Κόιντος Ιούλιος Κορδίνος Γάιος Ρουτίλιος Γαλλικός

Ο Κόιντος Ιούλιος Κορδίνος Γάιος Ρουτίλιος Γαλλικός, λατιν.: Quintus Julius Cordinus Gaius Rutilius Gallicus ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που κατείχε πολλές θέσεις στην υπηρεσία του Αυτοκράτορα. Διετέλεσε δύο φορές αντικαταστάτης ύπατος: για πρώτη φορά στο διάστημα (nundinium) από τον Σεπτέμβριο έως τον Οκτώβριο του 70 μ.Χ. , και τη δεύτερη φορά το 85 με τον Λεύκιο Βαλέριο Κάτουλο Μεσαλίνο ως συνεργάτη του, διαδεχόμενος τον Αυτοκράτορα Δομιτιανό. 

Ο Γαλλικός έχαιρε καλής εκτίμησης και από τους δύο Αυτοκράτορες Κλαύδιο και Νέρωνα. Ήταν σημαντικός υποστηρικτής του Βεσπασιανού στα πρώτα χρόνια της εξουσίας του, και ανταμείφθηκε με το να διοριστεί ύπατος λίγους μήνες μετά την άφιξη του Βεσπασιανού στη Ρώμη. Ο Γαλλικός κατείχε μία σειρά από περαιτέρω πολιτικές και στρατιωτικές θέσεις, συμπεριλαμβανομένων τρεις φορές κυβερνήτη, αρχιερέα (pontifex) και επάρχου της πόλης της Ρώμης.

 Καταγωγή 
Συχνά αναφερόταν με το μικρότερο όνομα Γάιος Ρουτίλιος Γαλλικός, το οποίο η Όλλι Σαλόμιες σημειώνει ότι ήταν το όνομά του, πριν την υιοθεσία του. Ο Γαλλικός ήταν μέλος του γένους των Ρουιλίων από την Aυγούστα Ταυρινόρουμ, το σύγχρονο Τορίνο. Η γενική άποψη είναι ότι το εξ υιοθεσίας όνομα είναι το Κόιντος Ιούλιος Κόρδιος, και όταν χρησιμοποιήθηκε το πλήρες όνομά του, το "Γάιος" συχνά παραλείπονταν. Αν και ο Κόιντος Ιούλιος Κόρδιος ήταν ο αντικαταστάτης ύπατος του 71, η Σαλόμιες αμφιβάλλει ότι ήταν ο θετός πατέρας, αν και «αναμφίβολα ήταν στενά συνδεδεμένος» με αυτόν.  Ο Τζ. Ε. Χ. Σπάουλ υπέθεσε ότι ο βιολογικός του πατέρας ήταν ο Γάιος Ρουτίλιος Σεκούνδος, ιππέας,ς κυβερνήτης της Τιγγιτανικής Μαυριτανίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Κλαύδιου. 

Ο Γαλλικός ήταν νυμφευμένος, και το όνομα τής συζύγου του είναι γνωστό από μία επιγραφή, που βρέθηκε στην Αυγούστα Ταυρινόρουμ: Mινικία Παιτίνα, κόρη Λεύκιου. 

 Βιογραφία 

 Αξιώματα υπό τους Ιουλιο-Κλαυδίους 
Η πρώτη γνωστή θέση του Γαλλικού ήταν ως τριβούνου του στρατού της Λεγεώνας XIII Gemina, την οποία βεβαιώνεται ότι κατείχε το 52.  Ακολούθησαν τα δημοκρατικά αξιώματα του ταμία (quaestor) και του αγορανόμου καθέδρας (curule aedile). Στη συνέχεια υπηρέτησε ξανά στον στρατό ως λεγάτος λεγεώνας (legatus legionis), ή διοικητής, της Λεγεώνας XV Apollinaris κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Κλαύδιου. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Γαλλικού ως διοικητή, η λεγεώνα βρισκόταν στην Παννονία.  Στη συνέχεια, του ανατέθηκε να κυβερνήσει την επαρχία της Γαλατίας στην κεντρική Μικρά Ασία.  = ILS 9499 Το 68 ο Γαλλικός συμπεριλήφθηκε στο ιερατείο του Αυγούστου (sodales Augustales), έναν σύλλογο ιερέων.  Αυτός ο ρόλος ήταν σημαντικός για τη δυναστεία των Ιουλιο-Κλαυδίων, και ο διορισμός αποτελεί σαφή ένδειξη ότι ο Γαλλικός ήταν ευνοημένος από τον Αυτοκράτορα Νέρωνα.  = ILS 5025

 Αξιώματα υπό τους Φλαβίους 
Εκτός του ότι ήταν ευνοημένος από τον Νέρωνα, έχαιρε και της καλής εκτίμησης από τον Βεσπασιανό. Ο Γαλλικός διορίστηκε ύπατος από τον Βεσπασιανό πολύ σύντομα, μετά την άφιξή του στη Ρώμη ως νέου Αυτοκράτορα. Η ιδιότητα τού υπάτου θεωρούνταν η ύψιστη τιμή, που μπορούσε να απονείμει το ρωμαϊκό κράτος, και ο Βεσπασιανός θα έκανε αυτούς τους διορισμούς προσεκτικά, για να ανταμείψει την πίστη, και να εδραιώσει την υποστήριξη των οπαδών του. Ο Γαλλικός θα υπηρέτησε μαζί με έναν συνύπατο, αλλά ποιος ήταν αυτός, δεν καταγράφεται. Κατά τη διάρκεια τής βασιλείας του Βεσπασιανού, ο Γαλλικός έγινε δεκτός στον σύλλογο των αρχιερέων, και πάλι ένδειξη τής υψηλής εκτίμησης του Αυτοκράτορα. 

Διετέλεσε ανθύπατος (κυβερνήτης) της Αφρικής το 73/74.  Αν και το αξίωμα του ανθύπατου της Αφρικής ή της Ασίας θεωρούνταν το υψηλότερο αξίωμα ενός συγκλητικού, και συνήθως το τελευταίο βήμα στην αυτοκρατορική υπηρεσία, ο Γαλλικός είναι γνωστό ότι ήταν κυβερνήτης της Κάτω Γερμανίας από το 76 έως το 78.  Διορίστηκε ύπατος για δεύτερη φορά επτά χρόνια αργότερα από τον Αυτοκράτορα Δομιτιανό, υπηρετώντας με τον Λεύκιο Βαλέριο Κάτουλο Μεσαλίνο. Το τελευταίο αξίωμα του Γαλλικού ήταν έπαρχος της πόλης (της Ρώμης), το οποίο κατείχε γύρω στο 91. 

 Το τέλος 
Ο Στάτιος του αφιέρωσε ένα ποίημα (Δάση (Silvae), 1.4), εορτάζοντας την ανάρρωσή του από ασθένεια. Η ανάρρωσή του αποδείχθηκε βραχύβια, διότι ο Στάτιος αναφέρει ότι ο Γαλλικός απεβίωσε από την ίδια ασθένεια, στον πρόλογο του πρώτου βιβλίου του έργου Silvae, που εκδόθηκε λίγο μετά το τέλος του Γαλλικού.

 Αναφορές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 
 Τζον Χέντερσον, Μια ρωμαϊκή ζωή: Ο Ρουτίλιος Γάλλος σε χαρτί και σε πέτρα. (Μελέτες Ιστορίας στο Έξετερ), (Έξετερ: University Press, 1998).

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας