Μάρκος Ακύλιος Ρέγουλος

Ο Μάρκος Ακύλιος Ρέγουλος, λατιν.: Marcus Aquilius Regulus, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και διαβόητος κατήγορος (delator), ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα και του Δομιτιανού. Ο Ρέγουλος είναι ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα αυτού του επαγγέλματος, σύμφωνα με τα λόγια του Στίβεν Ράτλετζ, λόγω «του ζωντανού πορτρέτου που έχουμε για τη ζωή και τη σταδιοδρομία του στον Πλίνιο, τον Τάκιτο και τον Μαρτιάλη».  Παρά την αρνητική αυτή φήμη, ο Ρέγουλος θεωρούνταν ένας από τους τρεις καλύτερους ρήτορες της ρωμαϊκής εποχής. Ο Ράτλετζ επισημαίνει την κρίση του Μαρτιανού Καπέλλα, ο οποίος τον κατέταξε μαζί με τον Πλίνιο τον Νεότερο και τον Μ. Κ. Φρόντο ως τους μεγαλύτερους Ρωμαίους ρήτορες μετά τον Μ. Κ. Κικέρωνα .  Ωστόσο, καμία από τις ομιλίες του δεν έχει διασωθεί από την αρχαιότητα.

Σύμφωνα με τον Τάκιτο, ο πατέρας του εξορίστηκε υπό τον Νέρωνα και η περιουσία του μοιράστηκε μεταξύ των πιστωτών του, αλλά δεν τον κατονομάζει.  Ο Πάουλ φον Ρόντεν προτείνει ότι ο πατέρας του μπορεί να ταυτίζεται με τον Λεύκιο Ακύλλιο Ρέγουλο, Λεύκιου υιό, τον αρχιερέα και ταμία του Τιβέριου που αναφέρεται στο CIL VI, 2122.  Ο Τάκιτος προσδιορίζει επίσης τον Λεύκιο Βιψτάνο Μεσάλλα ως ετεροθαλή αδελφό του,  και γενικά υποτίθεται ότι είχαν την ίδια μητέρα, η οποία δεν έχει ταυτοποιηθεί.

 Ο βίος του 
Η περίοδος της μεγαλύτερης φήμης του ήταν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα, όταν ο Ρέγουλος άσκησε δίωξη στους Mάρκο Λικίνιο Κράσσο Φρούγι, και Σέρβιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Σαλβιδιηνό Ορφίτο, και ενεπλάκη στις υποθέσεις του Κόιντου Σουλπίκιου Καμερίνου Πετικού και τού γιου του. Ο Πλίνιος ισχυρίζεται ότι ήταν εξίσου δραστήριος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Δομιτιανού, όσο και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα, αλλά γνωρίζουμε ελάχιστα για τις δραστηριότητές του κατά την ύστερη περίοδο. 

Μετά το τέλος του Έτους των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων, ο Ρέγουλος διώχθηκε από τον Κούρτιο Μοντάνο για τις δραστηριότητές του ως κατηγόρου (delator). Κατά τη διάρκεια αυτής της δίκης υπερασπίστηκε επιδέξια τον ετεροθαλή αδελφό του Βιψτάνο Μεσάλλα, και παρά την εμφάνιση της συζύγου του Κράσσου Φρούγι, Σουλπικίας Πραιτεξτάτας με τα μικρά παιδιά τους ενώπιον της Συγκλήτου, ο Ρέγουλος απέφυγε την τιμωρία.  Ο Ρέγουλος έτυχε εύνοιας υπό τον Βεσπασιανό, και οι μελετητές διαφωνούν για το αν ο Ρέγουλος έγινε αντικαταστάτης ύπατος το 84 ή το 85. Ενώ ο Ρόναλντ Σάιμ υποστηρίζει ότι έγινε, ο Ράτλετζ είναι λιγότερο βέβαιος ότι έλαβε αυτό το αξίωμα. 

Σύμφωνα με τον Πλίνιο, ο Ρέγουλος φοβόταν για τη ζωή του μετά τη δολοφονία του Δομιτιανού. Σε μία από τις επιστολές του, ο Πλίνιος περιγράφει, πώς ο άνδρας ήταν αποφασισμένος να επιτύχει μία επαναπροσέγγιση με τον Πλίνιο, προτού ο Ιούνιος Μαυρίκος επιστρέψει από την εξορία, και ενδεχομένως να πάρει εκδίκηση από τον Ρέγουλο για τον υποβιβασμό του.  Ο Πλίνιος ήταν σαφώς εχθρικός απέναντι στον Ρέγουλο, καθώς σε μία άλλη επιστολή του αφηγείται, πώς ο Ρέγουλος επιδόθηκε στο κυνήγι κληρονομιών, , και παρουσιάζει μία αδιάφορη εικόνα του πένθους του Ρέγουλου για το πρόωρο τέλος τού μοναχογιού του. 

Ο Ράτλετζ χρονολογεί το τέλος του Ρέγουλου «κάποια στιγμή πριν από το 106». 

 Αναφορές 

Κατηγορία:Ρωμαίοι ανά αιώνα