Ζίγκφριντ Κάπερ

Ο Ζίγκφριντ Κάπερ (), λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ισαάκ Σάλομον Κάπερ (21 Μαρτίου 1821 - 7 Ιουνίου 1879) ήταν Αυστριακός-Τσέχος ρομαντικός ποιητής, συγγραφέας, μεταφραστής και γιατρός εβραϊκής καταγωγής. Περιστασιακά χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο (Δρ.) Ρακόνιτσκι. Ενδιαφέρθηκε για τις νοτιοσλαβικές γλώσσες και τον πολιτισμό, ταξίδεψε εκτενώς και έγραψε κυρίως στα γερμανικά. Ο Κάπερ ήταν εξέχουσα προσωπικότητα στην τσεχική εβραϊκή κοινότητα και υποστήριξε την ενσωμάτωση των Εβραίων στον τσεχικό λαό.

 Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Ζίγκφριντ Κάπερ γεννήθηκε το 1821 στο Σμίχοβ, σήμερα προάστιο της Πράγας, εκείνη την εποχή τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Ήταν γιος δασκάλου που εργάστηκε σε γερμανόφωνες χώρες από το 1795 έως το 1816. Φοίτησε στο τσεχικό δημοτικό σχολείο στο Σμίτσοφ και έλαβε επιπλέον γερμανική διδασκαλία από τον πατέρα του. Από το 1830, φοίτησε στο Γυμνάσιο στη Μάλα Στράνα και σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Πράγας από το 1836 έως το 1839. Αφού εργάστηκε ως ιδιωτικός δάσκαλος για ένα χρόνο, πήγε στη Βιέννη, όπου σπούδασε ιατρική από το 1841 έως το 1846.

Ως φοιτητής, εντάχθηκε στο λογοτεχνικό κίνημα της Νέας Γερμανίας. Ανέπτυξε επίσης ενδιαφέρον για την τσεχική λογοτεχνία και έγινε φίλος ιδιαίτερα με τον Κάρελ Σαμπίνα και τον Βάτσλαβ Μπολεμίρ Νεμπέσκι. Αυτοαποκαλούνταν Τσέχος, αλλά επέμενε και υποστήριζε την τσεχική, γερμανική και εβραϊκή του ταυτότητα και προσπάθησε να συμφιλιώσει την εθνική εχθρότητα, κάτι που αντιμετωπίστηκε με δυσαρέσκεια από πολλούς. Το 1843 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή Τσεχικά γράμματα, όπου επέκρινε τον τρόπο με τον οποίο η Αυστριακή Αυτοκρατορία μεταχειριζόταν τους Τσέχους και ζήτησε την αποκατάσταση των εθνικών και πολιτικών τους δικαιωμάτων. Εξέφρασε επίσης τις ελπίδες του για την πολιτιστική αφομοίωση των Τσέχων Εβραίων. Τόσο η μορφή όσο και η ιδεολογία των ποιημάτων απορρίφθηκαν από τους Τσέχους κριτικούς. Πικραμένος από την απαξιωτική στάση των Τσέχων διανοουμένων, έγραψε στο εξής κυρίως στα γερμανικά και έγινε ένας από τους συγγραφείς που συνέβαλαν στην ανάπτυξη της Γερμανικής λογοτεχνίας της Πράγας.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, το 1846 ανέλαβε θέση ως γιατρός στα κροατοτουρκικά σύνορα στο Κάρλοβατς, από όπου ταξίδεψε εκτενώς στην κροατική περιοχή μεταξύ του Σάβου και της Αδριατικής και μελέτησε εντατικά τις νοτιοσλαβικές γλώσσες. 

Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1848-1849, επέστρεψε στη Βιέννη, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Μετά την καταστολή της, πραγματοποίησε αρκετά μεγάλα ταξίδια στο νότιο Βασίλειο της Ουγγαρίας και τη Βοσνία, τότε περιοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τις εντυπώσεις του κατέγραψε σε ταξιδιωτικά κείμενα και ημερολόγια. Αργότερα, ταξίδεψε επίσης στη Γερμανία και την Ιταλία.

Το 1854 επέστρεψε στη Βοημία όπου παντρεύτηκε την αδελφή του φίλου του από την Πράγα, Μόριτζ Χάρτμαν, και εγκαταστάθηκε ως γιατρός, πρώτα στο Ντόμπριτς και στη συνέχεια από το 1860 στο Μλάντα Μπόλεσλαβ. Μετά το 1870 μετακόμισε στην Πράγα και δημοσίευσε και στα τσεχικά. 

Μετά τον θάνατό του το 1879, ιδρύθηκε η Εταιρεία Κάπερ, στόχος της οποίας ήταν η αφομοίωση των Τσέχων Εβραίων και η αντίθεση στον Σιωνισμό. Η προπολεμική Εταιρεία Εβραίων Ακαδημαϊκών υιοθέτησε το όνομά του και τοποθέτησε αναμνηστική πλάκα στον τόπο γέννησής του. 

 Λογοτεχνικό έργο 
Στο γερμανικό περιβάλλον, τα γραπτά του Κάπερ σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Τα ταξιδιωτικά του ημερολόγια για τη Σερβία, την Κροατία, τη Βοσνία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία συνδυάζουν τον ενθουσιασμό για τον λαϊκό πολιτισμό και την ποίηση με τις οξυδερκείς παρατηρητικές ικανότητες ενός εθνογράφου. Αρκετά από τα γερμανικά ποιήματά του, εμπνευσμένα από την τσέχικη και σερβική λαϊκή ποίηση, μελοποιήθηκαν από διάσημους συνθέτες, όπως ο Γιοχάνες Μπραμς, και έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή.

Η επαφή του με τον διάσημο Σέρβο συγγραφέα Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς ήταν καθοριστική για το μεταγενέστερο έργο του Κάπερ. Ήδη στην Πράγα, εμπνευσμένος από τη μετάφραση των σερβικών ηρωικών τραγουδιών από την Τέρεζε φον Γιάκομπ και από το παράδειγμα του Γιάκομπ Γκριμ, ο οποίος αφιερώθηκε σε ενδελεχείς μελέτες της σερβικής γλώσσας και των σερβικών λαϊκών τραγουδιών, είχε μελετήσει τη γλώσσα, την ιστορία και τα έθιμα των Σέρβων. Έχοντας γίνει δεκτός από τον Κάρατζιτς στον στενό κύκλο φίλων του, μυήθηκε στον πλούτο της σερβικής λογοτεχνίας και γενικότερα στον πολιτισμό των Βαλκανίων.

 Έργα (επιλογή) 

 1843: České listy (Τσεχικά γράμματα) 
 1844: Slavische Melodien (Σλαβικές μελωδίες)
 1851: Südslawische Wanderungen (Ταξίδια ανάμεσα στους Νότιους Σλάβους)
 1851: Die serbische Bewegung in Süd-Ungarn (Το Σερβικό κίνημα στη Νότια Ουγγαρία, ιστορική μονογραφία)
 1851: Lazar, der Serbenczar  (Λάζαρος ο Σέρβος Τσάρος. Βασισμένο σε σερβικούς θρύλους και ηρωικά τραγούδια)
 1852: Gesänge der Serben (Τραγούδια των Σέρβων, στα τσεχικά το 1872)
 1853: Herzel und seine Freunde. Bilder aus dem böhmischen Schulleben (Ο Χέρτζελ και οι φίλοι του. Εικόνες από τη σχολική ζωή στη Βοημία)
 1853: Falk. Eine Erzählung (Φαλκ. Μια ιστορία)
 1854: Christen und Türken (Χριστιανοί και Τούρκοι, ιστορικο-πολιτική μελέτη)
 1855: Das Vorleben eines Künstler (Η προηγούμενη ζωή ενός καλλιτέχνη, μυθιστόρημα)
 1859: Die Handschriften Altböhmischer Poesien (Τα Χειρόγραφα Παλαιών Βοημικών Ποιημάτων. Βοημική ποίηση από τον 10ο έως τον 12ο αιώνα)
 1863: Das Böhmerland. Wanderungen und Ansichten mit Illustrationen (Βοημία. Ταξίδια και απόψεις με εικονογραφήσεις)
 1865: Märchen aus dem Küstenlande (Παραμύθια από την Παράκτια Γη, στα τσεχικά το 1873)
 1869/70: Die Glockenstürmer von Komotau (Οι κωδωνοκρούστες του Χόμουτοφ, ιστορικό μυθιστόρημα. 3 τόμοι) 
 1871: Serbische Nationalpoesie II. (Σερβική λαϊκή ποίηση)
 1874: Gusle. Serbische Gedichte (Γκούσλε.Σερβικά ποιήματα)
 1896: Prager Ghettosagen (Ιστορίες από το Γκέτο της Πράγας, μεταθανάτια έκδοση)
 Παραπομπές 

Κατηγορία:Αυστριακοί ποιητές
Κατηγορία:Τσέχοι ποιητές
Κατηγορία:Εβραίοι ποιητές
Κατηγορία:Εβραίοι λογοτέχνες
Κατηγορία:Τσέχοι μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί μεταφραστές
Κατηγορία:Γερμανοί λαογράφοι
Κατηγορία:Γερμανόφωνοι λογοτέχνες της Πράγας
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Καρόλου