Φλόρος

Τρία κύρια σύνολα έργων αποδίδονται στον Φλώρο (ρωμαϊκό προσωνύμιο ): το Βιργίλιος ρήτωρ ή ποιητής, η Επιτομή της Ρωμαϊκής Ιστορίας και μία συλλογή 14 σύντομων ποιημάτων (66 στίχοι συνολικά). Το αν αυτά γράφτηκαν από το ίδιο άτομο ή από ένα σύνολο ανθρώπων είναι ασαφές, αλλά τα έργα αποδίδονται με ποικίλους τρόπους σε:
 Πόπλιος Άννιος Φλόρος, λατιν.: Publius Annius Florus, που περιγράφεται ως Ρωμαίος ποιητής και ρήτορας.
 Ιούλιος Φλόρος, λατιν. Julius Florus, που περιγράφεται ως αρχαίος Ρωμαίος ποιητής, ρήτορας και συγγραφέας, γεννήθηκε γύρω στο 74 μ.Χ. και απεβίωσε γύρω στο 130 μ.Χ.  Ο Φλόρος γεννήθηκε στην Αφρική,  αλλά μεγάλωσε στη Ρώμη.
 Λεύκιος Ανναίος Φλόρος, λατιν.: Lucius Annaeus Florus (π. 74 – 130 μ.Χ.  ), Ρωμαίος ιστορικός, που έζησε την εποχή του Τραϊανού και του Αδριανού και γεννήθηκε επίσης στην Αφρική.

 Βιργίλιος ρήτωρ ή ποιητής 
δεξιά|μικρογραφία|263x263εσ| Ο Αδριανός.
Σώζεται η εισαγωγή ενός διαλόγου με τίτλο «Βιργίλιος ο ρήτωρ ποιητής», στον οποίο ο συγγραφέας (του οποίου το όνομα αναφέρεται ως Πόπλιος Άννιος Φλόρος) δηλώνει ότι γεννήθηκε στην Αφρική, και σε νεαρή ηλικία συμμετείχε στους λογοτεχνικούς αγώνες στο Καπιτώλιο, που καθιέρωσε ο Δομιτιανός. Έχοντας αρνηθεί ένα βραβείο λόγω των προκαταλήψεων κατά των κατοίκων της Βόρειας Αφρικής, έφυγε από τη Ρώμη αηδιασμένος, και αφού ταξίδευσε για κάποιο χρονικό διάστημα, εγκαταστάθηκε στο Ταρράκο ως διδάσκαλος ρητορικής. Εδώ πείστηκε από έναν γνωστό του να επιστρέψει στη Ρώμη, καθώς είναι γενικά αποδεκτό ότι είναι ο Φλώρος, που έγραψε τους γνωστούς στίχους που παρατίθενται μαζί με την απάντηση του Αδριανού από τον Αίλιο Σπαρτιανό (Αδριανός Α΄ 6). Είκοσι έξι τροχαϊκά τετράμετρα De qualitate vitae, και πέντε χαριτωμένα εξάμετρα De rosis, του αποδίδονται επίσης. 

 Ποιήματα 
Ο Φλόρος ήταν επίσης ένας καταξιωμένος ποιητής.  Κάποτε θεωρούνταν «ο πρώτος κατά σειρά από έναν αριθμό Βορειο-Αφρικανών συγγραφέων του 2ου αι., που άσκησαν σημαντική επιρροή στη λατινική λογοτεχνία, καθώς και ο πρώτος από τους poetae neoterici ή novelli (ποιητές νεωτερικούς) της βασιλείας του Αδριανού, των οποίων το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ήταν η χρήση ελαφρύτερων και χαριτωμένων μέτρων (αναπαιστικών και ιαμβικών διμέτρων), τα οποία μέχρι τότε δεν είχαν βρει μεγάλη εύνοια».  Ωστόσο, από τότε που δημοσιεύτηκε το άρθρο του Κάμερον επί του θέματος, η ύπαρξη μίας τέτοιας σχολής έχει αμφισβητηθεί ευρέως, εν μέρει επειδή τα απομεινάρια όλων των ποιητών -που υποτίθεται ότι εμπλέκονται- είναι πολύ ελάχιστα τεκμηριωμένα για οποιαδήποτε οριστική κρίση. 

Τα μικρά ποιήματα θα βρεθούν στο E. Μπάχρενς, Poëtae Latini minores (1879–1883). Υπάρχει ένα 4στίχο ποίημα σε ιαμβικό δίμετρο καταλεκτικό, 8 σύντομα ποιήματα (26 στίχοι συνολικά) σε τροχαϊκό επτάμετρο και 5 ποιήματα για τριαντάφυλλα σε δακτυλικά εξάμετρα (36 στίχοι συνολικά). Για μία απίθανη ταύτιση του Φλόρου με τον συγγραφέα του Pervigilium Veneris, βλ . βλέπε επίσης Φρίντριχ Μαρξ στο Realencyclopädie του Pauly-Wissowa, i. pt. 2 (1894). 

Μερικά από τα ποιήματά του περιλαμβάνουν την «Ποιότητα Ζωής», «Τριαντάφυλλα την Άνοιξη», «Τριαντάφυλλα», «Το Τριαντάφυλλο», «Ο Ροδόκηπος της Αφροδίτης» και «Οι Εννέα Μούσες». Η πιο γνωστή ποίηση του Φλόρου συνδέεται επίσης με τα μικρότερα ποιήματά του, που έγραφε στον Αδριανό από θαυμασμό για τον Αυτοκράτορα. 

 Επιτομή της Ρωμαϊκής Ιστορίας 
Τα δύο βιβλία της Επιτομής της Ρωμαϊκής Ιστορίας γράφτηκαν με θαυμασμό για τον ρωμαϊκό λαό.  Το βιβλίο βασίζεται κυρίως στο τεράστιο έργο Από κτίσεως Ρώμης Βιβλία (Ab Urbe Condita Libri) του Λίβιου. Αποτελείται από μία σύντομη σκιαγράφηση της ιστορίας της Ρώμης από την ίδρυση της πόλης έως το κλείσιμο των Πυλών του Ιανού από τον Αύγουστο το 25 π.Χ. Το έργο, το οποίο ονομάζεται Epitome de T. Livio Bellorum omnium annorum DCC Libri duo, είναι γραμμένο σε πομπώδες και ρητορικό ύφος: ένας πανηγυρικός ύμνος για το μεγαλείο της Ρώμης, η ζωή της οποίας χωρίζεται στις περιόδους της βρεφικής ηλικίας, της νεότητας και της ανδρικής ηλικίας.

Σύμφωνα με τον Έντουαρντ Φόρστερ, η ιστορία του Φλόρου είναι σε μεγάλο βαθμό πολιτικά αμερόληπτη, εκτός από όταν συζητά τους εμφύλιους πολέμους, όπου ευνοεί τον Καίσαρα έναντι του Πομπήιου.  Το πρώτο βιβλίο της Επιτομής της Ρωμαϊκής Ιστορίας αφορά κυρίως την ίδρυση και την ανάπτυξη της Ρώμης. Το δεύτερο αφορά κυρίως την παρακμή της Ρώμης και την αλλαγή των ηθών της.

Ο Φλόρος έχει δεχθεί κριτική για τα γραπτά του, λόγω ανακριβειών που εντοπίστηκαν χρονολογικά και γεωγραφικά στις ιστορίες του,  Στα χειρόγραφα, ο συγγραφέας ονομάζεται ποικιλοτρόπως ως Ιούλιος Φλόρος, Λεύκιος Αννέος Φλόρος ή απλά Ανναίος Φλόρος. Λόγω ορισμένων ομοιοτήτων στο ύφος, έχει ταυτοποιηθεί ως ο Πόπλιος Άννιος Φλόρος, ποιητής, ρήτορας και φίλος του Αδριανού, συγγραφέας ενός διαλόγου σχετικά με το αν ο Βιργίλιος ήταν ρήτορας ή ποιητής, του οποίου η εισαγωγή έχει διασωθεί.

Το πιο προσβάσιμο σύγχρονο κείμενο και μετάφραση βρίσκονται στη Βιβλιοθήκη Κλασικών Σπουδών Λεμπ (αρ. 231, έκδοση 1984, ).

Ο Κρίστοφερ Πλαντέν στην Αμβέρσα, το 1567, δημοσίευσε δύο κείμενα του Λεύκιου Φλόρου (δύο σελίδες τίτλου) σε έναν τόμο. Οι τίτλοι ήταν περίπου οι εξής: 1) L.IVLII Flori de Gestis Romanorum, Historiarum ; 2) Commentarius I STADII L.IVLII Flori de Gestis Romanorum, Historiarum. Ο πρώτος τίτλος έχει 149 σελίδες. Ο δεύτερος έχει 222 σελίδες συν ένα ευρετήριο σε ένα βιβλίο μεγέθους 12 μηνών.

 Προσωρινή βιογραφία 
Ο Φλόρος, που ταυτοποιήθηκε ως Ιούλιος Φλόρος, ήταν ένας από τους νεαρούς άνδρες που συνόδευσαν τον Τιβέριο στην αποστολή του να διευθετήσει τις υποθέσεις της Αρμενίας. Έχει ταυτιστεί ποικιλοτρόπως με τον Ιούλιο Φλόρο, έναν διακεκριμένο ρήτορα και θείο του Ιούλιου Σεκούνδου, στενού φίλου του Κοϊντιλιανού (Ινστ. x. 3, 13), με τον αρχηγό μίας εξέγερσης των Τρεβιρών (Τάκιτος, Ann. iii. 40), με το Postumus του Οράτιου (Ωδές, ii. 14), ακόμη και με τον ιστορικό Φλόρο. 

Υπό την κυριαρχία του Δομιτιανού, συμμετείχε στον Διαγωνισμό Πρωτεύουσας,  που ήταν μία εκδήλωση, στην οποία οι ποιητές λάμβαναν βραβεία και αναγνώριση από τον ίδιο τον Αυτοκράτορα.  Αν και απέσπασε θερμά χειροκροτήματα από το πλήθος, δεν ήταν ο νικητής της εκδήλωσης. Ο ίδιος ο Φλόρος απέδωσε την ήττα του στην ευνοιοκρατία εκ μέρους του Αυτοκράτορα.

Λίγο μετά την ήττα του, ο Φλόρος αναχώρησε από τη Ρώμη για να ταξιδέψει στο εξωτερικό.Λέγεται ότι τα ταξίδια του τον οδήγησαν στα ελληνόφωνα τμήματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, φτάνοντας στη Σικελία, την Κρήτη, τις Κυκλάδες, τη Ρόδο και την Αίγυπτο.

Στο τέλος των ταξιδιών του, διέμενε στο Ταρράκο της Ισπανίας. Στο Ταρράκο, ο Φλόρος ίδρυσε ένα σχολείο και δίδαξε λογοτεχνία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, άρχισε επίσης να γράφει το έργο «Επιτομή της Ρωμαϊκής Ιστορίας». 

Μετά από πολλά χρόνια στην Ισπανία, τελικά μετανάστευσε πίσω στη Ρώμη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αδριανού (117-138 μ.Χ.). Ο Αδριανός και ο Φλώρος έγιναν πολύ στενοί φίλοι, και φημολογούνταν ότι ο Φλόρος είχε εμπλακεί σε κυβερνητικές υποθέσεις κατά το δεύτερο μισό της βασιλείας του Αδριανού.

 Δείτε επίσης 
 γένoς Αννίων

 Παραπομπές 

Πηγές
 Chisholm, Hugh, ed. (1911b). "Florus, Julius". Encyclopædia Britannica. Vol. 10 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 547.

 Βιβλιογραφία 





 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Λατινικά και αγγλικά κείμενα του Florus, Epitome of Roman History, η μετάφραση του 1929 της Κλασικής Βιβλιοθήκης Loeb από τον ES Forster, έκδοση του Bill Thayer. Ιστότοπος Lacus Curtius
 Λατινικά και αγγλικά κείμενα των ποιημάτων του Φλώρου . Ιστότοπος Lacus Curtius.

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Κατηγορία:Ρωμαίοι ποιητές