Πόλεμος της Ανεξαρτησίας της Κούβας

Ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας της Κούβας (), γνωστός και στην Κούβα ως ο Αναγκαστικός Πόλεμος (), που διεξήχθη από το 1895 έως το 1898, ήταν ο τελευταίος από τους τρεις απελευθερωτικούς πολέμους που διεξήγαγε η Κούβα εναντίον της Ισπανικής αυτοκρατορίας, οι άλλοι δύο ήταν ο Δεκαετής Πόλεμος (1868–1878)  και ο Μικρός Πόλεμος (1879–1880). Οι τελευταίοι τρεις μήνες της σύγκρουσης κλιμακώθηκαν και εξελίχθηκαν στον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο, με τις δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών να αναπτύσσονται στην Κούβα, το Πουέρτο Ρίκο και τις Φιλιππίνες εναντίον της Ισπανίας. Οι ιστορικοί διαφωνούν ως προς το βαθμό στον οποίο οι αξιωματούχοι των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν κίνητρο να παρέμβουν για ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά συμφωνούν ότι η κίτρινη δημοσιογραφία υπερέβαλε τις φρικαλεότητες που αποδίδονται στις ισπανικές δυνάμεις εναντίον κουβανών πολιτών.

 Υπόβαθρο 
Κατά τα έτη 1879–1888 της λεγόμενης «Επιβραβευτικής Εκεχειρίας», η οποία διήρκεσε 17 χρόνια από το τέλος του Δεκαετούς Πολέμου το 1878, σημειώθηκαν θεμελιώδεις κοινωνικές αλλαγές στην κουβανική κοινωνία. Η Κούβα διατηρούσε τη δουλεία και εξακολουθούσε να βρίσκεται υπό αποικιακό έλεγχο, ενώ οι περισσότερες χώρες της Αμερικής κέρδιζαν την ανεξαρτησία τους καθ' όλη τη διάρκεια του δέκατου ένατου αιώνα. Το νησί αποκόμισε οικονομικά οφέλη διατηρώντας τις σχέσεις του με τους Ισπανούς λόγω της προμήθειας ζάχαρης. Επιπλέον, η λευκή μειονότητα της ανώτερης τάξης στην Κούβα ανησυχούσε ότι το νησί θα ακολουθούσε τα βήματα της Αϊτής μετά την επανάστασή τους, γεγονός που την ανάγκασε να διατηρήσει την υποστήριξή της προς την ισπανική κυριαρχία. Με την κατάργηση της δουλείας τον Οκτώβριο του 1886, οι πρώην δούλοι εντάχθηκαν στις τάξεις των αγροτών και της εργατικής τάξης των πόλεων. Η οικονομία δεν μπορούσε πλέον να συντηρηθεί με τις μεταβολές και τις αλλαγές· ως εκ τούτου, πολλοί πλούσιοι Κουβανοί έχασαν την περιουσία τους και εντάχθηκαν στην αστική μεσαία τάξη. Ο αριθμός των εργοστασίων ζάχαρης μειώθηκε και η αποδοτικότητα αυξήθηκε: μόνο οι εταιρείες και οι πιο ισχυροί ιδιοκτήτες φυτειών παρέμειναν στην αγορά, ακολουθούμενες από το Κεντρικό Συμβούλιο Τεχνιτών το 1879 και πολλά άλλα σε όλο το νησί.

Ο Χοσέ Μαρτί ήταν μια σημαντική προσωπικότητα στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Κούβας και έχει μια κληρονομιά που εξακολουθεί να είναι εμφανής μέχρι σήμερα. Μετά τη δεύτερη απέλασή του στην Ισπανία το 1878, ο Μαρτί μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1881. Εκεί κινητοποίησε την υποστήριξη της κοινότητας των Κουβανών εξόριστων, ειδικά στην Ίμπορ Σίτι (περιοχή Τάμπα) και στο Κι Γουέστ της Φλόριντα. Το Cuba Libre έγινε ένα δημοφιλές κίνημα σε αυτές τις περιοχές, ειδικά στην Ίμπορ Σίτι, όπου σχεδόν κάθε πτυχή της κοινωνίας υποστήριξε αυτόν τον σκοπό.

Στόχος του ήταν η επανάσταση για την επίτευξη της ανεξαρτησίας από την Ισπανία. Ο Μαρτί άσκησε πιέσεις κατά της προσάρτησης της Κούβας από τις ΗΠΑ, κάτι που επιθυμούσαν ορισμένοι πολιτικοί τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Κούβα. Ο πολιτικός του προσανατολισμός ήταν περισσότερο δημοκρατικός παρά σοσιαλιστικός, και αυτές οι πεποιθήσεις διαμόρφωσαν τον αγώνα για την κουβανική ελευθερία. Ωστόσο, οι αλλαγές που προώθησε ο Μάρτι δεν έγιναν ποτέ στην Κούβα, επειδή οι Αμερικανοί απέκτησαν ισχυρή θέση στο νησί μετά την επανάσταση.

Μετά από διαβουλεύσεις με πατριωτικές λέσχες σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, τις Αντίλλες και τη Λατινική Αμερική, το «El Partido Revolucionario Cubano» (Το Κουβανικό Επαναστατικό Κόμμα) βρισκόταν σε κατάσταση εκκρεμότητας και επηρεαζόταν από τον αυξανόμενο φόβο ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα προσπαθούσε να προσαρτήσει την Κούβα πριν η επανάσταση απελευθερώσει το νησί από την Ισπανία.  Ο Μάρτι συνέβαλε στη δημιουργία του κόμματος, το οποίο βασιζόταν στις εθνικιστικές του απόψεις, και ενδυνάμωσε τον κουβανικό λαό με αυτό το κόμμα. Το κόμμα τον βοήθησε επίσης να βελτιώσει τις σχέσεις του με άλλους σημαντικούς επαναστατικούς ηγέτες, όπως ο Μαξίμο Γκόμες και ο Αντόνιο Μασέο. Επιπλέον, μια νέα τάση επιθετικής «επιρροής» των ΗΠΑ εκφράστηκε με την υπόδειξη του Υπουργού Εξωτερικών Τζέιμς Μπλέιν ότι όλη η Κεντρική και Νότια Αμερική θα έπεφτε κάποια μέρα στις ΗΠΑ:
«Αυτό το πλούσιο νησί», έγραψε ο Μπλέιν την 1η Δεκεμβρίου 1881, «είναι το κλειδί για τον Κόλπο του Μεξικού, αν και βρίσκεται στα χέρια της Ισπανίας, αποτελεί μέρος του αμερικανικού εμπορικού συστήματος».... Αν ποτέ πάψει να είναι ισπανική, η Κούβα πρέπει απαραίτητα να γίνει αμερικανική και να μην πέσει υπό καμία άλλη ευρωπαϊκή κυριαρχία». Επειδή οι ΗΠΑ είχαν επίσης οικονομικά συμφέροντα στην Κούβα, δήλωσε κάποτε ότι «η μεγάλη μας απαίτηση είναι η επέκταση· εννοώ την επέκταση του εμπορίου με χώρες όπου μπορούμε να βρούμε κερδοφόρες ανταλλαγές».
 Παραπομπές 

Κατηγορία:Πόλεμοι ανεξαρτησίας
Κατηγορία:Πόλεμοι της Ισπανίας
Κατηγορία:Εξεγέρσεις του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Ιστορία της Κούβας