Αδαλβέρτος ο Μάργραβος

Ο Αδαλβέρτος ο μάργραβος, ιταλ.: Adalberto il Margravio (άκμασε 915 – 951) ήταν Ιταλός ευγενής, που συνδεόταν με τον Οίκο των Ομπερτένγκι. Θεωρείται εξέχων πρόγονος του Οίκου των Έστε, του Οίκου των Γουέλφων, της Οικογένειας Παλλαβιτσίνι και της Οικογένειας Μαλασπίνα. 

 Βιογραφία 
Ο Αδαλβέρτος προήχθη στον ευγενή τίτλο του υποκόμη (visconte) το 940 και έγινε γνωστός ως Αδαλβέρτος Γ΄ (αρίθμηση σύμφωνα με τους μαργράβους της Τοσκάνης). Κατείχε επίσης τον τίτλο του μαρκήσιου της Ιταλίας και κυβέρνησε το μαργραβάτο του Μιλάνου,  το οποίο περιλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Λομβαρδίας και περίπου το ήμισυ της σημερινής Λιγουρίας.

Δεν είναι σαφές ποιοι ήταν οι γονείς του.  Πιστεύεται ότι ήταν είτε ο πρωτότοκος γιος του Λαμβέρτου των Βονιφατιδών μαργράβου της Τοσκάνης, είτε τού αδελφού τού Λαμβέρτου, Γουίδωνα μαργράβου της Τοσκάνης, ο οποίος ήταν νυμφευμένος με τη Μαροζία.

Διετέλεσε κόμης και δούκας της Λούκκα και αργότερα μάργραβος της Τοσκάνης από το 915 έως το 929. Ο Αδαλβέρτος θεωρείται ο πρόγονος της οικογένειας των Ομπερτένγκι. Ένας πλάγιος κλάδος της οικογένειας, η οικογένεια Μιάγκρο της Λιγουρίας -γνωστή και ως Μιάγκρο ντεϊ Ομπερτένγκι- ήταν από τις ευγενείς οικογένειες με τη μεγαλύτερη επιρροή του ιταλικού Μεσαίωνα, μοιραζόμενη την καταγωγή με την οικογένεια Παλλαβιτσίνι και την οικογένεια Μαλασπίνα.

Ο Οίκος των Ομπερτένγκι χωρίστηκε σε δύο κύριους κλάδους μέσω των γιων του Αλβέρτου Άτσο Β΄ μαργράβου του Μιλάνου. Ο νεότερος γιος Φούλκων Α΄ μάργραβος του Μιλάνου, ίδρυσε τον ισχυρό Οίκο των Έστε στη Βόρεια Ιταλία, ο οποίος κυβέρνησε το δουκάτο της Φερράρας και το δουκάτο της Μόντενα και του Ρέτζιο μέχρι την κατάρρευσή του το 1829. Ο μεγαλύτερος γιος Γουέλφος Α΄ δούκας της Βαυαρίας, ίδρυσε τον Γερμανικό Νεότερο Οίκο των Γουέλφων, αφού κληρονόμησε τις κτήσεις τού εκ μητρός θείου του Γουέλφου Γ΄, τού τελευταίου από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων.

Αξιοσημείωτο μέλος του Οίκου των Γουέλφων ήταν ο  Όθων Δ΄ βασιλιάς της Γερμανίας, ενώ τού κλάδου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ ο Ιβάν ΣΤ΄ Αυτοκράτορας της Ρωσίας. Από το 1692 έως το 1901, ο κλάδος του Αννοβέρου περιλάμβανε τους μονάρχες της Μεγάλης Βρετανίας, ως τη βασίλισσα Βικτωρία. Αυτοί έπαψαν να έχουν το το βρετανικό στέμμα λόγω της διαδοχής τού Εδουάρδου Ζ΄, μέλους του Οίκου των Βέττιν - Σαξ-Κόμπουργκ-Γκότα. Ο κλάδος των Γουέλφων - Αννοβέρου εξακολουθεί να υπάρχει: όλοι οι εν ζωή άρρενες απόγονοι αυτού ανάγουν την καταγωγή τους στον Ερνέστο Αύγουστο δούκα του Μπράουνσβαϊγκ, 30ό απόγονο του Αδαλβέρτου.

Εκτός από τον Οίκο του Αννοβέρου, άρρενες απόγονοι του Αδαλβέρτου υπάρχουν μέσω πλαγίων κλάδων, όπως η Οικογένεια Παλλαβιτσίνι.

 Οικογένεια 
 Ομπέρτο Α΄ (απεβ. το 975), μαρκήσιος του Μιλάνου από το 951, αργότερα έγινε παλατινός κόμης το 953, καθώς και κόμης του Λούνι, της Γένοβας και της Τορτόνα.
 Αμβρόσος (απεβ. το 988), επίσκοπος της Αλερία στην Κορσική.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Οικογένεια Ομπερτένγκι