Μπορίς Λιατοσίνσκι

Ο Μπορίς Μικολάιοβιτς Λιατοσίνσκι, γνωστός επίσης ως Μπορίς Νικολάιεβιτς Λιατοσίνσκι (3 Ιανουαρίου 1895 - 15 Απριλίου 1968), ήταν Ουκρανός συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και δάσκαλος. Ως κορυφαίο μέλος της νέας γενιάς Ουκρανών συνθέτων του 20ου αιώνα, βραβεύτηκε με μια σειρά από τιμές, συμπεριλαμβανομένου του τιμητικού τίτλου του Καλλιτέχνη του Λαού της Ουκρανίας ΣΣΔ και δύο Βραβεία Στάλιν.

Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση του έγινε στο σπίτι του, όπου η πολωνική λογοτεχνία και η ιστορία υπήρξαν σε μεγάλη εκτίμηση. Μετά την ολοκλήρωση του σχολείου το 1913, μπήκε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κιέβου, και ως απόφοιτος απασχολήθηκε για να διδάξει μουσική στο Ωδείο του Κιέβου. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1910, ο Λιατοσίνσκι έγραψε 31 έργα διαφόρων μουσικών ειδών. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, ταξίδεψε στο Τατζικιστάν για να μελετήσει λαϊκή μουσική και να συνθέσει ένα μπαλέτο για τη ζωή των ντόπιων ανθρώπων. Από το 1935 έως το 1938, και από το 1941 έως το 1944, δίδαξε ορχήστρα στο Ωδείο της Μόσχας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Λιατοσίνσκι διέφυγε και δίδαξε στο παράρτημα του ωδείου στο Σαράτοφ, όπου εργάστηκε για σε διασκευή των ουκρανικών τραγουδιών και οργάνωσε την μεταφορά των ουκρανικών μουσικών χειρόγραφων μακριά στην ασφάλεια.

Τα κύρια έργα του Λιατοσίνσκι είναι οι οπερές Το Χρυσό Δαχτυλίδι (1929) και Σκορς (1937), οι πέντε συμφωνίες, η Ουβερτούρα για Τέσσερα Ουκρανικά Λαϊκά Θέματα (1926), οι σουίτες Ταράς Σεβτσένκο (1952) και Ρωμαίος και Ιουλιέτα (1955), το συμβολικό ποίημα Γκραζίνα (1955), το «σλαβικό» κονσέρτο για πιάνο (1953), και η ολοκλήρωση και η ενορχήστρωση του κονσέρτου για βιολί του Ράινχολντ Γκλιερ (1956). Πολλές από τις συνθέσεις του σπάνια ή ποτέ δεν εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του. Μια ηχογράφηση των συμφωνιών του το 1993 έφερε για πρώτη φορά τη μουσική του σε παγκόσμιο κοινό.

Παρά την κριτική που ασκούσαν οι σοβιετικές αρχές, οι οποίες απαγόρευαν επίσημα τέτοιες συνθέσεις όπως η Δεύτερη Συμφωνία του, ο Λιατοσίνσκι δεν προσχώρησε ποτέ σε ένα στυλ σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Η μουσική του γράφτηκε με σύγχρονο ευρωπαϊκό ύφος και περιλαμβάνει επιδέξια ουκρανικά θέματα. Το αρχικό μουσικό του στυλ επηρεάστηκε από την οικογένειά του, τους δασκάλους του (συμπεριλαμβανομένου του Γκλιερ) και από την Μαργκαρίτα Τσαρέβιτς. Η ύπαρξη μιας πολωνικής πλευράς στην οικογένεια του Λιατοσίνσκι οδήγησε σε πολωνικά θέματα να είναι κεντρικά για πολλά από τα έργα του. Επίσης, εμπνεύστηκε για τις πρώτες συνθέσεις του από τον Τσαϊκόφσκι, τον Γκλαζουνόφ και τον Σκριάμπιν. Το μουσικό του στυλ αργότερα αναπτύχθηκε σε μια κατεύθυνση που ήταν κοντά στον Σοστακόβιτς. Σοβιετικοί και Ουκρανοί συνθέτες που μελέτησαν υπό τον Λιατοσίνσκι, και επηρεάστηκαν από αυτόν, περιλαμβάνουν τον Μιροσλάβ Σκόρικ και τον Βαλεντίν Σιλβέστροβ.

 Τιμές, βραβεία και μνημεία 
μικρογραφία|Προτομή του Λιατοσίνκι στο Ζιτόμιρ.

 Δύο Βραβεία Στάλιν (2η Τάξη):
 (1946) - για το Ουκρανικό Κουίντετο, 1η Τάξη
 (1952) - για τη μουσική της ταινίας του 1951 Ταράς Σεβτσένκο
 Εθνικό Βραβείο Σεβτσένκο (1971) (μετά θάνατον) - για την όπερα Το Χρυσό Δαχτυλίδι
 Καλλιτέχνης του Λαού της Ουκρανίας ΣΣΔ (1968)
 Τιμημένος Εργάτης της Τέχνης της Ουκρανικής ΕΣΣ (1945)
 Τάγμα του Λένιν (1960)
 Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
 Δύο Τάγματα του Παράσημου της Τιμής (1938, 1951) 
 Πολωνικό κρατικό βραβείο - «για την ενίσχυση της ρωσοπολωνικής φιλίας» (1963)
 Εθνικό Βραβείο Σεβτσένκο (μετά θάνατον, το 1971)

Ένα μνημείο του Λιατοσίνσκι ανεγέρθηκε στο Ζιτόμιρ προς τιμήν του συνθέτη. Μια αναμνηστική πλακέτα τοποθετήθηκε στο Κίεβο, στο σπίτι όπου έζησε από το 1944 έως το 1968 (τώρα Οδός Χμελνιτσκόχο 68), και το 1977 ένας δρόμος στο Κίεβο μετονομάστηκε προς τιμήν του.

 Φήμη και κληρονομιά 
Ο Λιατοσίνσκι είναι ένας από τους πιο αναγνωρισμένους και σημαίνοντες Ουκρανούς συνθέτες του 20ου αιώνα, και μια βασική φιγούρα της σύγχρονης σχολής της ουκρανικής μουσικής, της οποίας τα έργα δείχνουν σταθερά την κυριότητα τους στη σύνθεση και την ορχήστρα. Σύμφωνα με το New Grove Dictionary of Music and Musicians, είναι ένας από τους τρεις Ουκρανούς καλλιτέχνες του πρώτου μισού του 20ου αιώνα που έλαβε διεθνή αναγνώριση, και ο πιο επιτυχημένος Ουκρανός συνθέτης που εμφανίστηκε μετά το θάνατο του Ντμίτσι Μπορτνιάσκι το 1825.

Σοβιετικοί και Ουκρανοί συνθέτες που μελέτησαν υπό τον Λιατοσίνσκι, και επηρεάστηκαν από αυτόν, περιλαμβάνουν τους Ιγκόρ Μποέλζα, Ίχορ Σάμο, Ρομάν Βερεστσαχίν, Αλεξάντερ Κάνερσταϊν, Γκλεμπ Ταράνοφ, Μιροσλάβ Σκόρικ, Γεβχέν Στανκόβιτς, Λέσια Ντιτσκό, Λεονίντ Χραμπόφσκι, Ιβάν Καραμπίτς και Σιλβέστροβ, οι οποίοι αφιέρωσαν μια συμφωνία στον δάσκαλό του. Η διδασκαλία του Λιατοσίνσκι χαρακτηρίστηκε από την επιθυμία του για τους μαθητές του να μάθουν να σκέφτονται ανεξάρτητα.

Η αλληλογραφία του με τον παλιό του φίλο και δάσκαλο Γκλιερ δημοσιεύθηκε το 2002. Στις 28 Οκτωβρίου 2018, η Λουθηριανή Εκκλησία της Αγίας Κατερίνας στο Κίεβο φιλοξένησε μια συναυλία χορωδικών έργων του Λιατοσίνσκι «Υπό τα Ανοιξιάτικα Άστρα», η πρώτη συλλογή της χορωδικής κληρονομιάς του συνθέτη που δημιουργήθηκε από την ανεξαρτησία της Ουκρανίας.

 Σημειώσεις 

 Παραπομπές 

 Πηγές 















 Περαιτέρω ανάγνωση 






Κατηγορία:Ουκρανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Κατηγορία:Σοβιετικοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Κατηγορία:Ουκρανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Κατηγορία:Σοβιετικοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Κατηγορία:Αποδέκτες του Εθνικού Βραβείου Σεβτσένκο
Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Στάλιν