Γιόσιπ Γιούραϊ Στροσμάγιερ

Ο Γιόσιπ Γιούραϊ Στροσμάγιερ, επίσης Στροσμάερ (γερμανικά: Joseph Georg StrossmayerArthur J. May, The Hapsburg Monarchy, 1867–1914 (New York: W. W. Norton, 1968), 73., 4 Φεβρουαρίου 1815 – 8 Απριλίου 1905) ήταν Κροάτης ιεράρχης της Καθολικής Εκκλησίας, πολιτικός και ευεργέτης. Μεταξύ του 1849 και του θανάτου του, διετέλεσε Επίσκοπος Βοσνίας (Τζάκοβο) και Συρμίας. Ήταν ένας από τους βασικούς ιδρυτές της Γιουγκοσλαβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (σήμερα Κροατική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών) και της Πινακοθήκης Παλαιών Δασκάλων στο Ζάγκρεμπ.

 Νεανικά χρόνια και εκκλησιαστική σταδιοδρομία 
αριστερά|μικρογραφία|253x253εσ|Ο Γιόσιπ Γιούραϊ Στροσμάγιερ σε μικρότερη ηλικία
Ο Στροσμάγιερ γεννήθηκε στο Όσιγιεκ στο Βασίλειο της Σλαβονίας, το οποίο τότε ανήκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, από κροατική οικογένεια. Ο προπάππους του ήταν Γερμανός μετανάστης από τη Στυρία, ο οποίος είχε παντρευτεί μια Κροάτισσα. Ο Στροσμάγιερ τελείωσε το σχολείο σε ένα γυμνάσιο Ιησουιτών Humanitas schola στο Όσιγιεκ και στη συνέχεια αποφοίτησε από τη θεολογία στην Καθολική εκκλησιαστική σχολή στο Τζάκοβο. Απέκτησε διδακτορικό στη φιλοσοφία σε μια ανώτερη εκκλησιαστική σχολή στη Βουδαπέστη, σε ηλικία 20 ετών.

Το 1838, εργάστηκε ως εφημέριος στο Πετροβαραντίν, πριν μετακομίσει στη Βιέννη το 1840 στο Αυγουστινείο και στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, όπου έλαβε ένα ακόμη διδακτορικό στη φιλοσοφία και το Κανονικό Δίκαιο το 1842. Το 1847, διορίστηκε ιερέας του παλατιού των Αψβούργων (θέση που θα κατείχε μέχρι το 1859) και ονομάστηκε ένας από τους πρύτανες του Αυγουστινείου. Στις 18 Νοεμβρίου 1849, διορίστηκε Επίσκοπος του Τζάκοβο και χειροτονήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1850. Ταυτόχρονα, ήταν Αποστολικός Διοικητής του Βελιγραδίου και του Σμεντέρεβο στη Σερβία. Το 1898, ο πάπας του απένειμε το πάλλιον.

 Πρώτη Σύνοδος του Βατικανού 
Στην Πρώτη Σύνοδο του Βατικανού (1869–1870), ο Στροσμάγιερ ήταν ένας από τους πιο αξιοσημείωτους αντιπάλους του αλαθήτου του πάπα και διακρίθηκε ως ομιλητής. Ο Πάπας Πίος Θ΄ επαίνεσε τα «εξαιρετικά καλά λατινικά» του Στροσμάγιερ. Μια ομιλία, στην οποία ο Στρόσμαγιερ υπερασπίστηκε τον Προτεσταντισμό, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση. Μια άλλη ομιλία, που φέρεται να εκφωνήθηκε στις 2 Ιουνίου 1870, αποδόθηκε σε αυτόν. Ήταν πλαστογραφημένη από έναν πρώην Αυγουστινιανό Μεξικανό ονόματι Χοσέ Αγκουστίν ντε Εσκουδέρο. Ήταν γεμάτη αιρέσεις και αρνούνταν όχι μόνο το αλάθητο του πάπα, αλλά και το παπικό πρωτείο. 

Στις 26 Δεκεμβρίου 1872, ο Στροσμάγιερ δημοσίευσε τα διατάγματα της συνόδου στην επίσημη εφημερίδα του. Αργότερα διακήρυξε την υποταγή του στον πάπα, όπως στην ποιμαντική του επιστολή της 28ης Φεβρουαρίου 1881 για τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο, εκφράζοντας την αφοσίωσή του στην παπική έδρα κατά καιρούς με υπερβολική γλώσσα. 

 Πολιτικό έργο 
Στην πολιτική, ο Στροσμάγιερ ήταν ενεργός υποστηρικτής του Λαϊκού Κόμματος, υποστήριξε τον Πανσλαβισμό και τον Γιουγκοσλαβισμό. Ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία το 1860, όταν έγινε μέλος του Αυτοκρατορικού Συμβουλίου. Εκεί, μίλησε κατά του συγκεντρωτισμού και του απολυταρχισμού, αλλά επίσης αντιτάχθηκε στις ουγγρικές απαιτήσεις για μεγαλύτερη ανεξαρτησία. Υποστήριξε την ομοσπονδιοποίηση της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Μετά την κριτική του Στροσμάγιερ, η αυτοκρατορική κυβέρνηση έκανε παραχωρήσεις σχετικά με την επίσημη χρήση της κροατικής γλώσσας στην Κροατία και τη Σλαβονία. 

Το 1861, ο Στρόσμαγιερ έγινε μέλος του Κροατικού Σάμπορ. Εκεί, υποστήριξε την ένωση μεταξύ Κροατών και Ούγγρων εντός της ομοσπονδιακής Ουγγαρίας. Ο Στροσμάγιερ ήταν επικεφαλής της κροατικής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας, που συναντήθηκε με την ουγγρική αντιπροσωπεία, σε μια προσπάθεια να διαπραγματευτεί μια νέα σχέση μεταξύ Κροατίας και Ουγγαρίας, αλλά χωρίς επιτυχία. Το 1866, η πλειοψηφία του Σάμπορ, με επικεφαλής τον Στροσμάγιερ, ψήφισε ότι οι Κροάτες δεν έπρεπε να ενταχθούν στη Δίαιτα της Ουγγαρίας. Ο Στρόσμαγιερ παρουσίασε προσωπικά αυτήν την απόφαση στον αυτοκράτορα στη Βιέννη. Η αυτοκρατορική αυλή αγνόησε αυτήν την κροατική απόφαση και διαπραγματεύτηκε τον Αυστροουγγρικό Συμβιβασμό το 1867, με τον οποίο η Κροατία έγινε μέρος της Υπερλεϊθανίας (Ουγγαρία). Το 1868, Κροάτες και Ούγγροι μέλη της Δίαιτας της Ουγγαρίας συμφώνησαν στον Κροατοουγγρικό Διακανονισμό, μια ρύθμιση στην οποία ο Στροσμάγιερ αντιτάχθηκε. Μποϊκοτάρισε εκείνη τη σύνοδο της Δίαιτας. Αργότερα, το 1872, ο Στροσμάγιερ ήταν μέλος της αντιπροσωπείας του Σάμπορ, που διαπραγματεύτηκε ορισμένες τροποποιήσεις του Διακανονισμού με τους Ούγγρους. Λίγο αργότερα, ο Στροσμάγιερ τερμάτισε την πολιτική του σταδιοδρομία.

Το 1860, ο Στροσμάγιερ υποστήριξε τον Γιουγκοσλαβισμό εντός της ομοσπονδιακής Αυστροουγγαρίας. Ο Σαρλ Λουαζό υποστήριξε ότι το 1866 ο Σέρβος πρίγκιπας Μιχαήλ πρότεινε ένα μυστικό σχέδιο για την ενοποίηση Σέρβων και Κροατών, το οποίο είχε προετοιμαστεί από τον Γιόβαν Ρίστιτς, τον πρίγκιπα Νικόλαο Α΄ του Μαυροβουνίου και τον Στροσμάγιερ . Ο Στροσμάγιερ δημοσίευσε μια διάψευση και το χαρακτήρισε αυτό ψέμα. 

 Πολιτιστικό έργο 
Ο Στροσμάγιερ χρησιμοποίησε τα μεγάλα έσοδα της επισκοπής του για να ιδρύσει εκπαιδευτικά και καλλιτεχνικά ιδρύματα. Υπό την καθοδήγησή του, ο Αουγκουστίν Θάινερ επιμελήθηκε το "Vetera monumenta Slavorum meridionalium" (1863). Κατά την περίοδο 1866-82, ο Στροσμάγιερ έχτισε έναν όμορφο και υπέροχα διακοσμημένο καθεδρικό ναό στο Τζάκοβο. Επιδίωξε να κερδίσει τους μη Καθολικούς Σέρβους στη Ρώμη χρησιμοποιώντας την παλαιοσλαβονική λειτουργία. 

Ο Στροσμάγιερ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση της Γιουγκοσλαβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών το 1866, καθώς και στην επανίδρυση του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ το 1874. Ξεκίνησε την κατασκευή του Παλατιού της Ακαδημίας (ολοκληρώθηκε το 1880) και ίδρυσε την Πινακοθήκη Στροσμάγιερ Παλαιών Δασκάλων (1884) στο Ζάγκρεμπ. 

Ο Στροσμάγιερ βοήθησε στην ίδρυση του τυπογραφείου στο Τσέτινιε, βοήθησε στην ίδρυση της Μάτιτσα Σλοβένσκα και υποστήριξε ενεργά την Μάτιτσα Σρπσκα, τις εθνικές πολιτιστικές ενώσεις των Σλοβένων και των Σέρβων, αντίστοιχα.
δεξιά|μικρογραφία|Γιόσιπ Γιουράι Στροσμάγιερ

 Προσωπική ζωή 
μικρογραφία|Χώρος ταφής του Στροσμάγιερ στην κρύπτη του καθεδρικού ναού στο Τζάκοβο.
Από τις πρώτες μέρες της επισκοπικής του θητείας, ήταν στενός φίλος του Φράνιο Ράτσκι, του πιο φημισμένου Κροάτη ιστορικού της εποχής του. Όταν ιδρύθηκε η Ακαδημία το 1867, ο Στροσμάγιερ ονομάστηκε κύριος χορηγός και ο Ράτσκι Πρόεδρός της. Το 1894, όταν πέθανε ο Ράτσκι, ο Στροσμάγιερ έγραψε: «Έχασα τον αγαπημένο μου φίλο... Έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου... το μεγαλύτερο μέρος όλων όσων δημιούργησα ήταν η σκέψη του, η τιμή του και η δόξα του». Η φιλία τους τεκμηριώθηκε καλά σε μια σειρά τεσσάρων βιβλίων που περιείχαν τις επιστολές τους, τις οποίες συνέταξε ο ιστορικός Φέρντο Σίσιτς.

 Κληρονομιά 
Ο Επίσκοπος Νικολάι Βελιμίροβιτς αφιέρωσε ένα φυλλάδιο με τίτλο «Θρησκεία και Εθνικότητα στη Σερβία» στον Στροσμάγιερ: «στη μνήμη του μεγάλου Κροάτη πατριώτη Επισκόπου Στροσμάγιερ για την εκατονταετηρίδα της γέννησής του (1815–1915)». 

Το 1881, ο Σούλτσερ (αξιωματικός του ουγγροκροατικού στρατού και μυκητολόγος) δημοσίευσε ένα γένος μυκήτων στην οικογένεια Helotiaceae ως Strossmayeria, το οποίο ονομάστηκε προς τιμήν του Στροσμάγιερ .

Η πλατεία Στροσμαγιέροβο της Πράγας μετονομάστηκε γι' αυτόν τη δεκαετία του '60.

 Παραπομπές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 





Κατηγορία:Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών
Κατηγορία:Κροάτες πολιτικοί
Κατηγορία:Κροάτες εθνικοί αφυπνιστές
Κατηγορία:Γιουγκοσλαβισμός