Τίτος Βεστρίκιος Σπουρίνα

Ο Τίτος Βεστρίκιος Σπουρίνα, λατιν.: Titus Vestricius Spurinna (π. 24 – μετά το 105 μ.Χ.  ) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ύπατος και φίλος και πρότυπο  του Πλίνιου του Νεότερου.  Διετέλεσε ύπατος τουλάχιστον δύο φορές, την πρώτη φορά πιθανώς το 72, και τη δεύτερη το έτος 98 ως συνεργάτης του Αυτοκράτορα Τραϊανού.  Ο Σπουρίνα είναι ένας από τους ανταποκριτές στις <i id="mwHQ">Επιστολές</i> του Πλίνιου, και είχε δικά του λογοτεχνικά ενδιαφέροντα, συμπεριλαμβανομένης της συγγραφής λυρικής ποίησης.  Ο Πλίνιος λέει ότι τα δείπνα στο σπίτι του συχνά ζωντανεύονταν από σκηνές από τη ρωμαϊκή κωμωδία.Jo-Ann Shelton, The Women of Pliny's Letters (Routledge, 2013), p. 131.

Ο Πλίνιος θαύμαζε τον Βεστρίκιο Σπουρίνα για την ενεργό, αλλά εύτακτη ζωή του αν και εβδομηκονταετής. Απολάμβανε τη συζήτηση, το διάβασμα και το γράψιμο, την άσκηση και τα λουτρά. Η διατροφή του ήταν απλή αλλά καλή, και απολάμβανε την πλήρη αξιοποίηση των δυνάμεών του, παραμένοντας σωματικά και ψυχικά εύρωστος. 

 Βιογραφία 
«Η προέλευση του Βεστρίκιου Σπουρίνα δεν τεκμηριώνεται πουθενά», γράφει ο Ρόναλντ Σάυμ, και λίγες γραμμές αργότερα αναφέρει ότι ήταν «πιθανώς Τρανσπαδανός». Ο Σάυμ σημειώνει επίσης ότι το όνομα γένους (gentilicium) και το επίθετο (cognomen) του Σπουρίνα είναι και τα δύο ετρουσκικά, στη συνέχεια δηλώνει ότι το "Βεστρίκιος" εμφανίζεται μόνο μία άλλη φορά σε ολόκληρη την ιταλική χερσόνησο, σε μία επιγραφή στη Φλωρεντία. 

Ο Σπουρίνα εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία κατά τη διάρκεια του έτους των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων, όταν ο Άππιος Άννιος Γάλλος, ένας από τους στρατηγούς του Όθωνα, τον έθεσε επικεφαλής ενός αποσπάσματος περίπου 3.000 ανδρών, για να φρουρήσει την Πλακεντία, ενώ ο Γάλλος κατείχε τη Βερόνα.  Ο Σπουρίνα διοικούσε μία άτακτη δύναμη, υπερβολικά πρόθυμη να εμπλακεί με τους ομολόγους της στην πλευρά των Βιτελιανών. Όταν προσπάθησε να κρατήσει αυτή τη δύναμη μέσα στην πόλη, τα στρατεύματα απείλησαν με ανταρσία. Ως ύπουλη κίνηση, ο Σπουρίνα συμφώνησε με τις απαιτήσεις τους. Την επόμενη ημέρα οι στρατιώτες βάδισαν. Όταν νύχτωσε εξεπλάγησαν, όταν διαπίστωσαν ότι έπρεπε να κατασκευάσουν ένα στρατόπεδο. Σύμφωνα με την καθιερωμένη ρωμαϊκή πρακτική, αυτό περιελάμβανε το σκάψιμο μίας τάφρου, και την ανέγερση ενός τείχους γύρω από το στρατόπεδο. Όταν οι στρατιώτες άρχισαν να το ξανασκέφτονται, οι αξιωματικοί τους άδραξαν την ευκαιρία να επαινέσουν «την προνοητικότητα του Σπουρίνα στην επιλογή της Πλακεντίας ως οχυρού». Οι άνδρες συναίνεσαν, και επέστρεψαν στην Πλακεντία, όπου με ενθουσιασμό ξεκίνησαν να εργάζονται για τη βελτίωση των οχυρώσεων της πόλης. 

Ο ρόλος του Σπουρίνα στην επόμενη Α΄ Μάχη του Βεδριάκου δεν καταγράφεται. Ο Σάυμ σημειώνει ότι ο Τάκιτος του επιτρέπει «να εξαφανιστεί, ίσως ευτυχώς: δεν υπάρχει κανένα σημάδι για το πού βρισκόταν κατά τη διάρκεια της μάχης ή της παράδοσης».  Είναι πιθανό ο Τάκιτος να έμαθε για τον τρόπο, με τον οποίο ο Σπουρίνας χειρίστηκε τα άτακτα στρατεύματά του, από τον ίδιο τον Σπουρίνα. Ο Σάυμ το υπονοεί αυτό, και στη συνέχεια σε μία υποσημείωση παραδέχεται: «Όχι, ωστόσο, ότι η αφήγηση του Τάκιτου χρειάζεται να προέρχεται απευθείας από τον Σπουρίνα, αν και ο γέρος ήταν ακόμη ζωντανός περί το 105» .

Λέγεται ότι «δεν κατείχε κανένα αξίωμα υπό τον Δομιτιανό, αφότου έγινε ανέντιμο να το κάνει»,  αλλά υπό τον Νέρβα, ο Σπουρίνας ήταν κυβερνήτης της Κάτω Γερμανίας το 97,  σε ηλικία 73 ετών. Του απονεμήθηκε θριαμβευτικό άγαλμα για τη στρατιωτική του θητεία. 

 Οικογένεια 
Η σύζυγος του Βεστρίκιου Σπουρίνα ήταν η Κοττία, η οποία πιθανότατα ήταν αρκετά νεότερη. Είχαν τουλάχιστον έναν γιο, ο οποίος απεβίωσε γύρω στο 97 ή 98 μ.Χ. πριν ξεκινήσει πολιτική καριέρα, η οποία συνήθως ξεκινούσε στην ηλικία των τριάντα ετών. Ο Πλίνιος αναφέρεται στον γιο ως Κόττιος, από το όνομα (nomen) της μητέρας του, ένα παράδειγμα τού πώς κατά την Αυτοκρατορική εποχή οι γιοι μπορούσαν να διατηρήσουν το όνομα τής μητέρας τους, καθώς και τού πατέρα τους. .

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας