Λεύκιος Κορνήλιος Βάλβος (ανθύπατος)

Ο Λεύκιος Κορνήλιος Βάλβος, λατινικά: Lucius Cornelius Balbus, συχνά αναφερόμενος ως ο Νεότερος, λατινικά: Minor, (όχι πριν από το 60 π.Χ. – μετά το 13 π.Χ.)  ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός.  Παρόμοια με τον θείο του Βάλβο τον Πρεσβύτερο,  Ο Βάλβος ο Νεότερος γεννήθηκε επίσης στη Γάδη με Καρχηδονιακή καταγωγή, και έγινε διακεκριμένο μέλος του γένους των Κορνηλίων μέσω της υιοθεσίας. Παρά τη φοινικική καταγωγή του, ο Bάλβος πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες στην πρώιμη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, κυρίως υπηρετώντας ως ανθύπατος της Αφρικής το 21 π.Χ. και ηγούμενος μίας αποστολής στην υποσαχάρια Αφρική. Ήταν επίσης γνωστός ως στενός φίλος και έμπιστος συνεργάτης του Ιουλίου Καίσαρα.

 Βιογραφία 
Δεν είναι πολλά γνωστά για την πρώιμη ζωή του Βάλβου, λόγω των σπάνιων και περιορισμένων ιστορικών στοιχείων, που είναι διαθέσιμα από εκείνη την εποχή. Τα αρχεία δείχνουν ότι ο Bάλβος γεννήθηκε στην αρχαία πόλη Gades στην επαρχία Πέραν Ισπανία (Hispania Ulterior) από φοινικική οικογένεια. Αργότερα έλαβε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα ταυτόχρονα με τον θείο του γύρω στο 70 π.Χ., κερδίζοντας την εύνοια του Γναίου Πομπήιου.  

 Στον Εμφύλιο του Καίσαρα 
Ο Βάλβος ήταν σημαντικός υποστηρικτής του Ιουλίου Καίσαρα στον Εμφύλιο Πόλεμο του Καίσαρα, στον οποίο του ανατέθηκαν πολλές αποστολές. Έχει επίσης συμμετάσχει στον Αλεξανδρινό και τον Ισπανικό πόλεμο. Για την πίστη και τις πολύτιμες υπηρεσίες του στον Καίσαρα στον Εμφύλιο Πόλεμο, ο Βάλβος βραβεύτηκε από αυτόν με την εισαγωγή του στο σύλλογο των ποντιφικών, ένα με κύρος θρησκευτικό αξίωμα. Το 43 π.Χ. του εμπιστεύτηκε το αξίωμα του ταμία (quaestor) στην Πέραν Ισπανία (Hispania Ulterior). Στη συνέχεια συσσώρευσε περαιτέρω περιουσία, λεηλατώντας και λαφυραγωγώντας τους κατοίκους της περιοχής.

Εκείνη ακριβώς τη χρονιά πέρασε για να συναντήσει τον Bόγουντ, βασιλιά της Μαυριτανίας. Η παρουσία του στα ιστορικά αρχεία σβήνει το έτος 21 π.Χ. 

Ο Bάλβος φαίνεται να έχει αφιερώσει μέρος του ενδιαφέροντός του στη λογοτεχνία: έγραψε ένα θεατρικό έργο για την επίσκεψή του στον Π. Κ. Λέντουλο Σπίνθερ, στο στρατόπεδο του Πομπήιου στο Δυρράχιον. Όπως αναφέρει ο Μακρόβιος, ήταν ο συγγραφέας του Εξηγητικών (Exegetica), ενός έργου που αφορούσε τους θεούς και τη λατρεία τους.

 Κατά την πρώιμη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 
Το 21 π.Χ. ο Βάλβος διορίστηκε ανθύπατος της Αφρικής. Ο Τ. Mόμμσεν πιστεύει ότι είχε περιπέσει στη δυσαρέσκεια του Aυγούστου με τη συμπεριφορά του ως πραίτορα, και ότι ο διορισμός του στην Αφρική μετά από τόσα χρόνια οφειλόταν στις εξαιρετικές του ικανότητες για τη θέση.

Το 19 π.Χ. ο Βάλβος νίκησε τους Γαράμαντες, και στις 27 Μαρτίου εκείνου του έτους έλαβε την τιμή ενός θριάμβου, ο οποίος δόθηκε τότε για πρώτη φορά σε κάποιον που δεν ήταν Ρωμαίος πολίτης εκ γενετής, και για τελευταία φορά σε ιδιώτη.

 Το θέατρο Βάλβου 
Ο Βάλβος έκτισε ένα νέο θέατρο, που ονομαζόταν θέατρο του Βάλβου στη Ρώμη το 13 π.Χ., συνδεδεμένο με το συγκρότημά του Κρύπτη του Βάλβου (Crypta Balbi) στο Νοτιοανατολικό τμήμα του Άρεως Πεδίου (Campus Martius).
μικρογραφία| Σχέδιο της Κρύπτης του Βάλβου και του θεάτρου του Βάλβου.
Μερικοί από τους λόγους για την κατασκευή, ήταν η μεγάλη ζήτηση για καινοτόμα και νέα κτίρια στην πρωτεύουσα, και η επιθυμία για φήμη και εύνοια από τους υποστηρικτές του, συμπεριλαμβανομένου του Αυτοκράτορα Αυγούστου. Λόγω αυτών των παραγόντων, ο Bάλβος αποφάσισε να κτίσει ένα θέατρο κοντά στο θέατρο του Πομπήιου. Αν και το θέατρό του ήταν μικρότερο από το θέατρο του Πομπήιου, όπως αναφέρει ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, διέθετε τον δικό του μοναδικό πλούτο: το θέατρο του Βάλβου είχε τέσσερις μικρές στήλες από όνυχα, οι οποίες καταστράφηκαν κατά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας . 

Το θέατρο καταστράφηκε από μία πυρκαγιά, που έγινε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τίτου, αλλά το οικοδόμημα αποκαταστάθηκε, λένε οι ειδικοί, από τον Δομιτιανό.

Το θέατρο του Βάλβου θα μπορούσε να χωρέσει περίπου 11.510 θεατές. 

 Αποστολή στην υποσαχάρια Αφρική 
Ο Λεύκιος Κορνήλιος Βάλβος ο Νεότερος σχεδίαζε να κατακτήσει τα κατοικημένα αφρικανικά εδάφη, κατά τη διάρκεια ή μετά τη διάσχιση της ερήμου της Σαχάρας. Έτσι, γύρω στο 20-19 π.Χ. αποφάσισε να ξεκινήσει από τη Σαβράθα, μία ρωμαϊκή πόλη που βρίσκεται στη σημερινή Βορειοδυτική Λιβύη και κοντά στην έρημο της Λιβύης, για να ξεκινήσει την εκστρατεία. Η Σαχάρα αντιμετωπίζει σχετικά ακραίες θερμοκρασίες και συνθήκες, που είναι ακατάλληλες για άλογα ή άλλα ζώα, λόγω της απαλότητας της άμμου. Ως αποτέλεσμα, ο Βάλβος επέλεξε για την αποστολή καμήλες, αντί για άλογα και μουλάρια. Ο Βάλβος είχε και πεζικό μαζί του, που αποτελούσε το μεγαλύτερο μέρος του στρατού. Το ακριβές μέγεθος της ένοπλης δύναμής του δεν είναι σαφές, αλλά υπολογίζεται ότι ο Βάλβος είχε περίπου 10.000 στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένων άγνωστου αριθμού καμήλων. 

 Αιτιολογικό 
Οι Γαραμάντες βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στο εμπόριο μεταξύ των άλλων πληθυσμών, που ζούσαν μέσα ή κοντά στην έρημο. Δεδομένου ότι οι δασμοί των νομάδων στα εμπορεύματα καθ' οδόν ήταν μεγάλοι, οι Ρωμαίοι έμποροι ζήτησαν εκστρατεία εναντίον των Γαραμάντων για να μειώσουν τους δασμούς. Η αποστολή θα είχε ως στόχο την κατάκτηση της πόλης Γαράμα, μίας σημαντικής πόλης για τους Γαράμαντες, εξαλείφοντας τα αφιερώματα για τους νομάδες της ερήμου, και καταλαμβάνοντας κάποιες εμπορικές διαδρομές προς όφελος των Ρωμαίων. 
μικρογραφία| Υπερσαχάριες ρωμαϊκές αποστολές-εξερευνήσεις. Δείτε την αποστολή του Βάλβου με μωβ.

 Η αποστολή και η διάσχιση της Σαχάρας 
Ο Βάλβος είχε σχεδιάσει προσεκτικά την εκστρατεία του: είναι μία εύλογη απόδειξη, ότι η χρήση κατασκόπων και εξερευνητών χρησιμοποιήθηκε για τη συλλογή ειδήσεων και πληροφοριών, εναντίον των Γαραμάντων. Οι κατάσκοποι στάλθηκαν στην καρδιά της ερήμου της Σαχάρας, όπου έλεγχαν συχνά τις διαδρομές των καραβανιών. Ο Βάλβος συγκέντρωσε επίσης συγκεκριμένους χάρτες για την αποστολή, οργάνωσε προμήθειες και εργαλεία για τα στρατεύματά του, και δίδαξε σε αξιωματούχους και ιππείς τού στρατού να ιππεύουν καμήλες. 

Έτοιμος για το ταξίδι, ο στρατός αναχώρησε για την πόλη-όαση του Κύδαμου. Όταν έφτασαν στην πόλη, τα στρατεύματα ανανεώθηκαν κάνοντας επιδρομές στους ντόπιους της όασης. Η αποστολή συνεχίστηκε προς τα νότια, καλύπτοντας περίπου 650 χιλιόμετρα μέσα από μία βραχώδη έρημο (Χαμάδα ελ-Χάμρα), κατακτώντας τις πιο σημαντικές κώμες και πόλεις της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Γαράμα. Από εκεί, ο Bάλβος θα μπορούσε να είχε στείλει μία εξερευνητική αποστολή ακόμη πιο νότια της Σαχάρας, το Φεζάν, ίσως φτάνοντας στον ποταμό Νίγηρα. 

 Δείτε επίσης 
 Ρωμαίοι στην υποσαχάρια Αφρική
 Ρωμαϊκή Λιβύη
 Τάφος Tιν Χινάν
 Μεγάλη Λέπτις
 Θέατρο στην αρχαία Ρώμη

 Παραπομπές 

 Πρωτογενείς πηγές 
Οι πηγές αυτές αποτελούν κυρίως τη μεγαλύτερη ή πιθανώς το σύνολο της πρώτης ιστοριογραφίας.
 Δίων Κάσσιος - Ρωμαϊκή ιστορία - LIV.
 Σουητώνιος - Βίοι των Καίσαρων - Αύγουστος.
 Tάκιτος - Χρονικά - III.
 Πλίνιος ο Πρεσβύτερος - Φυσική Ιστορία - V.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί