Μικ Ραλφς

Ο Μάικλ Τζέφρεϊ Ραλφς (31 Μαρτίου 1944 - 23 Ιουνίου 2025) ήταν Άγγλος κιθαρίστας, τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Ήταν ιδρυτικό μέλος των αγγλικών ροκ συγκροτημάτων Mott the Hoople και Bad Company.  Παρά το γεγονός ότι δεν ήταν σταθερό μέλος των δύο συγκροτημάτων, εμφανίστηκε σε κάθε στούντιο άλμπουμ τα οποία κυκλοφόρησαν. Το 2011 σχημάτισε την Mick Ralphs Blues Band με μουσικούς που είχε γνωρίσει ενώ αυτοσχεδίαζαν.

Ο Ραλφς περιγράφηκε ως «ένας ευέλικτος και επιδέξιος κιθαρίστας ο οποίος μπορούσε να παίξει οτιδήποτε, από δυνατές συγχορδίες μέχρι και λεπτή ακουστική ερμηνεία» ενώ έχει χαρακτηριστεί επίσης ως «ένας σημαντικός παράγοντας στη σύνθεση τραγουδιών».

 Καριέρα 
Ο Ραλφς γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1944 στο Στόουκ Λέισι του Χέρεφορντσάιρ.  Δεν ξεκίνησε να παίζει μέχρι τα 18 του και περιέγραφε τη μουσική όταν μεγάλωνε ως τσιχλόφουσκα όπως του Κλιφ Ρίτσαρντ και του Μπόμπι Βι.  Ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας με το μπλουζ-ροκ συγκρότημα Buddies  και κυκλοφόρησε ένα single μαζί τους το 1964 πριν ενταχθεί στο μοντ Doc Thomas Group το 1966. Μετά το πρώτο άλμπουμ τους, το συγκρότημα άλλαξε το όνομά του δύο φορές, πρώτα σε Silence το 1968 και στη συνέχεια σε Mott the Hoople το 1969. Ο Ραλφς παρέμεινε στο συγκρότημα μέχρι το 1973, αλλά έφυγε λίγο αφότου σημείωσαν την εμπορική τους επιτυχία με το άλμπουμ All the Young Dudes, του οποίου την παραγωγή εκανε ο Ντέιβιντ Μπόουι. Η τελευταία εμφάνιση του Ραλφς με τους Mott The Hoople ήταν στο άλμπουμ  Mott το 1973, που περιείχε την επιτυχία "All the Way from Memphis". Οι στίχοι αφηγούνται την ιστορία του Ραλφς του οποίου έκλεψαν την κιθάρα στο Λονγκ Άιλαντ πριν από μια συναυλία στο Μέμφις το 1972. 

Ο Ραλφς ίδρυσε τους Bad Company με τον τραγουδιστή Πωλ Ρότζερς των Free.  Περιγραφόμενοι ως «ροκ supergroup», ο μάνατζέρ τους Πίτερ Γκραντ ήταν ο μάνατζερ των Led Zeppelin, και οι Bad Company ήταν το πρώτο συγκρότημα που υπέγραψε συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρεία Swan Song των Zeppelin.  Το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος, Bad Company του 1974, περιελάμβανε την επιτυχία που έγραψε ο Ραλφς, "Can't Get Enough",  για την οποία κούρδισε την κιθάρα του σε ανοιχτό ντο. Είπε ότι δεν ακουγόταν σωστά στο τυπικό κούρδισμα: «Χρειάζεται το ανοιχτό ντο για να έχει αυτό το χτύπημα.»  Το άλμπουμ έφτασε στο νούμερο ένα στις Ηνωμένες Πολιτείες.  Ο Ραλφς συνέχισε να ηχογραφεί και να περιοδεύει με τους Bad Company μέχρι που διαλύθηκαν το 1982, μετά την κυκλοφορία του Rough Diamonds. Σχολίασε, «Οι Bad Company είχαν γίνει μεγαλύτεροι από όλους μας και αν συνέχιζαν θα είχε καταστρέψει κάποιον ή κάτι». 

Το 1984 συμμετείχε σε περιοδεία με τον κιθαρίστα των Pink Floyd, Ντέιβιντ Γκίλμουρ, στην περιοδεία About Face του Γκίλμουρ, παρόλο που δεν έπαιξε στο άλμπουμ. Το 1985, ο Ραλφς κυκλοφόρησε ένα σόλο άλμπουμ, το Take This, στο οποίο συμμετείχε ο ντράμερ των Free και των Bad Company, Σάιμον Κερκ.  Συνεργάστηκε με τον μελλοντικό κιθαρίστα των Bad Company, Ντέιβ Κόλγουελ, κατα την διάρκεια μιας ζωντανής υποστήριξης τεσσάρων τραγουδιών του άλμπουμ, στην οποία συμμετείχαν επίσης ο ντράμερ Κρις Σλέιντ των Manfred Mann's Earth Band και η πληκτράς Λίντσεϊ Μπρίτζγουοτερ, που εμφανίζονταν με τον Όζι Όσμπορν.  Έκανε μια εμφάνιση με ένα συγκρότημα το οποίο ονομαζόταν Cold Turkey. 

Οι Bad Company επανενώνονταν με διαφορετικές συνθέσεις μεταξύ 1986 και 1998. Μετά από μια περιοδεία επανένωσης με το αρχικό συγκρότημα το 1999, ο Ραλφς ανακοίνωσε ότι σταματούσε τις περιοδείες, με τις οποίες δεν ένιωθε ποτέ άνετα, καθώς έπασχε από αεροφοβία. 

Η δεύτερη σόλο δουλειά του αποτέλεσε το It's All Good, ένα ορχηστρικό άλμπουμ, το οποίο κυκλοφόρησε το 2001.  Το 2003 κυκλοφόρησε το άλμπουμ του That's Life – Can't Get Enough, το οποίο περιελάμβανε μια demo έκδοση του "Can't Get Enough". 

Το 2004 συνεργάστηκε ξανά με τον πρώην συνάδελφό του στους Mott, Ίαν Χάντερ, παίζοντας δεύτερη κιθάρα (μαζί με τον Άντι Γιορκ) στην περιοδεία του Χάντερ στο Ηνωμένο Βασίλειο.  Ο Ραλφς εμφανίστηκε στη συναυλία του Χάντερ τον Μάιο του 2004 στο London Astoria, που βιντεοσκοπήθηκε και κυκλοφόρησε ως DVD με τίτλο "Just Another Night" την επόμενη χρονιά. 
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Ο Ραλφς εμφανίζεται με τους Mott the Hoople σε μια συναυλία επανένωσης, Hammersmith Apollo τον Οκτώβριο του 2009
Στις 2 Ιουλίου του 2008, ανακοινώθηκε ότι η αρχική σύνθεση των Bad Company (δίχως τον Μποζ Μπάρελ, που είχε πεθάνει τον Σεπτέμβριο του 2006) θα έδινε μια μοναδική συναυλία στο Hard Rock Hotel and Casino στο Χόλιγουντ της Φλόριντα, στις 8 Αυγούστου του 2008.  Σύμφωνα με τον Ρότζερς, το συγκρότημα έπαιξε αυτή την παράσταση με σκοπό να «προστατεύσουν την κληρονομιά που έχουν χτίσει και να εδραιώσουν τα δικαιώματα του εμπορικού σήματος των Bad Company για περιοδείες». 

Οι Mott the Hoople, μαζί με τον Ραλφς, επανενώθηκαν για δύο παραστάσεις στο Blake Theatre στο Μόνμαθ, κοντά στα Rockfield Studios, στα οποία έκαναν πρόβες πριν δώσουν πέντε συναυλίες στο Hammersmith Apollo στο Λονδίνο, τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2009.  Και τα πέντε αρχικά μέλη συμμετείχαν στην επανένωση με τον Μάρτιν Τσάμπερς να βοηθάει στα ντραμς. 

Το 2011, ο Ραλφς σχημάτισε την Mick Ralphs Blues Band με μουσικούς τους οποίους γνώρισε ενώ αυτοσχεδίαζαν στην παμπ Nag's Head στο High Wycombe: τον Στιούαρτ 'Σον' Μάξουελ στην φυσαρμόνικα και στα φωνητικά, τον Τζιμ Μάβινγκ στην κιθάρα, τον Σαμ Κέλι, ντραμς και τον Ντίκι Μπόλντγουιν στο μπάσο. Η ιστοσελίδα του συγκροτήματος ανέφερε ότι ο Ραλφς εξερευνούσε τις μπλουζ και σόουλ ρίζες του, παίζοντας διασκευές κλασικών μπλουζ και R&B τραγουδιών. Το συγκρότημα έκανε την πρώτη του εμφάνιση, ως Mick Ralphs and Co, στο Jagz Club στο Άσκοτ του Μπέρκσαϊρ τον Ιούνιο του 2011, και άλλαξε το όνομα σε Mick Ralphs Blues Band λίγο καιρό αργότερα. 

Το 2013 και το 2014, οι Bad Company και οι Lynyrd Skynyrd έκαναν περιοδεία από κοινού στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, ώστε να τιμήσουν την 40ή επέτειο από τότε που κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ των Skynyrd (Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd') και από την ίδρυση των Bad Company. 

Το 2016, οι Bad Company ανακοίνωσαν πως θα περιοδεύσουν στις ΗΠΑ με τον Τζο Γουόλς. Ο Ραλφς είπε ότι δεν θα συμμετείχε σε αυτή την περιοδεία και ότι ο Ριτς Ρόμπινσον των Black Crowes θα τον αντικαθιστούσε. Τον Ιούνιο του 2016, το συγκρότημα ανακοίνωσε μια περιοδεία σε αρένες του Ηνωμένου Βασιλείου με ειδικούς καλεσμένους τον Ρίτσι Σαμπόρα και την Οριάνθη, που κορυφώθηκε με μια συναυλία στην O2 Arena του Λονδίνου στις 29 Οκτωβρίου. Ο Ραλφς επανεντάχθηκε στο συγκρότημα καθόλη τη διάρκεια της περιοδείας. Μετά την τελευταία εμφάνιση του συγκροτήματος στο Λονδίνο, αναφέρθηκε ότι ο Ραλφς είχε νοσηλευτεί μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο.  Δεν επέστρεψε ποτέ στο συγκρότημα και τα μέρη της πρώτης κιθάρας του παίχτηκαν από τον δεύτερο κιθαρίστα Χάουαρντ Λις και τα μέρη των πλήκτρων από τον Ρότζερς. 

 Προσωπική ζωή και θάνατος 
Ο Ραλφς είχε παντρευτεί τρεις φορές. Ο πρώτος του γάμος τελείωσε από διαζύγιο. Η τρίτη σύζυγός του ήταν η Σούζι Τσαβάς. Είχε δύο παιδιά και τρία θετά παιδιά.  

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του Ραλφς τον είδαν κατάκοιτο μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Πέθανε σε κέντρο φροντίδας στο Henley-on-Thames, στο Οξφορντσάιρ, στις 23 Ιουνίου 2025, σε ηλικία 81 ετών.    

 Στυλ και κληρονομιά 
Γράφοντας στη νεκρολογία του Ραλφς για την Guardian, ο Άνταμ Σουίτινγκ έγραψε: «Αν και μετριόφρων για τα δικά του επιτεύγματα, ήταν ένας ευέλικτος και επιδέξιος κιθαρίστας που μπορούσε να παίξει οτιδήποτε, από δυνατές συγχορδίες μέχρι λεπτεπίλεπτο ακουστικό παίξιμο ενώ αποτελούσε επίσης ένα σημαντικό παράγοντα στη σύνθεση τραγουδιών».

Αναπολώντας την καριέρα του, το Blues Rock Review έγραψε ότι: «Ποτέ δεν ήταν βιρτουόζος ή υπερβολικά φανταχτερός μουσικός, οι ικανότητες του Ραλφς στην κιθάρα πάντα έμοιαζαν με αυτές ενός εργάτη: επικεντρωμένες στην επιδέξια και παθιασμένη απόδοση ακριβώς αυτού που ζητούσε το τραγούδι, χωρίς φανταχτερές διακοσμήσεις. Μερικά από τα πιο εμβληματικά τραγανά riffs της μπλουζ ροκ της δεκαετίας του '70 προήλθαν από τα χέρια του όσο βρίσκονταν στους Bad Company, όμως ο Ραλφς έκανε επίσης περιοδείες με θρύλους όπως ο Ντέιβιντ Γκίλμουρ και ηγήθηκε μιας σόλο καριέρας γεμάτης απολαύσεις για τους μπλουζ ροκάδες». 

Πριν αποβιώσει, ο Ραλφς είχε την δυνατότητα να εκφράσει την χαρά του που οι Bad Company επρόκειτο να εισαχθούν στο Rock and Roll Hall of Fame τον Νοέμβριο του 2025.

 Κιθάρες 

 Mott the Hoople – Gibson Les Paul Junior 
 Bad Company – Fender Telecaster, Fender Stratocaster, Gibson Les Paul Standard, Fender Esquire, Gibson Flying V (όπως φαίνεται στο επίσημο βίντεο για το "Feel Like Makin' Love") 
 Burns με τριηχητικούς μαγνήτες 
 Martin D-76 Bicentennial 
 Rosetti Lucky 7 

 Αξιοσημείωτες πιστώσεις για την σύνθεση τραγουδιών  
 "Rock and Roll Queen" (1969)
 "Ready for Love" (1972)
 "One of the Boys" με τον Ίαν Χάντερ (1972)
 "Movin' On" (1972)
 "Can't Get Enough" (1973)
 "Good Lovin' Gone Bad" (1975)Naha, Ed. 1975 June album review in Rolling Stone magazine.  Accessed 7 February 2014
 "Feel Like Makin' Love" με τον Πωλ Ρότζερς (1974)
 "Flying Hour" με τον Τζωρτζ Χάρισον (1978)Mark Ellen, "A Big Hand for The Quiet One", Q, January 1988, p. 56.
 "Oh, Atlanta" (ηχογραφήθηκε αρχικά από τους Bad Company στο άλμπουμ Desolation Angels (1978), αργότερα διασκευάστηκε από την Άλισον Κράους)

 Δισκογραφία 

 Σόλο 

 1984 – Take This − Επανακυκλοφόρησε σε CD το 1996 
 2001 – It's All Good − Ηχογραφήθηκε ζωντανά το 1999 με τους Σάιμον Κερκ και Μποζ Μπάρελ 
 2003 – That’s Life

 Mott the Hopple 

 1969 – Mott the Hoople
 1970 – Mad Shadows
 1971 – Wildlife
 1971 – Brain Capers
 1972 – All the Young Dudes
 1972 – Rock and Roll Queen (άλμπουμ συλλογή)
 1973 – Mott
 1974 – The Hoople − Ο Ραλφς έκανε τα δεύτερα φωνητικά στο "Pearl 'n' Roy (England)" και έπαιξε ρυθμική κιθάρα στο "Roll Away the Stone".

 Bad Company 

 1974 – Bad Company
 1975 – Straight Shooter
 1976 – Run With The Pack
 1977 – Burnin' Sky
 1979 – Desolation Angels
 1982 – Rough Diamonds
 1985 – 10 from 6 (συλλογή)
 1986 – Fame and Fortune
 1988 – Dangerous Age
 1990 – Holy Water
 1992 – Here Comes Trouble
 1993 – What You Hear Is What You Get: The Best of Bad Company (ζωντανό άλμπουμ)
 1995 – Company of Strangers
 1996 – Stories Told & Untold
 1999 – The 'Original' Bad Co. Anthology (συλλογή)
 2006 – Live in Albuquerque 1976 (ζωντανό άλμπουμ)
 2010 – Hard Rock Live (ζωντανό άλμπουμ)
 2011 – Live at Wembley (ζωντανό άλμπουμ)
 2016 – Live in Concert 1977 & 1979 (ζωντανό άλμπουμ)

 Mick Ralphs Blues Band 

 2013 – I Should Know Better
 2016 – If It Ain't Broke

 Συνεργασίες 

 1971: Under Open Skies του Λούθερ Γκρόσβενορ 
 1984: Ο Ραλφς περιόδευσε με τον Ντέιβιντ Γκίλμουρ για την υποστήριξη του δεύτερου σόλο άλμπουμ του, About Face, με τον Γκρεγκ Ντέτσερτ στα πλήκτρα, τον Μίκι Φιτ στο μπάσο, τις Σου Έβανς και Τζόντι Λίνσκοτ στα κρουστά, τον Ραφαέλ Ράβενκροφτ στο σαξόφωνο, το φλάουτο και τα πλήκτρα και τον Κρις Σλέιντ στα ντραμς. Δεν έχει κυκλοφορήσει ζωντανό άλμπουμ, αλλά ένα βίντεο από μια παράσταση στο Hammersmith Odeon κυκλοφόρησε το 1984 με ειδικούς καλεσμένους τους: Ρόι Χάρπερ (φωνητικά, κρουστά) και Νικ Μέισον (ντραμς). 

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 



 Official Page for Mick Ralphs Blues Band 
 Official Page for Bad Company
 Official Page for Mott The Hoople
 "Mick Ralphs: From Glam Rock to Supergroup Hero" στο rocksoffmag.com
 Mick Ralphs obituary στο thetimes.com (απαιτείται συνδρομή)

Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί
Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες