Η Δίκη των 149

Η Δίκη των 149 (Εσθονικά: 149 protsess) είναι το όνομα που δόθηκε στην νομική διαδικασία κατά των 149 Κομμουνιστών στην Εσθονία, από τις 10 έως τις 27 Νοεμβρίου 1924. Πολλοί κατηγορούμενοι κατηγορήθηκαν για εσχάτη προδοσία. Ένας από αυτούς - ο Γιάαν Τομπ (Jaan Tomp)- καταδικάστηκε σε θάνατο και άλλοι 39 σε ισόβια καταναγκαστικά έργα. Η δίκη των 149 ήταν μία από τις μεγαλύτερες δίκες στην προπολεμική Δημοκρατία της Εσθονίας, ένα ρεκόρ που το 1935 καταρρίφθηκε από τις δίκες των μελών του εθνικιστικού Κινήματος Vaps.

 Ιστορία 
Τη δεκαετία του 1920, η Εσθονία ήταν μια πολιτικά σταθερή χώρα με κυρίως αγροτική οικονομία. Η βιομηχανική βάση ήταν σχετικά μικρή και οι αγρότες ήταν πολύ ικανοποιημένοι με τις πολιτικές αναδιανομής γης της κυβέρνησης του 1919-1920, επομένως υπήρχε μικρή συμπάθεια για τους κομμουνιστές.

Μετά την αποτυχημένη εξέγερση του Αμβούργου και τη Βουλγαρική εξέγερση του Σεπτεμβρίου, οι Εσθονικές αρχές αποφάσισαν να καταστείλουν το μικρό αλλά πολύ μαχητικό Εσθονικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Στις 21 Ιανουαρίου 1924, η ασφάλεια εισέβαλε στη λέσχη "Το κατώι του εργάτη" (Tööliste kelder) όπου 185 εκπρόσωποι των εργατικών οργανώσεων είχαν συνάντηση. Τα ονόματά τους καταγράφηκαν και οι επικεφαλής της συνάντησης Χέντρικ Άλλικ (Hendrik Allik), Πάουλ Κέρντο (Paul Keerdo) και Γιάαν Τομπ (Jaan Tomp) συνελήφθησαν. Την ίδια μέρα, ο Βλαντιμίρ Κανγκούρ (Vladimir Kangur) συνελήφθη στη Νάρβα. Όλοι αυτοί κατηγορήθηκαν ότι ήταν οι ιδρυτές του Ενωμένου Μετώπου Εργατών (Töörahva Ühine Väerind), ενός οργανισμού στον οποίο ανήκαν αρκετά μέλη του Κοινοβουλίου (Riigikogu)

Αυτή η επιδρομή ήταν η πρώτη σε μια σειρά επιχειρήσεων που οδήγησαν στην σύλληψη 200 ανθρώπων. Οι κομμουνιστικές εφημερίδες και οργανώσεις έκλεισαν. 229 σύλλογοι εργατών διαλύθηκαν, καθώς κατηγορήθηκαν για αντισυνταγματικές δραστηριότητες.

Μερικοί από τους συλληφθέντες κομμουνιστές κατάφεραν να δραπετεύσουν και δεν δικάστηκαν. Στο τέλος, σε 149 ανθρώπους ασκήθηκαν ποινικές διώξεις.[citation needed]

 Η δίκη 
Οι περισσότεροι κατηγορούμενοι δεν παραδέχτηκαν ενοχή. Μερικοί από αυτούς χρησιμοποίησαν ως ελαφρυντικό ότι χρειάζονταν τα χρήματα που τους παρείχαν οι Σοβιετικοί κομμουνιστές για να βελτιώσουν τη ζωή τους. Από τους 149 κατηγορούμενους, 88 αρνήθηκαν να ζητήσουν δικηγόρο. Δεν ήταν όλοι οι κατηγορούμενοι παρόντες στην αίθουσα του δικαστηρίου, και μερικοί έπρεπε να απομακρυνθούν καθώς άρχισαν να διαμαρτύρονται. Ένα από τα άτομα που απομακρύνθηκαν ήταν ο βουλευτής Βλαντιμίρ Κανγκούρ (Vladimir Kangur). Κάποιοι δεν μπορούσαν να συλληφθούν και να δικαστούν λόγω της βουλευτικής τους ιδιότητας, όπως η Ελίισε Πρικς (Eliise Priks), τον Έντουαρντ Λουτς (Eduard Luts) και τον Αλεξάντερ Ρίμμελ (Aleksander Rimmel).

Οι κατηγορούμενοι αντιμετώπισαν διαφορετικές κατηγορίες. Ολόκληρο το κατηγορητήριο ήταν 150 σελίδες. Η γενικότερη και κοινή κατηγορία ήταν "συμμετοχή σε πανεσθονιακή μυστική κομμουνιστική οργάνωση".

 Η ετυμηγορία 
Η ετυμηγορία δόθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1924.

 39 άτομα καταδικάστηκαν σε ισόβια καταναγκαστικά έργα·
 28 άτομα καταδικάστηκαν σε καταναγκαστικά έργα·για 15 χρόνια·
 6 άτομα καταδικάστηκαν σε καταναγκαστικά έργα· για 12 χρόνια·
 19 άτομα καταδικάστηκαν σε καταναγκαστικά έργα· για 10 χρόνια·
 6 άτομα καταδικάστηκαν σε καταναγκαστικά έργα· για 8 χρόνια·
 15 άτομα καταδικάστηκαν σε καταναγκαστικά έργα·α για 6 χρόνια.
 5 άτομα καταδικάστηκαν σε φυλάκιση 4 ετών.
 11 άτομα καταδικάστηκαν σε φυλάκιση 3 ετών.

Επτά κατηγορούμενοι απαλλάχθηκαν από όλες τις κατηγορίες: Οι Ότο Λάας (Otto Laas), Ογκαστ Παλόβερε (August Palovere), Πέετερ Παλόβερε ( Peeter Palovere), Γιάαν Πόις (Jaan Pois), Μπερνάρντ Σεπ (Bernhard Sepp), Πάουλ Σεπ (Paul Sepp) και Γιόχαν Στάινφελντ (Johan Steinfeldt).

Ο Γιάαν Τομπ είχε λάβει την ετυμηγορία του πριν από τους άλλους. Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 14 Νοεμβρίου 1924.

 Ισόβιες ποινές 
Οι 39 κατηγορούμενοι που καταδικάστηκαν σε ισόβια καταναγκαστικά έργα ήταν: Χέντρικ Άλλικ (Hendrik Allik), Αλεξάντερ Γιάανσον), Βλαντιμίρ Κανγκούρ (Vladimir Kangur), Πάουλ Κέερντο (Paul Keerdo), Άουγκουστ Χάνσεν (August Hansen), Μάντις Κασκ (Madis Kask),  Γιοχάνες Κούπαρ (Johannes Kuppar), Πέετερ Πέτρεε (Peeter Petree), Γιάαν Κάμπεργκ (Jaan Kamberg), Αλεξάντερ Ρέινσον (Aleksander Reinson), Γιοχάνες Σούουστερ (Johannes Suuster), Γιόουζεπ Σάατ (Joosep Saat), Χέρμαν Άρμον (Herman Arbon), Καρλ Τούισκ (Karl Tuisk), Ελφρίντε Μόργκενσον (Elfriede Morgenson), Ροζάλι Βέλτσον), Λένα Λάιντ (Leena Laid), Αλίντε Σόμερλινγκ (Aliide Sommerling), Βιχελμίνε Κρούουλ (Wilhelmine Kruul), Όλγκα Κιούναπουου (Olga Künnapuu), Όσκαρ Σέπρε (Oskar Sepre), Βόλντεμαρ Σάσσι (Voldemar Sassi), Πέετερ Μίχελσον (Peeter Mihelson), Άουγκουστ Κούλμπεργκ (August Kuhlberg), Γιάκομπ Σάαρ (Jakob Saar), Άρνολντ Βέιμερ (Arnold Veimer), Γκέοργκ Άμπελς (Georg Abels), Βλάντιμιρ Ρέα (Wladimir Rea), Γιούρι Βίλτ (Jüri Vilt), Πέετερ Γιέντσον (Peeter Jentson), Γιοχάννες Όινας (Johannes Oinas),  Γιοχάννες Ρούτς (Johannes Roots), Πάουλ Κραμς (Ρaul Krams), Καρλ Κούουσκ (Karl Kuusk), Καρλ Πάουκ (Karl Pauk), Αντρέι Μούρρο (Andrei Murro), Βόλντεμαρ Γιούριεφ (Voldemar Jurjev), Γιοχάννες Γιάαμα (Johannes Jaama), και Άντολφ Πάουκ (Adolf Pauk).

 15 χρόνια καταναγκαστικά έργα 
Οι 28 κατηγορούμενοι (συμπεριλαμβανομένων επτά παιδιών) που καταδικάστηκαν σε 15 χρόνια καταναγκαστικών έργων ήταν: Αλεξάντερ Ρέσεβ (Aleksander Resev), Ρίχαρντ Μπους (Richard Busch), Λεοντίνε Βελς (Leontine Vels), Έλμαρ Μπάουερ (Elmar Bauer), Άλφρεντ Βάλντσακ (Alfred Valdsak), Γιόχαν Λέεσμεντ (Johan Leesment), Χέινριχ Κάλλας (Heinrich Kallas), Γιοχάννες Λέιμαν (Johannes Leimann), Έντουαρντ Βέι (Eduard Vei), Άουγκουστ Μάεματ (August Mäemat0, Ελίζε Πρικς (Elise Priks), Γιάκομπ Τσούγκανκοφ (Jakob Tsõgankov), Γκούσταβ Λάνγκε (Gustav Lange), Χανς Τίρουσον (Hans Tiruson), Γιάαν Τάγκελ (Jaan Tagel), Μπόρις Κουμ (Boris Kumm), Άντον Λέεριμαα (Anton Leerimaa), Φέλιξς Τίπμαν (Feliks Tipman), Λούντμιλα Άουσμαν (Ludmilla Uusmann/Ausmann), Αλεξάντερ Ρίμμελ (Aleksander Rimmel), Έντουαρντ Λουτς (Eduard Luts), Ερνστ Χάιντεμαν (Ernst Heidemann), Άντολφ Σίλμερ (Adolf Silmer), Γιοχάννες Οράβας (Johannes Oravas), Μπέρνχαρντ Τιννόρι (Bernhard Tinnori), Βόλντεμαρ Χάννιμπαλ (Voldemar Hannibal), Αλίντε Σίλμπερμπεργκ (Alide Silberberg/Silberberg) και Έντουαρντ Γιάαμα (Eduard Jaama).

 Αμνηστία 
Αφού πολλοί Εσθονοί κομμουνιστές, συμπεριλαμβανομένης ολόκληρης της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Εσθονίας, σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης, καθώς είχαν νωρίτερα καταφύγει στη Σοβιετική Ένωση μετά την αποτυχημένη προσπάθεια πραξικοπήματος του 1924 στην Εσθονία, και η Κομίντερν δεν χρηματοδοτούσε και δεν καθοδηγούσε πλέον το τοπικό κόμμα, το Εσθονικό κράτος απελευθέρωσε τους καταδικασμένους κομμουνιστές που ήταν ακόμα στη φυλακή το 1938.

 Βλέπε επίσης 

 1924 Απόπειρα πραξικοπήματος στην Εσθονία

 Παραπομπές