Οχτίρκα

Οχτίρκα (ουκρανικά: Охтирка, ρωσικά: Ахтырка / Akhtyrka) είναι μια πόλη στην περιφέρεια Σούμι στην Ουκρανία. Χρησιμεύει ως διοικητικό κέντρο της Οχτίρκα Ραγιόν εντός της περιφέρειας. Η Οχτίρκα ήταν κάποτε πατρίδα των Ουσάρων και των Κοζάκων. Ήταν επίσης στο παρελθόν περιφερειακή έδρα της Αυτοκρατορικής Περιφέρειας Ελεύθερης Ουκρανίας και της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικ΄ς Δημοκρατίας. Από την ανακάλυψη του πετρελαίου και του φυσικού αερίου το 1961, η Οχτίρκα έγινε γνωστή ως η «πετρελαϊκή πρωτεύουσα» της Ουκρανίας. Είναι η έδρα της πρώην αεροπορικής βάσης Οχτίρκα και άλλων ιστορικών και θρησκευτικών τοποθεσιών. Ορισμένα θρησκευτικά κτίρια στην Οχτίρκα σχεδόν καταστράφηκαν στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

 Ονομασία 
Η πόλη Οχτίρκα βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Οχτίρκα. Σύμφωνα με την πιο επικρατούσα ετυμολογία, η πόλη πήρε το όνομά της από τον ποταμό.

Μερικοί ντόπιοι ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι το όνομα του ποταμού μπορεί να προέρχεται από την τουρκική γλώσσα, όπου μπορεί να μεταφραστεί ως «τεμπέλης ποταμός», «τόπος ενέδρας» ή «λευκό φρούριο». Ωστόσο, ο Ρώσος φιλόλογος Όλεγκ Τρουμπατσόφ έχει επισημάνει ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτή τη θεωρία.

Εναλλακτικά, ο γλωσσολόγος Κοσταντίν Τιστσένκο έχει προτείνει ότι το όνομα του ποταμού μπορεί να έχει γοτθική προέλευσηTyshchenko, K. Ethno-linguistic history of the Ancient Ukraine. Κίεβο: "Akvilon-Plius", 2008.

 Γεωγραφία 
Νότια της περιοχής Σούμι, η Οχτίρκα βρίσκεται στο κέντρο ενός τριγώνου, που δημιουργείται από τα περιφερειακά κέντρα Σούμι, Χάρκοβο και Πολτάβα. Η πόλη βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Βόρσκλα, γνωστού ως το «Γαλάζιο Μαργαριτάρι» των ουκρανικών ποταμών.

 Ιστορία και θρύλοι 
Η Οχτίρκα ιδρύθηκε για πρώτη φορά από πρώην Ρουθηνούς της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας οι οποίοι, αφού διέφυγαν από την πολωνοποίηση, μετακόμισαν από τη Δεξιά Όχθη της Ουκρανίας στην Ελεύθερη Ουκρανία. Δίπλα στον νέο οικισμό, οι πολωνικές Αρχές εγκατέστησαν ένα συνοριακό φυλάκιο κατά μήκος της συνοριακής γραμμής του Μοσχοβίτικου Μπέλγκοροντ. Ο οικισμός και το φυλάκιο ιδρύθηκαν στη δεξιά όχθη του ποταμού Βόρσκλα, στη θέση ενός αρχαίου ρουθηνικού οικισμού στον λόφο Ακ-τυρ (από τα τουρκικά — «λευκός βράχος») το 1641, από Ουκρανούς Κοζάκους με επικεφαλής τον Πολωνό κυβερνητικό αξιωματούχο Κουλτσέφσκι. Ονομάστηκε Αχτίρσκι.

Το 1647, σύμφωνα με την πράξη οριοθέτησης των συνόρων που χαράχθηκε με τη Συνθήκη της Πολιανόφκα του 1634, παραχωρήθηκε από το Βασίλειο της Πολωνίας στο Τσαρικό βασίλειο της Ρωσίας. Το Αχτίρσκ έγινε το τελευταίο νοτιοδυτικό σημείο της αμυντικής γραμμής του Μπέλγκοροντ, που εκτεινόταν κατά μήκος των νότιων συνόρων του ρωσικού κράτους στα μέσα του 17ου αιώνα. Το 1650, οι ρωσικές Αρχές υποβίβασαν το φρούριο σε ένα απλό παρατηρητήριο, δίπλα στο οποίο σύντομα εμφανίστηκε η Μονή της Αγίας Τριάδας. 

Το 1653, στις όχθες του παραποτάμου του Βόρσκλα, του Οχτίρκα, μια ομάδα μεταναστών από τη δεξιά όχθη της Ουκρανίας ίδρυσε έναν οικισμό, που υιοθέτησε το όνομα του φυλακίου. Το 1654 ολοκληρώθηκε η οχύρωση και το 1655–1656 επεκτάθηκε περαιτέρω από Ρώσους σλουζίλιε (στρατιωτικούς) με επικεφαλής τους διορισμένους από τον Τσάρο βοεβόδες Λάριον Καμίνιν και Τρόφιμ Τσερνόφ. Το 1656, έφτασε μια ομάδα άνω των 1.000 ατόμων από τη δεξιά όχθη της Ουκρανίας, με επικεφαλής τον Κοζάκο σοτνίκο Αρίστοφ και τον πρωτοπάπα Αντώνιο από το Ζίβοτοφ (πιθανώς το Βοεβοδάτο του Κιέβου).

Ενισχυμένη από αυτή τη θέση κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα, η Οχτίρκα ανέβηκε και ανταγωνιζόταν το Χάρκοβο. Η πρώτη απογραφή της πόλης πραγματοποιήθηκε το 1655 από τον κυβερνήτη της Οχτίρκα, Τρόφιμ Χρουστσόφ, στην οποία καταγράφηκαν 1.339 κάτοικοι. Το 1655–1658, ο οικισμός ήταν συνταγματική πόλη του Συντάγματος Οχτίρκα.

Το 1718 ξεκίνησε ένα εργοστάσιο καπνού, το πρώτο στην Ουκρανία. Καθ' όλη τη διάρκεια του 18ου αιώνα, η Οχτίρκα μετατράπηκε σε κέντρο χειροτεχνίας και εμπορίου. Μετά την κατάργηση του συνταγματικού συστήματος διοίκησης το 1765, η Οχτίρκα έγινε κέντρο της επαρχίας Ελεύθερης Ουκρανίας και στη συνέχεια ουγιέζντ Οχτίρκα του Κυβερνείου Χάρκοβου.

 Ρωσική εισβολή 2022 
δεξιά|μικρογραφία| Το κτίριο του Δημοτικού Συμβουλίου της Οχτίρκα μετά τη μάχη του 2022
Συγκρούσεις έλαβαν χώρα στην Οχτίρκα μεταξύ των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων και των εισβολέων Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, οι οποίες ξεκίνησαν στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Παρά το γεγονός ότι δεν εισήλθαν ποτέ στην πόλη, μεγάλο μέρος της Οχτίρκα καταστράφηκε σε βομβαρδισμούς, που πραγματοποίησε ο ρωσικός στρατός.

Το πρωί της 25ης Φεβρουαρίου, η πόλη Οχτίρκα βομβαρδίστηκε. Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, ρωσικά στρατεύματα χρησιμοποίησαν πυρομαχικά διασποράς, συμπεριλαμβανομένης της ρίψης τους σε ένα νηπιαγωγείο. Ως αποτέλεσμα, τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, συμπεριλαμβανομένου ενός παιδιού. Την ημέρα αυτή, στην περιοχή Οχτίρκα, ένα ρωσικό Grad εκτόξευσε πολλαπλούς πυραύλους σε ένα λεωφορείο για την εκκένωση των κατοίκων. Ο Πρόεδρος της Περιφερειακής Κρατικής Διοίκησης του Σούμι, Ντμίτρο Ζιβίτσκι, δήλωσε ότι πέντε ακόμη πολίτες σκοτώθηκαν στην πόλη.

Το πρωί της 26ης Φεβρουαρίου ακούστηκαν και άλλες εκρήξεις. Αργότερα έγινε γνωστό ότι οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις βομβάρδισαν μια στρατιωτική μονάδα και επίσης άνοιξαν πυρ εναντίον της κατοικημένης περιοχής Ντάτσνι. Σύμφωνα με τον Ζιβίτσκι, περισσότεροι από 70 Ουκρανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν ως αποτέλεσμα του βομβαρδισμού μιας στρατιωτικής μονάδας στην Οχτίρκα από ρωσικά στρατεύματα. Στις 27 Φεβρουαρίου, ο πρόεδρος της Περιφερειακής Κρατικής Διοίκησης του Σούμι ανέφερε ότι ρωσικά τανκς πυροβόλησαν ένα λεωφορείο με πολίτες. Στις 28 Φεβρουαρίου, οι ρωσικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν μια βόμβα κενού αέρος στην πόλη.

Στις 28 Φεβρουαρίου, ρωσικές δυνάμεις βομβάρδισαν και κατέστρεψαν μια αποθήκη πετρελαίου στην Οχτίρκα, επίσης έγινε στόχος η έδρα μιας στρατιωτικής βάσης στην Οχτίρκα, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν περισσότεροι από 70 Ουκρανοί στρατιώτες και να τραυματιστούν τρεις, όταν εξερράγη ρωσική θερμοβαρική βόμβα. Το διεθνές δίκαιο δεν απαγορεύει τη χρήση θερμοβαρικών πυρομαχικών, εκρηκτικών συσκευών καυσίμου-αέρα ή βομβών κενού εναντίον στρατιωτικών στόχων.  Άλλοι 20 στρατιώτες σκοτώθηκαν από ρωσική επίθεση στο ιατρικό τμήμα της βάσης. Η χρήση τους εναντίον άμαχου πληθυσμού ενδέχεται να απαγορεύεται από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) για ορισμένα συμβατικά όπλα (CCW). Η Οξάνα Μαρκάροβα, πρέσβειρα της Ουκρανίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, ισχυρίστηκε ότι η χρήση θερμοβαρικών όπλων παραβιάζει τις Συμβάσεις της Γενεύης.

Την 1η Μαρτίου, το Γενικό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας ανέφερε ότι ρωσικά στρατεύματα κρατούσαν την πόλη περικυκλωμένη. Στις 3 Μαρτίου, ρωσικά αεροσκάφη βομβάρδισαν τον τοπικό θερμοηλεκτρικό σταθμό και έβαλαν πυρά σε κατοικημένες περιοχές της Οχτύρκα. Στις 5 Μαρτίου, ο επικεφαλής της Περιφερειακής Κρατικής Διοίκησης του Σούμι ανακοίνωσε ότι ο Σταθμός Συμπαραγωγής Θερμότητας και Ηλεκτρικής Ενέργειας Οχτύρκα καταστράφηκε ολοσχερώς μετά από αεροπορικό βομβαρδισμό από ρωσικά αεροσκάφη, με αποτέλεσμα τον θάνατο 5 εργαζομένων. Στις 8 Μαρτίου, η Οχτίρκα δέχθηκε έναν ακόμη βομβαρδισμό πυροβολικού από τη Ρωσία. Κατοικημένες περιοχές υπέστησαν ζημιές. Τη νύχτα της 10ης Μαρτίου, ένα ρωσικό αεροσκάφος βομβάρδισε δύο φορές την Οχτίρκα. Τη νύχτα της 13ης προς 14η Μαρτίου, ρωσικά αεροσκάφη βομβάρδισαν ξανά την πόλη, με αποτέλεσμα τον θάνατο τριών πολιτών. Στις 20 Μαρτίου, οι ενεργές εχθροπραξίες συνεχίστηκαν στην περιοχή Οχτίρκα. 

Στις 24 Μαρτίου 2022, προκειμένου να γιορταστούν τα επιτεύγματα, ο μαζικός ηρωισμός και η ανθεκτικότητα των πολιτών στην υπεράσπιση της πόλης τους κατά την απόκρουση της ένοπλης επιθετικότητας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, με το Διάταγμα του Προέδρου της Ουκρανίας αριθ. 164/2022, η πόλη Οχτίρκα τιμήθηκε με την τιμητική διάκριση «Ηρωική Πόλη της Ουκρανίας».

Οι Ρώσοι, χρησιμοποιώντας απαγορευμένα πολεμικά μέσα, πραγματοποίησαν αεροπορικό βομβαρδισμό της πιο πυκνοκατοικημένης κατοικημένης περιοχής της Οχτίρκα στη γειτονιά Ντάτσνι. Ως αποτέλεσμα του βομβαρδισμού, τουλάχιστον 15 πολυώροφες και ιδιωτικές κατοικίες, εγκαταστάσεις πολιτικών υποδομών και γραμμές ηλεκτροδότησης καταστράφηκαν ή υπέστησαν ζημιές. Σύμφωνα με το Υπουργείο Εκτάκτων Αναγκών της Ουκρανίας στην Οχτίρκα, οι διασώστες κατάφεραν να απεγκλωβίσουν μια τραυματισμένη γυναίκα από τα ερείπια κατεστραμμένων σπιτιών και βρήκαν επίσης τη σορό ενός νεκρού. Σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία, ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του. Στις 25 Μαρτίου, ρωσικά αεροσκάφη βομβάρδισαν ξανά την Οχτίρκα. Στις 30 Μαρτίου, οι εταιρείες κοινής ωφέλειας στην Οχτίρκα άρχισαν να επισκευάζουν τα κατεστραμμένα σπίτια. Μέχρι τις 21 Απριλίου, είχαν απομείνει μόνο 24.000 από τον αρχικό πληθυσμό της πόλης των 48.000 κατοίκων. Τον Ιούλιο, η Οχτίρκα υπέστη σοβαρά προβλήματα ηλεκτροδότησης λόγω ζημιών στο εργοστάσιο από αεροπορική επιδρομή τον Μάρτιο.

Ο δήμαρχος της Οχτίρκα, Πάβλο Κουζμένκο, απέδωσε στην ουκρανική αντίσταση στην πόλη την απομάκρυνση των ρωσικών δυνάμεων από τις μεγάλες πόλεις Πολτάβα και Ντνίπρο.

 Οικόσημο 
Το οικόσημο της πόλης (μπλε πεδίο, χρυσός σταυρός και λαμπερός ήλιος από πάνω) τιμά τους προσκυνητές που την επισκέπτονται. Εισήχθη από τον Σίμον Μπεκενστάιν στις 21 Σεπτεμβρίου 1781 και επαναφέρθηκε το 1991 από το δημοτικό συμβούλιο.

 Πληθυσμός 

 Εθνικότητα 
Κατανομή του πληθυσμού ανά μητρική γλώσσα σύμφωνα με την απογραφή του 2001:

 Γλώσσα 
Κατανομή του πληθυσμού ανά μητρική γλώσσα σύμφωνα με την απογραφή του 2001:
Γλώσσα Ποσοστό Ουκρανικά 87,09% Ρωσικά 9,97% άλλη/αναποφάσιστοι 2,94%

 Στρατιωτική ιστορία 
Το 1655–1658 σχηματίστηκε το Σύνταγμα Κοζάκων της Οχτίρκα, το οποίο διήρκεσε μέχρι το 1765, όταν, με εντολή της Αικατερίνης Β΄, διαλύθηκαν όλα τα συντάγματα των Κοζάκων. Το 1709, το έδαφος του συντάγματος των Κοζάκων έγινε θέατρο σφοδρών μαχών με τους Σουηδούς. Για περισσότερα από εκατό χρόνια, το σύνταγμα των Κοζάκων πολεμούσε ενάντια στην εισβολή των Τατάρων και τα στρατεύματα είχαν τόσο ήττες όσο και νίκες επί των Τούρκων, των Τατάρων και των Σουηδών. Αργότερα, το σύνταγμα των Κοζάκων της Οχτίρκα ανασχηματίστηκε σε ουσάρους.

 Φρούριο Οχτίρκα 
Η Οχτίρκα, όπως όλη η Ελεύθερη Ουκρανία, είχε μια άτακτη διάταξη πόλης. Ο κεντρικός πυρήνας της πόλης αντιπροσωπευόταν από το φρούριο, το οποίο καταλάμβανε μια υπερυψωμένη θέση, με τα κτίρια να εντάσσονται στο έδαφος χωρίς καμία τάξη.

Το φρούριο βρισκόταν στις όχθες του μικρού ποταμού Οχτίρκα, όπου σχηματίζει μια κυκλική διακλάδωση, σχηματίζοντας μια φυσική προστασία. Το φρούριο περιβαλλόταν από πολυάριθμες λίμνες, γεγονός που δυσκόλευε κάθε πιθανή προσέγγιση σε αυτό.

Το φρούριο είχε σχήμα ακανόνιστου τετράπλευρου και καταλάμβανε την περιοχή του σημερινού κέντρου της πόλης έξω από το κάστρο. Περιβαλλόταν από ξύλινο φράχτη με πέντε πέτρινους και δεκαπέντε ξύλινους πύργους, καθώς και δύο προμαχώνες. Οι πύλες του φρουρίου είχαν κινούμενες γέφυρες. Γύρω από το κάστρο σκάφτηκε μια τάφρος και χτίστηκε χωμάτινος τύμβος με καπονιέ στις γωνίες. Η τάφρος ήταν γεμάτη με νερό.

Στις αρχές του 18ου αιώνα, οι Κοζάκοι του συντάγματος της Οχτίρκα συμμετείχαν ενεργά στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο, ανακαταλαμβάνοντας τα σουηδικά και ρωσικά εδάφη που βρέχονταν από τη Βαλτική Θάλασσα. Στις 26 Δεκεμβρίου 1707, ο Πέτρος Α΄ ήρθε στην πόλη για να επαληθεύσει προσωπικά την ετοιμότητα της φρουράς και να συγκαλέσει πολεμικό συμβούλιο.

 Ουσάροι 
Οι Ουσάροι της Οχτίρκα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον αγώνα κατά του Ναπολέοντα κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1812. Συμμετείχαν στις μάχες του Σμολένσκ, του Βιάζμα και του Μποροντίνο. Για τις υπηρεσίες που προσέφερε στη μάχη, το σύνταγμα τιμήθηκε να ανοίξει την παρέλαση των νικητών κατά την είσοδο των συμμαχικών στρατευμάτων στο Παρίσι. Σε αυτό το σύνταγμα, ο Ρώσος ποιητής Ντιμίτρι Νταβίντοφ υπηρέτησε ως ένας από τους ηγέτες του παρτιζάνου κινήματος κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1812, καθώς και ο Ρώσος συνθέτης Αλεξάντερ Αλιάμπιεφ. Το 1823, το σύνταγμα διοικούνταν από έναν μελλοντικό Δεκεμβριστή, τον Α. Μουράβιεφ, και τον Μιχαήλ Λέρμοντοφ, έναν Ρώσο ποιητή.

Πολλοί άνθρωποι πολέμησαν και πέθαναν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και ακόμη περισσότεροι στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι μάχες γύρω από την Οχτίρκα ήταν τρομερές και οδήγησαν σε έναν κοινό τάφο Σοβιετικών στρατιωτών στην περιοχή.

 Σοβιετική εποχή 
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Οχτίρκα καταλήφθηκε από τον Γερμανικό Στρατό από τις 15 Οκτωβρίου 1941 έως τις 23 Φεβρουαρίου 1943 και ξανά από τις 11 Μαρτίου έως τις 25 Αυγούστου 1943. Οι Γερμανοί λειτουργούσαν ένα στρατόπεδο μεταγωγών Γκουλάγκ για αιχμαλώτους πολέμου το 1941–1942. Η Οχτίρκα βρισκόταν κοντά στη νότια πλευρά του Κουρσκ Μπουλτζ και οι μάχες στην πόλη το καλοκαίρι του 1943 ήταν σφοδρές. Στη συνέχεια, η πόλη και τα περίχωρά της έχτισαν μνημεία προς τιμήν όσων πολέμησαν στον πόλεμο: την αιώνια φλόγα μνήμης στο πάρκο της πόλης, την Κοιλάδα των Ηρώων, το άρμα μάχης T-34 σε βάθρο σε μία από τις εισόδους της πόλης, τον Τύμβο της Δόξας κ.λπ. Μετά τον πόλεμο, ιδρύθηκε μια μεγάλη στρατιωτική φρουρά στην περιοχή της Οχτίρκα. Οι στρατιωτικές παρελάσεις στην πόλη, που διοργανώνονταν με την ευκαιρία των σοβιετικών εορτών, ήταν συγκρίσιμες με της ουκρανικής πρωτεύουσας λόγω του αριθμού των συμμετεχόντων οχημάτων κάθε είδους.

Την τελευταία δεκαετία της σοβιετικής περιόδου, η Οχτίρκα στρατιωτικοποιήθηκε, στεγάζοντας αρκετά στρατιωτικά συντάγματα. Ο αστυνομικός σταθμός Ντάτσνι έγινε στέγη οικογενειών αξιωματικών από την πρώην ΕΣΣΔ. Πολλοί από αυτούς υπηρέτησαν σε χώρες του Ανατολικού Μπλοκ (Ανατολική Γερμανία, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία κ.λπ.), συμμετείχαν στους πολέμους του Βιετνάμ και του Αφγανιστάν και υπηρέτησαν ως σύμβουλοι στην Κούβα. Καθώς η ΕΣΣΔ άρχισε να διαλύεται, τα μηχανήματα και οι βαλλιστικοί πύραυλοι μεταφέρθηκαν σε ρωσικό έδαφος, ωστόσο χρειάστηκε πολύ περισσότερος χρόνος για να μετακινηθούν ή να μετασχηματιστούν τα συντάγματα. Πολλοί στρατιωτικοί ή οι οικογένειές τους παρέμειναν στην Οχτίρκα ή εξακολουθούν να έχουν δεσμούς με την πόλη.

 Αρχιτεκτονική 
Υπάρχουν πολλές ξύλινες και πλινθόκτιστες εκκλησίες στην περιοχή.

Στον «Λόφο του Μοναστηριού», με θέα τον ποταμό Βόρσκλα, 4-5 χλμ. βόρεια της Οχτίρκα, βρίσκεται η Μονή της Αγίας Τριάδας, η οποία ιδρύθηκε το 1654. Ο χώρος έχει σχεδόν καταστραφεί κατά τη σοβιετική εποχή, με εξαίρεση το καμπαναριό του, το οποίο διατήρησε μέρος της δομής του άθικτο. Η Ρωσική Επανάσταση του Οκτωβρίου, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και οι αντιθρησκευτικές πολιτικές της σοβιετικής εποχής ήταν παράγοντες. Έχει επαναλειτουργήσει μετά την αποκατάσταση της θρησκευτικής ζωής στην Ουκρανία και τη Ρωσία, για 4η φορά στην ιστορία του. Στηριζόμενο κυρίως από δωρεές και το έργο ενθουσιωδών μοναχών και εθελοντών, με τις ευλογίες της Εκκλησίας του Κιέβου, έχει αρχίσει να ανοικοδομείται και έχει γίνει ένας από τους κύριους θρησκευτικούς χώρους για τους Ουκρανούς και Ρώσους Ορθόδοξους Χριστιανούς πιστούς στην περιοχή.

 Καθεδρικός Ναός και τα κειμήλιά του 
μικρογραφία|250x250εσ| Ο Καθεδρικός Ναός της Θεοτόκου (1753–1768)
Ο Καθεδρικός Ναός της Παναγίας (1753–1762) παλαιότερα αποδιδόταν στον Μπαρτολομέο Ραστρέλι και τώρα στον Ντμίτρι Ουκτόμσκι, με επικεφαλής τον αρχιτέκτονα Σ. Ντουντίνσκι. Η αρχιτεκτονική του είναι το παραδοσιακό ουκρανικό μπαρόκ της Ελεύθερης Ουκρανίας, με στοιχεία που προέρχονται από την αυτοκρατορική πρωτεύουσα. Το εσωτερικό είναι διακοσμημένο με ιωνικούς παραστάδες και ζωγραφιές σε πανιά. Υπέφερε κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Οι αναστηλώσεις ξεκίνησαν το 1970-1972, αλλά ολοκληρώθηκαν μόνο μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Η κατασκευή είναι μοναδική και δεν έχει καμία αναλογία στην ουκρανική μπαρόκ αρχιτεκτονική.

Κοντά βρίσκεται η Εκκλησία της Γεννήσεως (1825), η οποία μοιάζει περισσότερο με παλάτι παρά με εκκλησία. Το καμπαναριό του καθεδρικού ναού χτίστηκε σε τρία επίπεδα και διακοσμήθηκε με αγάλματα το 1783.

 Θαυματουργή εικόνα της Οχτίρκα 
Η εικονογραφία της Οχτίρκα προέρχεται από την ιταλοελληνική τέχνη. Συνήθως απεικονίζεται μια εικόνα της Παναγίας με σταυρωμένα χέρια σε δέηση, με αριστερά της τον Ιησού Χριστό, στο σταυρό.

Η θαυματουργή εικόνα της Οχτίρκα, 2 Ιουλίου 1739, φυλάσσεται στην εκκλησία.

Η ιστορία λέει ότι η εικόνα, η οποία λέγεται ότι εξέπεμπε λάμψη, ανακαλύφθηκε από τον ιερέα Βασίλι (Μπασίλ) Ντανίλοφ, ενώ κούρευε τα δέντρα, και την πήρε σπίτι. Τρία χρόνια αργότερα, ο ιερέας μπήκε στο δωμάτιο την ημέρα της γιορτής της Προστασίας και εντυπωσιάστηκε από το εξαιρετικό φως της εικόνας. Προσευχήθηκε ευλαβικά κοντά στην εικόνα, αλλά δεν είπε τίποτα σε κανέναν άλλο. Αργότερα, ο ιερέας είδε την Παναγία σε όνειρο και την άκουσε να τον διατάζει να αφαιρέσει τη σκόνη από αυτήν και να την καθαρίσει με νερό. Μόλις ξύπνησε, εκτέλεσε την εντολή. Άφησε το νερό που χρησιμοποίησε για να καθαρίσει την εικόνα σε ένα αγγείο σκοπεύοντας να το πάει στο ποτάμι το επόμενο πρωί για να το αδειάσει και να το πλύνει. Ξανά, αποκοιμήθηκε και ονειρεύτηκε ότι θα πήγαινε στο ποτάμι το επόμενο πρωί. Άκουσε τη φωνή της Θεοτόκου να του λέει να επιστρέψει στο σπίτι και να κρατήσει το νερό και ότι αυτό θα θεράπευε όποιον υπέφερε από πυρετό. Είχε μια κόρη που είχε πυρετό για πολύ καιρό, οπότε, όταν ξύπνησε, της έδωσε νερό να πιει και η κόρη του σύντομα ανάρρωσε.

Αργότερα, ο ιερέας ζήτησε από τον Ιωάννη, τον αγιογράφο, να επισκευάσει το κατεστραμμένο χρώμα στην εικόνα. Γνωρίζοντας τις θαυματουργές θεραπευτικές του ιδιότητες, ο Ιωάννης το έπλυνε με νερό και έδωσε το νερό στον γιο του, ο οποίος υπέφερε από πυρετό, ο οποίος επίσης ανάρρωσε. Ενώ προετοιμαζόταν για την αποκατάσταση εκείνο το βράδυ, άκουσε την εικόνα να λέει: «Σήκω! Τώρα είναι η ώρα να επιστρέψεις την εικόνα εκεί που την πήγες. Δεν μπορείς να την επισκευάσεις». Ο ζωγράφος προσευχήθηκε μπροστά στην εικόνα μέχρι το πρωί και την πήγε πίσω στον Βασίλι, ο οποίος, πεπεισμένος για τη θαυματουργή της δύναμη, την έθεσε υπό την προστασία της Εκκλησίας. Οι πάσχοντες από πυρετό άρχισαν να προσεύχονται στην εικόνα και θεραπεύονταν θαυματουργικά σε μεγάλο αριθμό.

Η είδηση των θαυμάτων της εικόνας διαδόθηκε στην Αυτοκρατορική Αυλή. Η Μητέρα του Θεού εμφανίστηκε σε ένα έντονο όνειρο στη χήρα Βαρώνη φον Βέιντελ, η οποία επισκέφθηκε την Οχτίρκα το 1748. Της είπε ότι οι μέρες της ήταν μετρημένες και της διέταξε να δώσει την περιουσία της διανέμοντάς την στους άπορους και υποσχέθηκε προστασία στις δύο νεαρές κόρες της. Η βαρόνη έσπευσε να μοιράσει την περιουσία και πέθανε πέντε μέρες αργότερα. Τα νέα για αυτό έφτασαν στην αυτοκράτειρα και η Ελισάβετ πήρε τα ορφανά στην αυλή, τα μεγάλωσε και παντρεύτηκε το ένα με τον κόμη Πάνιν και το άλλο με τον κόμη Τσερνίσοφ. Και οι δύο έκαναν γενναιόδωρες δωρεές στον καθεδρικό ναό, όπου η εικόνα παρέμεινε μέχρι την ημέρα του θανάτου τους.

Το 1751 η Ιερά Σύνοδος τίμησε την εικόνα της Οχτίρκα ως θαυματουργή. Το 1753 η αυτοκράτειρα Ελισάβετ δώρισε χρήματα και ανεγέρθηκε ένας πέτρινος καθεδρικός ναός της Παναγίας εκεί που βρέθηκε η εικόνα. Η εικόνα φυλασσόταν στον Καθεδρικό Ναό μέχρι την κλοπή της το 1903, κατά τη διάρκεια της μεταφοράς της στην Αγία Πετρούπολη για αποκατάσταση.

Η εικόνα έφτασε στο Χαρμπίν και αποκτήθηκε από τον Σ.Α. Στεπάνοφ. Σύμφωνα με τον Αρχιερέα του Χαρμπίν, Νικολάι Τρουφάνοβα, ο οποίος επισκεπτόταν επανειλημμένα την εικόνα της Οχτίρκα στην Οχτίρκα, η εικόνα ήταν αυτή που είχε χαθεί. Επιβεβαίωσε ότι ο Στεπάνοφ απέκτησε την εικόνα της Οχτίρκα. Τη δεκαετία του '50, ο γιος του Στεπάνοφ την πήγε στη Βραζιλία και στη συνέχεια στο Σαν Φρανσίσκο, όπου την έδωσε στην Επιτροπή της Ρωσικής Ορθόδοξης Νεολαίας ως ευλογία. Στη συνέχεια, η εικόνα της Οχτίρκα τέθηκε υπό τη δικαιοδοσία του Αρχιεπισκόπου του Σίδνεϊ Ιλαρίωνα (Καπράλ).

Ευλογημένα αντίγραφα της εικόνας της Οχτίρκα

Η εικόνα της Οχτίρκα, η οποία τιμάται ως θεραπευτής πολλών ασθενειών, έχει αντιγραφεί με την ευλογία της εκκλησίας σε μικρούς αριθμούς, που διανεμήθηκαν κυρίως στη νότια Ρωσία, στην επισκοπή του Χάρκοβου. Μία τέτοια εικόνα του 18ου ή 19ου αιώνα φυλάσσεται στη Μόσχα, στο κύριο κλίτος του ναού της Αναστάσεως στο μοναστήρι Αρμπάτ της Ιερουσαλήμ.

Το 1975, η πληροφορία ότι η χαμένη εικόνα της Οχτίρκα βρισκόταν στο Σαν Φρανσίσκο έφτασε στη Σοβιετική Ένωση. Το 1995, ο Μητροπολίτης Χάρκοβου (Ρουσνάκ) Νικόδημος έφερε ένα αντίγραφο της εικόνας και το παρέδωσε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βασιλείου στην Οχτίρκα. Σε σχέση με αυτό το γεγονός, μια πομπή την τρίτη ημέρα μετά την Αγία Τριάδα μαζί με άλλες εικόνες τοποθέτησε την εικόνα της Οχτίρκα στη Μονή της Αγίας Τριάδας. Αυτές οι λιτανείες γίνονταν ετησίως από το 1844 το Σάββατο της Πεντηκοστής, και αργότερα οι εικόνες μεταφέρονταν πίσω στην εορτή των Αγίων Πάντων. Στις 15 Ιουνίου 1999, η Οχτίρκα διοργάνωσε εορτασμούς για την 260ή επέτειο από το φαινόμενο της εικόνας της Οχτίρκα.

 Πολιτισμός 
Οι άνθρωποι που ζουν στην Οχτίρκα προέρχονται από διαφορετικές εθνικότητες, με την κυρίαρχη κουλτούρα να είναι κυρίως η ουκρανική και η ρωσική. Αυτό επηρεάζεται επίσης από τις ορθόδοξες θρησκευτικές παραδόσεις, την περιβάλλουσα χριστιανική αρχιτεκτονική και τη θρησκευτική ζωή και ιστορία της πόλης. Τα τελευταία χρόνια, μετά την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, υπάρχει μια αισθητή μετατόπιση προς την ουκρανική κουλτούρα. Η ομιλούμενη γλώσσα είναι η ουκρανική και η ρωσική, ή ένα μείγμα και των δύο, με κυρίαρχη την ουκρανική γλώσσα.

Οι κάτοικοι γιορτάζουν: την Ημέρα της Πόλης στις 25 Αυγούστου, προς τιμήν της απελευθέρωσης της πόλης την ημέρα αυτή το 1943 από τους Γερμανούς Ναζί εισβολείς, την Ημέρα της Ουκρανικής Ανεξαρτησίας, το Καρναβάλι και πολλά άλλα.

 Οικονομία 

 Καπνός 
Το 1718 ξεκίνησε η πρώτη ρωσική καπνοβιομηχανία, η οποία αποδόθηκε σε πολλά χωριά (944 αγροτικά νοικοκυριά), αλλά αποδείχθηκε ασύμφορη. Το 1727 η εταιρεία πούλησε το θησαυροφυλάκιό της σε ιδιώτες. Το καπνεργοστάσιο εξυπηρετούνταν από μια απομονωμένη φυτεία (50 στρέμματα), από την οποία συλλέχθηκαν επτά χιλιάδες λίβρες καπνού.

 Πετρέλαιο και φυσικό αέριο 
Από την ανακάλυψη πετρελαίου και φυσικού αερίου το 1961, η Οχτίρκα έχει γίνει η «πρωτεύουσα του πετρελαίου της Ουκρανίας».

 Άλλες βιομηχανίες 
Στις αρχές του 20ού αιώνα υπήρχαν κατασκευαστές ελαφρών μάλλινων υφασμάτων και εμπόριο καλαμποκιού, βοοειδών και προϊόντων οικιακής βιομηχανίας. Η περιοχή είναι εύφορη και οι οπωρώνες παρήγαγαν εξαιρετικά φρούτα.

 Αθλητισμός 
μικρογραφία|400x400εσ| Στάδιο Ναφτόβικ
Η Οχτίρκα φιλοξενεί την ουκρανική ομάδα της Α' κατηγορίας ποδοσφαίρου FC Naftovyk-Ukrnafta.

 Φωτογραφική συλλογή 

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ιστοσελίδα της πόλης
  Χάρτης

Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις