Ζουσελίνου Κουμπιτσέκ

Ο Ζουσελίνου Κουμπιτσέκ ντι Ολιβέιρα (πορτογαλικά: Juscelino Kubitschek de Oliveira, 12 Σεπτεμβρίου 1902 – 22 Αυγούστου 1976) ήταν Βραζιλιάνος πολιτικός που διετέλεσε ο 21ος πρόεδρος της Βραζιλίας από το 1956 έως το 1961. Το κυβερνητικό σχέδιο του Κουμπιτσέκ, με την ονομασία «50 χρόνια σε 5», επικεντρώθηκε στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, η χώρα γνώρισε μια περίοδο αξιοσημείωτης οικονομικής ανάπτυξης και σχετικής πολιτικής σταθερότητας. Ωστόσο, υπήρξε επίσης σημαντική αύξηση στο εξωτερικό χρέος, στον πληθωρισμό, στη συγκέντρωση εισοδήματος και στη διάβρωση των μισθών. Εκείνη την εποχή, δεν υπήρξε επανεκλογή και, στις 31 Ιανουαρίου 1961, τον διαδέχθηκε ο Ζάνιου Κουάντρους, με την υποστήριξη του UDN. Ο Κουμπιτσέκ είναι περισσότερο γνωστός για την κατασκευή της νέας πρωτεύουσας της Βραζιλίας, της Μπραζίλια, η οποία εγκαινιάστηκε στις 21 Απριλίου 1960, αντικαθιστώντας το Ρίο ντε Τζανέιρο.

 Βιογραφία 
Ο Κουμπιτσέκ γεννήθηκε στη Διαμαντίνα του Μίνας Ζεράις το 1902. Ο πατέρας του, Ζοάο Σεζάρ ντε Ολιβέιρα, πέθανε όταν ήταν μόλις δύο ετών. Ο Κουμπιτσέκ ολοκλήρωσε το πρόγραμμα ανθρωπιστικών επιστημών στη θεολογική σχολής της Ντιαμαντίνα και μετακόμισε στο Μπέλο Οριζόντε το 1920. Το 1927 αποφοίτησε από την ιατρική από το Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο της Μίνας Ζεράις (UFMG) και το 1930 ειδικεύτηκε στην ουρολογία στο Παρίσι. Τον Δεκέμβριο του 1931, παντρεύτηκε τη Σάρα Λέμος, με την οποία απέκτησε μια κόρη, τη Μάρσια, το 1943. Το ζευγάρι υιοθέτησε επίσης τη Μαρία Εστέλα το 1947. Το 1931, ο Κούμπιτσεκ κατατάχθηκε στο Δημόσιο Σώμα του Μίνας Ζεράις ως γιατρός. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, υπηρέτησε στην Συνταγματική Επανάσταση και έγινε φίλος με τον πολιτικό Μπενεντίτο Βαλαδάρες, ο οποίος, όταν διορίστηκε ομοσπονδιακός παρεμβαίνων το 1933, διόρισε τον Κουμπιτσέκ ως αρχηγό του επιτελείου του. Το 1934, ο Κουμπιτσέκ εξελέγη ομοσπονδιακός βουλευτής, αλλά η θητεία του ανακλήθηκε κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος Εστάδο Νόβο. Με την απώλεια της θητείας του, ο Κουμπιτσέκ επέστρεψε στην ιατρική. Το 1940, διορίστηκε δήμαρχος του Μπέλο Οριζόντε από τον Βαλαδάρες, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Οκτώβριο του 1945. Κατά τη διάρκεια της δημαρχείας συνεργάστηκε με τον αρχιτέκτονα Όσκαρ Νίεμαϊερ. Στο τέλος του ίδιου έτους εξελέγη βουλευτής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (PSD). Το 1950, νίκησε τον Μπίας Φόρτες στις κοινοβουλευτικές εκλογές του PSD και εξέλεξε τον υποψήφιο του κόμματος για τις εκλογές κυβερνήτη εκείνης της χρονιάς στη Μίνας Ζεράις. Στις εκλογές, νίκησε τον κουνιάδο του Γκαμπριέλ Πάσος και ορκίστηκε κυβερνήτης στις 31 Ιανουαρίου 1951. Ως κυβερνήτης, ίδρυσε την Εταιρεία Ενέργειας της Μίνας Ζεράις και έδωσε επίσης προτεραιότητα στην κατασκευή δρόμων και στη βιομηχανοποίηση.

Τον Οκτώβριο του 1954, ο Κουμπιτσέκ ξεκίνησε την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 1955, η οποία επισημοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 1955. Παρουσίασε μια αναπτυξιακή ομιλία και χρησιμοποίησε το «50 χρόνια σε 5» ως σύνθημα της προεκλογικής του εκστρατείας. Σε μια συμμαχία που σχηματίστηκε από έξι κόμματα, ο υποψήφιος αντιπρόεδρός του ήταν ο Ζοάο Γκουλάρ. Στις 3 Οκτωβρίου, εξελέγη πρόεδρος της Βραζιλίας με το 35,6% των ψήφων. Η αντιπολίτευση προσπάθησε να ακυρώσει τις εκλογές με το σκεπτικό ότι ο Κουμπιτσέκ δεν είχε λάβει την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων. Ωστόσο, ο στρατηγός Ενρίκε Τεϊσέιρα Λοτ πραγματοποίησε στρατιωτικό κίνημα για να εξασφαλίσει την ορκωμοσία του Κουμπιτσέκ. Ως πρόεδρος, ο Κούμπιτσεκ ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή της νέας ομοσπονδιακής πρωτεύουσας, της Μπραζίλια, υλοποιώντας έτσι ένα παλιό έργο για την προώθηση της ανάπτυξης του εσωτερικού της Βραζιλίας και την ολοκλήρωση της χώρας.

Το 1961, ο Κουμπιτσέκ εξελέγη γερουσιαστής της Γκόιας και προσπάθησε να καταστήσει βιώσιμη την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 1965. Ωστόσο, με το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1964, ο Κουμπιτσέκ κατηγορήθηκε από τον στρατό για διαφθορά και υποστήριξη από τους κομμουνιστές. Ως αποτέλεσμα, η θητεία του ανακλήθηκε και τα πολιτικά του δικαιώματα ανεστάλησαν. Από τότε και στο εξής, ο Κουμπιτσέκ άρχισε να περιοδεύει σε πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης, σε εθελοντική εξορία. Τον Μάρτιο του 1967, επέστρεψε στη Βραζιλία και συντάχθηκε με τους Κάρλος Λασέρντα και Γκουλάρ στην οργάνωση του Μετώπου Άμπλα, σε αντίθεση με τη στρατιωτική δικτατορία. Το Φρέντε Άμπλα κατεστάλλει από τον στρατό ένα χρόνο αργότερα και ο Κουμπιτσέκ φυλακίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα. Σκόπευε να επιστρέψει στην πολιτική ζωή δέκα χρόνια μετά την αναστολή των πολιτικών του δικαιωμάτων. Τον Οκτώβριο του 1975, ο Κουμπιτσέκ έθεσε ανεπιτυχώς υποψηφιότητα για μια έδρα στην Ακαδημία Γραμμάτων της Βραζιλίας. Κατείχε την έδρα με αριθμό 34 στην Ακαδημία Γραμμάτων της Μίνας Ζεράις. Ο Κουμπιτσέκ σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις 22 Αυγούστου 1976. Σύμφωνα με την ιατροδικαστική εξέταση και την επίσημη έκθεση εκείνη την εποχή, το ατύχημα συνέβη ως αποτέλεσμα ενός συνηθισμένου θανατηφόρου τροχαίου ατυχήματος. Το συμπέρασμα αμφισβητήθηκε από την οικογένειά του, η οποία ζήτησε την εκταφή των λειψάνων είκοσι χρόνια αργότερα, υποψιαζόμενη ότι ο Κούμπιτσεκ είχε πέσει θύμα δολοφονίας. Τα αποτελέσματα της εξέτασης επιβεβαίωσαν τις προηγούμενες αναφορές.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Πρόεδροι της Βραζιλίας