Γενός Φάβια

Το γένος των Φαβίων ήταν μια από τις αρχαιότερες πατρίκιες οικογένειες στην αρχαία Ρώμη. Το γένος διαδραμάτισε εξέχοντα ρόλο στην ιστορία αμέσως μετά την ίδρυση της Δημοκρατίας, και τρία αδέλφια του αναδείχθηκαν επτά φορές ύπατοι, από το 485 έως το 479 π.Χ., εδραιώνοντας έτσι την υψηλή φήμη της οικογένειας.Livy, ii. 42Συνολικά, οι Φαβίοι βίωσαν 45 ύπατους κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας. Ο οίκος απέκτησε τη μεγαλύτερη αίγλη του από το πατριωτικό θάρρος και την τραγική μοίρα των 306 Φαβίων στη μάχη της Κρεμέρας, το 477 π.Χ.. Όμως οι Φαβίοι δεν διακρίθηκαν μόνο ως πολεμιστές- αρκετά μέλη του γένους ήταν επίσης σημαντικά στην ιστορία της ρωμαϊκής λογοτεχνίας και των τεχνών. Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, vol. II, p. 131 ("Fabia Gens").Homo, pp. 7 ff.Smith, The Roman Clan, pp. 290 ff.

 Ιστορικό 
Η οικογένεια θεωρείται γενικά ότι συγκαταλεγόταν στους gentes maiores, τους πιο επιφανείς οίκους των πατρικίων της Ρώμης, μαζί με τους Aemilii, Claudii, Cornelii, Manlii και Valerii, αλλά δεν έχει διασωθεί κανένας κατάλογος των gentes maiores, και ακόμη και ο αριθμός των οικογενειών που χαρακτηρίστηκαν έτσι είναι ένα πλήρες μυστήριο. Μέχρι το 480 π.Χ., οι Φαβίοι ήταν ένθερμοι υποστηρικτές της αριστοκρατικής πολιτικής που ευνοούσε τους πατρίκιους και τη σύγκλητο έναντι των πληβείων. Ωστόσο, μετά από μια μεγάλη μάχη εκείνης της χρονιάς εναντίον των Βηίων, στην οποία η νίκη επιτεύχθηκε μόνο με τη συνεργασία μεταξύ των στρατηγών και των στρατιωτών τους, οι Φαβίοι ευθυγραμμίστηκαν με τους πληβείους. Dionysius, ix. 11, 13.Livy, ii. 46, 47.

Ο πιο διάσημος θρύλος των Φαβίων υποστηρίζει ότι, μετά την τελευταία από τις επτά διαδόχες υπάτων το 479 π.Χ., το γένος ανέλαβε τον πόλεμο με τους Βηίους ως ιδιωτική υποχρέωση. Μια πολιτοφυλακή αποτελούμενη από πάνω από τριακόσιους άνδρες του γένους, μαζί με τους φίλους και τους πελάτες τους, συνολικά περίπου τέσσερις χιλιάδες άνδρες, στάθμευσε οπλισμένη σε έναν λόφο με θέα την Κρεμέρα, έναν μικρό ποταμό μεταξύ Ρώμης και Βηίων. Η αιτία αυτής της απόσχισης λέγεται ότι ήταν η εχθρότητα μεταξύ των Φαβίων και των πατρίκιων, οι οποίοι τους θεωρούσαν προδότες επειδή υποστήριζαν τους σκοπούς των πληβείων. Η φαβιανή πολιτοφυλακή παρέμεινε στο στρατόπεδό της στην Κρεμέρα για δύο χρόνια, αντιτασσόμενη με επιτυχία στους Βηίους, ώσπου τελικά, τη δέκατη πέμπτη ημέρα πριν από τις καλένδες του Αυγούστου, στις 18 Ιουλίου 477 π.Χ., παρασύρθηκε σε ενέδρα και καταστράφηκε.Livy, ii. 48–50.Dionysius, ix. 15–23. Τριακόσιοι έξι Φαβίοι μάχιμης ηλικίας λέγεται ότι έχασαν τη ζωή τους στην καταστροφή, αφήνοντας μόνο έναν επιζώντα να επιστρέψει στην πατρίδα του. Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, ήταν ο μόνος επιζών από ολόκληρο το γένος- φαίνεται όμως απίθανο ότι το στρατόπεδο των Φαβίων περιλάμβανε όχι μόνο όλους τους άνδρες, αλλά και τις γυναίκες και τα παιδιά της οικογένειας. Αυτοί και οι πρεσβύτεροι του γένους παρέμειναν πιθανότατα στη Ρώμη.

Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας της Δημοκρατίας, οι Φάβιοι έκαναν διάφορες συμμαχίες με άλλες εξέχουσες οικογένειες, ιδίως πληβείες και ιταλικές, γεγονός που εξηγεί εν μέρει τη μακρά προβολή τους. Η πρώτη από αυτές τις συμμαχίες που μπορεί να εντοπιστεί χρονολογείται από τα μέσα του πέμπτου αιώνα και ήταν με τους Poetelii, διήρκεσε τουλάχιστον έναν αιώνα. Münzer, Roman Aristocratic Parties, pp. 31, 32.

 Καταγωγή 
Σύμφωνα με το μύθο, οι Φαβίοι διεκδικούσαν την καταγωγή τους από τον Ηρακλή, ο οποίος επισκέφθηκε την Ιταλία μια γενιά πριν από τον Τρωικό Πόλεμο, και από τον Eύανδρο, τον οικοδεσπότη του, μέσω του Φαβίου. Αυτό έφερε τους Φαβίους στην ίδια παράδοση με τους Πινάριους και τους Ποτίτιους, οι οποίοι λέγεται ότι υποδέχθηκαν τον Ηρακλή και έμαθαν από αυτόν τις ιερές τελετές που για αιώνες μετά εκτελούσαν προς τιμήν του.Cicero, Philippicae, ii. 34, xiii. 15, Pro Caelio, 26.Propertius, Elegies, iv. 26.Plutarch, "The Life of Caesar", 61.

Ένας άλλος αρχαίος θρύλος αναφέρει ότι κατά την ίδρυση της Ρώμης, οι ακόλουθοι των αδελφών Ρωμύλου και Ρώμου ονομάστηκαν Quinctilii και Fabii, αντίστοιχα. Οι αδελφοί λέγεται ότι πρόσφεραν θυσίες στη σπηλιά του Λουπερκάλιου στη βάση του Παλατίνου λόφου, η οποία αποτέλεσε την απαρχή των Λουπερκάλια. Η ιστορία αυτή συνδέεται ασφαλώς με την παράδοση ότι τα δύο κολλέγια των Luperci έφεραν τα ονόματα αυτών των αρχαίων γενών. Ovid, Fasti, ii. 361f, 375f.Aurelius Victor, De Origo Gentis Romanae, 22.Plutarch, "The Life of Romulus", 22.Valerius Maximus, ii. 2. § 9.

 Κλάδοι 

 Μέλη 

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Ρωμαϊκά γένη
Κατηγορία:Φάβιοι