Πόλεμος του Αυτιού του Τζένκινς

Ο Πόλεμος του Αυτιού του Τζένκινς (αγγλ.:War of Jenkins' Ear) διεξήχθη από τη Μεγάλη Βρετανία και την Ισπανία μεταξύ 1739 και 1748. Η πλειονότητα των μαχών έλαβε χώρα στη Νέα Γρανάδα και την Καραϊβική Θάλασσα, με τις κύριες επιχειρήσεις να τερματίζονται σε μεγάλο βαθμό μέχρι το 1742. Θεωρείται σχετική σύγκρουση του Πολέμου της Αυστριακής Διαδοχής του 1740–1748.

Το όνομα προέρχεται από τον Ρόμπερτ Τζένκινς, έναν Βρετανό καπετάνιο του οποίου το αυτί φέρεται να κόπηκε τον Απρίλιο του 1731 από Ισπανούς ακτοφύλακες που έψαχναν το πλοίο του για λαθρεμπόριο. Το 1738, πολιτικοί της αντιπολίτευσης στο Βρετανικό Κοινοβούλιο χρησιμοποίησαν το περιστατικό για να υποκινήσουν την υποστήριξη ενός πολέμου κατά της Ισπανίας. 

Η πιο σημαντική επιχείρηση του πολέμου ήταν μια αποτυχημένη βρετανική επίθεση στην Καρθαγένη το 1741, η οποία είχε ως αποτέλεσμα βαριές απώλειες και δεν επαναλήφθηκε.  Εκτός από μικρές ενέργειες στην ισπανική Φλόριντα, τη Τζόρτζια και την Αβάνα, μετά το 1742 η Βρετανία και η Ισπανία επικέντρωσαν τις προσπάθειές τους στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής στην Ευρώπη.

Οι μάχες έληξαν επίσημα με τη Συνθήκη της Αιξ-λα-Σαπέλ του 1748, οι όροι της οποίας σήμαιναν ότι η Βρετανία σε μεγάλο βαθμό απέτυχε να επιτύχει τις αρχικές εδαφικές και οικονομικές της φιλοδοξίες στην Αμερική. Ο πόλεμος είναι σημαντικός στην ιστορία του βρετανικού ναυτικού, λόγω του ταξιδιού του Ναυάρχου Τζορτζ Άνσον σε όλο τον κόσμο από το 1740 έως το 1744.

 Υπόβαθρο 
Ενώ η σύγκρουση συχνά απεικονίζεται ως εμπορική διαμάχη, οι σύγχρονοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι οι ισπανικές ανησυχίες σχετικά με τη βρετανική αποικιακή επέκταση στη Βόρεια Αμερική ήταν εξίσου σημαντικές.  Υποδεικνύουν επίσης ότι ένας αποφασιστικός παράγοντας στην πορεία προς τον πόλεμο ήταν η εκστρατεία της αντιπολίτευσης των Συντηρητικών, η οποία επεδίωξε να απομακρύνει την κυβέρνηση των Ουίγων με επικεφαλής τον Ρόμπερτ Γουόλπολ, πρωθυπουργό από το 1721. 

Η Συνθήκη της Ουτρέχτης του 1713 έδωσε στους Βρετανούς εμπόρους πρόσβαση στις αγορές της Ισπανικής Αμερικής, συμπεριλαμβανομένης της , ένα μονοπώλιο για την προμήθεια 5.000 σκλάβων ετησίως. Ένα άλλο ήταν το , επιτρέποντας σε δύο πλοία ετησίως να πωλούν 500 τόνους εμπορευμάτων το καθένα στο Πόρτο Μπέλο στον Παναμά και στη Βερακρούζ στο Μεξικό .  Και οι δύο παραχωρήσεις ανήκαν στην Εταιρεία Νότιας Θάλασσας, η οποία ανήκε στη βρετανική κυβέρνηση από το 1720,  αν και η αξία τους ήταν ασήμαντη σε σύγκριση με το εμπόριο μεταξύ Βρετανίας και ηπειρωτικής Ισπανίας. 

Το asiento έχει περιγραφεί ως «εμπορική ψευδαίσθηση», με μόνο οκτώ πλοία συνολικά να έχουν σταλεί από τη Βρετανία μεταξύ 1718 και 1733.  Ακόμα και για αυτά, ο κύριος σκοπός τους ήταν η μεταφορά καταναλωτικών αγαθών που απέφευγαν τους τελωνειακούς δασμούς.  Οι υψηλοί δασμοί στα εισαγόμενα αγαθά, σε συνδυασμό με τη ζήτηση από τους ντόπιους αποίκους, καθιστούσαν το λαθρεμπόριο πολύ επικερδές για να σταματήσει. Οι Ισπανοί προσπάθησαν επομένως είτε να διαχειριστούν το παράνομο εμπόριο είτε να το χρησιμοποιήσουν ως μέσο άσκησης πολιτικής. Κατά τη διάρκεια του Αγγλο-ισπανικού πολέμου (1727–1729), τα γαλλικά πλοία είχαν τη δυνατότητα να διέλθουν, αλλά τα βρετανικά σταμάτησαν, μια πολιτική που αντιστράφηκε όταν η Βρετανία υποστήριξε την Ισπανία στον Πόλεμο της Πολωνικής Διαδοχής του 1733–1735. 

αριστερά|μικρογραφία|Η ίδρυση της Τζόρτζια το 1733 αύξησε τις εντάσεις απειλώντας τις ισπανικές κτήσεις στη λεκάνη της Καραϊβικής.

Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Σεβίλλης του 1729, οι Ισπανοί είχαν τη δυνατότητα να ελέγχουν τα βρετανικά πλοία που εμπορεύονταν με την Αμερική για λαθρεμπόριο. Το 1731, το μπρίκι Rebecca βρέθηκε να μεταφέρει λαθραία ζάχαρη, με τον καπετάνιο του Ρόμπερτ Τζένκινς αργότερα να ισχυρίζεται ότι το αυτί του ακρωτηριάστηκε μερικώς κατά τη διάρκεια της έρευνας από Ισπανούς τελωνειακούς υπαλλήλους. Ενώ καταδίκαζε μια τέτοια μεταχείριση, ο διοικητής του Βασιλικού Ναυτικού στο Πορτ Ρόγιαλ υποστήριξε ότι όσοι εμπλέκονταν σε «παράνομο εμπόριο» δεν μπορούσαν να παραπονεθούν εάν τα φορτία τους κατασχέθηκαν και συχνά χρησιμοποιούσαν οι ίδιοι βία. 

Οι εντάσεις αυξήθηκαν μετά την ίδρυση της βρετανικής αποικίας της Τζόρτζια το 1732, η οποία θεωρούνταν απειλή για την ισπανική Φλόριντα, ζωτικής σημασίας για την προστασία των ναυτιλιακών οδών με την ηπειρωτική Ισπανία.  Από την πλευρά τους, οι Βρετανοί είδαν το Pacte de Famille του 1733 μεταξύ του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας ως το πρώτο βήμα για την αντικατάστασή του από τη Γαλλία ως του μεγαλύτερου εμπορικού εταίρου της Ισπανίας.  Ένας δεύτερος γύρος ισπανικών «λεηλασιών» το 1738 οδήγησε σε αιτήματα για αποζημιώσεις, με ενημερωτικά δελτία και φυλλάδια που υποστηρίζονταν από τους Συντηρητικούς να τα παρουσιάζουν ως εμπνευσμένα από τη Γαλλία.  Υποστηρίζοντας την εκστρατεία τους κατά του Γουόλπολ, οι Συντηρητικοί εξέθεσαν τον Τζένκινς στη Βουλή των Κοινοτήτων, οπότε το περιστατικό έλαβε ευρεία δημοσιότητα. 

Η Σύμβαση του Πάρντο τον Ιανουάριο του 1739 ίδρυσε μια Επιτροπή για την επίλυση της συνοριακής διαμάχης μεταξύ Τζόρτζια και Φλόριντα. Συμφώνησε επίσης ότι η Ισπανία θα αποζημιώσει τους Βρετανούς εμπόρους για τις ζημιές, ενώ η Εταιρεία της Νότιας Θάλασσας θα καταβάλει στον Φίλιππο Ε΄ της Ισπανίας το μερίδιό του από τα κέρδη του asiento, αλλά η εταιρεία αρνήθηκε να συμμορφωθεί.  Ως αποτέλεσμα, ο Γεώργιος Β΄ κήρυξε τον πόλεμο στις 15 Ιουνίου, μια απόφαση που επικυρώθηκε επίσημα από το Κοινοβούλιο στις 23 Οκτωβρίου.  Στις 20 Ιουλίου, μια ναυτική δύναμη υπό τον Ναύαρχο Έντουαρντ Βέρνον απέπλευσε για τις Δυτικές Ινδίες και έφτασε στην Αντίγκουα στις αρχές Οκτωβρίου. 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Πόλεμος της Αυστριακής Διαδοχής
Κατηγορία:Αφτί
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ισπανικά