Βιμ Άικ

Ο Βίλεμ Γιακούμπους «Βιμ» Άικ (γενν. 22 Ιουνίου 1953) είναι Ολλανδός ιεράρχης της Καθολικής Εκκλησίας και καρδινάλιος από το 2012. Από το 2007 είναι μητροπολίτης αρχιεπίσκοπος της Ουτρέχτης. Υπήρξε επίσκοπος του Χρόνινγκεν-Λέουαρντεν από το 1999 έως το 2007. Πριν την ιερατική του σταδιοδρομία εργάστηκε ως ιατρός· ως κληρικός επικέντρωσε τις ακαδημαϊκές του μελέτες στη βιοηθική. Έχει διδακτορικό στην ιατρική και στη φιλοσοφία, καθώς και λικεντιάτο στη θεολογία.

 Βιογραφία 
Ο Άικ γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1953 στο Ντούιβεντρενχτ της Βόρειας Ολλανδίας και μεγάλωσε σε οικογένεια με διαμαρτυρόμενο πατέρα και καθολική μητέρα.

Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ και αποφοίτησε το 1978. Το 1978–1979 εργάστηκε ως ιατρός με ειδίκευση στην εσωτερική παθολογία. Στη συνέχεια φοίτησε στο ιεροσπουδαστήριο (σεμινάριο) Ρόλντουκ στο Κέρκραντε. Από το 1979 συνδύασε τη θεολογική του κατάρτιση με σπουδές βιοηθικής στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Χειροτονήθηκε ιερέας το 1985 και εντάχθηκε στη Μητρόπολη του Ρόερμοντ, όπου υπηρέτησε ως εφημέριος στην ενορία του Αγίου Αντωνίου της Πάδοβας στο Φένλο Μπλέρικ.

Το 1987 έλαβε διδακτορικό στην ιατρική από το Πανεπιστήμιο του Λέιντεν με διατριβή για την ευθανασία. Το 1990 ολοκλήρωσε διδακτορικό στη φιλοσοφία στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο Αγίου Θωμά Ακινάτη (Angelicum) με διατριβή την οποία ονόμασε «τα ηθικά προβλήματα της γενετικής μηχανικής στον άνθρωπο». Έλαβε επίσης λικεντιάτο στη θεολογία στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο του Λατερανού. Δίδαξε ηθική θεολογία στο Ρόλντουκ και από το 1996 διετέλεσε καθηγητής ηθικής θεολογίας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Λουγκάνο, στην Ελβετία. Από το 1997 έως το 1999 ήταν μέλος της Διεθνούς Θεολογικής Επιτροπής.

 Ως επίσκοπος και ως αρχιεπίσκοπος 
μικρογραφία|309x309εσ|Ο αρχιεπίσκοπος Βιμ Άικ στην Ουτρέχτη κατά τη διάρκεια της λιτανείας του Βίλιμπρορντ, 14 Σεπτεμβρίου του 2008
Στις 17 Ιουλίου 1999 διορίστηκε επίσκοπος Γκρόνινγκεν-Λεεουβάρντεν και χειροτονήθηκε στις 6 Νοεμβρίου. Επέλεξε ως σύνθημά του το Noli recusare laborem («Μη διστάσεις να αναλάβεις το έργο»), από τα τελευταία λόγια του Αγίου Μαρτίνου της Τουρ. Ως επίσκοπος περιόρισε τον ρόλο των λαϊκών στις λατρευτικές πράξεις σε σχέση με τους προκάτοχους του. Το 2001 υπέστη υποσκληρίδιο αιμάτωμα, από το οποίο ανάρρωσε πλήρως.

Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ τον όρισε μέλος της Ποντιφικής Ακαδημίας για τη Ζωή στις 4 Αυγούστου του 2004 και μέλος του διοικητικού της συμβουλίου το 2005.

Στις 11 Δεκεμβρίου του 2007 ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ τον διόρισε αρχιεπίσκοπο Ουτρέχτης. Ενθρονίστηκε στις 26 Ιανουαρίου 2008 στον καθεδρικό ναό της Αγίας Αικατερίνης στην Ουτρέχτη. Είναι ο 70ός διάδοχος του Αγίου Βίλιμπρορντ ως ηγέτης της επισκοπής.

Τον Μάιο του 2008 ο Πάπας Βενεδικτίνος διόρισε τον Άικ μέλος της Επιτροπής για τον Κλήρο.

Το 2010 συνέκδοσε το Manual of Catholic Medical Ethics («Εγχειρίδιο Καθολικής Ιατρικής Ηθικής»).Manual of Catholic Medical Ethics: Responsible Healthcare from a Catholic Perspective, ed. W.J. Eijk, L.M. Hendriks, J.A. Raymakers, and John I. Fleming (English Edition). Translated by Sr. M. Regina van den Berg, J. A. Raymakers (Ballarat: Connor Court Publishing, 2014), 629 pp. + Appendixes.

Το 2011 εξελέγη πρόεδρος της Συνόδου των Επισκόπων Ολλανδίας.

Στις 18 Φεβρουαρίου 2012 ο Βενέδικτος ΙΣΤ΄ τον έκανε καρδινάλιο-ιερέα του τίτλου Σαν Καλλίστο. Την ίδια χρονιά, στις 21 Απριλίου έγινε μέλος της Επιτροπής για την Καθολική Εκπαίδευση. Έλαβε μέρος στο κονκλάβιο του 2013 που εξέλεξε τον Πάπα Φραγκίσκο.

Ο Πάπας Φραγκίσκος τον διόρισε το 2014 μέλος του Ποντιφικού Συμβουλίου για τους Λαϊκούς.

Στα τέλη του 2013 ο πάπας Φραγκίσκος συμφώνησε να κάνει μια μονοήμερη επίσκεψη στο Άμστερνταμ, πόλη που είχε παραλειφθεί από την επίσκεψη του πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ στην Ολλανδία το 1985, αλλά φέρεται ότι ο Άικ δεν δέχτηκε να κάνει επίσημη πρόσκληση, φοβούμενος ότι δεν θα υπήρχαν αρκετοί ενθουσιώδεις Ολλανδοί πιστοί για να υποδεχθούν τον πάπα με τρόπο αντάξιο.

Ως αρχιεπίσκοπος Ουτρέχτης, έχει προτείνει την αναδιάρθρωση των 326 ενοριών της μητρόπολης σε 48 περιοχές, ακολουθώντας μοτίβο που παρατηρείται σε όλη την Ευρώπη λόγω της μείωσης της συμμετοχής στις εκκλησίες. Επέμεινε σε αυτό το σχέδιο παρά την αντίσταση. Δήλωσε: «Όταν μίλησα στον πάπα, τον προειδοποίησα ότι οι παλιές εκκλησιαστικές δομές δεν θα υπήρχαν ως την στιγμή της απόσυρσης μου (από το αξίωμα) – και ότι μέχρι το 2025 τα δύο τρίτα των εκκλησιών μας θα είχαν αποσυρθεί από τη θεία λατρεία».

Συμμετείχε ως εκλέκτορας καρδινάλιος στο κονκλάβιο του 2025 που εξέλεξε τον πάπα Λέων ΙΔ΄.

 Τοποθετήσεις 
Τον Ιούνιο του 2015 ο Άικ διέταξε την απομάκρυνση του Ριάννα Γκράλικε (Rhianna Gralike), ενός διεμφυλικού ταμία της ενορίας Νόρμπερτους για την ανατολική Φλέβολαντ και το Βόρειο Βελούβε, παρά τις αντιρρήσεις του εκκλησιαστικού συμβουλίου.

Το 2015 ο Άικ εξελέγη να εκπροσωπήσει την Επιτροπή των Επισκόπων της Ολλανδίας στη Σύνοδο των Επισκόπων για την Οικογένεια τον Οκτώβριο. Πριν από τη Σύνοδο δημοσίευσε ένα δοκίμιο δηλώνοντας ότι τα ζευγάρια που συνάπτουν πολιτικό επαναγάμο χωρίς ακύρωση προηγούμενων γάμων εκπροσωπούν «μια μορφή θεσμοθετημένης μοιχείας». Μετά τη σύνοδο, έγινε επικριτής της διάταξης Amoris laetitia του πάπα Φραγκίσκου.Παπική εγκύκλιος που δημιούργησε αντιπαράθεση σχετικά με το αν το όγδοο κεφάλαιο της εγκυκλίου άλλαξε τη καθολική πρακτική για πρόσβαση στη Θεία Κοινωνία και τη Θεία Εξομολόγηση για διαζευγμένους που έχουν συνάψει πολιτικό γάμο Το 2018 είπε ότι το έγγραφο «έσπειρε αμφιβολίες» και ότι ο Φραγκίσκος θα έπρεπε να δηλώσει πιο ξεκάθαρα ότι ο γάμος είναι «ένας και αδιάρρηκτος» και ότι ένας καθολικός που ξαναπαντρεύεται μετά το διαζύγιο πρέπει να στερείται τη Θεία Κοινωνία.

Τον Μάιο του 2018, αφού ο πάπας Φραγκίσκος δεν απέρριψε μια προσχέδια πρόταση της Γερμανικής Συνόδου Επισκόπων για να επιτρέψει σε διαμαρτυρόμενους να λαμβάνουν τη Θεία Ευχαριστία σε καθολικές εκκλησίες σε ορισμένες περιπτώσεις, ο Άικ έγραψε ότι ο Φραγκίσκος δεν υπερασπίστηκε «τη σαφή διδασκαλία και πρακτική της Εκκλησίας» και ότι αυτό αντιπροσώπευε «μια παρέκκλιση προς την αποστασία από την Αλήθεια».

Ένα άρθρο στην εβδομαδιαία εφημερίδα De Groene Amsterdammer στις 22 Σεπτεμβρίου 1999, στο οποίο συμμετείχε ο καθολικός ιστορικός και δημοσιογράφος Τον φαν Σχάικ (Ton van Schaik), άσκησε κριτική στον καρδινάλιο για τις σχέσεις του με το εξαιρετικά συντηρητικό ισπανικό λαϊκό κίνημα Opus Dei και επειδή δεν ήταν απορριπτικός απέναντι στη θανατική ποινή. Ο φαν Σχάικ θεώρησε αυτή τη στάση αντίθετη προς την καθολική διδασκαλία.

Το 2022 ο Άικ δημοσίευσε το βιβλίο De band van de liefde: Katholieke huwelijksmoraal en seksuele ethiek (Ο δεσμός της αγάπης: Καθολική ηθική περί γάμου και σεξουαλική ηθική), έργο που παρουσιάζει την καθολική άποψη ότι η σεξουαλική πράξη εντός του γάμου έχει δύο αχώριστους σκοπούς: την τεκνογονία και την ένωση αγάπης μεταξύ των συζύγων («αμοιβαία αυθυπέρβαση άνδρα και γυναίκας»), και ότι εκτός γάμου ή αυτών των σκοπών, απαιτείται σεξουαλική εγκράτεια. Το βιβλίο συζητά επίσης διάφορες σεξουαλικές πράξεις υπό το φως της καθολικής ηθικής διδασκαλίας. Κριτικοί υποστήριξαν ότι το βιβλίο δείχνει ότι ο Άικ είναι πιο ορθόδοξος από την Καθολική Εκκλησία.

Τον Νοέμβριο του 2022 ζήτησε από τον πάπα Φραγκίσκο να συγγράψει εγκύκλιο για το ζήτημα της θεωρίας του φύλου. Το αίτημά του ικανοποιήθηκε εν μέρει με τη Διακήρυξη Dignitas Infinita του Δικαστηρίου για τη Διδασκαλία της Πίστεως.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Ολλανδοί καρδινάλιοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις