Μ.Σ. Σουαμινάθαν

Ο Μανκόμπου Σαμπασιβάν Σουαμινάθαν (αγγλ. Mankombu Sambasivan Swaminathan, M. S. Swaminathan, 7 Αυγούστου 1925 – 28 Σεπτεμβρίου 2023) ήταν Ινδός γενετιστής, διοικητικός παράγοντας και φιλάνθρωπος. Ο Σουαμινάθαν ήταν ένας από τους πρωτοπόρους που πρωταγωνίστησαν στην παγκόσμια «Πράσινη Επανάσταση», δηλαδή τον συνδυασμό νέων, πολύ παραγωγικότερων ποικιλιών των βασικών φυτών διατροφής με νέες μεθόδους εντατικής καλλιέργειας και λιπάσματα, ιδίως στις αναπτυσσόμενες χώρες, χάρη στις οποίες η Γη μπόρεσε (και μπορεί) να παρέχει τροφή σε πολύ περισσότερους ανθρώπους από όσο υπολογιζόταν στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο Σουαμινάθαν έχει αποκληθεί ο βασικός αρχιτέκτονας αυτής της εξελίξεως στην Ινδία, για τον ρόλο του στην ανάπτυξη ποικιλιών σιταριού και ρυζιού υψηλής αποδόσεως. 

Οι επιστημονικές προσπάθειες του Σουαμινάθαν σε συνεργασία με τον Νόρμαν Μπόρλογκ, που μπήκαν μπροστά σε ένα μαζικό κίνημα με αγρότες και άλλους επιστήμονες και υποστηρίχθηκαν από δημόσιες πολιτικές, έσωσαν την Ινδία και το Πακιστάν από βέβαιες συνθήκες λιμού κατά τη δεκαετία του 1960. Η δράση του από τη θέση του γενικού διευθυντή του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών Ρυζιού (IRRI) στις Φιλιππίνες έφερε τη βράβευσή του με το πρώτο ιστορικά Παγκόσμιο Βραβείο Τροφής το 1987, ενώ από την άλλη το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών τον απεκάλεσε «Πατέρα της Οικονομικής Οικολογίας». Επιπλέον, η Δημοκρατία της Ινδίας τον βράβευσε μεταθανατίως, το 2024, με το Μπαράτ Ράτνα («Κόσμημα της Ινδίας»), το ύψιστο μη στρατιωτικό βραβείο της χώρας.

Ο Σουαμινάθαν πραγματοποίησε βασική έρευνα στα φυτά της πατάτας, του σίτου και του ρυζιού σε κλάδους όπως η κυτταρογενετική, οι ιονίζουσες ακτινοβολίες και η ευαισθησία σε αυτές. Διετέλεσε πρόεδρος των Συνεδρίων του Πάγκγουως και της IUCN. Το 1999 ήταν ο ένας από τους τρεις Ινδούς (οι άλλοι ήταν ο Γκάντι και ο Ταγκόρ) που εντάχθηκε στον κατάλογο των 20 Ασιατών με τη μεγαλύτερη επίδραση τον 20ό αιώνα που συνέταξε το περιοδικό Time. Ο Σουαμινάθαν είχε τιμηθεί και με άλλα βραβεία, όπως με το Παγκόσμιο Βραβείο Επιστήμης Άλμπερτ Αϊνστάιν. Το 2004 διετέλεσε πρόεδρος της ινδικής Εθνικής Επιτροπής Αγροτών, που συνέστησε τρόπους για τη βελτίωση του συστήματος της ινδικής γεωργίας. Ο ίδιος ίδρυσε το Ερευνητικό Ίδρυμα «MS Swaminathan». Εισήγαγε τον όρο «Αειθαλής επανάσταση½» το 1990 για να περιγράψει το όραμά του για «παντοτινή παραγωγικότητα χωρίς συνδεδεμένες οικολογικές βλάβες». Υπηρέτησε στο Ράτζια Σάμπα (την άνω βουλή της Ινδίας) το 2007-2013 ως προταθείσα από τον Πρόεδρο της Ινδίας προσωπικότητα. Στη διάρκεια της θητείας του εκεί κατέθεσε ένα νομοσχέδιο για την αναγνώριση των γυναικών αγροτών στην Ινδία.

Βίος
 Οικογένεια και σπουδές 
Ο Σουαμινάθαν ήταν ο δεύτερος γιος μιας οικογένειας Ταμίλ στην πόλη Κουμπακόναμ. Πατέρας του ήταν ο χειρουργός M. K. Sambasivan και μητέρα του η Παρβάτι Θανγκαμάλ Σαμπασίβαν. Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Μ.Σ. ήταν 11 ετών, οπότε μετά τον φρόντισε ο θείος του. Οι γονείς του Μ.Σ. κατάγονταν από μετανάστες από το χωριό Μονκόμπου της Kerala, και σε αυτό οφείλεται το «Μανκόμπου» στο όνομά του.

Ο Σουαμινάθαν εκπαιδεύθηκε σε ένα τοπικό γυμνάσιο και αργότερα στο Καθολικό Γυμνάσιο Μικρών Λουλουδιών στο Kumbakonam, από το οποίο απεφοίτησε σε ηλικία 15 ετών. Από την παιδική ηλικία, αλληλεπιδρούσε με τη γεωργία και τους αγρότες. Η εκτεταμένη οικογένειά του καλλιεργούσε ρύζι, μάνγκο και καρύδα, ενώ αργότερα επεκτάθηκε σε άλλους τομείς όπως ο καφές. Είδε τον αντίκτυπο που είχαν οι διακυμάνσεις στην τιμή των καλλιεργειών στην οικογένειά του, συμπεριλαμβανομένης της καταστροφής που ο καιρός και τα παράσιτα θα μπορούσαν να προκαλέσουν στις καλλιέργειες και στα εισοδήματα.

Οι γονείς του ήθελαν να σπουδάσει ιατρική. Με αυτό κατά νου, ξεκίνησε την τριτοβάθμια εκπαίδευσή του με τη ζωολογία. Αλλά όταν είδε τις επιπτώσεις του λιμού της Βεγγάλης του 1943 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και τις ελλείψεις ρυζιού σε όλη την υποήπειρο, απεφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του για να εξασφαλίσει ότι η Ινδία είχε αρκετό φαγητό. Παρά το οικογενειακό του υπόβαθρο και ανήκοντας σε μια εποχή όπου η ιατρική και η μηχανική θεωρούνταν πολύ πιο διάσημες, επέλεξε τη γεπονία.

Συνέχισε για να τελειώσει το πτυχίο του στη ζωολογία στο κολλέγιο του Μαχαραγιά στο Trivandrum, Κεράλα (τώρα γνωστό ως University College, Thiruvananthapuram στο Πανεπιστήμιο της Κεράλα).  Στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μαντράς (Madras Agricultural College, τώρα το Tamil Nadu Agricultural University) από το 1940 έως το 1944 και κέρδισε πτυχίο Bachelor of Science στο Γεωπονική Επιστήμη.  Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου διδάχθηκε επίσης από τον Cotah Ramaswami, καθηγητή γεωπονίας. 

Το 1947 μετακόμισε στο Ινδικό Ινστιτούτο Γεωργικών Ερευνών (IARI) στο Νέο Δελχί για να μελετήσει τη γενετική και τη βελτίωση των φυτών.  Απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών με υψηλή διάκριση στην κυτταρογενετική το 1949. Η έρευνά του επικεντρώθηκε στο γένος [Solanum], με ιδιαίτερη προσοχή στην πατάτα.  Οι κοινωνικές πιέσεις τον οδήγησαν να αγωνιστεί στις εξετάσεις για τις δημόσιες υπηρεσίες, μέσω των οποίων επιλέχθηκε στην Ινδική Αστυνομική Υπηρεσία.  Ταυτόχρονα, προέκυψε μια ευκαιρία γι 'αυτόν στον τομέα της γεωργίας με τη μορφή υποτροφίας της UNESCO στη γενετική στις Κάτω Χώρες. Επέλεξε τη γενετική. 

 Στην Ευρώπη 
Ο Σουαμινάθαν ήταν συνεργάτης της UNESCO στο Wageningen Γεωπονικό Πανεπιστήμιο του Ινστιτούτου Γενετικής στην Ολλανδία για οκτώ μήνες.  Η ζήτηση για πατάτες κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου είχε ως αποτέλεσμα αποκλίσεις στις παλιές αμειψισπορά. Αυτό προκάλεσε χρυσό νηματώδη προσβολές σε ορισμένες περιοχές, όπως ανακτημένες γεωργικές εκτάσεις. Ο Σουαμινάθαν εργάστηκε για την προσαρμογή των γονιδίων ώστε να παρέχουν ανθεκτικότητα έναντι τέτοιων παρασίτων, καθώς και του κρύου καιρού. Για το σκοπό αυτό, η έρευνα πέτυχε.  Ιδεολογικά, το πανεπιστήμιο επηρέασε τις μετέπειτα επιστημονικές του αναζητήσεις στην Ινδία όσον αφορά την παραγωγή τροφίμων.  Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου πραγματοποίησε επίσης μια επίσκεψη στο Ινστιτούτο Max Planck για την Έρευνα Αναπαραγωγής Φυτών στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο Γερμανία. Αυτό θα τον επηρέαζε αργότερα βαθιά, καθώς κατά την επόμενη επίσκεψή του, μια δεκαετία αργότερα, είδε ότι οι Γερμανοί είχαν μεταμορφώσει τη Γερμανία, τόσο υποδομικά όσο και ενεργητικά. 

Το 1950, μετακόμισε για να σπουδάσει στο Ινστιτούτο Βελτίωσης Φυτών της Γεωπονικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Εκεί αναγορεύθηκε διδάκτορας το 1952 για τη διατριβή του με τίτλο Species Differentiation, and the Nature of Polyploidy in certain species of the genus Solanum – section Tuberarium. Τον επόμενο Δεκέμβριο έμεινε για μια εβδομάδα με τον Frank Lugard Brayne, έναν πρώην αξιωματικό της Ινδικής Δημόσιας Υπηρεσίας, του οποίου οι εμπειρίες στην αγροτική Ινδία επηρέασαν τον Σουαμινάθαν στα τελευταία του χρόνια.

 Στις ΗΠΑ 
Στη συνέχεια, ο Σουαμινάθαν πέρασε 15 μήνες στις Ηνωμένες Πολιτείες.  Αποδέχθηκε μεταδιδακτορική ερευνητική υποτροφία στο Εργαστήριο Γενετικής του Πανεπιστημίου του Wisconsin, όπου θα βοηθήσει στη δημιουργία ενός ερευνητικού σταθμού πατάτας του USDA. Το εργαστήριο εκείνη την εποχή είχε τον βραβευμένο με Νόμπελ Joshua Lederberg στη σχολή του. Η συνεργασία του έληξε τον Δεκέμβριο του 1953. Ο Σουαμινάθαν απέρριψε μια θέση καθηγητή για να συνεχίσει να κάνει τη διαφορά πίσω στην πατρίδα του στην Ινδία.

 Στην Ινδία 
Ο Σουαμινάθαν επέστρεψε στην Ινδία στις αρχές του 1954. Δεν υπήρχαν θέσεις εργασίας στην εξειδίκευσή του και μόλις τρεις μήνες αργότερα έλαβε την ευκαιρία μέσω ενός πρώην καθηγητή να εργαστεί προσωρινά ως βοηθός βοτανολόγου στο Central Rice Research Institute στο Cuttack.  Στο Cuttack, ήταν κάτω από ένα πρόγραμμα υβριδισμού ρυζιού indica-japonica που ξεκίνησε από τον Krishnaswami Ramiah. Αυτή η θητεία θα συνέχιζε να επηρεάζει τη μελλοντική του εργασία με το σιτάρι.  Μισό χρόνο αργότερα εντάχθηκε στο Ινδικό Ινστιτούτο Γεωργικών Ερευνών (IARI) στο Νέο Δελχί τον Οκτώβριο του 1954 ως βοηθός κυτταρογενετιστή.  Ο Σουαμινάθαν ήταν επικριτικός για την εισαγωγή σιτηρών τροφίμων από την Ινδία, όταν το εβδομήντα τοις εκατό της Ινδίας εξαρτιόταν από τη γεωργία. Περαιτέρω καταστάσεις ξηρασίας και λιμού αναπτύσσονταν στη χώρα. 

Ο Swaminathan και ο Norman Borlaug συνεργάστηκαν, με τον Borlaug να περιοδεύει στην Ινδία και να στέλνει προμήθειες για μια σειρά μεξικανικών νάνων ποικιλιών σιταριού, οι οποίες επρόκειτο να εκτραφούν με ιαπωνικές ποικιλίες.  Η αρχική δοκιμή σε πειραματικό οικόπεδο έδειξε καλά αποτελέσματα. Η καλλιέργεια ήταν υψηλής απόδοσης, καλής ποιότητας και απαλλαγμένη από ασθένειες.  Υπήρξε δισταγμός από τους αγρότες να υιοθετήσουν τη νέα ποικιλία της οποίας οι υψηλές αποδόσεις ήταν ανησυχητικές.  Το 1964, μετά από επανειλημμένα αιτήματα του Σουαμινάθαν να επιδείξει τη νέα ποικιλία, του δόθηκε χρηματοδότηση για να φυτέψει μικρά οικόπεδα επίδειξης. Φυτεύτηκαν συνολικά 150 οικόπεδα επίδειξης σε 1 εκτάριο.  Τα αποτελέσματα ήταν ελπιδοφόρα και οι ανησυχίες των αγροτών μειώθηκαν.  Έγιναν περισσότερες τροποποιήσεις στο σιτάρι στο εργαστήριο για να ταιριάζουν καλύτερα στις ινδικές συνθήκες.  Οι νέες ποικιλίες σιταριού σπάρθηκαν και το 1968 η παραγωγή πήγε σε 17 εκατομμύρια τόνους, 5 εκατομμύρια τόνους περισσότερο από την τελευταία συγκομιδή. 

Λίγο πριν λάβει το βραβείο Νόμπελ το 1970, ο Norman Borlaug έγραψε στον Swaminathan:

Αξιοσημείωτες συνεισφορές έγιναν από Ινδούς γεωπόνους και γενετιστές όπως Gurdev Khush και Dilbagh Singh Athwal. Η κυβέρνηση της Ινδίας κήρυξε την Ινδία αυτάρκη στην παραγωγή τροφίμων το 1971. Η Ινδία και ο Σουαμινάθαν θα μπορούσαν τώρα να αντιμετωπίσουν άλλα σοβαρά ζητήματα πρόσβασης σε τρόφιμα, πείνας και διατροφής. Εργάσθηκε για το IARI από το 1954 έως το 1972.

 Διευθυντής και διδάσκων 
Το 1972, ο Σουαμινάθαν διορίστηκε γενικός διευθυντής του Ινδικού Συμβουλίου Γεωργικής Έρευνας (ICAR) και γραμματέας της κυβέρνησης της Ινδίας.  Το 1979, σε μια σπάνια κίνηση για επιστήμονα, έγινε κύριος γραμματέας, ανώτερη θέση στην κυβέρνηση της Ινδίας.  Τον επόμενο χρόνο μετατέθηκε στην Επιτροπή Προγραμματισμού.  Ως γενικός διευθυντής της ICAR, πίεσε για τεχνική παιδεία, δημιουργώντας κέντρα σε όλη την Ινδία για αυτό.  Οι ξηρασίες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τον οδήγησαν να σχηματίσει ομάδες για να παρακολουθεί τον καιρό και τα πρότυπα των καλλιεργειών, με απώτερο στόχο την προστασία των φτωχών από τον υποσιτισμό.  Η μετατόπισή του στην Επιτροπή Σχεδιασμού για δύο χρόνια είχε ως αποτέλεσμα την εισαγωγή των γυναικών και του περιβάλλοντος σε σχέση με την ανάπτυξη στα Τα πενταετή σχέδια της Ινδίας για πρώτη φορά. 

Το 1982, έγινε ο πρώτος Ασιάτης γενικός διευθυντής του Διεθνούς Ινστιτούτου Έρευνας Ρυζιού (IRRI) στις Φιλιππίνες.  Ήταν εκεί μέχρι το 1988. Μία από τις συνεισφορές που έκανε κατά τη διάρκεια της θητείας του εδώ ήταν η διεξαγωγή ενός διεθνούς συνεδρίου "Γυναίκες στα συστήματα καλλιέργειας ρυζιού".  Για αυτό, η Ένωση για τα Δικαιώματα των Γυναικών στην Ανάπτυξη με έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες Ένωση για τις Γυναίκες στην Ανάπτυξη έδωσε στη Σουαμινάθαν το πρώτο της βραβείο για «εξαιρετική συμβολή στην ένταξη των γυναικών στην ανάπτυξη».  Ως γενικός διευθυντής, διέδωσε την ευαισθητοποίηση μεταξύ των οικογενειών που καλλιεργούν ρύζι για την αξία κάθε μέρους της καλλιέργειας ρυζιού.  Η ηγεσία του στο IRRI έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο πρώτο Παγκόσμιο Βραβείο Τροφίμων που του απονεμήθηκε.  Το 1984 έγινε πρόεδρος και αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης για τη Διατήρηση της Φύσης και του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση, αντίστοιχα. 

Το 1987 του απονεμήθηκε το πρώτο Παγκόσμιο Βραβείο Τροφής. Το χρηματικό έπαθλο χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία του MS Swaminathan Research Foundation.  Παραλαμβάνοντας το βραβείο, ο Σουαμινάθαν μίλησε για την αυξανόμενη πείνα παρά την αύξηση της παραγωγής τροφίμων. Μίλησε για τον φόβο του μοιράσματος «εξουσίας και πόρων» και ότι ο στόχος ενός κόσμου χωρίς πείνα παραμένει ημιτελής. Στις επαινετικές επιστολές τους, ο Javier Pérez de Cuéllar, ο Frank Press, ο Πρόεδρος Ronald Reagan, και άλλοι αναγνώρισαν τις προσπάθειές του.

Ο Σουαμινάθαν θα συνέχιζε να προεδρεύει της Επιτροπής Επιλογής του Παγκόσμιου Βραβείου Τροφίμων μετά τον Borlaug.  Στο ICAR, από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και μετά, δίδαξε κυτταρογενετική, γενετική ακτινοβολίας και αναπαραγωγή μεταλλάξεων.  Ο Swaminathan καθοδήγησε πολυάριθμους ασκούμενους Borlaug-Ruan, μέρος του Borlaug-Ruan International Internship.

 Ιδρυτής 
Ο Σουαμινάθαν ίδρυσε το Εργαστήριο Πυρηνικών Ερευνών στο IARI. Διαδραμάτισε ρόλο και προώθησε τη δημιουργία του International Crop Research Institute for the Semi-Arid Tropics στην Ινδία· το Διεθνές Συμβούλιο Φυτογενετικών Πόρων (τώρα γνωστό ως Bioversity International) στην Ιταλία και το International Council for Research in Agro-Forestry στην Κένυα. Βοήθησε στην οικοδόμηση και ανάπτυξη πολλών ιδρυμάτων και παρείχε ερευνητική υποστήριξη στην Κίνα, το Βιετνάμ, τη Μιανμάρ, την Ταϊλάνδη, τη Σρι Λάνκα, το Πακιστάν, το Ιράν και την Καμπότζη.

 Τα ύστερα χρόνια 
Ο Σουαμινάθαν συμπροήδρευσε στο Πρόγραμμα Χιλιετίας των Ηνωμένων Εθνών για την πείνα από το 2002 έως το 2005 και ήταν επικεφαλής των Pugwash Conferences on Science and World Affairs μεταξύ 2002 και 2007. Το 2005 Ο Μπρους Άλμπερτς, πρόεδρος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, είπε για τον Σουαμινάθαν: «Στα 80 του, ο Μ.Σ. διατηρεί όλη την ενέργεια και τον ιδεαλισμό της νιότης του και συνεχίζει να εμπνέει καλή συμπεριφορά και περισσότερο ιδεαλισμό από εκατομμύρια συνανθρώπους του σε αυτή τη Γη. Για αυτό, μπορούμε όλοι να είμαστε ευγνώμονες". Ο Σουαμινάθαν είχε ως στόχο μια Ινδία χωρίς πείνα μέχρι το 2007. 

Ο Σουαμινάθαν ήταν πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Αγροτών, που συστάθηκε το 2004.National Commission on Farmers, Ministry of Agriculture, Govt. of India  Το 2007 ο Πρόεδρος της Ινδίας A.P.J. Abdul Kalam τον πρότεινε ως υπερκομματικό βουλευτή της Rajya Sabha. Swaminathan introduced one bill during his tenure, The Women Farmers' Entitlements Bill 2011, which lapsed. One of the aims it proposed was recognising women farmers.

Στα τελευταία του χρόνια, συμμετείχε επίσης σε πρωτοβουλίες που σχετίζονται με τη γεφύρωση του ψηφιακού χάσματος, και φέρνοντας την έρευνα στους υπεύθυνους λήψεως αποφάσεων στον τομέα της πείνας και της διατροφής.

 Προσωπική ζωή 
Ο Σουαμινάθαν ήταν έγγαμος, με τη νηπιαγωγό Μίνα Σουαμινάθαν (1933-2022), την οποία γνώρισε το 1951, όταν αμφότεροι σπούδαζαν στο Κέιμπριτζ. Ζούσαν στο Τσεννάι (πρώην Μαδράς) και απέκτησαν τρεις θυγατέρες: τη σημαντική παιδίατρο Σούμυα Σουαμινάθαν, την οικονομολόγο Μαντούρα Σουαμινάθαν και τη Νίτια Σουαμινάθαν.

Ο ίδιος ο Σουαμινάθαν έλεγε ότι ο Γκάντι και ο Ράμανα Μαχάρσι επηρέασαν εξίσου τη ζωή του. Από τα οκτώ και πλέον χιλιάδες στρέμματα που κατείχε το ζεύγος, δώρισαν το ένα τρίτο στο ίδρυμα του Βινόμπα Μπάβε. Σε μια συνέντευξή του το 2011, είπε ότι στα νιάτα του ακολουθούσε τις ιδέες του Σουάμι Βιβεκανάντα.

Ο Σουαμινάθαν απεβίωσε στο σπίτι του στο Τσεννάι σε ηλικία 98 ετών.

 Επιστημονικές έρευνες 
 Στην πατάτα 
Στη δεκαετία του 1950, η εξήγηση και η ανάλυση του Σουαμινάθαν για την προέλευση και τις εξελικτικές διαδικασίες της πατάτας ήταν μια σημαντική συμβολή. Διευκρίνισε την προέλευσή του ως αυτοτετραπλοειδές και το κύτταρο του division behaviour. Τα ευρήματά του σχετικά με polyploids ήταν επίσης σημαντικά. Η διατριβή του Σουαμινάθαν το 1952 βασίστηκε στη βασική του έρευνα σχετικά με τη «διαφοροποίηση των ειδών και τη φύση της πολυπλοειδίας σε ορισμένα είδη του γένους Solanum,  τμήμα Tuberarium".  Ο αντίκτυπος ήταν η μεγαλύτερη ικανότητα μεταφοράς γονιδίων από ένα άγριο είδος στην καλλιεργούμενη πατάτα. 

Αυτό που έκανε την έρευνά του για τις πατάτες πολύτιμη ήταν η πραγματική εφαρμογή της στην ανάπτυξη νέων ποικιλιών πατάτας.  Κατά τη διάρκεια της μεταδιδακτορικής του υποτροφίας στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin, βοήθησε στην ανάπτυξη μιας πατάτας ανθεκτικής στον παγετό.  Η γενετική του ανάλυση της πατάτας, συμπεριλαμβανομένων των γενετικών χαρακτηριστικών που διέπουν την απόδοση και την ανάπτυξη, σημαντικούς παράγοντες για την αύξηση της παραγωγικότητας, ήταν καθοριστική. Η πολυεπιστημονική προοπτική του συστημική προσέγγιση συγκέντρωσε πολλές διαφορετικές γενετικές πτυχές. 

 Στον σίτο 
Στις δεκαετίες του 1950 και του 1960 ο Σουαμινάθαν διεξήγαγε βασική έρευνα στην κυτταρογενετική του εξαπλοειδούς σιταριού. Οι ποικιλίες σιταριού και ρυζιού που αναπτύχθηκαν από τους Σουαμινάθαν και Μπόρλογκ ήταν θεμελιώδεις για την πράσινη επανάσταση.

 Στο ρύζι 
Προσπάθειες για την καλλιέργεια ρυζιού με C4 carbon fixation δυνατότητες, οι οποίες θα επέτρεπαν καλύτερη φωτοσύνθεση και χρήση νερού, ξεκίνησαν στο IRRI υπό τον Swaminathan.  Ο Σουαμινάθαν έπαιξε επίσης ρόλο στην ανάπτυξη του πρώτου μπασμάτι υψηλής απόδοσης στον κόσμο.

 Βοτανική των ακτινοβολιών 
Το Τμήμα Γενετικής του IARI υπό τον Σουαμινάθαν ήταν παγκοσμίως γνωστό για την έρευνά του σχετικά με τα μεταλλαξιογόνα.  Δημιούργησε έναν 'Cobalt-60 Gamma Garden' για να μελετήσει την ακτινοβολία mutation. Η συσχέτιση του Σουαμινάθαν με Homi J. Bhabha, Vikram Sarabhai, Ο Raja Ramana, ο M.R. Srinivasan, και άλλοι Ινδοί πυρηνικοί επιστήμονες επέτρεψαν στους γεωργικούς επιστήμονες να έχουν πρόσβαση στις εγκαταστάσεις του Ιδρύματος Ατομικής Ενέργειας, Trombay (το οποίο αργότερα θα γινόταν το Κέντρο Ατομικής Έρευνας Bhabha).  Ο πρώτος διδακτορικός φοιτητής του Swaminathan, A. T. Natarajan, θα συνέχιζε να γράφει τη διατριβή του προς αυτή την κατεύθυνση.  Ένας από τους στόχους μιας τέτοιας έρευνας ήταν να αυξηθεί η ανταπόκριση των φυτών στα λιπάσματα και να αποδειχθεί η πραγματική εφαρμογή των μεταλλάξεων των καλλιεργειών.  Η πρώιμη βασική έρευνα του Σουαμινάθαν σχετικά με τις επιπτώσεις της ακτινοβολίας στα κύτταρα και τους οργανισμούς αποτέλεσε εν μέρει τη βάση της μελλοντικής οξειδοαναγωγής βιολογίας. 

Ο Rudy Rabbinge αποκαλεί την εργασία του Σουαμινάθαν σχετικά με την ακτινοβολία νετρονίων στη γεωργία το 1966 που παρουσιάστηκε σε συνέδριο του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας στις Ηνωμένες Πολιτείες ως "κοσμοϊστορία". Το έργο του Σουαμινάθαν και των συναδέλφων του ήταν σχετικό με την ακτινοβολία τροφίμων.

 Δημόσια αναγνώριση 
 Βραβεία και μετάλλια 
Ο Σουαμινάθαν έλαβε το Mendel Αναμνηστικό μετάλλιο από την Τσεχοσλοβακική Ακαδημία Επιστημών το 1965.  Μετά από αυτό έλαβε πολλά διεθνή βραβεία και τιμητικές διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένου του Ramon Magsaysay Award (1971), του Albert Einstein World Science Award (1986), το πρώτο World Food Prize (1987), το Tyler Prize for Environmental Achievement (1991), το Βραβείο Τεσσάρων Ελευθεριών (2000), και το Μετάλλιο Πλανήτη και Ανθρωπότητας της Διεθνούς Γεωγραφικής Ένωσης (2000).  Κατά την αποδοχή του βραβείου Ramon Magsaysay, ο Σουαμινάθαν ανέφερε Σενέκας: «Ο πεινασμένος δεν ακούει ούτε τη λογική, ούτε τη θρησκεία, ούτε κάμπτεται από καμία προσευχή». 

Του απονεμήθηκε το Τάγμα της Χρυσής Καρδιάς των Φιλιππίνων, το Τάγμα Γεωργικής Αξίας της Γαλλίας, το Τάγμα της Χρυσής Κιβωτού της Ολλανδία, και το Βασιλικό Τάγμα του Sahametrei της Καμπότζης.  Η Κίνα του απένειμε το «Βραβείο Διεθνούς Συνεργασίας για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη».  Στο 'Dr Norman E. Borlaug Hall of Laureates' στο Des Moines, Iowa, Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχει ένα έργο τέχνης του Σουαμινάθαν που αποτελείται από 250.000 κομμάτια γυαλιού.  Το IRRI έχει ονομάσει ένα κτίριο και ένα ταμείο υποτροφιών προς τιμή του.

Ένα από τα πρώτα εθνικά βραβεία που έλαβε ήταν το βραβείο Shanti Swarup Bhatnagar το 1961.  Μετά από αυτό του απονεμήθηκαν τα βραβεία Padma Shri, Padma Bhushan, και Padma Vibhushan, καθώς και τα βραβεία H K Firodia award, το Lal Bahadur Shastri National Award, και το Indira Gandhi Prize. Από το 2016, είχε λάβει 33 εθνικά και 32 διεθνή βραβεία.  Το 2004, μια γεωργική δεξαμενή σκέψης στην Ινδία ονόμασε ένα ετήσιο βραβείο μετά τον Swaminathan, το επώνυμο «Dr. MS Swaminathan Award for Leadership in Agriculture».

Στις 9 Φεβρουαρίου 2024, του απονεμήθηκε το Bharat Ratna μετά θάνατον, το υψηλότερο πολιτικό βραβείο της Δημοκρατίας της Ινδίας. Με την ευκαιρία αυτή, ο τότε πρωθυπουργός της Ινδίας, Narendra Modi έγραψε:https://www.pmindia.gov.in/en/news_updates/dr-ms-swaminathan-to-be-awarded-bharat-ratna-pm/ Δρ MS Swaminathan να απονεμηθεί Bharat Ratna: PM]. Γραφείο Πρωθυπουργού.

 Επίτιμος διδάκτορας και άλλες διακρίσεις 
Ο Σουαμινάθαν ήταν ο αποδέκτης 84 επίτιμων διδακτορικών τίτλων και ήταν οδηγός για πολλούς Ph.D. μελετητές. Πανεπιστήμιο Sardar Patel του απένειμε τιμητικό πτυχίο το 1970. Πανεπιστήμιο του Δελχί, Ινδουιστικό Πανεπιστήμιο Banaras και άλλοι θα ακολουθούσαν. Διεθνώς, το Technische Universität Berlin (1981) και το Ασιατικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (1985) τον τίμησαν. Το Πανεπιστήμιο του Wisconsin τίμησε τον Swaminathan με επίτιμο διδακτορικό το 1983.  Όταν το Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, Βοστώνη, τον τίμησε με διδακτορικό επιστήμης, σχολίασαν την «υπέροχη συμπερίληψη των ανησυχιών [του Σουαμινάθαν], ανά έθνος, κοινωνικοοικονομική ομάδα, φύλο, διαγενεακό και συμπεριλαμβανομένου τόσο του ανθρώπινου όσο και του φυσικού περιβάλλοντος».  Fitzwilliam College, Cambridge, από όπου έλαβε το διδακτορικό του στη βοτανική, τον έκανε επίτιμο συνεργάτη το 2014.

Ο Σουαμινάθαν είχε εκλεγεί μέλος πολλών επιστημονικών ακαδημιών στην Ινδία. Διεθνώς είχε αναγνωριστεί ως υπότροφος από 30 ακαδημίες επιστημών και κοινωνιών σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου (Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας), Ρωσία, Σουηδία, Ιταλία, Κίνα, Μπαγκλαντές, καθώς και η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Τεχνών, Επιστημών και Ανθρωπιστικών Επιστημών. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Παγκόσμια Ακαδημία Επιστημών. Το Εθνικό Αγροτικό Πανεπιστήμιο στο Περού του απένειμε τιμητική θέση καθηγητή.

Δημοσιεύσεις

Ο Σουαμινάθαν δημοσίευσε 46 εργασίες ενός συγγραφέα μεταξύ 1950 και 1980. Συνολικά είχε 254 εργασίες στο ενεργητικό του, 155 από τις οποίες ήταν ο μοναδικός ή πρώτος συγγραφέας. Οι επιστημονικές εργασίες του είναι στους τομείς της βελτίωση καλλιεργειών (95), κυτταρογενετική και γενετική (87) και φυλογενετική (72). Οι πιο συχνοί εκδότες του ήταν το Indian Journal of Genetics (46), Current Science (36), Φύση (12) και Βοτανική ακτινοβολίας (12). Επιλεγμένες δημοσιεύσεις περιλαμβάνουν::









Επιπλέον, έχει γράψει μερικά βιβλία σχετικά με το γενικό θέμα του έργου της ζωής του, τη βιοποικιλότητα και τη βιώσιμη γεωργία για την ανακούφιση της πείνας. Τα βιβλία, τα έγγραφα, οι διάλογοι και οι ομιλίες του Σουαμινάθαν περιλαμβάνουν:













Αντιδικίες
Τη δεκαετία του 1970 μια επιστημονική εργασία του Σουαμινάθαν και της ομάδας του προκάλεσε μεγάλη αντιδικία. Σε αυτή την εργασία οι συγγραφείς ισχυρίζονταν ότι είχαν παραγάγει ένα μεταλλαγμένο στέλεχος σίτου με ακτινοβόληση με ακτίνες γ μιας μεξικανικής ποικιλίας (της Sonora 64). Αυτή η μεταλλαγμένη ποικιλία, ονόματι Sharbati Sonora, ισχυρίσθηκαν ότι είχε πολύ υψηλή περιεκτικότητα σε λυσίνη. Η υπόθεση υποστηρίχθηκε ότι ήταν λάθος του βοηθού εργαστηρίου και έγινε πιο σοβαρή εξαιτίας της αυτοκτονίας ενός γεωπόνου. It has been studied as part of a systemic problem in Indian agriculture research.

Ένα έγγραφο που δημοσιεύθηκε στην έκδοση της 25ης Νοεμβρίου 2018 του Current Science με τίτλο "Modern Technologies for Sustainable Food and Nutrition Security" ανέφερε τον Swaminathan ως συν-συγγραφέα. Το άρθρο επικρίθηκε από διάφορους επιστημονικούς εμπειρογνώμονες, συμπεριλαμβανομένου του K. VijayRaghavan, του κύριου επιστημονικού συμβούλου της κυβέρνησης της Ινδίας, ο οποίος σχολίασε ότι ήταν «βαθιά ελαττωματικό και γεμάτο λάθη». Ο Σουαμινάθαν ισχυρίστηκε ότι ο ρόλος του στην εργασία ήταν «εξαιρετικά περιορισμένος» και ότι δεν θα έπρεπε να είχε ονομαστεί ως συν-συγγραφέας.

Παραπομπές

 Γενική βιβλιογραφία 








Βιογραφίες


 — 








 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Εργασίες του στην PubMed
 Ο Μ.Σ. Σουαμινάθαν στο Britannica

Κατηγορία:Γενετιστές
Κατηγορία:Ινδοί επιστήμονες