Λίγη Ζωή

Το Λίγη Ζωή είναι ένα μυθιστόρημα γραμμένο το 2015 από την Αμερικανίδα συγγραφέα Hanya Yanagihara. Το βιβλίο λόγω του μεγέθους και της έντονης θεματικής του, κέρδισε την επιδοκιμασία των κριτικών, προτάθηκε ως υποψήφιο στα βραβεία Man Booker το 2015 και στα Εθνικά Βραβεία Βιβλίου ενώ δεν άργησε να αναδειχθεί και ως bestseller.

Η ιστορία, που διαδραματίζεται κυρίως στη Νέα Υόρκη, αφηγείται τη ζωή τεσσάρων φίλων τους αγωνίζονται με την κατάχρηση ναρκωτικών, τη σεξουαλική κακοποίηση και την κατάθλιψη.

 Δομή 
Το βιβλίο Λίγη Ζωή ακολουθεί χρονολογική αφήγηση με flashbacks που εναλλάσσονται καθ' όλη τη εξέλιξη της ιστορίας. Στην αρχή του μυθιστορήματος, η διήγηση είναι τριτοπρόσωπη με έναν παντογνώστη αφηγητή, που δίνει έμφαση στις σκέψεις του Jude, του Willem, του JB και του Malcolm. Καθώς η ιστορία σταδιακά προχωράει, ξεκινάει να εστιάζει προς τον Jude, και διαμορφώνεται προοδευτικά γύρω από τις αλληλεπιδράσεις κάθε χαρακτήρα μαζί του καθώς και τις εμπειρίες του ίδιου. Αυτή η αφηγηματική προοπτική διακόπτεται από πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις του Harold, εννέα χρόνια μετά.

Το βιβλίο χωρίζεται σε επτά μέρη:

 Πλοκή 
Το μυθιστόρημα επικεντρώνεται στις ζωές τεσσάρων φίλων: του Jude St. Francis, μιας ιδιοφυίας με αναπηρία και μυστηριώδες παρελθόν, του Willem Ragnarsson, ενός ευγενικού, γοητευτικού ανθρώπου που ονειρεύεται να γίνει ηθοποιός, του Malcolm Irvine, ενός αρχιτέκτονα που εργάζεται σε μια διάσημη εταιρεία, και του Jean-Baptiste "JB" Marion, ενός εύστροφου ζωγράφου που φιλοδοξεί να κάνει φήμη στον κόσμο της τέχνης. Το βιβλίο ακολουθεί τις σχέσεις τους που αλλάζουν υπό την επίδραση της επιτυχίας, του πλούτου, του εθισμού και της υπερηφάνειας.

Το κύριο θέμα του μυθιστορήματος είναι ο αινιγματικός δικηγόρος, Jude. Υποφέρει από μια κατεστραμμένη σπονδυλική του στήλη που τον έχει αφήσει κουτσό και με ανυπόφορο πόνο στα πόδια του που έρχεται και φεύγει. Χωρίς να το γνωρίζουν οι φίλοι του, συχνά αυτοτραυματίζεται επίσης. Μια τέτοια απόπειρα οδήγησε και τον Willem να τον πάει στον Andy, τον γιατρό του Jude και αξιόπιστο φίλο του. Είναι σαφές ότι υποφέρει από εξουθενωτικά ψυχικά τραύματα της παιδικής του ηλικίας.

Παρά την προφανέστατα στενή του σχέση με τους φίλους του, ο Jude δεν μπορεί να αποκαλύψει ούτε λεπτομέρειες του παρελθόντος του ούτε την τρέχουσα ψυχική του κατάσταση στον συγκάτοικο του. Παρ' όλα αυτά, είναι επιτυχημένος στην νομική και αναπτύσσει μια στενή οικογενειακή σχέση με τον πρώην καθηγητή του, τον Harold, και τη σύζυγό του, Julia, η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα το ζευγάρι να τον υιοθετήσει όταν ο Jude κλείσει τα 30. Αν και είναι ευγνώμων για την ευκαιρία αυτή, ο χρόνος πριν την υιοθεσία είναι γεμάτος με αυτοτραυματισμούς, καθώς ο Jude πιστεύει ότι είναι από τη φύση του ανάξιος στοργής. Παρόλα αυτά, οι υπόλοιποι καταφέρνουν να επιτύχουν στους τομείς τους, με τον Willem να γίνεται αστέρι του θεάτρου και στη συνέχεια του κινηματογράφου. Και με τον JB να βρίσκει επιτυχία ως καλλιτέχνης αλλά και εθισμό στη μεθαμφεταμίνη. Στο σημείο αυτό η ομάδα κάνει μια παρέμβαση για την κατάστασή του, όπου ο JB  χλευάζει τον Jude κάνοντας μια προσβλητική μίμηση της αναπηρίας του. Παρά την επιτυχημένη θεραπεία απεξάρτησης  και μια εκτενής απολογία, ο Jude βρίσκει αδύνατο να συγχωρέσει τον JB. Ο Willem αρνείται να τον συγχωρήσει επίσης, κάνοντας τη παρέα να καταρρεύσει, με μόνο τον Malcolm να παραμένει φίλος και με τους τρεις.

Είναι σαφές ότι ο Jude είχε υποστε΄σεξουαλική κακοποίηση σε πολύ μικρή ηλικία, γεγονός που τον έκανε να δυσκολεύεται να εμπλακεί σε ερωτικές σχέσεις. Οι φίλοι και οι αγαπημένοι του αρχίζουν να αμφισβητούν αυτή του την απομόνωση, καθώς ο ίδιος πλησιάζει τα σαράντα , με τον Willem συγκεκριμένα να είναι ιδιαίτερα μπερδεμένος όσον αφορά τη σεξουαλικότητα του Jude . Καθώς η μοναξιά του Jude γίνεται πιο έντονη, ο ίδιος αρχίζει να έχει μια κακοποιητική σχέση με τον διευθύνοντα σύμβουλο μόδας Caleb, ο οποίος απεχθάνεται την αναπηρία του Jude και την εντατική χρήση του αναπηρικού αμαξίδιου. Ο Jude τελικά αποφασίζει να διακόψει τη σχέση τους μετά τον βιασμό του από τον Caleb. Οι δυο πρώην σύντροφοι συναντιούνται για τελευταία για δείπνο, όπου ο Caleb τον ταπεινώνει, και μετά τon ακολουθεί στο διαμέρισμά του, όπου και αρχίζει να τον χτυπάει και τον βιάζει βάναυσα, αφήνοντάς τον για νεκρό. Ο Jude αρνείται να αναφέρει το περιστατικό στην αστυνομία, πιστεύοντας ότι αυτό είναι που του αξίζει. Εκτός από τον Harold, μόνο ο Andy - ο έμπιστος γιατρός του- γνωρίζουν την αλήθεια για την αποτυχημένη τους σχέση.

Αν και το σώμα του Jude καταφέρνει να θεραπευτεί, ο βιασμός τον κάνει να αναπολεί την παιδική του ηλικία, όπου μεγάλωσε σε μοναστήρι και επανειλημμένα κακοποιήθηκε σεξουαλικά από τους αδελφούς ιερείς. Θυμάται μια περίοδο που ένας από τους ιερείς, ο αδελφός Luke, κλέφτηκε μαζί του, αναγκάζοντάς τον για χρόνια να είναι θύμα παιδικής πορνείας. Αφού τον έσωσαν οι αστυνομικοί, ο Jude τέθηκε υπο κρατική φροντίδα, όπου η κακοποίηση συνέχισε στα χέρια και των συμβούλων εκεί. Ο χωρισμός του με τον Caleb επανάφερε αυτό το τραύμα της παιδικής ηλικίας, με τον Jude να προσπαθεί να αυτοκτονήσει και να επιβιώνει της προσπάθειας. Μετά από αυτό, ο Willem επιστρέφει στο σπίτι και αρχίζει να ζει μαζί του. Ο Jude συνεχίζει να αρνείται τη θεραπεία αλλά αρχίζει να λέει στον Willem τις λιγότερο τραυματικές ιστορίες του για την παιδική του ηλικία, τις οποίες ο Willem βρίσκει ενοχλητικές και τρομακτικές. Οι δύο σύντομα αρχίζουν μια σχέση, αλλά ο Jude συνεχίζει να αγωνίζεται να μιλήσει και δεν απολαμβάνει να κάνει σεξ μαζί του.

Σε μια προσπάθεια να περιορίσει της χαρακιές, ο Jude αποφασίζει να κάψει τον εαυτό του ως μια μορφή αυτοτραυματισμού, αλλά τυχαία προκαλεί εγκαύματα τρίτου βαθμού που απαιτούν μεταμόσχευση δέρματος. Η πληγή είναι τόσο σοβαρή που ο Andy του λέει ότι πρέπει να πει στον Willem τι συνέβη, αλλιώς θα το εκείνος αντί αυτού. Πριν προλάβει να μιλήσει ο Jude στον Willem, ο Andy διαδίδει τυχαία την πληροφορία. Ο Willem είναι τρομοκρατημένος αλλά, μετά από έναν δύσκολο καυγά, ο Jude τελικά ομολογεί ότι δεν του αρέσει το σεξ και λέει στον Willem για τα χρόνια σεξουαλικής και σωματικής κακοποίησης που υπέστη. Ο Jude αποκαλύπτει επίσης ότι διέφυγε από την κρατική φροντίδα στα 14, εκτελώντας σεξουαλικές πράξεις επί πληρωμή σε οδηγούς για να επιβιώσει. Εξήγησε επίσης στον Willem ότι η βλάβη στα πόδια του προκλήθηκε από έναν άνδρα που ονομάζεται Dr. Traylor, ο οποίος τον κράτησε αιχμάλωτο στη διάρκεια της θεραπείας του από τα Σ.Μ.Ν, του επιτέθηκε και τελικά τον χτύπησε με το αυτοκίνητό του.

Η σχέση τους συνεχίζεται, με τον Willem να κοιμάται με γυναίκες (και όχι με τον Jude). Φτιάχνουν μια άνετη ζωή μαζί, η οποία κλονίζεται όταν τα πόδια του Ιούδα χειροτερεύουν, και αυτός δέχεται πρόθυμα να ακρωτηριαστεί. Καταφέρνει να μάθει να περπατάει ξανά με τα νέα του προσθετικά μέλη, και το ζευγάρι εισέρχεται σε μια περίοδο της ζωής τους την οποία ο Willem αποκαλεί "Τα Ευτυχισμένα Χρόνια". Ωστόσο, ενώ πήγαινε να πάρει τον Malcom και τη σύζυγό του από το σταθμό του τρένου για μια επίσκεψη, ο Willem εμπλέκεται σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα με ένα μεθυσμένο οδηγό, το οποίο σκοτώνει και τους τρεις. Μετά τον θάνατο του στενού φίλου και εραστή του, ο Jude αποκτά και πάλι αυτοκαταστροφικές συνήθειες, χάνοντας υπερβολικό βάρος που αναγκάζει τους υπόλοιπους φίλους του κάνουν άλλη μια παρέμβαση. Αν και καταφέρνουν να τον κάνουν να πάρει βάρος και να παρακολουθήσει θεραπεία, τα χρόνια κατάθλιψης και απελπισίας καταλήγουν με τον Jude, και αυτοκτονεί.

 Θεματικές 

 Σχέσεις μεταξύ ανδρών 
Ένα βασικό επίκεντρο του μυθιστορήματος είναι η εξέλιξη των σχέσεων μεταξύ του Jude, του Willem, του JB, του Malcomκαι του θετό πατέρα του Jude, τον Harold. Η ζωή του Jude ειδικά είναι γεμάτη από ανδρικά πρότυπα που τον αγαπούν και τον νοιάζονται, από ανθρώπους που τον εκμεταλλεύονται και τον κακοποιούν, και από εκείνους που εμπίπτουν ανάμεσα και στις δύο κατηγορίες. Αυτό φαίνεται από τη στιγμή που ακολουθεί τον αδελφό Luke στο θερμοκήπιο, καθώς και τις στιγμές που ήξερε ότι αυτό που έκανε στα δωμάτια του μοτέλ ήταν λάθος, αλλά εξακολουθούσε να αισθάνεται αφοσίωση και αγάπη προς τον Luke, καθώς από τότε πίστευε πως ήταν ο μόνος άνθρωπος που ήταν ευγενικός μαζί του. Η κοινωνική και συναισθηματική ζωή κάθε αρσενικού χαρακτήρα της ιστορίας είναι η κλωστή που πλέκει το μυθιστόρημα , δημιουργώντας μια αφηγηματική φούσκα που παρέχει ιστορικά στοιχεία για την εποχή όπου η ιστορία εκτυλίσσεται.

 Τραύμα, ανάκαμψη και υποστήριξη 
Σε ένα άρθρο για το περιοδικό New York Magazine, η Yanagihara δηλώνει ότι "ένα από τα πράγματα που ήθελε να κάνει με αυτό το βιβλίο ήταν να δημιουργήσει έναν πρωταγωνιστή που ποτέ δεν βελτιώθηκε... [για αυτόν] να αρχίσει υγιής (ή να παρουσιάζεται έτσι) και να καταλήξει άρρωστος - τόσο ο κύριος χαρακτήρας όσο και η ίδια η πλοκή".Τα πρώτα 16 χρόνια της ζωής του Jude, τα οποία γεμάτα από σεξουαλική, σωματική και ψυχολογική κακοποίηση, συνεχίζουν να τον στοιχειώνουν καθώς μπαίνει στην ενήλικη ζωή του. Το τραύμα του επηρεάζει άμεσα την ψυχική και σωματική του υγεία, τις σχέσεις, τις πεποιθήσεις του και τους τρόπους με τους οποίους ρεμβάζει στον κόσμο. Δυσκολεύεται να ξεπεράσει τη βλάβη που του έχει προκαλέσει το παρελθόν.

Στον περιοδικό The New Yorker, ο Parul Sehgal χαρακτήρισε τον Jude "έναν από τους πιο καταραμένους χαρακτήρες που έχουν αμαυρώσει ποτέ μια σελίδα". Συνέχισε,Η ιστορία βασίζεται στην φροντίδα και την εξυπηρέτηση που ο Ιούδας λαμβάνει από έναν κύκλο φίλων του που αγωνίζονται για να τον προστατεύσουν από τους αυτοκαταστροφικούς τρόπους του. Η αφοσίωση αυτή μπορεί να είναι θανάσιμη για τον αναγνώστη, ο οποίος επιστρατεύεται να συμμετάσχει, ως μάρτυρας των ατελείωτων θανάτων που συνδέονται με τον Ιούδα. Πόσο εύκολα μπορούμε όμως να επενδύσουμε τον χρόνο μας σε αυτό το περίγραμμα με κιμωλία του θύματος, ή αυτή την ζωντανή περιγραφή DSM γεγονότων ; Με το τραυματική εμεπιρία η λογική έχει ως εξής: ανακάλεσε την πληγή και θα πιστέψουμε ότι ένα σώμα, ένα άτομο, την έχει υποφέρει. 

 Αυτοτραυματισμός και αυτοκτονία 
Υπάρχει προφανής αυτοτραυματισμός στο μυθιστόρημα που απεικονίζεται με ρητές λεπτομέρειες, με περιγραφές του τι κάνει ο Jude και πώς αισθάνεται κατά τη διάρκεια του. Η συνειδητοποίηση του Harold είναι πολύ οδυνηρή, περισσότερο από το όταν έμαθε ότι ο Ιούδας έχει πράγματι πεθάνει τελικά από αυτοκτονία.  Η αυταπάτη του Harold δεν σώζει ούτε τον εαυτό του αλλά ούτε τον Jude από τον πόνο. Αν μη τι άλλο, προσθέτει και στους δυο περισσότερο. Η Yanagihara έχει δηλώσει ότι δεν πιστεύει στην θεραπεία της ομιλίας και ότι "κάθε άλλη ιατρική ειδικότητα που ειδικεύεται στην φροντίδα των σοβαρά άρρωστων αναγνωρίζει ότι σε κάποιο σημείο, η δουλειά του γιατρού είναι να βοηθήσει τον ασθενή να πεθάνει· ότι υπάρχουν και στιγμές όπου ο θάνατος είναι προτιμότερος από τη ζωή".

 Υποδοχή του έργου 

 Κριτική υποδοχή 
Το Λίγη Ζωή έλαβε πολύ θετικές κριτικές από τους κριτικούς. Το 2015, το μυθιστόρημα έλαβε επιτυχημένες κριτικές από το The New Yorker, το Τhe Atlantic και το The Wall Street Journal. Σύμφωνα με το Book Marks, το βιβλίο έλαβε "θετική" σύμφωνη γνώμη (ή μια "Α-" από είκοσι μία κριτικές) με βάση τις σαράντα εννέα κριτικές: έλαβε 34 "ενθουσιώδεις", εννέα "θετικές", τρεις "μεικτές" και τρεις "αρνητικές". Στο τεύχος Μαΐου/Ιουνίου του 2015 του Bookmarks, το βιβλίο είχε βαθμολογία τεσσάρων από τα πέντε αστέρια. Η κριτική περίληψη του περιοδικού λέει: "Πλούσια φαντασία και γραμμένη με συναισθηματική ευαισθησία και ευφυία, το Λίγη Ζωή- λίγη σε καμία περίπτωση - εξερευνά αριστοτεχνικά την εύθραυστη ύπαρξη μας".

Στο The Atlantic, ο Garth Greenwell πρότεινε ότι το Λίγη Ζωή είναι ένα πολυαναμενόμενο γκέι μυθιστόρημα", καθώς "εμπλέκεται με αισθητικά στοιχεία που έχουν κωδικοποιηθεί ως queer: το μελόδραμα, τη  συναισθηματική μυθοπλασία, και τη Μεγάλη όπερα. Παραβιάζοντας τους κανόνες της σημερινής λογοτεχνίας, και αγκαλιάζοντας το μελόδραμα, υπερβολή και το συναίσθημα, μπορεί να εισέλθει στην συναισθηματική αλήθεια που αρνούνται και και πιο ταπεινά μέσα έκφρασης".

Ο Τζον Μάικαουντ του περιοδικού The New Yorker´s  χαρακτήρισε το Λίγη Ζωή ως "ένα εκπληκτικά ανατρεπτικό μυθιστόρημα - που χρησιμοποιεί μεσοαστικά στοιχεία της νατουραλιστικής φαντασίας για να ξυπνήσει έναν ανησυχητικό στοχασμό για τη σεξουαλική κακοποίηση, τα βάσανα και τις δυσκολίες της ανάρρωσης". Ο ίδιος επαινεί την διατύπωση της Yanagihara για την κακοποίησης του Jude, λέγοντας ότι "δεν παρουσιάστηκε καθόλου υπερβολική ή αισθησιοκρατική. Δεν παρέχεται για λόγους σοκ ή διέγερσης, όπως συμβαίνει μερικές φορές σε έργα τρόμου ή εγκληματικής φαντασίας. Τα βάσανα του Jude είναι εκτενώς διατυπωμένα διότι αποτελούν τα θεμέλια του χαρακτήρα του. Ο ίδιος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το βιβλίο "μπορεί επίσης να σε τρελάνει, να σε συνεπάρει και να εξουσιάσει τη ζωής σου. Όπως το αξίωμα της ισότητας, έτσι και το Λίγη Ζωή φαντάζει θεμελιώδες, αδιάσπαστο – και, όσο σκοτεινό και ανατριχιαστικό κι αν είναι, κρύβει μέσα του μια ομορφιά".

Στην εφημερίδα The Washington Post, η Νικόλ Λι περιέγραψε το μυθιστόρημα της Yanagihara ως "ένα μάρτυρα του ανθρώπινου πόνου που ωθείται στα όρια του, που ερμηνεύεται με εξαιρετική λεπτομέρεια από μαγευτική πρόζα". Έγραψε ότι "μέσω της διακριτικής λεπτομέρειας και της δεκαετίας-με-δεκαετία εξέτασης της ζωής αυτών των ανθρώπων, η Yanagihara έχει σχεδιάσει μια βαθιά μελέτη των χαρακτήρων που εμπνέει όσο και καταστρέφει. Είναι μια ζωή, όπως και η ζωή όλων των άλλων, αλλά στα χέρια της Yanagihara, είναι επίσης τρυφερή και μεγάλη, συγκινητική και υπερβατική- μια καθόλου μικρή ζωή".

Ο Jeff Chu του Vox θα "απένεμε στο Λίγη Ζωή  όλα τα βραβεία". Είπε ότι κανένα βιβλίο που είχε διαβάσει μέχρι στιγμής δεν "αποτύπωσε τόσο τέλεια την εσωτερική ζωή κάποιου που κρατάει σαν σουβενίρ τις ανεπιθύμητες αναμνήσεις από τα πρώτα τραύματά του - τη σιωπή, τον αυτο-εξευτελισμό, τον χρόνιο και πονηρό πόνο" όσο αυτό, και βρήκε την πρόζα της Yanagihara να είναι "μερικές φορές τόσο καταπληκτική" που τον ωθούσε "στην αρχή της παραγράφου για μια δεύτερη ανάγνωση". Σύμφωνα με τα λόγια του, "πράγματι, το Λίγη Ζώη μπορεί να είναι το πιο όμορφο, βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα που έχω διαβάσει ποτέ. Ο Chu είπε επίσης ότι οι περιγραφές της Yanagihara αποτύπωσαν τα συναισθήματά του, αναφέροντας ότι "η ανικανότητα του Jude να αντιμετωπίσει τις πληγές του" τον ανάγκασε να αρχίσει να αντιμετωπίζει τις δικές του: "ο αγώνας του να βρει την ειρήνη του με ενθάρρυνε να προσπαθήσω να βρω τη δική μου".

Στο Τhe Wall Street Journal, ο Sam Sacks χαρακτήρισε την ιστορία "μια επική μελέτη του τραύματος και της φιλίας, γραμμένη με τέτοια νοημοσύνη και βαθιά αντίληψη που θα θέσει ένα από τα κριτήρια με τα οποία θα μετρηθούν όλα τα άλλα μυθιστορήματα που θα αφορούν την ίδια θεματική (και είναι πληθώρα). Ο ίδιος είπε, "αυτό που είναι αξιοσημείωτο για αυτό το μυθιστόρημα, και αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει από τόσα πολλά βιβλία που επικεντρώνονται σε κατεστραμμένους πρωταγωνιστές, είναι η ισορροπία και η ψυχραιμία με την οποία η Yanagihara παρουσιάζει τις πιο σοκαριστικές πτυχές της ζωής του Jude. Υπάρχει συμπόνια στη συγγραφή αλλά καμία κριτική, και ο πόνος του Jude, αν και ακατανόητα ακραίος, δεν χρησιμοποιείται ποτέ για να αποσπάσει μια φθηνή συναισθηματική απάντηση".

Η Steph Cha από Το Los Angeles Times παρατηρεί ότι το Λίγη Ζωή δεν είναι πορνό της δυστυχίας· αν αυτό είναι που ψάχνεις, τότε θα απογοητευτείς- δεν προσφέρει κάθαρση. Υπάρχουν αλήθειες εδώ που είναι δύσκολες να τις αντέξεις - ότι η ελπίδα είναι ένα προσόν, ότι ακόμη και η αγάπη, όσο αγνά και ελεύθερα και αν δοθεί, δεν είναι πάντα αρκετή. Αυτό το βιβλίο με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο επιεικής είναι στη πραγματικότητα η περισσότερη λογοτεχνία, ακόμη και στις πιο σκοτεινές της στιγμές, ενώ είναι και είναι μια απόδειξη της ικανότητας της Yanagihara να μπορεί να πάρει τόσο άσχημο υλικό και να το κάνει όμορφο".

Ο John Powers, συντελεστής του  NPR ,αποκάλυψε πως το Λίγη Ζωή "καλύπτεται από πόνο", αλλά "είναι μακριά από το σκοτάδι"; στην πραγματικότητα, είναι "ένα αξέχαστο μυθιστόρημα για τη διαρκή χάρη της φιλίας", κατέληξε. Ομοίως, στην Bustle, η Ilana Masad έγραψε ότι η Yanagihara εξερεύνησε "μόνο αυτό που υποδηλώνει ο τίτλος", δηλαδή, "τα μικρά κομμάτια των μικρών ζωών, που είναι τόσο μεγάλα όταν τα δεις από κοντά, τέσσερις χαρακτήρες που ζουν μαζί στο κολέγιο και διατηρούν ζωντανή τη φιλία τους ακόμα και δεκαετίες μετά", ενώ κατονόμασε το μυθιστόρημα "ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα, διόλου μικρό σε μέγεθος, αλλά με αξία σε κάθε σελίδα".

Μια αξιοσημείωτη αρνητική κριτική εξέφρασε στην Επισκόπηση Βιβλίων της Νέας Υόρκης. Ο Daniel Mendelsohn που επέκρινε έντονα το Λίγη Ζωή για την τεχνική εκτέλεσή του, τις απεικονίσεις της βίας, τις οποίες θεώρησε ηθικά και αισθητικά αδικαιολόγητες, και τη θέση τους σε σχέση με την αναπαράστασης της queer ζωής και των θεμάτων της από ένα υποτιθέμενο ετεροφυλόφιλο συγγραφέα.  Η κριτική του Mendelsohnπροκάλεσε απάντηση από τον Gerald Howard, τον συντάκτη του βιβλίου, που δεν αμφισβήτησε την αντιπάθεια του Mendelsohn για το μυθιστόρημα αλλά "τον υπαινιγμό του ότι ο συγγραφέας μου είχε με κάποιο τρόπο, αυτολεξεί, "εξαπατήσει" τους αναγνώστες ώστε να αισθάνονται  λύπης, τρόμο, θλίψη και  συμπόνια".

Ο Christian Lorentzen, γράφοντας στο London Review of Books, αναφέρθηκε στους χαρακτήρες ως "στερεοτυπικούς αγωνιστές της μεσαίας τάξης βγαλμένους από το σινεμά της δεκαετίας του 1950". Η kritikñow βιβλίων του The New York Times Janet Maslin έγραψε επίσης για το μυθιστόρημα, λέγοντας ότι η Yanagihara εισάγει "το σοκ στην ιστορία της για να ξεπεράσει την προβλεψιμότητά της". Η Andrea Long Chu του New York Times  επέκρινε "το μαζοχισμό [του βιβλίου] και την συγγραφική του πρόθεση", λέγοντας: "Με το διάβασμα του Λίγη Ζωή, μπορεί κανείς καταλάβει ότι η Yanagihara είναι κάπου ψηλά πάνω με ένα φακό, καίγοντας τα όμορφα αγόρια της σαν μυρμήγκια". Ο Chu έλαβε αργότερα το βραβείο Pulitzer Κριτικής το 2023 για το άρθρο της.

H Yanagihara εμφανίστηκε στο Late Night με τον Seth Meyers τον Ιούλιο του 2015 για να συζητήσει το βιβλίο. Το 2019, το μυθιστόρημα της κατατάχθηκε 96ο στη λίστα των 100 καλύτερων βιβλίων του 21ου αιώνα της Guardian. Σε μια αναθεώρηση του 2022 της θεατρική προσαρμογή του Λίγη Ζωή, ο Naveen Kumar του The New York Times δήλωσε ότι η φήμη του μυθιστορήματος "έχει γίνει από τότε πιο αμφιλεγόμενη".

 Βραβεία 
Τον Ιούλιο του 2015, το μυθιστόρημα εντάχθηκε στη μακρά λίστα για το Βραβείο Man Booker και μπήκε στην τελική λίστα των έξι βιβλίων τον Σεπτέμβριο του 2015.
ΈτοςΒραβείαΚατηγορίαΣυνεπές2015Βραβείο KirkusΛογοτεχνίας Βραβείο Man Booker --- Βραβείο Εθνικού ΒιβλίουΛογοτεχνίας 2016Μετάλλιο Andrew Carnegie για ΑριστείαΛογοτεχνίας Βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνίας --- 2017Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Δουβλίνου --- 

 Προσαρμογές 
Η θεατρική εταιρεία Toneelgroep Amsterdam έκανε το ντεμπούτο της με την προσαρμογή του Λίγη Ζωή από τον Koen Tachelet  στις 23 Σεπτεμβρίου 2018 στο Άμστερνταμ. Ο Ivo van Hove σκηνοθέτησε την θεατρική προσαρμογή, η οποία διήρκησε πάνω από τέσσερις ώρες. Ο Van Hove συνεργάστηκε με τον Yanagihara στο σενάριο αφού του δόθηκαν αντίγραφα του μυθιστορήματος από δύο φίλους. Ο Ramsey Nasr έπαιξε τον Jude St. Francis στην προσαρμογή, η οποία έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Ο κριτικός του θεάτρου Matt Trueman έγραψε ότι, παρά το τραύμα και τη βία που πνίγουν το έργο, "είναι ο Van Hove στα καλύτερά του, ένα θέατρο που αφήνει ένα ανεξίτηλο σημάδι". Η ολλανδική παραγωγή με αγγλικούς υπότιτλους παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ του Εδιμβούργου του 2022,  τον Οκτώβριο του 2022 παρουσιάστηκε στην Ακαδημία Μουσικής του Μπρούκλιν,  και τον Μάρτιο του 2023 στο Φεστιβάλ της Αδελαΐδας.

Τον Αύγουστο του 2020, η θεατρική εταιρεία Liver & Lung παρουσίασε μια μη επίσημη μουσική προσαρμογή του Λίγη Ζωή στο Kuala Lumpur της Μαλαισίας. Επτά τραγούδια από το άλμπουμ κυκλοφόρησαν στο Spotify στις 7 Ιανουαρίου 2022, για να γιορτάσουν την κυκλοφορία του νέου μυθιστορήματος της Yanagihara, To Paradise.

Μια αγγλική εκδοχή της σκηνικής προσαρμογής του Tachelet έκανε πρεμιέρα στις 14 Μαρτίου 2023 στο Θέατρο Richmond στο Νότιο Δυτικό Λονδίνο, ακολουθούμενη από ένα West End στο Θέατρο Harold Pinter και το Θέατρο Savoy. Αυτή η θεατρική προσαρμογή κινηματογραφήθηκε ενώ εκτελούνταν στο Θέατρο της Savoy, και κυκλοφόρησε στον κινηματογράφο για περιορισμένο χρονικό διάστημα στις 28 Σεπτεμβρίου 2023.

 Εξωτερικές συνδέσεις 


Κατηγορία:Παιδοφιλία στη λογοτεχνία
Κατηγορία:Βραβεία Kirkus
Κατηγορία:Ενδοοικογενειακή βία
Κατηγορία:Γκέι λογοτεχνία
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις