Τζοβάνι Γκρόνκι

Ο Τζοβάνι Γκρόνκι (ιταλ.: Giovanni Gronchi, 10 Σεπτεμβρίου 1887 – 17 Οκτωβρίου 1978)  ήταν Ιταλός πολιτικός της Χριστιανικής Δημοκρατίας, ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος της Ιταλίας από το 1955 έως το 1962 και σημαδεύτηκε από μια αμφιλεγόμενη και αποτυχημένη προσπάθεια να επιφέρει ένα «άνοιγμα προς την αριστερά» στην ιταλική πολιτική. Θεωρούνταν ο πραγματικός κάτοχος της εκτελεστικής εξουσίας στην Ιταλία από το 1955 έως το 1962, πίσω από τους διάφορους πρωθυπουργούς της εποχής.

 Βιογραφία 
Γεννήθηκε στην Ποντεντέρα της Τοσκάνης και ήταν ένα από τα πρώτα μέλη του Χριστιανικού Κινήματος που ίδρυσε ο Καθολικός ιερέας ντον Ρομόλο Μούρι το 1902. Απέκτησε το πρώτο του πτυχίο στη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία από τη Scuola Normale Superiore di Pisa . Μεταξύ 1911 και 1915 εργάστηκε ως καθηγητής κλασικών σπουδών σε λύκειο σε διάφορες ιταλικές πόλεις (Πάρμα, Μάσσα, Μπέργκαμο και Μόντσα).

Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, κατατάχθηκε εθελοντικά για στρατιωτική θητεία και, όταν τελείωσε, το 1919 έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Καθολικού Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος. Εξελέγη εκπρόσωπος της Πίζας τόσο στις βουλευτικές εκλογές του 1919 όσο και του 1921. Ηγέτης συνδικαλιστών στην Ιταλική Συνομοσπονδία Χριστιανών Εργατών, το 1922–1923 υπηρέτησε στην πρώτη κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι ως Υφυπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου. Τον Απρίλιο του 1923, ωστόσο, μια εθνική συνάντηση του Λαϊκού Κόμματος που πραγματοποιήθηκε στο Τορίνο αποφάσισε να αποσύρει όλους τους εκπροσώπους του κόμματος από την κυβέρνηση. Στη συνέχεια, επέστρεψε στον ρόλο του στην ηγεσία των Καθολικών συνδικάτων και προσπάθησε να αντιμετωπίσει την καθημερινή βία που ασκούσαν εναντίον τους οι φασιστικές ομάδες.

Το 1924, μετά την παραίτηση του Λουίτζι Στούρτσο από τη θέση του Γραμματέα του PPI, ο Γκρόντσι έγινε ηγέτης του κόμματος, μαζί με δύο άλλες «τριανδρίες» (Τζουζέπε Σπαταρό και Τζούλιο Ροντίνο). Επανεκλεγείς στο Κοινοβούλιο την ίδια χρονιά, εντάχθηκε στην αντιφασιστική αντιπολίτευση της λεγόμενης Απόσχισης του Αβεντίνου (πήρε το όνομα από τον λόφο στη Ρώμη, όπου η αντιπολίτευση αποσύρθηκε από το Κοινοβούλιο). Το 1926 εκδιώχθηκε από το Κοινοβούλιο από το νέο καθεστώς.

Κατά τα έτη μεταξύ 1925 και 1943, διέκοψε την πολιτική του καριέρα. Προκειμένου να αποφύγει να γίνει μέλος του Φασιστικού Κόμματος, παραιτήθηκε επίσης από τη θέση του δασκάλου και κέρδιζε τα προς το ζην ως επιτυχημένος επιχειρηματίας, πρώτα ως πωλητής και στη συνέχεια ως βιομήχανος.

Χήρος από την πρώτη του σύζυγο, το 1941 παντρεύτηκε την Κάρλα Μπισατίνι, είκοσι πέντε χρόνια νεότερή του.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι


Κατηγορία:Ιταλοί στρατιωτικοί του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Υπουργοί της Ιταλίας
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ιταλικής Δημοκρατίας