Μπαμπά γκανούς

Το μπαμπά γκανούς (αραβικά: بابا غنوج, λατινοποιημένα: bābā ġannūj) είναι ένα ορεκτικό της λεβαντικής κουζίνας. Αποτελείται από ψιλοκομμένη ψητή μελιτζάνα, ελαιόλαδο, χυμό λεμονιού, διάφορα καρυκεύματα και ταχίνι. Η μελιτζάνα παραδοσιακά ψήνεται, είτε στο φούρνο ή είτε σε ανοιχτή φλόγα πριν ξεφλουδιστεί, έτσι ώστε ο πολτός να είναι μαλακός και να έχει καπνιστή γεύση. Είναι ένας τυπικός μεζές (ορεκτικό) της τοπικής κουζίνας, που συχνά σερβίρεται ως συνοδευτικό σε ένα κυρίως γεύμα ή ως σάλτσα για πίτα.

Το μουταμπάλ (αραβικά: متبل, κυριολ.: «πικάντικος») θεωρείται ότι είναι μια πιο πικάντικη εκδοχή του μπαμπά γκανούς.

 Ετυμολογία 
Η λέξη bābā στα αραβικά αναφέρεται στον «πατέρα», ενώ ġannūj θα μπορούσε να είναι ένα όνομα."baba ghanouj" (US) and   Ο συνδυασμός λέξεων ερμηνεύεται επίσης ως «πατέρας της κοκεταρίας» ή «επιεικής/χαϊδεμένος/φλερτατζής μπαμπάς» ή «κακομαθημένος γέρος μπαμπάς». Ωστόσο, δεν είναι βέβαιο αν η λέξη αναφέρεται σε ένα πραγματικό άτομο που απολαμβάνει το πιάτο ή στην μελιτζάνα (bāḏinjān ή bātinjān στα αραβικά).

 Παραλλαγές 
μικρογραφία|Μουταμπάλ, πιο πικάντικη εκδοχή του μπαμπά γκανούς.
Τα πιάτα που αποτελούνται από πουρέ μελιτζάνας είναι συνηθισμένα σε κουζίνες από τη Δυτική Αφρική έως τη Ρωσία.

Οι εκδοχές του πιάτου στην ανατολική αραβική κουζίνα διαφέρουν ελαφρώς από εκείνες του Λεβάντε, καθώς το καρυκεύουν με κόλιανδρο και κύμινο. Αυτές οι εκδοχές μπορεί να είναι ελάχιστα πικάντικες και να γαρνίρονται με ψιλοκομμένο μαϊντανό ή φύλλα κόλιανδρου.

Στη Συρία, το πιάτο συχνά αναμειγνύεται με πρόβειο τυρί, κάνοντάς το πιο κρεμώδες.

Στην Τουρκία, το πιάτο είναι γνωστό ως babaganuş ή abugannuş. Ενώ τα υλικά ποικίλλουν από περιοχή σε περιοχή, τα βασικά (μελιτζάνες, ταχίνι, σκόρδο, λεμόνι) είναι γενικά τα ίδια.

Στην Αρμενία, το πιάτο είναι γνωστό ως μουταμπάλ. Τα βασικά συστατικά του αρμενικού μουταμπάλ είναι η μελιτζάνα, το ταχίνι, το σκόρδο, το λεμόνι και το κρεμμύδι. Οι περισσότεροι Αρμένιοι προσθέτουν επίσης κύμινο.

Στην Ελλάδα, ένα παρόμοιο πιάτο είναι γνωστό ως μελιτζανοσαλάτα. Το πιάτο δεν περιέχει ταχίνι, αλλά μόνο την ίδια την μελιτζάνα (εξ' ου και το όνομα), λίγο ελαιόλαδο και χυμό λεμονιού, κρεμμύδι και μπαχαρικά όπως το σκόρδο και το πιπέρι. Το πιάτο είναι δημοφιλές κατά τη διάρκεια της νηστείας της Σαρακοστής, καθώς προσφέρει μια εναλλακτική λύση στα ζωικά προϊόντα.

Στη Ρουμανία, ένα παρόμοιο πιάτο είναι γνωστό ως salată de vinete («σαλάτα μελιτζάνας»). Όπως και η ελληνική μελιτζανοσαλάτα, δεν περιέχει ταχίνι και παρασκευάζεται από ψιλοκομμένη ψητή μελιτζάνα, ψιλοκομμένα κρεμμύδια, και ηλιέλαιο (όχι ελαιόλαδο), αλάτι και, προαιρετικά, μαγιονέζα.

Το πιάτο έγινε μέρος της ισραηλινής κουζίνας κατά την περίοδο λιτότητας 1949-1959 στο Ισραήλ, όταν υιοθετήθηκε από τις κουζίνες των γειτονικών αραβικών χωρών. Χρησιμοποιήθηκε ως υποκατάστατο κρέατος και παρέμεινε δημοφιλές μετά το τέλος της οικονομικής κρίσης. Χρησιμοποιείται συνήθως ως σνακ ή για να σερβίρεται σε επισκέπτες.

 Δείτε επίσης 

 Κατάλογος αραβικών σαλατών

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Λεβαντίνικη κουζίνα