Βίκτορ Χάντβιγκερ

Ο Βίκτορ Χάντβιγκερ (, γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1878 στην Πράγα - πέθανε στις 4 Οκτωβρίου 1911 στο Βερολίνο) ήταν γερμανόφωνος συγγραφέας, πρόδρομος και πρωτοπόρος του λογοτεχνικού εξπρεσιονισμού, εκπρόσωπος της γερμανικής λογοτεχνίας της Πράγας.

 Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Βίκτορ Χάντβιγκερ γεννήθηκε το 1878 στην Πράγα, τότε ακόμη μέρος της Αυστροουγγίας. Ο πατέρας του ήταν γιατρός στο ανώτερο επιτελείο του Αυστροουγγρικού στρατού και άλλαζε συχνά τόπο εργασίας. Μετά από δύσκολα σχολικά χρόνια που πέρασε σε πολλά διαφορετικά μέρη διαμονής, άρχισε να σπουδάζει λογοτεχνική ιστορία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα το 1899. Ήδη από τα γυμνασιακά του χρόνια, άρχισε να γράφει ποίηση και κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών του σπουδών εντάχθηκε στην λογοτεχνική ομάδα των γερμανόφωνων λογοτεχνών της Πράγας, όπου έγινε φίλος με τον Πάουλ Λέπιν και τον Όσκαρ Βίνερ. Εκείνη την εποχή, γνώρισε επίσης τον συγγραφέα Γκούσταβ Μάιρινκ, ο οποίος έγινε ένας από τους καλύτερους φίλους του, και σύντομα έγινε μια από τις πιο εντυπωσιακές προσωπικότητες της καλλιτεχνικής Βοημίας. «Ο Λέπιν και ο Χάντβιγκερ εμφανίζονταν συνήθως μαζί σαν δίδυμοι. Ήταν και οι δύο πολύ ψηλοί, φορούσαν παράξενα τεράστια καπέλα και ξεχώριζαν ακόμη και στον δρόμο. Και οι δύο ήταν πολύ χλωμοί, με καλλιτεχνικές γραβάτες σε έντονα χρώματα να κυματίζουν γύρω από τον λαιμό τους», έγραψε ο Μαξ Μπροντ, φίλος και εκτελεστής της κληρονομιάς του Φραντς Κάφκα, στις σημειώσεις του για τον Κύκλο της Πράγας. Λίγο πριν από τις αρχές του αιώνα, ο Χάντβιγκερ έγραψε τα πρώτα του ποιήματα, τα οποία εκδόθηκαν σε μορφή βιβλίου το 1900.

Το 1901, ο Χάντβιγκερ και ένας συμφοιτητής του ταξίδεψαν στο Παρίσι, που τους άφησε αξέχαστες εντυπώσεις. Την επόμενη χρονιά, λίγο μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο πατέρας του διέκοψε οριστικά τις σχέσεις τους. Εξοργισμένος από τον απερίσκεπτο τρόπο ζωής του γιου του, απέσυρε κάθε οικονομική υποστήριξη. Χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του, ο Χάντβιγκερ, βαριά χρεωμένος αλλά με μια μικρή υποτροφία, εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο την άνοιξη του 1903, όπου εργάστηκε ως βοηθός συντάκτης φιλελεύθερης εφημερίδας και έγραφε τα δικά του έργα. Η συλλογή ποίησης Είμαι, που εκδόθηκε την ίδια χρονιά, τον βοήθησε να κερδίσει την προσοχή των λογοτεχνικών κύκλων του Βερολίνου..
μικρογραφία|Σκίτσο του Χάντβιγκερ (1912)
Στο Βερολίνο, ο Χάντβιγκερ κινήθηκε κυρίως στους μποέμ κύκλους και τη σκηνή των καμπαρέ. Μετακινούνταν ανήσυχα από γειτονιά σε γειτονιά, μεταφέροντας μαζί του τη συνεχώς αυξανόμενη συλλογή χειρογράφων του. Ο φίλος του αναρχικός συγγραφέας Έριχ Μίχσαμ τον περιγράφει στις Απολιτικές Αναμνήσεις του ως «υπερβολικά μετριοπαθή σε όλα: στο ποτό, στο κάπνισμα και στις βρισιές, στην έξαρση της ευτυχίας και στην κούραση από τον κόσμο». 

Συνέχισε να ζει μποέμικη ζωή μέχρι τον γάμο του με τη συγγραφέα Έλζε Στράους, ανιψιά του διάσημου θεολόγου Ντάβιντ Στράους, που έφερε μια κάποια σταθερότητα στη ζωή του. Ταυτόχρονα, η λογοτεχνική του φήμη αυξήθηκε μέσω διαφόρων δημοσιεύσεων, τα ποιήματά του εμφανίζονταν σε έγκριτες ανθολογίες και περιοδικά. Το 1911 δημοσίευσε τη νουβέλα Η ημέρα υποδοχής, ενώ δημοσιεύθηκαν επίσης οι ερωτικές του ιστορίες Μπλανς και Η μαϊμού, ο έρωτας και ο γάμος του Γιόγκο. 

Η επιτυχημένη αναδυόμενη συγγραφική του καριέρα τερματίστηκε από τον ξαφνικό θάνατό του το 1911 στο Βερολίνο σε ηλικία 32 ετών. Το 1912, φίλοι του δημοσίευσαν τη λυρική συλλογή Όταν υπάρχει ένας περιπλανώμενος ανάμεσά μας και τα δύο μυθιστορήματα, Άμπρααμ Άμπτ και Ο Παντεγκάν.

 Λογοτεχνικό έργο 
Η πεζογραφία του Χάντβιγκερ χαρακτηρίζεται από υπερβολικά πληθωρική φαντασία, στην οποία τα γκροτέσκο και δυσνόητα στοιχεία συχνά μετατρέπονται ξαφνικά σε ατμοσφαιρικά πυκνές περιγραφές με έντονες εικόνες. Κυρίαρχο θέμα του, ειδικά στα μυθιστορήματα, είναι η έντονη απέχθεια για τη βαρετή, αστική ηθική και τις κοινωνικές συμβάσεις, που συχνά οδηγεί στην έκρηξη του ατόμου και δαιμονική φαυλότητα. Η ποίησή του, σε ρήξη με τις παραδοσιακές μορφές, κυριαρχείται από προαισθήματα θανάτου, η αγωνία της ζωής και η μοίρα της ανθρώπινης ύπαρξης. Με επιρροές από τον Φρίντριχ Νίτσε και τον Ράινερ Μαρία Ρίλκε, τα ποιήματα του Χάντβιγκερ αναφέρονται στις μοναχικές περιπλανήσεις ενός «λυρικού εαυτού» σε εκστατικές, οραματικές εικόνες που προμήνυαν τον εξπρεσιονισμό. 

Τα έργα του έπεσαν στην αφάνεια για το ευρύ κοινό μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, με σύντομη αναγέννηση σε μεμονωμένες περιπτώσεις. Τρία από τα αποκαλυπτικά του οράματα συμπεριλήφθηκαν στην ανθολογία Ποίηση της Εξπρεσιονιστικής Δεκαετίας, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1962. Τα δύο μυθιστορήματά του επανεκδόθηκαν το 1984 και ακολούθησαν μερικές ακόμη μεμονωμένες εκδόσεις.

 Έργα (επιλογή) 

 1900: Gedichte - (Ποιήματα)
 1903: Ich bin. Gedichte - (Είμαι. Ποιήματα) 
 1911: Der Empfangstag - (Η ημέρα υποδοχής), νουβέλα
 1911: Blanche. Des Affen Jogo Liebe und Hochzeit - (Μπλανς. Η μαϊμού, ο έρωτας και ο γάμος του Γιόγκο), νουβέλες
 1912: Abraham Abt. Das Buch der Felsen; das Buch der Herberge; das Buch des Gartens; das Buch der Sonnenuntergänge und der Sterne; ein Roman - (Άμπρααμ Άμπτ. Το Βιβλίο των Βράχων, Το Βιβλίο του Πανδοχείου, Το Βιβλίο του Κήπου, Το Βιβλίο των Ηλιοβασιλεμάτων και των Αστεριών), μυθιστόρημα
 1912: Wenn unter uns ein Wandrer ist - (Όταν υπάρχει ένας περιπλανώμενος ανάμεσά μας), επιλεγμένα ποιήματα
 1913: Der Tod und der Goldfisch - (Ο Θάνατος και το χρυσόψαρο)
 1919: Il Pantegan (Ο Παντεγκάν), μυθιστόρημα, Πρώιμα Κείμενα Μοντερνισμού, έκδοση 500 αντιτύπων.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Τσέχοι μυθιστοριογράφοι
Κατηγορία:Αυστριακοί δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές
Κατηγορία:Γερμανόφωνοι λογοτέχνες της Πράγας
Κατηγορία:Εξπρεσιονιστές συγγραφείς