Απόκληρος της κοινωνίας

Το Απόκληρος της κοινωνίας (αγγλικά: Odd Man Out) είναι ένα βρετανικό φιλμ νουάρ του 1947 σε σκηνοθεσία Κάρολ Ριντ, με πρωταγωνιστές τους Τζέιμς Μέισον, Ρόμπερτ Νιούτον, Σίριλ Κιούζακ και Κάθλιν Ράιαν. Τοποθετημένο στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας, η ταινία ακολουθεί έναν τραυματισμένο ηγέτη των Εθνικιστών που προσπαθεί να ξεφύγει από την αστυνομία μετά από μια ληστεία. Βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημά του 1945 του Φ.Λ. Γκριν. 

Η ταινία έλαβε το πρώτο βραβείο BAFTA Καλύτερης Βρετανικής Ταινίας και ήταν επίσης υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ. Ο σκηνοθέτης Ρομάν Πολάνσκι ανέφερε επανειλημμένα ότι το Απόκληρος της Κοινωνίας ήταν η αγαπημένη του.

Το Απόκληρος της κοινωνίας ακολουθεί τον χαρακτήρα του Μέισον «σε ένα αγωνιώδες ταξίδι μέσα από τα σοκάκια του Μπέλφαστ που προμηνύει οπτικά τη σκιώδη πτήση του Χάρι Λάιμ μέσα από τους υπονόμους της Βιέννης» στην ταινία του Ριντ του 1949, Ο Τρίτος Άνθρωπος. 

 Πλοκή 
Το μέλος της Ιρλανδικής εθνικιστικής «οργάνωσης», Τζόνι ΜακΚουίν, κρύβεται τους τελευταίους έξι μήνες, από τότε που δραπέτευσε από τη φυλακή, σε ένα σπίτι που κατοικείται από την Κάθλιν Σάλιβαν (που έχει ερωτευτεί τον Τζόνι) και τη γιαγιά της. Δέχεται διαταγή να ληστέψει ένα πιεστήριο εκτύπωσης νομισμάτων, όμως η απομόνωσή του κάνει τους άντρες του να αμφισβητούν την φυσική κατάστασή του. Ο υπολοχαγός του, Ντένις, προσφέρεται να πάρει τη θέση του, αλλά ο Τζόνι αρνείται.

Οι Τζόνι, Νόλαν και Μέρφι φέρουν σε πέρας τη ληστεία. Κατά την προσπάθειά τους να διαφύγουν, ο Τζόνι μένει πίσω και δέχεται επίθεση από έναν ένοπλο φρουρό, τον οποίο σκοτώνει. Ο Τζόνι πυροβολείται στον ώμο. Προσπαθούν να τον τραβήξουν μέσα στο αυτοκίνητο, αλλά πέφτει έξω. Ο Πατ, ο οδηγός διαφυγής, αρνείται να επιστρέψει για να τον παραλάβει. Αδύναμος και αποπροσανατολισμένος, ο Τζόνι κρύβεται σε ένα κοντινό καταφύγιο αεροπορικών επιδρομών.

Αφού πουν στον Ντένις τι έγινε, ο Νόλαν, ο Μέρφι και ο Πατ φεύγουν για το «αρχηγείο». Στο δρόμο τους εντοπίζει η αστυνομία και ξεκινά να τους καταδιώκει. Ο Πατ και ο Νόλαν σταματούν στον εύπορο ξενώνα της Τερέζα Ο'Μπράιεν, αλλά ο Μέρφι δεν την εμπιστεύεται και πηγαίνει αλλού. Η Τερέζα τα δύο μέλη, που σκοτώνονται σε ανταλλαγή πυροβολισμών με την αστυνομία.

Ο Ντένις εντοπίζει τον Τζόνι, όμως η αστυνομία εμφανίζεται κοντά. Ο Ντένις συλλαμβάνεται αφού τους απομακρύνει.

Ο Τζόνι κατευθύνεται προς το σπίτι της Κάθλιν, αλλά καταρρέει στην μέση του δρόμου. Οι περαστικές Μορίν και Μόντι τον παίρνουν σπίτι τους, πιστεύοντας ότι τον έχει χτυπήσει ένα διερχόμενο φορτηγό. Προσπαθούν να του δώσουν τις πρώτες βοήθειες και έπειτα διαπιστώνουν ότι έχει ένα τραύμα από πυροβολισμό, συνειδητοποιώντας ποιον έχουν βρει την ίδια στιγμή που ο σύζυγος επιστρέφει. Ξεκινά μια διαφωνία για το τι να κάνουν, ο Τζόνι ακούει τη συζήτησή τους και φεύγει, μπαίνοντας σε μια παρκαρισμένη άμαξα. Ο «Τζιν» Τζίμι, ο οδηγός της άμαξας, βγαίνει και αρχίζει να ψάχνει για επιβάτη, αγνοώντας ότι ήδη έχει έναν καταζητούμενο μέσα στην άμαξά του. Όταν το ανακαλύπτει, εγκαταλείπει τον Τζόνι σε ένα άδειο οικόπεδο.

Ο Σελ βλέπει τον Τζόνι να αφήνει τον σχεδόν αναίσθητο πλέον φυγά. Πηγαίνει στον Καθολικό ιερέα Πατέρα Τομ, ελπίζοντας πως θα του δωθεί οικονομική ανταμοιβή. Η Κάθλιν φτάνει λίγο αργότερα, ψάχνοντας για βοήθεια. Ο Πατέρας Τομ πείθει τον Σελ να φέρει τον Τζόνι. Μόλις επιστρέφει σπίτι, ο Σελ πρέπει να κρατήσει μακριά έναν άλλο κάτοικο, τον εκκεντρικό ζωγράφο Λούκι, που θέλει ο Σελ να ποζάρει ξανά για ένα πορτρέτο. Ξεκινά ένας καβγάς μεταξύ τους. Εν τω μεταξύ, ο Τζόνι συνέρχεται και μπαίνει τυχαία σε μια τοπική παμπ όπου τον αναγνωρίζει ο σπιτονοικοκύρης και τον αφήνει γρήγορα σε ένα πριβέ όπου κανείς άλλος δεν θα τον δει, με σκοπό να τον ξεφορτωθεί αργότερα. Ο Σελ και ο Λούκι, οι οποίοι έχουν φτάσει ξεχωριστά στο μπαρ, αρχίζουν να καβγαδίζουν μεταξύ τους. Ο Φέντσι τους χωρίζει, κλείνει για το βράδυ και πείθει τον Λούκι να πάρει τον Τζόνι μακριά ως αποζημίωση για τη ζημιά που προκάλεσε στην παμπ. Ο Λούκι παίρνει τον Τζόνι πίσω στο στούντιό του για να ζωγραφίσει το πορτρέτο του. Ο αποτυχημένος φοιτητής ιατρικής Τόμπερ περιποιείται την πληγή του Τζόνι και αυτός τρέπεται σε φυγή.

Η Κάθλιν ξεγλιστράει μακριά από τον Πατέρα Τομ κατά τη διάρκεια της επίσκεψης στο πρεσβυτέριο ενός αστυνομικού επιθεωρητή ο οποίος αναζητά τον Τζόνι. Εκείνη κανονίζει ταξίδι με ένα πλοίο για τον Τζόνι και πηγαίνει να τον αναζητήσει. Ο Σελ οδηγεί τον Τζόνι προς το σπίτι του Πατέρα Τομ και ο Τζόνι συναντά την Κάθλιν. Έπειτα εκείνη πηγαίνει τον Τζόνι προς το πλοίο, αλλά βλέπει την αστυνομία να πλησιάζει. Τραβάει ένα όπλο και πυροβολεί δύο φορές. Η αστυνομία ανταποδίδει τα πυρά και σκοτώνει και τους δύο.

 Διανομή ρόλων 

 Παραγωγή 

 Ανάπτυξη 
Το μυθιστόρημα του Φ. Λ. Γκριν, που χρησιμοποιήθηκε επίσης ως βάση για την ταινία Ο Χαμένος Άνθρωπος με τον Σίντνεϊ Πουατιέ το 1969, εκδόθηκε το 1945. Ακολούθησε την πολεμική δράση του IRA στο Μπέλφαστ, ως αποτέλεσμα της οποίας η Βόρεια Ιρλανδία προέβη στην πρώτη και μοναδική εκτέλεση ενός Ιρλανδού Ρεπουμπλικάνου, του 19χρονου Τομ Γουίλιαμς.  Στο μυθιστόρημα, ένα σχέδιο του IRA πηγαίνει τρομερά στραβά όταν ο ηγέτης του, Τζόνι Μούρτα, σκοτώνει έναν αθώο άνδρα και ο ίδιος τραυματίζεται σοβαρά. Η πηγή της εξοικείωσης του Γκριν με τον IRA του Μπέλφαστ εκείνη την εποχή πιστεύεται ότι είναι ο συγγραφέας, Ντένις Άιρλαντ.  Η Λέσχη Ενώσεων του Ούλστερ της Ιρλανδίας, που ήταν κατά της Διαχωριστικής Πολιτείας, είχε διεισδύσει στον οργανισμό μέσω του αξιωματικού πληροφοριών και στρατολόγο του IRA, Τζον Γκρέιχαμ. 

 Επιλογή ρόλων 
Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον, ο πρωταγωνιστικός ρόλος είχε προτάθηκε αρχικά στον Στιούαρτ Γκρέιντζερ. Ο Μπάρτον γράφοντας στα ημερολόγιά του δήλωσε ότι:Μου θυμίζει τον Τζίμι Γκρέιντζερ που του έστειλαν το σενάριο της ταινίας «Απόκληρος της Κοινωνίας» από τον Κάρολ Ριντ και γυρνώντας τις σελίδες στις οποίες είχε διάλογο, αποφασίζοντας ότι ο ρόλος δεν ήταν αρκετά μεγάλος. Δεν πρόσεξε τις σκηνικές οδηγίες, οπότε το απέρριψε και αντ' αυτού τον ρόλο πήρε ο Τζέιμς Μέισον, ο οποίος έκανε καριέρα από αυτό. Είναι ίσως το καλύτερο πράγμα που έχει κάνει ποτέ ο Μέισον και σίγουρα η καλύτερη ταινία στην οποία έχει συμμετάσχει, ενώ ο καημένος ο Γκρέιντζερ δεν έχει συμμετάσχει ποτέ σε μια καλή κλασική ταινία. Ή, απ' όσο θυμάμαι, σε κάποια καλή ταινία οποιουδήποτε είδους. Θα μπορούσες εν τέλει να έχεις ένα «Φεστιβάλ Τζέιμς Μέισον», αλλά δεν θα μπορούσες να έχεις ένα με το όνομα «Στιούαρτ Γκρέιντζερ». Εκτός αν το πεις ως αστείο. Ο Γκρέιντζερ αφηγείται την ιστορία με θλίψη εναντίον του εαυτού του. Εκτός από τον Μέισον, οι δευτερεύοντες ηθοποιοί προερχόταν σε μεγάλο βαθμό από το Θέατρο Άμπι του Δουβλίνου. Μεταξύ των άλλων μελών της Οργάνωσης είναι οι Σίριλ Κιούσακ, Ρόμπερτ Μπίτι και Νταν Ο'Χέρλιχι. Στα ταξίδια του, ο Τζόνι συναντά έναν καιροσκόπο που λατρεύει τα πουλιά, που υποδύεται ο Φ. Τζ. ΜακΚόρμικ, έναν μεθυσμένο καλλιτέχνη, τον οποίο υποδύεται ο Ρόμπερτ Νιούτον, έναν μπάρμαν (Γουίλιαμ Χάρτνελ) και έναν αποτυχημένο χειρουργό (Έλγουιν Μπρουκ-Τζόουνς). Ο Ντένις Ο'Ντι είναι ο επιθεωρητής στα ίχνη του Τζόνι, και η Κάθλιν Ράιαν, στην πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία, υποδύεται τη γυναίκα που αγαπάει τον Τζόνι. Επίσης αξιοσημείωτοι είναι ο ΓΤΖ Φέι —ιδρυτής του Θεάτρου Άμπι— ως ο ευγενικός Πατέρας Τομ, η Φέι Κόμπτον, ο Τζόσεφ Τόμελτι και ο Έντι Μπερν. Ο Άλμπερτ Σαρπ υποδύεται έναν ελεγκτή λεωφορείου. Αρκετοί ρόλοι που δεν μιλούσαν καλύφθηκαν από ηθοποιούς που αργότερα τράβηξαν την προσοχή του κοινού, όπως οι Ντόρα Μπράιαν, Τζέφρι Κιν, Νοέλ Πέρσελ, Γκάι Ρολφ και Γουίλφριντ Μπράμπελ (ένας όρθιος επιβάτης στη σκηνή του τραμ). Λίγοι από τους κύριους ηθοποιούς της ταινίας καταφέρνουν πραγματικά να μιλήσουν με αυθεντική προφορά του Όλστερ.

 Γυρίσματα 
Ο διευθυντής φωτογραφίας ήταν ο Ρόμπερτ Κράσκερ, στην πρώτη του ταινία για τον σκηνοθέτη Ριντ, ενώ τα σκηνικά φωτισμού σχεδιάστηκαν από τους Ραλφ Μπρίντον και Ρότζερ Φερς. Ο Ριντ έκανε εκτεταμένη χρήση της κινηματογράφησης επιτόπου, κάτι ασυνήθιστο εκείνη την εποχή.  Οι εξωτερικές σκηνές γυρίστηκαν στο Δυτικό Μπέλφαστ, ενώ μερικές γυρίστηκαν στην αγορά Μπρόντγουεϊ στο Λονδίνο.

Το σκηνικό του μπαρ βασίστηκε στο Μπαρ Κράουν στο Μπέλφαστ και κατασκευάστηκε σε ένα στούντιο των Στούντιο D&amp;P στο Ντένχαμ του Μπάκιγχαμσαϊρ. Η αντιγραφή ήταν τόσο αυθεντική που οι τουρίστες τα επόμενα χρόνια επισκέπτονταν το Μπαρ Κράουν, νομίζοντας ότι ήταν το μπαρ στην ταινία. Για να ενισχύσει περαιτέρω τον ρεαλισμό της ταινίας, ο Ριντ χρησιμοποίησε πραγματικούς ήχους αντί για τα τυπικά ηχητικά εφέ, ηχογραφώντας «το πραγματικό τύμπανο των μηχανημάτων του μύλου και την ηχώ των χτυπημάτων των περπατημάτων». Η στενότητα του κόσμου του Τζόνι αναπαρίσταται από σκηνές που γυρίστηκαν επιτόπου, σε μικρά δωμάτια και σε σοκάκια. 

Η ταινία ξεπέρασε τον προσχεδιασμένο προϋπολογισμό και το χρονοδιάγραμμα, οπότε παρόλο που ήταν επιτυχια, έβλαψε τη σχέση του Ριντ με την Rank Organisation. 

 Μουσική 
Ο συνθέτης Γουίλιαμ Άλγουιν συμμετείχε στη συγγραφή της μουσικής επένδυσης της ταινίας, που βασίζεται στο κεντρικό θέμα από την αρχή της παραγωγής. Ερμηνεύτηκε από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου υπό τη διεύθυνση του Μιούρ Μάθισον.

 Πολιτικό πλαίσιο και λογοκρισία 
Η ταινία δεν ανέφερε ονομαστικά τον IRA και όπως και το Ο Καταδότης (1935) του Τζον Φορντ, μόνο «άγγιξε περιστασιακά την υποκείμενη σύγκρουση». Και οι δύο χρησιμοποιούν το φόντο της σύγκρουσης στην Ιρλανδία για να παρουσιάσουν ιστορίες ηθικής που έχουν σχεδιαστεί για να προσελκύσουν το ευρύτερο δυνατό κοινό. Ο IRA παρουσιάστηκε ως κάτι παραπάνω από μια εγκληματική συμμορία. Τα πολιτικά και η αιτία του ιρλανδικού εθνικισμού αποφεύχθηκαν για να «παρακαμφθεί η αντιπαράθεση και να περάσει τους λογοκριτές». 

Με στόχο τη διανομή της ταινίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, το σενάριο της ταινίας υποβλήθηκε στον Τζόσεφ Μπριν των Motion Picture Producers and Distributors of America, που ενημέρωσε τους παραγωγούς ότι το αρχικό τέλος, μια δολοφονία-αυτοκτονία, ερχονταν σε αντίθεση με τον Κώδικα Χέιζ. Χρόνια νωρίτερα, ο Μπριν είχε υποβάλει ομοίως το σενάριο της ταινίας Ο Καταδότης στο Βρετανικό Συμβούλιο Λογοκρισίας Κινηματογράφου, που ζήτησε πολυάριθμες αλλαγές για να παραλειφθούν οι αναφορές στην αγγλο-ιρλανδική σύγκρουση. 

Τα Απόκληρος της Κοινωνίας και Ο Καταδότης είναι επίσης παρόμοιες ως προς το ότι αποτελούν «δραματικές απεικονίσεις εκλιπόντων Καθολικών που ανακαλύπτουν ξανά την χαμένη τους πίστη» και «τελειώνουν με τους ετοιμοθάνατους πρωταγωνιστές τους να παίρνουν πόζες σαν του Χριστού». 

Γράφοντας στο The IRA on Film and Television: A History, ο συγγραφέας Μαρκ Κόνελι παρατηρεί ότι ο Τζόνι είναι «περισσότερο αρχηγός της μαφίας παρά επαναστάτης» προσθέτοντας ότι το μυθιστόρημα του Φ. Λ. Γκριν το οποίο υπήρξε η βάση πάνω στην οποία βασίστηκε η ταινία έβλεπε με δυσμένεια τον ιρλανδικό εθνικισμό. 

 Υποδοχή 

 Κριτικοί 
Το Απόκληρος της Κοινωνίας «χαρακτηρίστηκε ως αριστούργημα από πολλούς κριτικούς και ως εισπρακτική επιτυχία—τουλάχιστον στην Ευρώπη, όπου ο Ριντ είχε υπολογίσει την ατμόσφαιρα της μεταπολεμικής απελπισίας με ακρίβεια παχύμετρου». 

Ο κριτικός κινηματογράφου των New York Times, Μπόσλεϊ Κράουθερ, επαίνεσε τις ερμηνείες και την πλοκή των πρώτων σκηνών της ταινίας, τις οποίες συνέκρινε ευνοϊκά με το Ο Καταδότης, αλλά κατέκρινε τα επόμενα μέρη της ταινίας, περιγράφοντάς τα ως «μπερδεμένα» μετατοπίζοντας την προσοχή μακριά από τον Μέισον και τα κίνητρά του σε «κρυπτικούς χαρακτήρες», απαλλάσσοντας τον πρωταγωνιστή από τον ενδεικτικό του ρόλο, προσθέτοντας πως: «ό,τι κι αν είναι αυτό το οποίο αποδεικνύουν -αν αυτό είναι οτιδήποτε- είναι κάτι που οποιοσδήποτε μπορεί να μαντέψει».

Στο Time του 1947, ο κριτικός Τζέιμς Άγκι έγραψε: «Το Απόκληρος της Κοινωνίας είναι μια εξαιρετικά φιλόδοξη ταινία ... η ιστορία, μετά από ένα εκπληκτικό ξεκίνημα, διακλαδώνεται και υπερεκτείνεται και σταδιακά χάνει την επαφή με την ανθρωπότητα. Ο ήρωας βρίσκεται τόσο κοντά στον θάνατο που σχεδόν δεν υπάρχει ούτε ως άνθρωπος ούτε ως δραματική δύναμη· γίνεται απλώς ένα παθητικό σύμβολο καταδικασμένου πόνου.... Ντοστογιεφσκιανικό ως προς τη σύλληψη και τον σχεδιασμό, η ιστορία γίνεται προοδευτικά πιο άγρια περιπετειώδης, πιο μυστικιστική, πιο ημιτελής. Αλλά ακόμη και στις αποτυχίες της, το Απόκληρος της Κοιωνίας είναι αξιοθαύμαστο. Είναι μια απερίσκεπτη, μετωπική προσπάθεια για μεγαλείο, και η προσπάθεια συχνά πετυχαίνει.»

Το Monthly Film Bulletin έγραψε ότι: «Αυτή η ταινία βάζει τον Ριντ ψηλά στην πρώτη βαθμίδα των σκηνοθετών». 

 Box office 
Η ταινία κατατάχθηκε στην όγδοη θέση με τις πιο δημοφιλείς ταινίες στο βρετανικό box office το 1947,  και ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες ταινίες που προβλήθηκαν ποτέ στη Νότια Αμερική. 

 Βραβεία 
Η ταινία έλαβε το Βραβείο BAFTA για την Καλύτερη Βρετανική Ταινία το 1948. Ήταν υποψήφια για το Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το 1947 και έλαβε επίσης υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ το 1948.
Βραβείο / Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κατηγορία Παραλήπτες και υποψήφιοι Αποτέλεσμα Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Καλύτερο Μοντάζ Φέργκους ΜακΝτόνελ  Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Καλύτερη Βρετανική Ταινία Απόκληρος της Κοινωνίας  

 Κληροδότημα 
Ο βιογράφος του Κάρολ Ριντ, Ρόμπερτ Φ. Μος, σημειώνει ότι το Απόκληρος της Κοινωνίας είναι «σχεδόν αναμφισβήτητα το αριστούργημα του Ριντ». 

Ο σκηνοθέτης Ρόμαν Πολάνσκι έχει επανειλημμένα αναφέρει το Απόκληρος της Κοινωνίας ως την αγαπημένη του ταινία.  Ο Πολάνσκι δήλωσε ότι το Απόκληρος της Κοινωνίας είναι ανώτερο από το Ο Τρίτος Άνθρωπος, μια άλλη ταινία που έχει θεωρηθεί το αριστούργημα του Ριντ:

Ο Σαμ Πέκινπα την ανέφερε επίσης ως προσωπική του αγαπημένη ταινία.

Ο Αμερικανός μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και ενίοτε σεναριογράφος Γκορ Βιντάλ αποκάλεσε την ταινία ως «σχεδόν τέλεια» και τον σεναριογράφο της, Ρ. Κ. Σέριφ, «έναν από τους λίγους αληθινούς δημιουργούς ταινιών».

Γράφοντας το 2006, ο κριτικός κινηματογράφου της Guardian, Πίτερ Μπράντσο, έδωσε στην ταινία τρία στα πέντε αστέρια. Έγραψε ότι η ταινία ήταν ένα «συναρπαστικό αλλά ατελές θρίλερ» το οποίο αντανακλούσε «την ταυτότητα του Μπέλφαστ η οποία είχε ξεχαστεί ως μιας πολύβουης, ακμάζουσας επαρχιακής πόλης, η οποία προφανώς δεν έχει διαλυθεί από τον σεχταρισμό ή την τρομοκρατία: μια πόλη στην οποία ένα γεμάτο τραμ μπορεί να κατευθυνθεί προς την Falls Road, χωρίς κάποιο ορατό αίσθημα φόβου». 

Ο Λέοναρντ Μάλτιν απένειμε στην ταινία 4/4 αστέρια χαρακτηρίζοντάς την: «Απίστευτα γεμάτη αγωνία».

Το Metacritic, το οποίο χρησιμοποιεί σταθμισμένο μέσο όρο, έδωσε στην ταινία σκορ 87 από τα 100, βασισμένο 18 κριτικούς, δείχνοντας «οικουμενική αναγνώριση». 

 Ραδιοφωνική προσαρμογή 
Το Απόκληρος της Κοινωνίας παρουσιάστηκε στο Suspense στις 11 Φεβρουαρίου του 1952. Ο Τζέιμς Μέισον και η σύζυγός του Πάμελα Μέισον πρωταγωνίστησαν στην 30λεπτη διασκευή.  

 Παραπομπές 

 Πηγές 



 Jerry Vermilye The Great British Films, Citadel Press, 1978, pp. 106–109 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Odd Man Out at AllMovie


 Odd Man Out στο BFI Screenonline
 Odd Man Out ραδιοφωνική μεταφορά στο Suspense στις 11 Φεβρουαρίου 1952 με τους Τζέιμς Μέισον και Πάμελα Κελίνο
 Odd Man Out: Death and the City μια εργασία από την Ιμόγκεν Σάρα Σμιθ στην Criterion Collection

Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κάρολ Ριντ
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα
Κατηγορία:Φιλμ νουάρ
Κατηγορία:Ταινίες του 1947