Μαρία Μπαρμπέλα

Η Μαρία Μπαρμπέλα (αγγλ. Maria Barbella, γέννηση στις 24 Οκτωβρίου του 1868 - Θάνατος στις 24 Μαρτίου 1950, γνωστή και ως Μαρία Μπαρμπέρι/Αγγλικά: Maria Barberi) ήταν Ιταλίδα μετανάστρια που καταδικάστηκε για τον φόνο του Ντομένικο Κατάλντο το 1895. Η Μπαρμπέλα ήταν η δεύτερη γυναίκα που καταδικάστηκε στην Αμερική σε ποινή εκτέλεσης στην ηλεκτρική καρέκλα. Ωστόσο στο εφετείο το 1896 τελικά αθωώθηκε.

 Βιογραφία 
Η Μαρία Μπαρμπέλα γεννήθηκε στη Φεραντίνα της Νότιας Ιταλία στις 24 Οκτωβρίου του 1868. Οι γονείς της ήταν ο  Μικέλε Μπαρμπέλα (1838 - 1905) και η Καρμίνα Μαρία Φιλομένα Μπουονσάντο (1846 - 1923). Η Μαρία είχε δύο αδελφές, την Αντονία (1873 - ;) και την Καρμέλα Μπαρμπελα (1886 - ;) και δύο αδελφούς, τον Καρλούσιο (1877 - ;) και τον Τζιβάνι Μπαρμπέλα (1884 - ;). Το 1892 μετανάστεψε μαζί με όλη της την οικογένεια στην ιταλοαμερικανική κοινότητα του Μάλμπερι Μπεντ (πλέον Chinatowns) στο Κάτω Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Τον Νοέμβριο του 1893, μετά από 11 μήνες παραμονής στις Η.Π.Α, η Μαρία συνάντησε τον Ντομένικο Κατάλντο, ο οποίος είχε ένα μικρό πάγκο γυαλίσματος παπουτσιών στη γωνία των οδών Κάναλ και Ελμ. Η Μαρία περνούσε από εκεί κάθε μέρα πηγαίνοντας στην δουλειά της στο εργοστάσιο ρούχων Louis Graner & Co, κοντά στην οδό Σπρινγκ, όπου εργαζόταν ως μοδίστρα με μισθό 8 δολάρια την εβδομάδα. Ο 27χρονος Ντομένικο Κατάλντο δεν ήταν όμορφος και το πρόσωπο του ήταν γεμάτο από τα σημάδια που του είχε αφήσει η ευλογιά. Αλλά πάντα σταματούσε την δουλειά του για να χαιρετήσει την ντροπαλή Μπαρμπέλα και εκείνη κοκκίνισε από την προσοχή που της έδειχνε. Όταν τελικά βρήκε το θάρρος να του ανταποδώσει τον χαιρετισμό, έμαθε ότι και εκείνος καταγόταν από την Νότια Ιταλία. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης συνομιλίας τους, ο Ντομένικο της είπε κάποια στιγμή στα ιταλικά: "Αν βρω την κατάλληλη κοπέλα, σίγουρα θα την παντρευτώ". Επίσης της ανέφερε ότι ήθελε να ανοίξει κουρείο για να συντηρεί την μελλοντική του οικογένεια. Η καημένη η Μαρία παραλίγο να λιποθυμήσει στην ιδέα ότι θα μπορούσε να ήταν εκείνη η τυχερή. Άλλωστε, πλησίαζε τα 25 και δεν ήταν περιζήτητη νύφη. Μάλιστα και η ίδια δεν έβρισκε τον εαυτό της ελκυστικό και έτσι κολακεύτηκε πολύ από την προσοχή που λάμβανε από τον Κατάλντο. Ωστόσο ήθελε πολύ να παντρευτεί και να δημιουργήσει την δική της οικογένεια. Τις επόμενες ημέρες ο Ντομένικο άρχισε να εμφανίζεται στην δουλειά της Μπαρμπέλα, ζητώντας της να την συνοδεύει μέχρι το σπίτι της. Αυτό συνεχίστηκε για πολλές ημέρες. Ωστόσο η Μαρία κράτησε αρχικά μυστικές αυτές τις συναντήσεις και ιδιαίτερα από τον υπερπροστατευτικό πατέρα της.

Τελικά όμως οι γονείς της Μαρίας τα έμαθαν όλα και απαίτησαν από την κόρη τους να τους φέρει τον Ντομένικο στο σπίτι για να τον γνωρίσουν. Ο Ντομένικο άρχισε να βρίσκει διάφορες δικαιολογίες για να μην συναντήσει τους γονείς της Μπαρμπέλα, μέχρι που τελικά ο πατέρας της, της απαγόρευσε να τον ξαναδεί. Η Μαρία αν και πικράθηκε με αυτό, ως υπάκουη κόρη συναίνεσε στην απαίτηση του πατέρας της, Μικέλε Μπαρμπέλα και σταμάτησε να συναντά τον Κατάλντο. Ωστόσο, ο Ντομένικο ήταν αποφασισμένος να μην τα παρατήσει τόσο εύκολα. Έτσι μια μέρα εμφανίστηκε έξω από το εργοστάσιο και της είπε ότι του έλειπε τρομερά και ήθελε να συνεχίσουν να συναντιούνται. Η Μαρία αρνήθηκε να συνεχίσει να τον ακούει και έφυγε. Από την επόμενη ημέρα άρχισε να χρησιμοποιεί διαφορετικό δρόμο για να πηγαίνει και να φεύγει από την δουλειά της. Για ένα διάστημα σταμάτησε να την ενοχλεί. Όμως μετά από μερικούς μήνες, και συγκεκριμένα ένα μεσημέρι του Μάρτιου του 1895 η Μπαρμπέλα βρήκε ξανά τον Κατάλντο να στέκεται έξω από την δουλειά της. Όταν τον προσπέρασε, εκείνος της είπε: "Θα σε παντρευτώ". "Και γιατί να σε πιστέψω;" του απάντησε η Μπαρμπέλα. "Επειδή σε αγαπώ" της δήλωσε ο Ντομένικο. Η Μαρία πέταξε από την χαρά της και έτρεξε στο σπίτι της για να το πει στους γονείς της. Αν και έγιναν σύντομα ζευγάρι η Μπαρμπέλα δεν άφηνε τον Κατάλντο να την αγγίζει.

Λίγες μέρες αργότερα, στις 28 Μαρτίου του 1895, το ζευγάρι σταμάτησε σε ένα μπαρ στην οδό Κρίστι για να γιορτάσουν τον "έρωτα" τους. Ο Ντομένικο έφερε στην Μαρία ένα αναψυκτικό στο οποίο είχε ρίξει μέσα ένα είδος υπνωτικού. Όταν το ήπιε η Μπαρμπέλα, μέσα σε λίγα λεπτά το δωμάτιο άρχισε να γυρίζει. Εκείνος την οδήγησε ζαλισμένη σε ένα δωμάτιο του επάνω ορόφου και έπειτα την βίασε. Αργότερα, όταν η Μπαρμπέλα ξύπνησε είδε τα σεντόνια ματωμένα και τον Κατάλντο καθισμένο δίπλα της. Την συνεχάρη χαμογελώντας που είχε κρατήσει μέχρι τότε την παρθενική της αγνότητα. Η Μαρία έκλαψε και ένιωσε ντροπή. Του είπε ότι η φήμη της είχε καταστραφεί και ότι δεν μπορούσε να επιστρέψει στους γονείς της αν δεν την παντρευόταν. Εκείνος της έδειξε ένα βιβλιάριο ταμιευτηρίου στο οποίο είχε μέσα 400 δολάρια και της υποσχέθηκε ότι θα το έκανε. Ο Ντομένικο κατόπιν βρήκε ένα διαμέρισμα όπου θα μπορούσαν να ζήσουν μαζί. Παρόλα αυτά δεν περνούσε μέρα που η Μαρία να μην απαιτεί από τον Κατάλντο να τηρήσει την υπόσχεση του και να την παντρευτεί. Όμως εκείνος συνέχισε να βρίσκει εμπόδια και δικαιολογίες για να το αναβάλει. Εν τω μεταξύ, ο Ντομένικο Καταλντό, κρυφά από την Μπαρμπέλα έβγαινε και με άλλες γυναίκες.

Στις 20 Απριλίου του 1895, πάνω σε ένα καβγά ο Ντομένικο παραδέχτηκε στην Μπαρμπέλα ότι δεν σκόπευε να την παντρευτεί, επειδή είχε ήδη σύζυγο και παιδιά στην Ιταλία και σχεδίαζε να επιστρέψει στη οικογένεια του. Παρόλα αυτά της τόνισε ότι είχε σχέδια για τους δυο τους. Η Μαρία κατέθεσε αργότερα ότι της είπε στην συνέχεια: "Θα σου βρω έναν νεαρό άντρα πρόθυμο να σε παντρευτεί. Θα του πω ότι είσαι χήρα. Θα σου αγοράσω και ένα μαύρο φόρεμα. Θα τον παντρευτείς επειδή το θέλω εγώ. Μετά θα έρχομαι να σε επισκέπτομαι όσο εκείνος λείπει στην δουλειά". Ωστόσο, ο παραδοσιακός κώδικας τιμής της νότιας Ιταλίας στα θέματα της ηθικής ήταν βαθιά ριζωμένος στην Μαρία. Ήξερε ότι η οικογένεια της θα γινόταν αντικείμενο δημόσιου εξευτελισμού στην ιταλοαμερικανική κοινότητα αν γινόταν γνωστό ότι ο Κατάλντο την ατίμασε και εκείνη παρέμενε ανύπαντρη. Έτσι η Μπαρμπέλα νιώθοντας ντροπιασμένη, ενημέρωσε την μητέρα της για την κατάσταση.

Η δολοφονία
Στις 26 Απριλίου του 1895, η μητέρα της Μαρίας, πήγε να παρακαλέσει τον Ντομένικο να αποκαταστήσει την κόρη της. Χωρίς να πει κουβέντα εκείνος έσπρωξε την Φιλομένα στην άκρη και έφυγε τρέχοντας στον δρόμο. Κατόπιν μπήκε σε ένα κοντινό μπαρ στην οδό 13η Ίστ. Η Φιλομένα μαζί με την Μαρία τον ακολούθησαν και επέμεναν για τον γάμο. Μάλιστα η Φιλομένα του είπε στα ιταλικά: "Πώς μπορείς να είσαι τόσο αδιάφορος για τα έθιμα του λαού σου; Παντρέψου την κόρη μου, αλλιώς εκείνη δεν θα μπορέσει να σηκώσει ποτέ ξανά το κεφάλι της ψηλά". Εκείνος απάντησε ότι δεν είχε αντίρρηση να το κάνει με την προϋπόθεση όμως ότι θα του έδιναν 200 δολάρια. Φυσικά γνώριζε ότι αυτό ήταν αδύνατον για την οικογένεια της Μπαρμπέλα, καθώς με δυσκολία τα έβγαζαν πέρα. Βλέποντας την απελπισία στα μάτια των γυναικών, ο Ντομένικο χαμογέλασε σαρκαστικά. Η μητέρα της Μπαρμπέλα έφυγε τρέχοντας και απογοητευμένη.

Η ώρα ήταν περίπου 9:30 το πρωί και ο Κατάλντο συνέχισε να αγνοεί την Μαρία παίζοντας χαρτιά. Άλλωστε το απόγευμα θα επιβιβαζόταν σε ένα πλοίο που θα αναχωρούσε για την Ιταλία. Η Μπαρμπέλα του ζήτησε για ακόμα μία φορά να την παντρευτεί. Εκείνος της απάντησε γελώντας: "Μονο ένα γουρούνι θα σε παντρευόταν!". Αυτά ήταν και τα τελευταία του λόγια. Η Μαρία έβγαλε ένα ξυράφι και του έκοψε το λαιμό του τόσο γρήγορα, που ο Ντομένικο δεν είχε την ευκαιρία να αντιδράσει. Η Μπαρμπέλα έφυγε τρέχοντας και εκείνος την ακολούθησε παραπατώντας και κρατώντας τον λαιμό του με τα δύο του χέρια. Προσπαθούσε να την πιάσει ενώ αιμορραγούσε ακατάπαυστα. Όταν έφτασαν στην Λεωφόρο Α, εκείνος κατέρρευσε στο πεζοδρόμιο και πέθανε.Η Μπαρμπέλα έφυγε τρέχοντας και πήγε στο σπίτι να βγάλει τα ματωμένα της ρούχα. Εκείνη την στιγμή της χτύπησε η αστυνομία την πόρτα. Όταν την συνέλαβαν, εκείνη είπε με σπαστά αγγλικά: "Πάρω εγώ το αίμα του για να μην πάρει αυτός το δικό μου. Μου είπε ότι θα παντρευτώ γουρούνι". Η Μαρία ήταν 27 ετών όταν συνελήφθη και οδηγήθηκε υπό προσωρινή κράτηση στις φυλακές που ήταν γνωστές στην Νέα Υόρκη ως "τάφοι". Κρατήθηκε εκεί για 2,5 μήνες μέχρι να δικαστεί. Στις 27 Απριλίου του 1895, ένας τίτλος στην εφημερίδα New York Times έγραψε: "Μια νεαρή γυναίκα η Μαρία Μπαρμπέλα, έκοψε τον λαιμό του Ντομένικο Καταλντό".

 Η Δίκη 
Την υπεράσπιση της ανέλαβε o τότε άγνωστος δικηγόρος Άμος Έβανς και ο άπειρος Χένρι Σέντγουικ. Η Μαρία τους μίλησε για τον έρωτα της για τον Ντομένικο και για την άρνηση του να την παντρευτεί. Ωστόσο αυτή ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που είδε τους δικηγόρους της πριν από την την δίκη της. Η ακροαματική διαδικασία άρχισε στις 11 Ιουλίου του 1895. Η Μπαρμπέλα εμφανίστηκε φορώντας ένα φόρεμα που είχε φτιάξει στη φυλακή και ένα σκούρο γκρι καπέλο από τσόχα διακοσμημένο με πορτοκαλί λουλούδια και φτερά. Ο δικαστής στην υπόθεση ήταν ο Τζον Γ. Γκοφ, ο εισαγγελέας ο Τζον Φ. Μακ-Ιντάιρ και η επιτροπή των ένορκων αποτελούνταν από δώδεκα άνδρες. Η ομολογία της Μαρίας διαβάστηκε από τον αστυνομικό Τζον O'Ρουρκ, ο οποίος την είχε ανακρίνει την ημέρα της σύλληψης της στο αστυνομικό τμήμα της οδού Ιστ Φιφθ. Εν μέρει αυτή έγραφε: "Παραδέχτηκα ότι μπήκα στο μπαρ ενώ ο Ντομένικο Κατάλντο έπαιζε χαρτιά. Στην συνέχεια, αφού άρπαξα τον άντρα από τα μαλλιά και τράβηξα το κεφάλι του προς τα πίσω, του έκοψα το λαιμό. Έπειτα έφυγα τρέχοντας. Ο Ντομένικο έτρεξε από πίσω μου, αλλά σχεδόν αμέσως έπεσε στο έδαφος νεκρός. Ανακουφίστηκα όταν τον είδα να πέφτει επειδή τον φοβόμουν πολύ". Κατόπιν κατέθεσε ο αστυνομικός Ο'Ράιλι δηλώνοντας: "Όταν πήγα στο διαμέρισμα της δεσποινίδας Μπαρμπέλα πίσω από ένα σκαμπό βρήκα κρυμμένο ένα ματωμένο βαμβακερό φόρεμα". Ο Τζον Χάμπερ, ο βοηθός του ιατροδικαστή, κατέθεσε στην πορεία ότι ο Ντομένικο είχε πεθάνει από απώλεια αίματος από τραύμα στον λαιμό που προκλήθηκε από την λεπίδα μήκους έξι ιντσών που είχε χρησιμοποιήσει η Μαρία για να τον μαχαιρώσει.

Από την μεριά τους, οι δικηγόροι της Μπαρμπέλα τόνισαν ότι ο Κατάλντο συνήθιζε να αποπλανεί γυναίκες με ψεύτικες υποσχέσεις και ότι η Μαρία ήταν ένα από τα θύματα του. Μάλιστα τον παρουσίασαν ως "τζογαδόρο, παλιάνθρωπο και ως ακόλαστο άτομο του χειρίστου είδους". Ένας από τους βασικούς μάρτυρες υπεράσπισης ήταν η Φιλομένα, η μητέρα της Μαρίας. Εκείνη κατέθεσε ότι είχε προσπαθήσει να πείσει τον Κατάλντο να παντρευτεί την κόρη της και να αποκαταστήσει την τιμή της. Παρόλα αυτά εκείνος είχε γελάσει με τον πόνο τους και είχε απαιτήσει να του δώσουν λεφτά για να παντρευτεί την Μαρία.

Ωστόσο ο εισαγγελέας Μακ-Ιντάιρ παρουσίασε την υπόθεση ως προμελετημένη δολοφονία καθώς ισχυρίστηκε ότι η Μπαρμπέλα είχε πάρει μαζί της το ξυράφι εκείνη την ημέρα ειδικά για να κόψει το λαιμό του θύματος. Όμως η ισχυρότερη δύναμη που εναντιώθηκε στην Μαρία ήταν η αδυναμία της να μιλήσει αγγλικά. Καθώς διηγούνταν την παθιασμένη της ιστορία, ένας διερμηνέας που διορίστηκε από το δικαστήριο μετέφραζε με λάθος τρόπο τα λεγόμενα της παρερμηνεύοντας την σημασία τους και χρησιμοποιούσε έναν μονότονο τόνο στην φωνή του σαν να είχε σκοπό να κουράσει παρά να ενημερώσει τους ενόρκους. Ο εισαγγελέας ρώτησε ξανά και ξανά την Μπαρμπέλα γιατί είχε μείνει στο πλευρό ενός άντρα που κατείχε τόσο αξιόμεμπτη ηθική. Εκείνη απάντησε ότι τον αγαπούσε και επέμενε ότι ήθελε να παντρευτεί τον Καταλντό και όχι να τον σκοτώσει. Επίσης δήλωσε ότι δεν είχε καμία ανάμνηση της επίθεσης.

Οι δικηγόροι της Μαρίας δεν προσέφεραν και τόσο ισχυρή υπεράσπιση, αλλά προσπάθησαν να πείσουν τους ενόρκους να κρίνουν την πελάτισσα τους για φόνο δευτέρου βαθμού. Είχαν ήδη διακρίνει ότι οι εκφράσεις των ένορκων και πολλών ατόμων στο ακροατήριο, ιδιαίτερα των γυναικών, έδειχναν ότι συμπονούσαν την Μαρία. Εντούτοις ο αυστηρός δικαστής Γκοφ έβλεπε διαφορετικά το ζήτημα. Δήλωσε ότι από τα στοιχεία προέκυπτε ότι η Μπαρμπέλα είχε ενεργήσει με πλήρη επίγνωση. Έτσι ζήτησε από τους ενόρκους να μην δείξουν καθόλου ευσπλαχνία στην κατηγορούμενη λέγοντας: "Η ετυμηγορία σας πρέπει να αποτελεί παράδειγμα δικαιοσύνης. Οι ένορκοι δεν πρέπει να ασχολούνται με πράξεις ελέους. Ο νόμος δεν κάνει διάκριση μεταξύ των φύλων. Η ευθραυστότητα του γυναικείου φύλου μερικές φορές εμπλέκεται για να δικαιολογήσει άγρια εγκλήματα. Δεν μπορούμε να κηρύξουμε δημόσια μια γυναίκα αθώα για τη δολοφονία ενός άνδρα μόνο και μόνο επειδή αυτός ο άνδρας έκανε πρόταση γάμου και στη συνέχεια άλλαξε γνώμη!". Στις 15 Ιουλίου του 1895, οι ένορκοι και η έδρα του δικαστηρίου αποσύρθηκαν για να συσκεφτούν. Σε 45 λεπτά είχαν καταλήξει ήδη στην ετυμηγορία: "Η Μαρία Μπαρμπέλα βρέθηκε ένοχη για φόνο πρώτου βαθμού και πρέπει να θανατωθεί στην ηλεκτρική καρέκλα". Αμέσως μετά την απόφαση η Μαρία στάλθηκε στην φυλακή Σινγκ Σινγκ, στην πτέρυγα των μελλοθάνατων. Ήταν η δεύτερη γυναίκα που καταδικάστηκε να εκτελεστεί στην ηλεκτρική καρέκλα (μετά την καταδίκη της Λίζι Χάλιντεϊ το 1894). Ήταν μια υποδειγματική κρατούμενη και δεν προκάλεσε προβλήματα.

Η υπόθεση της συζητήθηκε σε εθνικό επίπεδο και έφτασε μέχρι την Ιταλία. Πολλοί άνθρωποι υποστήριζαν ότι έπρεπε να ζήσει και θεώρησαν ότι η ετυμηγορία ήταν άδικη, καθώς δεν υπήρχαν ιταλόφωνα μέλη στην επιτροπή των ενόρκων. Το επόμενο διάστημα πολλοί άνθρωποι ένιωθαν ότι η Μπαρμπέλα δεν είχε μια δίκαιη δίκη. Άλλοι ένιωθαν ότι ήταν λάθος να εκτελεστεί μια γυναίκα και κάποιοι ήταν κατά της θανατικής ποινής σε όλες τις περιπτώσεις.

 Έφεση και απελευθέρωση 
μικρογραφία|Η Μαρία Μπαρμπέλα στην δεύτερη δίκη της με την παρουσία του «Αγγέλου των Τάφων» της Ρεμπέκα Σάλομ Φόστερ.
Η πιο εξέχουσα υποστηρίκτρια της Μαρίας ήταν η Κόρα Σλόκομπ, μια Αμερικανίδα που είχε παντρευτεί τον Κόμη Ντετάλμο ντι Μπράτσα και τώρα ζούσε στην Ιταλία. Εκείνη είχε συγκινηθεί μέχρι δακρύων όταν διάβασε την ιστορία της Μπαρμπέλα στις εφημερίδες και επέστρεψε στην Αμερική μόνο και μόνο για να την βοηθήσει. Η Κόμισα επισκέφτηκε τη Μαρία στη φυλακή και προσέλαβε τον Εμανουέλ Φρέντ και τον Φρέντερικ Χάουζ, δύο αξιόλογους δικηγόρους, για να ασκήσουν έφεση. Ο Χάους έκανε αίτηση στο εφετείο υποστηρίζοντας ότι η πολιτεία δεν είχε προσκομίσει κανένα στοιχείο για οποιαδήποτε προμελέτη στον φόνο και κατηγόρησε τον δικαστή Γκοφ για πολλαπλά σφάλματα, όπως για τον αποκλεισμό μαρτυρίας που επικρίνε τον χαρακτήρα του Κατάλντο και την παραπλάνηση των ενόρκων σχετικά με τα γεγονότα της υπόθεσης. Το πιο σημαντικό ήταν ότι  χαρακτήρισε την κατηγορία του δικαστή Γκοφ ως άμεση εντολή για την έκδοση ετυμηγορίας ενοχής. Ταυτόχρονα οργανώθηκε και μια εκστρατεία χάριτος που κατέκλυσε τον Κυβερνήτη Λέβι Μόρτον με επιστολές. Ακτιβίστριες για τα δικαιώματα των γυναικών, συμπεριλαμβανομένης της Ελίζαμπεθ Κάντι Στάντον, συμμετείχαν στην εκστρατεία. Σημαντική βοήθεια όμως ήρθε και από την φιλάνθρωπο ιεραπόστολο Ρεμπέκα Σάλομ Φόστερ, η οποία συνήθιζε να προσφέρει καθοδήγηση και μικρή οικονομική στήριξη σε κρατουμένους που βρίσκοντας στις φύλακες, οι οποίες ήταν γνωστές με το όνομα "τάφοι". Για το έργο της έλαβε και το παρατσούκλι ο "Άγγελος των τάφων".

Στις 21 Απριλίου 1896 και μετά από έντεκα μήνες φυλάκισης, η έφεση της Μαρίας Μπαρμπέλα έγινε δεκτή και της χορηγήθηκε νέα δίκη. Πέρασε όμως άλλους επτά μήνες μεταφερόμενη στην φυλακή των τάφων μέχρι να ξεκινήσει η δεύτερη δίκη της.

Η υπεράσπιση είχε πλέον έναν αυτόπτη μάρτυρα που δήλωσε ότι είδε τον Ντομένικο Κατάλντο να βγάζει πιστόλι για να επιτεθεί στην Μαρία πριν σκοτωθεί. Ωστόσο αποφάσισαν να επικαλεστούν μια πιο επικίνδυνη δήλωση από την αυτοάμυνα. Ισχυρίστηκαν ότι η Μπαρμπέλα την στιγμή της επίθεσης έπαθε επιληπτική κρίση όταν σκότωσε τον Ντομένικο. Σε αντίθεση με την πιο συνηθισμένη υπεράσπιση για παραφροσύνη, η υπεράσπιση για επιληψία είχε πετύχει μόνο τέσσερις φορές και ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι δικηγόροι της παρουσίασαν στοιχεία για ψυχικά προβλήματα στο υπόβαθρο της Μαρίας και σε αρκετές γενιές της οικογένειας της. Ενώ βεβαιώθηκαν ότι οι ένορκοι άκουσαν επίσης τα στοιχεία αυτοάμυνας, υποστήριξαν ότι η δήλωση του Ντομένικο: "Μονο ένα γουρούνι θα σε παντρευόταν!", ήταν εκείνη που είχε προκαλέσει την επιληπτική κρίση στη Μαρία. Η Μπαρμπέλα, η οποία πλέον μιλούσε άπταιστα αγγλικά, διηγήθηκε την ιστορία της χωρίς διερμηνέα. Στο τέλος ισχυρίστηκε ότι δεν θυμόταν να σκότωσε τον εραστή της.

Αφού άκουσαν μια διαμάχη ειδικών σχετικά με το θέμα της επιληψίας, ο συνήγορος υπεράσπισης Χάους ολοκλήρωσε το τελικό του επιχείρημα στρέφοντας το βάρος της απόδειξης στην εισαγγελία: "Η μόνη αλήθεια εδώ είναι ότι η Μαρία Μπαρμπέλα πάσχει από επιληψία. Στενοχωρημένη από τις προσβολές του Ντομένικο και μη γνωρίζοντας την ασθένεια της, σκότωσε έναν άντρα που σε κάθε περίπτωση δεν θα λείψει σε κανέναν στην πόλη". Οι ένορκοι αποσύρθηκαν για να συσκεφθούν. Αυτή τη φορά, μετά από σαράντα λεπτά σύσκεψης, έκριναν την Μαρία Μπαρμπέλα αθώα.

 Μετέπειτα ζωή 
Μετά την απελευθέρωση της από τη φυλακή, η Μαρία έγινε ξανά πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες καθώς έσωσε μια γειτόνισσα της, η οποία καταλάθος είχε πιάσει φωτιά. Η Μπαρμπέλα άρπαξε μια κουβέρτα και έσβησε την φωτιά σώζοντας την άτυχη γυναίκα από βέβαιο θάνατο. Στις 4 Νοεμβρίου του 1897 η Μαρία Μπαρμπέλα παντρεύτηκε έναν Ιταλό μετανάστη ονόματι Φραντσέσκο Πάολο Μπρούνο. Το 1899 απέκτησαν έναν γιο που τον ονόμασαν Φρέντερικ. Στις 20 Μαρτίου του 1899, δύο χρόνια και 3 μήνες μετά την αθώωση της Μαρίας Μπαρμπέλα, η Μάρθα Μ. Πλέις, έγινε η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα στις φυλακές Σινγκ Σινγκ. Το 1902 η Μπαρμπέλα είχε χωρίσει, ο πρώην σύζυγος της είχε επιστρέψει στην Ιταλία και εκείνη ζούσε ξανά με τους γονείς της. Εντούτοις κατά την απογραφή του 1940, η Μπαρμπέλα εμφανίστηκε ως Μαίρη ντι Κιάρα και πλέον παντρεμένη με άλλον άντρα που ονομαζόταν Ερνέστο. Ζούσαν στην οδό Πάικ στο Μανχάταν. Η Μαρία πέθανε στις 24 Μαρτίου του 1950 σε ηλικία 81 ετών και θάφτηκε στο νεκροταφείο του Παλαιού Καλβαρίου ως Μαίρη ντι Κιάρα.

 Στον λαϊκό πολιτισμό 

 Το 2017 το συνδρομητικό κανάλι Discovery Channel παρουσίασε σε πρώτη μετάδοση μια αναπαράσταση της ιστορίας της Μαρία Μπαρμπέλα μέσα από ένα επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ "Deadly Women" ("Θανάσιμες Γυναίκες"), με τίτλο "Illicit and Lethal" ("Αθέμιτο και Θανατηφόρο").
 Την 1ης Νοεμβρίου του 2019 ένα επεισόδιο του podcast "The Memory Palace" ("Το Παλάτι της Μνήμης") αφηγήθηκε την ιστορία της Μπαρμπέλα.

 Αναφορές