Ιστορία της Καραϊβικής

Η ιστορία της Καραϊβικής αποκαλύπτει τον σημαντικό ρόλο της περιοχής στους αποικιακούς αγώνες των ευρωπαϊκών δυνάμεων από τον 15ο αιώνα. Στη σύγχρονη εποχή, παραμένει στρατηγικά και οικονομικά σημαντικό. Το 1492, ο Χριστόφορος Κολόμβος αποβιβάστηκε στην Καραϊβική και διεκδίκησε την περιοχή για την Ισπανία. Το επόμενο έτος, ιδρύθηκαν οι πρώτοι ισπανικοί οικισμοί στην Καραϊβική. Αν και οι ισπανικές κατακτήσεις της αυτοκρατορίας των Αζτέκων και της αυτοκρατορίας των Ίνκας στις αρχές του δέκατου έκτου αιώνα έκαναν το Μεξικό και το Περού πιο επιθυμητά μέρη για ισπανική εξερεύνηση και εγκατάσταση, η Καραϊβική παρέμεινε στρατηγικής σημασίας.

Από τη δεκαετία του 1620 και του 1630 και μετά, μη ισπανόφωνοι κουρσάροι, έμποροι και άποικοι ίδρυσαν μόνιμες αποικίες και εμπορικούς σταθμούς στα νησιά της Καραϊβικής που είχαν παραμεληθεί από την Ισπανία. Τέτοιες αποικίες εξαπλώθηκαν σε όλη την Καραϊβική, από τις Μπαχάμες στα βορειοδυτικά μέχρι το Τομπάγκο στα νοτιοανατολικά. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, Γάλλοι, Ολλανδοί και Άγγλοι πειρατές εγκαταστάθηκαν στο νησί Τορτούγκα, στις βόρειες και δυτικές ακτές της Ισπανιόλα (Αϊτή και Δομινικανή Δημοκρατία ) και αργότερα στην Τζαμάικα, καθώς και στο νησί Μαρτινίκα.

Μετά τον Ισπανοαμερικανικό πόλεμο το 1898, τα νησιά της Κούβας και του Πουέρτο Ρίκο δεν αποτελούσαν πλέον μέρος της Ισπανικής Αυτοκρατορίας στον Νέο Κόσμο. Τον 20ό αιώνα, η Καραϊβική ήταν και πάλι σημαντική κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στο κύμα αποαποικιοποίησης μετά τον πόλεμο και στην ένταση μεταξύ της κομμουνιστικής Κούβας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Η εκμετάλλευση της εργασίας των αυτόχθονων λαών και η δημογραφική κατάρρευση αυτού του πληθυσμού, η αναγκαστική μετανάστευση υποδουλωμένων Αφρικανών, η μετανάστευση Ευρωπαίων, Κινέζων, Νοτιοασιατών και άλλων, καθώς και ο ανταγωνισμός μεταξύ των παγκόσμιων δυνάμεων από τον δέκατο έκτο αιώνα έχουν δώσει στην ιστορία της Καραϊβικής έναν αντίκτυπο δυσανάλογο προς το μέγεθός της. Πολλά νησιά έχουν αποκτήσει ανεξαρτησία από αποικιακές δυνάμεις. Άλλα έχουν επίσημους πολιτικούς δεσμούς με μεγάλες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Η πρώιμη οικονομική δομή που ενσωμάτωσε την Καραϊβική στον Ατλαντικό κόσμο και στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα συνεχίζει να επηρεάζει τη σύγχρονη περιοχή της Καραϊβικής.

 Πριν από την ευρωπαϊκή έλευση 
μικρογραφία|Μια πέτρινη γλυπτική των Αραουάκ που αποκαλύφθηκε στη Γουαδελούπη .

Κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής επαφής το 1492, τα νησιά της Καραϊβικής ήταν πυκνοκατοικημένα από διαφορετικές αυτόχθονες ομάδες. Πρόσφατη επιστημονική έρευνα έχει διερευνήσει την προέλευση και την εξέλιξη των πληθυσμών των νησιών καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου. Στην αρχή της τρέχουσας γεωλογικής εποχής, της Ολόκαινου εποχής, το βόρειο τμήμα της Νότιας Αμερικής κατοικούνταν από ομάδες κυνηγών μικρών θηραμάτων, ψαράδων και συλλεκτών τροφής. Αυτές οι ομάδες διέμεναν περιστασιακά σε ημιμόνιμους χώρους κατασκήνωσης, ενώ ως επί το πλείστον ήταν κινητικές για να χρησιμοποιούν ένα ευρύ φάσμα φυτικών και ζωικών πόρων σε διάφορα ενδιαιτήματα.

Αρχαιολογικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι το Τρινιντάντ ήταν το πρώτο νησί της Καραϊβικής που κατοικήθηκε ήδη από το 9000/8000 π.Χ. Ωστόσο, οι πρώτοι άποικοι πιθανότατα έφτασαν στο Τρινιντάντ όταν αυτό ήταν ακόμη συνδεδεμένο με τη Νότια Αμερική μέσω χερσαίων γεφυρών. Μόλις γύρω στο 7000/6000 π.Χ., κατά τη διάρκεια του πρώιμου Ολόκαινου, το Τρινιντάντ έγινε νησί αντί να αποτελεί μέρος της ηπειρωτικής χώρας λόγω μιας σημαντικής ανόδου της στάθμης της θάλασσας κατά περίπου 60 μέτρα, η οποία μπορεί να αποδοθεί στην κλιματική αλλαγή. Το συμπέρασμα είναι ότι το Τρινιντάντ ήταν το μόνο νησί της Καραϊβικής που θα μπορούσε να είχε αποικιστεί από αυτόχθονες πληθυσμούς από την ηπειρωτική Νότια Αμερική, χωρίς να διασχίσουν εκατοντάδες ή χιλιάδες χιλιόμετρα ανοιχτής θάλασσας. Οι πρώτες σημαντικές θέσεις κατοίκησης που ανακαλύφθηκαν στο Τρινιντάντ είναι οι αποθέσεις κελυφών στο Banwari Trace και στο St. John, οι οποίες χρονολογούνται μεταξύ 6000 και 5100 π.Χ. Και τα δύο κελύφη αντιπροσωπεύουν εκτεταμένες αποθέσεις κελυφών που απορρίφθηκαν από ανθρώπινους πληθυσμούς χρησιμοποιώντας τα καρκινοειδή ως πηγή τροφής και λίθινα και οστέινα εργαλεία. Θεωρούνται ότι ανήκουν στην αρχαιολογική παράδοση των Ορτοϊροειδών, η οποία πήρε το όνομά της από την παρόμοια αλλά πολύ πιο πρόσφατη τοποθεσία Ορτουάρ στο Μαγιάρο του Τρινιντάντ. [ απαιτείται παραπομπή ]

Οι μελετητές έχουν επιχειρήσει να ταξινομήσουν την προϊστορία της Καραϊβικής σε διαφορετικές «εποχές», ένα δύσκολο και αμφιλεγόμενο έργο. Τη δεκαετία του 1970, ο αρχαιολόγος Irving Rouse όρισε τρεις «εποχές» για να ταξινομήσει την προϊστορία της Καραϊβικής: τη Λιθική, την Αρχαϊκή και την Κεραμική Εποχή, βάσει αρχαιολογικών στοιχείων. Η σύγχρονη βιβλιογραφία για την προϊστορία της Καραϊβικής εξακολουθεί να χρησιμοποιεί αυτούς τους τρεις όρους, αλλά υπάρχει μεγάλη διαμάχη σχετικά με τη χρησιμότητα και τον ορισμό τους. Γενικά, η Λίθινη Εποχή θεωρείται η πρώτη εποχή της ανθρώπινης ανάπτυξης στην Αμερική και η περίοδος όπου εφαρμόστηκε για πρώτη φορά η κοπή πέτρας. Η επακόλουθη Αρχαϊκή εποχή συχνά ορίζεται από εξειδικευμένες προσαρμογές διαβίωσης, που συνδυάζουν το κυνήγι, το ψάρεμα, τη συλλογή και τη διαχείριση άγριων φυτών τροφής. Οι κοινότητες της Κεραμικής Εποχής κατασκεύαζαν κεραμικά και χρησιμοποιούσαν τη γεωργία μικρής κλίμακας.

Εκτός από το Τρινιντάντ, τα πρώτα νησιά της Καραϊβικής κατοικήθηκαν κατά την Αρχαϊκή Εποχή, μεταξύ 3500 και 3000 π.Χ. Αρχαιολογικοί χώροι αυτής της περιόδου έχουν εντοπιστεί στα Μπαρμπάντος, την Κούβα, το Κουρασάο και τον Άγιο Μαρτίνο, ακολουθούμενοι από την Ισπανιόλα και το Πουέρτο Ρίκο. Αυτή η φάση οικισμού αποδίδεται συχνά στον πολιτισμό Ortoiroid.

μικρογραφία|Γλωσσικός χάρτης της Καραϊβικής το 1500 μ.Χ., πριν από τον ευρωπαϊκό αποικισμό
Μεταξύ 800 και 200 π.Χ. μια νέα μεταναστευτική ομάδα επεκτάθηκε στο νησί της Καραϊβικής: οι Σαλαδοειδείς . Αυτή η ομάδα πήρε το όνομά της από την τοποθεσία Σαλαδέρο στη Βενεζουέλα, όπου εντοπίστηκε για πρώτη φορά η χαρακτηριστική κεραμική τους (που συνήθως διακρίνεται από σχέδια με λευκή και κόκκινη βαφή). Η εισαγωγή της κεραμικής και της καλιέργειας των φυτών στην Καραϊβική αποδίδεται συχνά σε ομάδες Σαλαδοΐδων και θεωρείται η αρχή της Κεραμικής Εποχής. Ωστόσο, πρόσφατες μελέτες έχουν αποκαλύψει ότι καλλιέργειες και κεραμικά υπήρχαν ήδη σε ορισμένους πληθυσμούς της Αρχαϊκής Καραϊβικής πριν από την άφιξη των Σαλαδοειδών. Αν και ένας μεγάλος αριθμός νησιών της Καραϊβικής κατοικήθηκε κατά την Αρχαϊκή και την Κεραμική Εποχή, ορισμένα νησιά πιθανώς επισκέφθηκαν πολύ αργότερα. Η Τζαμάικα δεν έχει γνωστούς οικισμούς μέχρι περίπου το 600 μ.Χ., ενώ τα Νησιά Κέιμαν δεν παρουσιάζουν στοιχεία οικισμού πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων.

Μετά τον αποικισμό του Τρινιντάντ, αρχικά είχε προταθεί ότι ομάδες Σαλαδοΐδων πέρασαν από τα νησιά και κατευθύνθηκαν προς το Πουέρτο Ρίκο, αλλά η τρέχουσα έρευνα τείνει να απομακρύνεται από αυτό το μοντέλο υπέρ της υπόθεσης της νότιας διαδρομής. Η υπόθεση της νότιας διαδρομής προτείνει ότι οι βόρειες Αντίλλες κατοικήθηκαν απευθείας από τη Νότια Αμερική, ακολουθούμενες από προοδευτικές μετακινήσεις προς τα νότια στις Μικρές Αντίλλες. Αυτή η υπόθεση έχει υποστηριχθεί τόσο από ραδιοχρονολογήσεις άνθρακα όσο και από προσομοιώσεις ναυσιπλοΐας. Ένα αρχικό κίνητρο μετακίνησης από την ηπειρωτική χώρα προς τις βόρειες Αντίλλες μπορεί να ήταν η αναζήτηση υλικών υψηλής ποιότητας όπως ο πυριτόλιθος. Ο κόλπος Φλίντι στην Αντίγκουα είναι μια από τις πιο γνωστές πηγές πυριτόλιθου υψηλής ποιότητας στις Μικρές Αντίλλες. Η παρουσία πυριτόλιθου από την Αντίγκουα σε πολλά άλλα νησιά της Καραϊβικής υπογραμμίζει τη σημασία αυτού του υλικού κατά την περίοδο πριν από την Επανάσταση.

Η περίοδος από το 650 έως το 800 μ.Χ. χαρακτηρίστηκε από σημαντικές πολιτιστικές, κοινωνικοπολιτικές και τελετουργικές αναδιαμορφώσεις, οι οποίες έλαβαν χώρα τόσο στην ηπειρωτική χώρα όσο και σε πολλά νησιά της Καραϊβικής. Η σφαίρα αλληλεπίδρασης Σαλαδοΐδων αποσυντέθηκε γρήγορα. Αυτή η περίοδος χαρακτηρίζεται από κλιματικές αλλαγές. Αιώνες άφθονων βροχοπτώσεων αντικαταστάθηκαν από παρατεταμένες ξηρασίες και αυξημένη συχνότητα τυφώνων. Γενικά, ο πληθυσμός της Καραϊβικής αυξήθηκε, με τις κοινότητες να αλλάζουν από διάσπαρτα μεμονωμένα χωριά στη δημιουργία μεγαλύτερων οικισμών. Η γεωργική δραστηριότητα αυξήθηκε. Η ανάλυση του πολιτιστικού υλικού έχει επίσης δείξει την ανάπτυξη στενότερων δικτύων μεταξύ των νησιών κατά την περίοδο μετά τους Σαλαδοΐδες.

Η περίοδος μετά το 800 μ.Χ. μπορεί να θεωρηθεί ως μια μεταβατική περίοδος κατά την οποία εξελίχθηκε η διαφοροποίηση της κοινωνικής θέσης και η ιεραρχικά καταταγμένη κοινωνία, η οποία χαρακτηρίζεται από μια μετατόπιση από την επιτευχμένη στην αποδιδόμενη ηγεσία. Μετά περίπου το 1200 μ.Χ., αυτή η διαδικασία διακόπηκε από την απορρόφηση πολλών οικισμών της Καραϊβικής στην εξελισσόμενη κοινωνικοπολιτική δομή της κοινωνίας των Μεγάλων Αντιλλών . Αυτή η διαδικασία διέκοψε λίγο-πολύ τις ανεξάρτητες γραμμές ανάπτυξης των τοπικών κοινοτήτων και σηματοδότησε την έναρξη κοινωνικοπολιτικών αλλαγών σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα.

Την εποχή της άφιξης των Ευρωπαίων, τρεις κύριες ομάδες αυτόχθονων πληθυσμών ζούσαν στα νησιά: οι Ταΐνο (μερικές φορές αναφέρονται και ως Αραουάκ) στις Μεγάλες Αντίλλες, τις Μπαχάμες και τα Νησιά Υπήνεμα, οι Καραΐβοι και Γκαλίμπι στα Νησιά Γουίνδγουορντ και οι Σιμπόνεϊ στη δυτική Κούβα. Οι μελετητές έχουν διαιρέσει τους Ταΐνο σε κλασικούς Ταΐνο, οι οποίοι καταλάμβαναν την Ισπανιόλα και το Πουέρτο Ρίκο, δυτικούς Ταΐνο, οι οποίοι καταλάμβαναν την Κούβα, την Τζαμάικα και το αρχιπέλαγος των Μπαχαμών, και ανατολικούς Ταΐνο, οι οποίοι καταλάμβαναν τα Υπήνεμα Νησιά.Rouse, Irving. The Tainos: Rise and Decline of the People Who Greeted Columbus . Το Τρινιντάντ κατοικούνταν τόσο από ομάδες που μιλούσαν Καριμπάς όσο και από ομάδες που μιλούσαν Αραουάκ .

Οι μελέτες DNA άλλαξαν ορισμένες από τις παραδοσιακές αντιλήψεις για την ιστορία των ιθαγενών πριν από την Επαφή. Το 2003, ένας γενετιστής από το Πανεπιστήμιο του Πουέρτο Ρίκο στο Mayagüez, ο Juan Martínez Cruzado, έκανε μια έρευνα DNA σε όλο το νησί του σύγχρονου πληθυσμού του Πουέρτο Ρίκο. Η επικρατούσα αντίληψη για το προφίλ της καταγωγής των Πορτορικανών είναι ότι έχουν κυρίως ισπανική εθνοτική καταγωγή, με κάποια αφρικανική καταγωγή, καθώς και μακρινή και λιγότερο σημαντική ιθαγενή καταγωγή. Η έρευνα του Martínez Cruzado αποκάλυψε ότι το 61% όλων των Πορτορικανών έχουν μιτοχονδριακό DNA από Αμερικανούς Ινδιάνους, το 27% αφρικανικής καταγωγής και το 12% καυκάσιας καταγωγής. Σύμφωνα με το National Geographic, «Μεταξύ των εκπληκτικών ευρημάτων είναι ότι οι περισσότεροι από τους αρχικούς κατοίκους της Καραϊβικής μπορεί να έχουν εξαλειφθεί από νεοφερμένους της Νότιας Αμερικής χίλια χρόνια πριν από την ισπανική εισβολή που ξεκίνησε το 1492. Επιπλέον, οι αυτόχθονες πληθυσμοί νησιών όπως το Πουέρτο Ρίκο και η Ισπανιόλα ήταν πιθανότατα πολύ μικρότεροι κατά την εποχή της ισπανικής άφιξης από ό,τι πιστευόταν προηγουμένως».

 Πρώιμη αποικιακή ιστορία 
Λίγο μετά τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου στην Αμερική το 1492, τόσο τα πορτογαλικά όσο και τα ισπανικά πλοία άρχισαν να διεκδικούν εδάφη στην Κεντρική και Νότια Αμερική. Αυτές οι αποικίες έφερναν χρυσό και άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, και πιο συγκεκριμένα οι Άγγλοι, οι Ολλανδοί και οι Γάλλοι, ήλπιζαν να ιδρύσουν τις δικές τους κερδοφόρες αποικίες. Οι αυτοκρατορικοί ανταγωνισμοί κατέστησαν την Καραϊβική μια αμφισβητούμενη περιοχή κατά τη διάρκεια των ευρωπαϊκών πολέμων για αιώνες. Στους Ισπανοαμερικανικούς πολέμους ανεξαρτησίας στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, το μεγαλύτερο μέρος της Ισπανικής Αμερικής αποσχίστηκε από την Ισπανική Αυτοκρατορία, αλλά η Κούβα και το Πουέρτο Ρίκο παρέμειναν υπό το ισπανικό στέμμα μέχρι τον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο του 1898.

 Ισπανική Αυτοκρατορία και οικισμοί της Καραϊβικής 
μικρογραφία|300x300εσ| Ισπανικά νησιά της Καραϊβικής στις Αμερικανικές Αντιβασιλείες το 1600.
Η ισπανική συνάντηση με εδάφη και λαούς άγνωστους σε αυτούς πριν από το 1492 ξεκίνησε με το πρώτο ταξίδι του Γενουάτη ναυτικού Χριστόφορου Κολόμβου, ο οποίος έπλεε με άδεια της βασίλισσας Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλης. Η μόνιμη ισπανική εγκατάσταση ξεκίνησε το 1493. Το πρώτο τέταρτο του αιώνα της ισπανικής αποίκησης στην Καραϊβική έθεσε διαρκή πρότυπα που έμελλε να αναπαραχθούν σε όλη την Αμερική. Μετά την ισπανική κατάκτηση της αυτοκρατορίας των Αζτέκων και την επακόλουθη κατάκτηση του Περού με τους πυκνούς αυτόχθονες πληθυσμούς του οργανωμένους σε υψηλούς πολιτισμούς και την ανακάλυψη πλούσιων κοιτασμάτων πολύτιμων μετάλλων, η Καραϊβική έπαψε να αποτελεί το κύριο επίκεντρο της Ισπανικής Αυτοκρατορίας στην Αμερική. Αλλά τα διοικητικά, κοινωνικά και πολιτιστικά πρότυπα που όρισαν οι Ισπανοί στην Καραϊβική ήταν διαρκή. Η ισπανική επαφή και η εκμετάλλευση των αυτόχθονων πληθυσμών της Καραϊβικής είχε καταστροφικές συνέπειες για τους ιθαγενείς. Οι θάνατοι των ιθαγενών λόγω ασθενειών και υπερβολικής εργασίας οδήγησαν τους Ισπανούς αποίκους στην αναζήτηση ιθαγενών εργαζομένων σε άλλα νησιά της Καραϊβικής, με αποτέλεσμα την υποδούλωση των ιθαγενών και τη μεταφορά τους στα νησιά των ισπανικών αποικιών. Το πιο σημαντικό ήταν ότι το στέμμα θεωρούσε τον ιθαγενή πληθυσμό ως τους νέους του υποτελείς και προσπάθησε να ανακόψει την απότομη απώλεια του ιθαγενούς πληθυσμού και την υποδούλωση και την κακομεταχείριση του ιθαγενούς πληθυσμού από τους εποίκους, θεσπίζοντας νόμους για τον περιορισμό των εκμεταλλευτικών δραστηριοτήτων των εποίκων.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου εξερευνητικού ταξιδιού του Κολόμβου το 1492, ήρθε σε επαφή με τους Λουκαγιάνους, τους οποίους ονόμασε «Ινδιάνους» ( indios ) στις Μπαχάμες και τους Ταΐνο στην Κούβα και στη βόρεια ακτή της Ισπανιόλα. Ξεκινώντας με το δεύτερο ταξίδι του το 1493, οι Ισπανοί εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην περιοχή που ονομάστηκε «Ινδίες». Οι Ισπανοί είδαν στοιχεία για κοιτάσματα χρυσού όταν είδαν τα χρυσά προσωπικά στολίδια των ιθαγενών να προσελκύουν τους Ισπανούς στην αναζήτηση πλούτου. Παρόλο που η Ισπανία διεκδίκησε ολόκληρη την Καραϊβική και συνήψε τη Συνθήκη της Τορδεσίγιας (1494) με την Πορτογαλία, η οποία μοίρασε τον κόσμο μεταξύ των δύο μοναρχιών, οι Ισπανοί εγκαταστάθηκαν μόνο στα μεγαλύτερα νησιά της Ισπανιόλα (σημερινές Δομινικανή Δημοκρατία και Αϊτή) (1493), όπου ίδρυσαν τον μόνιμο οικισμό του Σάντο Ντομίνγκο. Οι Ισπανοί αργότερα ίδρυσαν οικισμούς στη Μαρτινίκα (1502), το Πουέρτο Ρίκο (1508), στην Τζαμάικα (1509), στην Κούβα (1511) και στο Τρινιντάντ (1530), καθώς και στα μικρά «νησιά-μαργαριτάρια» Κουμπάγκουα και Μαργαρίτα στα ανοικτά των ακτών της Βενεζουέλας, λόγω των πολύτιμων κοιτασμάτων μαργαριταριών τους, τα οποία εργάστηκαν εκτενώς μεταξύ 1508 και 1530.

Οι Ισπανοί εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Καραϊβική, δημιουργώντας, όσο το δυνατόν περισσότερο, μια ζωή παρόμοια ή και καλύτερη από αυτήν που είχαν στην Ιβηρική. Σε αντίθεση με το πορτογαλικό πρότυπο επέκτασης που δημιούργησε μια σειρά από μικρούς εμπορικούς σταθμούς ή φρούρια, η προσδοκία των Ισπανών ήταν να δημιουργήσουν πόλεις ισπανικού τύπου με μόνιμους κατοίκους. Υπέθεταν ότι θα χρησιμοποιούσαν την καταναγκαστική εργασία του ιθαγενούς πληθυσμού για να καταστήσουν την ευρωπαϊκή εγκατάσταση όχι μόνο δυνατή αλλά και κερδοφόρα. Οι Ισπανοί απαιτούσαν από τους ιθαγενείς να παράγουν τρόφιμα για τους Ευρωπαίους αποίκους, ασκώντας πίεση στη γεωργία που γενικά δεν παρήγαγε σημαντικά πλεονάσματα. Οι Ισπανοί θεωρούσαν δικαίωμά τους να αναγκάζουν τους ιθαγενείς να εργάζονται για αυτούς σε επιχειρήσεις, συχνά μακριά από τα χωριά καταγωγής των ιθαγενών. Η κατανομή της εργασίας σε μεμονωμένους Ισπανούς αποίκους γινόταν μέσω επιχορηγήσεων, των λεγόμενων encomiendas - οι κάτοχοι αυτών των επιχορηγήσεων, οι encomenderos, όριζαν τους ιθαγενείς να αναζητούν κοιτάσματα χρυσού και να τον εξορύσσουν. Η πιο διάσημη περιγραφή των καταχρήσεων και της εκμετάλλευσης προέρχεται από τον Δομινικανό μοναχό Βαρθολομαίος ντε λας Κάζας, ο οποίος επηρέασε το ισπανικό στέμμα να θεσπίσει νόμους για τον τερματισμό των καταχρήσεων και να προσπαθήσει να ανακόψει την απότομη πτώση των ιθαγενών πληθυσμών. Για να συμπληρώσουν και στη συνέχεια να αντικαταστήσουν το μειούμενο ιθαγενές εργατικό δυναμικό, οι Ισπανοί μετέφεραν Αφρικανούς σκλάβους στην Καραϊβική για να εργαστούν σε φυτείες καλλιέργειας ζάχαρης από ζαχαροκάλαμο, ενός προϊόντος εξαγωγής υψηλής αξίας.

Οι Ισπανοί συνέχισαν τις εξερευνήσεις τους σε νησιά και εδάφη γύρω από την Καραϊβική Θάλασσα αναζητώντας πηγές πυκνού αυτόχθονου πληθυσμού και υλικού πλούτου. Η αποστολή του Ισπανού αποίκου στην Κούβα, Ερνάν Κορτές, είχε ως αποτέλεσμα την ισπανική κατάκτηση της Αυτοκρατορίας των Αζτέκων το 1521, η οποία μετατόπισε την εστίαση του στέμματος στο Μεξικό .

 Άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις 
μικρογραφία|300x300εσ| Πολιτική εξέλιξη της Κεντρικής Αμερικής και της Καραϊβικής από το 1700 έως σήμερα
Αν και η Καραϊβική παρέμεινε στρατηγικής σημασίας για την Ισπανική Αυτοκρατορία, άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις εδραίωσαν την παρουσία τους στην Καραϊβική αφότου το κύριο ενδιαφέρον της Ισπανίας στράφηκε προς το Μεξικό και το Περού, όπου υπήρχαν πυκνοί ιθαγενείς πληθυσμοί που μπορούσαν να αναγκαστούν να εργαστούν και όπου υπήρχαν πλούσια κοιτάσματα αργύρου. Οι Ολλανδοί, οι Γάλλοι και οι Άγγλοι κατέκτησαν νησιά που διεκδικούνταν από την Ισπανία αλλά δεν ελέγχονταν αποτελεσματικά. Για τις ευρωπαϊκές δυνάμεις χωρίς αποικίες στην Αμερική, τα νησιά παρουσίαζαν δυνατότητες εμπορικής ανάπτυξης φυτειών ζάχαρης κατά το μοντέλο που καθιέρωσαν οι Ισπανοί, χρησιμοποιώντας Αφρικανούς εργάτες ως σκλάβους.  Επίσης σημαντικό ήταν ότι τα νησιά μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως βάσεις για εμπόριο και πειρατεία στην περιοχή. Η πειρατεία στην Καραϊβική ήταν ευρέως διαδεδομένη κατά την αποικιακή εποχή, ειδικά μεταξύ 1640 και 1680. Ο όρος « πειρατής » χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει έναν πειρατή που δρα σε αυτήν την περιοχή.
 Παραπομπές 

Κατηγορία:Ιστορία ανά περιοχή
Κατηγορία:Ιστορία της Βόρειας Αμερικής