Ροβέρτος Α΄ του Αλανσόν

Ο Ροβέρτος Α΄, γαλλ.: Robert I de Bellême, comte d'Alençon (απεβ. στις 8 Σεπτεμβρίου 1217, στο Μορτεβέιγ ), από τον Οίκο του Μονγκομερύ, ήταν κόμης του Αλανσόν από το 1191 έως το 1217. Ήταν ο δεύτερος γιος του Ιωάννη Α΄ κόμη της Αλανσόν, και της Βεατρίκης του Μαιν. 

 Βιογραφία 
Ο πατέρας του απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1191, και ο μεγαλύτερος αδελφός του τον Μάιο του 1191, γεγονός που τον έκανε νέο κόμη του Αλανσόν. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, μαινόταν ο πόλεμος μεταξύ του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Β' και των βασιλέων της Αγγλίας Ριχάρδου Α΄ του Λεοντόκαρδου και του αδελφού του Ιωάννη. Το 1203 ο Ροβέρτος Α΄ εγκατέλειψε τον Άγγλο επικυρίαρχό του, και εντάχθηκε στο στρατόπεδο των Καπετιδών.  Τον Μάιο του 1203 οι Γάλλοι εισήλθαν στο Αλανσόν.  Αυτή η αλλαγή πίστης επέτρεψε στον κόμη του Αλανσόν να διατηρήσει τα εδάφη του, όταν το δουκάτο της Νορμανδίας είχε κατακτηθεί από τον Φίλιππο Β', ενώ πολλοί Νορμανδοί κύριοι που είχαν παραμείνει πιστοί στους Πλανταγενέτες, είδαν τις γαίες τους να κατάσχονται. Διευκόλυνε την κατάκτηση της Νορμανδίας για τον βασιλιά της Γαλλίας, δίνοντας στα γαλλικά στρατεύματα διέλευση από τα εδάφη του. Μαζί με τον Ζυέλ Γ' ντε Μαγιέν και τον Ουγκ ντε Μπωσαί, διαπραγματεύτηκε εκ μέρους του Φιλίππου Β΄ μία διετή ανακωχή με τον βασιλιά της Αγγλίας.

Ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ αποφάσισε να νυμφεύσει τον Ροβέρτο Α΄ κόμη του Αλανσόν και του Σεε, καταγόμενο από τους κόμητες του Ποντιέ και κυρίους του Μπελέμ, με την Έμμα ντε Λαβάλ, κληρονόμο της βαρονίας του Λαβάλ. Η έγκριση τού βασιλιά εξασφάλισε τη συναίνεση της Αβουάζ ντε Κραόν, μητέρας της Έμμας, και των κυρίων του Μαγιέν, του Κραόν και του Μπωμόν. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στην Αυλή το 1214.

Το 1213 συνόδευσε τον Λουδοβίκο, γιο του βασιλιά, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε την εκεχειρία με τους Άγγλους, για να εκπληρώσει τον όρκο που είχε δώσει να πάει για 40 ημέρες για να πολεμήσει τους Αλβιγηνούς. Την επόμενη χρονιά ήταν ένας από τους κόμητες, που εξέδωσαν ετυμηγορία σχετικά με τις διεκδικήσεις του Εράρ του Μπριέν-Ραμερούπ στην κομητεία της Καμπανίας. Βοήθησε να ματαιωθούν οι προσπάθειες του Εράρ, και να διατηρηθούν τα δικαιώματα του νεαρού Θεοβάλδου Δ΄ και τής μητέρας του κόμισσας Λευκής. Στη συνέχεια, μόλις τρία χρόνια μετά τον γάμο του, επέστρεψε για να αποβιώσει στη βαρονία του Λαβάλ,  αφήνοντας την Έμμα έγκυο σε έναν γιο, ο οποίος έγινε κόμης του Αλανσόν κατά τη γέννηση, αλλά απεβίωσε σε ηλικία δύο ετών.

 Οικογένεια 
Αρχικά νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη, της οποίας μόνο το μικρό όνομα είναι γνωστό.

Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Ζαν ντε Πρεϊγί (απεβ. το 1211),  κόρη του Γκωζμπέρ κυρίου του Πρεϊγί και του Μπουσέ, και της Αδελαΐδας του Βαντόμ. Από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν:
 Ιωάννης (απεβ. το 1212), νυμφεύτηκε την Αντέλ ντε Ρουά,  αλλά απεβίωσε χωρίς παιδιά πριν από τον πατέρα του.
 Ματθίλδη (απεβ. 1218), παντρεύτηκε τον Θεοβάλδο ΣΤ΄ (απεβ. 1218) κόμη του Μπλουά, του Σαρτρ και του Κλερμόν. 

Η τρίτη σύζυγός του ήταν η Έμμα ντε Λαβάλ (1200-1264),  κόρη του Γκυ Ε΄ κυρίου του Λαβάλ, και της Αβουάζ του Κραόν.  Ο Ροβέρτος και η Έμμα απέκτησαν έναν γιο:
 Ροβέρτος Β΄, κόμης του Αλανσόν, γεννήθηκε μετά το τέλος του πατέρα του, και απεβίωσε πριν από τον Ιανουάριο του 1220. 

Η χήρα του Έμμα ντε Λαβάλ ξαναπαντρεύτηκε, με τον Ματθαίο Β΄, βαρόνο του Μονμορανσύ, και αργότερα με τον Ιωάννη, κύριο του Τουσύ.

 Διαδοχή 
Μετά τον θάνατό του, η κομητεία του Αλανσόν κληρονομήθηκε από τον βρέφος γιο του, ο οποίος πέθανε πολύ γρήγορα. Στη συνέχεια, το 1220, ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ αγόρασε την Αλανσόν από τις δύο αδερφές του Ροβέρτου, την Αλίξ και την Ελία. Τα εδάφη του Σαοσνουά, του Μοντγκομερί και του Λε Μελ-συρ-Σαρτ δόθηκαν στον Αιμερί Β΄, υποκόμη του Σατελλερώ, γιο του Αλίξ ντ'Αλανσόν.

 Σημειώσεις 

 Αναφορές 

 Πηγές 




 Dugdale Monasticon III, Shrewsbury Abbey, XI, Genealogia Dominorum Bellismontium, p. 522.

Κατηγορία:Οίκος του Μονγκομερύ