Σειριοποίηση (αρχαιολογία)

Στην αρχαιολογία, η σειριοποίηση είναι μια σχετική μέθοδος χρονολόγησης στην οποία σύνολα ή αντικείμενα από πολλές τοποθεσίες του ίδιου πολιτισμού τοποθετούνται με χρονολογική σειρά. Όπου δεν μπορούν να εφαρμοστούν απόλυτες μέθοδοι χρονολόγησης, όπως η χρονολόγηση με 14άνθρακα, οι αρχαιολόγοι πρέπει να χρησιμοποιούν σχετικές μεθόδους χρονολόγησης για να χρονολογήσουν αρχαιολογικά ευρήματα και χαρακτηριστικά. Η σειρά είναι μια τυπική μέθοδος χρονολόγησης στην αρχαιολογία. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη χρονολόγηση λίθινων εργαλείων, θραυσμάτων αγγείων και άλλων τεχνέργων. Στην Ευρώπη, έχει χρησιμοποιηθεί συχνά για την ανακατασκευή της χρονολογικής ακολουθίας των τάφων σε νεκροταφείοJørgensen, 1992; Müssemeier, Nieveler et al. 2003. 

Η σειριοποίηση είναι θεμελιώδης μεθόδος χρονολόγησης, ιδίως για περιόδους όπου απουσιάζουν απόλυτα χρονολογικά δεδομένα, όπως επιγραφές ή ραδιοχρονολογήσεις. Η μέθοδος βασίζεται στην ταξινόμηση αντικειμένων με βάση την εξέλιξη του στυλ ή της συχνότητάς τους μέσα στον χρόνο, επιτρέποντας την ανασύσταση σχετικών χρονολογικών ακολουθιώνRenfrew & Bahn, 2016..

Ιστορικό
Η τεχνική της σειριοποίησης αναπτύχθηκε από τον Φλάιντερς Πίτρι στα τέλη του 19ου αιώνα,  από τη μελέτη αιγυπτιακών ταφών στην περιοχή Διόσπολις Πάρβα (Diospolis Parva)ή Diospolis Superior, τα ελληνορωμαϊκά ονόματα του φαραωνικού Hiw (Hu) στην αρχαία Αίγυπτο. Ο Πίτρι διέκρινε ότι ορισμένα αγγεία και τέχνεργα εμφάνιζαν σταδιακές αλλαγές στη μορφή και τη διακόσμησή τους, γεγονός που του επέτρεψε να οργανώσει τις ταφές σε σχετική χρονολογική ακολουθίαPetrie, 1899.. Αυτή η πρωτοποριακή προσέγγιση έθεσε τα θεμέλια για τη μεταγενέστερη ανάπτυξη ποσοτικών μεθόδων σειριοποίησης.

Θεωρητικές αρχές
Η σειριοποίηση στηρίζεται στην αρχή της πολιτισμικής μεταβολής, σύμφωνα με την οποία τα τέχνεργα μεταβάλλονται σταδιακά ως αποτέλεσμα κοινωνικών, τεχνολογικών και αισθητικών παραγόντωνShennan, 1997.). Τα στυλ δεν εμφανίζονται ούτε εξαφανίζονται απότομα. Αντίθετα, ακολουθούν καμπύλες συχνότητας που μοιάζουν με την καμπύλη “κανονικής κατανομής”, όπου η δημοφιλία ενός τύπου αυξάνεται, κορυφώνεται και σταδιακά μειώνεταιDunnell, 1970.

Η υπόθεση της συνέχειας αποτελεί επίσης κρίσιμη προϋπόθεση: οι μεταβολές στο υλικό πολιτισμικό απόθεμα θεωρούνται προϊόντα τοπικής εξέλιξης και όχι δραματικών εξωτερικών επιδράσεων. Όταν αυτή η προϋπόθεση παραβιάζεται —π.χ. μέσω εισαγωγών ή μεταναστεύσεων— τα αποτελέσματα της σειριοποίησης μπορεί να είναι παραπλανητικά.

Είδη σειριοποίησης
Υπάρχουν δύο κύριες μορφές σειριοποίησης: χρονολογική σειριοποίηση (contextual seriation) και ποσοτική σειριοποίηση (frequency seriation).

Η χρονολογική σειριοποίηση ταξινομεί αντικείμενα με βάση τη συνύπαρξή τους σε συγκεκριμένα σύνολα (π.χ. τάφους ή στρώματα). Εφόσον υποτεθεί ότι κάθε σύνολο αντιπροσωπεύει μία χρονική στιγμή, η διαδοχή τους μπορεί να υποδειχθεί μέσω μορφολογικών διαφορών.

Η ποσοτική σειριοποίηση, όπως αναπτύχθηκε από τον Τζέιμς Άλφρεντ Φορντ (James Ford) και τους συνεργάτες του στις Ηνωμένες Πολιτείες, βασίζεται στη μέτρηση της συχνότητας διαφορετικών τύπων αντικειμένων σε κάθε αρχαιολογική μονάδαFord, 1954.. Με την ανάλυση αυτών των ποσοστών, είναι δυνατή η δημιουργία καμπυλών συχνότητας που αποκαλύπτουν τη διαδοχή των φάσεων ενός πολιτισμού.

Εφαρμογές και περιορισμοί
Η σειριοποίηση έχει εφαρμοστεί ευρέως σε αρχαιολογικά πεδία, από τη Νεολιθική Ευρώπη έως τις προϊστορικές κοινωνίες της Αμερικής. Ειδικά πριν την ευρεία χρήση του ραδιοάνθρακα (C14), η μέθοδος αποτέλεσε βασικό εργαλείο για τη δημιουργία σχετικών χρονολογικών πλαισίων. Σήμερα, η σειριοποίηση συνδυάζεται με στατιστικές και υπολογιστικές μεθόδους, όπως η πολυδιάστατη ανάλυση κλιμάκωσης (MDS) και η ανάλυση ομοιότητας (Brainerd-Robinson coefficient), που βελτιώνουν την ακρίβεια και την αντικειμενικότητα των αποτελεσμάτωνO'Brien & Lyman, 1999.

Ωστόσο, η μέθοδος δεν στερείται περιορισμών. Οι παραδοχές για τη γραμμική πολιτισμική εξέλιξη έχουν δεχθεί έντονη κριτική, ιδιαίτερα από μεταδιαδικαστικούς αρχαιολόγους που τόνισαν τον ρόλο των κοινωνικών και ιδεολογικών παραγόντων στη διαμόρφωση του υλικού πολιτισμούHodder, 1986.. Επιπλέον, τα δεδομένα της σειριοποίησης μπορεί να επηρεάζονται από παράγοντες συντήρησης, δειγματοληψίας ή ανασκαφικών σφαλμάτων.

Σύγχρονες προοπτικές
Η ψηφιακή αρχαιολογία έχει ανοίξει νέους δρόμους για την επαναξιολόγηση της σειριοποίησης. Εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης και μηχανικής μάθησης επιτρέπουν τη δημιουργία αυτόματων σειροθετικών μοντέλων που αναλύουν τεράστιες βάσεις δεδομένων τεχνουργημάτων με ελάχιστη ανθρώπινη παρέμβασηRoux et al., 2020.. Παράλληλα, η συνδυασμένη χρήση σειριοποίησης και μπεϊζιανής στατιστικής (Bayesian modeling) ενισχύει την ικανότητα των αρχαιολόγων να ενσωματώνουν σχετικές και απόλυτες χρονολογίεςBronk Ramsey, 2009..

Η μέθοδος, λοιπόν, όχι μόνο παραμένει χρήσιμη αλλά και εξελίσσεται, αποδεικνύοντας ότι η σειριοποίηση αποτελεί ακόμη ένα από τα πιο ανθεκτικά και δημιουργικά εργαλεία της αρχαιολογικής ανάλυσης.

Παραπομπές-σημειώσεις

Βιβλιογραφία
Bronk Ramsey, C. (2009). Bayesian analysis of radiocarbon dates. Radiocarbon, 51(1), 337–360. https://doi.org/10.1017/S0033822200033865
Dunnell, R. C. (1970). Seriation method and its evaluation. American Antiquity, 35(3), 305–319. https://doi.org/10.2307/278341
Ford, J. A. (1954). On the concept of types and seriation. American Anthropologist, 56(1), 42–54. https://doi.org/10.1525/aa.1954.56.1.02a00050
Hodder, I. (1986). Reading the past: Current approaches to interpretation in archaeology. Cambridge University Press. ISBN 9780521270430
Jørgensen, L. (ed.) (1992). Chronological Studies of Anglo-Saxon England, Lombard Italy and Vendel Period Sweden. Arkæologiske Skrifter 5. Copenhagen: Institute of Prehistoric and Classical Archaeology, University of Copenhagen. .
Müssemeier, U., Nieveler, E., Plum, R., Pöppelmann, H. (2003). Chronologie der merowingerzeitlichen Grabfunde vom linken Niederrhein bis zur nördlichen Eifel. Materialien zur Bodendenkmalpflege im Rheinland, Heft 15. Köln: Rheinland-Verlag GmbH. .
O'Brien, M. J., & Lyman, R. L. (1999). Seriation, stratigraphy, and index fossils: The backbone of archaeological dating. Kluwer Academic/Plenum. https://doi.org/10.1007/978-1-4757-4838-8
Petrie, W. M. F. (1899). Sequences in prehistoric remains. Journal of the Anthropological Institute, 29, 295–301. https://doi.org/10.2307/2843005
Renfrew, C., & Bahn, P. (2016). Archaeology: Theories, methods and practice (7th ed.). Thames & Hudson. ISBN 9780500292105
Roux, V., Bril, B., & Karasik, A. (2020). Skill and learning in pottery making: From novice to expert. Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/9781108677319
Shennan, S. (1997). Quantifying archaeology (2nd ed.). Edinburgh University Press. ISBN 9780748609093

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 WINBASP – Seriation program (Windows)
 CAPCA – Excel based seriation program (Windows)
 R-package seriation (Windows/Linux/OS X)
 PAST 3.x A free software by Øyvind Hammer (Oslo), which calculates a correspondence analysis, a detrended CA, or a canonical CA.

Κατηγορία:Αρχαιολογικές μέθοδοι