Λεύκιος Λικίνιος Σούρα

Ο Λεύκιος Λικίνιος Σούρα, λατιν.: Lucius Licinius Sura ήταν ένας ισχυρός Ρωμαίος συγκλητικός από το Τάρρακο της Ισπανίας, στενός φίλος του Αυτοκράτορα Τραϊανού, και τρεις φορές ύπατος, σε μία περίοδο που η τρίτη υπατεία ήταν πολύ σπάνια για μη μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας. Οι ημερομηνίες δύο από αυτές τις υπατείες είναι βέβαιες: το 102 και το 107 μ.Χ. ήταν κανονικός ύπατος· η ημερομηνία της πρώτης του υπατείας, ως αντικαταστάτη υπάτου, έχει συζητηθεί. Ο Φάουστο Ζέβι  υπέθεσε ότι ήταν επίσης ύπατος το 97, βασιζόμενος σε μία εύλογη αποκατάσταση μέρους των Πινάκων της Όστια (Fasti Ostienses), που αναφέρει «..]ος» . Ωστόσο, δύο πιο πρόσφατα ανακτημένα θραύσματα στρατιωτικών διπλωμάτων δείχνουν, ότι το όνομα αυτού του υπάτου είναι Λ. Πομπόνιος Ματερνός, ο οποίος κατά τα άλλα είναι άγνωστος.  Οι περισσότερες αρχές έχουν επιστρέψει στην υιοθέτηση της υπόθεσης του Κ. Π. Τζόουνς ότι ο Σούρα ήταν ύπατος για πρώτη φορά το έτος 93.  Ωστόσο, ο Βέρνερ Εκκ τον θεωρεί πλέον ως τον πιθανό συνάδελφο του Τάκιτου για το τελευταίο διάστημα (nundinium) του 97.  Ο Σούρα αλληλογραφούσε με τον Πλίνιο τον Νεότερο.

 Βιογραφία 
Αναφέρθηκε από αρκετούς σύγχρονους συγγραφείς, οι οποίοι παρέχουν στοιχεία για την προσωπικότητά του. Η παλαιότερη αναφορά στον Σούρα βρίσκεται σε τρία επιγράμματα του Μαρτιάλι. Στο πρώτο (I.49), που απευθύνεται στον Λικινιανό της Βιλβιλίδας το 85/86, ο Σούρα περιγράφεται ως πλούσιος. Το δεύτερο (VI.64) δημοσιεύεται το 89/90, όπου ο Μαρτιάλις υπερασπίζεται τις ασήμαντες απόψεις του έναντι της κριτικής επικαλούμενος τις ανώτατες αρχές, στις οποίες περιλαμβάνονται, εκτός από τον Σούρα, ο Σίλιος Ιταλικός, ύπατος το 68, ο Μάρκος Ακύλιος Ρέγουλος, και ο ίδιος ο Αυτοκράτορας. Το τρίτο, που χρονολογείται στο έτος 92, συγχαίρει τον Σούρα για την ανάρρωση από σοβαρή ασθένεια (VII.47). Ο Ρόναλντ Σάυμ εικάζει ότι ο Σούρα ήταν ένα από τα θύματα μίας επιδημίας, που ακολούθησε έναν από τους Δακικούς Πολέμους.  Ο Αρριανός, στον Βίο του Επίκτητου, αναφέρει τον ομώνυμο χαρακτήρα σε έναν πλούσιο καταμίτη που ανήκε στον Σούρα.  Ένας τρίτος συγγραφέας είναι ο Πλίνιος ο Νεότερος, ο οποίος απηύθυνε δύο επιστολές στον Σούρα για επιστημονικά ζητήματα. 

Ο Λικίνιος Σούρα ήταν στενός και έμπιστος σύντροφος του Αυτοκράτορα Τραϊανού, και ο Κάσσιος Δίωνα αφηγείται πώς ο Τραϊανός απέδειξε την πίστη του: μία ημέρα, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση, πήγε στο σπίτι του Σούρα. Έπειτα, αφού απέλυσε τον σωματοφύλακά του, ο Τραϊανός έκανε μπάνιο, έβαλε τον Σούρα να τον ξυρίσει και δείπνησε μαζί του. Την επόμενη ημέρα είπε, σε όσους είχαν υποτιμήσει τον Σούρα: «αν ο Σούρα ήθελε να με σκοτώσει, θα με είχε σκοτώσει χθες».  Το πώς ο Σούρα έγινε έμπιστος σύντροφος είναι ασαφές. Ο Έντμουντ Γκρόαγκ υπέθεσε ότι ο Σούρα ήταν αυτός, που πρότεινε το όνομα του Τραϊανού ως κληρονόμου του Αυτοκράτορα Νέρβα, αφού ο τελευταίος αντιμετώπισε μία ανταρσία από την Πραιτωριανή Φρουρά.  Ωστόσο αυτή η άποψη έχει αμφισβητηθεί: όταν συζητά τις λεπτομέρειες της επιλογής του Τραϊανού ως κληρονόμου από τον Νέρβα τον Οκτώβριο του 97, ο Τζον Ντ. Γκρέιντζερ απλώς παραλείπει κάθε αναφορά στη θεωρία του Γκρόαγκ.  Ο Βέρνερ Εκκ υποστηρίζει τώρα την άποψη του Γκρόαγκ. 

Κατά τη διάρκεια της πρώτης εκστρατείας εναντίον των Δακών, μετά τη Β΄ Μάχη των Ταπών, ο Τραϊανός έστειλε τον Σούρα και τον Τιβέριο Κλαύδιο Λιβιανό για να διαπραγματευτούν ειρήνη με τον βασιλιά Δεκέβαλο των Δακών. Τίποτε δεν επιτεύχθηκε, αφού ο Δεκέβαλος δεν τους συνάντησε, αλλά έστειλε απεσταλμένους σε αυτή την περίπτωση. Παρ' όλα αυτά, επειδή οι Ρωμαίοι κατέλαβαν βασικά οχυρά στα βουνά, και η αδελφή του Δεκέβαλου αιχμαλωτίστηκε, οι Δάκες συμφώνησαν με τους όρους που απαίτησαν οι Ρωμαίοι, και συμφωνήθηκε ειρήνη μεταξύ Ρωμαίων και Δακών.  Γι' αυτό, ο Σούρα διορίστηκε σε μια δεύτερη υπατεία σαν κανονικός ύπατος το 102, ως συνάδελφος του Λεύκιου Ιουλίου Ούρσου Σερβιανού.  Συμμετείχε επίσης στη δεύτερη εκστρατεία του Τραϊανού εναντίον των Δακών. Ενώ ο ρόλος του σε αυτόν τον πόλεμο είναι απροσδιόριστος, ήταν αρκετά σημαντικό για τον Σούρα να του απονεμηθούν θριαμβευτικά στολίδια και μία τρίτη υπατεία το 107, με συνεργάτη τον Κόιντο Σώσιο Σενεκίωνα. 

Ο Σούρα εξαφανίζεται από τα δημόσια αρχεία μετά την τρίτη του υπατική θητεία. Ο Σάυμ πιστεύει ότι απεβίωσε το 108.  Σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο, ο Τραϊανός τού έκανε δημόσια κηδεία, και ανήγειρε ένα άγαλμα στη μνήμη του Σούρα. 

 Δείτε επίσης 
 γένος Λικινίων
 Θέρμες του Λικίνιου Σούρα

 Αναφορές 

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας