Τζόρτζε Εμίλ Παλάντε

Ο Τζόρτζε Εμίλ Παλάντε (George Emil Palade, 19 Νοεμβρίου 1912 – 7 Οκτωβρίου 2008) ήταν Ρουμάνο-Αμερικανός κυτταρικός βιολόγος. Επωνομαζόμενος ως «ο κυτταρικός βιολόγος με τη μεγαλύτερη επιρροή ποτέ», το 1974 τιμήθηκε με το Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής μαζί με τον Αλμπέρ Κλωντ και τον Κριστιάν ντε Ντυβ. Το βραβείο απονεμήθηκε για τις καινοτομίες του στην ηλεκτρονική μικροσκοπία και τον κυτταρικό διαχωρισμό που μαζί έθεσαν τα θεμέλια της σύγχρονης μοριακής κυτταρικής βιολογίας, η πιο αξιοσημείωτη ανακάλυψή του είναι τα ριβοσώματα του ενδοπλασματικού δικτύου – τα οποία περιέγραψε για πρώτη φορά το 1955.

Ο Παλάντε έλαβε επίσης το Εθνικό Μετάλλιο Επιστημών των Βιολογικών Επιστημών των ΗΠΑ για «πρωτοποριακές ανακαλύψεις μιας σειράς θεμελιωδών, εξαιρετικά οργανωμένων δομών σε ζωντανά κύτταρα» το 1986, και προηγουμένως εξελέγη Μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ το 1961. Το 1968 εξελέγη Επίτιμο Μέλος της Βασιλικής Μικροσκοπιακής Εταιρείας (HonFRMS) και το 1984 έγινε Ξένο Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας (ForMemRS). 

 Εκπαίδευση και πρώιμη ζωή 
Ο Τζόρτζε Εμίλ Παλάντε γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1912 στο Ιάσιο της Ρουμανίας. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Ιασίου και η μητέρα του καθηγήτρια γυμνασίου. Ο Παλάντε έλαβε το πτυχίο ιατρικής του το 1940 από την Ιατρική Σχολή Κάρολ Ντάβιλα στο Βουκουρέστι.

 Καριέρα και έρευνα 
Ο Παλάντε ήταν μέλος της σχολής του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου μέχρι το 1946, όταν πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να κάνει μεταδιδακτορική έρευνα. Ενώ βοηθούσε τον Ρόμπερτ Τσέιμπερς στο Εργαστήριο Βιολογίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, γνώρισε τον καθηγητή Αλμπέρ Κλοντ. Αργότερα προσχώρησε στον Κλοντ στο Ινστιτούτο Ιατρικής Έρευνας Ροκφέλερ.

Το 1952, ο Παλάντε πολιτογραφήθηκε πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών. Εργάστηκε στο Ινστιτούτο Ροκφέλερ (1958–1973) και ήταν καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Γέιλ (1973–1990) και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο (1990–2008). Στο UCSD, ο Παλάντε ήταν Ομότιμος Καθηγητής Ιατρικής στο Τμήμα Κυτταρικής & Μοριακής Ιατρικής, καθώς και Κοσμήτορας Επιστημονικών Υποθέσεων (Επίτιμος), στην Ιατρική Σχολή της Λα Τζόλα της Καλιφόρνια.

Το 1970, του απονεμήθηκε το βραβείο Λουίζα Γκρος Χόρβιτς από το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, μαζί με τον Ρενάτο Ντουλμπέκκο (αποδέκτη του Βραβείου Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής το 1975) «για ανακαλύψεις σχετικά με τη λειτουργική οργάνωση του κυττάρου που ήταν θεμελιώδη γεγονότα στην ανάπτυξη της σύγχρονης κυτταρικής βιολογίας», σχετικά με έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο προηγούμενο Ινστιτούτο Ιατρικής Έρευνας. Η διάλεξή του για το Νόμπελ, που δόθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1974, είχε τίτλο: «Ενδοκυττάριες πλευρές της διαδικασίας έκκρισης πρωτεϊνών» που δημοσιεύτηκε το 1992 από το Ίδρυμα για το Βραβείο Νόμπελ.The Nobel Prize Lecture of George E. Palade (Pdf 3.78 MB), (1974) The Nobel Foundation,  Εκλέχθηκε επίτιμο μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας το 1975. Έλαβε τη Χρυσή Πλάκα της Αμερικανικής Ακαδημίας Επιτευγμάτων το 1975. Το 1981, ο Παλάντε έγινε ιδρυτικό μέλος του Παγκόσμιου Πολιτιστικού Συμβουλίου. Το 1985, έγινε ο ιδρυτικός συντάκτης της Ετήσιας Επιθεώρησης Κυτταρικής και Αναπτυξιακής Βιολογίας. Το 1988 εξελέγη επίσης Επίτιμο Μέλος της Αμερικανο-Ρουμανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών (ARA).

Ο Παλάντε ήταν ο πρώτος Πρόεδρος του Τμήματος Κυτταρικής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Γέιλ. Επί του παρόντος, η Έδρα Κυτταρικής Βιολογίας στο Γέιλ ονομάζεται "George Palade Professorship".

Στο Ινστιτούτο Ιατρικής Έρευνας Ρόκφελερ, ο Παλάντε χρησιμοποίησε ηλεκτρονικό μικροσκόπιο για να μελετήσει την εσωτερική οργάνωση κυτταρικών δομών όπως τα ριβοσώματα, τα μιτοχόνδρια, οι χλωροπλάστες, τα σωμάτια Γκόλτζι και άλλες. Η πιο σημαντική ανακάλυψή του έγινε κατά τη χρήση μιας πειραματικής στρατηγικής γνωστής ως ανάλυση παλμικής καταδίωξης. Στο πείραμα ο Παλάντε και οι συνεργάτες του μπόρεσαν να επιβεβαιώσουν μια υπάρχουσα υπόθεση ότι υπάρχει εκκριτική οδός και ότι το ενδοπλασματικό δίκτυο και η συσκευή Γκόλτζι λειτουργούν μαζί.

Επικεντρώθηκε στα σώματα Βάιμπελ-Παλάντε (ένα οργανίδιο αποθήκευσης μοναδικό στο ενδοθήλιο, που περιέχει τον παράγοντα φον Βίλεμπραντ και διάφορες πρωτεΐνες) τα οποία περιέγραψε μαζί με τον Ελβετό ανατόμο Έβαλντ Ρ. Βάιμπελ.

Ήταν μέλος της Αμερικανικής Ένωσης Ανατομίας.

Σημειώνει επίσης ότι το Νόμπελ Χημείας απονεμήθηκε το 2009 στους Βενκατραμάν Ραμακρισνάν, Τόμας Α. Στάιντς και Άντα Γιονάτ «για μελέτες της δομής και της λειτουργίας του ριβοσώματος », που ανακαλύφθηκε από τον Τζόρτζε Εμίλ Παλάντε.

 Προσωπική ζωή 
Παντρεύτηκε την Ιρίνα Μαλάξα (γεννημένη το 1919, κόρη του βιομήχανου Νικολάε Μαλάξα) στις 12 Ιουνίου 1941. Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά: τη Γεωργία (γεννημένη το 1943) και τον Θοδωρή (γεννήθηκε το 1949). Αφού πέθανε η σύζυγός του το 1969, ο Παλάντε παντρεύτηκε τη Μάριλιν Φαρκουχάρ, κυτταρική βιολόγο στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 















Κατηγορία:Καθηγητές στο Πανεπιστήμιο Γέιλ
Κατηγορία:Ρουμάνοι νομπελίστες
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες
Κατηγορία:Αμερικανοί βιολόγοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι επιστήμονες