Κατάλογος ηγεμόνων της Ωβέρνης

Αυτός είναι ένας κατάλογος με τους διάφορους ηγεμόνες της Ωβέρνης.

 Ιστορία 
Τον 7ο αι. η Ωβέρνη διεκδικήθηκε μεταξύ Φράγκων και Ακουιτανών. Αργότερα κατακτήθηκε από τους Καρολίγγειους και ενσωματώθηκε για ένα διάστημα στο βασίλειο της Ακουιτανίας. Οι κόμητες της Ωβέρνης σταδιακά απέκτησαν αυτονομία.

Τον 10ο αι. η Ωβέρνη έγινε αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ του κόμη του Πουατιέ και των κόμητων της Τουλούζης.

Κατά τον Μεσαίωνα η Ωβέρνη διαιρέθηκε σε τέσσερις φεουδαρχικές περιοχές:

 την κομητεία της Ωβέρνης (δημιουργήθηκε γύρω στο 980),
 την επισκοπή του Κλερμόν ή εκκλησιαστική κομητεία του Κλερμόν (δημιουργήθηκε γύρω στο 980 ως ένα είδος αντιδυνάμης),
 το δελφινάτο της Ωβέρνης ή η κοσμική κομητεία του Κλερμόν (σχηματίστηκε γύρω στο 1155 μετά από πραξικόπημα, αλλά δεν δημιουργήθηκε επίσημα μέχρι το 1302),
 το δουκάτο της Ωβέρνης ή η γη της Ωβέρνης (σχηματίστηκε από το βασιλικό κτήμα της Ωβέρνης το 1360).

Η Ωβέρνη ενσωματώθηκε με τη σειρά της στα φέουδα ως πρόσοδος (appanage) του Αλφόνσου κόμη του Πουατιέ και της Τουλούζης (1241–1271), και του Ιωάννη δούκα του Μπερύ και της Ωβέρνης και κόμη του Πουατιέ και του Μονπανσιέ (1360–1416).

Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, η Ωβέρνη αντιμετώπισε πολυάριθμες επιδρομές και εξεγέρσεις, συμπεριλαμβανομένης της Εξέγερσης του Τουσέν.

Το 1434 το δουκάτο της Ωβέρνης πέρασε στον Οίκο των Βουρβόνων.

Ακριβώς ταυτόχρονα, η κομητεία της Ωβέρνης πέρασε στον Οίκο των Τουρ ντ'Ωβέρν και μετά την κατάργησή της το 1531, η κομητεία πέρασε στην Αικατερίνη των Μεδίκων, πριν γίνει βασιλική επικράτεια.

Το 1436, το δελφινάτο της Ωβέρνης πέρασε στον Οίκο των Βουρβόνων-Μονπανσιέ.

 Εκλεγμένοι κόμητες της Ωβέρνης (480–963) 
μικρογραφία|138x138εσ| Οικόσημο των κόμητων και των δουκών της Ωβέρνης.

 Βησιγοτθική περίοδος 

 Βίκτωρ (480–489)
 Απολλινάριος (489-515)

 Φραγκική Μεροβίγγεια περίοδος 

 Ορτένσιος (516-532)
 Σιγκιβάλντ (532)
 Μπέκο (533)
 Ορτένσιος (533-?)
 Ευόδιος ;
 Γεώργιος ;
 Βριτιανός ;
 Firminus (περίπου 555 ή 558, καθαιρέθηκε)
 Σάλλουστος (δούκας περ. 555 ή 558–560)
 Firminus (αποκαταστάθηκε, 560–571)
 Βενεράνδος (πριν το 585)
 Νικήτιος Α΄ (δούκας και κόμης περ. 585)
 Νικήτιος Β΄ (περίπου 585)
 Ευλάλιος (δούκας 585–590)
 μέρος της Αυστρασίας (592–595)
 μέρος της Βουργουνδίας (595–613)
 μέρος της Αυστρασίας (612–639)
 Μπομπόν της Νευστρίας (639–656)
 Έκτορας της Νευστρίας (περ. 655–675)
 Μπόδιλον της Αυστρασίας (περίπου 675)
 Καλμίνιος της Νευστρίας (περίπου 670)
 Γενέσιος (περίπου δεκαετία του 680)
 Haribert of Neustria (περίπου 690s)
 μέρος της Νευστρίας μέχρι το 751

 Φραγκική Καρολίγγεια περίοδος 

 Ιθιέρ (περίπου 758)
 Μπλαντίν (760–763)
 Τσίλπινγκ (763–765)
 Μπέρτμον (765–778)
 Ικτέριος (778–?)
 Γουόριν Α΄ (818-περίπου 820)
 Γουόριν Β΄ (περ. 820–839), γιος του προηγούμενου
 Γεράρδος (839–841), φερόμενος ως αδελφός του προηγούμενου
 Γουλιέλμος Α΄ (841–846)
 Μπερνάρ Α΄ (846–868)
 Βερνάρδος Β΄ Πλανταπιλόζα (864–886), παντρεύτηκε την Έρμενγαρντ, κόρη του Βερνάρδου Α΄
 Γουλιέλμος Β΄ ο Ευσεβής (886–918), γιος του Βερνάρδου Β΄, επίσης δούκας της Ακουιτανίας.
 Γουλιέλμος Γ΄ ο Νεότερος (αποκαταστάθηκε, 918–926), γιος της Αδελίντας, κόρης του Βερνάρδου Πλανταπιλόζα, επίσης δούκα της Ακουιτανίας.
 Ακφρέδος της Ακουιτανίας (926–927), αδελφός του προηγούμενου.

Μετά τον θάνατο του Άκφρεντ, ο οποίος άφησε το δημόσιο οικονομικό σύστημα εντελώς μειωμένο, δεν εμφανίστηκε διάδοχος που να μπορούσε να ελέγξει ολόκληρη την Ωβέρνη, με τον Βελαί. Αρκετοί συγγενείς από τις γύρω περιοχές υπέβαλαν ισχυρισμούς. Παρακάτω παρατίθενται οι ημερομηνίες έναρξης του αποτελεσματικού ελέγχου τους.

 Εμπαλούς Μανζέρ (927–934), δισέγγονος του Γεράρδου
 Ραϋμόν Πονς, κόμης της Τουλούζης (934–942)
 Ραϋμόνδος, κόμης της Τουλούζης (942–961)
 Γουλιέλμος (Δ΄) (961–963), γιος του Έβαλου Μανζέρ, επίσης δούκας της Ακουιτανίας.

 Κληρονομικοί κόμητες της Ωβέρνης και του δελφινάτου (963-1653/1693) 

 Οίκος της Ωβέρνης 
Από την υποκομητεία του Κλερμόν, τότε υποτελή στην αιρετή κομητεία της Ωβέρνης, προήλθε ο λεγόμενος Οίκος της Ωβέρνης, ένας χαρακτηρισμός που χρησιμοποιείται από τους σύγχρονους ιστορικούς για την οικογένεια που κυβέρνησε σταθερά την περιοχή της Ωβέρνης από το 963. Μετά από μία περίοδο κενής θέσης, οι υποκόμητες του Κλερμόν αναδείχθηκαν διάδοχοι των εκλεγμένων κόμητων: η κομητεία έγινε κληρονομική.

 Υποκόμητες του Κλερμόν 

 Αρμάνδος του Κλερμόν (;–;)
 Ροβέρτος Α΄ του Κλερμόν (;–;)
 Ροβέρτος Β΄ του Κλερμόν (;–;)
 Ροβέρτος Γ΄ του Κλερμόν (;–;), γιος του Ροβέρτου Β΄

 Η διαίρεση της κομητείας και του δελφινάτου 
μικρογραφία|138x138εσ| Οικόσημο των δελφίνων της Ωβέρνης.
Το 1155 ο κόμης Γουλιέλμος Ζ΄ ο Νεότερος σφετερίστηκε τον θρόνο από τον θείο του, κόμη Γουλιέλμο Η΄ τον Πρεσβύτερο. Ωστόσο ο Γουλιέλμος Η΄ άφησε ένα μικρότερο μέρος, για να το κυβερνήσει ο ανιψιός του. Το 1209 η κομητεία του Γουλιέλμου Η΄ του Πρεσβύτερου μειώθηκε μετά από μερική δήμευση από τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας, η οποία αργότερα το 1360 θα ονομαζόταν δουκάτο της Ωβέρνης.

Όσο για τον Γουλιέλμο Ζ΄ τον Νεότερο, κατάφερε να διατηρήσει την ιδιότητά του σε μέρος της κομητείας του,  ιδιαίτερα στο Μπωμόν, το Σαμαλιέρ και το Μονφεράν. Από αυτή τη μικρότερη κομητεία ιδρύθηκε, το 1302, το δελφινάτο της Ωβέρνης.

Με βάση το γεγονός ότι η σύζυγος του Γουλιέλμου Ζ΄ ήταν κόρη του δελφίνου του Βιεννουά, Γκιγκ Δ΄, και ότι οι απόγονοι του Γουλιέλμου Ζ΄, λόγω του αίματος των Βιεννουά, χρησιμοποιούσαν το επώνυμο δελφίνος, η πλειοψηφία των συγγραφέων θεωρεί την επισημοποίηση του δελφινάτου το 1302 και επιλέγει να αποκαλεί τον Γουλιέλμο Ζ΄ και τους διαδόχους του ήδη δελφίνους της Ωβέρνης, για σαφή διάκριση από τους απογόνους του Γουλιέλμου Η΄. Άλλοι πάλι, από ευκολία, επιλέγουν να αποκαλούν αυτούς τους διαδόχους κόμητες-δελφίνους της Ωβέρνης.

 Διαμερισμοί της Ωβέρνης υπό τον Οίκο της Ωβέρνης 
+ Κομητεία της Ωβέρνης (963-1169) Νεότερη Κομητεία της Ωβέρνης (1169-1302) Ονομάστηκε σε: Δελφινάτο της Ωβέρνης (1302–1436) Μέρος της κομητείας προσαρτήθηκε στη Γαλλία (1209)· Το 1360 εμφανίστηκε εδώ το Δουκάτο της Ωβέρνης Παλαιά Κομητεία της Ωβέρνης (1169-1437) Κληρονομήθηκε στους Λα Τουρ ντ'Ωβέρν Κληρονομήθηκε στους Bουρβόνους

 Πίνακας ηγεμόνων 
Σημείωση: Η παράλληλη ύπαρξη των σφετεριστών της Παλαιότερης Κομητείας της Ωβέρνης και της σφετερισμένης Νεότερης Κομητείας-Δελφινάτου, οι οποίοι συχνά έφεραν τα ίδια μικρά ονόματα, περιπλέκει επίσης τα πράγματα. Για την αποφυγή σύγχυσης, το σύστημα αρίθμησης που χρησιμοποιείται εδώ είναι συνεχές, και το Δελφινάτο χρησιμοποιείται ως μέρος του ονόματος (όπου ισχύει).

 Οι διάδοχοι του Οίκου της Ωβέρνης στην κομητεία και το δελφινάτο 
Κομητεία της Ωβέρνης Δελφινάτο της Ωβέρνης Μπερτράν Ε΄ ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (1437–1461), γιος της Μαρίας (Α΄).
 Μερτράν ΣΤ΄ ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (1461–1494), γιος του Mpερτράν Ε΄.
 Ιωάννης Γ΄ (1494–1501), γιος του Μπερτράν ΣΤ΄.
 Άννα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (1501–1524), κόρη του Ιωάννη Γ'.
 Αικατερίνη των Μεδίκων (1524–1589), ανιψιά της Άννας (ως κόρη της Μαγδαληνής ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν).
 Κάρολος Γ΄ δούκας της Λωρραίνης (1589–1608), γαμπρός της Αικατερίνης (αν και η εγγονή της Ισαβέλλα Κλάρα Ευγενία θα ήταν γενεαλογικά μεγαλύτερη).
 Μαργαρίτα των Βαλουά (1608–1610), κόρη της Αικατερίνης· σύζυγος του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Ο γάμος δεν απέφερε παιδιά, και ακυρώθηκε. Στη συνέχεια, ο Ερρίκος Δ΄ παντρεύτηκε την εξαδέλφη τής Μαργαρίτας, Μαρία των Μεδίκων.

Ως φέουδο για πρόσοδο (appanage):

 Κάρολος των Βαλουά δούκας του Ανγκουλέμ, (1573–1650), νόθος γιος του Καρόλου Θ΄ της Γαλλίας (γιου της Αικατερίνης των Μεδίκων).
 Λουδοβίκος Εμμανουήλ του Ανγκουλέμ (1650–1653), γιος του. Ιωάννης Α΄, δούκας του Μπουρμπόν (1417–1434), γιος της Άννας του Φορέζ.
 Λουδοβίκος Α΄, κόμης του Μονπανσιέ (1434–1486), γιος του Ιωάννη Α΄ και της Μαρίας (βλ. Δούκες της Ωβέρνης παρακάτω)· σύζυγος της Ιωάννας.
 Γιλβέρτος, κόμης του Μονπανσιέ (1486–1496), γιος του Λουδοβίκου Α΄.
 Λουδοβίκος Β΄, κόμης του Μονπανσιέ (1496–1501), γιος του Γιλβέρτου.
 Κάρολος Γ΄, δούκας του Μπουρμπόν (1501–1527), γιος του Γιλβέρτου.

Από το 1525 έως το 1538 το δελφινάτο κατασχέθηκε από τον βασιλιά και ενώθηκε με τη βασιλική επικράτεια.

 Λουίζα ντε Μπουρμπόν, δούκισσα του Μονπανσιέ (1527–1561), κόρη του Γιλβέρτου.
 Λουδοβίκος, δούκας του Μονπενσιέ (1561–1583), γιος της Λουίζας.
 Φραγκίσκος, δούκας του Μονπενσιέ (1583–1592), γιος του Λουδοβίκου.
 Ερρίκος, δούκας του Moνπανσιέ (1592–1608), γιος του Φραγκίσκου.
 Mαρία των Βουρβόνων, Δούκισσα του Moνπανσιέ (1608–1627), κόρη του Ερρίκου.
 Άννα Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης Δούκισσα του Moνπανσιέ (1627–1693), κόρη της Μαρίας.

Με τον θάνατό της το 1693, ο τίτλος επέστρεψε στην βασιλική επικράτεια. Αργότερα δόθηκε στους:

 Ελισάβετ, δελφίνη της Ωβέρνης (1652–1722), (κόρης του Καρόλου Α΄ του Παλατινάτου, γιου του Φρειδερίκου Ε΄ του Παλατινάτου, γιου της Λουίζας Γιουλιάνας του Νάσσαου, κόρης της Καρλόττας του Μονπανσιέ, κόρης του πιο πάνω Λουδοβίκου δούκα του Μονπανσιέ), παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄ δούκας της Ορλεάνης, που έτσι έγινε δελφίνος της Ωβέρνης.
 Φίλιππος Β΄ δούκας της Ορλεάνης, δελφίνος της Ωβέρνης, γιος της Ελισάβετ. Έγινε μέρος της βασιλικής επικράτειας με την άνοδο στον θρόνο του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας, γιου του Ερρίκου Δ΄ και της Μαρίας των Μεδίκων. Στη συνέχεια, ο τίτλος επέστρεψε στη βασιλική επικράτεια, και διεκδικήθηκε ως τίτλος ευγενείας από τους δούκες της Ορλεάνης και τους σύγχρονους διεκδικητές της Ορλεάνης.

 Επίσκοποι του Κλερμόν 
Ο τίτλος του επισκόπου του Κλερμόν χρησιμοποιείται από το 1160 και μετά. Πριν από τότε ονομάζονταν επίσκοποι της Άρβερνες. [ απαιτείται παραπομπή ] Το 2002, η Επισκοπή του Κλερμόν ενσωματώθηκε στην Αρχιεπισκοπή του Κλερμόν-Φεράν.

 Κατάλογος επισκόπων της Άρβερνς 

 Saint Austromoine (3rd or 4th century)
 Urbicus
 Legonius
 Saint Illidius (also called Allyre or Alyre) († 384)
 Nepotianus
 Artemius
 Venerand
 Rusticus
 Namatius (also called Namacius or Namace)
 Eparchius
 Saint Apollinarius I (471–486)
 Abrunculus
 Euphrasius († 515)
 Apollinarius II
 Saint Quintien (about 523)
 Gallus of Clermont (Gallus I) (about 486/525-551)
 Cautin (about 554–572)
 Saint Avitus (Avitus I) (572–594)
 Caesarius (627)
 Saint Gallus (Gallus II) (about 650)
 Genesius († 662)
 Gyroindus (660)
 Felix
 Garivaldus
 Saint-Priest (also called Saint Prix) (666–676)
 Avitus II (676–691)
 Bonitus
 Nordebertus
 Proculus
 Stephanus (Étienne I) (761)
 Adebertus (785)
 Bernouin (about 811)
 Stabilis (823–860)
 Sigon (about 863)
 Egilmar of Clermont (875–891)
 Adalard (910)
 Arnold (about 912)

 Étienne II of Clermont (about 945–976)
 Begon (about 980–1010)
 Étienne III of Clermont (about 1010–1014 / 1013)
 Étienne IV (1014–1025)
 Rencon (1030–1053)
 Étienne V of Polignac (about 1053–1073)
 Guillaume of Chamalières (Guillaume I) (1073–1076)
 Durand (1077–1095)
 Guillaume of Baffie (Guillaume II) (1096)
 Pierre Roux (Pierre I) (1105–1111)
 Aimeri (1111–1150)
 Étienne VI of Mercœur (1151–1169)

 Κατάλογος επισκόπων του Κλερμόν 

 Ponce of Clairvaux (1170–1189)
 Gilbert I (1190–1195)
 Robert of Auvergne (1195–1227)
 Hughes of la Tour du Pin (1227–1249)
 Guy of la Tour du Pin (1250–1286)
 Aimar of Cros (1286–1297)
 Jean Aicelin (Jean I) (1298–1301)
 Pierre of Cros (Pierre II) (1302–1304)
 Aycelin of Montaigut (also called Aubert) (1307–1328)
 Arnaud Roger of Comminges (1328–1336)
 Raymond of Aspet (1336–1340)
 Étienne Aubert (Étienne VII) (was also Pope Innocent VI from 1352–1362) (1340–1342)
 Pierre André (Pierre III) (1342–1349)
 Pierre of Aigrefeuille (Pierre IV) (1349–1357)
 Jean de Mello (Jean II) (1357–1376)
 Henri of La Tour (1376–1415)
 Martin Gouge de Charpaignes (1415–1444)
 Jacques of Comborn (Jacques I) (1445–1474)
 Antoine Allemand (Antoine I) (1475–1476)
 Cardinal Charles II, Duke of Bourbon (Charles I) (1476–1488)
 Charles of Bourbon (Charles II) (1489–1504)
 Jacques of Amboise (Jacques II) (1505–1516)
 Thomas Duprat (1517–1528)
 Guillaume Duprat (Guillaume III) (1529–1560)
 Cardinal Bernard Saliviati (Bernard II) (1561–1567)
 Antoine of Saint-Nectaire (Antoine II) (1567–1584)
 Cardinal François de La Rochefoucauld (François I) (1585–1609)
 Antoine Rose (Antoine III) (1609–1614)
 Joachim of Estaing (1614–1650)
 Louis of Estaing (Louis I) (1650–1664)
 Gilbert of Veiny d'Arbouze (Gilbert II) (1664–1682)
 Michel of Castagnet (is appointed but does not get his bull and returns)
 Claude II of Saint-Georges (1684–1687)
 François Bochart of Saron (François II) (1687–1715)
 Louis of Balzac Illiers d'Entragues (Louis II) (1716–1717)
 Jean-Baptiste Massillon (1717–1742)
 François-Marie Le Maistre de La Garlaye (1743–1775)
 François of Bonnal (François III) (1776–1800)
 Jean-François Périer (constitutional bishop) (1791–1802)
 Charles-Antoine-Henri Du Valk de Dampierre (1802–1833)
 Louis-Charles Féron (1833–1879)
 Jean-Pierre Boyer (1879–1892)
 Pierre-Marie Belmont (1893–1921)
 Jean-François-Étienne Marnas (1921–1932)
 Gabriel-Emmanuel-Joseph Piguet (1933–1952)
 Pierre-Abel-Louis Chappot de la Chanonie (1953–1973)
 Jean Louis Joseph Dardel (1974–1995)

 Κατάλογος αρχιεπισκόπων του Κλερμόν-Φεράν 

 Ιππόλυτος Σάιμον (1996–2016)
 Francois Kalist (2016–σήμερα)

 Δούκες της Ωβέρνης 
μικρογραφία|138x138εσ| Οικόσημο των κόμητων και των δουκών της Ωβέρνης.
Το Δουκάτο της Ωβέρνης ιδρύθηκε το 1360 από τον Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας, από ένα μέρος της Παλαιάς κομητείας της Ωβέρνης, το οποίο είχε κατασχεθεί από τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας το 1209.

 Κατάλογος δουκών της Ωβέρνης 

 Ιωάννης δούκας του Μπερύ (1360–1416), πρώτος σύζυγος της Ιωάννας Β΄, κόμισσας της Ωβέρνης.
 Μαρία του Μπερύ (1416–1434) κόρη του Ιωάννη.
 Ιωάννης Α΄ δούκας του Μπουρμπόν (1416–1434), σύζυγος της Μαρίας.
 Κάρολος Α΄ δούκας του Μπουρμπόν (1434–1456), γιος της Μαρίας και του Ιωάννη Α΄.
 Ιωάννης Β΄ δούκας του Μπουρμπόν (1456–1488), πρώτος γιος του Καρόλου Α΄.
 Κάρολος Β΄ δούκας του Μπουρμπόν (1488), δεύτερος γιος του Καρόλου Α΄.
 Πέτρος Β΄ δούκας του Μπουρμπόν (1488–1503), τρίτος γιος του Καρόλου Α΄.
 Σουζάνα δούκισσα του Μπουρμπόν (1503–1521), κόρη του Πέτρου Β΄.
 Κάρολος Γ΄ δούκας του Μπουρμπόν (1505–1527), σύζυγος της Σουζάνας.

Μετά τον θάνατό του το 1527, ο τίτλος κατασχέθηκε και πέρασε στην βασιλική ιδιοκτησία.

 Λουίζα της Σαβοΐας (1467–1531), εγγονή του Καρόλου Α΄, δούκα του Μπουρμπόν μέσω της μητέρας της, Μαργαρίτας των Βουρβόνων.

Η Λουίζα αντιμετώπισε το δικαίωμα διαδοχής του Καρόλου Γ΄ με την υποστήριξη του γιου της, βασιλιά Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας. Μετά τον θάνατό της το 1531, ο τίτλος πέρασε στην βασιλική επικράτεια.

 Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας (1757–1824).

 Αναφορές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Εκτεταμένο ιστορικό υπόβαθρο για την Ωβέρνη ( fr )  Archived  
 Πρωτότυπο χειρόγραφο περίπου του 1505 με εικόνες κάστρων της Ωβέρνης που ανήκουν στην Άννα ντε λα τουρ Πριγκίπισσα ντ'Εκός.

Κατηγορία:Δούκες της Ωβέρνης
Κατηγορία:Κόμητες της Ωβέρνης