Λεύκιος Γέλλιος

Ο Λεύκιος Γέλλιος, λατινικά: Lucius Gellius  (π. 136 π.Χ.  – π. 54 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός, που ήταν ένας από τους δύο υπάτους της Δημοκρατίας το 72 π.Χ., μαζί με τον Γναίο Κορνήλιο Λέντουλο Κλοδιανό. Υποστηρικτής του Γν. Πομπήιου, είναι γνωστός ως ένας από τους υπατικούς στρατηγούς που οδήγησαν τις ρωμαϊκές λεγεώνες εναντίον των στρατών των σκλάβων του Σπάρτακου στον Γ΄ Πόλεμος των Δούλων.

 Πρώιμη σταδιοδρομία και ο Γ΄ Πόλεμος των Δούλων 
Το πρώτο μέλος του γένους των Γελλίων που επέτυχε την υπατεία, σε νεαρή ηλικία ο Λεύκιος συνδέθηκε με τον Γάιο Παπίριο Κάρβωνα ως <i>συγκάτοικός</i> του (contubernalis) του.  Ξεκίνησε την άνοδό του στη σειρά αξιωμάτων (cursus honorum) με την εκλογή του ως ταμία (quaestor) γύρω στο 102 π.Χ. και μετά έγινε αγορανόμος (aedile) γύρω στο 96 π.Χ.  Ακολούθησε η εκλογή του ως πραίτωρ των ξένων (praetor peregrinus) το 94 π.Χ.,  μετά την οποία τοποθετήθηκε ως αντιπραίτωρ (antipraetor) στην επαρχία της Ασίας το επόμενο έτος. 

Το 89 π.Χ. ο Γέλλιος ήταν ανώτερος λεγάτος υπό τον Γν. Πομπήιο Στράβωνα, ξεκινώντας μία μακροχρόνια σχέση με εκείνη την οικογένεια, που θα συνεχιζόταν με τον γιο του Στράβωνα, Γν. Πομπήιο Μάγνο  Τόσο πολύ, που όταν ολοκλήρωσε την υπατεία το 72 π.Χ. έγινε γνωστός ως ύπατος του Πομπήιου, και προώθησε ένα νομοσχέδιο για την επικύρωση των χορηγήσεων υπηκοότητας από τον Πομπήιο στην Ισπανία. Αυτός και ο συνάδελφός του εξασφάλισαν επίσης, ότι κανένας Ρωμαίος πολίτης στις επαρχίες δεν θα μπορούσε να δικαστεί ερήμην με κεφαλική επιβάρυνση: μια προσπάθεια περιορισμού των καταστροφών του Γάιου Βέρρες στη Σικελία. 

Ωστόσο, το σημαντικότερο γεγονός της υπατείας του ήταν η εξέγερση του Σπάρτακου, και η έκρηξη του Γ΄ Πολέμου των Δούλων. Έχοντας αυτός κερδίσει πολλές νίκες ενάντια στις κακώς προετοιμασμένες ρωμαϊκές δυνάμεις, η Σύγκλητος αναγνώρισε τώρα τον Σπάρτακο ως σοβαρή απειλή, και έστειλε και τους δύο υπάτους να αντιμετωπίσουν τους στρατούς των σκλάβων ως επικεφαλής τεσσάρων λεγεώνων.  Αρχικά επιτυχής, ο Γέλλιος νίκησε τον Κρίξο και 30.000 επαναστάτες σκλάβους στο όρος Γαργάνο κοντά στην Απουλία, και μετά κινήθηκε προς τα βόρεια, πίσω από τις δυνάμεις του Σπάρτακου που κινούνταν βόρεια. Με τον Κλοδιανό να απαγορεύει τον Σπάρτακο στο βορρά, ήλπιζαν να πιάσουν τους επαναστάτες μεταξύ των δύο στρατών. Ο στρατός των σκλάβων του Σπάρτακου κατέστρεψε τις λεγεώνες του Κλοδιανού, και στη συνέχεια γύρισε και νίκησε τις επερχόμενες λεγεώνες του Γέλλιου.  Συγκεντρώνοντας τις κατεστραμμένες δυνάμεις τους, και οι δύο ύπατοι καταδίωξαν, αλλά ηττήθηκαν για άλλη μία φορά σε μία μάχη κοντά στο Πικηνόν. 

Ταπεινωμένοι από αυτές τις ήττες, λίγο αργότερα, στις αρχές του φθινοπώρου, ο Γέλλιος και ο Κλοδιανός αποσύρθηκαν ως διοικητές από τη ρωμαϊκή Σύγκλητο, και η διοίκηση του πολέμου δόθηκε στον Μάρκο Λικίνιο Κράσσο.  Αυτή η οπισθοδρόμηση στην καριέρα του Γάλλιου ήταν μόνο προσωρινή: με την υποστήριξη του Πομπήιου, τόσο ο Γέλλιος όσο και ο Κλοδιανός διορίστηκαν τιμητές το 70 π.Χ.  Άρχισαν μία συστηματική εκκαθάριση της Συγκλήτου, απομακρύνοντας περίπου 64 συγκλητικούς, ανάμεσά τους ορισμένα άτομα που συνδέονταν με τη δίκη του Οππιανικού, αλλά και ορισμένα σημαντικά άτομα όπως ο Γάιος Αντώνιος Υβρίδα και ο Πόπλιος Κορνήλιος Λέντουλους Σούρα.  Αναγνώρισαν 910.000 πολίτες, και πιθανώς ονόμασαν τον Mαμέρκο Αιμίλιο Λέπιδο Λιβιανό ως πρώτο της Συγκλήτου (princeps Senatus). 

 Μετέπειτα σταδιοδρομία 
Μέχρι το 67 π.Χ. ο Γέλλιος υπηρετούσε ως λεγάτος με πραιτοριανή <i>απεριόριστη εξουσία</i> (imperium) υπό τον Πομπήιο, ο οποίος είχε λάβει μ;iα εξαιρετική εντολή να απαλλάξει τη Μεσόγειο Θάλασσα από τους πειρατές. Ο Γέλλιος έλαβε την ευθύνη των ιταλικών ακτών στα ανοιχτά της Τοσκάνης.  Αν και ο Πομπήιος σύντομα κατευθύνθηκε προς την Ανατολή, ο Γέλλιος διατήρησε την αρχηγία του στόλου κοντά στην Ιταλία μέχρι το 63 π.Χ. 

Επιστρέφοντας στη Ρώμη, έδωσε την υποστήριξή του στον Κικέρωνα, ο οποίος είχε αντιμετωπίσει γρήγορα τη συνωμοσία του Κατιλίνα, σε σημείο που ο Γέλλιος δήλωσε στη Σύγκλητο ότι ο Κικέρων άξιζε το αστικό στέμμα για τις υπηρεσίες του στο κράτος.  Συνέχισε να υποστηρίζει το κόμμα που σύντομα έγινε γνωστό ως Άριστοι (Optimates) το 59 π.Χ., μιλώντας κατά του αγροτικού νόμου του Ιουλίου Καίσαρα, ενώ το 57 π.Χ. μίλησε υπέρ της επιστροφής του Κικέρωνα από την εξορία. 

Ο Γέλλιος ήταν ακόμη ζωντανός το 55 π.Χ., όταν ο Κικέρων εκφώνησε την ομιλία του εναντίον του Λεύκιου Καλπούρνιου Πείσωνα Καισονίνου, αλλά απεβίωσε αμέσως μετά.  Ο υιοθετημένος γιος του ήταν ο Λεύκιος Γάλλιος Ποπλικόλα, ύπατος το 36 π.Χ.

 Δείτε επίσης 
 γένος Γελλίων

 Αναφορές 

 Πηγές 
 T. Robert S. Broughton, The Magistrates of the Roman Republic, Vol II (1952).
 Holmes, T. Rice, The Roman Republic and the Founder of the Empire, Vol. Ι (1923)
 Syme, Ronald, The Roman Revolution, Clarendon Press, Οξφόρδη, 1939.
 Anthon, Charles & Smith, William, A New Classical Dictionary of Greek and Roman Biography, Mythology and Geography (1860).

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.