Φίλιπ Ότο Ρούνγκε

Ο Φίλιπ Ότο Ρούνγκε (, 23 Ιουλίου 1777 - 2 Δεκεμβρίου 1810, ήταν Γερμανός ζωγράφος, σχεδιαστής, συγγραφέας και θεωρητικός τέχνης, ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της γερμανικής ρομαντικής τέχνης μαζί με τον Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ.
 Βιογραφικά στοιχεία 

Ο Φίλιπ Ότο Ρούνγκε γεννήθηκε το 1777 στο Βόλγκαστ, μια πόλη στη βορειοανατολική Γερμανία στη Βαλτική Θάλασσα (Σουηδική Πομερανία εκείνη την εποχή). Ήταν το ένατο από τα έντεκα παιδιά μιας προτεσταντικής οικογένειας με δεσμούς με την πρωσική αριστοκρατία. Προσβλήθηκε από φυματίωση σε νεαρή ηλικία και η υγεία του ήταν εύθραυστη σε όλη του τη ζωή. Ως ασθενικό παιδί, έχανε συχνά το σχολείο και σε νεαρή ηλικία έμαθε την τέχνη της κοπής σχεδίων με ψαλίδι από τη μητέρα του, την οποία εξασκούσε σε όλη του τη ζωή. Ο πατέρας του ήταν επιτυχημένος έμπορος και πλοιοκτήτης και ο Φίλιπ και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ντάνιελ προετοιμάστηκαν για να τον ακολουθήσουν στις επιχειρήσεις του. Ο Ντάνιελ εγκαταστάθηκε στο Αμβούργο για να διαχειριστεί ένα παράρτημα της οικογενειακής επιχείρησης και ο Φίλιπ σύντομα ακολούθησε ως μαθητευόμενος στο εμπόριο (περίπου 1793-96). Εκεί ήρθε σε επαφή με ποιητές, εκδότες και συλλέκτες έργων τέχνης όπως ο Ματίας Κλαύδιος και ο Φρίντριχ Γκότλιμπ Κλόπστοκ, μεταξύ άλλων, οι οποίοι τον ενθάρρυναν στις τέχνες, τη φιλοσοφία και τα πνευματικά του ενδιαφέροντα. Ξεκίνησε μαθήματα σχεδίου στο Αμβούργο το 1797 και μόνο μετά από αρκετά χρόνια, ο Ρούνγκε αποφάσισε να ακολουθήσει καριέρα ως καλλιτέχνης.  

Σπούδασε ζωγραφική για τρία χρόνια στην Ακαδημία της Κοπεγχάγης (νυν Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών της Δανίας), από το 1798 έως το 1801 με τους Γενς Γιούελ και Νικολάι Άμπιλγκορντ, όπου είχε προηγηθεί πρόσφατα ο Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ, τρία χρόνια μεγαλύτερός του. Εκεί παρακολούθησε παραδοσιακά μαθήματα, τα οποία θεωρούσε πολύ περιοριστικά για το γούστο του, γεγονός που τον οδήγησε να στραφεί προς ένα ρομαντικό ύφος απορρίπτοντας τις ακαδημαϊκές αρχές. Στη συνέχεια, φοίτησε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Δρέσδης από το 1801 έως το 1804, και ήρθε σε επαφή με έναν ευρύτερο κύκλο συγγραφέων και καλλιτεχνών του ακμάζοντος ρομαντικού κινήματος. Εκεί γνώρισε τον Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ, με τον οποίο επέκριναν το παραδοσιακό στυλ ζωγραφικής και συνδέθηκαν με φιλία. Η αντίληψή του για την τέχνη πήρε μια υποκειμενική και αλληγορική στροφή. Ο ποιητής και συγγραφέας Λούντβιχ Τηκ, με τον οποίο διατηρούσε φιλική σχέση, άσκησε ιδιαίτερη επιρροή στην εισαγωγή του Ρούνγκε στη νέα λογοτεχνία και στις μυστικιστικές ιδέες του Γιάκομπ Μπέμε και του Νοβάλις.  

Το 1803, σε μια επίσκεψη στη Βαϊμάρη, γνώρισε απροσδόκητα τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε και οι δυο τους δημιούργησαν μια φιλία βασισμένη στα κοινά τους ενδιαφέροντα για τα χρώματα και την τέχνη. 

Το 1801 στη Δρέσδη, ο Ρούνγκε γνώρισε την Πολίν Μπάσενγκε, όταν εκείνη ήταν 16 ετών. Παντρεύτηκαν στη Δρέσδη το 1804 και σύντομα επέστρεψαν στο Αμβούργο. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά, το μικρότερο από τα οποία γεννήθηκε την επόμενη μέρα από τον θάνατο του καλλιτέχνη.  

Ο Ρούνγκε πέθανε από φυματίωση στο Αμβούργο το 1810, σε ηλικία 33 ετών, με το έργο της ζωής του να εκτείνεται σε λίγο περισσότερο από δέκα χρόνια. Μεγάλο μέρος του σωζόμενου έργου του δωρήθηκε στην Αίθουσα Τέχνης Αμβούργου από τη χήρα του το 1872.  

 Καλλιτεχνική δημιουργία 
μικρογραφία|238x238εσ|Το πρωί (1808)
Ο Ρούνγκε απομακρύνθηκε από τις επιρροές του ακαδημαϊκού κλασικισμού πολύ νωρίς και ασπάστηκε τον Ρομαντισμό. Βιβλικά και μυθολογικά θέματα δεν ήταν πλέον το επίκεντρο του έργου του, αλλά εμπνεόταν από τα δάση, τους γκρεμούς και τη θάλασσα. 

Είχε μυστικιστική και βαθιά χριστιανική νοοτροπία και προσπάθησε να αποδώσει την αρμονία του σύμπαντος στο έργο του χρησιμοποιώντας τον συμβολισμό των χρωμάτων, των σχημάτων και των αριθμών. Θεωρούσε το μπλε, το κίτρινο και το κόκκινο συμβολικά της χριστιανικής τριάδας και εξίσωνε το μπλε με τον Θεό και τη νύχτα, το κόκκινο με το πρωί, το βράδυ και τον Ιησού, και το κίτρινο με το Άγιο Πνεύμα. Έγραφε επίσης ποίηση και σχεδίασε για τον σκοπό αυτό μια σειρά τεσσάρων πινάκων με τίτλο Οι ώρες της ημέρας, που εκτέθηκαν σε ένα γοτθικό κτίριο και συνοδεύονταν από μουσική και δική του ποίηση. Με αυτόν τον τρόπο επεδίωξε να επιτύχει «ολοκληρωμένη τέχνη», μια προσπάθεια συγχώνευσης όλων των μορφών τέχνης, όπως και άλλοι ρομαντικοί καλλιτέχνες. Για τον σκοπό αυτό, και μετά τη συνάντησή του με τον Γκαίτε, ο οποίος επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την έρευνά του για τη θεωρία των χρωμάτων, ο Ρούνγκε ζωγράφισε μια πρώτη εκδοχή του Πρωινού το 1808, στη συνέχεια μια δεύτερη το 1809, η οποία παρέμεινε ημιτελής. Οι υπόλοιπες ώρες της ημέρας (Μεσημέρι, βράδυ και Νύχτα) παρέμειναν στο στάδιο των σχεδίων.  Ήταν επίσης ένας από τους καλύτερους Γερμανούς ζωγράφους πορτρέτων της εποχής του, αρκετά από τα πορτρέτα του, στα οποία συχνά απεικόνισε την οικογένειά του και στενούς φίλους του. 

Συνολικά, το έργο του περιλάμβανε περισσότερα από 500 σχέδια και 40 πίνακες. Ωστόσο, το 1931, μεγάλο μέρηος του έργου του καταστράφηκε στην πυρκαγιά στο Γυάλινο Παλάτι του Μονάχου. Σήμερα, η πλειονότητα των σωζόμενων έργων του εκτίθεται στην Αίθουσα Τέχνης Αμβούργου.  

Ο Ρούνγκε έγραφε επίσης διηγήματα, παραμύθια και ποιήματα. Δύο από τα πιο διάσημα παραμύθια του Ο ψαράς και η γυναίκα του και Η αμυγδαλιά, αργότερα συμπεριλήφθηκαν στα παραμύθια των αδελφών Γκριμ.   

 Η σφαίρα των χρωμάτων 
μικρογραφία|Η χρωματική σφαίρα του Ρούνγκε.
Το 1810, μετά από αρκετά χρόνια έρευνας για τα χρώματα και αλληλογραφίας με τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, συγγραφέα του βιβλίου Θεωρία των Χρωμάτων, ο Ρούνγκε δημοσίευσε το έργο Η Σφαίρα των Χρωμάτων, στο οποίο οργάνωσε όλα τα χρώματα σε ένα τρισδιάστατο διάγραμμα. Τα καθαρά χρώματα αναπαρίστανται σε έναν μεγάλο χρωματικό κύκλο, με το πράσινο σε αντίθεση με το κόκκινο και το κίτρινο σε αντίθεση με το βιολετί, γύρω από τον ισημερινό, ανάμεσα στους μαύρους και τους λευκούς πόλους. Το γκρι βρίσκεται στο κέντρο. Ο κεντρικός άξονας αντιπροσωπεύει την κλίμακα του γκρι, που κυμαίνεται από το μαύρο στη βάση έως το λευκό στην κορυφή. Στην επιφάνεια της σφαίρας, τα χρώματα κατανέμονται από το μαύρο μέσω επταβάθμιας κλίμακας έως το λευκό. 

Αυτή η σφαίρα προαναγγέλλει τις μελέτες περιγραφής των χρωμάτων του επόμενου αιώνα με βάση τη φωτεινότητα και την απόχρωση, αλλά, όπως και ο Γκαίτε, ο Ρούνγκε ισχυρίζονταν ότι έφτασε, μέσω της διάταξης των χρωμάτων, σε μια υψηλότερη πραγματικότητα, στην οποία διαχωρίζεται από τον Γιόχαν Χάινριχ Λάμπερτ και τον Τομπίας Μάγερ όσο και από τον Ισαάκ Νεύτωνα. Η ταξινόμηση των χρωμάτων Ρούνγκε οδηγεί σε αισθητικές αρχές. Τα χρώματα αντιπαραβάλλονται σύμφωνα με τρεις αρχές: τη μονοτονία, όταν ακολουθούν την εξέλιξη του ουράνιου τόξου, την αρμονία, όταν κάποιος περνάει από ένα χρώμα στο συμπληρωματικό του, και τη δυσαρμονία, όταν κάποιος περνάει το ένα τρίτο της περιφέρειας, από κόκκινο σε μπλε ή από πράσινο σε βιολετί. Ο Ρούνγκε εφάρμοσε αυτές τις αρχές στα τελευταία του έργα, συμβολιστικής έμπνευσης.

 Έργα (επιλογή) 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί γραφίστες
Κατηγορία:Ρομαντικοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές
Κατηγορία:Γερμανοί διηγηματογράφοι