Πόπλιος Μανίλιος Βοπίσκος Βικινιλιανός

Ο Πόπλιος Μανίλιος Βοπίσκος Βικινιλιανός, λατιν.: Publius Manilius Vopiscus Vicinillianus ήταν Ρωμαίος συγκλητικός του 2ου αι. μ.Χ., ο οποίος ήταν κανονικός ύπατος για το έτος 114 ως συνάδελφος του Κόιντου Νίνιου Άστα.

 Οικογένεια 
Το πλήρες όνομά του, Πόπλιος Βοπίσκος Βικινιλιανός Λεύκιος Eλούφριος Ιούλιος Κουαδράτος Bάσσος, είναι πολυώνυμο: η συντομότερη εκδοχή του ονόματός του, που εμφανίζεται στις υπατικές ημερομηνίες είναι Πόπλιος Μανίλιος Βοπίσκος.Salomies, Adoptive and polyonymous nomenclature in the Roman Empire, (Helsinki: Societas Scientiarum Fennica, 1992), p. 138  Μία επιγραφή που ανακτήθηκε από τα Τίβουρα δείχνει ότι το όνομα (praenomen) τού πατέρα του ήταν Πόπλιος. Οι αφιερωτές αυτής τής επιγραφής, ο Ν. Πρόσιος Πλατάνος και η σύζυγός του Μινιλία Ευτυχία (πιθανότατα απελεύθυρος του Βοπίσκου) ονόμασαν τα παιδιά τους Βικινίλα, Βοπισκιανό και Αττικό και σημειώνουν «προφανώς οι γονείς είχαν στο μυαλό τους τον ύπατο, όταν ονομάζανε δύο από τα παιδιά τους».Salomies, Adoptive and polyonymous nomenclature, p. 139

Ο ποιητής Στάτιος στο έργο του Silvae παρέχει μία εκτενή περιγραφή μίας βίλας, που ανήκε σε κάποιον Mανίλιο Βοσπίσκο, δίπλα στον ποταμό Άνιο και προστατευμένη από δύο βραχώδεις προεξοχές.Silvae, I.3 Δεν είναι βέβαιο αν ο ιδιοκτήτης της βίλας είναι το ίδιο πρόσωπο με τον ύπατο του 114: Ο Ρόναλντ Σάυμ σημειώνει ότι υπήρχε ένας ύπατος το έτος 60 ονόματι Μάρκος Μανίλιος Βοσπίσκος, και επειδή η επιθυμία του Στάτιου για μακροζωία μπορεί να μην ταίριαζε σε έναν άνδρα ήδη ηλικιωμένο την εποχή που ο Στάτιος έγραψε το ποίημά του, ο Σάυμ προτείνει στη συνέχεια τον πατέρα τού υπάτου, τον Πόπλιο.Syme, "Spaniards at Tivoli", Ancient Society, 13/14 (1982/1983), p. 246

Μερικοί μελετητές έχουν υποστηρίξει, ότι ο Βοπίσκος είχε υιοθετηθεί από τον Γάιο Ιούλιο Κουαδράτο Βάσσο, ύπατο του 105, αλλά στη μονογραφία του για τις πρακτικές ονοματοδοσίας στην Πρώιμη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Όλι Σαλομίες επισημαίνει ότι «η σειρά των ονομάτων το αποκλείει αυτό». Είναι εξίσου αμφίβολος για τη σύνδεση με τον Λεύκιο Ελούφριο Σεβήρο, ανθύπατο της Κρήτης και της Κυρηναϊκής το 100.  Ωστόσο, ο Ρόναλντ Σάυμ σημειώνει ότι το «Ελούφριος» είναι ένα πολύ σπάνιο οικογενειακό όνομα: «Δεν υπάρχουν δείγματα από καμία επαρχία, και στην Ιταλία περιορίζεται σε μία στενή περιοχή της Ούμπρια».Syme, "Spaniards", p. 247 «Τα πολλαπλά ονόματα δεν είναι πάντα προϊόν καταγωγής ή υιοθεσίας», υποστηρίζει ο Σάυμ. «Διαφημίζοντας την κοινωνική επιτυχία ή τις φιλοδοξίες, μπορεί να τιμούν τη φιλία ή έναν ευεργέτη, χωρίς στενό δεσμό συγγένειας». Επισημαίνει ότι ο Βοπίσκος, όπως εξηγείται παρακάτω, ήταν στρατιωτικός τριβούνος στη Συρία την ίδια εποχή που ο Κουαδράτος Βάσσος ήταν κυβερνήτης, γεγονός που ενισχύει την πιθανότητα κάποιου είδους σύνδεσης.

 Σταδιοδρομία 
Η επιγραφή από τα Τίβουρα παρέχει λεπτομέρειες για μία πιθανή σταδιοδρομία ως πατρίκιου, αν και ορισμένα αξιώματα παρουσιάζονται με ακανόνιστη σειρά. Ο Βοπίσκος ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στα εφηβικά του χρόνια ως ένας από τους tresviri monetalis, που ήταν το πιο έγκριτο από τα τέσσερα συμβούλια που αποτελούσαν τους vigintiviri συνήθως το αξίωμα κατείχαν πατρίκιοι ή ευνοημένοι πληβείοιAnthony Birley, The Fasti of Roman Britain (Oxford: Clarendon Press, 1981), pp. 4f - περίπου την ίδια εποχή που έγινε δεκτός στους Salii Collinus. Σύμφωνα με τη σειρά της επιγραφής, ο Βοπίσκος ήταν στρατιωτικός τριβούνος στη Λεγεώνα IV Σκυθική πριν γίνει ταμίας στην υπηρεσία του Αυτοκράτορα Τραϊανού. Αυτή η σειρά είναι ασυνήθιστη, καθώς, σε αυτό το σημείο της ιστορίας, η θητεία ως στρατιωτικού τριβούνου σχεδόν πάντα ακολουθούσε το αξίωμα του ταμία.Birley, Fasti of Roman Britain, p. 14 Μετά τη θητεία του ως πραίτορας, ο Βοπίσκος έγινε δεκτός ως ιερέας (flamen) και στη συνέχεια ενσωματώθηκε στον σύλλογο των αρχιερέων. Υπηρέτησε ως επιμελητής fani Herculis Victoris fuit Tibure, πριν αναλάβει το αξίωμα του υπάτου.

Η σταδιοδρομία του Βοπίσκου μετά την υπατεία και η ημερομηνία τού τελους του είναι άγνωστες.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα