Ονούλφος

Ο Ονούλφος, επίσης Ονούλφ, Ουνούλφ και Χουνούλφ, λατιν.: Onoulphus (απεβ. το 493) ήταν στρατηγός των τελών του 5ου αι., Σκιρικής καταγωγής. Διετέλεσε magister militum per Illyricum από το 477 έως το 479 ως στρατηγός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια στρατηγός τού αδελφού του Οδόακρου, βασιλιά της Ιταλίας, μέχρι το τέλος τους.

 Βιογραφία 
Ο Ονούλφος ήταν Σκίριος· μαζί με τον αδελφό του (ή πιθανώς ετεροθαλή αδελφό του),  Οδόακρο, ανατράφηκε στην Αυλή του Αττίλα, βασιλιά των Ούννων. Μετά την καταστροφή των Σκίρων, οι οποίοι είχαν υποκινηθεί να παραβιάσουν τη συνθήκη τους με τους Οστρογότθους από τον Ουνιμούνδο, βασιλιά των Σουηβών, ο Ονούλφος με τον πατέρα του Εδέκο εντάχθηκε στο πλευρό των Σουηβών στη μάχη της Βόλια στα τέλη της δεκαετίας του 460, όπου ηττήθηκαν και πάλι από τους Οστρογότθους υπό τον βασιλιά τους Θεοδέμιρ. 

Ο Ονούλφος εντάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό τη δεκαετία του 470, και ανήλθε στις τάξεις του. Βρήκε προστάτη τον στρατηγό Αρμάτο, ο οποίος τον διόρισε κόμη, και το 477 magister militum per Illyricum, δηλ. αρχιστράτηγο του βαλκανικού στρατού. Την ίδια χρονιά, με εντολή του Αυτοκράτορα Ζήνωνα, ο Ονούλφος σκότωσε τον Αρμάτο, παρά το γεγονός ότι είχε επωφεληθεί σε μεγάλο βαθμό από την προστασία του τελευταίου (πηγές αναφέρουν ότι ο Αρμάτος του είχε δανίσει ένα τεράστιο ποσό, για να πληρώσει για ένα συμπόσιο).

Ο Ονούλφος διατήρησε το αξίωμά του μέχρι το 479, όταν έπεσε σε δυσμένεια. Στη συνέχεια βρήκε καταφύγιο στον αδελφό του Οδόακρο, ο οποίος μέχρι τότε είχε γίνει βασιλιάς της Ιταλίας. Ένα από τα καθήκοντα που εκτέλεσε για τον αδελφό του ήταν μία εκστρατεία εναντίον του Φρεδερίκου, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον πατέρα του Φελεθέα ως βασιλιάς των Ρουγίων. Ο Ονούλφος έκρινε απαραίτητο να εκκενώσει τους εναπομείναντες Ρωμαίους, και να τους εγκαταστήσει στην Ιταλία.  Οι εναπομείναντες Ρούγιοι διέφυγαν και κατέφυγαν στους Οστρογότθους. Η εγκαταλελειμμένη επαρχία αποικίστηκε από τους Λομβαρδούς μέχρι το 493. 

Παρέμεινε πιστός στον Οδόακρο κατά τη διάρκεια τού πολέμου τού αδελφού του για επιβίωση εναντίον του Θεοδώριχου του Μεγάλου, βασιλιά των Οστρογότθων, και στάθηκε στο πλευρό του κατά την πολιορκία της Ραβέννας. Μετά το τέλος τού Οδόακρου, ο Ονούλφος σκοτώθηκε από τοξότες, ενώ αναζητούσε καταφύγιο σε μία εκκλησία. 

 Σύνδεση μεταξύ Oνούλφου, Oδόακρου και Aρμάτου 
μικρογραφία|Σόλιδος που κόπηκε από τον Οδόακρο, αρχηγό των Ερούλων και αργότερα βασιλιά της Ιταλίας, στο όνομα του Αυτοκράτορα στην Ανατολή Ζήνωνα. Επιγρ.: D N ZENO PERP F AVG / VICTORIA AVGGGA CON OB.
Μία πρόσφατη δημοσίευση του Στέφαν ΚΡάουτσικ  διατύπωσε την υπόθεση ότι ο Αρμάτος και ο εξάδελφός του και Αυτοκράτορας Βασιλίσκος είχαν συγγένεια αίματος με τον αρχηγό των Ερούλων, και αργότερα βασιλιά της Ιταλίας, Οδόακρο. Σύμφωνα με αυτή την υπόθεση, την οποία υποστηρίζουν αρκετοί μελετητές,  ο Αρμάτος ήταν αδελφός τού Ονούλφου και τού Οδόακρου, ο οποίος, επομένως, ήταν ανιψιός του Αυτοκράτορα Βασιλίσκου και της αδελφής του, της Αυτοκράτειρας Βηρίνας, συζύγου του Αυτοκράτορα Λέοντα Α΄. Αυτή η υπόθεση εξηγεί, γιατί ο Αρμάτος βοήθησε γενναιόδωρα τον Ονούλφο στη σταδιοδρομία του, και αναφέρει ότι σκοτώθηκε από τον ίδιο του τον αδελφό. 

Η σύνδεση μεταξύ του Αρμάτου, του Οδόακρου και του Ονούλφου δίνεται από ένα απόσπασμα στο χρονικό του Ιωάννη της Αντιόχειας, στο οποίο ο Ονούλφος λέγεται ότι είναι ο "δολοφόνος και αδελφός του Άρματου".  Πριν από την υπόθεση τού Κράουτσικ, και ακόμη και σήμερα για τους μελετητές που απορρίπτουν αυτήν την ταύτιση, το απόσπασμα του Ιωάννη διορθώθηκε, ώστε να αναφέρει «Ο Οδόακρος ήταν αδελφός του Ονούλφου που σκότωσε τον Αρμάτο»: αυτή η διόρθωση καθιστά τη δήλωση συμβατή με εκείνες των σύγχρονων ιστορικών, καθώς ούτε ο Ιωάννης Μαλάλας ούτε ο Μάλχος αναφέρουν τη σχέση μεταξύ Οδόακρου και Βασιλίσκου, ή ότι η δολοφονία του Αρμάτου έγινε από τον ίδιο του τον αδελφό. 

 Σημειώσεις 

 Βιβλιογραφία 

 Alexander Demandt, Die Spätantike: römische Geschichte von Diocletian bis Justinian 284-565 n. Chr., 1989, Munchen, p. 178.
 Krautschick, Stephan, "Zwei Aspekte des Jahres 476", Historia, 35, 1986, pp. 344–371.

 Rohrbacher, David, The Historians of Late Antiquity, Routledge, 2002, , pp. 82–92.

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα