Μάχη του Αζάζιου (1030)

Η Μάχη του Αζάζιου ήταν μία μάχη που δόθηκε τον Αύγουστο του 1030 κοντά στη Συριακή πόλη Αζάζιον μεταξύ του Ρωμαϊκού στρατού, με επικεφαλής τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Γ΄ Αργυρό (βασ. 1028–1034) αυτοπροσώπως, και των δυνάμεων του εμιράτου των Μιρδασιδών του Χαλεπίου, επίσης υπό την προσωπική διοίκηση του εμίρη Σιμπλ αλ-Νταουλά Νασρ (βασ. 1029–1038 ). Οι Μιρδασίδες νίκησαν τον πολύ μεγαλύτερο Ρωμαϊκό στρατό, και πήραν πολλά λάφυρα, παρόλο που τελικά δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν τη νίκη τους.

Το Χαλέπιο αποτελούσε επί μακρόν σημείο αναταραχής μεταξύ της Ρωμανίας και των Αράβων γειτόνων του, με τους Ρωμαίους να ζητούν την ανάκτηση τής πόλης από το 969. Μετά την ήττα που υπέστη ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Αντιόχειας από τους Μιρδασίδες, ο Ρωμανός Γ΄ ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του Χαλεπίου. Παρά την απειρία του σε στρατιωτικά ζητήματα, ο Αυτοκράτορας αποφάσισε να ηγηθεί τού στρατού αυτοπροσώπως, γεγονός που οδήγησε τους σύγχρονους Ρωμαίους χρονικογράφους να επισημαίνουν ότι κύριο κίνητρό του ήταν η αναζήτηση στρατιωτικής δόξας, παρά η διατήρηση τού status quo. Επικεφαλής τού στρατού του, που σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς αριθμούσε περίπου 20.000 άνδρες, ο Ρωμανός Γ΄ έφτασε στην Αντιόχεια στις 20 Ιουλίου 1030. Οι Μιρδασίδες έστειλαν απεσταλμένους με προτάσεις ειρήνης, συμπεριλαμβανομένης της καταβολής φόρου υποτέλειας, αλλά ο Αυτοκράτορας -σίγουρος για την επιτυχία- τις απέρριψε, και κράτησε τον πρέσβη. Αν και οι στρατηγοί του τον παρότρυναν να αποφύγει τη δράση στο ζεστό και ξηρό Συριακό καλοκαίρι, ο Ρωμανός Γ΄ οδήγησε τις δυνάμεις του προς τα εμπρός. Ο στρατός των Μιρδασιδών ήταν σημαντικά μικρότερος, 700-2000 άνδρες σύμφωνα με τις πηγές, αλλά αποτελούνταν κυρίως από  ελαφρύ ιππικό Βεδουίνων, το οποίο είχε μεγαλύτερη κινητικότητα, εναντίον των βαριά θωρακισμένων αντιπάλων του.

Οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν στο Αζάζιο, βορειοδυτικά του Χαλεπίου, όπου οι Ρωμαίοι είχαν στρατοπεδεύσει. Οι Μιρδασίδες έστησαν ενέδρα, και αφού κατέστρεψαν μία Ρωμαϊκή δύναμη αναγνώρισης, άρχισαν να παρενοχλούν το αυτοκρατορικό στρατόπεδο. Μη μπορώντας να βρουν τροφή, οι Ρωμαίοι άρχισαν να υποφέρουν από δίψα και πείνα, ενώ μία επίθεση στις δυνάμεις των Μιρδασιδών αποκρούστηκε. Τελικά, στις 10 Αυγούστου, ο Ρωμαϊκός στρατός ξεκίνησε την υποχώρησή του προς την Αντιόχεια, αλλά σύντομα κατέρρευσε σε μία χαοτική κατάσταση. Οι Άραβες άδραξαν την ευκαιρία να επιτεθούν στους άτακτους Ρωμαίους, τρέποντάς τους σε φυγή. Ο ίδιος ο Αυτοκράτορας γλίτωσε μόνο χάρη στην παρέμβαση της σωματοφυλακής του. Τα διάσπαρτα υπολείμματα τού αυτοκρατορικού στρατού συγκεντρώθηκαν στην Αντιόχεια. Ο Ρωμανός Γ΄ επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, αλλά οι στρατηγοί του κατάφεραν να ανακτήσουν την κατάσταση στη συνέχεια καταστέλλοντας τις αραβικές εξεγέρσεις, και αναγκάζοντας το Χαλέπιο να επιστρέψει στο καθεστώς τής υποτέλειας φόρου λίγο αργότερα, το 1031.

 Η εποχή 
Το εμιράτο του Χαλεπίου ήταν υποτελές στη Ρωμανία από τη συνθήκη του Σαφάρ του 969, αλλά στα χρόνια πριν από το τέλος τού Βασιλείου Β' (βασ. 976–1025 ), οι εμίρηδές της είχαν τεθεί υπό την επικυριαρχία των Φατιμιδών χαλιφών της Αιγύπτου. Μέχρι τη στιγμή που η δυναστεία των Μιρδασιδών (1025–1080) απέκτησε τον έλεγχο της πόλης, η Ρωμαϊκή επιρροή στο Χαλέπιο και στη βόρεια Συρία γενικότερα, είχε μειωθεί σημαντικά.   Μετά τη δολοφονία του Μιρδασίδ εμίρη Σαλίχ ιμπν Μίρντας από τους Φατιμίδες στη μάχη του αλ-Ουκχουβάνα στην Παλαιστίνη το 1029, τον διαδέχτηκαν οι νεαροί γιοι του Νασρ και Θιμάλ.  Ο κατεπάνω της Αντιόχειας, Μιχαήλ Σπονδύλης, χρησιμοποίησε την απειρία των διαδόχων τού Σαλίχ ως ευκαιρία, για να εγκαθιδρύσει ένα προτεκτοράτο στις περιοχές των Μιρδασιδών.  Επιπλέον, για τον Σπονδύλη ήταν πρόκληση η κατασκευή φρουρίων από μουσουλμανικές οικογένειες στα παράκτια βουνά, και οι συγκρούσεις μεταξύ Μουσουλμάνων και Χριστιανών με θρησκευτικά κίνητρα στο Μααράτ αλ-Νου'μάν.  Χωρίς να ειδοποιήσει τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Γ΄ Αργυρό, ο Σπονδύλης έστειλε μία Ρωμαϊκή δύναμη εναντίον των Μιρδασιδών, αλλά εξοντώθηκαν από τη φυλή Μπανού Κιλάμπ στο Καϊμπάρ τον Ιούλιο του 1029.  Οι Κιλάμπ, από τους οποίους προήλθε η δυναστεία των Μιρδασιδών, ήταν η ισχυρότερη αραβική φυλή της βόρειας Συρίας, και αποτελούσαν τον πυρήνα τού στρατού των Μιρδασιδών. 

Υπάρχουν ποικίλες αναφορές σχετικά με το κίνητρο του Ρωμανού Γ΄ για την επίθεση στους Μιρδασίδες.  Σύμφωνα με τους μεσαιωνικούς Άραβες χρονικογράφους Γιαχία της Αντιόχειας (απεβ. 1066) και Ιμπν αλ-Αντίμ (απεβ. 1262), ο Ρωμανός Γ΄ αποφάσισε να εκδικηθεί την ήττα του Σπονδύλη,  τον οποίο απέλυσε.  Από την άλλη πλευρά, οι σύγχρονοι Ρωμαίοι ιστορικοί Ιωάννης Σκυλίτζης και Μιχαήλ Ψελλός υποστηρίζουν, ότι η επικείμενη εκστρατεία υποκινήθηκε από την αναζήτηση δόξας από τον Ρωμανό Γ΄. Παρά την, ή μάλλον λόγω τής, παντελούς έλλειψης στρατιωτικής εμπειρίας του, ο Ρωμανός Γ΄ ήταν πρόθυμος να μιμηθεί τις πράξεις τού Βασιλείου Β΄ και των προκατόχων του. Σύμφωνα με τον Ψελλό, ήθελε να μιμηθεί τους αρχαίους Ρωμαίους Αυτοκράτορες όπως τον Τραϊανό και τον Αύγουστο, ή ακόμα και τον Μεγάλο Αλέξανδρο.   Ο σύγχρονος ιστορικός Σουχαΐλ Ζακάρ υποστηρίζει ότι όλες οι παραπάνω εκδοχές θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με προσοχή, και πιστεύει ότι ο Ρωμανός Γ΄ πιθανότατα έδρασε για να διασφαλίσει την ανεξαρτησία του Χαλεπίου από τον κύριο Άραβα εχθρό τής Ρωμανίας, τους Φατιμίδες, οι οποίοι πίστευαν ότι θα μπορούσαν να κατακτήσουν την πόλη και το εμιράτο μετά το τέλος τού Σαλίχ.  Αυτό υποδηλώνεται από την παρουσία στην ακολουθία τού Ρωμανού Γ΄ του Μανσούρ ιμπν Λουλού, πρώην ηγεμόνα του Χαλεπίου και ανταγωνιστή των Μιρδασιδών, τον οποίο ο Ρωμανός Γ΄ πιθανώς προσπάθησε να εγκαταστήσει στη θέση των τελευταίων.  Επιπλέον, σε μία επιστολή που έστειλε στον Νασρ και τον Θιμάλ, ο Ρωμανός Γ΄ εξέφρασε την ανησυχία του ότι οι «εχθροί... των Μιρδασιδών εμίρηδων θα μπορούσαν να τους αποσπάσουν την πόλη» λόγω της «νεανικής τους ηλικίας» και ζήτησε να του παραδώσουν το Χαλέπιο έναντι πληρωμής. 

 Προανάκρουσμα 
εναλλ.=Medieval miniature showing a king with his court seated under a large tent, with horses and weapons indicating an army camp to the left|μικρογραφία|300x300εσ|Μικρογραφία από τη Σύνοψη Ιστοριών του Σκυλίτζη (χειρόγραφο της Μαδρίτης) που δείχνει τον Ρωμανό Γ΄ να στρατοπεδεύει κοντά στο Αζάζιο με τον στρατό του.
Τον Μάρτιο του 1030, ο Ρωμανός ήΓ΄ αναχώρησε από την Κωνσταντινούπολη, ηγούμενος αυτοπροσώπως τς εκστρατείας εναντίον του Χαλεπίου. Σύμφωνα με τον Ψελλό, ο Ρωμανός Γ΄ ήταν τόσο σίγουρος για την επιτυχία του, που ετοίμασε ειδικά στέμματα για τον επερχόμενο θρίαμβό του, και οργάνωσε μία μεγαλοπρεπή είσοδο στην Αντιόχεια,  στην οποία έφθασε στις 20 Ιουλίου.  Ο Νασρ, μαθαίνοντας για την προσέγγιση των Ρωμαίν, έστειλε απεσταλμένους, με επικεφαλής τον εξάδελφό του Μουκαλίντ ιμπν Καμίλ,  και προσφέρθηκε να αναγνωρίσει τη Ρωμαϊκή επικυριαρχία και να επανεκκινήσει την καταβολή φόρου υποτελείας.  Σύμφωνα με τον Ψελλό, οι απεσταλμένοι του Νασρ «δήλωσαν ότι δεν ήθελαν αυτόν τον πόλεμο, ούτε του είχαν δώσει [τού Ρωμανού Γ΄] κάποια πρόσχημα γι' αυτόν», αλλά «βλέποντας ότι τώρα υιοθετούσε μία πολιτική απειλών, και επειδή επέμενε να επιδεικνύει τη δύναμή του», θα προετοιμάζονταν για πόλεμο, σε περίπτωση που ο Ρωμανός Γ΄ δεν άλλαζε κατεύθυνση. 

Ο Ρωμανός Γ΄ ενθαρρύνθηκε από τον αρχηγό των Τζαραχιδών της φυλής Μπανού Ταγύ, Χασάν ιμπν Μουφαρίγ, να συνεχίσει την πορεία του.  Οι Τζαραχίδες ήλπιζαν να χρησιμοποιήσουν τη βοήθεια του Αυτοκράτορα για να ανακτήσουν τα βοσκοτόπια στην Παλαιστίνη, τα οποία οι Τάγυ είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν, μετά την ήττα τους δίπλα στους Μιρδασίδες στο αλ-Ουκουάνα.  Σύμφωνα με τον Σκυλίτζη, οι ίδιοι οι στρατηγοί τού Αυτοκράτορα τον συμβούλευσαν να δεχτεί την προσφορά του Νασρ, ώστε να αποφύγει τούς κινδύνους τής εκστρατείας στην άνυδρη συριακή έρημο το καλοκαίρι, ειδικά επειδή τα στρατεύματά τους δεν ήταν συνηθισμένα σε τέτοιες συνθήκες, και επιβαρύνονταν από τη βαριά πανοπλία τους.  Αυτό αντικατοπτρίζεται επίσης στις απόψεις σύγχρονων μελετητών, οι οποίοι επισημαίνουν ότι οι Κιλάμπ, συνηθισμένοι στην ταχεία κίνηση των Βεδουίνων νομάδων, είχαν ένα σαφές πλεονέκτημα έναντι των βαρύτερων, πιο αργών Ρωμαϊκών στρατών.  

Πεπεισμένος ότι η εκστρατεία εναντίον του Χαλεπίου θα ήταν εύκολα επιτυχής, ο Αυτοκράτορας απέρριψε τη συμβουλή των στρατηγών του: συνέλαβε τον Μουκαλίντ και οδήγησε τον στρατό του προς το Αζάζ (Αζάζιον στα ελληνικά) στις 27 Ιουλίου.  Ταυτόχρονα, έστειλε στον Χασάν ένα δόρυ ως ένδειξη τής εξουσίας του, και τον διέταξε να περιμένει με τους άνδρες του την άφιξή του.  Ο Ψελλός σχολίασε αυτή την απόφαση ότι ο Ρωμανός «πίστευε ότι ο πόλεμος κρινόταν από τους μεγάλους στρατούς και ότι στους μεγάλους στρατούς βασιζόταν».  . Ο Ρωμαϊκός στρατός στρατοπέδευσε σε μία άγονη πεδιάδα κοντά στο Αζάζιο, και έσκαψε μία βαθιά αμυντική τάφρο γύρω από τη θέση του.  Εν τω μεταξύ, ο Νασρ και ο Θιμάλ έκαναν τις δικές τους προετοιμασίες. Εκκένωσαν τις οικογένειές τους από το Χαλέπιο, κινητοποίησαν τους πολεμιστές του Κιλάμπ και άλλων φυλών Βεδουίνων, ιδιαίτερα τους Μπανού Νουμάιρ, και, με το κάλεσμα για τζιχάντ (ιερό πόλεμο), τους μουσουλμάνους κατοίκους του Χαλεπίου και τής υπαίθρου του.  Η πλειοψηφία των κινητοποιημένων δυνάμεων διοικούνταν από τον Θιμάλ, ο οποίος φύλαγε το Χαλέπιο και το φρούριό του. Των υπολοίπων στρατευμάτων, που αποτελούνταν εξ ολοκλήρου από ελαφρά θωρακισμένους ιππείς Κιλάμπι και Νουμαΐρι, ηγούνταν ο Νασρ, ο οποίος ξεκίνησε να αντιμετωπίσει τη Ρωμαϊκή δύναμη.  

Οι αραβικές αναφορές για τα στρατεύματα του Νασρ ποικίλλουν: οι Χαλεπινοί χρονικογράφοι Ιμπν αλ-Αντίμ και αλ-Αζίμι (απεβ. δεκαετία του 1160) κατέγραψαν 923 ιππείς, ο Ιμπν Αμπιλ-Νταμ (απεβ. 1244) μέτρησε 700, ο Αιγύπτιος αλ-Μακρίζι (απεβ. 1442) κατέγραψε 2.000, ενώ ο Ιμπν αλ-Τζαούζι (απεβ. 1200) κατέγραψε 100 ιππείς και 1.000 πεζούς. Κατά την άποψη του Ζακάρ, ο τελευταίος αριθμός είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμος, καθώς σχεδόν όλες οι πηγές υποστηρίζουν ότι η δύναμη του Νασρ αποτελούνταν εξ ολοκλήρου από ιππικό.  Ο Ρωμαϊκός στρατός εκτιμάται από τους σύγχρονους μελετητές σε περίπου 20.000 άνδρες, και περιείχε πολλούς ξένους μισθοφόρους. . Σε αντίθεση με τις ακριβείς καταμετρήσεις τους για τις δυνάμεις τού Νασρ, οι Άραβες χρονικογράφοι καταγράφουν τους φανταστικούς αριθμούς των 300.000 ή 600.000 Ρωμαϊκών στρατευμάτων. 

 Η μάχη 
Οι Ρωμαίοι έστησαν ένα οχυρωμένο στρατόπεδο στο Τουμπάλ, κοντά στο Αζάζιο,  και ο Αυτοκράτορας έστειλε τους Εξκουβίτορες, υπό τον διοικητή τους, τον πατρίκιο Λέοντα Χοιροσφάκτη, για να αναγνωρίσουν την περιοχή.  . Ο Χοιροσφάκτης έπεσε σε ενέδρα και αιχμαλωτίστηκε,   ενώ οι περισσότεροι από τους άνδρες του σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν.  Αυτή η επιτυχία ενθάρρυνε τους Άραβες, οι οποίοι στις 8 Αυγούστου άρχισαν να παρενοχλούν το αυτοκρατορικό στρατόπεδο, έκαψαν την αγορά του -η οποία προφανώς βρισκόταν έξω από τις οχυρώσεις τού στρατοπέδου- και εμπόδισαν τούς Ρωμαίους να αναζητήσουν τροφή.    Ως αποτέλεσμα, ο Ρωμαϊκός στρατός άρχισε να υποφέρει από πείνα, και ιδιαίτερα από δίψα.   Ο πατρίκιος Κωνσταντίνος Δαλασσηνός ηγήθηκε στη συνέχεια μίας επίθεσης εναντίον των Αράβων, αλλά ηττήθηκε και κατέφυγε πίσω στο στρατόπεδο. 

Οι Ρωμαίοι απογοητεύτηκαν, και ένα αυτοκρατορικό συμβούλιο στις 9 Αυγούστου αποφάσισε να εγκαταλείψει την εκστρατεία, και να επιστρέψει σε Ρωμαϊκό έδαφος.   Ο Ρωμανός Γ΄ διέταξε επίσης να καούν οι πολιορκητικές μηχανές του.   Το επόμενο πρωί, 10 Αυγούστου, ο στρατός αναχώρησε από το στρατόπεδό του, και κατευθύνθηκε προς την Αντιόχεια. . Η πειθαρχία κατέρρευσε, με τους Αρμένιους μισθοφόρους να χρησιμοποιούν την υποχώρηση ως ευκαιρία για να λεηλατήσουν τα αποθέματα τού στρατοπέδου.   Αυτό προκάλεσε περαιτέρω χάος μεταξύ των στρατευμάτων τού Ρωμανού Γ΄, με τους στρατιώτες που φρουρούσαν τα χαρακώματα να εγκαταλείπουν το στρατόπεδο, για την προσωπική τους ασφάλεια.  Ο Νασρ χρησιμοποίησε αυτή την αταξία, για να οδηγήσει τα στρατεύματά του από τους Κιλάμπι σε μία αιφνιδιαστική έφοδο εναντίον της υποχωρούσας Ρωμαϊκής δύναμης.  Ο Ψελλός έγραψε ότι οι Άραβες επιτέθηκαν σε διάσπαρτες ομάδες, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση μεγάλου αριθμού, το οποίο αποθάρρυνε τον Ρωμαϊκό στρατό και προκάλεσε πανικό στις τάξεις του.  Καθώς τα περισσότερα Ρωμαϊκά στρατεύματα ήταν εξαντλημένα από τη δίψα και τη δυσεντερία, ο αυτοκρατορικός στρατός τράπηκε σε φυγή. 

Οι αναφορές των γεγονότων στις Ρωμαϊκές πηγές διαφέρουν. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Σκυλίτζη, μόνο η αυτοκρατορική σωματοφυλακή, η Εταιρεία, παρέμεινε σταθερή, και η στάση τους επέτρεψε στον Ρωμανό Γ΄, ο οποίος παραλίγο να συλληφθεί, να διαφύγει.  Από την άλλη πλευρά, ο Ψελλός αναφέρει ότι η αυτοκρατορική σωματοφυλακή τράπηκε σε φυγή, και «χωρίς να κοιτάξουν πίσω, εγκατέλειψαν τον αυτοκράτορά τους».   Ενώ ο Σκυλίτζης έγραψε ότι οι Ρωμαίοι υπέστησαν μία «τρομερή ήττα», και ότι ορισμένα στρατεύματα σκοτώθηκαν από τούς συναδέλφους τους στρατιώτες σε μία χαοτική, άτακτη φυγή,  ο σύγχρονος Γιαχία της Αντιόχειας ανέφερε ότι οι Ρωμαίοι υπέστησαν αξιοσημείωτα λίγες απώλειες. Σύμφωνα με τον Γιαχία, μεταξύ των υψηλόβαθμων Ρωμαϊκών νεκρών ήταν δύο αξιωματικοί, ενώ ένας άλλος αξιωματικός συνελήφθη από τους Άραβες. 

Οι Άραβες πήραν μεγάλα λάφυρα, συμπεριλαμβανομένης ολόκληρης της οδού αποσκευών του αυτοκρατορικού στρατού, . την οποία οι Βυζαντινοί εγκατέλειψαν βιαστικά.  Ανάμεσα στα λάφυρα ήταν η πολυτελής αυτοκρατορική σκηνή με τους θησαυρούς της, οι οποίοι φέρεται να μεταφέρθηκαν με εβδομήντα καμήλες.   Σύμφωνα με τον ιστορικό Τιερί Μπιανκί, μόνο οι σύμμαχοι του Νασρ, Νουμαίροι, αιχμαλώτισαν 300 μουλάρια που μετέφεραν χρυσά νομίσματα.  Μόνο η ιερή εικόνα της Θεοτόκου, η οποία παραδοσιακά συνόδευε τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες στις εκστρατείες, διασώθηκε.  

 Η συνέπεια 
εναλλ.=Medieval miniature showing spearmen and archers on foot and within a fortress attacking the garrison of a citadel from two sides|μικρογραφία|300x300εσ|Μικρογραφία από το έργο τού Σκυλίτζη (χειρόγραφο της Μαδρίτης) που δείχνει τον Μανιάκη να υπερασπίζεται την ακρόπολη της Έδεσσας από τους Άραβες μετά την κατάληψή της.
Τελικά, η Ρωμαϊκή ήττα δεν οδήγησε σε μακροπρόθεσμες ανατροπές για τη Ρωμανία. Ούτε οι Μιρδασίδες, ούτε οι Φατιμίδες ούτε το χαλιφάτο των Αββασιδών με έδρα τη Βαγδάτη ήταν ικανοί να εκμεταλλευτούν την αραβική νίκη.  Ενώ ο Ρωμανός Γ΄ επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, άφησε πίσω του τον Νικήτα της Μίσθειας και τον Συμεών τον πρωτοβεστιάριο ως κατεπάνω της Αντιόχειας και ως δομέστιχο των Σχολών αντίστοιχα, με διαταγές να επαναλάβουν την εκστρατεία αργότερα μέσα στο έτος, όταν ο καιρός θα ήταν πιο δροσερός και το νερό πιο εύκολο να βρεθεί.   Οι Φατιμίδες υπό τον Ανουστακίν αλ-Ντιζμπαρί προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τη Ρωμαϊκή ανατροπή επιτιθέμενοι στους Τζαραχίδες και τους συμμάχους τους Μπανού Κάλμπ, μόνο και μόνο για να ηττηθούν στη μάχη της Μπόσρα τον Οκτώβριο. 

Η αποτυχία του Αυτοκράτορα αντισταθμίστηκε εν μέρει από τη νίκη του Γεωργίου Μανιάκη, κυβερνήτη του Τελούχ, εναντίον 800 Αράβων που επέστρεφαν από τη Ρωμαϊκή αποτυχία στο Αζάζιο. Οι Άραβες, παίρνοντας θάρρος από τη νίκη τους, απαίτησαν να εκκενώσει την επαρχία του. Ο Μανιάκης αρχικά προσποιήθηκε ότι συμμορφώθηκε, στέλνοντας φαγητό και ποτό στους Άραβες, αλλά στη συνέχεια επιτέθηκε και τους κατατρόπωσε.  Η επιτυχία του Μανιάκη ακολουθήθηκε από μία παρατεταμένη Ρωμαϊκή εκστρατεία εναντίον των Αράβων συνοριακών αρχόντων, οι οποίοι είχαν εξεγερθεί ενάντια στη Ρωμαϊκή κυριαρχία μετά το Αζάζιο, και ενάντια σε μία προσπάθεια των Φατιμιδών να καταλάβουν το συνοριακό φρούριο τής Μαράκλεας. Ο Νικήτας της Μίσθειας και ο Συμεών ο πρωτοβεστιάριος απέκρουσαν με επιτυχία αυτές τις επιθέσεις, και με τη σειρά τους κατέλαβαν πολλά φρούρια, συμπεριλαμβανομένου του Αζάζιου μετά από μία σύντομη πολιορκία τον Δεκέμβριο. Το Τουμπάλ, όπου οι Βυζαντινοί είχαν ηττηθεί μήνες νωρίτερα, κάηκε ολοσχερώς. Κατά τα επόμενα δύο χρόνια, κατέλαβαν συστηματικά τα φρούρια των τοπικών φυλών και τα υπέταξαν, αποκαθιστώντας τη Ρωμαϊκή κυριαρχία στη Συρία.    Η Ρωμαϊκή αναβίωση στην ανατολή κορυφώθηκε με την κατάληψη της Έδεσσας το 1031 από τον Μανιάκη.  

Εν τω μεταξύ, ο Νασρ ανέλαβε τον αποκλειστικό έλεγχο του Χαλεπίου, αφού εκδίωξε τον Θιμάλ κατά την απουσία τού τελευταίου.   Η επακόλουθη απειλή που αποτελούσε ο Θιμάλ και οι υποστηρικτές του μεταξύ των Κιλάμπ, ώθησε τον Νασρ να ζητήσει τη συγχώρεση και την προστασία των Ρωμαίων.  Ο Νασρ απειλήθηκε περαιτέρω από τη μετεγκατάσταση στην πεδιάδα Ρουτζ, νοτιοανατολικά της Αντιόχειας, 20.000 μελών τής φυλής από την αντίπαλη Μπανού Ταγύ υπό τον Χασάν ιμπν Μουφαρίτζ και τον Μπανού Καλμπ υπό τον Ραφί ιμπν Αμπιλ-Λάιλ, η οποία προκλήθηκε από την πρόσκληση του Ρωμανού Γ΄ μετά την ήττα του, πιθανότατα το 1031.   Για να συμφιλιώσει τον ισχυρό γείτονά του, ο Νασρ έστειλε τον γιο του Αμρ στην Κωνσταντινούπολη τον Απρίλιο του 1031 για να ζητήσει συνθήκη, με την οποία θα επέστρεφε σε καθεστώς υποτελούς και πληρωμής φόρου.    Η συνθήκη προέβλεπε ετήσιο φόρο 500.000 ντιρχάμ (που ισοδυναμούσε με περίπου 8.334 χρυσά ντινάρ) από τον Νασρ στους Ρωμαίους, και υποχρέωνε τούς Ρωμαίους να υποστηρίζουν τον Νασρ σε περίπτωση επιθετικότητας.  Αυτή η συμφωνία οδήγησε το 1032 στην κοινή καταστολή μίας εξέγερσης των Δρούζων στο Τζαμπάλ αλ-Σουμάκ από τον Νικήτα και τον Νασρ.  Η προοπτική πολέμου μεταξύ των αδελφών Μιρδασίδ ακυρώθηκε, όταν οι αρχηγοί των Κιλάμπ μεσολάβησαν για τη διαίρεση τού εμιράτου σε ένα συριακό μισό που ελεγχόταν από τον Νασρ από το Χαλέπι, και ένα μεσοποταμικό μισό που κυβερνιόταν από τον Θιμάλ από την αλ-Ράχμπα. 

 Δείτε επίσης 
 Μάχη του αλ-Φουναϊντίκ

 Αναφορές 

 Πηγές 






 John Skylitzes: A Synopsis of Byzantine History, 811–1057


Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Μάχες των Αραβοβυζαντινών Πολέμων