Γάιος Αβίδιος Νιγρίνος

Ο Γάιος Αβίδιος Νιγρίνος, λατιν.: Gaius Avidius Nigrinus (απεβ. το 118 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που έζησε μεταξύ του 1ου και του 2ου αι. Ο Νιγρίνος υπηρέτησε ως αντικαταστάτης ύπατος για το διάστημα (nundinium) από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο του 110 με συνάδελφό του τον Τιβέριο Ιούλιο Ακουίλα Πολεμαίο.

 Καταγωγή 
Οι πρόγονοι του Νιγρίνου ήταν Ρωμαίοι με την υψηλότερη πολιτική θέση: ήταν γιος του πρεσβύτερου Γάιου Αβίδιου Νιγρίνου και ο θείος του ήταν ο ύπατος Τίτος Αβίδιος Κουίετος. Η οικογένεια του Νιγρίνου ήταν πλούσια, διακεκριμένη και με ισχυρές πολιτικές διασυνδέσεις στη Φαβεντία (σύγχρονη Φαέντζα, Ιταλία), όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Ο Νιγρίνος και η οικογένειά του μπορεί να ήταν συγγενείς του Γάιου Πετρόνιου Πόντιου Νιγρίνου, ο οποίος ήταν ύπατος το έτος 37.

Η οικογένειά του είχε ισχυρούς δεσμούς με την Ελλάδα. Ο πατέρας τού Νιγρίνου είχε διατελέσει ανθύπατος της Αχαΐας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Δομιτιανού (81-96), όπως και ο εκ πατρός θείος του. Η οικογένειά του ήταν φιλική με τον Πλίνιο τον Νεότερο και τον Πλούταρχο, ο τελευταίος εκ των οποίων αφιέρωσε το «Περί Αδελφικής Αγάπης» στον πρεσβύτερο Νιγρίνο και τον Κουίετο.

 Σταδιοδρομία 
Το παλαιότερο γνωστό αξίωμα που κατείχε ο Νιγρίνος ήταν ως τριβούνος των πληβείων το 105. Ο Ρόναλντ Σάυμ εγείρει την πιθανότητα να είναι ο Νιγρίνος, τον οποίο επαινεί ο Πλίνιος ο Νεότερος για την ομιλία του, στην οποία κατηγορεί τον Βαρένο Ρούφο για διαφθορά κατά τη διάρκεια της διοίκησής του στη Βιθυνία και τον Πόντο.  Ο Νιγρίνος αργότερα έγινε ανθύπατος (κυβερνήτης) της Αχαΐας, αν και δεν είναι σαφές σε ποια έτη συνέβη αυτό.  Αυτό πιθανότατα ήταν μέρος τής προσπάθειας του Τραϊανού να αναγνωρίσει και να σταθεροποιήσει τη διοίκηση τής οικονομικά προβληματικής επαρχίας.

Ο Νιγρίνος ήταν έμπιστος υποδιοικητής του Αυτοκράτορα Τραϊανού. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως υπάτου, ο Τραϊανός έστειλε τον Νιγρίνο στους Δελφούς ως μέλος ενός συμβουλευτικού συμβουλίου, για να βοηθήσει τον μελλοντικό ιστορικό Φλ. Αρριανό στην επίλυση των συνοριακών διαφορών. Αυτό το γεγονός καταγράφεται στους Δελφούς, όπου υπάρχουν τιμητικές επιγραφές αφιερωμένες στον Νιγρίνο στα ελληνικά και τα λατινικά.

Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ως υπάτου, ο Νίγρινος διορίστηκε κυβερνήτης της Δακίας· κατείχε αυτό το αξίωμα από το 113 μέχρι το τέλος του. 

Το 117 ο Τραϊανός απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο εκ πατρός 2ος εξάδελφός του, Αδριανός. Το καλοκαίρι του 118 ο Νιγρίνος εκτελέστηκε στη Φαβεντία με εντολή της Συγκλήτου. Σύμφωνα με την ιστορία των Αυγούστων, ο Νιγρίνος ήταν ένας από τους τέσσερις συγκλητικούς, που σχεδίασαν να σκοτώσουν τον Αδριανό ενώ θυσίαζε, προσθέτοντας ότι ο Αδριανός σκόπευε να κάνει τον Νιγρίνο διάδοχό του. Οι άλλοι τρεις συγκλητικοί ήταν ο Αύλος Κορνήλιος Πάλμα, ο Λεύκιος Ποπλίλιος Κέλσος και ο Λεύκιος Κουίετος.  Είναι πιθανό ο Αδριανός να θεωρούσε τον Νιγρίνο ως πιθανή απειλή, δεδομένης της προηγούμενης υψηλής θέσης του, και της στενής σχέσης του με τον Τραϊανό.  Ο Άντονι Μπίρλεϋ αναφέρει την υπόθεση, ότι ο Αδριανός μπορεί αργότερα να ένιωσε τύψεις γι' αυτή την πράξη, εξηγώντας έτσι γιατί ο Αδριανός υιοθέτησε τον γαμπρό του Νιγρίνου, Κειόνιο Κόμμοδο (ο οποίος αργότερα, μετά την υιοθεσία του Μάρκου Αυρηλίου, πήρε το όνομα Λεύκιος Αίλιος). Ωστόσο, ο Μπίρλεϋ υποστηρίζει επίσης, ότι ο Αδριανός υιοθέτησε τον Κόμμοδο από «καθαρή κακία: την επιθυμία του Αδριανού να εξοργίσει άλλους υποψηφίους». 

 Οικογένεια 
Ο Νιγρίνος είναι γνωστό ότι είχε δύο συζύγους. Το όνομα της πρώτης συζύγου του δεν είναι γνωστό, αλλά η κόρη τους Αβιδία παντρεύτηκε τον Κειόνιο Κόμμοδο και απέκτησαν έναν γιο, τον μελλοντικό Λεύκιο Βήρο, συναυτοκράτορα με τον Μάρκο Αυρήλιο. Η δεύτερη σύζυγός του, Πλαυτία, είχε προηγουμένως παντρευτεί τον Λεύκιο Κειόνιο Κόμμοδο (κανονικό ύπατο το 106) και μετά το τέλος του Νιγρίνου, παντρεύτηκε τον Σέξτο Βετουλένο Κιβίκα. Η Πλαυτία και ο Νιγρίνος απέκτησαν μία κόρη, την Aβιδία Πλαυτία, η οποία είχε δύο παιδιά, τον Λεύκιο Τίτιο Πλαύτιο Ακουιλίνο (κανονικό ύπατο το 162) και τον Πλαύτιο Κουιντίλιο (κανονικό ύπατο το 159). 

 Αναφορές 

 Πηγές 
 Μάθιου Μπάνσον, Λεξικό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας 1995
 C. Konrad, Ο Σερτόριος του Πλούταρχου: Ένα Ιστορικό Σχόλιο Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1994
 Άλαν Κ. Μπόουμαν, Πίτερ Γκάρνσεϊ, Ντόμινικ Ράθμπον, Η αρχαία ιστορία του Κέιμπριτζ, Τόμος 11, 2η έκδοση 2000
 Άντονι Ρίτσαρντ Μπίρλεϊ, Η Ρωμαϊκή Κυβέρνηση της Βρετανίας, Οξφόρδη, 2005
 Anthony R. Birley, "Hadrian and Greek Senators", Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, 116 (1997), σσ. 209–245
 http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Historia_Augusta/Aelius*.html#2.8
 http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Historia_Augusta/Lucius_Verus*.html

Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι κυβερνήτες της Αχαΐας
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα