DeLorean Motor Company

Η DeLorean Motor Company (DMC) ήταν μια αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία που ιδρύθηκε από το στέλεχος της αυτοκινητοβιομηχανίας John DeLorean το 1975. Κατασκεύασε μόνο ένα μοντέλο, από τις αρχές του 1981 έως τα τέλη του 1982 - το σπορ αυτοκίνητο DeLorean από ανοξείδωτο ατσάλι με πόρτες τύπου «φτερά γλάρου». Η ιστορία της ήταν σύντομη και ταραχώδης, καταλήγοντας σε χρεωκοπία και κήρυξη σε πτώχευση το 1982. Τον Οκτώβριο του 1982, ο John DeLorean βιντεοσκοπήθηκε σε μια επιχείρηση απάτης να συμφωνεί να χρηματοδοτήσει διακίνηση ναρκωτικών, αλλά αθωώθηκε στην επακόλουθη δίκη με βάση την κατηγορία της παγίδευσης.

Το DeLorean παρουσιάστηκε στην τριλογία ταινιών Back to the Future (1985, 1989 και 1990) ως το αυτοκίνητο που μετατράπηκε σε χρονομηχανή από τον εκκεντρικό επιστήμονα Doc Emet Brown, αν και η εταιρεία είχε κλείσει πριν από τη δημιουργία της πρώτης ταινίας.

Το 1995, ο μηχανικός Stephen Wynne, γεννημένος στο Λίβερπουλ, ίδρυσε την DeLorean Motor Company (Τέξας), μια εντελώς νέα εταιρεία που δεν είχε σχέση με την αρχική, με έδρα το Humble του Τέξας, και λίγο αργότερα απέκτησε το υπόλοιπο απόθεμα ανταλλακτικών,Archived at Ghostarchive  and registered his own  Wayback Machine :  και κατέγραψε τη δική του στυλιζαρισμένη εκδοχή του λογότυπου "DMC".

Ιστορικό
Αρχή
Ο John DeLorean ίδρυσε την DeLorean Motor Company στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν στις 24 Οκτωβρίου 1975. Ήταν ήδη γνωστός στην αυτοκινητοβιομηχανία ως ικανός μηχανικός, καινοτόμος στις επιχειρήσεις και ως ο νεότερος άνθρωπος που έγινε στέλεχος της General Motors. Τα επενδυτικά κεφάλαια προήλθαν κυρίως με τη μορφή επιχειρηματικών δανείων από την Bank of America και από τη δημιουργία συνεργασιών και ιδιωτικών επενδύσεων από επιλεγμένα μέρη, συμπεριλαμβανομένου του παρουσιαστή του The Tonight Show, Johnny Carson, και των διασκεδαστών Roy Clark και Σάμι Ντέιβις Τζούνιορ. Τα κεφάλαια συγκεντρώθηκαν επίσης μέσω ενός επενδυτικού προγράμματος αντιπροσώπων στο οποίο οι αντιπροσωπείες που προσέφεραν αυτοκίνητα της DeLorean προς πώληση έγιναν μέτοχοι της εταιρείας.

Ο Ντελόρεαν αναζήτησε επίσης επικερδή κίνητρα από κυβερνήσεις και οικονομικούς οργανισμούς για να καλύψει το κόστος για εγκαταστάσεις παραγωγής, επιδιώκοντας να κατασκευάσει το πρώτο του εργοστάσιο σε μια περιοχή με ιδιαίτερα υψηλή ανεργία. Αρχικά, εξετάζοντας την Ιρλανδία, πρότεινε να χρησιμοποιήσει μια τοποθεσία στο Λίμερικ, αλλά ο τότε Υπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου της Δημοκρατίας, Ντέσμοντ Ο'Μάλεϊ, αποφάσισε να μην υποστηρίξει το έργο, χαρακτηρίζοντάς το αργότερα ως "πολύ καλό για να είναι αληθινό".When O'Malley snubbed the motor man, Irish Independent, 26 March 2005 Μια συμφωνία στο Πουέρτο Ρίκο επρόκειτο να κλείσει όταν ο Ντελόρεαν δέχτηκε μια προσφορά από το Συμβούλιο Βιομηχανικής Ανάπτυξης της Βόρειας Ιρλανδίας. Εκτός από κάποια πρώιμα κεφάλαια εκκίνησης από αστέρες του Χόλιγουντ, η DeLorean Motor Company βασίστηκε στη βρετανική κυβέρνηση για περίπου 120 εκατομμύρια δολάρια από τα 200 εκατομμύρια δολάρια που κόστισε η εκκίνηση, σύμφωνα με τους Times. Η βρετανική κυβέρνηση ήταν πρόθυμη να δημιουργήσει θέσεις εργασίας στη Βόρεια Ιρλανδία για να μειώσει τη θρησκευτική βία. Ο Ντελόρεαν είχε την εντύπωση ότι η βρετανική κυβέρνηση, στο πλαίσιο αυτής της προσφοράς, θα παρείχε στην εταιρεία του χρηματοδότηση με εξαγωγικές πιστώσεις. Αυτό θα παρείχε ένα δάνειο 80% του χονδρικού κόστους των οχημάτων (20.000 δολάρια ΗΠΑ) μετά την ολοκλήρωση και την παράδοση για αποστολή με πλοία.

Εγκατάσταση παραγωγής

Τον Οκτώβριο του 1978, ξεκίνησε η κατασκευή του εργοστασίου παραγωγής (έξι κτιρίων), έκτασης 61.000 τ.μ. (660.000 τετραγωνικών ποδιών) στη Βόρεια Ιρλανδία. Σχεδιάστηκε και διαχειρίστηκε από τον Gerald Mooney, της Brodie & Hawthorn Architects of Belfast, και κατασκευάστηκε σε 16 μήνες από την Farrans, McLaughlin & Harvey. Δίπλα στο εργοστάσιο κατασκευάστηκε επίσης μια πίστα δοκιμών. Επίσημα γνωστή ως DMCL (DeLorean Motor Cars, Ltd.), οι εγκαταστάσεις βρίσκονταν στο The Cutts στο Dunmurry, ένα προάστιο στο νοτιοδυτικό άκρο του Μπέλφαστ.

Η παραγωγή μονάδων είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει το 1979, αλλά οι καθυστερήσεις στη μηχανική και οι υπερβάσεις του προϋπολογισμού οδήγησαν στην έναρξη των γραμμών συναρμολόγησης μόλις στις αρχές του 1981. Οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο ήταν γενικά άπειροι. Πολλοί δεν είχαν ποτέ δουλειά πριν ενταχθούν στην DMC. Αυτό μπορεί να συνέβαλε στα αναφερόμενα προβλήματα ποιότητας που αποδίδονται στα πρώτα οχήματα παραγωγής και στην επακόλουθη ίδρυση Κέντρων Διασφάλισης Ποιότητας (QAC) που βρίσκονται σε διάφορες τοποθεσίες παράδοσης. Κέντρα Διασφάλισης Ποιότητας δημιουργήθηκαν στην Καλιφόρνια, το Νιου Τζέρσεϊ και το Μίσιγκαν, όπου ορισμένα από τα προβλήματα ποιότητας έπρεπε να αντιμετωπιστούν και να επιλυθούν πριν από την παράδοση στις αντιπροσωπείες. Μερικά από τα ζητήματα σχετίζονταν με την τοποθέτηση πάνελ αμαξώματος, εναλλάκτες υψηλότερης απόδοσης και ρυθμίσεις θυρών τύπου gullwing.

Οι συνδυασμένες προσπάθειες βελτίωσης της διασφάλισης ποιότητας στο εργοστάσιο και η διασφάλιση ποιότητας μετά την παραγωγή που πραγματοποιήθηκε στα Κέντρα Ποιότητας και Διαχείρισης Ποιότητας (QAC) ήταν γενικά επιτυχείς, αν και περιστασιακά προέκυπταν παράπονα για την κατασκευή. Τα DeLorean του 1981 παραδόθηκαν με 12μηνη εγγύηση 19.000 χλμ. (12.000 μίλια). Μέχρι το 1982, οι βελτιώσεις στα εξαρτήματα και το πιο έμπειρο εργατικό δυναμικό σήμαιναν ότι η ποιότητα παραγωγής βελτιώθηκε σημαντικά. Αργότερα προέκυψαν διαφωνίες μεταξύ αντιπροσωπειών και πελατών, επειδή πολλές αντιπροσωπείες αρνήθηκαν να κάνουν εργασίες εγγύησης επειδή δεν τους αποζημιώθηκαν.

Ύφεση και πτώχευση
Η έλλειψη ζήτησης, οι υπερβάσεις κόστους και οι δυσμενείς συναλλαγματικές ισοτιμίες άρχισαν να επηρεάζουν αρνητικά την ταμειακή ροή της DMC στα τέλη του 1981. Η εταιρεία είχε εκτιμήσει ότι το σημείο ισορροπίας της θα ήταν μεταξύ 10.000 και 12.000 μονάδων, αλλά οι πωλήσεις ήταν μόνο περίπου 6.000. Σε απάντηση στο έλλειμμα εσόδων, καταρτίστηκε ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης όπου θα σχηματιζόταν μια νέα «DeLorean Motors Holding Company», η οποία με τη σειρά της θα γινόταν μητρική εταιρεία της DMC και καθεμίας από τις θυγατρικές της: DeLorean Motor Cars Limited (κατασκευαστής), DeLorean Motor Cars of America (διανομέας στις ΗΠΑ) και DeLorean Research Partnership (εταιρεία έρευνας και ανάπτυξης). Τον Ιανουάριο του 1982, λόγω ερωτημάτων της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς των Ηνωμένων Πολιτειών σχετικά με τη βιωσιμότητα της εταιρείας, η εταιρεία αναγκάστηκε να ακυρώσει την έκδοση μετοχών για την εταιρεία χαρτοφυλακίου, η οποία η DeLorean ήλπιζε ότι θα συγκέντρωνε περίπου 27 εκατομμύρια δολάρια.

Τον Μάρτιο του 1982, η Bank of America μήνυσε την Delorean για αθέτηση πληρωμών δανείου και ζήτησε 1.979 πολυτελή σπορ αυτοκίνητα DeLorean ως αποζημίωση.

Ο John DeLorean ήσκησε πιέσεις στη βρετανική κυβέρνηση για βοήθεια, αλλά η αίτησή του απορρίφθηκε, εκτός αν κατάφερνε να βρει αντίστοιχο ποσό από άλλους επενδυτές. Αυτό που ακολούθησε αποτελεί αντικείμενο συζήτησης μεταξύ της βρετανικής κυβέρνησης, του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών των ΗΠΑ (FBI), της Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών (DEA), του DeLorean, των επενδυτών του και του αμερικανικού δικαστικού συστήματος. Κάποια στιγμή το 1982, ο John DeLorean έγινε στόχος μιας επιχείρησης του FBI που είχε ως στόχο τη σύλληψη εμπόρων ναρκωτικών. Συνελήφθη τον Οκτώβριο του 1982 και κατηγορήθηκε για συνωμοσία για λαθρεμπόριο κοκαΐνης αξίας 24 εκατομμυρίων δολαρίων στις ΗΠΑ. Το βασικό στοιχείο αποδεικτικών στοιχείων για την κατηγορία ήταν μια βιντεοκασέτα που έδειχνε τον DeLorean να συζητά τη συμφωνία για τα ναρκωτικά με τους μυστικούς πράκτορες του FBI Benedict (Ben) Tisa και West, αν και ο δικηγόρος του DeLorean, Howard Weitzman, απέδειξε με επιτυχία στο δικαστήριο ότι εξαναγκάστηκε να συμμετάσχει στη συμφωνία από τους πράκτορες που αρχικά τον προσέγγισαν ως νόμιμοι επενδυτές. Αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες, αλλά η φήμη του αμαυρώθηκε για πάντα. Μετά τη δίκη του και την επακόλουθη αθώωσή του, ο ΝτεΛόριαν αστειεύτηκε: «Θα μου αγόραζες ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο;»

Λίγες ώρες πριν από τη σύλληψή του τον Οκτώβριο του 1982, η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα έκλεινε το εργοστάσιο παραγωγής της Delorean.

Τελικά, δεν μπόρεσαν να συγκεντρωθούν επαρκή κεφάλαια για να κρατηθεί η εταιρεία ζωντανή. Η DMC χρεοκόπησε το 1982, παίρνοντας μαζί της 2.500 θέσεις εργασίας και πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις. Η βρετανική κυβέρνηση προσπάθησε να αναβιώσει ορισμένα αξιοποιήσιμα απομεινάρια της παραγωγικής μονάδας χωρίς επιτυχία και το εργοστάσιο στο Ντάνμουρι έκλεισε. Ο ίδιος ο ΝτεΛόριαν συνταξιοδοτήθηκε στο Νιου Τζέρσεϊ και το όνειρο με το οποίο είχε μαγέψει την κυβέρνηση των Εργατικών της Βρετανίας, για τη βιομηχανία που αναδύεται από τις στάχτες των Ταραχών στη Βόρεια Ιρλανδία, διαλύθηκε. Ισχυρίστηκε ότι η DMCL έκλεισε σκόπιμα για πολιτικούς λόγους και κατά τη στιγμή του κλεισίματος ήταν μια σταθερά βιώσιμη εταιρεία με εκατομμύρια δολάρια στην τράπεζα και δύο χρόνια παραγγελιών από αντιπροσώπους στα βιβλία.

Περίπου 9.000 αυτοκίνητα κατασκευάστηκαν μεταξύ Ιανουαρίου του 1981 και του Δεκεμβρίου του 1982, αν και τα πραγματικά στοιχεία παραγωγής είναι ασαφή και οι εκτιμήσεις διαφέρουν. Μερικά από τα αυτοκίνητα που κατασκευάστηκαν το 1982, αλλά δεν στάλθηκαν στις ΗΠΑ (καθώς ο αμερικανικός βραχίονας της DMC δεν είχε χρήματα για να «αγοράσει» τα αυτοκίνητα από το εργοστάσιο στη Βόρεια Ιρλανδία), με Αριθμούς Πλαισίου Οχήματος 15XXX και 16XXX είναι στην πραγματικότητα μοντέλα του 1982 στα οποία δόθηκαν μεταγενέστερα VIN, με ημερομηνία 1983, από την Consolidated International (τώρα γνωστή ως Big Lots), μια εταιρεία που είχε πρόγραμμα επαναγοράς με την DMC και είχε εξαγοράσει τα υπόλοιπα απούλητα αυτοκίνητα, καθώς και το απόθεμα των αχρησιμοποίητων ανταλλακτικών που είχαν απομείνει στο εργοστάσιο μετά την πτώχευση.

Οι λαϊκές ιστορίες στην Ιρλανδία αποδίδουν την αποτυχία της DeLorean στο γεγονός ότι η εταιρεία είχε καταστρέψει ένα ιερό φρούριο νεράιδων για να χτίσει το εργοστάσιό της.

Το εργοστάσιο συναρμολόγησης της DeLorean τελικά καταλήφθηκε από τον γαλλικό προμηθευτή αυτοκινήτων Montupet, ο οποίος άρχισε να κατασκευάζει κυλινδροκεφαλές από χυτό αλουμίνιο για κινητήρες αυτοκινήτων στις εγκαταστάσεις του Dunmurry το 1989. Από την εξαγορά της Monputet το 2015, το εργοστάσιο απασχολούσε περισσότερα από 600 άτομα. Η εγκατάσταση λειτουργεί επί του παρόντος ως Montupet UK, θυγατρική της Linamar Corporation. Μια κοινότητα ενθουσιωδών της DeLorean επανενώνεται σε τακτική βάση στις ανενεργές πίστες δοκιμών του χώρου (τις οποίες ανακαίνισαν για χρήση σε χαμηλές ταχύτητες), φέρνοντας μαζί τους αντίγραφα μοντέλων DeLorean για να δημιουργήσουν έναν στόλο που έφτασε τα 62 οχήματα DeLorean τον Ιούνιο του 2024.

Οχήματα
Οχήματα παραγωγής
DeLorean


Το DeLorean (γνωστό εσωτερικά κατά την ανάπτυξη εντός της DMC ως DMC-12) ήταν το μόνο αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από την DMC. Η υποδοχή ήταν ανάμεικτη. Αν και τα πρώτα οχήματα είχαν εντυπωσιακές λίστες αναμονής υποψήφιων αγοραστών, η τιμή καταλόγου των 25.000 δολαρίων (περίπου ισοδύναμη με 86.000 δολάρια το 2024) ήταν απαγορευτική για το μεγαλύτερο μέρος της αγοράς - ειδικά για αυτό που πολλοί θεωρούσαν ένα αδύναμο και μη πρακτικό παιχνίδι. «Δεν είναι καυστήρας αχυρώνα», παρατήρησε η Road & Track, «(με) χρόνο επιτάχυνσης 0-60 mph σε 10,5 δευτερόλεπτα. Ειλικρινά, αυτό δεν είναι γρήγορο για ένα σπορ/GT αυτοκίνητο σε αυτήν την κατηγορία τιμής». Τα πάνελ αμαξώματος από ανοξείδωτο ατσάλι ήταν ελκυστικά και αδιαπέραστα από τη διάβρωση, αλλά η γυαλιστερή επιφάνεια έτεινε να εμφανίζει δακτυλικά αποτυπώματα και σήμαινε ότι το αυτοκίνητο δεν μπορούσε να βαφτεί εύκολα. Κάθε DeLorean φαινόταν πανομοιότυπο. Ορισμένες αντιπροσωπείες έβαψαν τα αυτοκίνητά τους για να τα κάνουν ξεχωριστά. Η DMC δοκίμασε ημιδιαφανές χρώμα για διαφορετικές επιλογές χρωμάτων, επιτρέποντας παράλληλα να φαίνονται οι κόκκοι του ανοξείδωτου ατσαλιού, αλλά κανένα αυτοκίνητο δεν πωλήθηκε με πάνελ αμαξώματος βαμμένα στο εργοστάσιο. Η μόνη εργοστασιακή επιλογή που ήταν αρχικά διαθέσιμη ήταν το αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων. Ένα γκρι εσωτερικό προσφέρθηκε αργότερα το 1981 ως εναλλακτική λύση στο τυπικό μαύρο. Αξεσουάρ όπως οι λεπτές ρίγες και οι σχάρες αποσκευών προσέδιδαν περαιτέρω ατομικότητα.Misc. Information / Pictures.

Το DeLorean πρωταγωνίστησε στην ταινία του 1985 "Επιστροφή στο Μέλλον" και στις δύο συνέχειές της, στις οποίες μετατράπηκε σε χρονομηχανή. Η χρονομηχανή DeLorean εισήλθε στην ποπ κουλτούρα και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη συνεχιζόμενη δημοτικότητα του μοντέλου.

Ιδέες
DMC-24

Το DMC-24 ήταν μια πρόταση για ένα τετραθέσιο sedan που διατηρούσε το γενικό σχήμα και τις πόρτες τύπου "φτερού γλάρου" του DeLorean. Σχεδιάστηκαν πολλά σχέδια. Ένα σχέδιο, ένα δίθυρο, είχε τις πόρτες και την καμπίνα του DeLorean τεντωμένες για να επιτρέπουν την είσοδο και τα πίσω καθίσματα. Ένα άλλο σχέδιο είχε ξεχωριστό σετ πίσω θυρών. Το τετράθυρο σχέδιο κατασκευάστηκε ως μακέτα από την ItalDesign, βασισμένη στο πρωτότυπο αυτοκίνητο Lancia Medusa. Ο λογαριασμός για την έκδοση ItalDesign δεν πληρώθηκε από την DMC και η ItalDesign το τροποποίησε για να γίνει το πρωτότυπο αυτοκίνητο Lamborghini Marco Polo.

DMC-44

Το DMC-44 ήταν μια πρόταση για ένα ελαφρύ όχημα εκτός δρόμου 4×4 που χρησιμοποιούσε το σύστημα μετάδοσης κίνησης και άλλα εξαρτήματα από το Polski Fiat 126p. Ο σχεδιασμός είναι παρόμοιος με το γαλλικό όχημα Lohr Fardier και η DeLorean το έφερε ένα στα κεντρικά της γραφεία για μελέτη. Κατασκευάστηκε ένα πρωτότυπο σωληνωτού ατσάλινου πλαισίου και η εταιρεία δημιούργησε ένα διαφημιστικό βίντεο για να προσελκύσει επενδυτές στο έργο. Θα υπήρχαν δύο εκδόσεις, η μία ειδική για εκτός δρόμου οχήματα και η άλλη νόμιμη για κυκλοφορία.Archived at Ghostarchive and the Wayback Machine: 

DMC-80

Το DMC-80 ήταν μια πρόταση για ένα λεωφορείο που συζητήθηκε το φθινόπωρο του 1981, με μια ποικιλία από 6κύλινδρους κινητήρες και κιβώτια ταχυτήτων. Η εταιρεία παρήγαγε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο για τις εταιρείες δημόσιων συγκοινωνιών. Το λεωφορείο θα ήταν ένα αμερικανοποιημένο γερμανικό λεωφορείο χαμηλού δαπέδου κατασκευασμένο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σημειώσεις

 Η ονομασία DMC-12 ήταν ένα προσωνύμιο προπαραγωγής και δεν χρησιμοποιήθηκε σε επίσημο υλικό πωλήσεων ή μάρκετινγκ για το αυτοκίνητο παραγωγής.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ