Γάιος Σουητόνιος Παυλίνος

Ο Γάιος Σουητώνιος Παυλίνος, Gaius Suetonius Paulinus  μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατηγός, περισσότερο γνωστός ως ο διοικητής που νίκησε τη Βουδίκα και τον στρατό της κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Βουδίκας.

 Πρώιμη ζωή 
Λίγα είναι γνωστά για την οικογένεια του Σουητόνιου, αλλά πιθανότατα καταγόταν από το Πίσαυρον (σημερινό Πέζαρο), μία πόλη στις ακτές της Αδριατικής στην Ιταλία. Δεν είναι γνωστό, αν έχει συγγένεια με τον βιογράφο Σουητόνιο. 

 Μαυριτανική εκστρατεία 
Έχοντας υπηρετήσει ως πραίτωρ το 40 μ.Χ., ο Σουητόνιος διορίστηκε κυβερνήτης της Μαυριτανίας (σύγχρονο βόρειο Μαρόκο) το επόμενο έτος. Σε συνεργασία με τον Γναίο Οσίδιο Γέτα, κατέστειλε την εξέγερση με επικεφαλής τον Αιδήμοναστην ορεινή επαρχία, η οποία προέκυψε από την εκτέλεση του τοπικού ηγεμόνα από τον Καλιγούλα.  Το 41 μ.Χ. ο Σουητόνιος ήταν ο πρώτος Ρωμαίος διοικητής, που οδήγησε στρατεύματα κατά μήκος των βουνών του Άτλαντα,  και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος παραθέτει την περιγραφή του για την περιοχή στο έργο του Φυσική Ιστορία. 

 Κυβερνήτης της Βρετανίας 
Το 58 μ.Χ., πριν γίνει ύπατος,  διορίστηκε κυβερνήτης της Βρετανίας, αντικαθιστώντας τον Κόιντο Βεράνιο, ο οποίος είχε αποβιώσει εν ενεργεία.  Συνέχισε την πολιτική του Βεράνιου για επιθετική υποταγή των φυλών της σύγχρονης Ουαλίας, και σημείωσε επιτυχία τα πρώτα δύο χρόνια της θητείας του. Η φήμη του ως στρατηγού συναγωνίστηκε εκείνη του Γναίου Δομίτιου Κορβούλωνα.  Δύο μελλοντικοί κυβερνήτες υπηρέτησαν κάτω από αυτόν: ο Κόιντος Πετίλιος Κεριάλις ως λεγάτος της Λεγεώνας IX Hispana και ο Γναίος Ιούλιος Αγρικόλα  ως τριβούνος του στρατού προσαρτημένος στη Λεγεώνα II Augusta, αλλά αποσπασμένος στο επιτελείο του Σουητόνιου.

Γύρω στο 60 ή 61 μ.Χ. ο Σουητόνιος επιτέθηκε στο νησί Μόνα (Άνγκλεσι), καταφύγιο για Βρετανούς φυγάδες και προπύργιο των δρυίδων. Οι φυλές του νοτιοανατολικού τμήματος εκμεταλλεύτηκαν την απουσία του, και οργάνωσαν μία εξέγερση, με επικεφαλής τη βασίλισσα Βουδίκα των Ικενών. Η αποικία (colonia) του Καμουλόδουνου (Κόλτσεστερ) καταστράφηκε, οι κάτοικοί της βασανίστηκαν, βιάστηκαν και σφαγιάστηκαν, και η λεγεώνα του Πετίλιου Κεριάλι κατατροπώθηκε . Ο Σουητόνιος υπέταξε τη Μόνα με όρους, και βάδισε κατά μήκος του ρωμαϊκού δρόμου της οδού Γουότλινγκ προς το Λονδίνιον (Λονδίνο), τον επόμενο στόχο των επαναστατών, αλλά έκρινε ότι δεν διέθετε επαρκή αριθμό για να υπερασπιστεί την πόλη, και διέταξε την εκκένωσή της. Οι Βρετανοί την κατέστρεψαν δεόντως, με τους πολίτες του Λονδίνιου να έχουν την ίδια μοίρα με αυτούς του Καμουλόδουνου, και στη συνέχεια έκαναν το ίδιο και στο Βερουλάμιον (Σεντ Όλμπανς). 

Ο Σουητόνιος ανασυντάχθηκε με τη XIV Gemina, μερικά τμήματα της XX Valeria Victrix και όλες τις διαθέσιμες βοηθητικές δυνάμεις. Η II Augusta, με έδρα το Έξετερ, ήταν διαθέσιμη, αλλά ο έπαρχός της, Ποίνιους Πόστουμος, αρνήθηκε να ανταποκριθεί στην έκκληση. Παρ' όλα αυτά, ο Σουητόνιος κατάφερε να συγκεντρώσει μία δύναμη περίπου δέκα χιλιάδων ανδρών. Υπερτερώντας αριθμητικά (οι Βρετανοί αριθμούσαν 230.000 σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο),  οι Ρωμαίοι άντεξαν στη θέση τους. Η μάχη που προέκυψε έλαβε χώρα σε μία άγνωστη τοποθεσία, σε ένα στενό με ένα δάσος πίσω του: πιθανώς στα Δυτικά Μίντλαντς, κάπου κατά μήκος της οδού Γουότλινγκ. Πράγματι, στο Κατλ Μιλ, 2 μίλια νοτιοανατολικά του Τάουσεστερ στο Νορθάμπτονσιρ, μπροστά από ένα στενό δρομάκι που απαντά στην τοπογραφική περιγραφή του Τάκιτου, έχουν βρεθεί ανθρώπινα οστά σε μία μεγάλη περιοχή.  Έχουν επίσης προταθεί το Χάι Κρος στο Λέστερσαϊρ, και το Μαντουσέτον κοντά στη σύγχρονη πόλη Άθερστοουν στο Γουόρικσαϊρ, όπου οι ρωμαϊκές τακτικές και η πειθαρχία θριάμβευσαν έναντι των πολυάριθμων Βρετανών. Η φυγή των Βρετανών παρεμποδίστηκε από την παρουσία των δικών τους οικογενειών, τις οποίες είχαν τοποθετήσει σε έναν κύκλο από άμαξες στην άκρη του πεδίου της μάχης, και η ήττα μετατράπηκε σε σφαγή. Ο Τάκιτος άκουσε αναφορές ότι σχεδόν 80.000 Βρετανοί σκοτώθηκαν, σε σύγκριση με μόνο 400 Ρωμαίους. Η Βουδίκα δηλητηριάστηκε και ο Πόστουμος, έχοντας αρνηθεί στους άνδρες του να λάβουν μέρος στη νίκη, έπεσε επάνω στο σπαθί του. 

Ο Σουητόνιος ενίσχυσε τον στρατό του με λεγεωνάριους και βοηθητικούς στρατιώτες από τη Γερμανία, και διεξήγαγε τιμωρητικές επιχειρήσεις εναντίον τυχόν εναπομεινάντων εστιών αντίστασης, αλλά αυτό αποδείχθηκε αντιπαραγωγικό. Ο νέος επίτροπος, Γάιος Ιούλιος Αλπίνος Κλασικιανός, εξέφρασε την ανησυχία του στον Αυτοκράτορα Νέρωνα, ότι οι δραστηριότητες του Σουητόνιου θα οδηγούσαν μόνο σε συνεχιζόμενες εχθροπραξίες. Διοργανώθηκε έρευνα υπό τον απελεύθερο του Νέρωνα, Πολύκλειτο, και βρέθηκε μία δικαιολογία, ότι ο Σουητόνιος είχε χάσει μερικά πλοία, για να τον απαλλάξει από τη διοίκησή του. Αντικαταστάθηκε από τον πιο συμφιλιωτικό Πόπλιο Πετρόνιο Τουρπιλιανό.  Αλλά ο Σουητόνιος δεν ντροπιάστηκε: μία μολύβδινη ψηφίδα που βρέθηκε στη Ρώμη, απεικονίζει τόσο το δικό του όσο και το όνομα του Νέρωνα και σύμβολα νίκης, και ένας άνδρας ονόματι Γάιος Σουητόνιος Παυλίνος ήταν ύπατος το 66 μ.Χ., είτε γιος με το ίδιο όνομα , είτε ο ίδιος ο στρατηγός  διορισμένος για δεύτερη φορά. 

 Έτος των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων 
Το 69, κατά τη διάρκεια του έτους των εμφυλίων πολέμων που ακολούθησαν το τέλος του Νέρωνα (βλ. έτος των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων), ο Σουητόνιος ήταν ένας από τους ανώτερους στρατηγούς και στρατιωτικούς συμβούλους του Όθωνα.  Αυτός και ο Αύλος Μάριος Κέλσος νίκησαν τον Αύλο Καικίνα Αλιηνό, έναν από τους στρατηγούς του Βιτέλλιου, κοντά στην Κρεμόνα, αλλά ο Σουητόνιος δεν επέτρεψε στους άνδρες του να εκμεταλλευτούν το πλεονέκτημά τους, και ως εκ τούτου κατηγορήθηκε για προδοσία.  Όταν ο Καικίνας Αλιηνός ένωσε τις δυνάμεις του με εκείνες του Φάβιου Βάλη, ο Σουητόνιος συμβούλευσε τον Όθωνα να μη ριψοκινδυνεύσει μάχη, αλλά η πρόταση απορρίφθηκε, οδηγώντας στην αποφασιστική ήττα του Όθωνα στο Βεδριάκον.  Ο Σουητόνιος συνελήφθη από τον Βιτέλλιο, και έλαβε χάρη ισχυριζόμενος ότι είχε χάσει σκόπιμα τη μάχη για τον Όθωνα, αν και αυτό ήταν σχεδόν σίγουρα αναληθές.  Η τελική του τύχη παραμένει άγνωστη.

 Σημειώσεις 

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα