Κόιντος Πομπώνιος Σεκούνδος

Ο Κόιντος Πομπώνιος Σεκούνδος, λατιν.: Quintus Pomponius Secundus ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης του 1ου αι. και ύπατος το 41 μ.Χ. ως συνάδελφος του Γναίου Σέντιου Σατουρνίνου.  Αδελφός του ήταν ο ποιητής και πολιτικός Πόπλιος Πομπώνιος Σεκούνδος,  και η ετεροθαλής αδελφή τους, Μιλονία Καισωνία, ήταν η δεύτερη σύζυγος του Αυτοκράτορα Καλιγούλα.

 Βιογραφία 
Ο πατέρας του Πομπόνιου δεν είναι γνωστός με βεβαιότητα. Ο μελετητής Ρόναλντ Σάυμ υποστήριξε ότι μπορεί να ήταν είτε ο Γάιος Πομπώνιος Γραικίνος, αντικαταστάτης ύπατος το 16 μ.Χ., είτε ο αδελφός του, Λούκιος Πομπώνιος Φλάκκος, κανονικός ύπατος το επόμενο έτος.  Η μητέρα του Πομπόνιου, Βιστιλία, ήταν γνωστή για το ότι γέννησε επτά παιδιά από έξι διαφορετικούς άνδρες. Από αυτά μόνο ο Κόιντος και ο Πόπλιος Πομπόνιος είχαν τον ίδιο πατέρα. 

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου, οι Πομπόνιοι ενεπλάκησαν στις πολιτικές δολοπλοκίες που περιέβαλλαν την πτώση του Σηιανού, στενού συμβούλου του Αυτοκράτορα, ο οποίος ήταν ύποπτος ότι σχεδίαζε να αυτοανακηρυχθεί κυρίαρχος της Ρώμης κατά την απουσία του Αυτοκράτορα. Η πτώση του συνέβη κατά τη διάρκεια τής θητείας του ως υπάτου, τον Οκτώβριο του 31 μ.Χ., όταν είχε τον ουσιαστικό έλεγχο της κυβέρνησης. Ένας από τους συνεργάτες του, ένας άνδρας ονόματι Αίλιος Γάλλος, κατέφυγε στο σπίτι του Πόπλιου Πομπόνιου, με την ελπίδα ότι ο φίλος του θα μπορούσε να τον προστατεύσει. Βάσει αυτής της φιλίας, ο Πομπόνιος ήταν ένας από εκείνους που κατηγορήθηκαν από τον Κονσίδιο Πρόκουλο, πρώην πραίτορα, για σχεδιασμό εξέγερσης. Ο Πόπλιος τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό, και ο αδελφός του Κόιντος έδωσε εγγύηση εκ μέρους του. 

Το 33 μ.Χ. ο Κονσίδιος κατηγορήθηκε για προδοσία, απήχθη από το σπίτι του εν μέσω των εορτασμών των γενεθλίων του, και εκτελέστηκε. Ο Κόιντος Πομπόνιος άσκησε κατηγορία εναντίον της αδελφής του Κονσίδιου, Σανκίας, η οποία είχε αποκλειστεί "από τη φωτιά και το νερό". Ο Πομπόνιος υποστήριξε, ότι η κατηγορία του υποκινούνταν από την επιθυμία να κερδίσει την εύνοια του Αυτοκράτορα, και να διασφαλίσει την ασφάλεια του αδελφού του, Πόπλιου, ο οποίος παρόλα αυτά παρέμεινε φυλακισμένος μέχρι τον θάνατο τού Τιβερίου τέσσερα χρόνια αργότερα. 

Το 41 ο Καλιγούλας, ο οποίος είχε εισέλθει στην υπατεία με τον Γναίο Σέντιο Σατουρνίνο, παραιτήθηκε μετά την πρώτη εβδομάδα του Ιανουαρίου, διορίζοντας τον Πομπόνιο ως αντικαταστάτη ύπατο. Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Αυτοκράτορας δολοφονήθηκε, μαζί με τη σύζυγό του, Μιλωνία Καισωνία, ετεροθαλή αδελφή του Πομπόνιου, και διάφορα μέλη του αυτοκρατορικού οίκου. Ο Πομπόνιος, τον οποίο ο Δίων Κάσσιος περιγράφει ως συκοφάντη του Αυτοκράτορα, κατάφερε να αποφύγει τον θάνατο στα χέρια της Πραιτωριανής Φρουράς.   Παρέμεινε στο αξίωμα με τον Σατουρνίνο, πιθανώς μέχρι την 1η του μηνός (calendae) του Ιουλίου. Οι δύο εξακολουθούν να μαρτυρούνται σε αξίωμα από τις 25 Ιουνίου, αλλά δύο άλλα ζεύγη υπάτων είναι γνωστά από τους τελευταίους μήνες του έτους. 

Το επόμενο έτος ο Πόπλιος Σούιλλιος Ρούφος, ένας διαβόητος κατήγορος (delator) και ετεροθαλής αδελφός των Πομπονίων, κατηγόρησε τον Μάρκο Φούριο Κάμιλο Σκριβoνιανό και τη μητέρα του, Ιουνία, ότι συμβουλεύτηκαν αστρολόγους για να προσδιορίσουν την ώρα θανάτου του Aυτοκράτορα. Εξορίστηκαν, και σε απάντηση, ο πατέρας τους, Μάρκος Φούριος Κάμιλος, ύπατος το 32 μ.Χ. και τότε κυβερνήτης της Δαλματίας, πήρε τα όπλα εναντίον του Κλαύδιου. Ο Κόιντος Πομπόνιος, στόχος αδιάκοπης δίωξης από τον Σουίλιο, συμμετείχε στην εξέγερσή τους, η οποία συντρίφθηκε μετά από μόλις πέντε ημέρες. Ο Κάμιλος έλαβε άδεια να ζήσει στην εξορία για μερικά χρόνια. Η τύχη του Πομπόνιου είναι άγνωστη, αν και υπέστη damnatio memoriae.  Εν τω μεταξύ, ο αδελφός του Πόπλιος παρέμεινε στην εύνοια του Aυτοκράτορα. 

 Δείτε επίσης 
 γένος Πομπονίων

 Αναφορές 

 Βιβλιογραφία 
 Gaius Plinius Secundus ( Πλίνιος ο Πρεσβύτερος ), Historia Naturalis (Φυσική Ιστορία).
 Φλάβιος Ιώσηπος, Bellum Judaïcum (Ο Ιουδαϊκός Πόλεμος).
 Publius Cornelius Tacitus, Annales .
 Gaius Suetonius Tranquillus, De Vita Caesarum (Ζωές των Καίσαρων ή Οι Δώδεκα Καίσαρες).
 Ronald Syme, "Domitius Corbulo", στο Journal of Roman Studies, τομ. 60 (1970).
 Paul A. Gallivan, «The Fasti for the Reign of Claudius», στο Classical Quarterly, τόμ. 28, σελ. 407–426 (1978).

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας