Τίτος Ιούνιος Μοντάνος

Ο Τίτος Ιούνιος Μοντάνος, λατιν.: Titus Junius Montanus ήταν Ρωμαίος του 1ου αι. και αντικαταστάτης ύπατος το 81 μ.Χ., με συνάδελφο τον Λεύκιο Ιούλιο Βέτιο Παύλο. Μία επιγραφή που βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια Τρωάδα υποδεικνύει ότι αυτή ήταν η πατρίδα του, γεγονός που καθιστά τον Μοντάνο τον πρώτο άνθρωπο από το Ελληνικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που έγινε δεκτός στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο.  

Ο Σάυμ ταυτίζει περαιτέρω τον Moντάνο με «τον αργό, παχύ συγκλητικό του Ιουβενάλη 4.107»,  και υπονοεί ότι μπορεί να είναι ο Moντάνος, που αναφέρεται σε άλλο απόσπασμα (4.137). 

 Βιογραφία 
Η επιγραφή από την Αλεξάνδρεια αναφέρει ότι το όνομα τού πατέρα του ήταν Γάιος, και ήταν μέλος της ρωμαϊκής φυλής Ανιήσος.  Σύμφωνα με τον Ρόναλντ Σάυμ, πρόγονός του είναι «από ό,τι φαίνεται» ο ομώνυμος Τίτος Ιούνιος Μοντάνος, αξιωματικός ιππέας της ίδιας φυλής με αυτόν, ο οποίος υπηρέτησε στα τέλη της περιόδου του Αυγούστου.  

Ο Μοντάνος ξεκίνησε τη σταδιοδορμία του στην αυτοκρατορική υπηρεσία πιθανότατα στην εφηβεία του ως ένας των τριών ανδρών που τον χρυσό, άργυρο και χαλκό φυσούν και χτυπούν (tresviri aere argento auro flando feriundo), μία θέση υψηλού κύρους που συνήθως απονέμεται σε ευγενείς.  Το επόμενο αξίωμά του ήταν ως τριβούνος του στρατού στη Λεγεώνα V Macedonica. Ως ταμίας (quaestor), ο Moντάνος έλαβε την επαρχία της Βιθυνίας και Πόντου.  Ο Μοντάνος κατείχε αυτές τις θέσεις, καθώς και τα επόμενα αξιώματα του τριβούνου των πληβείων και του πραίτορα, υπό τον Νέρωνα, ο οποίος προφανώς ευνοούσε τον νεαρό συγκλητικό. 

Ο Βεσπασιανός είχε διαφορετική άποψη για τον Μοντάνο, καθώς το μόνο αξίωμα που κατείχε υπό τον εν λόγω Αυτοκράτορα ήταν πραιτωριανός ανθύπατος της Σικελίας σε απροσδιόριστη ημερομηνία.  Ο Σάυμ εικάζει επίσης, ότι ο Μοντάνος έλαβε τη θέση του υπάτου λόγω «ειδικής εύνοιας από τον Τίτο».  Ο Τζόουνς συμφωνεί, ότι η «εκτίμηση του Τίτου, όπως είναι σαφές, διέφερε σημαντικά» για τον Μοντάνο, εικάζοντας ότι «ίσως ο Μοντάνος και ο Τίτος γνωρίζονταν από την αυλή του Νέρωνα, καθώς ήταν περίπου στην ίδια ηλικία».  Ο Τζόουνς σημειώνει, ότι διατήρησε την αυτοκρατορική εύνοια μετά το τέλος τού Τίτου «για την ευγένειά του, και όχι για οποιαδήποτε άλλη διακριτή ιδιότητα». Brian W. Jones, The Emperor Domitian (London: Routledge, 1993), p. 54

Η επιγραφή του βεβαιώνει επίσης ότι ο Μοντάνος ήταν μέλος των ιερέων του Τίτου (sodales Titii) και διορίστηκε προστάτης (patron) μίας ανώνυμης πόλης. 

 Αναφορές 

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας