πίστευε ότι το θύμα μπορεί να ήταν η χαμένη αδελφή της. Το θύμα αναγνωρίστηκε τότε θετικά ως Ντόροθι Γκέι Χάουαρντ, μια 18χρονη γυναίκα από το Φοίνιξ της Αριζόνα. Την εποχή της δολοφονίας της, η Ντόροθι ζούσε σε έναν ξενώνα στο Ντένβερ, λίγα τετράγωνα μακριά από το σπίτι όπου μεγάλωσε ο Γκλάτμαν. Κατά την ομολογία του ο Χάρβεϊ υποστήριξε ότι είχε δέσει και απαγάγει μια γυναίκα και την είχε οδηγήσει στα βουνά της κομητείας Μπόλντερ. Ωστόσο δεν γνώριζε το όνομα της.

 Στην τέχνη 

 Μέρη της εγκληματικής δράσης του Γκλάτμαν δημιουργήθηκαν από τον Τζακ Γουέμπ το 1966 για την τηλεταινία Dragnet δύο ωρών με τον χαρακτήρα του Στρατηγό Τζο Φράντεϊ να απεικονίζει τον Χάρβεϊ. Η ταινία έπεισε τους στελέχους του NBC να επαναπροσδιοριστούν το σενάριο ως τηλεοπτική σειρά το 1967 για τέσσερις σεζόν, αν και η ίδια η ταινία δεν μεταδόθηκε μέχρι το 1969. Κάποιο μέρος του διαλόγου στην ταινία φέρεται να προέρχεται από τις καταθέσεις του Γκλάτμαν στην αστυνομία. Ο αστυνομικός Πιρς Μπρουκς, που συμμετείχε στην σύλληψη και ανάκριση του Χάρβεϊ Γκλάτμαν, ήταν τεχνικός σύμβουλος για την ταινία.
 Οι δολοφονίες του Χάρβεϊ Γκλάτμαν περιγράφονται στο βιβλίο του 1958, του συγγραφέα Τζέημς Έλροι με τίτλο: "My Dark Places" ("Τα σκοτεινά μου μέρη"). Σύμφωνα με την πλοκή του βιβλίου, ο Γκλάτμαν ομολογεί τους τρεις φόνους που διέπραξε, αλλά απαλλάσσετε από τις υποψίες σχετικά με το φόνο της μητέρας του Ελρόι.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Αμερικανοί πολωνοεβραϊκής καταγωγής