Γουίλσον Πίκετ

Ο Γουίλσον Πίκετ (Αγγλικά: Wilson Pickett, 18 Μαρτίου 1941 - 19 Ιανουαρίου 2006) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός.

Ο Πίκετ ήταν σημαντική φυσιογνωμία στην ανάπτυξη της σόουλ μουσικής, αφού ηχογράφησε περισσότερα από 50 τραγούδια που μπήκαν στους αμερικανικούς καταλόγους επιτυχιών R&B, πολλά από τα οποία πέρασαν στο Billboard Hot 100. Ανάμεσα στις πιο γνωστές επιτυχίες του είναι τα "In the Midnight Hour" (το οποίο έγραψε ο ίδιος), "Land of 1000 Dances", "634-5789 (Soulsville, U.S.A.)", "Mustang Sally", "Funky Broadway", "Engine No. 9" και "Don't Knock My Love". 

Ο Πίκετ εισήχθη στο Rock and Roll Hall of Fame το 1991, σε αναγνώριση της επιρροής του στη σύνθεση και την ηχογράφηση τραγουδιών. 

 Βιογραφία 

 Οικογένεια 
Ο Πίκετ γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1941 στο Πράτβιλ της Αλαμπάμα,  και τραγουδούσε σε εκκλησιαστικές χορωδίες Βαπτιστών. Ήταν το τέταρτο από τα 11 παιδιά της οικογένειας και αποκαλούσε τη μητέρα του «την πιο κακή γυναίκα που υπάρχει», λέγοντας στην ιστορικό Τζέρι Χέρσεϊ: «Τώρα τη φοβάμαι. Με χτυπούσε με τα πάντα, τηγάνια, ξύλα για τη σόμπα».  Ο Πίκετ τελικά έφυγε για να ζήσει με τον πατέρα του στο Ντιτρόιτ το 1955. 

 Τα πρώτα βήματα (1955–1964) 
Το δυναμικό, παθιασμένο τραγουδιστικό στιλ του Πίκετ αναπτύχθηκε στην εκκλησία και στους δρόμους του Ντιτρόιτ,  υπό την επιρροή αστέρων της μουσικής όπως ο Λιτλ Ρίτσαρντ, τον οποίο αποκαλούσε «αρχιτέκτονα του ροκ εν ρολ».

Το 1955, ο Πίκετ έγινε μέλος των Violinaires, ενός γκόσπελ συγκροτήματος. Οι Violinaires έπαιξαν με ένα άλλο γκόσπελ συγκρότημα σε περιοδεία στις ΗΠΑ. Αφού τραγουδούσε επί τέσσερα χρόνια στο δημοφιλές συγκρότημα, ο Πίκετ, δελεασμένος από την επιτυχία των γκόσπελ τραγουδιστών που είχαν εκμεταλλευτί την επικερδή αγορά της κοσμικής μουσικής, εντάχθηκε στους Falcons το 1959. 

Μέχρι το 1959, ο Πίκετ είχε ηχογραφήσει το τραγούδι "Let Me Be Your Boy" με τους Primettes ως ένας από τους τραγουδιστές. Το τραγούδι είναι η B-side του σινγκλ "My Heart Belongs to You" (1963).

Οι Falcons ήταν ένα φωνητικό συγκρότημα που έφερε την γκόσπελ σε ένα ποπ πλαίσιο, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τη σόουλ. Το συγκρότημα είχε αξιοσημείωτα μέλη που έγιναν σημαντικοί σόλο καλλιτέχνες. Όταν ο Πίκετ εντάχθηκε στο συγκρότημα, μέλη ήταν οι Έντι Φλόιντ και "σερ" Μακ Ράις. Η μεγαλύτερη επιτυχία του Πίκετ με τους Falcons ήταν το "I Found a Love", το οποίο συνέγραψε ο Πίκετ και στο οποίο συμμετείχαν στα κύρια φωνητικά. Ενώ δεν ήταν παρά μια μικρή επιτυχία για τους Falcons, άνοιξε το δρόμο για τη σόλο καριέρα του Πίκετ, ο οποίος αργότερα έκανε μια σόλο επιτυχία με μια επανηχογραφημένη εκδοχή του τραγουδιού σε δύο μέρη, η οποία συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ του The Sound of Wilson Pickett (1967).

Λίγο μετά την ηχογράφηση του "I Found a Love", ο Πίκετ ηχογράφησε τις πρώτες του σόλο ηχογραφήσεις, ανάμεσα στις οποίες και το "I'm Gonna Cry". Ο Πίκετ ηχογράφησε επίσης ένα ντέμο για ένα τραγούδι που συνέγραψε, το "If You Need Me", μια αργή σόουλ μπαλάντα με προφορικό κήρυγμα. Ο Πίκετ έστειλε το ντέμο στον Τζέρι Γουέξλερ, παραγωγό της Atlantic Records. Ο Γουέξλερ το έδωσε στον Σόλομον Μπερκ, τον μεγαλύτερο σταρ της Atlantic εκείνη την εποχή. Ο Μπερκ θαύμασε την ερμηνεία του τραγουδιού από τον Πίκετ, αλλά η δική του ηχογράφηση του "If You Need Me" έγινε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του (Νο. 2 R&B, Νο. 37 ποπ) και θεωρείται κλασικό κομμάτι της σόουλ. Ο Πίκετ απογοητεύτηκε όταν ανακάλυψε ότι η Atlantic είχε προδώσει το τραγούδι του. Όταν ο Πίκετ —με μια κασέτα ντέμο κάτω από τη μασχάλη του— επέστρεψε στο στούντιο του Γουέξλερ, ο Γουέξλερ τον ρώτησε αν ήταν θυμωμένος με αυτή την απώλεια. Το αρνήθηκε, λέγοντας «Τελείωσε».  Η εκδοχή του Πίκετ κυκλοφόρησε από την Double L Records ως το πρώτο σόλο σινγκλ του και σημείωσε μέτρια επιτυχία, φτάνοντας στο Νο. 30 της R&B και στο Νο. 64 της ποπ.

Η πρώτη σημαντική επιτυχία του Πίκετ ως σόλο καλλιτέχνη ήρθε με το "It's Too Late", μια πρωτότυπη σύνθεση (που δεν πρέπει να συγχέεται με το ομότιτλο κομμάτι του Τσακ Γουίλις). Μπήκε στους καταλόγους των επιτυχιών στις 27 Ιουλίου 1963 και έφτασε στο Νο. 7 στα R&B (Νο. 49 στα ποπ). Ο ίδιος τίτλος χρησιμοποιήθηκε για το πρώτο άλμπουμ του Πίκετ, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά. Συγκεντρώνοντας αρκετές σινγκλ κυκλοφορίες του Πίκετ για διπλό άλμπουμ, το It's Too Late περιείχε έναν ωμό, σόουλ ήχο που προμήνυε τις εμφανίσεις του τραγουδιστή καθ' όλη τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας. Η επιτυχία του σινγκλ έπεισε τον Γουέξλερ και την Atlantic να κλείσουν δισκογραφικό συμβόλαιο με τον Πίκετ, απομακρύνοντάς τον από από την Double L το 1964.

 "In the Midnight Hour" (1965) 
Η καριέρα του Πίκετ στην Atlantic ξεκίνησε με το σινγκλ "I'm Gonna Cry", σε παραγωγή του ίδιου του καλλιτέχνη. Προσπαθώντας να ενισχύσει τις πιθανότητες του Πίκετ να μπει στους καταλόγους επιτυχιών, η Atlantic τον συνδύασε με τον παραγωγό δίσκων Μπερτ Μπερνς και τους καταξιωμένους τραγουδοποιούς Μπάρι Μαν και Σίνθια Βέιλ. Με αυτήν την ομάδα, ο Πίκετ ηχογράφησε το "Come Home Baby", ένα ντουέτο με την τραγουδίστρια Τάμι Λιν, αλλά αυτό το σινγκλ δεν κατάφερε να μπει στους καταλόγους. 

Η μεγάλη επιτυχία του Πίκετ ήρθε στο στούντιο της Stax Records στο Μέμφις του Τενεσί, όπου ηχογράφησε το τρίτο του σινγκλ από την Atlantic, το "In the Midnight Hour" (1965). Gilliland, John (1969). Αυτό το τραγούδι ήταν η πρώτη μεγάλη επιτυχία του Πίκετ, φτάνοντας στο Νο. 1 του καταλόγου R&B, στο Νο. 21 του καταλόγου ποπ (ΗΠΑ) και στο Νο. 12 (Ηνωμένο Βασίλειο).  Πούλησε περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα και τιμήθηκε με χρυσό δίσκο.  Αυτό χάρισε στον Πίκετ την πρώτη του υποψηφιότητα για Βραβείο Grammy στην κατηγορία Καλύτερη Rhythm & Blues Ηχογράφηση στα 8α Ετήσια Βραβεία Grammy (1966). 

Η γένεση του "In the Midnight Hour" έγινε με μια ηχογράφηση στις 12 Μαΐου 1965, κατά την οποία ο Γουέξλερ δούλεψε για ένα δυνατό ρυθμικό κομμάτι με τους μουσικούς Στιβ Κρόπερ και Αλ Τζάκσον της μπάντας της Stax Records, συμπεριλαμβανομένου του μπασίστα Ντόναλντ Ντακ Νταν. (Ο κιμπορντίστας της Stax, Μπούκερ Τ. Τζόουνς, που συνήθως έπαιζε με τους άλλους τρεις ως Booker T. & the MG's, δεν έπαιξε στις στούντιο ηχογραφήσεις με τον Πίκετ). Pickett, Wilson, The Very Best of Wilson Pickett, Atlantic Recording Corp. and Rhino records Inc., 1993, liner notes by Kevin Phinney.

 Stax (1965–1967) 
μικρογραφία|Το σινγκλ "Land of 1000 dances"
Ο Πίκετ έκανε τρεις ηχογραφήσεις στη Stax τον Μάιο και τον Οκτώβριο του 1965. Στις ηχογραφήσεις του Οκτωβρίου, τον συνόδευσε ο κιμπορντίστας Άιζακ Χέιζ. Εκτός από το "In the Midnight Hour", οι ηχογραφήσεις του Πίκετ το 1965 περιλάμβαναν τα σινγκλ "Don't Fight It" (Νο. 4 R&B, Νο. 53 ποπ), "634-5789 (Soulsville, U.S.A.)"  (Νο. 1 R&B, Νο. 13 ποπ) και "Ninety-Nine and a Half (Won't Do)" (Νο. 13 R&B, Νο. 53 ποπ). Όλες οι συνθέσεις εκτός από το "634-5789" ήταν πρωτότυπες συνθέσεις που ο Πίκετ συνέγραψε με τον Έντι Φλόιντ ή με τον Στιβ Κρόπερ ή και τους δύο. Το "634-5789" αποδόθηκε μόνο στους Κρόπερ και τον Φλόιντ.

Για τις επόμενες ηχογραφήσεις του, ο Πίκετ δεν επέστρεψε στη Stax, καθώς ο ιδιοκτήτης της δισκογραφικής εταιρείας, Τζιμ Στιούαρτ, είχε αποφασίσει τον Δεκέμβριο του 1965 να απαγορεύσει τις εξωτερικές παραγωγές. Ο Γουέξλερ πήγε τον Πίκετ στα Fame Studios, που είχαν επίσης στενή συνεργασία με την Atlantic Records, και στεγάζονταν σε μια ανακαινισμένη καπναποθήκη στο κοντινό Μασλ Σόαλς της Αλαμπάμα. Ο Πίκετ ηχογράφησε εκεί μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, όπως το "Land of 1000 Dances", που έφτασε στις υψηλότερες θέσεις στους καταλόγους επιτυχιών και ήταν η τρίτη του R&B επιτυχία στο Νο. 1 και η μεγαλύτερη ποπ επιτυχία του, φτάνοντας στο Νο. 6. Ήταν ένας δίσκος που πούλησε ένα εκατομμύριο αντίτυπα. 

Άλλες μεγάλες επιτυχίες αυτής της εποχής στην καριέρα του Πίκετ ήταν οιθ διασκευές του "Mustang Sally" του Μακ Ράις (No. 6 R&B, No. 23 pop) και το "Funky Broadway" των Dyke & the Blazers (No. 1 R&B, No. 8 pop).  Και τα δύο κομμάτια έκαναν εκατομμύρια πωλήσεις. 

 Τα τελευταία χρόνια στην Atlantic (1967–1972) 
Προς το τέλος του 1967, ο Πίκετ άρχισε να ηχογραφεί στα American Studios στο Μέμφις με τους παραγωγούς Τομ Ντάουντ και Τόμι Κόγκμπιλ, και άρχισε να ηχογραφεί τραγούδια του Μπόμπι Γούμακ. Τα τραγούδια "I'm in Love", "Jealous Love", "I've Come a Long Way", "I'm a Midnight Mover" (γραμμένο από τους Πίκετ και Γούμακ) και "I Found a True Love" ήταν επιτυχίες που γράφτηκαν από τον Γούμακ για τον Πίκετ το 1967 και το 1968. Ο Πίκετ ηχογράφησε έργα άλλων τραγουδοποιών εκείνη την περίοδο. Το "She's Lookin' Good" του Ρότζερ Κόλινς και μια νέα διασκευή του παραδοσιακού μπλουζ κομματιού "Stagger Lee" ήταν επιτυχίες που μπήκαν στο Top 40 με την American. Ο Γούμακ ήταν ο κιθαρίστας σε όλες τις ηχογραφήσεις.

Ο Πίκετ επέστρεψε στα Fame Studios στα τέλη του 1968 και στις αρχές του 1969, όπου συνεργάστηκε με ένα συγκρότημα που περιλάμβανε τον κιθαρίστα Ντουέιν Άλμαν, τον Χόκινς και τον μπασίστα Τζέρι Τζέμοτ. Μια διασκευή του "Hey Jude" των Beatles, που έφτασε στο νούμερο 16, προέκυψε από τις ηχογραφήσεις του Fame, καθώς και οι μικρές επιτυχίες "Mini-Skirt Minnie" και "Hey Joe" (μια διασκευή της επιτυχίας του Τζίμι Χέντριξ).

Στα τέλη του 1969, ο Πίκετ βρέθηκε στα Criteria Studios στο Μαϊάμι. Οι διασκευές του στα "You Keep Me Hangin' On" των Supremes (Νο. 16 R&B, Νο. 92 ποπ) και "Sugar, Sugar" των Archies (Νο. 4 R&B, Νο. 25 ποπ), καθώς και το πρωτότυπο "She Said Yes" του Πίκετ (Νο. 20 R&B, Νο. 68 ποπ) προήλθαν από αυτές τις ηχογραφήσεις.

Στη συνέχεια, ο Πίκετ συνεργάστηκε με τους καταξιωμένους Gamble and Huff με έδρα τη Φιλαδέλφεια για το άλμπουμ του Wilson Pickett in Philadelphia (1970), το οποίο περιείχε τις δύο επόμενες επιτυχίες του, "Engine No. 9" και "Don't Let the Green Grass Fool You", με το τελευταίο να πουλάει ένα εκατομμύριο αντίτυπα. 
μικρογραφία| Ο Γουίλσον Πίκετ με τον Πίνο Πρέστι στην ευρωπαϊκή περιοδεία του 1970
Μετά από αυτές τις δύο επιτυχίες, ο Πίκετ επέστρεψε στο συγκρότημα με τους Ντέιβιντ Χουντ, Χόκινς και Τίπι Άρμστρονγ. Αυτή η σύνθεση ηχογράφησε την πέμπτη και τελευταία επιτυχία του Πίκετ που έφτασε στο Νο. 1 της R&B, "Don't Knock My Love, Pt. 1".  Ήταν μία ακόμη ηχογράφηση του Πίκετ που ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο αντίτυπα σε πωλήσεις.  Δύο ακόμη επιτυχίες ακολούθησαν το 1971: το "Call My Name, I'll Be There" (Νο. 10 R&B, Νο. 52 ποπ) και το "Fire and Water" (Νο. 2 R&B, Νο. 24 ποπ), μια διασκευή ενός τραγουδιού του ροκ συγκροτήματος Free.

Τον Μάρτιο του 1971, ο Πίκετ ήταν πρώτο όνομα στη συναυλία Soul To Soul στην Άκκρα για τον εορτασμό της 14ης Ημέρας Ανεξαρτησίας της Γκάνας.  Συμμετέχει στο σάουντρακ άλμπουμ Soul To Soul, το οποίο έφτασε στο Νο. 10 στο Billboard Soul LPs chart. 

Ο Πίκετ ηχογράφησε αρκετά κομμάτια το 1972 για ένα προγραμματισμένο νέο άλμπουμ από την Atlantic, αλλά όταν το σινγκλ "Funk Factory" έφτασε στο Νο. 11 των R&B και στο Νο. 58 των pop τον Ιούνιο του 1972, έφυγε από την Atlantic και πήγε στην RCA Records. Το τελευταίο του σινγκλ από την Atlantic, μια ηχογράφηση του τραγουδιού "Mama Told Me Not to Come" του Ράντι Νιούμαν, επιλέχθηκε από το άλμπουμ του Πίκετ Don't Knock My Love, του 1971. Ωστόσο, έξι χρόνια αργότερα, το τμήμα Big Tree της Atlantic κυκλοφόρησε το άλμπουμ του Funky Situation, το 1978.

Το 2010, η Rhino Handmade κυκλοφόρησε μια ολοκληρωμένη συλλογή από αυτά τα χρόνια με τίτλο Funky Midnight Mover – The Studio Recordings (1962–1978). Η συλλογή περιελάμβανε όλες τις ηχογραφήσεις που κυκλοφόρησαν αρχικά κατά τη διάρκεια των χρόνων του Πίκετ στην Atlantic, μαζί με ακυκλοφόρητες ως τότε ηχογραφήσεις. Αυτή η συλλογή πωλήθηκε μόνο διαδικτυακά από το Rhino.com.

 Μετά την Atlantic 
Ο Πίκετ συνέχισε να ηχογραφεί με επιτυχία στα R&B charts για την RCA το 1973 και το 1974, σημειώνοντας τέσσερις επιτυχίες R&B στο top 30 με τα "Mr. Magic Man", "Take a Closer Look at the Woman You're With", "International Playboy" (μια επανηχογράφηση ενός τραγουδιού που είχε ηχογραφήσει προηγουμένως για την Atlantic στο άλμπουμ Wilson Pickett in Philadelphia) και "Soft Soul Boogie Woogie". Ωστόσο, δεν κατάφερε να περάσει στους ποπ καταλόγους επιτυχιών, καθώς κανένα από αυτά τα τραγούδια δεν έφτασε ψηλότερα από το Νο. 90 στο Hot 100. Το 1975, με την κάποτε εξέχουσα καριέρα του Πίκετ στους καταλόγους να βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία, η RCA απέλυσε τον Πίκετ από την δισκογραφική εταιρεία. Τότε, ο Πίκετ ίδρυσε την βραχύβια δισκογραφική εταιρεία Wicked, όπου κυκλοφόρησε ένα LP, το Chocolate Mountain. Το 1978, ηχογράφησε ένα ντίσκο άλμπουμ με την Big Tree Records με τίτλο Funky Situation. Την επόμενη χρονιά, κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ από την EMI με τίτλο I Want You.

Ο Πίκετ ήταν δημοφιλής συνθέτης, έχοντας γράψει τραγούδια που ηχογραφήθηκαν από πολλούς καλλιτέχνες, όπως Van Halen, Rolling Stones, Aerosmith, Grateful Dead, Booker T. & the MGs, Genesis, Creedence Clearwater Revival, Hootie & the Blowfish, Echo & the Bunnymen, Roxy Music, Μπρους Σπρίνγκστιν, Los Lobos και Jam, μεταξύ άλλων.

Ο Πίκετ συνέχισε να ηχογραφεί σποραδικά με διάφορες δισκογραφικές εταιρείες τις επόμενες δεκαετίες (ανάμεσά τους και η Motown), φτάνοντας περιστασιακά στις χαμηλότερες έως μεσαίες θέσεις των R&B καταλόγων, αλλά δεν σημείωσε καμία ποπ επιτυχία μετά το 1974. Η καριέρα του μπήκε σε κίνδυνο από τους εθισμούς του. Ο αλκοολισμός του επιδεινώθηκε από την έντονη χρήση κοκαΐνης και γινόταν ολοένα και πιο βίαιος απέναντι στην οικογένειά του και τους συναδέλφους του στο συγκρότημα. 

Τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, παρά τα προσωπικά του προβλήματα, ο Πίκετ τιμήθηκε επανειλημμένα για τη συμβολή του στη μουσική. Αυτήν την περίοδο, προσκλήθηκε στη συναυλία για την 40ή επέτειο της Atlantic Records το 1988, και η μουσική του πρωταγωνίστησε στην ταινία του 1991 The Commitments, με τον Πίκετ ως χαρακτήρα εκτός οθόνης.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο Πίκετ επέστρεψε στο στούντιο και έλαβε υποψηφιότητα για Βραβείο Grammy για το άλμπουμ του It's Harder Now (1999). Η επιστροφή του είχε ως αποτέλεσμα να τιμηθεί ως Άνδρας Καλλιτέχνης της Χρονιάς στη Σόουλ/Μπλουζ από το Ίδρυμα Μπλουζ στο Μέμφις.  Το It's Harder Now ψηφίστηκε ως «Άλμπουμ Επιστροφή της Χρονιάς» και «Άλμπουμ της Χρονιάς στη Σόουλ/Μπλουζ».

Ο Πίκετ εμφανίστηκε στην ταινία Blues Brothers 2000 (1998) του Τζον Λάντις, στην οποία ερμήνευσε το τραγούδι «634-5789» με τους Έντι Φλόιντ και Τζόνι Λανγκ. Είχε αναφερθεί ήδη στην ταινία Οι ατσίδες με τα μπλε του 1980, στην οποία συμμετέχουν αρκετά μέλη της μπάντας του, καθώς και σε μια ερμηνεία του "Everybody Needs Somebody to Love".

Συμπρωταγωνίστησε στο ντοκιμαντέρ του Only the Strong Survive (2002), μια επιλογή από τα Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και του Σάντανς του 2002. Το 2003, ο Πίκετ ήταν κριτής στα δεύτερα ετήσια Βραβεία Ανεξάρτητης Μουσικής για την υποστήριξη της σταδιοδρομίας ανεξάρτητων καλλιτεχνών.

Ο Πίκετ πέρασε το λυκόφως της καριέρας του παίζοντας σε δεκάδες συναυλίες κάθε χρόνο μέχρι το τέλος του 2004, όταν άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και έκανε αυτό που αρχικά προοριζόταν να είναι διάλειμμα ενός έτους από τις εμφανίσεις.  Ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο, επέστρεψε στις πνευματικές του ρίζες και είπε στην αδερφή του ότι ήθελε να ηχογραφήσει ένα άλμπουμ γκόσπελ, αλλά δεν ανάρρωσε ποτέ.

Στις 10 Σεπτεμβρίου 2014, το πρόγραμμα Unsung του TVOne πρόβαλε ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή και την καριέρα του Πίκετ.  Το 2023, το περιοδικό Rolling Stone κατέταξε τον Πίκετ στην 76η θέση του καταλόγου με τους 200 Μεγαλύτερους Τραγουδιστές Όλων των Εποχών. 

 Προσωπική ζωή 
Ο Πίκετ ήταν πατέρας τεσσάρων παιδιών. Την εποχή του θανάτου του, ήταν αρραβωνιασμένος. 

 Νομικά προβλήματα και χρήση ναρκωτικών 
Ο αλκοολισμός και ο εθισμός στην κοκαΐνη οδήγησαν τον Πίκετ σε συγκρούσεις με τον νόμο. 

Το 1991, ο Πίκετ συνελήφθη επειδή φώναζε απειλητικά ενώ μπήκε μεθυσμένος το αυτοκίνητό του στον κήπο του Ντόναλντ Άρονσον, δημάρχου του Ένγκλγουντ στο Νιου Τζέρσεϊ.  Αντιμετώπισε κατηγορίες για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, για άρνηση να κάνει αλκοτέστ και για αντίσταση κατά της αρχής. Ο Πίκετ συμφώνησε να δώσει μια φιλανθρωπική συναυλία με αντάλλαγμα την απόσυρση των κατηγοριών για διατάραξη της τάξης και για υλικές ζημιές. 

Το 1992, ο Πίκετ χτύπησε τον 86χρονο πεζό Πέπε Ρουίζ με το αυτοκίνητό του στο Ένγκλγουντ.  Η αστυνομία φέρεται να βρήκε έξι άδεια μικροσκοπικά μπουκάλια βότκας και έξι άδεια κουτιά μπίρας στο αυτοκίνητο του Πίκετ.  Ο Ρουίζ, ο οποίος είχε βοηθήσει στην οργάνωση του σωματείου κινουμένων σχεδίων της Νέας Υόρκης, πέθανε την ίδια χρονιά.  Ο Πίκετ δήλωσε ένοχος για τις κατηγορίες οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ.   Συμφώνησε να αποθεραπευτεί και έλαβε μειωμένη ποινή φυλάκισης ενός έτους με πέντε χρόνια αναστολή.  Μία εβδομάδα μετά από αυτό το περιστατικό, ένας δικαστής διέταξε τον Πίκετ να μετακομίσει από το σπίτι του, αφού η κοπέλα με την οποία συζούσε τον κατηγόρησε ότι την απείλησε ότι θα τη σκοτώσει και ότι της πέταξε ένα μπουκάλι βότκα. 

Το 1996, ο Πίκετ συνελήφθη για επίθεση στην κοπέλα του, Ελίζαμπεθ Τραπ, ενώ βρισκόταν υπό την επήρεια κοκαΐνης. Εκείνη αρνήθηκε να ασκήσει δίωξη.  Ο Πίκετ κατηγορήθηκε για κατοχή κοκαΐνης. 

 Θάνατος 
Ο Πίκετ πέθανε στις 19 Ιανουαρίου 2006 από καρδιακή προσβολή.  Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και είχε περάσει αρκετό καιρό στο νοσοκομείο. Πέθανε σε νοσοκομείο στο Ρέστον της Βιρτζίνια.   Τη χρονιά του θανάτου του, ο Πίκετ ζούσε στο Άσμπερν της Βιρτζίνια.  Τάφηκε σε μαυσωλείο στο νεκροταφείο Evergreen στο Λούισβιλ του Κεντάκι.  Ο Πίκετ πέρασε πολλά χρόνια στο Λούισβιλ. Ο Λιτλ Ρίτσαρντ, παλιός φίλος του Πίκετ, εκφώνησε τον επικήδειο λόγο.  

Ο Πίκετ τιμήθηκε στις 20 Μαρτίου 2006, στο BB King Blues Club της Νέας Υόρκης, με εμφανίσεις των Commitments, του Μπεν Ε. Κινγκ, της πρώην μπάντας του, των Midnight Movers, του τραγουδιστή της σόουλ Μπρους Γουέιν και του Σάουθσαϊντ Τζόνι, μπροστά σε ένα κοινό που περιλάμβανε μέλη της οικογένειάς του.

 Βραβεία και υποψηφιότητες 
Ο Πίκετ εισήχθη στο Rock and Roll Hall of Fame το 1991.  Το 1993, τιμήθηκε με το βραβείο Pioneer από το Ίδρυμα Rhythm and Blues. Το 2005, ο Πίκετ εισήχθη στο Michigan Rock and Roll Legends Hall of Fame.  Το 2015, εισήχθη στο National Rhythm & Blues Hall of Fame.

 Βραβεία Γκράμι 
Ήταν υποψήφιος για πέντε Βραβεία Grammy κατά τη διάρκεια της καριέρας του. 

|-
!scope="row"|1965
|"In the Midnight Hour"
|[Grammy Award for Best R&B Performance|Best R&B Performance
|
|-
!scope="row"|1967
|"Funky Broadway"
||Best Male R&B Vocal Performance
|
|-
!scope="row"|1970
|"Engine #9"
|Best Male R&B Vocal Performance
|
|-
!scope="row"|1987
|"In the Midnight Hour" (re-recording)
||Best Male R&B Vocal Performance
|
|-
!scope="row"|1999
|It's Harder Now
||Best Traditional R&B Performance
|
|}

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 

 Ross, Andrew and Rose, Tricia (Ed.). (1994). Microphone Fiends: Youth Music and Youth Culture. Routledge: New York. ISBN 0-415-90908-2
 Hirshey, Gerri. Nowhere to Run: The Story of Soul Music. Da Capo Press; Reprint edition (September 1, 1994), 
 Hirshey, Gerri (February 9, 2006). Wilson Pickett, 1941–2006. Rolling Stone No. 933.
 Sacks, Leo. Liner notes to A Man and a Half: The Best of Wilson Pickett (1992, Rhino).


 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 



 Unterberger, Richie. Wilson Picket 1999 induction profile via Alabama Music Hall of Fame
 Wilson Pickett via classicbands.com
 Escott, Colin. "The Wicked Wilson Pickett".
 Boone, Mike. "In The Midnight Hour", via soul-patrol.com
 Associated Press (January 19, 2006). "Soul Singer Wilson Pickett Dies at 64"
 Muskal, Michael (January 19, 2006). "Soul Pioneer Wilson Pickett Dies at 64". Los Angeles Times
 Epstein, Dan (January 19, 2006). Soul Legend Wilson Pickett Dies". Rolling Stone
 Jansen, Lex (January 19, 2006). Wilson Pickett at the Heart of Rock and Soul
 Dr. Frank Hoffmann, Article About Wilson Pickett 
 Wilson Pickett at Rolling Stone
 Wilson Pickett article Archived January 26, 2009, at the Wayback Machine, Encyclopedia of Alabama

Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις