Vought SB2U Vindicator

Το Vought SB2U Vindicator ήταν μονοκινητήριο βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης της δεκαετίας του 1930. Αναπτύχθηκε για να επιχειρεί από τα αεροπλανοφόρα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και ήταν μάλιστα ήταν το πρώτο μονοπλάνο αυτού του είδους. Όταν άρχισε ο Πόλεμος του Ειρηνικού αρκετά Vindicator παρέμεναν σε υπηρεσία, όμως μέχρι το 1943 είχαν αποσυρθεί όλα από τις μονάδες πρώτης γραμμής και αρκετά αξιοποιούνταν πλέον ως εκπαιδευτικά. Το Βασιλικό Ναυτικό επίσης παρέλαβε αριθμό τέτοιων αεροσκαφών και τα ενέταξε σε υπηρεσία με την ονομασία «Chesapeake». Συνολικά παρήχθησαν 260 μονάδες όλων των εκδόσεων.

Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1934 το Ναυτικό των ΗΠΑ εξέδωσε προδιαγραφές που περιέγραφαν ένα νέο αναγνωριστικό-βομβαρδιστικό αεροσκάφος για τα αεροπλανοφόρα του. Προτάσεις υπέβαλαν έξι κατασκευάστριες εταιρείες. Πρέπει να σημειωθεί πως οι προδιαγραφές χωρίζονταν σε δύο μέρη: το πρώτο περιέγραφε ένα μονοπλάνο και το δεύτερο διπλάνο. Η Vought υπέβαλε σχέδια και για τις δύο περιπτώσεις, που εξελίχθηκαν στα XSB2U-1 και XSB3U-1 αντιστοίχως. Το διπλάνο εξετάστηκε παράλληλα με το σχέδιο του μονοπλάνου ως εναλλακτική λύση καθώς το Ναυτικό είχε ακόμη επιφυλάξεις σε ό,τι αφορά την εισαγωγή μονοπλάνων σε υπηρεσία.

Το XSB2U-1 ήταν ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης και ουραίο τροχό. Ο πιλότος και ο οπίσθιος πολυβολητής κάθονταν στο επίμηκες κόκπιτ που είχε καλύπτρα τύπου «θερμοκηπίου». Η άτρακτος ήταν κατασκευασμένη από χαλύβδινους σωλήνες και είχε επικάλυψη από αλουμίνιο από το ρύγχος μέχρι και πίσω από το κόκπιτ ενώ το πίσω μέρος της είχε υφασμάτινη επικάλυψη. Οι πτέρυγες ήταν αναδιπλούμενες και εξ ολοκλήρου μεταλλικής κατασκευής. Επιλέχθηκε ο αστεροειδής κινητήρας Pratt & Whitney R-1535 Twin-Wasp Junior που έστρεφε δίφυλλη έλικα σταθερού βήματος. Η έλικα προορίζονταν να λειτουργεί και ως ένα είδος αερόφρενου κατά τη διάρκεια της βύθισης, όμως η προσέγγιση αυτή δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη και στην πράξη τα Vindicator πραγματοποιούσαν πιο ρηχές βυθίσεις με κατεβασμένους τους κύριους τροχούς. Στο κάτω μέρος της ατράκτου μπορούσε να αναρτηθεί μία βόμβα των 450 kg ενώ επιπλέον βόμβες μπορούσαν να μεταφερθούν κάτω από τις πτέρυγες, με μέγιστο φορτίο 680 kg βομβών.Green and Swanborough 1978, pp. 2–3.Wixey 2000, pp. 64–65.

Το SB2U αξιολογήθηκε έναντι των ανταγωνιστικών Brewster XSBA-1, Curtiss XSBC-3, Great Lakes XB2G-1, Grumman XSBF-1 και Northrop XBT-1. Παραγγέλθηκαν όλες οι προτάσεις, εξαιρουμένων των εταιρειών Great Lakes και Grumman. Ένα πρωτότυπο με την ονομασία XSB2U-1 παραγγέλθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1934 και παραδόθηκε στις 15 Απριλίου 1936. Έγινε δεκτό για επιχειρησιακή αξιολόγηση στις 2 Ιουλίου 1936, αλλά συνετρίβη στις 20 Αυγούστου 1936.Larkins, William T., "U.S. Navy Aircraft 1921-1941, U.S. Marine Corps Aircraft 1914-1959", Orion Books, New York, 1988, Library of Congress card number 88-17753, , page 196. Έπειτα από την επιτυχημένη ολοκλήρωση των δοκιμών ακολούθησαν περαιτέρω παραγγελίες, με 56 SB2U-1 να παραγγέλλονται στις 26 Οκτωβρίου 1936Green and Swanborough 1978, p. 3. και ακόμη 58 της ελαφρώς τροποποιημένης έκδοσης SB2U-2 στις 6 Οκτωβρίου 1938.Green and Swanborough 1978, p. 6.

Στην έκδοση SB2U-3 ενσωματώθηκαν περισσότερες τροποποιήσεις καθώς προορίζονταν ως αναγνωριστικό-βομβαρδιστικό μεγάλου βεληνεκούς, με δυνατότητα τοποθέτησης συμβατικού τροχοφόρου συστήματος προσγείωσης για επιχειρήσεις από αεροπλανοφόρα ή χερσαίες αεροπορικές βάσεις ή πλωτήρων. Προκειμένου να αυξηθεί η εμβέλεια προστέθηκαν ενσωματωμένες δεξαμενές καυσίμου στις πτέρυγες και αυξήθηκε το εκπέτασμα του ουραίου. Το πρωτότυπο XSB2U-3, το οποίο προήλθε από μετατροπή του τελευταίου SB2U-1, πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση τον Φεβρουάριο του 1939. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1939 παραγγέλθηκαν 57 μονάδες, κυρίως για το Σώμα των Πεζοναυτών.Green and Swanborough 1978, p. 76.Wixey 2000, p. 67–68.

 Επιχειρησιακή ιστορία 
 ΗΠΑ 

 Ναυτικό 
Οι παραδόσεις σε μονάδες του Ναυτικού ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 1937, με τέσσερα αεροσκάφη που εντάχθηκαν στο σμήνος VB-3 του αεροπλανοφόρου Saratoga για να αντικαταστήσουν διπλάνα Curtiss BFC-2. Εκτός από το Saratoga, Vindicator παραδόθηκαν στα αεροπλανοφόρα Lexington, Ranger και Wasp.Green and Swanborough 1978, pp. 5–6. Πληρώματα του Essex επίσης εκπαιδεύτηκαν στα Vindicator, επί του αεροπλανοφόρου συνοδείας Charger, όμως όταν πια ενεπλάκη το Essex σε πολεμικές επιχειρήσεις είχε ολοκληρωθεί η μετάπτωσή τους στα Douglas SBD Dauntless.

Κατά την Επίθεση στο Περλ Χάρμπορ καταστράφηκαν επτά Vindicator του σμήνους VMSB-231.Doll 1992, p. 5

 Πεζοναύτες 
Μονάχα τα σμήνη VMSB-231 και VMSB-241 παρέλαβαν τα ειδικά διαμορφωμένα για τους Πεζοναύτες SB2U-3. Τα Vindicators της VMSB-241 έλαβαν μέρος στη ναυμαχία του Μίντγουεϊ τον Ιούνιο του 1942. Αεροπόροι με εμπειρία σε πιο σύγχρονα αεροσκάφη μιλούσαν υποτιμητικά για τα SB2U.O'Rourke, G.G, CAPT USN. "Of Hosenoses, Stoofs, and Lefthanded Spads". United States Naval Institute Proceedings, July 1968.Spangenburg, Walt, CAPT USN. "Comment and Discussion". United States Naval Institute Proceedings, October 1968. Ο Ρίτσαρντ Φλέμινγκ, πιλότος ενός Vindicator, τιμήθηκε μετά θάνατον με το Μετάλλιο Τιμής (Medal of Honor) για την επίθεσή του στο ιαπωνικό βαρύ καταδρομικό Mikuma στις 5 Ιουνίου 1942.

 Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό 
Στις 22 Φεβρουαρίου 1939 η Γαλλία παρήγγειλε 20 V-156-F για τις μοίρες της Ναυτικής Αεροπορίας (Aeronavale) του και τον Μάιο του ίδιου έτους ακολούθησε δεύτερη παραγγελία για είκοσι επιπλέον αεροσκάφη.Green and Swanborough 1978, p.7.Ledet Σεπτέμβριος 1997, σ. 37–38 Τα V-156-F ήταν βασισμένα στα SB2U-2 αλλά διέθεταν εξοπλισμό γαλλικής προέλευσης, συμπεριλαμβανομένων ενός πολυβόλου Darne των 7,5 mm, γαλλικών ασυρμάτων καθώς και αερόφρενων. Τα αεροσκάφη παραδόθηκαν στη Γαλλία σε κιβώτια και συναρμολογήθηκαν στο Ορλί, με το πρώτο εξ αυτών να πετά στις 6 Αυγούστου 1939.Ledet September 1997, p. 38–39 Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1939 το Γαλλικό Ναυτικό αποφάσισε ότι το μοναδικό του αεροπλανοφόρο, το Béarn , ήταν πολύ αργό για να μετάσχει σε πολεμικές επιχειρήσεις και έτσι οι μοίρες αεροσκαφών του έδρασαν από αεροδρόμια στην ξηρά.Morareau February 1997, p. 42 Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου 1939 η πρώτη escadrille, η AB 1, είχε επανεξοπλιστεί με V-156-F, ενώ μια δεύτερη escadrille, η AB 3, συγκροτήθηκε τον Νοέμβριο του 1939.Morareau March 1997, p. 42 Μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου 1940 οι πιλότοι της AB 1 ολοκλήρωσαν επιτυχώς την εκπαίδευσή τους στις προσνηώσεις και κρίθηκαν ικανοί για επιχειρήσεις από αεροπλανοφόρο.Morareau February 1997, p. 45

Στις 10 Μαΐου 1940, πρώτη ημέρα της γερμανικής εισβολής στη Γαλλία, όλα τα αεροσκάφη της AB 3 καταστράφηκαν σε γερμανική αεροπορική επιδρομή στο αεροδρόμιό τους στη Βουλώνη.Morareau March 1997, p. 44 Η AB 1 μετακινήθηκε στη βόρεια Γαλλία για να αντικαταστήσει την AB 3. Υπέστη βαριές απώλειες σε επιθέσεις σε γέφυρες και άλλους χερσαίους στόχους, συμπεριλαμβανομένων επτά αεροσκαφών που καταρρίφθηκαν από γερμανικά μαχητικά Bf 109 κατά τη διάρκεια επίθεσης σε γέφυρα στο κανάλι που συνδέει τους ποταμούς Σαμπρ και Ουάζ στις 20 Μαΐου 1940. Αργότερα τον ίδιο μήνα τα εναπομείναντα αεροσκάφη παρείχαν κάλυψη κατά την Εκκένωση της Δουνκέρκης. Οι απώλειες της AB 3 αναπληρώθηκαν με αεροσκάφη που βρίσκονταν σε αποθήκευση και ο σχηματισμός αυτός έδρασε κατά των Ιταλών όταν εισέβαλαν στη Γαλλία. Στις 14 Ιουνίου τέσσερα V-156 επιτέθηκαν στο ιταλικό υποβρύχιο Gondar, χωρίς να καταφέρουν να του προκαλέσουν ζημιές.Morareau March 1997, p. 45 Έπειτα από την Ανακωχή της 22ας Ιουνίου 1940, τα ελάχιστα εναπομείναντα Vought αποσύρθηκαν.Morareau February 1997, p. 54

 Βασιλικό Ναυτικό 
Τον Μάρτιο του 1940 η Γαλλία είχε υποβάλει παραγγελία που αφορούσε στην απόκτηση πενήντα επιπλέον V-156-F οι παραδόσεις των οποίων ήταν προγραμματισμένες για τον Μάρτιο του 1941. Μετά την πτώση της Γαλλίας η παραγγελία αυτή αναλήφθηκε από τη βρετανική κυβέρνηση για χρήση από την αεροπορία του Βασιλικού Ναυτικού (Fleet Air Arm) που ενέταξε σε υπηρεσία τα αεροσκάφη αυτά αποδίδοντάς τους την ονομασία «Chesapeake».Green and Swanborough 1978, p. 8. Οι Βρετανοί ζήτησαν αρκετές τροποποιήσεις, συμπεριλαμβανομένης της πρόσθετης δεξαμενής καυσίμου που των SB2U-3, επιπλέον θωράκισης και ισχυρότερου οπλισμού στο ρύγχος.Green and Swanborough 1978, p. 74. Δεκατέσσερα αεροσκάφη εξόπλισαν το επανενεργοποιημένο Σμήνος 811,Thetford 1978, p. 340. τα πληρώματα του οποίου αποκαλούσαν τα Vought «cheesecake». Προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν σε ανθυποβρυχιακές αποστολές από το αεροπλανοφόρο συνοδείας HMS Archer.Moran 1978, p. 65

Στα τέλη Οκτωβρίου κρίθηκε όμως ότι τα Chesapeake δεν είχαν επαρκή ισχύ και κατά συνέπεια δεν θα μπορούσαν να μεταφέρουν χρήσιμο φορτίο από εάν επιχειρούσαν τα μικρά αεροπλανοφόρα συνοδείας. Έτσι αποφασίστηκε να αξιοποιηθούν ως εκπαιδευτικά και το Σμήνος 811 επανεξοπλίστηκε με Fairey Swordfish.

Εκδόσεις
XSB2U-1
Πρωτότυπο προωθούμενο από κινητήρα R-1535-78 μέγιστης ισχύος 750 hp.

SB2U-1
Πρώτη έκδοση παραγωγής με κινητήρα R-1535-96 μέγιστης ισχύος 825 hp. Κατασκευάστηκαν 54 μονάδες.

SB2U-2
Όμοια με τα SB2U-1, με μικρές διαφοροποιήσεις στον εξοπλισμό. Κατασκευάστηκαν 58 μονάδες.

XSB2U-3
Υδροπλάνο με αυξημένη ακτίνα δράσης. Κατασκευάστηκε ένα τέτοιο αεροσκάφος μέσω μετατροπής ενός SB2U-1.

SB2U-3
Παρόμοια με τα SB2U-2 αλλά με κινητήρα R-1535-102 των 825 hp, θωράκιση για το πλήρωμα και δύο πολυβόλα των 12,7 mm. Κατασκευάστηκαν 57 αεροσκάφη.

V-156F-3
Έκδοση για το γαλλικό ναυτικό. Κατασκευάστηκαν 40 μονάδες.

V-156B-1
Έκδοση βασισμένη στο SB2U-3 με κινητήρα R-1535-SB4-G των 750 hp. Κατασκευάστηκαν 50 αεροσκάφη στα οποία οι Βρετανοί έδωσαν την ονομασία Chesapeake Mk.I.

V-167
Αεροσκάφος που κατασκεύασε η Voughτ για να προωθήσει τον τύπο. Προωθούνταν από τον ισχυρότερο κινητήρα Pratt & Whitney R-1830. Κατασκευάστηκε ένα μονάχα καθώς το όλο εγχείρημα δεν ευοδώθηκε.

Διασωζόμενα αεροσκάφη
Το μοναδικό σωζόμενο SB2U-2 διατηρείται στο Εθνικό Μουσείο Ναυτικής Αεροπορίας στη Φλόριντα.

 Χρήστες 
 Γαλλία 
 Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό (Aéronavale)

 Ηνωμένο Βασίλειο
 Βασιλικό Ναυτικό (Fleet Air Arm)

 ΗΠΑ
 Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ
 Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ

Δείτε επίσης

 Συγκρίσιμα αεροσκάφη
Aichi D3A
Blackburn Skua
Breda Ba.65
Brewster SBA
Douglas SBD Dauntless
Junkers Ju 87
Loire-Nieuport LN.401
Northrop BT

 Κατάλογοι
Κατάλογος αεροσκαφών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 




 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


SB2U
Κατηγορία:Βομβαρδιστικά κάθετης εφόρμησης
Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας
Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου