Οθωμανικό Κοσσυφοπέδιο

Το Κοσσυφοπέδιο ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1455 έως το 1913, αρχικά ως μέρος του εγιαλετίου της Ρούμελης και από το 1864 ως ξεχωριστό βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αρκετές διοικητικές περιφέρειες (γνωστές ως σαντζάκια («λάβαρα» ή περιφέρειες), καθεμία από τις οποίες διοικούνταν από ένα σαντζάκμπεη (περίπου ισοδύναμο με τον «άρχοντα της περιοχής»), είχαν συμπεριλάβει τμήματα της επικράτειας ως τμήματα των εδαφών τους.

 Ιστορία 
Μετά τη μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389, η κυριαρχία της Σερβικής Αυτοκρατορίας εξασθένησε δραματικά στην περιοχή. Εβδομήντα χρόνια πέρασαν μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου, προτού ολόκληρη η περιοχή τεθεί υπό πλήρη οθωμανικό έλεγχο. Σταδιακά εδραιώθηκε η βάση τους στο Κοσσυφοπέδιο: μια τουρκική φρουρά αναπτύχθηκε στο Ζβέτσαν το 1399 για να προστατεύσει τον βορρά και το 1423, ένα οθωμανικό δικαστήριο δημιουργήθηκε στην Πρίστινα, ενώ τελωνειακοί υπάλληλοι διαχειρίζονταν τον δρόμο, ο οποίος ένωνε την Πρίστινα με το Νόβι Παζάρ. Η κατάκτηση θεωρήθηκε ολοκληρωμένη μόνο το 1455, όταν η πόλη των ορυχείων Νόβο Μπρντο παραδόθηκε στον σουλτάνο Μωάμεθ Β' (τον Πορθητή) μετά από πολιορκία 40 ημερών.
αριστερά|μικρογραφία| Το Πέτρινο Τζαμί στέκεται ως ένα από τα παλαιότερα κτίρια στην Πρίστινα. Τα θεμέλιά του μπήκαν το 1389 γιορτάζοντας την οθωμανική νίκη του 1389.

 17ος αιώνας 
Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου (1683–99), τον Οκτώβριο του 1689, μια μικρή δύναμη των Αψβούργων υπό τον Μαργράβο Λουδοβίκο της Βάδης εισήλθε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και έφτασε μέχρι το Κοσσυφοπέδιο, μετά την προηγούμενη κατάληψη του Βελιγραδίου. Πολλοί Σέρβοι και Αλβανοί υποσχέθηκαν την πίστη τους στους Αυστριακούς, κάποιοι εντάχθηκαν στον στρατό του Λουδοβίκου. Μια μαζική οθωμανική αντεπίθεση το επόμενο καλοκαίρι οδήγησε τους Αυστριακούς πίσω στο φρούριο τους στη Νις, μετά πίσω στο Βελιγράδι και τελικά πίσω από τον Δούναβη στην Αυστρία.

Η οθωμανική επίθεση συνοδεύτηκε από άγρια αντίποινα και λεηλασίες, ωθώντας πολλούς Σέρβους, συμπεριλαμβανομένου του Αρσενίου Γ', Πατριάρχη της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, να τραπούν σε φυγή μαζί με τους Αυστριακούς. Αυτό το γεγονός έχει διασωθεί στη σερβική ιστορία ως οι μεγάλες μεταναστεύσεις των Σέρβων, που θεωρείται ως μια τεράστια έξοδος εκατοντάδων χιλιάδων Σέρβων από το Κοσσυφοπέδιο και τη Σερβία.

 19ος αιώνας 
Κατά τη διάρκεια και μετά τον Σερβοοθωμανικό πόλεμο του 1876-1878, μεταξύ 30.000 και 70.000 μουσουλμάνοι, κυρίως Αλβανοί, εκδιώχθηκαν από τον σερβικό στρατό από το σαντζάκι της Νις και κατέφυγαν στο Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου  .

Το 1878, η Ένωση του Πρίζρεν δημιουργήθηκε από Αλβανούς από τέσσερα βιλαέτια, συμπεριλαμβανομένου του Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου. Σκοπός του Συνδέσμου ήταν να επιτύχει την αλβανική αυτονομία εντός της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και επιδρομές από τα νεοαναδυόμενα βαλκανικά έθνη.

Μέχρι το 1878 το Κοσσυφοπέδιο (εν όλω ή εν μέρει) είχε γίνει αντικείμενο αλβανικού, σερβικού και μαυροβουνιακού αλυτρωτισμού (όλα μαζί με άλλες περιοχές που σχετίζονται με κάθε έθνος). Ο πληθυσμός του Κοσσυφοπεδίου από αυτές τις τρεις ομάδες είχε αρχίσει να λαμβάνει μέτρα για να καλύψει το κενό εξουσίας, που δημιουργήθηκε από την τότε αποδυναμωμένη οθωμανική κεντρική εξουσία στην περιοχή.

 1900–18 
Το 1910, μια εξέγερση οργανωμένη από την Αλβανία ξέσπασε στην Πρίστινα και σύντομα επεκτάθηκε σε ολόκληρο το βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου, που κράτησε τρεις μήνες. Ο Οθωμανός σουλτάνος Μωάμεθ Ε' επισκέφθηκε το Κοσσυφοπέδιο τον Ιούνιο του 1911 κατά τη διάρκεια συνομιλιών για διευθέτηση της ειρήνης, που κάλυπταν όλες τις περιοχές, που κατοικούνταν από Αλβανούς.

 Εξισλαμισμός 
Παρά την επιβολή της μουσουλμανικής κυριαρχίας, μεγάλος αριθμός Χριστιανών συνέχισε να ζει και μερικές φορές ακόμη και να ευημερεί υπό τους Οθωμανούς. Μια διαδικασία εξισλαμισμού ξεκίνησε λίγο μετά την έναρξη της Τουρκοκρατίας, αλλά χρειάστηκε αρκετός χρόνος – τουλάχιστον ένας αιώνας – και συγκεντρώθηκε αρχικά στις πόλεις. Φαίνεται ότι πολλοί χριστιανοί Αλβανοί κάτοικοι ασπάστηκαν απευθείας το Ισλάμ, αντί να αντικατασταθούν από Μουσουλμάνους εκτός Κοσσυφοπεδίου. Ένα μεγάλο μέρος του λόγου για τη μεταστροφή ήταν πιθανώς οικονομικός και κοινωνικός, καθώς οι μουσουλμάνοι είχαν πολύ περισσότερα δικαιώματα και προνόμια από τους χριστιανούς υπηκόους. Η χριστιανική θρησκευτική ζωή παρ' όλα αυτά συνεχίστηκε, με τις εκκλησίες να μένουν ανενόχλητες σε μεγάλο βαθμό από τους Οθωμανούς, αλλά τόσο η Σερβική Ορθόδοξη όσο και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και οι εκκλησίες τους υπέφεραν από υψηλά επίπεδα φορολογίας. Οι Οθωμανοί φάνηκε να έχουν μια πιο σκόπιμη προσέγγιση για τον προσηλυτισμό του ρωμαιοκαθολικού πληθυσμού, εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν Αλβανοί, σε σύγκριση με οπαδούς της Ανατολικής Ορθοδοξίας, που ήταν κυρίως Σέρβοι, καθώς έβλεπαν την πρώτη λιγότερο ευνοϊκά λόγω της πίστης της στη Ρώμη, μια ανταγωνιστική περιφερειακή δύναμη.

 Δημογραφικά στοιχεία 
μικρογραφία|Εθνογραφικός χάρτης των Βαλκανίων στα τέλη του 19ου αιώνα.
Γύρω στον 17ο αιώνα, υπάρχουν ενδείξεις για έναν όλο και πιο ορατό αλβανικό πληθυσμό αρχικά συγκεντρωμένο στη Μετόχια. Έχει υποστηριχθεί ότι αυτό ήταν το αποτέλεσμα μεταναστεύσεων από τα νοτιοδυτικά (δηλ. τη σύγχρονη Αλβανία) και ότι οι φερόμενοι μετανάστες έφεραν μαζί τους το Ισλάμ. Υπάρχουν σίγουρα στοιχεία μετανάστευσης: πολλοί Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου έχουν επώνυμα χαρακτηριστικά των κατοίκων της βόρειας αλβανικής περιοχής Μαλέσια. Ωστόσο, πολλοί άλλοι δεν έχουν. Ένας μικρός αριθμός Σλάβων – πιθανώς μέλη της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας – ασπάστηκε το Ισλάμ υπό οθωμανική κυριαρχία. Σήμερα, οι περισσότεροι Σλάβοι Μουσουλμάνοι της Σερβίας ζουν στην περιοχή Σάντζακ της νότιας Σερβίας, βορειοδυτικά του Κοσσυφοπεδίου. Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι πιθανότατα υπήρχε προϋπάρχων πληθυσμός Καθολικών Αλβανών στη Μετόχια, που ως επί το πλείστον ασπάστηκαν το Ισλάμ, αλλά παρέμειναν αυστηρά μειονότητα σε μια περιοχή, που κατοικείται ακόμη σε μεγάλο βαθμό από Σέρβους. Σύμφωνα με αυστριακά στοιχεία, μέχρι τη δεκαετία του 1890 το Κοσσυφοπέδιο ήταν 70% μουσουλμάνοι (σχεδόν εξ ολοκλήρου αλβανικής καταγωγής) και λιγότερο από 30% μη μουσουλμάνοι (κυρίως Σέρβοι).

 Δείτε επίσης 
 Ρούμελη

 Παραπομπές