Κόιντος Μινούκιος Ρούφος

Ο Κόιντος Μινούκιος Ρούφος, λατιν.: Quintus Minucius Rufus ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και στρατιωτικός διοικητής. 

 Πρώιμη σταδιοδρομία 
Το 211 π.Χ. ο Mινούκιος ήταν αξιωματικός, που υπηρετούσε υπό τον Κ. Φούβιο Φλάκκο, όταν οι ρωμαϊκές δυνάμεις ανέλαβαν την Καπύη μετά την ήττα τους τον προηγούμενο χρόνο από τον Αννίβα.  Ήταν αγορανόμος των πληβείων(aedile plebis)  το 201. 

 Πραίτωρ στους Λοκρούς 
αριστερά|μικρογραφία|181x181εσ| Πίνακας από τους Λοκρούς, που απεικονίζει την Περσεφόνη (Ρωμαϊκή Proseprina) και τον Άδη (Ρωμαϊκό Pluto) ενθρονισμένο.

Ως πραίτωρ το 200, ο Mινούκιος διορίστηκε στο Bρούτιον (σημερινή Καλαβρία), όπου ερεύνησε κλοπές από τον ναό της Περσεφόνης (Proserpina) στους Λοκρούς.  Η απεριόριστη εξουσία του (imperium) διακόπηκε ως αντιπραίτωρ (proproetor) το 199, ώστε να μπορεί να συνεχίσει να εξετάζει την ιεροσυλία. Η χρονιά μαστιζόταν από κακούς οιωνούς. Ο Mινούκιος ανέφερε δύο από την επαρχία του: ένα πουλάρι γεννημένο με πέντε πόδια, και τρία κοτόπουλα γεννημένα με τρία πόδια το καθένα. 

Στη μελέτη του για την πραιτωρία κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας, ο T. Κόρεϋ Μπρέναν έχει υποθέσει, ότι η δίωξη της ιεροσυλίας στο Bρούτιον μπορεί να ήταν ένας χρήσιμος τρόπος, για να απομακρύνει και να καταστείλει τα αντιφρονούντα στοιχεία από την περιοχή. Το δηλωμένο καθήκον της ανάκλησης του Μινούκιου ήταν «να ολοκληρώσει τις έρευνες για τις συνωμοσίες (coniurationes) μεταξύ των Bρουτίων».  Η λέξη coniuratio κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είχε πολλαπλές σημασίες: κυριολεκτικά "ορκωμοσία μαζί" ή "όρκος", θα μπορούσε να αναφέρεται τόσο σε μία τελετουργική ορκωμοσία, όσο και σε μία πολιτική συνωμοσία. Η καταστολή των Βακχαναλίων δεκατρία χρόνια αργότερα, που καταγράφηκε από τον Λίβιο και μία χάλκινη πλάκα με το διάταγμα της Συγκλήτου, περιγράφει επίσης ως μία σειρά coniurationes, και καταδεικνύει τουλάχιστον μία αντιληπτή σχέση μεταξύ πολιτικής διαφωνίας και ιδιωτικών θρησκευτικών πρακτικών. Εκείνους που ο Μινούκιος συνέλαβε στο Βρούτιο για ιεροσυλία, τους έστειλε στη Ρώμη, και στη συνέχεια επέστρεψαν στους Λοκρούς, με οδηγίες από τη Σύγκλητο να αποκαταστήσουν τα κεφάλαια, που είχαν αφαιρεθεί από το ιερό. 

 Συμβιβασμένος θρίαμβος 
Ως ύπατος το 197, ο Μινούκιος πολέμησε εναντίον Γαλατών και Λιγούρων. Και στους δύο υπάτους τού τρέχοντος έτους ανατέθηκαν στρατιωτικές διοικήσεις στην Ιταλία, και συντονίστηκαν στρατηγικά.  Ο Mινούκιος προχώρησε στη Γένουα (σημερινή Γένοβα) και προχώρησε στη Λιγουρία, όπου πολέμησε μία εκστρατεία. Στη συνέχεια διέσχισε τα Απέννινα, και κατέστρεψε τη χώρα των Γαλατών Βοΐων, το αίτημα των οποίων για βοήθεια από τους Ίνσουβρες έμεινε αναπάντητο. 

Ο υπατικός συνάδελφος τού Mινούκιου, Γ. Κορνήλιος Κηθεγός, πολέμησε εναντίον των Iνσούβρων και των Κενομάνων, αλλά επέτυχε τη νίκη του σε μία ενιαία μάχη, που είχε ως αποτέλεσμα τη μαζική σφαγή 35.000 ανδρών και τη σύλληψη 5.200.  Οι αναφορές που έστειλαν οι δύο διοικητές χαιρετίστηκαν με ένα διάταγμα τετραήμερης ευχαριστίας (supplicatio), και παρουσιάστηκαν και οι δύο στον Ναό της Μπελόνα για να ζητήσουν από κοινού έναν θρίαμβο. Ωστόσο εμφανίστηκαν δύο τριβούνοι, για να μπλοκάρουν το αίτημα του Mινούκιου, και μετά από δύο ημέρες λογομαχίας, αυτός αποσύρθηκε. Ο Κηθεγός υπέβαλε εκ νέου το αίτημά του, το οποίο η Σύγκλητος ενέκρινε με τη συγκατάθεση όλων (omnium consensu).  Η Σύγκλητος αρνήθηκε στον Mινούκιο την ίδια τιμή εν μέρει, επειδή, λέει ο Τ. Λίβιος, δεν είχε πάρει ομήρους για να αποδείξει, ότι είχε καταλάβει τον αριθμό των πόλεων που διεκδίκησε.  Περαιτέρω η Σύγκλητος ισχυρίστηκε ότι είχε χάσει πάρα πολλούς άνδρες σε μία σειρά από μάχες, που οι μάχες είχαν συμβάλει ελάχιστα. 

Στη συνέχεια ο Mινούκιος διοργάνωσε τον δικό του θρίαμβο  επί των Boΐων και των Λιγούρων  στους Αλβανούς λόφους. Παρόλο που ο θρίαμβος καταγράφηκε στον Πίνακα Θριάμβων (Fasti Triumphales) και πραγματοποιήθηκε με τα συνηθισμένα στολίδια, χωρίς την έγκριση της Συγκλήτου ο θριαμβευτής έπρεπε να παρουσιάσει την εορτή με δικά του έξοδα, από λάφυρα που κερδήθηκαν στον πόλεμο. Αυτή η αναγκαιότητα οδήγησε σε κατηγορίες ότι ο Mινούκιος είχε οικειοποιηθεί τα κεφάλαια από το δημόσιο ταμείο. 

 Διπλωματικές αποστολές 
μικρογραφία|147x147εσ| Ο Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας.
Παρά την αντίθεση στον θρίαμβό του, ο Mινούκιος συνέχισε να έχει πολιτική επιρροή, και πρέπει να έχει επιδείξει ικανότητα ως διαχειριστής, καθώς έπαιξε ρόλο στις διεθνείς διαπραγματεύσεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 180, και πιθανώς ξανά το 174. Στον απόηχο του Γαλατικού Πολέμου, ήταν μεταξύ των δέκα λεγάτων που στάλθηκαν το 189–188 π.Χ. μαζί με τον ανθύπατο Γν. Mάνλιο Βούλσωνα για να επεξεργαστούν τους όρους μίας συνθήκης με τον Αντίοχο Γ΄.  Ερωτήματα είχαν τεθεί σχετικά με το δικαίωμα του Βούλσωνα σε θρίαμβο για τις νίκες του στη Γαλατία. Ήταν η θέση των δέκα επιτρόπων ότι δεν είχε εξουσιοδοτηθεί να αναλάβει δράση, επειδή δεν είχε υπάρξει επίσημη κήρυξη πολέμου από τη Σύγκλητο. Η διαμάχη δείχνει μία πρώιμη ανησυχία, ότι η απεριόριστη εξουσία (imperium) που ασκείται από έναν αξιωματούχο ή έναν υποδιοικητή που ενεργεί στο εξωτερικό, θα μπορούσε να διαστρεβλώσει τις σχέσεις εξουσίας εντός του δημοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης. 

Το 183 ο Mινούκιος υπηρέτησε σε μία πρεσβεία τριών ατόμων στην Πέραν των Άλπεων Γαλατία (Ναρβωνική), για να προσπαθήσει να εμποδίσει τους Κέλτες να εισέλθουν στη βόρεια Ιταλία.  Το 174 μπορεί να ήταν ο Κόιντος Μινούκιος που στάλθηκε στην Κρήτη με δέκα πλοία, για να διευθετήσει την αναταραχή. 

 Αναφορές 

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.