Γκουίντο Μπεντιβόλιο

Ο Γκουίντο, ιταλ.: Guido Bentivoglio d'Aragona (4 Οκτωβρίου 15797 Σεπτεμβρίου 1644) από τον Οίκο των Μπεντιβόλιο ήταν Ιταλός καρδινάλιος, πολιτικός και ιστορικός.

 Πρώτα χρόνια 
Μέλος του κλάδου της Φερράρας τού με επιρροή Οίκου των Μπεντιβόλιο της Μπολόνια, ήταν ο νεότερος γιος του μαρκήσιου Κορνήλιου Α΄ (εγγονού του Αννίμπαλε Β΄ κυρίου της Μπολόνια) και της Ισαβέλλας Μπεντίντιο. Αφού σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Φερράρας και της Πάντοβας, όπου το 1598 έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στα δύο δίκαια (utroque jure) —τόσο στο αστικό όσο και στο κανονικό δίκαιο— επέστρεψε στη Φερράρα στις ουμανιστικές σπουδές, που τελειοποίησαν το κομψό συγγραφικό του ύφος. Εκεί ο πάπας Κλήμης Η΄, σε μία επίσκεψη στην πόλη που είχε πρόσφατα περιέλθει υπό άμεσο παπικό έλεγχο, τον διόρισε ιδιωτικό του θαλαμηπόλο και έτσι επέστρεψε με τον Κλήμη Η΄ στη Ρώμη.

 Νούντσιος στις Βρυξέλλες και το Παρίσι 
Υπό τον διάδοχο του Κλήμεντος, πάπα Παύλο Ε΄, διορίστηκε τιτουλάριος αρχιεπίσκοπος Ρόδου στις 14 Μαΐου 1607, κατ' εξαίρεση, επειδή ήταν τρεις μήνες πριν από την κανονική ηλικία, και δεν είχε ακόμη λάβει τις ιερές εντολές, προκειμένου να του δοθούν τα κατάλληλα διαπιστευτήρια ως αντιπροσώπου (nuncio) στην αυλή του αρχιδούκα Αλβέρτου Ζ΄ της Αυστρίας και της συζύγου του Ισαβέλλας Κλάρας των Αψβούργων στις Αψβουργικές Κάτω Χώρες, (1 Ιουνίου 160724 Οκτωβρίου 1615). 

Έφτασε στις Βρυξέλλες, όταν επρόκειτο να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των Αψβούργων και της Ολλανδικής Δημοκρατίας για τον τερματισμό του Ογδοηκονταετούς Πολέμου. Μετά τη σύναψη της Δωδεκαετούς Ανακωχής τον Απρίλιο του 1609, ανησυχούσε ιδιαίτερα για τη θέση του Καθολικισμού στη Δημοκρατία. Διαπιστευμένος σε μία Αυλή των Αψβούργων, έδειξε επίσης έντονο ενδιαφέρον για τα τελικά στάδια της βασιλείας και τη διαδοχή του αυτοκράτορα Ροδόλφου Β΄ των Αψβούργων. Τρία ακόμη θέματα απασχόλησαν μεγάλο μέρος τού χρόνου του: η διαμάχη για τη διαδοχή του Γιούλιχ-Κλέβης,  η οποία έμελλε να πυροδοτήσει τον Τριακονταετή Πόλεμο, η φυγή του Ερρίκου Ε΄ πρίγκιπα του Κοντέ από τη Γαλλία σε ένδειξη διαφωνίας για το διαζύγιο και τον νέο γάμο του Ερρίκου Δ΄,  και ο βαθμός ανοχής για τους Καθολικούς στην Αγγλία και την Ιρλανδία υπό τον Ιάκωβο Α΄. Η αλληλογραφία του αποκαλύπτει τον Μπεντιβόλιο ως «τον επιδέξιο διπλωμάτη,  στιλβωμένο από τη συνεχή επαφή με την πιο εκλεπτυσμένη κοινωνία, καθώς και τον ώριμο παρατηρητή», σύμφωνα με τον Λούντβιχ Πάστορ. 

Στη συνέχεια, διετέλεσε νούντσιος στην Αυλή της Γαλλίας (9 Ιουλίου 1616)1621), όπου παρακολούθησε τις αναταραχές της αντιβασιλείας της βασίλισσας Μαρίας των Μεδίκων, την πτώση του Κοντσίνο Κοντσίνι στο πραξικόπημα που πραγματοποίησε ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ και ο ευνοούμενός του Σαρλ ντ'Αλμπέρ, τη διχόνοια μεταξύ της βασιλομήτορος και του γιου της, και τις πρώτες εξεγέρσεις των Ουγενότων. Ο βασιλιάς αντάμειψε τις υπηρεσίες του ως νούντσιου με τον διορισμό του στις 11 Ιουλίου 1622 στην επισκοπή του Ριέζ, θέση από την οποία ο Μπεντιβόλιο παραιτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1625.

 Καρδινάλιος στη Ρώμη 
Σύμφωνα με τη συνήθεια, ο Μπεντιβόλιο χειροτονήθηκε καρδινάλιος στις 11 Ιανουαρίου 1621, στο τέλος της αποστολής του στην Αυλή της Γαλλίας. Η πρώτη τιτουλάρια εκκλησία του ήταν ο Άγιος Ιωάννης στην Πόρτα Λατίνα (εγκαταστάθηκε στις 17 Μαΐου 1621). Στη συνέχεια, μεταπήδησε στη Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο (εγκαταστάθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1622), στη Σάντα Πρασέντε (εγκαταστάθηκε στις 7 Μαΐου 1635) και στη Σάντα Μαρία ιν Τραστέβερε (εγκαταστάθηκε στις 28 Μαρτίου 1639). Την 1η Ιουλίου 1641, ο στενός του φίλος πάπας Ουρβανός Η΄, τον διόρισε στην προαστιακή επισκοπή της Παλεστρίνα. Μέχρι τον διορισμό του στην τάξη των καρδιναλίων-επισκόπων, ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ και ο καρδινάλιος Ρισελιέ του είχαν εμπιστευτεί τη θέση του καρδιναλίου προστάτη της Γαλλίας.

Στις 22 Ιουνίου 1633 ο καρδινάλιος Γκουίντο Μπεντιβόλιο ήταν ένας από τους υπογράφοντες την παπική καταδίκη του Γ. Γαλιλαίου.  Ικανός συγγραφέας και επιδέξιος διπλωμάτης, ο Μπεντιβόλιο ορίστηκε διάδοχος του Ουρβανού, αλλά απεβίωσε ξαφνικά μετά την έναρξη του παπικού κονκλαβίου του 1644.  Είναι θαμμένος στην εκκλησία του Σαν Σιλβέστρο αλ Κουιρινάλε, στη Ρώμη. Η πλήρης έκδοση των έργων του εκδόθηκε στη Βενετία το 1668. 

 Προστάτης των τεχνών 
μικρογραφία| Κλοντ Μελάν, Γκουίντο Μπεντιβόλιο, χαρακτική σε χαρτί με επικάλυψη, Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης.
Ο Μπεντιβόλιο ήταν διάσημος γνώστης και προστάτης καλλιτεχνών. Λάτρης της μουσικής, πήρε μαζί του στις Βρυξέλλες τον Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι ως οικιακό συνθέτη.  Στις Βρυξέλλες και το Παρίσι συνέλεξε πίνακες ζωγραφικής, ταπισερί και γελοιογραφίες ταπισερί για τον προστάτη του, τον καρδινάλιο Σκιπιόνε Μποργκέζε. Με την επιστροφή του στη Ρώμη το 1621, ο Μπεντιβόλιο αγόρασε το νέο παλάτσο ντελ Κουιρινάλε του καρδινάλιου Μποργκέζε.  Για το παλάτι παρήγγειλε διακοσμήσεις από διάφορους καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων, από το 1623 έως το 1627, του Αντρέα Καμασέι, ο οποίος ζωγράφισε τον Έρωτα και την Ψυχή, του Φιλίππο Ναπολετάνο, ο οποίος ζωγράφισε μία ζωφόρο με τοπία και ναυτικές σκηνές, και του Τζιοβάννι ντα Σαν Τζιοβάννι, ο οποίος ζωγράφισε μυθολογικές σκηνές.

Ο Γκουίντο ήταν ιδιαίτερα γνωστός, ωστόσο, για την υποστήριξη που έδειχνε σε βορειο-ευρωπαίους καλλιτέχνες, που εργάζονταν στη Ρώμη. Το 1623 ανέθεσε στον Άντονι βαν Ντάικ να ζωγραφίσει το πορτρέτο του, καθώς και μία Σταύρωση. Η προτομή του φιλοτεχνήθηκε από τον Φρανσουά Ντουκεσνουά «Il Fiammingo», έναν Φλαμανδό γλύπτη που δραστηριοποιούνταν στη Ρώμη.  Το 1633 ο Μπεντιβόλιο παρήγγειλε στον Κλοντ Μελάν ένα χαραγμένο πορτρέτο, και το 1640 κανόνισε να συμπεριληφθούν τοπιογραφίες των Φρανσουά Περιέ και Χέρμαν φαν Σβάνεβελτ ανάμεσα σε αρκετούς πίνακες, που παραγγέλθηκαν για τον Φραγκίσκο Α΄ των Έστε, δούκα της Μόντενα. Ήταν ένας ισχυρός υποστηρικτής του Κλοντ Λορραίν: ο βιογράφος του Λορραίν, Φιλίππο Μπαλντινούτσι, ανέφερε επίσης ότι ο Γκουίντο Μπεντιβόλιο ήταν ένας από τους πρώτους Ρωμαίους προστάτες, που επισκέφθηκαν το εργαστήριο του Κλοντ, και ότι σύστησε το έργο αυτού του καλλιτέχνη στον πάπα Ουρβανό Η΄. 

Το ενδιαφέρον του Γκουίντο για τη μουσική και τη λογοτεχνία τον οδήγησε επίσης να προσεταιριστεί αρκετούς συνθέτες και να αλληλογραφήσει με ποιητές, συμπεριλαμβανομένου του Τζιαμπατίστα Μαρίνο. Υπάρχουν πολλές αναφορές στις εικαστικές τέχνες στις επιστολές και τα απομνημονεύματά του, αν και σπάνια αυτές προσδιορίζονται με βάση τα ονόματα των καλλιτεχνών. Τα γραπτά του αποκαλύπτουν την εξαιρετική του ευαισθησία στο τοπίο, και ένα μυαλό που έλκεται εξίσου από το μεγαλοπρεπές και το απλό: το μεγαλείο της Βενετίας, αλλά και τα φρέσκα και καταπράσινα τοπία της βόρειας Ευρώπης.

Η συλλογή του διασκορπίστηκε εν μέρει, είτε πωλήθηκε μαζί με το παλάτσο Μπεντιβόλιo στον Κυρηνάλιο (αργότερα αγοράστηκε από τον καρδινάλιο Μαζαρέν) είτε δωρήθηκε. Την υπόλοιπη κληρονόμησε ο ανιψιός του Αννίμπαλε (;1610–69), παπικός νούντσιος στη Φλωρεντία, από τον οποίο το πορτρέτο του βαν Ντάικ πέρασε στη συλλογή της οικογένειας των Μεδίκων.

 Έργα 
 Della guerra di Fiandria (καλύτερη έκδοση, Κολωνία, 1633–1639). Οι τρεις τόμοι του Μπεντιβόλιο μεταφράστηκαν το 1654 από τον Χένρι Κάρεϊ, 2ο Κόμη του Μόνμουθ ( Η Πλήρης Ιστορία των Πολέμων της Φλάνδρας, Λονδίνο, Χάμφρεϊ Μόζλι, 1654)
 Relazioni di G. Bentivoglio in tempo delle sue Nunziature di Fiandria e di Francia (Αμβέρσα, 1639· Κολωνία, 1630)
 Lettere diplomatiche di Guido Bentivoglio (Βρυξέλλες, 1631).
 Η Raccolta de Lettere Scritte dal Signor Cardinal Bentivoglio στο tempo delle sut Nuntiature do Fiandra, e di Francia. (Μετά θάνατον από τον Άντζελο Ζον, Βενετία, 1670).
 Costantino Panigada, ed. (1934). Memorie e Lettere. Scrittori d'Italia Laterza. Bari: Laterza.

 Σημειώσεις και αναφορές 

 Πηγές 




 Περαιτέρω ανάγνωση 



 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Cheney, David M. Catholic-hierarchy.org, "Guido Cardinal Bentivoglio d'Aragona" .[ αυτοδημοσιευμένη πηγή ]
 Μιράντα, Σαλβαδόρ. Καρδινάλιοι της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας, "Γκουίντο Μπεντιβόλιο" .

Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι