Φοντέιος Καπίτων (ύπατος το 67)

Ο Φοντέιος Καπίτων, λατιν.: Fonteius Capito ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα. Διετέλεσε ύπατος για το έτος 67, ως συνάδελφος του Λεύκιου Ιουλίου Ρούφου. 

Ο Καπίτων καταγόταν από μία πληβειακή οικογένεια, τα μέλη της οποίας είχαν φθάσει ως το αξίωμα του πραίτορα από τον 2ο αι. π.Χ., αλλά κανένας δεν είχε καταφέρει να φθάσει στο αξίωμα του υπάτου μέχρι το τέλος της Δημοκρατίας, το 33 π.Χ., όταν το έκανε ο Γάιος Φοντέιος Καπίτων.  Σύμφωνα με τον Κικέρωνα, οι Φοντέιοι προέρχονταν από το Τούσκουλον.  Ο Καπίτων ήταν πιθανώς γιος ή εγγονός του ομώνυμου Γάιου Φοντέιου Καπίτωνα υπάτου του έτους 12. Ο αδελφός του Γάιος Φοντέιος Καπίτων ήταν ένας από τους υπάτους του έτους 59. 

Το μόνο γνωστό αξίωμα του Καπίτωνα ήταν ως κυβερνήτης της αυτοκρατορικής επαρχίας της Κάτω Γερμανίας.  Βοήθησε στην καταστολή της εξέγερσης του Βίνδεκα, καθώς και στην εκτέλεση του βασιλιά των Βαταβίων Ιούλιου Παύλου Σιβίλι και στη σύλληψη και αποστολή του αδελφού του Ιούλιου Σιβίλις στη Ρώμη.  Λίγο αφότου ο Νέρων αυτοκτόνησε και ο Γάλβας έγινε Αυτοκράτορας, ο Καπίτων εκτελέστηκε με διαταγή των λεγεωνάριων διοικητών Κορνήλιου Ακινού και Φάβιου Βάλη,  υποτίθεται επειδή συνωμοτούσε εναντίον του Γάλβα. Ο Τάκιτος καταγράφει ότι κάποιοι πίστευαν ότι, παρόλο που ο Καπίτων ήταν «λερωμένος με πλεονεξία και ασωτία», κατά τα άλλα ήταν πιστός στον Γάλβα και αντ' αυτού ο Ακινός και ο Βάλης ήταν αυτοί, που μηχανορραφούσαν εναντίον του Γάλβα. Για να κρύψουν την προδοσία τους, κατηγόρησαν τον Καπίτωνα, ο οποίος, μόλις απεβίωσε, δεν μπορούσε να απαντήσει σε αυτές τις κατηγορίες.  Τα στρατεύματα πίστευαν ότι ένας τρίτος διοικητής, ο Ιούλιος Βούρδο, διοικητής του Στόλου του Ρήνου, ήταν επίσης υπεύθυνος για το τέλος του Καπίτωνα. Τον κράτησαν στη φυλακή, για να σώσουν τη ζωή του. 

 Αναφορές 

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα