Σύγκρουση του Κασμίρ

400px|thumb|Η Ινδία διεκδικεί ολόκληρο το πρώην βρετανικό-ινδικό πριγκιπάτο του Τζαμού και Κασμίρ βάσει εγγράφου προσχώρησης που υπογράφηκε το 1947. Το Πακιστάν διεκδικεί το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής με βάση τον μουσουλμανικό πληθυσμό της, ενώ η Κίνα διεκδικεί τις σε μεγάλο βαθμό ακατοίκητες περιοχές Ακσάι Τσιν και Κοιλάδα Σακσγκάμ.

Η σύγκρουση στο Κασμίρ (αγγλ.: Kashmir conflict) είναι μια εδαφική σύγκρουση για την περιοχή του Κασμίρ, κυρίως μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν, καθώς και μεταξύ Κίνας και Ινδίας στο βορειοανατολικό τμήμα της περιοχής. Η σύγκρουση ξεκίνησε μετά τη διαίρεση της Ινδίας το 1947, καθώς τόσο η Ινδία όσο και το Πακιστάν διεκδίκησαν ολόκληρο το πρώην πριγκιπάτο του Τζαμού και Κασμίρ. Πρόκειται για μια διαμάχη για την περιοχή που κλιμακώθηκε σε τρεις πολέμους μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν και σε αρκετές άλλες ένοπλες αψιμαχίες. Η Ινδία ελέγχει περίπου το 55% της έκτασης της περιοχής που περιλαμβάνει το Τζαμού, την κοιλάδα του Κασμίρ, το μεγαλύτερο μέρος του Λαντάχ, τον παγετώνα Σιατσέν, και το 70% του πληθυσμού της. Το Πακιστάν ελέγχει περίπου το 30% της έκτασης που περιλαμβάνει το Αζάντ Κασμίρ και το Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν . Και η Κίνα ελέγχει το υπόλοιπο 15% της έκτασης που περιλαμβάνει την περιοχή Ακσάι Τσιν, την ως επί το πλείστον ακατοίκητη περιοχή Trans-Karakoram και μέρος του τομέα Demchok . 

Μετά τη διχοτόμηση της Ινδίας και μια εξέγερση στις δυτικές περιοχές του κράτους, πακιστανικές φυλετικές πολιτοφυλακές εισέβαλαν στο Κασμίρ, οδηγώντας τον Ινδουιστή ηγεμόνα του Τζαμού και Κασμίρ να ενταχθεί στην Ινδία. Ο Ινδο-Πακιστανικός πόλεμος που προέκυψε έληξε με κατάπαυση του πυρός με τη μεσολάβηση του ΟΗΕ κατά μήκος μιας γραμμής που τελικά ονομάστηκε Γραμμή Ελέγχου . Το 1962, η Κίνα εισέβαλε και πολέμησε την Ινδία κατά μήκος των αμφισβητούμενων ινδοκινεζικών συνόρων, συμπεριλαμβανομένης της ινδικής διοικούμενης περιοχής Λαντάχ, σηματοδοτώντας την είσοδό της στη σύγκρουση του Κασμίρ. Το 1965, το Πακιστάν επιχείρησε να διεισδύσει στο υπό ινδική διοίκηση Κασμίρ για να προκαλέσει μια εξέγερση εκεί, με αποτέλεσμα έναν ακόμη πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών για την περιοχή. Μετά από περαιτέρω μάχες κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1971, η Συμφωνία Σίμλα καθιέρωσε επίσημα τη Γραμμή Ελέγχου μεταξύ των εδαφών υπό ινδικό και πακιστανικό έλεγχο. Το 1999, ξέσπασε ξανά ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των δύο χωρών στο Καργκίλ, χωρίς καμία επίπτωση στο status quo .

Σύμφωνα με μελετητές, οι ινδικές δυνάμεις έχουν διαπράξει πολλές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τρομοκρατικές πράξεις εναντίον του άμαχου πληθυσμού του Κασμίρ, συμπεριλαμβανομένων εξωδικαστικών εκτελέσεων, βιασμών, βασανιστηρίων και αναγκαστικών εξαφανίσεων .  Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, κανένα μέλος του ινδικού στρατού που έχει αναπτυχθεί στο Τζαμού και Κασμίρ δεν έχει δικαστεί για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε πολιτικό δικαστήριο από το 2015, αν και έχουν διεξαχθεί στρατιωτικά δικαστήρια. Η Διεθνής Αμνηστία κατηγόρησε επίσης την ινδική κυβέρνηση ότι αρνείται να ασκήσει δίωξη κατά των δραστών στην περιοχή. Επιπλέον, έχουν υπάρξει περιπτώσεις παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Αζάντ Κασμίρ, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά, πολιτικών καταστολών και βίαιων εξαφανίσεων. Ο Μπραντ Άνταμς, διευθυντής Ασίας της Human Rights Watch, δήλωσε το 2006: «Παρόλο που το «Αζάντ» σημαίνει «ελεύθερος», οι κάτοικοι του Αζάντ Κασμίρ είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από ελεύθεροι. Οι πακιστανικές αρχές κυβερνούν το Αζάντ Κασμίρ με αυστηρούς ελέγχους στις βασικές ελευθερίες». Οι εκθέσεις του OHCHR για το Κασμίρ δημοσίευσαν δύο εκθέσεις σχετικά με την «κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο υπό ινδική διοίκηση Κασμίρ και στο υπό πακιστανική διοίκηση Κασμίρ».

 Σύγκρουση Ινδίας-Πακιστάν 

 Υπόβαθρο 
Η Αφγανική Αυτοκρατορία των Ντουρανί κυβέρνησε το Κασμίρ από το 1752  μέχρι την κατάκτησή του το 1819 από την Αυτοκρατορία των Σιχ υπό τον Ραντζίτ Σινγκ. Ο Ράτζα του Τζαμού Γκουλάμπ Σινγκ, ο οποίος ήταν υποτελής της Αυτοκρατορίας των Σιχ και ένας επιδραστικός ευγενής στην αυλή των Σιχ, έστειλε αποστολές σε διάφορα συνοριακά βασίλεια και κατέληξε να περικυκλώσει το Κασμίρ μέχρι το 1840. Μετά τον Πρώτο Αγγλο-Σιχ Πόλεμο, το Κασμίρ παραχωρήθηκε βάσει της Συνθήκης της Λαχόρης στην Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, η οποία το μεταβίβασε στον Γκουλάμπ Σινγκ μέσω της Συνθήκης του Αμριτσάρ, σε αντάλλαγμα για την καταβολή αποζημίωσης που οφειλόταν από την αυτοκρατορία των Σιχ. Ο Γκουλάμπ Σινγκ πήρε τον τίτλο του Μαχαραγιά του Τζαμού και Κασμίρ.

Από το 1846 έως τη διαίρεση της Ινδίας το 1947, το Κασμίρ κυβερνιόταν από μαχαραγιάδες της δυναστείας Ντόγκρα του Γκουλάμπ Σινγκ, ως πριγκιπάτο υπό βρετανική κυριαρχία. Το Βρετανικό Ρατζ διαχειριζόταν την άμυνα, τις εξωτερικές υποθέσεις και τις επικοινωνίες του πριγκιπικού κράτους και τοποθέτησε έναν Βρετανό κάτοικο στη Σριναγκάρ για να επιβλέπει την εσωτερική διοίκηση. Σύμφωνα με την απογραφή του 1941, ο πληθυσμός της πολιτείας ήταν 77% Μουσουλμάνοι, 20% Ινδουιστές και 3% άλλοι (Σιχ και Βουδιστές).  Παρά την μουσουλμανική πλειοψηφία, ήταν ένα κράτος που κυριαρχούνταν σε μεγάλο βαθμό από τους Ινδουιστές.  Η μουσουλμανική πλειοψηφία υπέφερε από τους υψηλούς φόρους της διοίκησης και είχε λίγες ευκαιρίες για ανάπτυξη και πρόοδο.

 Διαίρεση και εισβολή 
μικρογραφία|Η διαίρεση της Ινδίας: οι πράσινες περιοχές αποτελούσαν όλες μέρος του Πακιστάν μέχρι το 1948, και οι πορτοκαλί περιοχές μέρος της Ινδίας.

Η βρετανική κυριαρχία στην ινδική υποήπειρο έληξε το 1947 με τη δημιουργία νέων κρατών: των κτήσεων του Πακιστάν και της Ινδίας, ως διαδόχων κρατών της βρετανικής Ινδίας. Η βρετανική κυριαρχία επί των 562 ινδικών πριγκιπάτων τερματίστηκε. Σύμφωνα με τον Νόμο περί Ινδικής Ανεξαρτησίας του 1947, «η κυριαρχία της Αυτού Μεγαλειότητας επί των Ινδικών Πολιτειών παύει να ισχύει, και μαζί της, όλες οι συνθήκες και οι συμφωνίες που ίσχυαν κατά την ημερομηνία ψήφισης του παρόντος Νόμου μεταξύ της Αυτού Μεγαλειότητας και των ηγεμόνων των Ινδικών Πολιτειών». Στη συνέχεια, τα κράτη είχαν την επιλογή να επιλέξουν αν θα ενωθούν με την Ινδία ή το Πακιστάν ή αν θα παραμείνουν ανεξάρτητα. Το Τζαμού και Κασμίρ, το μεγαλύτερο από τα πριγκιπάτα, είχε κυρίως μουσουλμανικό πληθυσμό που κυβερνιόταν από τον Ινδουιστή Μαχαραγιά Χάρι Σινγκ , ο οποίος αποφάσισε να παραμείνει ανεξάρτητος επειδή περίμενε ότι οι Μουσουλμάνοι του κράτους θα ήταν δυσαρεστημένοι με την ένταξη στην Ινδία, και οι Ινδουιστές και οι Σιχ θα γίνονταν ευάλωτοι αν εντασσόταν στο Πακιστάν. Στις 11 Αυγούστου, ο Μαχαραγιάς απέλυσε τον πρωθυπουργό του Ραμ Τσάντρα Κακ, ο οποίος είχε υποστηρίξει την ανεξαρτησία. Παρατηρητές και μελετητές ερμηνεύουν αυτή την ενέργεια ως μια τάση προς την ένταξη στην Ινδία.  Οι Πακιστανοί αποφάσισαν να προλάβουν αυτή την πιθανότητα κατακτώντας το Κασμίρ με τη βία, εάν χρειαστεί. 

Το Πακιστάν κατέβαλε διάφορες προσπάθειες για να πείσει τον Μαχαραγιά του Κασμίρ να ενταχθεί στο Πακιστάν. Τον Ιούλιο του 1947, ο Μοχάμεντ Αλί Τζίνα πιστεύεται ότι έγραψε στον Μαχαραγιά υποσχόμενος «κάθε είδους ευνοϊκή μεταχείριση», ακολουθούμενη από πιέσεις προς τον Πρωθυπουργό του Κράτους από ηγέτες του κόμματος Μουσουλμανικού Συνδέσμου του Τζίνα. Αντιμέτωποι με την αναποφασιστικότητα του Μαχαραγιά σχετικά με την ένταξη, οι πράκτορες της Μουσουλμανικής Ένωσης εργάστηκαν κρυφά στο Πουντς για να ενθαρρύνουν τους ντόπιους Μουσουλμάνους σε ένοπλη εξέγερση, εκμεταλλευόμενοι μια εσωτερική αναταραχή σχετικά με οικονομικά παράπονα. Οι αρχές στην πακιστανική επαρχία Παντζάμπ διεξήγαγαν έναν «ιδιωτικό πόλεμο» παρεμποδίζοντας τον εφοδιασμό του κράτους με καύσιμα και βασικά προϊόντα. Αργότερα τον Σεπτέμβριο, αξιωματούχοι του Μουσουλμανικού Συνδέσμου στην επαρχία των Βορειοδυτικών Συνόρων, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού Αμπντούλ Καγιούμ Χαν, βοήθησαν και πιθανώς οργάνωσαν μια μεγάλης κλίμακας εισβολή στο Κασμίρ από μέλη των φυλών Παστούν.  Αρκετές πηγές αναφέρουν ότι τα σχέδια οριστικοποιήθηκαν στις 12 Σεπτεμβρίου από τον Πρωθυπουργό Λιακάτ Αλή Χαν, βάσει προτάσεων που εκπόνησαν ο Συνταγματάρχης Ακμπάρ Χαν και ο Σαρντάρ Σαουκάτ Χαγιάτ Χαν. Το ένα σχέδιο προέβλεπε την οργάνωση ένοπλης εξέγερσης στις δυτικές περιοχές της πολιτείας και το άλλο την οργάνωση μιας φυλετικής εισβολής των Παστούν. Και τα δύο τέθηκαν σε κίνηση.  

Η περιφέρεια Τζαμού της πολιτείας ενεπλάκη στη βία της Διαχωριστικής Διαίρεσης. Μεγάλος αριθμός Ινδουιστών και Σιχ από το Ραβαλπίντι και το Σιαλκότ άρχισε να φτάνει τον Μάρτιο του 1947 μετά τις σφαγές στο Ραβαλπίντι, φέρνοντας «σπαρακτικές ιστορίες μουσουλμανικών φρικαλεοτήτων». Σύμφωνα με τον Ιλίας Τσάτα, αυτό προκάλεσε αντιβίωση εναντίον των Μουσουλμάνων του Τζαμού, η οποία είχε «πολλές ομοιότητες με εκείνη στο Σιαλκότ».  Η βία στις ανατολικές περιοχές του Τζαμού που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο, εξελίχθηκε σε μια εκτεταμένη «σφαγή» Μουσουλμάνων γύρω στον Οκτώβριο, οργανωμένη από τα στρατεύματα Ινδουιστών Ντόγκρα του Κράτους και διαπραχθείσα από τους ντόπιους Ινδουιστές, συμπεριλαμβανομένων μελών του Ραστρίγια Σγουαγιάμσεβακ Σανγκ, και των Ινδουιστών και Σιχ που εκτοπίστηκαν από τις γειτονικές περιοχές του Δυτικού Πακιστάν. Ο ίδιος ο Μαχαραγιάς εμπλεκόταν σε ορισμένες περιπτώσεις. Ένας μεγάλος αριθμός Μουσουλμάνων σκοτώθηκε. Άλλοι κατέφυγαν στο Δυτικό Πακιστάν, μερικοί από τους οποίους κατευθύνθηκαν προς τις δυτικές περιοχές Πουντς και Μίρπουρ, οι οποίες βρίσκονταν σε εξέλιξη εξεγέρσεις . Πολλοί από αυτούς τους Μουσουλμάνους πίστευαν ότι ο Μαχαραγιάς διέταξε τις δολοφονίες στο Τζαμού, κάτι που υποκίνησε τους Μουσουλμάνους στο Δυτικό Πακιστάν να συμμετάσχουν στην εξέγερση στο Πουντς και να βοηθήσουν στο σχηματισμό της κυβέρνησης του Αζάντ Κασμίρ. 

Οι δυνάμεις των ανταρτών στις δυτικές περιοχές του Τζαμού οργανώθηκαν υπό την ηγεσία του Σαρντάρ Ιμπραήμ, ηγέτη της Μουσουλμανικής Συνδιάσκεψης. Πήραν τον έλεγχο των περισσότερων δυτικών περιοχών του Κράτους μέχρι τις 22 Οκτωβρίου. Στις 24 Οκτωβρίου, σχημάτισαν προσωρινή κυβέρνηση του Αζάντ Κασμίρ (ελεύθερο Κασμίρ) με έδρα το Παλάντρι. 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Συγκρούσεις το 2022
Κατηγορία:Αμφισβητούμενα εδάφη στην Ασία
Κατηγορία:Συγκρούσεις του 21ου αιώνα
Κατηγορία:Συγκρούσεις του 20ού αιώνα