Ο νόμος του Okun

Ο νόμος του Okun είναι μια εμπειρικά παρατηρούμενη σχέση μεταξύ της ανεργίας και της απώλειας στην παραγωγή μιας χώρας. Το όνομα του είναι αφιερωμένο στον Αρθουρ Μελβίν Οκούν, ο οποίος πρότεινε για πρώτη φορά τη σχέση το 1962.  Ο νόμος δηλώνει ότι για κάθε αύξηση 1% του ποσοστό ανεργίας, το ΑΕΠ μιας χώρας θα είναι κατά προσέγγιση 2% χαμηλότερο από το δυνητικό ΑΕΠ της. Ο νόμος επίσης περιγράφει τη σχέση μεταξύ τριμηνιαίων αλλαγών στην ανεργία και τριμηνιαίων  αλλαγών στο πραγματικό ΑΕΠ. Η σταθερότητα και η χρησιμότητα του νόμου έχει αμφισβητηθεί

 Ατελής σχέση 
Ο νόμος του Okun είναι μια εμπειρική σχέση. Στην αρχική έκδοση του νομού του, ο Οκουν δήλωσε ότι , μια αύξηση 2% της παραγωγής αντιστοιχεί σε μείωση 1% του ποσοστού της κυκλικής ανεργίας, σε αύξησή 0,5% της συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό, σε αύξηση 0,5% των ωρών εργασίας ανά εργαζόμενο και σε αύξηση 1% της παραγωγής ανά ώρα εργασίας (παραγωγικότητα εργασίας).

Ο νόμος του Okun δηλώνει ότι μια ποσοστιαία αύξηση κατά ένα τις εκατό, του κυκλικού ποσοστού ανεργίας συνδέεται με δύο ποσοστιαίες μονάδες αρνητικής ανάπτυξης του πραγματικού ΑΕΠ. Η σχέση αυτή ποικίλλει ανάλογα με τη χώρα και την εξεταζόμενη περίοδο.

Η σχέση αυτή έχει δοκιμαστεί με την χρήση παλινδρόμησης, της ανάπτυξης του ΑΕΠ σε σχέση με την αλλαγή του ποσοστού ανεργίας. Ο Μάρτιν Πραχοβί εκτιμάει ότι η παραγωγή μειώνεται κατά 3% για κάθε αύξηση 1% του ποσοστού ανεργίας. Ωστόσο, υποστήριξε ότι η πλειοψηφία αυτής της αλλαγής στην παραγωγή οφείλεται στην πραγματικότητα σε αλλαγές σε παράγοντες εκτός της ανεργίας, όπως η αξιοποίηση της παραγωγικής ικανότητας και οι ώρες εργασίας. Η διατήρηση αυτών των άλλων παραγόντων σταθερών μειώνει τη σχέση μεταξύ ανεργίας και ΑΕΠ σε περίπου 0,7% για κάθε 1% αλλαγή του ποσοστού ανεργίας. Η έκταση της μείωσης φαίνεται να μειώνεται με την πάροδο του χρόνου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με τον Andrew Abel και τον Ben Bernanke, εκτιμήσεις που βασίζονται σε δεδομένα από πιο πρόσφατα χρόνια δίνουν περίπου 2% μείωση της παραγωγής για κάθε 1% αύξηση της ανεργίας. 
Υπάρχουν διάφοροι λόγοι που το ΑΕΠ μπορεί να αυξηθεί ή να πέσει πιο γρήγορα απ' ό,τι αλλάζει η ανεργία:
Καθώς η ανεργία αυξάνεται,

 μείωση της επιρροής του πολλαπλασιαστή που δημιουργείται από την κυκλοφορία χρημάτων από τους εργαζόμενους
 Οι άνεργοι μπορούν να αποχωρήσουν από το εργατικό δυναμικό (σταματούν την αναζήτηση εργασίας), σαν αποτέλεσμα δεν καταγράφονται πλέον στα στατιστικά στοιχεία ανεργίας
 Οι εργαζόμενοι μπορούν να εργάζονται λιγότερες ώρες
 Η παραγωγικότητα της εργασίας μπορεί να μειωθεί, ίσως επειδή οι εργοδότες κρατούν περισσότερους εργάτες από ό,τι χρειάζονται

Μια επίπτωση του νόμου του Όκουν είναι ότι μια αύξηση στην παραγωγικότητα της εργασίας ή μια αύξηση του εργατικού δυναμικού μπορεί να σημαίνει ότι το πραγματικό ΑΕΠ αυξάνεται χωρίς να μειώνονται τα ποσοστά ανεργίας (το φαινόμενο της "ανάπτυξης χωρίς θέσεις εργασίας").

Ο νόμος του Όκουν μερικές φορές συγχέεται με τη «σφήνα του Λούκας» (Lucas wedge).

 Χρησιμότητα 
Μέσω συγκρίσεων μεταξύ πραγματικών δεδομένων και θεωρητικών προβλέψεων, ο νόμος του Όκουν αποδεικνύεται ένα ανεκτίμητο εργαλείο για την πρόβλεψη των τάσεων μεταξύ ανεργίας και πραγματικού ΑΕΠ. Ωστόσο, η ακρίβεια των δεδομένων που επιβεβαιώνονται θεωρητικά μέσω του νόμου του Όκουν σε σύγκριση με τους πραγματικούς αριθμούς φαίνεται γενικά να είναι ανακριβής. Αυτό οφείλεται στις διακυμάνσεις του συντελεστή του Όκουν. Πολλοί, συμπεριλαμβανομένης της Τράπεζας της Αυστραλίας, συμπεραίνουν ότι οι πληροφορίες που επιβεβαιώνονται από τον νόμο του Όκουν είναι αποδεκτές μέχρι ένα βαθμό. 

Επίσης, ορισμένες μελέτες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο νόμος του Όκουν τείνει να έχει υψηλότερα ποσοστά ακρίβειας σε βραχυπρόθεσμες προβλέψεις, παρά σε μακροπρόθεσμες. Οι προγνωστές θεωρούν ότι αυτό ισχύει λόγω απρόβλεπτων συνθηκών της αγοράς που μπορούν να επηρεάσουν τον συντελεστή του Όκουν.

Επομένως, ο νόμος του Όκουν είναι γενικά αποδεκτός από τους αναλυτές ως εργαλείο για βραχυπρόθεσμη ανάλυση τάσεων μεταξύ ανεργίας και πραγματικού ΑΕΠ, παρά για μακροπρόθεσμη ανάλυση ή ακριβείς αριθμητικούς υπολογισμούς.

Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα του Σαν Φρανσίσκο κατέληξε, μέσω της ανάλυσης εμπειρικών δεδομένων από τις ύφεσεις της δεκαετίας του 1970, 1990 και 2000, ότι ο νόμος του Όκουν αποτελεί χρήσιμη θεωρία. 


 Αμπελ, Andrew B. & Bernanke, Ben S. (2005). Μακροοικονομία (5η έκδοση). Πίρσον Άντισον Γουέσλι.  Δελτίο ΕΕ 6-1983, σημείο 1. 
 Μπέιλι, Μάρτιν Νιλ & Οκούν, Άρθουρ Μ. (1965) Η Μάχη ενάντια στην ανεργία και τον πληθωρισμό: Προβλήματα της σύγχρονης οικονομίας. Νέα Υόρκη: W.W. Norton & Co. ISBN  (1983; 3η αναθεωρημένη έκδοση).
 Case, Karl E. & Fair, Ray C. (1999). Αρχές Οικονομίας (5η έκδοση). Πρέντις-Χαλ.  Δελτίο ΕΕ 6-1983, σημείο 1. 
 Ο Οκούν, Αρθούρ Μ. (1962). "Πιθανό ΑΕΠ, μέτρηση και σημασία του". Ίδρυμα Κάουλς, Πανεπιστήμιο του Γέιλ.
 Πλόσερ, Τσαρλς Ι. και Σγουέρτ, Γ. Γουίλιαμ (1979). "Πιθανό ΑΕΠ: Η μέτρηση και η σημασία του: Μια αντίθετη γνώμη", Carnegie-Rochester Συνεδρία Συνεδρίων για τη Δημόσια Πολιτική
 Κνότεκ, Έντουαρντ Σ. "Πόσο χρήσιμο είναι το Νόμο του Οκούν". Οικονομική Επισκόπηση, Federal Reserve Bank of Kansas City, τέταρτο τρίμηνο 2007, σ. 73-103. 
 Πραχοβάνη, Μάρτιν Φ.Τ. (1993). "Ο νόμος του Οκούν: Θεωρητικά θεμέλια και αναθεωρημένες εκτιμήσεις", Το περιοδικό The Review of Economics and Statistics, 75 (2), σ. 331-336.
 Γκόρντον, Ρόμπερτ Τζ.
 McBride, Bill (11 Οκτωβρίου 2010). "Αληθινή ανάπτυξη του ΑΕΠ και ποσοστό ανεργίας". Υπολογισμένο κίνδυνο. Αποκτηθεί στις 5 Δεκεμβρίου 2010.


Κατηγορία:Ακαθάριστο εγχώριο προϊόν
Κατηγορία:Ανεργία