Λεύκιος Βαλέριος Φλάκκος (ύπατος το 195 π.Χ.)

Ο Λεύκιος Βαλέριος Φλάκκος, λατιν.: Lucius Valerius Flaccus (απεβ. το 180 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός. Ήταν ύπατος το 195 π.Χ. και τιμητής (censor) το 183 π.Χ., υπηρετώντας και τις δύο φορές με τον φίλο του Μάρκο Πόρκιο Κάτωνα τον Πρεσβύτερο, τον οποίο έφερε στην αντίληψη της ρωμαϊκής πολιτικής ελίτ.

 Καταγωγή 
Ο Λ. Β. Φλάκκος ήταν πατρίκιος και γιος του Πόπλιου Βαλέριου Φλάκκου, που ήταν ύπατος το 227 π.Χ. με τον Mάρκο Ατίλιο Ρέγουλο. Ο αδελφός του, ο Γάιος Βαλέριος Φλάκος, ήταν ιερέας του Δία (flamen dialis). Ο Γάιος είχε μία αξιοσέβαστη πολιτική κα, σκαρφαλώνοντας τη σειρά αξιωμάτων (cursus honorum) μέχρι τη θέση του πραίτορα, αν και όχι ύπατος.

 Σταδιοδορμία 
Ο πατρίκιος Φλάκκος έγινε φίλος, πολιτικός προστάτης και σύμμαχος του νεαρού πληβείου συγκλητικού Mάρκου Πόρκιου Κάτωνα, που αργότερα ονομάστηκε Κάτων ο Πρεσβύτερος, κατά τα πρώτα χρόνια του Β' Καρχηδονιακού Πολέμου. Ο Φλάκκος είναι πιθανώς ο Βαλέριος Φλάκκος που ήταν στρατιωτικός τριβούνος το 212 π.Χ., υπηρετώντας υπό τους υπάτους που κατέλαβαν το στρατόπεδο του Άννο στο Βενεβέντο. 

Ο Φλάκκος ήταν αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) το 201 π.Χ.  Ήταν πιθανώς ο Λ. Βαλέριος Φλάκκος που ήταν λεγάτος υπό τον πραίτορα Λεύκιο Φούριο Πουρπούρεο στη Γαλατία το 200.  Ως πραίτωρ το 199 διορίστηκε στην επαρχία της Σικελίας. Ο Φλάκκος έλαβε την Ιταλία ως επαρχία του, όταν ήταν ύπατος το 195 π.Χ., και συνέχισε να διεξάγει πόλεμο ως ανθύπατος τον επόμενο χρόνο κατά των Γαλατών, με μια νίκη επί των Iνσουβρών στο Mεδιόλανον.  Το 191 ο Φλάκκος ήταν λεγάτος υπό τον Mάνιο Ακίλιο Γλαβρίωνα στον Πόλεμο κατά των Αιτωλών και στη μάχη των Θερμοπυλών. 

Το 190 ο Φλάκκος υπηρέτησε στην τριμελή επιτροπή αποικίας (triumviri coloniis deducendis) που δημιουργήθηκε για την ενίσχυση της Πλακεντίας και της Κρεμόνας. Συνάδελφοί του επίτροποι ήταν ο M. Aτίλιος Σεράνος (πραίτωρ 174 π.Χ.) και ο Λ. Βαλέριος Τάπων (πραίτωρ 192 π.Χ.). Το επόμενο έτος, η επιτροπή ίδρυσε τη Bονωνία (σημερινή Μπολόνια) ως ρωμαϊκή αποικία (colonia). 

Σε μία «καυτή αμφισβήτηση» εκλογών,  ο Φλάκκος έγινε λτιμητής μαζί με τον Κάτωνα το 184. Η τιμητεία τους διακρίθηκε για τη σοβαρότητά της: ο Λεύκιος Κουίνκτιος Φλαμινίνος, ο ύπατος του 192, εκδιώχθηκε από τη Αύγκλητο. Ο Λεύκιος Κορνήλιος Σκιπίων Ασιατικός, ο ύπατος του 190, υποβιβάστηκε από την τάξη των ιππέων, και οι δημόσιες συμβάσεις μισθώθηκαν αυστηρά.  Οι δύο άνδρες μοιράζονταν κοινές συντηρητικές πολιτικές συμπάθειες και πολιτιστικές προοπτικές, και ήταν πιστοί στις στρατιωτικές και πολιτικές απόψεις της παλαιότερης γενιάς, που εκπροσωπούσε ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Αναβλητικός. Τόσο αυτός, όσο και ο Κάτων, προσπάθησαν να υπερασπιστούν τη ρωμαϊκή παράδοση ενάντια στον εξελληνισμό. Ξεκίνησε την κατασκευή της Οδού Φλάκκου (Via Flacca), που πήρε το όνομά του.

Ο Φλάκκος ήταν μέλος του συλλόγου των Ποντιφικών από το 196, όταν διαδέχθηκε τον Μάρκο Κορνήλιο Κηθεγό, μέχρι το τέλος του.

Ο Φλάκκος έγινε πρώτος της Συγκλήτου (princeps Senatus) όταν απεβίωσε ο Π. Κ. Σκιπίων Αφρικανός το 183. Ο ίδιος απεβίωσε τρία χρόνια αργότερα.

 Αναφορές 
Οι ημερομηνίες, τα αξιώματα και οι παραπομπές αρχαίων πηγών για τη σταδιοδορμία του Φλάκκου είναι από το έργο <i>Οι Αξιωματούχοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας</i> του T. Ρ. Σ. Μπρώτον , εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά.

Πηγές
 Smith, William, ed. (1870). Dictionary of Greek and Roman Antiquities. 

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.