Γναίος Πεδάνιος Φούσκος Σαλινάτωρ (ύπατος το 118)

Ο Γναίος Πεδάνιος Φούσκος Σαλινάτωρ, λατιν.: Gnaeus Pedanius Fuscus Salinator ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και δικηγόρος. Διετέλεσε κανονικός ύπατος για το έτος 118 μ.Χ. ως συνεργάτης του Αυτοκράτορα Αδριανού.  Ο Σαλινάτωρ ήταν μέλος του κύκλου φίλων και συνομηλίκων του Πλίνιου του Νεότερου.

Ο Σαλινάτωρ ήταν μέλος του γένους των Πεδανίων, οι οποίοι είχαν τις ρίζες τους ως Ρωμαίοι άποικοι στην πόλη Βαρκίνο στην Ταρρακωνική Ισπανία. Ο ίδιος ο Σαλινάτωρ ήταν γιος του Γναίου Πεδάνιου Φούσκου Σαλινάτορα, του υπάτου του 83 είτε του 84. 

Ο Πλίνιος απευθύνει τρεις επιστολές στον Π. Φ. Σαλινάτορα (τον οποίο αποκαλεί Πεδάνιο Φούσκο) και τον αναφέρει σε τρεις ακόμη. Ωστόσο, οι τρεις επιστολές που τού έγραψε ο Πλίνιος αφορούν ασήμαντα ζητήματα: η μία περιέχει συμβουλές προς τον Σαλινάτορα σχετικά με το πώς να μελετά, αν και ο Πλίνιος σημειώνει ότι «το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του Σαλινάτορα είναι η ικεσία». Οι άλλες δύο είναι δοκίμια, όπου ο Πλίνιος περιγράφει το καθημερινό του πρόγραμμα.  Οι άλλες επιστολές που τον αναφέρουν σε τρίτους, μάς παρέχουν περισσότερες πληροφορίες για τον Σαλινάτορα. Η μία αφορά την εναρκτήρια ομιλία του Σαλινάτορα στη Σύγκλητο, όπου αντιτάχθηκε σε αυτόν ένας άλλος νεαρός συγκλητικός, που επίσης εκφώνησε την εναρκτήρια ομιλία του, ο Γ. Ουμίδιος Κουαδράτος.  Μία άλλη, που απευθύνεται στον Λεύκιο Ιούλιο Ούρσο Σερβιανό, συγχαίρει τον Σερβιανό για τον αρραβώνα τής κόρης του με τον Σαλινάτορα.  Ο Ρόναλντ Σάυμ τής έδωσε ένα όνομα: Ιουλία Παυλίνα, κόρη τής αδελφής του Αδριανού, Αιλίας Παυλίνας. 

Όσο για τη συγκλητική σταδιοδορμία του Σαλινάτορα, γνωρίζουμε λίγες λεπτομέρειες. Η τρίτη επιστολή του Πλίνιου που τον αναφέρει, είναι μία επιστολή σύστασης για κάποιον Νυμφίδιο Λούπο, γραμμένη στον Αυτοκράτορα Τραϊανό το έτος 110.  Σε αυτή την επιστολή γράφει ότι ο «Φούσκος Σαλινάτορας» έχει επίσης συστήσει τον Λούπο με τρόπο, που υπονοεί ότι ο Σαλινάτωρ ήταν κυβερνήτης κάποια στιγμή πριν από το 110. Στην επιστολή δεν αναφέρεται σε ποια επαρχία ήταν κυβερνήτης, αλλά η συναίνεση των ειδικών είναι, ότι πιθανότατα επρόκειτο για την Κάτω Μοισία. Αυτός μπορεί να αποτελεί αντικείμενο μίας ακρωτηριασμένης επιγραφής, που ανακτήθηκε από το Δουρόστορον·  η θητεία αυτού του άγνωστου συγκλητικού έχει χρονολογηθεί από τον Βέρνερ Εκκ από το έτος 108 έως το έτος 110. 

Αφού ολοκλήρωσε τη θητεία του ως κανονικού υπάτου, ο Σαλινάτωρ εξαφανίζεται από την καταγεγραμμένη ιστορία, κάτι που προκαλεί έκπληξη. «Ο Πίνακες Υπάτων (Fasti Consulares) στις αρχές της βασιλείας του Αδριανού αποκάλυψαν δεόντως αρκετούς από τους συμμάχους του», γράφει ο Σάυμ.  Ως συνάδελφος του Αδριανού στην πρώτη του υπατεία ως Αυτοκράτορα, ο Πεδάνιος Φούσκος Σαλινάτωρ θα κατείχε μία πολύ εξέχουσα θέση στον κατάλογο των διορισμένων του Αδριανού. Θα περίμενε κανείς να ακούσει περισσότερα για τον Σαλινάτορα, ωστόσο, όπως σημειώνει ο Σάυμ, είναι «μόνο ένα όνομα στους Πίνακες».  Ενώ η εξαφάνισή του θα μπορούσε να αποδοθεί στο ότι έχασε την εύνοια του Αδριανού —είναι γνωστό ότι ο Αυτοκράτορας εκτέλεσε τέσσερις άνδρες, που θεωρούνταν απειλή γι' αυτόν (τον Γ. Αβίδιο Νιγρίνο, τον Κορνήλιο Πάλμα, τον Γ. Καλπούρνιο Πίσωνα Λικινιανό και τον Λεύκιο Κουίετο)— ο Σάυμ υποστηρίζει ότι ο Σαλινάτωρ και η σύζυγός του απλώς υπέκυψαν σε «μία ασθένεια ή λοιμό λίγο μετά το έτος 118». Syme, "The Ummidii", p. 87

Είναι γνωστό ότι ο Σαλινάτωρ απέκτησε έναν γιο με την Ιουλία, κόρη του Σερβιανού, ονόματι Λεύκιο Πεδάνιο Φούσκο Σαλινάτορα. Αυτός ο γιος, μαζί με τον παππού του Σερβιανό, κατηγορήθηκαν ότι συμμετείχαν σε συνωμοσία εναντίον τού Αδριανού. Ως αποτέλεσμα, και οι δύο άνδρες αναγκάστηκαν να αυτοκτονήσουν, λίγο πριν από το τέλος τού Αδριανού. 

 Αναφορές 

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα