Πόπλιος Ταρουτένιος Πατέρνος

Ο Πόπλιος Ταρουτένιος Πατέρνος, λατιν.: Publius Tarrutenius Paternus  ήταν Ρωμαίος ιππέας που άκμασε κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου. Επέτυχε αρκετές στρατιωτικές επιτυχίες, οι οποίες οδήγησαν πρώτα στον διορισμό του ως πραιτοριανού έπαρχου και στη συνέχεια στην εκλογή του στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Ο Πατέρνος κατηγορήθηκε για προδοσία από τον γιο και διάδοχο τού Μ. Αυρηλίου, Κόμμοδο, και εκτελέστηκε. 

 Σταδιοδρομία 
Ο Πατέρνος εμφανίζεται για πρώτη φορά ως επί των λατινικών επιστολών (ab epistulis Latinis0 για τον Αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο, ο οποίος είχε ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τους Κοτίνους, για να συμμαχήσει μαζί τους εναντίον των γειτόνων τους, των Μαρκομάνων. Σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο, οι Κοτίνοι, όχι μόνο δεν διαπραγματεύτηκαν με καλή πίστη, «αλλά μάλιστα φέρθηκαν στον ίδιο τον Πατέρνο με ντροπή, προκαλώντας έτσι την καταστροφή τους αργότερα».  Ο Άντονι Μπίρλεϋ χρονολογεί αυτό το γεγονός στο έτος 171.  Μετά τη νίκη τού Αυτοκράτορα επί των Μαρκομάννν και των Κουάδων το επόμενο έτος, ο Μάρκος Αυρήλιος εξαπέλυσε τιμωρητική εκστρατεία εναντίον των Κοτίνων. Ο Πατέρνος πρέπει να διακρίθηκε σε αυτή τη μάχη, καθώς μαρτυρείται ότι έλαβε διακρίσεις υπάτου. 

Ο Πατέρνος τεκμηριώνεται στη συνέχεια ως ένας από τους μάρτυρες της Tabula Banasitana, μίας χάλκινης πλάκας που χρονολογείται στις 6 Ιουλίου 177, η οποία καταγράφει τη χορήγηση τής ρωμαϊκής υπηκοότητας σε μία οικογένεια στη Τιγγιτανή Μαυριτανία.  Οι μάρτυρες προέρχονται από τους Αυτοκρατορικούς amici ή τους ανώτερους αυλικούς, στους οποίους περιλαμβάνονται υπατικοί συγκλητικοί όπως ο Μάρκος Γάβιος Σκουίλα Γαλικανός, ο Μάνιος Ακίλιος Γλαβρίων Γναίος Κορνήλιος Σεβήρος και ο Τίτος Σέξτιος Λατερανός, πρεσβύτεροι ιππείς όπως ο πρώην πραιτωριανός έπαρχος Mάρκος Βασαίος Ρούφος, ο τότε πραιτωριανός έπαρχος Σέξτος Τιγίδιος Περένις, ο praefectus vigilum Κόιντος Σερβίδιος Σκαιβόλα και ο praefectus annonae Tίτος Φλάβιος Πίσων, καθώς και ο Tαρουτένιος Πατέρνος.

Μέχρι το τέλος τού Μάρκου Αυρηλίου το 180, ο Πατέρνος είχε διοριστεί πραιτωριανός έπαρχος, υπηρετώντας ως συνεργάτης του Βασσαίου Ρούφου. Λίγα χρόνια αργότερα εκτελέστηκε, με εντολή τού νέου Αυτοκράτορα Κόμμοδου. Οι πρωτογενείς πηγές αντικρούουν η μία την άλλη, σχετικά με την πτώση τού Πατέρνου: ο Δίων Κάσσιος ισχυρίζεται ότι ο Πατέρνος ήταν αθώος για οποιαδήποτε προδοτική πράξη εναντίον τού Κόμμοδου, δηλώνοντας ότι «αν είχε συνωμοτήσει εναντίον τού Κόμμοδου, όπως κατηγορήθηκε, θα μπορούσε εύκολα να τον είχε σκοτώσει, ενώ ο ίδιος ήταν ακόμη επικεφαλής των Πραιτωριανών· αλλά δεν το είχε κάνει».  Από την άλλη πλευρά, η Ιστορία των Αυγούστων ισχυρίζεται, ότι ο Πατέρνος παρείχε συμβουλές στον Μάρκο Ουμίδιο Κουαδράτο Αννιανό και στη Λουκίλα, την αδελφή τού Κόμμοδου, στο ανεπιτυχές σχέδιό τους να σκοτώσουν τον Κόμμοδο. Όταν η συνωμοσία αποκαλύφθηκε, ο Πατέρνος κατάφερε να αποφύγει να εμπλακεί στις εκτελέσεις που ακολούθησαν. Ωστόσο, όταν ο απελεύθερος τού Κόμμοδου, Σαότερος, δολοφονήθηκε από μέλη της Πραιτωριανής Φρουράς τα οποία τον κατηγόρησαν για την αντιδημοτικότητα τού Κόμμοδου στον λαό, ο Τιγίδιος Περέννης κατάφερε να παρουσιάσει τον Πατέρνο ως τον υποκινητή τού εγκλήματος. Ως αποτέλεσμα ο Πατέρνος, ο Σάλβιος Ιουλιανός τού οποίου ο γιος ήταν αρραβωνιασμένος με την κόρη τού Πατέρνου, και ο φίλος τού Πατέρνου ο τότε ab epistulis Latinis Βιτρούβιος Σεκούνδος, εκτελέστηκαν επίσης.  Ο Άντονυ Μπίρλεϋ τείνει να αποδεχτεί την αφήγηση τής Ιστορίας των Αυγούστων έναντι αυτής τού Κάσσιου Δίωνα, σημειώνοντας ότι ο συγγενής του Σάλβιου Ιουλιανού, Δίδιος Ιουλιανός, ο οποίος ήταν κυβερνήτης τής Κάτω Γερμανίας εκείνη την εποχή, κατηγορήθηκε για συνεργασία με τον Σάλβιο σε προδοσία εναντίον τού Κόμμοδου, αλλά κατάφερε να απαλλάξει τον εαυτό του, και τού επετράπη να αποσυρθεί στην πατρίδα του, το Μεδιολάνο.

 Έργα του 
Ο Πατέρνος ήταν γνωστό ότι έγραψε για το Ρωμαϊκό Δίκαιο, αλλά λίγα είναι γνωστά γι' αυτά τα έργα ή το περιεχόμενό τους. Αποσπάσματα από το έργο εμφανίζονται στο έργο τού Ιουστινιανού Πανδέκτης (Digesta). Ο Αιμίλιος Μακέρος και ο Βεγέτιος τον αποκαλούν πολύ ένθερμο υποστηρικτή του στρατιωτικού δικαίου («diligentissimus juris militaris adsertor»).  Ένα λογοτεχνικό έργο σε τέσσερα βιβλία που τού αποδίδεται έχει διασωθεί, με τον τίτλο De re militari. Ωστόσο πιθανότατα γράφτηκε από έναν ανώνυμο συγγραφέα, που φέρει το όνομά του.

 Αναφορές 

Κατηγορία:Έπαρχοι του πραιτωρίου
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα