Ντιόν Γουόργουικ

Η Μαρί Ντιόν Γουόργουικ, γνωστή ως Ντιόν Γουόργουικ (Αγγλικά: Dionne Warwick, πραγματικό όνομα: Warrick, 12 Δεκεμβρίου 1940 - ) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, ηθοποιός και τηλεπαρουσιάστρια. Στη διάρκεια της καριέρας της, η Γουόργουικ έχει κερδίσει πολλά βραβεία, μετξαύ των οποίων έξι Βραβεία Grammy. Έχει εισαχθεί στο Hollywood Walk of Fame, στο Grammy Hall of Fame, στο National Rhythm & Blues Hall of Fame, στο Rock and Roll Hall of Fame και στο Apollo Theater Walk of Fame. Το 2019, η Γουόργουικ κέρδισε Βραβείο Grammy Συνολικής Προσφοράς. Τρία τραγούδια της ("Walk On By", "Alfie" και "Don't Make Me Over") έχουν εισαχθεί στο Grammy Hall of Fame.

Η Γουόργουικ κατατάσσεται ανάμεσα στους 40 μεγαλύτερους Αμερικανούς ερμηνευτές επιτυχιών μεταξύ 1955-1999, με βάση το ιστορικό της στα τσαρτ Billboard Hot 100. Είναι η δεύτερη δημοφιλέστερη τραγουδίστρια της εποχής της ροκ (1955–1999). Είναι επίσης μια από τις δημοφιλέστερες τραγουδίστριες όλων των εποχών, με 56 από τα σινγκλ της να φτάνουν στο Hot 100 μεταξύ 1962 και 1998 (12 από αυτά στο Top 10), και 80 συνολικά σινγκλ - είτε σόλο είτε σε συνεργασία - να φτάνουν στα τσαρτ Hot 100, R&B ή adult contemporary.   Η Γουόργουικ κατατάσσεται στην 74η θέση στον κατάλογο "Μεγαλύτεροι Καλλιτέχνες όλων των εποχών" του Billboard Hot 100. Έχει διατελέσει Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της Διεθνούς Οργάνωσης Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών.

 Τα πρώτα χρόνια 
Η Μαρί Ντιόν Γουόρικ, αργότερα Γουόργουικ, γεννήθηκε από τους Άρθουρ Λι Ντρίνκαρντ και Μάνσελ Γουόρικ.   Η μητέρα της ήταν ατζέντισσα των Drinkard Singers και ο πατέρας της ήταν αχθοφόρος, σεφ, προωθητής δίσκων και λογιστής. Η Ντιόν πήρε το όνομά της από τη θεία της από την πλευρά της μητέρας της.  Είχε μια αδελφή, την Ντίλια ("Ντι Ντι"), η οποία πέθανε το 2008, και έναν αδελφό, τον Μάνσελ Τζούνιορ, ο οποίος σκοτώθηκε σε ατύχημα το 1968 σε ηλικία 21 ετών. Οι γονείς της ήταν Αφροαμερικανοί και έχει επίσης καταγωγή από τους ιθαγενείς πληθυσμούς της Αμερικής και από την Ολλανδία. 

Η Γουόργουικ μεγάλωσε στο Ιστ Όραντζ του Νιου Τζέρσεϊ και για ένα διάστημα ήταν πρόσκοπος. Άρχισε να τραγουδάει γκόσπελ ως παιδί στην Εκκλησία Βαπτιστών New Hope στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ. Αφού τελείωσε το Λύκειο Ιστ Όραντζ το 1959, η Γουόργουικ ακολούθησε το πάθος της στο Hartt College of Music στο Γουέστ Χάρτφορντ του Κονέκτικατ.   Εξασφάλισε κάποιες δουλειές κάνοντας τα φωνητικά σε ηχογραφήσεις στη Νέα Υόρκη. Σε μια ηχογράφηση, η Γουόρικ γνώρισε τον Μπερτ Μπάκαρα, ο οποίος την προσέλαβε για να ηχογραφήσει ντέμο με τραγούδια που έγραψαν ο ίδιος και ο στιχουργός Χαλ Ντέιβιντ. Αργότερα, εξασφάλισε το δικό της δισκογραφικό συμβόλαιο. 

 Καριέρα 
μικρογραφία|Η Γουόργουικ σε συναυλία στο Άμστερνταμ, 1966

 Drinkard Singers 
Πολλά μέλη της οικογένειας της Γουόργουικ ήταν μέλη των Drinkard Singers, μιας οικογενειακής ομάδας γκόσπελ  που ηχογραφούσαν στην RCA και εμφανίζονταν συχνά σε όλη τη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης. Το αρχικό συγκρότημα, γνωστό ως Drinkard Jubilairs, αποτελούνταν από τους Σίσι, Αν, Λάρι και Νίκι, και αργότερα συμπεριέλαβε τους παππούδες και γιαγιάδες της Γουόργουικ, Νίκολας και Ντίλια Ντρίνκαρντ, και τα παιδιά τους: Ουίλιαμ, Λι (μητέρα της Γουόργουικ) και Χάνσομ. Όταν οι Drinkard Singers εμφανίστηκαν στο TV Gospel Time, η Ντιον Γουόργουικ έκανε το ντεμπούτο της στην τηλεόραση.

Η Μαρί διηύθυνε το συγκρότημα και η Λι το μανατζάριζε. Καθώς γίνονταν όλο και πιο επιτυχημένοι, οι Λι και Μαρί άρχισαν να εμφανίζονται με το συγκρότημα μαζί με την ποπ/R&B τραγουδίστρια Τζούντι Κλέι, την οποία η Λι είχε ανεπίσημα υιοθετήσει. Ο Έλβις Πρίσλεϊ εξέφρασε κάποια στιγμή ενδιαφέρον να συμπεριλάβει το γκρουπ στην περιοδεία του. 

 The Gospelaires 
Άλλες ταλαντούχες τραγουδίστριες εντάχθηκαν στους Gospelaires κατά καιρούς, όπως Τζούντι Κλέι, Σίσι Χιούστον (μητέρα της Γουίτνεϊ Χιούστον) και Ντόρις Τρόι (Τρίκι), της οποίας η επιλογή "Just One Look" (όταν την ηχογράφησε το 1963) είχε φωνητικά από τους Gospelaires. Μετά από αλλαγές στο προσωπικό (η Ντιόν και η Ντόρις έφυγαν από το συγκρότημα για να κάνουν σόλο καριέρα), οι Gospelaires έγιναν το ηχογραφικό συγκρότημα Sweet Inspirations και σημείωσαν κάποια επιτυχία στα τσαρτ, αλλά ήταν πολύ περιζήτητοι στο στούντιο. Οι Gospelaires, και αργότερα οι Sweet Inspirations, εμφανίστηκαν σε πολλούς δίσκους που κυκλοφόρησαν στη Νέα Υόρκη για καλλιτέχνες όπως Γκάρνετ Μιμς, Drifters, Τζέρι Μπάτλερ, Σόλομον Μπερκ και, αργότερα, οι σόλο ηχογραφήσεις της Γουόργουικ, Αρίθα Φράνκλιν και Έλβις Πρίσλεϊ. 

Στη συνέχεια, από το συγκρότημα ζητήθηκε να κάνει φωνητικά σε ηχογραφήσεις στη Νέα Υόρκη. Σύντομα, έγινε περιζήτητο για τις αρμονίες σε μουσικούς και παραγωγούς της Νέας Υόρκης, που άκουσαν τη δουλειά τους με τους Drifters, τον Μπεν Ε. Κινγκ, τον Τζακ Τζάκσον, την Ντάινα Ουάσινγκτον, τον Ρόνι Χόκινς και τον Σόλομον Μπερκ, μεταξύ άλλων. Η Γουόργουικ θυμόταν ότι, τις καθημερινές μετά τη σχολή, τα κορίτσια έπαιρναν λεωφορείο από το Ιστ Όραντζ προς τον τερματικό σταθμό του Λιμεναρχείου, στη συνέχεια μετρό για τα στούντιο ηχογράφησης στο Μανχάταν, τραγουδούσαν και γυρνούσαν πίσω στο σπίτι στο Ιστ Όραντζ για να μελετήσουν. Η μουσική δουλειά της Γουόρικ συνεχιζόταν ενώ συνέχιζε τις σπουδές της στο Χαρτ.

 Ανακάλυψη 
Ενώ έκανε φωνητικά στην ηχογράφηση του άλμπουμ Mexican Divorce (1962) των Drifters, η φωνή και η παρουσία της Γουόργουικ έπεσαν στην αντίληψη του συνθέτη Μπερτ Μπάκαρα,  ενός τραγουδοποιού από το Brill Building, ο οποίος έγραφε τραγούδια με πολλούς άλλους, όπως με τον στιχουργό Χαλ Ντέιβιντ. Σύμφωνα με ένα άρθρο της 14ης Ιουλίου 1967 για τη Γουόργουικ στο περιοδικό Time, ο Μπάκαρα δήλωσε: "Έχει μια τρομερά δυνατή πλευρά και μια λεπτότητα όταν τραγουδάει απαλά". Κατά την ηχογράφηση, ο Μπάκαρα ρώτησε την Γουόργουικ αν θα ενδιαφερόταν να ηχογραφήσει ντέμο συνθέσεών του για να προωθήσει τις μελωδίες σε δισκογραφικές εταιρείες, δίνοντάς της 12,50 δολάρια ανά ντέμο.   Ένα τέτοιο ντέμο, το "It's Love That Really Counts" προορισμένο να ηχογραφηθεί από τις Shirelles τράβηξε την προσοχή της προέδρου της Scepter Records, Φλόρενς Γκρίνμπεργκ, η οποία, σύμφωνα με το Current Biography (1969), είπε στον Μπάκαρα: «Ξέχνα το τραγούδι, πάρε το κορίτσι!» 

Η Γουόργουικ υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία παραγωγής του Μπάκαρα, η οποία με τη σειρά της υπέγραψε συμβόλαιο με την Scepter Records το 1962 με την Γκρίνμπεργκ. Η συνεργασία θα παρείχε στον Μπάκαρα την ελευθερία να κάνει την παραγωγή της Γουόργουικ χωρίς τον έλεγχο στελεχών. Η μουσική ικανότητα και η εκπαίδευση της Γουόργουικ θα επέτρεπαν επίσης στον Μπάκαρα να συνθέτει πιο απαιτητικά τραγούδια. Η ντέμο έκδοση του "It's Love That Really Counts", μαζί με το αρχικό ντέμο του "Make It Easy on Yourself", θα εμφανίζονταν στο πρώτο άλμπουμ της Γουόργουικ με την Scepter, το Presenting Dionne Warwick, το οποίο κυκλοφόρησε στις αρχές του 1963. 

 Άνοδος στο καλλιτεχνικό στερέωμα (1962–1965) 
Τον Νοέμβριο του 1962, η Scepter Records κυκλοφόρησε το πρώτο της σόλο σινγκλ, το "Don't Make Me Over", τον τίτλο του οποίου έδωσε η ίδια η Γουόργουικ όταν είπε θυμωμένα τη φράση στους παραγωγούς Μπερτ Μπάκαρα και Χαλ Ντέιβιντ.  Η Γουόργουικ είχε ανακαλύψει ότι το "Make It Easy on Yourself" - ένα τραγούδι του οποίου το αρχικό ντέμο είχε ηχογραφήσει και ήθελε να είναι το πρώτο της σινγκλ - είχε δοθεί σε άλλο καλλιτέχνη, τον Τζέρι Μπάτλερ. Από τη φράση "don't make me over", οι Μπάκαρα και Ντέιβιντ δημιούργησαν την πρώτη τους ποπ επιτυχία που έφτασε στο top 40 (Νο. 21) και μια επιτυχία R&B στο top 5 των ΗΠΑ. Το όνομα της Γουόργουικ γράφτηκε λάθος στην ετικέτα του σινγκλ και η ίδια άρχισε να χρησιμοποιεί τη νέα ορθογραφία, "Warwick", τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά. 

Μετά την επιτυχία του "Don't Make Me Over" το 1962, η Γουόργουικ άφησε τη σχολή και ξεκίνησε περιοδεία στη Γαλλία, όπου οι κριτικοί την ανακήρυξαν "το μαύρο μαργαριτάρι του Παρισιού", έχοντας παρουσιαστεί στη σκηνή του Paris Olympia την ίδια χρονιά από τη Μαρλέν Ντίτριχ. 

Τα δύο αμέσως επόμενα άλμπουμ - το "This Empty Place" (με το "Wishin' and Hopin'" στη Β πλευρά που ηχογραφήθηκε αργότερα από την Ντάστι Σπρίνγκφιλντ) και το "Make The Music Play" - έφτασαν για λίγο στα κορυφαία 100. Το τέταρτο σινγκλ της, "Anyone Who Had a Heart", που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1963,  ήταν η πρώτη ποπ επιτυχία της Γουόργουικ που μπήκε στο top 10 (Νο. 8) στις ΗΠΑ και σημείωσε διεθνείς πωλήσεις εκατομμυρίων. Ακολούθησε το " Walk On By" τον Απρίλιο του 1964, μια άλλη μεγάλη διεθνής επιτυχία και πωλήσεις εκατομμυρίων που εδραίωσε την καριέρα της. Το υπόλοιπο της δεκαετίας του 1960, η Γουόργουικ ήταν σταθερά στα αμερικανικά και καναδικά τσαρτ, και μεγάλο μέρος των έργων της από το 1962 έως το 1971 γράφτηκων και ήταν παραγωγές των Μπάκαρα και Ντέιβιντ.

Η Γουόργουικ άντεξε τη Βρετανική Εισβολή καλύτερα από τους περισσότερους Αμερικανούς καλλιτέχνες. Οι μεγαλύτερες βρετανικές επιτυχίες της ήταν τα "Walk On By" και "Do You Know the Way to San Jose?" Στο Ηνωμένο Βασίλειο, πολλά τραγούδια των Μπάκαρα-Ντέιβιντ-Γουόργουικ ηχογραφήθηκαν από τις Βρετανίδες τραγουδίστριες Σίλα Μπλακ, Σάντι Σο και Ντάστι Σπρίνγκφιλντ, με πιο αξιοσημείωτο το "Anyone Who Had a Heart" της Μπλακ, το οποίο έφτασε στο Νο. 1 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό αναστάτωσε την Γουόρικ, η οποία είπε ότι ένιωσε προσβεβλημένη όταν της είπαν ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο, στελέχη δισκογραφικών εταιρειών ήθελαν τα τραγούδια της να ηχογραφηθούν από κάποιον άλλο. Η Γουόρικ γνώρισε την Σίλα Μπλακ στη διάρκεια περιοδείας στη Βρετανία. Θυμήθηκε τι είπε στην Μπλακ: "Της είπα ότι το "You're My World" θα ήταν το επόμενο σινγκλ μου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πιστεύω ειλικρινά ότι αν είχα φτερνιστεί στον επόμενο δίσκο μου, τότε και η Σίλα θα είχε φτερνιστεί και στον δικό της. Δεν υπήρχε φαντασία στην ηχογράφησή της."  Η Γουόργουικ αργότερα διασκεύασε δύο τραγούδια της Μπλακ – το "You're My World" που εμφανίστηκε στο άλμπουμ της Dionne Warwick in Valley of the Dolls, που κυκλοφόρησε το 1968, και στο σάουντρακ της ταινίας Άλφι, ο σατράπης (Alfie, 1966).

Το 1964, η Γουόργουικ ανακηρύχθηκε η πιο επιτυχημένη τραγουδίστρια στην ψηφοφορία του περιοδικού Cash Box, με έξι επιτυχίες στα τσαρτ εκείνη τη χρονιά. Το Cash Box την ανακήρυξε Κορυφαία Τραγουδίστρια το 1969, το 1970 και το 1971. Το 1967, σε δημοσκόπηση του Cash Box, ήταν δεύτερη πίσω από την Πέτουλα Κλαρκ και σε δημοσκόπηση του 1968 δεύτερη πίσω από την Αρίθα Φράνκλιν. Η Μουσική Δημοσκόπηση του Playboy του 1970 την ανακήρυξε Κορυφαία Τραγουδίστρια. Το 1969, η Hasty Pudding Society του Χάρβαρντ την ανακήρυξε Γυναίκα της Χρονιάς. 

Το 1965, η Eon Productions σκόπευε να χρησιμοποιήσει το "Mr. Kiss Kiss Bang Bang" της Γουόργουικ ως το τραγούδι τίτλων της ταινίας Τζέιμς Μποντ Επίχειρηση κεραυνός, μέχρι που ο Άλμπερτ Μπρόκολι επέμεινε να συμπεριληφθεί στο τραγούδι των τίτλων και ο τίτλος της ταινίας. Την τελευταία στιγμή, συντέθηκε και ηχογραφήθηκε ένα νέο τραγούδι με τίτλο "Thunderball", ερμηνευμένο από τον Τομ Τζόουνς, αν και η μελωδία του "Mr. Kiss Kiss Bang Bang" παραμένει σημαντικό συστατικό της μουσικής επένδυσης της ταινίας. Το Ultimate Edition DVD της ταινίας περιλαμβάνει το τραγούδι της Γουόργουικ να παίζει πάνω από τους τίτλους σε ένα από τα έξτρα σχόλια, ενώ το τραγούδι κυκλοφόρησε στο CD με τραγούδια της σειράς Μποντ για την 30ή της επέτειο.

 Επιτυχία στα τσαρτ (1966–1971) 
μικρογραφία|Η Γουόργουικ το 1969
Τα μέσα της δεκαετίας του 1960 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1970 ήταν μια πιο επιτυχημένη περίοδος για τη Γουόργουικ, η οποία είδε μια σειρά από άλμπουμ που σημείωσαν χρυσές πωλήσεις και επιτυχίες στο Top 20 και Top 10. Το "Message to Michael", μια σύνθεση των Μπάκαρα-Ντέιβιντ έγινε επιτυχία στο Top 10 για τη Γουόργουικ τον Μάιο του 1966. Το LP Here Where There Is Love (1967) ήταν το πρώτο της πιστοποιημένο χρυσό άλμπουμ από την RIAA και περιείχε το "Alfie" και δύο επιτυχίες του 1966: "Trains and Boats and Planes" και "I Just Don't Know What to Do with Myself". Το «Alfie» είχε γίνει ραδιοφωνική επιτυχία όταν οι ντι τζέι σε όλη τη χώρα άρχισαν να παίζουν την έκδοση του άλμπουμ στις αρχές του 1967. Το «Alfie» κυκλοφόρησε ως η Β πλευρά της μπαλάντας «The Beginning of Loneliness» των Μπάκαρα/Ντέιβιντ, η οποία έφτασε στο Hot 100. Οι ντι τζέι έκαναν το σινγκλ επιτυχία διπλής όψης. Ο Μπάκαρα είχε συμβόλαιο για την παραγωγή του «Alfie» για την ομώνυμη ταινία με τον Μάικλ Κέιν και ήθελε να τραγουδήσει η Γουόργουικ τη μελωδία, αλλά οι Βρετανοί παραγωγοί ήθελαν να την ηχογραφήσει Βρετανίδα. Επιλέχθηκε η Σίλα Μπλακ για να ηχογραφήσει το τραγούδι και η εκδοχή της έφτασε στο Νο. 95 κατά την κυκλοφορία του στις ΗΠΑ. Μια διασκευή της Σερ που χρησιμοποιήθηκε στις αμερικανικές εκδόσεις της ταινίας έφτασε στο Νο. 33. Στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία, η έκδοση της Μπλακ έγινε επιτυχία στο Top 10. 

Την ίδια χρονιά, η Γουόργουικ απέκτησε το πρώτο της πιστοποιημένο χρυσό σινγκλ από την RIAA για πωλήσεις άνω του ενός εκατομμυρίου αντιτύπων στις ΗΠΑ για το "I Say a Little Prayer". Όταν οι ντι τζέι σε όλη τη χώρα άρχισαν να παίζουν το κομμάτι από το άλμπουμ το φθινόπωρο του 1967 και απαίτησαν την κυκλοφορία του ως σινγκλ, η Scepter Records συμμορφώθηκε και το "I Say a Little Prayer" έγινε η μεγαλύτερη αμερικανική επιτυχία της Γουόργουικ μέχρι τότε, φτάνοντας στο #4 στο Billboard Hot 100 και στα καναδικά τσαρτ.  Το τραγούδι ήταν επίσης το πρώτο που πουλήθηκε με πιστοποίηση RIAA σε εκατομμύρια αντίτυπα στις ΗΠΑ για το δίδυμο Μπάκαρα/Ντέιβιντ.  

Το επόμενο τραγούδι της Γουόργουικ, το "(Theme from) Valley of the Dolls", ήταν ασυνήθιστο από πολλές απόψεις. Δεν γράφτηκε από τους Μπάκαρα και Ντέιβιντ. Ήταν η Β πλευρά του σινγκλ της "I Say a Little Prayer", και ήταν ένα τραγούδι που παραλίγο να μην ηχογραφήσει. Ενώ γυριζόταν η κινηματογραφική εκδοχή της Κοιλάδας με τις κούκλες (Valley of the Dolls, 1967), η ηθοποιός Μπάρμπαρα Πέρκινς πρότεινε να τραγουδήσει η Γουόργουικ το τραγούδι των τίτλων της ταινίας, το οποίο γράφτηκε από την ομάδα τραγουδοποιών Αντρέ και Ντόρι Πρεβέν. Το τραγούδι επρόκειτο να ηχογραφηθεί από την Τζούντι Γκάρλαντ, η οποία όμως απολύθηκε από την ταινία. Η Γουόργουικ ερμήνευσε το τραγούδι και, όταν η ταινία σημείωσε επιτυχία τις πρώτες εβδομάδες του 1968, οι ντι τζέι έκαναν το σινγκλ μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες διπλής όψης της ροκ εποχής πουλώντας ακόμη ένα εκατομμυριούχο αντίτυπα. Εκείνη την εποχή, σύμφωνα με τους κανόνες της RIAA, μόνο η μία πλευρά ενός επιτυχημένου σινγκλ διπλής όψης μπορούσε να γίνει χρυσή, αλλά η Scepter απένειμε στη Γουόργουικ «εσωτερικό βραβείο» αναγνωρίζοντας το "(Theme from) Valley of the Dolls" ως τραγούδι με πωλήσεις εκατομμυρίων αντιτύπων.  

Η Γουόργουικ είχε επαναηχογραφήσει μια διασκευασμένη εκδοχή του θέματος στα A&R Studios στη Νέα Υόρκη, επειδή οι περιορισμοί του συμβολαίου με την εταιρεία της δεν επέτρεπαν την ενσωμάτωση της εκδοχής της Γουόργουικ από την ταινία στο LP με το σάουντρακ της 20th Century Fox. Ο δίσκος Dionne Warwick in Valley of the Dolls που κυκλοφόρησε στις αρχές του 1968 και περιείχε την επαναηχογραφημένη εκδοχή του θέματος της ταινίας (Νο. 2 για τρεις εβδομάδες), "Do You Know the Way to San Jose?" και αρκετές νέες συνθέσεις των Μπάκαρα/Ντέιβιντ, έφτασε στην 6η θέση στο άλμπουμ τσαρτ του Billboard και παρέμεινε στα τσαρτ για πάνω από έναν χρόνο. Ο δίσκος με το σάουντρακ της ταινίας, χωρίς τα φωνητικά της Γουόργουικ, δεν κατάφερε να εντυπωσιάσει το κοινό, ενώ το Dionne Warwick in Valley of the Dolls έγινε επίσης χρυσό.

Το σινγκλ "Do You Know the Way to San Jose?" (άλμπουμ με πάνω από ένα εκατομμύριο πωλήσεις διεθνώς και επιτυχία στο Top 10 σε διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, του Καναδά, της Αυστραλίας, της Νότιας Αφρικής, της Ιαπωνίας και του Μεξικού) έγινε επίσης διπλή επιτυχία, με τη B πλευρά "Let Me Be Lonely" να φτάνει στο Νο. 79 των τσαρτ. Ακολούθησαν περισσότερες επιτυχίες το 1971, όπως "Who Is Gonna Love Me" (Νο. 32, 1968) με τη B πλευρά, "(There's) Always Something There to Remind Me" να γίνεται επίσης διπλή επιτυχία: "Promises, Promises" (Νο. 19, 1968), "This Girl's in Love with You" (Νο. 7, 1969), "The April Fools" (Νο. 37, 1969), "You've Lost That Lovin' Feelin'" (Νο. 15, 1969), «I'll Never Fall in Love Again» (Νο. 6 Ποπ, Νο. 1 AC, 1969), «Make It Easy on Yourself» (Νο. 37 Ποπ, Νο. 10 AC, 1970), «Let Me Go to Him» (Νο. 32 Ποπ, Νο. 4 AC, 1970) και «Paper Mache» (Νο. 43 Ποπ, Νο. 3 AC), 1970). Το τελευταίο σινγκλ της Γουόργουικ με τους Μπάκαρα/Ντέιβιντ στην δισκογραφική εταιρεία Scepter ήταν το «Who Gets the Guy» (Νο. 52 Ποπ, Νο. 6 AC), 1971 του Μαρτίου 1971, και το τελευταίο «επίσημο» σινγκλ που κυκλοφόρησε από τη Scepter ήταν το «He's Moving On» με το «Amanda» (Νο. 83 Ποπ, Νο. 12 AC) και τα δύο από το σάουντρακ της κινηματογραφικής μεταφοράς της ταινίας Η ερωτική μηχανή (The Love Machine, 1971).

Η Γουόργουικ είχε γίνει προτεραιότητα για τη Scepter Records με την κυκλοφορία του "Anyone Who Had a Heart" το 1963. Άλλα LP της Scepter που έχουν γίνει χρυστά είναι τα Dionne Warwick's Golden Hits Part 1 που κυκλοφόρησε το 1967 και The Dionne Warwicke Story: A Decade of Gold που κυκλοφόρησε το 1971. Μέχρι το τέλος του 1971, η Γουόργουικ είχε πουλήσει περίπου 35 εκατομμύρια σινγκλ και άλμπουμ διεθνώς σε λιγότερο από εννέα χρόνια και περισσότερα από 16 εκατομμύρια σινγκλ μόνο στις ΗΠΑ. Τα ακριβή στοιχεία για τις πωλήσεις της είναι άγνωστα και πιθανώς υποεκτιμημένα. Η Γουόργουικ έγινε η πρώτη καλλιτέχνιδα της Scepter που ζήτησε ελέγχους από την RIAA για τις ηχογραφήσεις της το 1967 με την κυκλοφορία του "I Say a Little Prayer".

Στις 17 Σεπτεμβρίου 1969, το κανάλι CBS Television πρόβαλε το πρώτο τηλεοπτικό αφιέρωμα στην Γουόργουικ, με τίτλο The Dionne Warwick Chevy Special. Καλεσμένοι της Γουόργουικ ήταν οι Μπερτ Μπάκαρα, Τζορτζ Κίρμπι, Γκλεν Κάμπελ και Creedence Clearwater Revival. Το 1970, η Γουόργουικ ίδρυσε δική της δισκογραφική εταιρεία, τη Sonday Records, της οποίας ήταν πρόεδρος. Η Sonday έκανε τη διανομή της μέσω Scepter. 

Το 1970, η Γουόργουικ συμμετείχε στην περίφημη παράσταση Royal Variety στο London Palladium, τραγουδώντας τα τραγούδια "The Look of Love", "What the World Needs Now" και "Come Together". 
αριστερά|μικρογραφία|Η Γουόργουικ με την πρώτη κυρία των ΗΠΑ Πατ Νίξον το 1971
Το 1971, η Γουόργουικ άφησε την οικογενειακή ατμόσφαιρα της Scepter Records για να πάει στη Warner Bros. Records, με συμβόλαιο ύψους πέντε εκατομμυρίων δολαρίων, το πιο επικερδές συμβόλαιο σε τραγουδίστρια μέχρι τότε, σύμφωνα με το περιοδικό Variety. Ο τελευταίος δίσκος της Γουόργουικ για τη Scepter ήταν το σάουντρακ για την ταινία Η ερωτική μηχανή, στην οποία έκανε μια σύντομη εμφάνιση χωρίς αναφορά του ονόματός της στους τίτλους τέλους, που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1971. Το 1975, οι Μπάκαρα και Ντέιβιντ έκαναν αγωγή κατά της Scepter Records για καταγραφή των δικαιωμάτων που οφείλονταν στην ομάδα από τις ηχογραφήσεις τους με τη Γουόργουικ. Τους επιδικάστηκαν σχεδόν 600.000 δολάρια και τα δικαιώματα για όλες τις ηχογραφήσεις των τραγουδιών τους στην εταιρεία Scepter. Η εταιρεία, το 1975, με την αποχώρηση της Γουόργουικ στη Warner Bros. Records, υπέβαλε αίτηση πτώχευσης και το 1976 πουλήθηκε στην Springboard International Records.

Μετά την υπογραφή της με την Warner, με τους Μπάκαρα και Ντέιβιντ ως τραγουδοποιούς και παραγωγούς, η Γουόργουικ επέστρεψε στα A&R Studios της Νέας Υόρκης στα τέλη του 1971 για να ξεκινήσει την ηχογράφηση του πρώτου της άλμπουμ για τη νέα δισκογραφική εταιρεία, του Dionne (που δεν πρέπει να συγχέεται με το μεταγενέστερο άλμπουμ της με την Arista) τον Ιανουάριο του 1972. Το άλμπουμ έφτασε στο Νο. 57 του Billboard Hot 100 Album Chart. Το 1972, οι Μπάκαρα και Ντέιβιντ συνέθεσαν και έγραψαν τη μουσική για την ταινία Χαμένος ορίζοντας (Lost Horizon, 1973). Ωστόσο, η ταινία δέχτηκε κακές κριτικές και, ως αποτέλεσμα, το δίδυμο των τραγουδοποιών αποφάσισε να τερματίσει τη συνεργασία του. Ο χωρισμός άφησε τη Γουόργουικ χωρίς τις υπηρεσίες τους ως παραγωγούς και τραγουδοποιούς. Ήταν συμβατικά υποχρεωμένη να εκπληρώσει το συμβόλαιό της με τη Warner και συνεργαζόταν με διάφορους παραγωγούς κατά τη θητεία της στην εταιρεία.

Αντιμέτωπη με την πιθανότητα αγωγής από τη Warner Bros. Records λόγω της διάλυσης του διδύμου των τραγουδοποιών και της μη τήρησης του συμβολαίου τους μαζί της, η Γουόργουικ άσκησε εναντίον τους αγωγή αποζημίωσης 5,5 εκατομμυρίων δολαρίων για αθέτηση σύμβασης. Η αγωγή διευθετήθηκε εξωδικαστικά το 1979 με 5 εκατομμύρια δολάρια και τα δικαιώματα για όλες τις ηχογραφήσεις της Γουόργουικ παραγωγής του διδύμου.

Επίσης, το 1971, η Γουόρικ άλλαξε το όνομά της σε «Γουόργουικ» κατόπιν συμβουλής μιας φίλης της αστρολόγου, η οποία πίστευε ότι αυτό θα της έφερνε μεγαλύτερη επιτυχία. Λίγα χρόνια αργότερα, επανήλθε στην παλιά ορθογραφία μετά από μια σειρά απογοητεύσεων και απουσία από το top 40 του Billboard. 

 Εποχή Warner (1972–1978) 
Χωρίς την καθοδήγηση και τη σύνθεση τραγουδιών από τους Μπάκαρα/Ντέιβιντ, η καριέρα της Γουόργουικ σταμάτησε στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αν και παρέμεινε ένα από τα κορυφαία ονόματα σε συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Δεν υπήρξαν μεγάλες επιτυχίες στις αρχές και τα μέσα της δεκαετίας, εκτός από το "Then Came You" (1974), που ηχογραφήθηκε ως ντουέτο με τους Spinners και σε παραγωγή του Θορν Μπελ. Ο Μπελ αργότερα σημείωσε: «Η Ντιόν έκανε μια (παράξενη) γκριμάτσα όταν τελειώσαμε [το τραγούδι]. Δεν της άρεσε πολύ, αλλά εγώ ήξερα ότι είχαμε κάτι. Έτσι σκίσαμε από ένα δολάριο στα δύο, υπογράψαμε μισό ο καθένας και τα ανταλλάξαμε. Της είπα: "Αν δεν πάει νούμερο ένα, θα σου στείλω το δικό μου μισό". Όταν απογειώθηκε, η Ντιόν έστειλε πίσω το δικό της. Υπήρχε μια συγγνώμη σε αυτό». Ήταν η πρώτη της επιτυχία Νο. 1 στις ΗΠΑ στο Billboard Hot 100. Εκτός από αυτή την επιτυχία, τα πέντε χρόνια της Γουόργουικ στην Warner Bros. Records δεν απέφεραν άλλες μεγάλες επιτυχίες, αλλά το "Then Came You" κυκλοφόρησε από την Atlantic Records, την εταιρεία των Spinners.  Δύο αξιοσημείωτα τραγούδια που ηχογραφήθηκαν σ τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν τα "His House and Me" και "Once You Hit The Road" (Νο. 79 ποπ, Νο. 5 R&B, Νο. 22 Adult Contemporary), τα οποία και τα δύο δημιουργήθηκαν το 1975 από τον Θορν Μπελ.

Η Γουόργουικ ηχογράφησε πέντε άλμπουμ με την Warner: Dionne (1972), σε παραγωγή των Μπάκαρα και Ντέιβιντ με μέτρια επιτυχία στα τσαρτ, Just Being Myself (1973), σε παραγωγή Χόλαντ-Ντόζιερ-Χόλαντ, Then Came You (1975), σε παραγωγή Τζέρι Ράγκοβοϊ, Track of the Cat (1975), σε παραγωγή Θορν Μπελ και Love at First Sight (1977), σε παραγωγή Στιβ Μπάρι και Μάικλ Ομάρτιαν. Το πενταετές συμβόλαιό της με την Warners έληξε το 1977, και έτσι έληξε η παραμονή της στην εταιρεία. Το A Man and a Woman είναι ένα ντουέτο ζωντανών άλμπουμ των Αμερικανών τραγουδιστών Άιζακ Χέιζ και Ντιόν Γουόργουικ που κυκλοφόρησε το 1977 από την ABC Records. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στη διάρκεια μιας από τις συναυλίες της κοινής περιοδείας των καλλιτεχνών το 1976. Η περίοδος αδράνειας της Γουόργουικ στα αμερικανικά τσαρτ έληξε με την προσχώρησή της στην Arista Records το 1979, όπου ξεκίνησε μια δεύτερη εξαιρετικά επιτυχημένη πορεία με επιτυχίες και άλμπουμ μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980.

 Heartbreaker και προσχώρηση στην Arista (1979–1989) 
Το 1979, με τη προσχώρηση στην Arista Records και την κυκλοφορία του άλμπουμ της "I'll Never Love This Way Again", το οποίο είχε πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα, η Γουόργουικ γνώρισε ξανά κορυφαία επιτυχία στα τσαρτ. Η παραγωγή του τραγουδιού έγινε από τον Μπάρι Μάνιλοου. Το συνοδευτικό άλμπουμ, Dionne, έγινε πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες για πωλήσεις που ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Το άλμπουμ έφτασε στο Νο. 12 του Billboard Albums Chart και μπήκε στο top 10 του Billboard R&B Albums Chart. Η Γουόργουικ είχε προσωπικά καθοδηγηθεί από τον ιδρυτή της δισκογραφικής, Κλάιβ Ντέιβις, ο οποίος της είπε: "Μπορεί να είσαι έτοιμη να εγκαταλείψεις τη δουλειά, αλλά η δουλειά δεν είναι έτοιμη να σε εγκαταλείψει". Το επόμενο σινγκλ της Γουόργουικ ήταν μια ακόμη μεγάλη επιτυχία. Το "Deja Vu" γράφτηκε σε συνεργασία από τον Άιζακ Χέιζ και έφτασε στο Νο. 1 στην κατηγορία Adult Contemporary, καθώς και στο Νο. 15 στο Billboard Hot. Το 1980, η Γουόργουικ κέρδισε δύο βραβεία Grammy Καλύτερης Ποπ Γυναικείας Φωνητικής Ερμηνείας για το "I'll Never Love This Way Again" και Καλύτερης R&B Γυναικείας Φωνητικής Ερμηνείας για το "Déjà Vu". Έγινε η πρώτη γυναίκα στην ιστορία των βραβείων που κέρδισε και στις δύο κατηγορίες την ίδια χρονιά.  Το δεύτερο άλμπουμ της Arista, το No Night So Long της δεκαετίας του 1980, πούλησε 500.000 αντίτυπα στις ΗΠΑ και περιείχε το ομώνυμο τραγούδι που έγινε μεγάλη επιτυχία - φτάνοντας στο Νο. 1 στην κατηγορία Adult Contemporary και στο Νο. 23 στο Billboard Hot 100  - και το άλμπουμ έφτασε στο Νο  23 στο Billboard Albums chart. 
αριστερά|μικρογραφία|Ντιόν Γουόργουικ από τον Άλαν Γουόρεν, δεκαετία 1980 
Τον Ιανουάριο του 1980, ενώ είχε συμβόλαιο με την Arista Records, η Γουόργουικ παρουσίασε ένα δίωρο τηλεοπτικό αφιέρωμα με τίτλο Solid Gold '79. Αυτό διασκευάστηκε στην εβδομαδιαία ωριαία εκπομπή Solid Gold, την οποία παρουσίαζε καθ' όλη τη διάρκεια του 1980 και του 1981 και ξανά το 1985-86. Σημαντικά στοιχεία κάθε εκπομπής ήταν τα ντουέτα που ερμήνευε με τους συμπαρουσιαστές της, τα οποία συχνά περιελάμβαναν επιτυχίες της Γουόργουικ και των συμπαρουσιαστών της, ενορχηστρωμένες και διασκευασμένες από τον Μάικλ Μίλερ. Ένα ακόμη στοιχείο σε κάθε εκπομπή ήταν η φωνητική ερμηνεία της Γουόργουικ στο θέμα του Solid Gold, το οποίο συνέθεσε ο Μίλερ (με στίχους του Ντιν Πίτσφορντ). 

Μετά από μια σύντομη εμφάνιση στο top 40 στις αρχές του 1982 με τον Τζόνι Μάθις στο "Friends in Love" - από το ομώνυμο άλμπουμ - η επόμενη επιτυχία της Γουόργουικ την ίδια χρονιά ήταν η συνεργασία της με τον Μπάρι Γκιμπ των Bee Gees για το άλμπουμ Heartbreaker. Το πρότζεκτ ξεκίνησε όταν ο Κλάιβ Ντέιβις παρευρισκόταν στον γάμο της θείας του στο Ορλάντο της Φλόριντας στις αρχές του 1982 και μίλησε με τον Μπάρι Γκιμπ. Ο Γκιμπ ανέφερε ότι ανέκαθεν ήταν θαυμαστής της Γουόργουικ, και ο Ντέιβις κανόνισε να γίνει η επαφή. Οι αδελφοί Γκιμπ είχαν μόλις σημειώσει τεράστια επιτυχία γράφοντας και κάνοντας τη συμπαραγωγή για ένα εξαιρετικά επιτυχημένο άλμπουμ της Μπάρμπρα Στρέιζαντ (το Guilty της δεκαετίας του 1980), κάτι που ώθησε τον Ντέιβις να προτείνει να κάνουν κάτι παρόμοιο για την Warwick. Τόσο το άλμπουμ όσο και το ομότιτλο σινγκλ κυκλοφόρησαν τον Οκτώβριο του 1982 με τεράστια επιτυχία.  Η Γουόργουικ δήλωσε αργότερα στον Γουέσλεϊ Χάιατ στο βιβλίο του Billboard Book of Number One Adult Contemporary Hits ότι αρχικά δεν της άρεσε το "Heartbreaker", αλλά ηχογράφησε το τραγούδι επειδή εμπιστευόταν την κρίση των Bee Gees ότι θα γινόταν επιτυχία. Το τραγούδι όντως έγινε μια από τις μεγαλύτερες διεθνείς επιτυχίες της Γουόργουικ, επιστρέφοντάς τη στο top 10 του Billboard Hot 100, καθώς και στο Νο. 1 και στο Νο. 2 του Adult Contemporary τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στην Αυστραλία. Το τραγούδι ήταν επίσης επιτυχία στο top 10 σε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη, την Ιαπωνία, τη Νότια Αφρική, τον Καναδά και την Ασία. Το άλμπουμ κατέληξε να πουλήσει 3 εκατομμύρια αντίτυπα διεθνώς και χάρισε στην Γουόργουικ ένα χρυσό δίσκο RIAA στις ΗΠΑ. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Heartbreaker έγινε το πιο επιτυχημένο άλμπουμ της Γουόργουικ, έφτασε στο Νο. 3 και έγινε πλατινένιο, ενώ τόσο το ομώνυμο τραγούδι όσο και το επόμενο σινγκλ "All the Love in the World" (μια ακόμη επιτυχία στο top 10 του Ηνωμένου Βασιλείου) έγιναν και τα δύο ως αργυρά, όντας τα σινγκλ της με τις μεγαλύτερες πωλήσεις εκεί.

Το 1983, η Γουόργουικ κυκλοφόρησε το How Many Times Can We Say Goodbye, σε παραγωγή του Λούθερ Βάντρος. Το πιο επιτυχημένο σινγκλ του άλμπουμ ήταν το ομώνυμο κομμάτι, "How Many Times Can We Say Goodbye", ένα ντουέτο των Γουόργουικ και Βάντρος, το οποίο έφτασε στο Νο. 27 του Billboard Hot 100. Έγινε επίσης επιτυχία στο top 10 στα Adult Contemporary και R&B charts. Το άλμπουμ έφτασε στο Νο. 57 του Billboard albums chart. Αξιοσημείωτη ήταν η επανένωση με τις αρχικές Shirelles στη διασκευή του Γουόργουικ του "Will You (Still) Love Me Tomorrow?". Ακολούθησε το άλμπουμ Finder of Lost Loves το 1984 και την επανένωσε τόσο με τον Μπάρι Μάνιλοου όσο και με τον Μπερτ Μπάκαρα, ο οποίος έγραφε με την στιχουργό Κάρολ Μπάγιερ Σάγκερ. Το 1985, η Γουόργουικ συνέβαλε με τη φωνή της στο πολυβραβευμένο με Grammy φιλανθρωπικό τραγούδι "We Are the World", μαζί με τραγουδιστές όπως Μάικλ Τζάκσον, Νταϊάνα Ρος και Ρέι Τσαρλς. Το τραγούδι παρέμεινε τέσσερις συνεχόμενες εβδομάδες στο Νο. 1 του Billboard Hot 100 chart. Ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς - έγινε τέσσερις φορές πλατινένιο μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες. μικρογραφία|Η Γουόργουικ το 1986
Το 1987, η Γουόργουικ σημείωσε άλλη μια επιτυχία με το "Love Power". Η όγδοη επιτυχία στην καριέρα της, που κατέκτησε την πρώτη θέση στην κατηγορία Adult Contemporary, έφτασε επίσης στο Νο. 5 του R&B chart και στο Νο. 12 του Billboard Hot 100. Ως ντουέτο με τον Τζέφρι Όσμπορν, γράφτηκε επίσης από τους Μπάκαρα και Μπάγιερ Σάγκερ και συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ της Reservations for Two. Το ομότιλτο τραγούδι του άλμπουμ, ένα ντουέτο με τον Κασίφ, σημείωσε επίσης επιτυχία στα τσαρτ. Άλλοι καλλιτέχνες που συμμετείχαν στο άλμπουμ ήταν οι Σμόκι Ρόμπινσον και Τζουν Πόιντερ. 

 Friends Can Be Lovers (1990–2000) 
Τη δεκαετία του 1990, η Γουόργουικ παρουσίασε διαφημιστικά σποτ για το Psychic Friends Network, στο οποίο συμμετείχε το μέντιουμ Λίντα Τζόρτζια. Η τηλεφωνική υπηρεσία μέντιουμ ήταν ενεργή από το 1991 έως το 1998. Σύμφωνα με δελτία τύπου καθ' όλη τη δεκαετία του 1990, το πρόγραμμα είχε το πιο επιτυχημένο διαφημιστικό σποτ για αρκετά χρόνια και η Γουόργουικ κέρδιζε πάνω από τρία εκατομμύρια δολάρια ετησίως ως εκπρόσωπος του δικτύου. Το 1998, η Inphomation, η εταιρεία που κατείχε το δίκτυο, υπέβαλε αίτηση πτώχευσης και η Γουόργουικ τερμάτισε τη σχέση της με τον φορέα. Ο παλιός φίλος και διοργανωτής περιοδειών της Γουόργουικ, Χένρι Καρ, παραδέχτηκε ότι «όταν η Ντιόν περνούσε από ένα αεροδρόμιο και ένα παιδί την αναγνώρισε ως 'αυτό το μέντιουμ στην τηλεόραση', η Ντιόν ένιωσε συντετριμμένη και είπε ότι είχε δουλέψει πολύ σκληρά στην ψυχαγωγία για να μείνει γνωστή ως 'μέντιουμ. 

Το πιο δημοφιλές άλμπουμ της Γουόργουικ αυτήν την εποζή ήταν το Friends Can Be Lovers (1993), παραγωγή των Ίαν Ντεβάνεϊ και Λίζα Στάνσφιλντ. Στο άλμπουμ συμπεριλήφθηκε το "Sunny Weather Lover", το οποίο ήταν το πρώτο τραγούδι που έγραψαν μαζί οι Μπάκαρα και Ντέιβιντ για τη Γουόργουικ το 1972. Ήταν το κύριο σινγκλ της στις Ηνωμένες Πολιτείες και προωθήθηκε έντονα από την Arista, αλλά δεν κατάφερε να μπει στα τσαρτ. Ένα επόμενο άλμπουμ, το Where My Lips Have Been, έφτασε στο Νο. 95 στα Hot R&B/Hip-Hop Singles & Tracks. Το άλμπουμ Aquarela Do Brasil του 1994 σηματοδότησε το τέλος του συμβολαίου της Γουόργουικ με την Arista Records. Το 1990, η Γουόργουικ ηχογράφησε το τραγούδι "It's All Over" με το πρώην μέλος των Modern Talking, Ντίτερ Μπόλεν (Blue System). Το σινγκλ έφτασε στο Νο. 60 στα γερμανικά ποπ τσαρτ και διασκευάστηκε στο άλμπουμ Déjà Vu των Blue System.

Το 1993, ο Φόρεστ Σόγιερ, παρουσιαστής της ειδησεογραφικής/ψυχαγωγικής εκπομπής Day One του ABC, ισχυρίστηκε ότι υπάρχουν οικονομικές παρατυπίες από το Ίδρυμα Γουόργουικ, το οποίο ιδρύθηκε το 1989 για να βοηθήσει ασθενείς με AIDS, ιδιαίτερα από τις φιλανθρωπικές συναυλίες της Γουόργουικ που διοργάνωσε ως «Πρέσβειρα Υγείας της Αμερικής». Το άρθρο του ειδησεογραφικού δικτύου, με τίτλο «That's What Friends Are For», ανέφερε ότι το Ίδρυμα Γουόργουικ λειτουργούσε με διοικητικό κόστος άνω του 90%, δωρίζοντας μόνο περίπου το 3% των χρημάτων που συγκέντρωνε σε ομάδες για το AIDS. Αρκετές ομάδες για το AIDS και μη κερδοσκοπικοί εμπειρογνώμονες επέκριναν το ίδρυμά της, συμπεριλαμβανομένης μιας ομάδας στις Παρθένους Νήσους που ισχυρίστηκε ότι παραλίγο να χρεωκοπήσει αφού τα υπερβολικά έξοδα δεν άφησαν τίποτα στις τοπικές φιλανθρωπικές οργανώσεις. Το ABC ανέφερε ότι η Γουόργουικ πετούσε με εισιτήρια πρώτης θέσης και φιλοξενούνταν σε ξενοδοχεία πρώτης κατηγορίας για φιλανθρωπικές συναυλίες και εκδηλώσεις στις οποίες συμμετείχε για το Ίδρυμα Γουόργουικ, το οποίο διαχειριζόταν ο έμπιστός της, Γκάι Ντρέιπερ, πρώην επικεφαλής πρωτοκόλλου της πρώην δημάρχου της Ουάσινγκτον, Μάριον Μπάρι, ο οποίος είχε ιστορικό πτωχεύσεων. Η Γουόργουικ ισχυρίστηκε ότι το ρεπορτάζ του ABC είχε ρατσιστικά κίνητρα και απείλησε να μηνύσει το ABC News για δυσφήμιση, αν και ποτέ δεν κατατέθηκε μήνυση. Μετά την υποβολή και άλλων καταγγελιών, η Εφορία ξεκίνησε έρευνα για το Ίδρυμα Γουόργουικ και το Ίδρυμα Γουόρικ αργότερα διαλύθηκε. Το ρεπορτάζ του ABC προτάθηκε για εθνικό βραβείο Έμμυ το 1994 και κέρδισε αναγνωρισμένου κύρους εθνικό τηλεοπτικό βραβείο Investigative Reporters and Editors το 1993. 

 My Favorite Time of the Year και μεταγραφή στην Concord Records (2000–2010) 
μικρογραφία|Η Γουόργουικ το 2002
Στις 16 Οκτωβρίου 2002, η Γουόργουικ προτάθηκε ως Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της Διεθνούς Οργάνωσης Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών.

Το 2004 κυκλοφόρησε το πρώτο χριστουγεννιάτικο άλμπουμ της Γουόργουικ με τίτλο My Favorite Time of the Year. Το CD περιείχε τζαζ ερμηνείες πολλών κλασικών χριστουγεννιάτικων κομματιών. Το 2007, η Rhino Records επανακυκλοφόρησε το CD με νέο εξώφυλλο.

Το 2005, η Γουόργουικ τιμήθηκε από την Όπρα Γουίνφρεϊ στο Legends Ball. Στις 24 Μαΐου 2006, εμφανίστηκε στον τελικό του πέμπτου κύκλου του American Idol. Η Γουόργουικ τραγούδησε ένα ποτ πουρί από τα "Walk On By" και "That's What Friends Are For", με τον παλιός της συνεργάτη Μπερτ Μπάκαρα να τη συνοδεύει στο πιάνο.

Το 2006, η Γουόργουικ υπέγραψε συμβόλαιο με την Concord Records μετά από 15 χρόνια θητείας στην Arista, η οποία έληξε το 1994. Η πρώτη και μοναδική της κυκλοφορία για την εταιρεία ήταν το My Friends and Me, ένα ντουέτο άλμπουμ με διασκευές παλιών επιτυχιών της, πολύ παρόμοιο με το CD της Dionne Sings Dionne (1998). Μεταξύ των τραγουδιστών που τη συνόδευαν ήταν οι Γκλόρια Εστέφαν, Ολίβια Νιούτον Τζον, Γουαϊνόνα Τζαντ και Ρίμπα Μάκινταϊρ. Το άλμπουμ έφτασε στο Νο. 66 του chart Top R&B/Hip-Hop. Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε από τον γιο της, Ντέιμον Έλιοτ. Ένα επόμενο άλμπουμ που θα περιείχε παλιές επιτυχίες της Γουόργουικ σε ντουέτα με άνδρες τραγουδιστές είχε προγραμματιστεί, αλλά το πρότζεκτ ναυάγησε. Η σχέση της με την Concord ολοκληρώθηκε με την κυκλοφορία του My Friends and Me. Ένα CD με τις μεγαλύτερες επιτυχίες και τα ερωτικά της τραγούδια, το The Love Collection, μπήκε στο στο νούμερο 27 του άλμπουμ τσαρτ του Ηνωμένου Βασιλείου στις 16 Φεβρουαρίου 2008.

Το δεύτερο γκόσπελ άλμπουμ της Γουόργουικ, το Why We Sing, κυκλοφόρησε στις 26 Φεβρουαρίου 2008 στο Ηνωμένο Βασίλειο και την 1η Απριλίου 2008 στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στις 18 Οκτωβρίου 2008, η αδελφή της Γουόργουικ, Ντι Ντι, πέθανε σε γηροκομείο στην κομητεία Έσεξ του Νιου Τζέρσεϊ.

Στις 24 Νοεμβρίου 2008, η Γουόργουικ πρωταγωνίστησε στο Divas II, ένα αφιέρωμα του βρετανικού ITV1, στο οποία συμμετείχαν επίσης οι Ριάνα, Λεόνα Λιούις, Sugababes, Πινκ, Γκαμπριέλα Τσίλμι και Anastacia.

Το 2008, η Γουόργουικ ξεκίνησε την ηχογράφηση ενός άλμπουμ με τραγούδια των Σάμι Καν και Τζακ Γουλφ. Η ολοκληρωμένη ηχογράφηση, με τίτλο Only Trust Your Heart, κυκλοφόρησε το 2011.

Στις 20 Οκτωβρίου 2009, το Starlight Children's Foundation και η New Gold Music Ltd. κυκλοφόρησαν ένα τραγούδι που είχε ηχογραφήσει η Γουόργουικ περίπου 10 χρόνια νωρίτερα με τίτλο "Starlight". Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Ντιν Πίτσφορντ, συγγραφέα της ταινίας Στον πυρετό της δόξας (Fame, 1980), σεναριογράφο και στιχουργό κάθε τραγουδιού στο σάουντρακ της ταινίας Footloose (1984) και στιχουργό του θέματος της σειράς Solid Gold. Η μουσική είχε συντεθεί από τον Μπιλ Γκόλντσταϊν, του οποίου η ευέλικτη καριέρα περιελάμβανε την αρχική μουσική για την τηλεοπτική σειρά Στον πυρετό της δόξας του NBC. Οι Γουόργουικ, Πίτσφορντ και Γκόλντσταϊν ανακοίνωσαν ότι θα δωρίσουν το 100% των δικαιωμάτων τους στο Starlight Children's Foundation, για να υποστηρίξουν την αποστολή του να βοηθά σοβαρά άρρωστα παιδιά και τις οικογένειές τους να αντιμετωπίζουν τον πόνο, τον φόβο και την απομόνωση μέσω ψυχαγωγίας, εκπαίδευσης και οικογενειακών δραστηριοτήτων.

 Only Trust Your Heart και βραβείο Grammy (2010–2019) 
αριστερά|μικρογραφία|Η Γουόργουικ σε συναυλία τον Σεπτέμβριο του 2018
Το 2011, κυκλοφόρησε το νέο CD Only Trust Your Heart σε στιλ τζαζ, το οποίο περιείχε πολλά τραγούδια του Σάμι Καν. Τον Μάρτιο του 2011, η Γουόργουικ εμφανίστηκε στην εκπομπή The Celebrity Apprentice 4. Το φιλανθρωπικό της ίδρυμα ήταν το Hunger Project. Απαλλάχθηκε από τη «μαθητεία» της στον Ντόναλντ Τραμπ στη διάρκεια της τέταρτης αποστολής της σεζόν. Τον Φεβρουάριο του 2012, η Γουόργουικ ερμήνευσε το "Walk On By" στο The Jonathan Ross Show. Έλαβε επίσης βραβείο Goldene Kamera Musical Lifetime Achievement Award στη Γερμανία  και στην τελετή ερμήνευσε το "That's What Friends Are For".

Στις 28 Μαΐου 2012, η Γουόργουικ ήταν πρώτο όνομα στη συναυλία για την Παγκόσμια Ημέρα Πείνας στο Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ του Λονδίνου. Τραγούδησε το "One World One Song",  που γράφτηκε ειδικά για το Hunger Project από τους Τόνι Χατς και Τιμ Χόλντερ, ενώ μαζί της ήταν ο Τζο Μακέλντερι, η Κοινοτική Χορωδία Γκόσπελ του Λονδίνου και μια χορωδία από το Woodbridge School, στο Γούντμπριτζ του Σάφολκ. 

Το 2012, η Γουόργουικ κυκλοφόρησε CD για την 50ή της επέτειο με τίτλο NOW. Η Γουόργουικ ηχογράφησε 12 κομμάτια των Μπάκαρα/Ντέιβιντ σε παραγωγή του Φιλ Ραμόουν.

Στις 19 Σεπτεμβρίου 2013, συνεργάστηκε με τον τραγουδιστή της κάντρι Μπίλι Ρέι Σάιρους στο τραγούδι του "Hope Is Just Ahead".

Το 2014, κυκλοφόρησε το άλμπουμ ντουέτων Feels So Good. Η Funkytowngrooves επανακυκλοφόρησε τα άλμπουμ των Arista, No Night So Long, How Many Times Can We Say Goodbye ("So Amazing") και Finder of Lost Loves ("Without Your Love"), εμπλουτισμένα με επιπλέον υλικό.

Τον Δεκέμβριο του 2015, ο ιστότοπος της Γουόργουικ κυκλοφόρησε το EP Tropical Love με πέντε ακυκλοφόρητα κομμάτια από το Aquarel Do Brasil του 1994 – "Say Goodbye (Pra Dizer Adeus)" με τον Έντου Λόμπο – "Love Me" – "Lullaby" – "Bridges (Travessia)" – "Rainy Day Girl" με τον Ίβαν Λινς. 

Μια εκτεταμένη έκδοση δύο δίσκων του Heartbreaker είχε προγραμματιστεί για κυκλοφορία το 2016 από την Funkytowngrooves, η οποία θα περιελάμβανε το αρχικό άλμπουμ Heartbreaker και έως και 15 επιπλέον κομμάτια που θα αποτελούνταν από ένα μείγμα ακυκλοφόρητων τραγουδιών, εναλλακτικών εκτελέσεων και ορχηστρικών κομματιών, με περισσότερα εκτεταμένα άλμπουμ της Arista να ακολουθούν. Το 2016, η Γουόργουικ εισήχθη στο Rhythm & Blues Hall of Fame. 

Το 2017, η Γουόργουικ διοργάνωσε μια φιλανθρωπική συναυλία στο Σικάγο για το Center on Halsted, έναν οργανισμό που συμβάλλει στην ΛΟΑΤ+ κοινότητα. Την εκδήλωση συνδιοργάνωσαν οι Ραμ Εμάνουελ και Μπαράκ Ομπάμα. Την ίδια χρονιά, έκανε μια σύντομη εμφάνιση στο χριστιανικό δράμα Let There Be Light σε σκηνοθεσία του Κέβιν Σόρμπο.

Το 2019, της απονεμήθηκε Βραβείο Grammy Συνολικής Προσφοράς.

 Ντοκιμαντέρ και The Masked Singer (2020–σήμερα) 
μικρογραφία|Η Ντιόν Γουόργουικ ερμηνεύει το "Peace Like A River" με την Ντόλι Πάρτον, 2023.
Το 2020, εμφανίστηκε στον τρίτο κύκλο της σειράς The Masked Singer. Αποκλείστηκε στον πέμπτο γύρο, αλλά επέστρεψε στο πρώτο μέρος του τελικού της τρίτου κύκλου για να τραγουδήσει το "What the World Needs Now Is Love" με τους φιναλίστ, ως φόρο τιμής στους εργαζόμενους στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης που εργάζονταν στην πρώτη γραμμή κατά την πανδημία του κορονοϊού. Αυτό το γύρισμα έγινε μετά την ολοκλήρωση του κύκλου τον Μάρτιο.  Η Γουόργουικ έκανε μια γκεστ εμφάνιση στη διάρκεια της μονομαχίας της Γκλάντις Νάιτ και της Πάτι Λαμπέλ στο Verzuz. Μαζί ερμήνευσαν το τραγούδι της Γουόργουικ "That's What Friends Are For". 

Στο βιβλίο My Life, as I See It: An Autobiography, η Γουόργουικ αναφέρει το τιμητικό διδακτορικό της από το Χαρτ μεταξύ εκείνων που της απονεμήθηκαν από έξι άλλα ιδρύματα: Hartt College, Bethune-Cookman University, Shaw University, Columbia College of Chicago, Lincoln College, Illinois,   και University of Maryland Eastern Shore.

Στις 10 Φεβρουαρίου 2021, η Γουόργουικ προτάθηκε για πρώτη φορά για ένταξη στο Rock and Roll Hall of Fame. 

Στις 3 Δεκεμβρίου 2021, η Ντιόν τιμήθηκε με ένα αστέρι στο Palm Springs Walk of Stars. 

Η Γουόργουικ εμφανίζεται σε ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή και την καριέρα της, με τίτλο Dionne Warwick: Don't Make Me Over, το οποίο έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο τον Σεπτέμβριο του 2021.  Οι διοργανωτές του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο ανακοίνωσαν ότι θα τιμηθεί στην επερχόμενη εκδήλωση ως μουσικό είδωλο.  Στις 26 Νοεμβρίου 2021, η Γουόρικ κυκλοφόρησε το σινγκλ "Nothing's Impossible", ένα ντουέτο με τον Chance the Rapper. Δύο φιλανθρωπικά ιδρύματα υποστηρίζονται από το ντουέτο: το SocialWorks, ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός με έδρα το Σικάγο που ίδρυσε ο Chance για να ενδυναμώσει τους νέους μέσω των τεχνών, της εκπαίδευσης και της κοινωνικής συμμετοχής, και το Hunger: Not Impossible, μια υπηρεσία που παρέχει σε παιδιά και οικογένειες που έχουν ανάγκη προπληρωμένα, θρεπτικά γεύματα σε πακέτο από τοπικά εστιατόρια. Την 1η Ιανουαρίου 2023, το ντοκιμαντέρ έκανε πρεμιέρα στο CNN.  

Τον Δεκέμβριο του 2023, η Γουόργουικ συμμετείχε στον πέμπτο κύκλο του The Masked Singer UK. Αποκλείστηκε και αποκαλύφθηκε στο πρώτο επεισόδιο. 

Στις 26 Απριλίου 2024, η Γουόργουικ, μαζί με το φωνητικό συγκρότημα Chi-Lites, εισήχθησαν στο The Atlantic City Walk of Fame. Η τελετή ένταξης πραγματοποιήθηκε στο Brighton Park στο Ατλάντικ Σίτι του Νιου Τζέρσεϊ.   

Το 2024, η Γουόργουικ επιλέχθηκε για ένταξη στο Rock and Roll Hall of Fame στην κατηγορία μουσικής αριστείας.  Διαγωνίστηκε επίσης σε ένα επεισόδιο του Celebrity Wheel of Fortune. 

Στις 15 Σεπτεμβρίου 2024, η Γουόργουικ εμφανίστηκε σε συναυλία στην Αθήνα, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού  με τη συνοδεία μουσικού κουαρτέτου (πιάνο – μπάσο – τύμπανα – κρουστά). 

 Φωνή και τεχνική 
Η Γουόργουικ είναι κοντράλτο,    ιδιαίτερα γνωστή για την χαρακτηριστική μουσικότητά της και τη «βραχνή» φωνή της.     Το περιοδικό The New Yorker αναφέρει ότι, από τις αρχές της καριέρας της στο τραγούδι, το ευρύ φωνητικό εύρος της Γουόργουικ «της επέτρεψε τόσο να τραγουδάει χαμηλές νότες κοντράλτο όσο και να εκτοξεύεται ως σοπράνο». Σύμφωνα με την εφημερίδα Washington Post, ορισμένες ερμηνείες στο άλμπουμ Dionne Warwick Sings Cole Porter (1990) της Γουόργουικ αποτυπώνουν τη ζεστασιά της «και τονίζουν τη διακριτική έκφρασή της».  Γράφοντας για μια συναυλία το 1983, η εφημερίδα The New York Times παρατηρεί ότι η φωνή της Γουόργουικ είχε βαθύνει «σε σχεδόν βαρύτονου», με αποτέλεσμα «μια ολοένα και πιο συναρπαστική φωνητική προσωπικότητα».  Ομοίως, το 2006, η εφημερίδα The Guardian αναφέρει ότι η φωνή της Γουόργουικ «έχει βαθύνει με την ηλικία, προσδίδοντας ένα υπέροχα γεμάτο τελείωμα στα πάντα». 

 Προσωπική ζωή 
Το 1966, η Γουόργουικ παντρεύτηκε τον ηθοποιό και ντράμερ Γουίλιαμ Έλιοτ. Αφού χώρισαν τον Μάιο του 1967, τα ξαναβρήκαν και ξαναπαντρεύτηκαν στο Μιλάνο της Ιταλίας τον Αύγουστο του 1967. Στις 18 Ιανουαρίου 1969, ενώ ζούσε στο Ιστ Όραντζ του Νιου Τζέρσεϊ, η Γουόργουικ γέννησε τον πρώτο της γιο, Ντέιβιντ Έλιοτ. Το 1973, γεννήθηκε ο δεύτερος γιος της, Ντέιμον Έλιοτ. Στις 30 Μαΐου 1975, το ζευγάρι ξαναχώρισε και η Γουόργουικ πήρε το διαζύγιο τον Δεκέμβριο του 1975 στο Λος Άντζελες. Το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα του Έλιοτ για 2.000 δολάρια τον μήνα και για 5.000 δολάρια, όταν επέμενε ότι έβγαζε 500 δολάρια το μήνα σε σύγκριση με τη Γουόργουικ που έβγαζε 100.000 δολάρια το μήνα. Η Γουόργουικ δήλωσε «Εγώ ήμουν αυτή που συντηρούσε τα πάντα. Το ανδρικό εγώ είναι κάτι εύθραυστο. Είναι δύσκολο όταν η γυναίκα είναι αυτή που συντηρεί τα πάντα. Σε όλη μου τη ζωή, ο μόνος άντρας που με φρόντιζε οικονομικά ήταν ο πατέρας μου. Πάντα φρόντιζα τον εαυτό μου». 

Το 2002, η Γουόργουικ συνελήφθη στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Μαϊάμι για κατοχή μαριχουάνας. Βρέθηκαν 11 τσιγάρα μαριχουάνας στις χειραποσκευές της, κρυμμένα σε μια θήκη από κραγιόν. Κατηγορήθηκε για κατοχή μαριχουάνας συνολικής ποσότητας μικρότερης των πέντε γραμμαρίων.   Το 2009, η Γουόργουικ είχε χρέος στην εφορία ύψους 2,2 εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά τελικά αποκαλύφθηκε ότι μεγάλο μέρος του ποσού οφειλόταν σε λογιστικό λάθος κι έτσι το χρέος μειώθηκε κατά 1,2 εκατομμύρια δολάρια το 2012.  

Το 1993, ο μεγαλύτερος γιος της Γουόργουικ, ο Ντέιβιντ, πρώην αστυνομικός στο Λος Άντζελες, συνέγραψε με τον Τέρι Στιλ "Love Will Find a Way", το οποίο περιλαμβάνεται στο άλμπουμ της Friends Can Be Lovers. Από το 2002, κάνει κατά καιρούς περιοδείες και ερμηνεύει ντουέτα με τη μητέρα του (εκτός του ότι είναι ο ντράμερ της περιοδεύουσας μπάντας της), και έκανε το ντεμπούτο του στην υποκριτική στην ταινία Ali (2001) ως τραγουδιστής Σαμ Κουκ. Ο Ντέιβιντ έγινε τραγουδοποιός, με το "Here and Now" του Λούθερ Βάντρος, μεταξύ άλλων, στο ενεργητικό του.

Ο δεύτερος γιος της Γουόργουικ, ο Ντέιμον, είναι μουσικός παραγωγός, ο οποίος έχει συνεργαστεί με τους Mýa, Πινκ, Κριστίνα Αγκιλέρα και Κίσια Κόουλ. Το 2006, έκανε την ενορχήστρωση και την παραγωγή στο άλμπουμ της μητέρας του My Friends and Me, από την Concord.  Η Γουόργουικ ήταν υποψήφια για βραβείο Grammy το 2014 στην κατηγορία Παραδοσιακή Ποπ για το άλμπουμ της Now, που κυκλοφόρησε το 2013. 

Στις 24 Ιανουαρίου 2015, η Γουόργουικ νοσηλεύτηκε μετά από πτώση στο ντους του σπιτιού της. Μετά από χειρουργική επέμβαση στον αστράγαλο, πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο.  

 Πτώχευση 
Η Γουόργουικ κήρυξε πτώχευση στο Νιου Τζέρσεϊ στις 21 Μαρτίου 2013. Λόγω κακοδιαχείρισης των οικονομικών της, οι οφειλές της στην εφορία ήταν σχεδόν 7 εκατομμύρια δολάρια οφειλόμενα για τα έτη 1991-1999 και περισσότερα από 3 εκατομμύρια δολάρια στην πολιτεία της Καλιφόρνιας. Μην καταφέρνοντας να καταλήξει σε συμβιβασμό με την εφορία, η ίδια και ο δικηγόρος της αποφάσισαν ότι η κήρυξη πτώχευσης ήταν η καλύτερη επιλογή. 

 Συγγένειες 
Η αδερφή της Γουόργουικ, η Ντι Ντι Γουόργουικ, έκανε επίσης επιτυχημένη καριέρα στο τραγούδι, σημειώνοντας αρκετές αξιοσημείωτες R&B επιτυχίες στις ΗΠΑ, όπως η πρωτότυπη κυκλοφορία του "I'm Gonna Make You Love Me". Η Ντι Ντι ηχογράφησε και την πρωτότυπη έκδοση του τραγουδιού "You're No Good", το οποίο αργότερα έγινε Νο. 5 R&B επιτυχία το 1963 για την Μπέτι Έβερετ, Νο. 3 επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1964 για τους Swinging Blue Jeans και Νο. 1 ποπ επιτυχία το 1975 για τη Λίντα Ρόνσταντ. Το 1966, οι Swinging Blue Jeans έκαναν μια Νο. 31 επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο με μια διασκευή του "Don't Make Me Over" της Ντιόν, μπαίνοντας έτσι στο UK Singles Chart με διασκευές τραγουδιών και από τις δύο αδελφές Γουόργουικ.

Θεία της Γουόργουικ από την πλευρά της μητέρας του είναι η τραγουδίστρια Σίσι Χιούστον, η οποία σπούδασε γκόσπελ μουσική και είναι μητέρα της ξαδέλφης της Γουόρικ, της αείμνηστης τραγουδίστριας Γουίτνεϊ Χιούστον.

Στην αυτοβιογραφία της του 2011, με τίτλο My Life, as I See It, η Γουόργουικ σημειώνει ότι η ντίβα της όπερας Λεοντάιν Πράις είναι επίσης ξαδέλφη της από την πλευρά της μητέρας της. 

 Δισκογραφία 

 Presenting Dionne Warwick (1963)
 Anyone Who Had a Heart (1964)
 Make Way for Dionne Warwick (1964)
 The Sensitive Sound of Dionne Warwick (1965)
 Here I Am (1965)
 Here Where There Is Love (1966)
 On Stage and in the Movies (1967)
 The Windows of the World (1967)
 Dionne Warwick in Valley of the Dolls (1968)
 The Magic of Believing (with the Drinkard Singers) (1968)
 Promises, Promises (1968)
 Soulful (1969)
 I'll Never Fall in Love Again (1970)
 Very Dionne (1970)
 Dionne (1972)
 Just Being Myself (1973)
 Then Came You (1975)
 Track of the Cat (1975)
 Love at First Sight (1977)
 Dionne (1979)
 No Night So Long (1980)
 Friends in Love (1982)
 Heartbreaker (1982)
 How Many Times Can We Say Goodbye (1983)
 Finder of Lost Loves (1985)
 Friends (1985)
 Reservations for Two (1987)
 Dionne Warwick Sings Cole Porter (1990)
 Friends Can Be Lovers (1993)
 Aquarela do Brasil (1994)
 Dionne Sings Dionne (1998)
 Dionne Sings Dionne, Vol. 2 (2000)
 My Favorite Time of the Year (2004)
 My Friends & Me (2006)
 Why We Sing (2008)
 Only Trust Your Heart (2011)
 Now (2012)
 Feels So Good (2014)
 She's Back (2019)
 Dionne Warwick & the Voices of Christmas (2019)
 Βιβλιογραφία 



 Παραπομπές 

 Πηγές 

 Η 
 VH1 Site
 Rolling Stone site
 [ Billboard chart history (since 1983)]
 The Scepter Records Story


Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες ποπ