Ινδο-Πακιστανικός πόλεμος του 1947–1948

Ο Ινδο-Πακιστανικός πόλεμος του 1947–1948 (αγγλ.:Indo-Pakistani war of 1947–1948), γνωστός και ως ο πρώτος πόλεμος του Κασμίρ, ήταν ένας πόλεμος που διεξήχθη μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν για το πριγκιπάτο του Τζαμού και Κασμίρ από το 1947 έως το 1948. Ήταν ο πρώτος από τους τέσσερις Ινδο-Πακιστανικούς πολέμους μεταξύ των δύο πρόσφατα ανεξάρτητων εθνών. Το Πακιστάν επιτάχυνε τον πόλεμο λίγες εβδομάδες μετά την ανεξαρτησία του, εξαπολύοντας φυλετικές λασκάρ (πολιτοφυλακές) από το Βαζιριστάν, σε μια προσπάθεια να καταλάβει το Κασμίρ και να αποτρέψει την πιθανότητα ο ηγεμόνάς του να ενταχθεί στην Ινδία. 

Ο Χάρι Σινγκ, ο Μαχαραγιάς του Τζαμού και Κασμίρ, αντιμετώπιζε μια εξέγερση των μουσουλμάνων υπηκόων του στο Πουντς και έχασε τον έλεγχο σε τμήματα των δυτικών περιοχών. Στις 22 Οκτωβρίου 1947, οι φυλετικές πολιτοφυλακές των Παστούν του Πακιστάν διέσχισαν τα σύνορα του κράτους. Αυτές οι τοπικές φυλετικές πολιτοφυλακές και οι άτακτες πακιστανικές δυνάμεις κινήθηκαν για να καταλάβουν την πρωτεύουσα Σριναγκάρ, αλλά μόλις έφτασαν στην Μπαραμούλα, άρχισαν να λεηλατούν και σταμάτησαν. Ο Μαχαραγιάς απηύθυνε έκκληση στην Ινδία για βοήθεια, η οποία προσφέρθηκε, αλλά υπό τον όρο της υπογραφής από μέρους του ενός εγγράφου προσχώρησης στην Ινδία.

Ο πόλεμος διεξήχθη αρχικά από τις Κρατικές Δυνάμεις του Τζαμού και Κασμίρ   και από πολιτοφυλακές από τις παραμεθόριες φυλετικές περιοχές που συνορεύουν με την επαρχία Βορειοδυτικών Συνόρων. Μετά την ένταξη του κράτους στην Ινδία στις 26 Οκτωβρίου 1947, ινδικά στρατεύματα μεταφέρθηκαν αεροπορικώς στη Σριναγκάρ, την πρωτεύουσα του κράτους. Οι Βρετανοί διοικητές αρχικά αρνήθηκαν την είσοδο πακιστανικών στρατευμάτων στη σύγκρουση, επικαλούμενοι την προσάρτηση του κράτους στην Ινδία. Ωστόσο, αργότερα, το 1948, υποχώρησαν και οι στρατοί του Πακιστάν εισήλθαν στον πόλεμο λίγο αργότερα. Τα μέτωπα σταθεροποιήθηκαν σταδιακά κατά μήκος αυτού που αργότερα έγινε γνωστό ως Γραμμή Ελέγχου. Μια επίσημη εκεχειρία κηρύχθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1949.  Πολλοί αναλυτές δηλώνουν ότι ο πόλεμος κατέληξε σε αδιέξοδο, χωρίς καμία πλευρά να κατακτήσει σαφή νίκη. Άλλοι, ωστόσο, δηλώνουν ότι η Ινδία αναδείχθηκε νικήτρια καθώς κέρδισε με επιτυχία το μεγαλύτερο μέρος της αμφισβητούμενης περιοχής.

 Υπόβαθρο 
Πριν από το 1815, η περιοχή που είναι τώρα γνωστή ως «Τζαμού και Κασμίρ» περιλάμβανε 22 μικρά ανεξάρτητα κράτη (16 ινδουιστικά και έξι μουσουλμανικά) που αποσπάστηκαν από εδάφη που ελέγχονταν από τον Εμίρη (Βασιλιά) του Αφγανιστάν, σε συνδυασμό με εκείνα των τοπικών μικρών ηγεμόνων. Αυτές αναφέρονταν συλλογικά ως «Πολιτεία των Λόφων του Παντζάμπ». Αυτά τα μικρά κράτη, που κυβερνούνταν από βασιλείς Ρατζπούτ, ήταν ποικιλοτρόπως ανεξάρτητα, υποτελή της Αυτοκρατορίας των Μογγόλων από την εποχή του Αυτοκράτορα Ακμπάρ ή μερικές φορές ελεγχόμενα από την πολιτεία Κάνγκρα στην περιοχή Χιματσάλ. Μετά την παρακμή των Μογγόλων, τις αναταραχές στην Κάνγκρα και τις εισβολές των Γκόρκα, οι ορεινές πολιτείες έπεσαν διαδοχικά υπό τον έλεγχο των Σιχ υπό τον Ραντζίτ Σινγκ . 

Ο Πρώτος Αγγλο-Σιχ πόλεμος (1845–46) διεξήχθη μεταξύ της Αυτοκρατορίας των Σιχ, η οποία διεκδίκησε την κυριαρχία της στο Κασμίρ, και της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Στη Συνθήκη της Λαχόρης του 1846, οι Σιχ αναγκάστηκαν να παραδώσουν την πολύτιμη περιοχή (το Τζουλουντούρ Ντόαμπ) μεταξύ του ποταμού Ύφαση και του ποταμού Σάτλετζ και υποχρεώθηκαν να καταβάλουν αποζημίωση 1,2 εκατομμυρίων ρουπιών. Επειδή δεν μπορούσαν να συγκεντρώσουν εύκολα αυτό το ποσό, η Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών επέτρεψε στον ηγεμόνα Ντόγκρα Γκουλάμπ Σινγκ να αποκτήσει το Κασμίρ από το βασίλειο των Σιχ με αντάλλαγμα την καταβολή 750.000 ρουπιών στην εταιρεία. Ο Γκουλάμπ Σινγκ έγινε ο πρώτος Μαχαραγιάς του νεοσύστατου πριγκιπάτου του Τζαμού και Κασμίρ, ιδρύοντας μια δυναστεία που θα κυβερνούσε το κράτος, το δεύτερο μεγαλύτερο πριγκιπάτο κατά τη διάρκεια του Βρετανικού Ρατζ, μέχρι που η Ινδία απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1947. [ απαιτείται παραπομπή ]

Από τον Φεβρουάριο του 1944 έως τον Ιανουάριο του 1947, το Αφγανιστάν αντιμετώπισε μια σειρά από φυλετικές εξεγέρσεις. Αυτές οι εξεγέρσεις επηρέασαν το Αφγανιστάν να υιοθετήσει μια φιλοπακιστανική στάση κατά τη διάρκεια του Ινδο-Πακιστανικού πολέμου του 1947–1948. Μια φιλοϊνδική στάση σε αυτή την περίπτωση θα απαιτούσε την αποτροπή της συμμετοχής των Παστούν στον πόλεμο του Πακιστάν κατά της Ινδίας, κάτι που αναμενόταν να προκαλέσει αναζωπύρωση της ανταρτικής δραστηριότητας, ενώ η κυβέρνηση ήλπιζε να επικεντρωθεί στην εθνική μεταρρύθμιση.

 Διαίρεση της Ινδίας 
μικρογραφία|Η διαίρεση της Ινδίας και η μετακίνηση προσφύγων
μικρογραφία|Ο Στρατάρχης Κλοντ Άουτσινλεκ, Ανώτατος Διοικητής των Ινδικών και Πακιστανικών Ενόπλων Δυνάμεων

Τα έτη 1946–1947 σημαδεύτηκαν από την άνοδο της Πανινδικής Μουσουλμανικής Ένωσης και του μουσουλμανικού εθνικισμού, που απαιτούσαν ένα ξεχωριστό κράτος για τους μουσουλμάνους της Ινδίας. Το αίτημα πήρε βίαιη τροπή την Ημέρα Άμεσης Δράσης (16 Αυγούστου 1946) και η διακοινοτική βία μεταξύ Ινδουιστών και Μουσουλμάνων έγινε ενδημική. Κατά συνέπεια, στις 3 Ιουνίου 1947 ελήφθη απόφαση να διαιρεθεί η Βρετανική Ινδία σε δύο ξεχωριστά κράτη, το Ντομίνιον του Πακιστάν που περιελάμβανε τις περιοχές με μουσουλμανική πλειοψηφία και της Ινδίας που περιελάμβανε τις υπόλοιπες. Οι δύο επαρχίες Παντζάμπ και Βεγγάλης με μεγάλες περιοχές με μουσουλμανική πλειοψηφία επρόκειτο να μοιραστούν μεταξύ των δύο κρατών. Υπολογίζεται ότι 11 εκατομμύρια άνθρωποι τελικά μετανάστευσαν μεταξύ των δύο τμημάτων του Παντζάμπ και πιθανώς 1 εκατομμύριο έχασαν τη ζωή τους στη διακοινοτική βία. [ απαιτείται παραπομπή ] Το Τζαμού και Κασμίρ, όντας δίπλα στην επαρχία Παντζάμπ, επηρεάστηκε άμεσα από τα γεγονότα στο Παντζάμπ.

Η αρχική ημερομηνία-στόχος για τη μεταβίβαση της εξουσίας στις νέες κτήσεις ήταν ο Ιούνιος του 1948. Ωστόσο, φοβούμενος την άνοδο της διακοινοτικής βίας, ο Βρετανός Αντιβασιλέας Λόρδος Μαουντμπάτεν μετέθεσε την ημερομηνία στις 15 Αυγούστου 1947. Αυτό έδωσε μόνο έξι εβδομάδες για να ολοκληρωθούν όλες οι διευθετήσεις για τη διχοτόμηση.  Το αρχικό σχέδιο του Μάουντμπάτεν ήταν να παραμείνει ως γενικός κυβερνήτης και για τις δύο νέες κτήσεις μέχρι τον Ιούνιο του 1948. Ωστόσο, αυτό δεν έγινε δεκτό από τον Πακιστανό ηγέτη Μοχάμεντ Αλί Τζίνα. Τελικά, ο Μαουντμπάτεν παρέμεινε ως Γενικός Κυβερνήτης της Ινδίας, ενώ το Πακιστάν επέλεξε τον Τζίνα ως Γενικό Κυβερνήτη του.  Προβλεπόταν ότι η εθνικοποίηση των ενόπλων δυνάμεων δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί έως τις 15 Αυγούστου  και ως εκ τούτου οι Βρετανοί αξιωματικοί παρέμειναν στις θέσεις τους και μετά τη μεταβίβαση της εξουσίας. Οι αρχηγοί των υπηρεσιών διορίζονταν από τις κυβερνήσεις των Κτήσεων και ήταν υπεύθυνοι απέναντί τους. Ο συνολικός διοικητικός έλεγχος, αλλά όχι ο επιχειρησιακός έλεγχος, ανατέθηκε στον Στρατάρχη Κλοντ Άουκινλεκ,  ο οποίος έφερε τον τίτλο του «Ανώτατου Διοικητή», υπόλογος σε ένα νεοσύστατο Κοινό Συμβούλιο Άμυνας των δύο κρατών. Η Ινδία διόρισε τον Στρατηγό Ρομπ Λόκχαρτ ως αρχηγό του Στρατού της και το Πακιστάν διόρισε τον Στρατηγό Φρανκ Μεσέρβι. 

Η παρουσία Βρετανών διοικητών και στις δύο πλευρές κατέστησε τον Ινδο-Πακιστανικό πόλεμο του 1947 έναν παράξενο πόλεμο. Οι δύο διοικητές βρίσκονταν σε καθημερινή τηλεφωνική επικοινωνία και υιοθέτησαν αμοιβαία αμυντικές θέσεις. Η στάση ήταν ότι «μπορείς να τους χτυπήσεις τόσο δυνατά αλλά όχι πολύ δυνατά, αλλιώς θα υπάρξουν κάθε είδους επιπτώσεις».  Τόσο ο Λόκχαρτ όσο και ο Μεσέρβι αντικαταστάθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, και οι διάδοχοί τους , Ρόι Μπούχερ και Ντάγκλας Γκρέισι, προσπάθησαν να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση στις αντίστοιχες κυβερνήσεις τους. Ο Μπούχερ προφανώς το κατάφερε αυτό στην Ινδία, αλλά ο Γκρέισι υποχώρησε και επέτρεψε τη χρήση Βρετανών αξιωματικών σε επιχειρησιακούς ρόλους στο πλευρό του Πακιστάν. Ένας Βρετανός αξιωματικός πέθανε εν ώρα μάχης. 

Σημειώσεις


Παραπομπές

Κατηγορία:Πολεμικές συγκρούσεις μετά το 1945
Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας
Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν