Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Γούργες (ύπατος το 292 π.Χ.)

Ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Γούργες, Κόιντου υιός, Μάρκου εγγονός, λατιν.: Quintus Fabius Maximus Gurges, Q. f., M. n., ήταν γιος του Κόιντου Φάβιου Μάξιμου Ρουλιανού. Έγινε ύπατος το 292, το 276 και το 265 π.Χ. Μετά από μία αποδιοργανωμένη νεότητα και μία σημαντική στρατιωτική ήττα κατά την πρώτη του υπατεία, του δόθηκε η ευκαιρία να σώσει τη φήμη του μέσω της επιρροής τού πατέρα του, και έγινε επιτυχημένος στρατηγός, έχοντας τελικά τις υψηλότερες τιμές του ρωμαϊκού κράτους. Σκοτώθηκε στη μάχη κατά τη διάρκεια της 3ης και τελευταίας υπατείας του.  

 Ιστορικό και πρώιμη σταδιοδορμία 
Ο παππούς του Γούργες,) Μάρκος Φάβιους Αμβούστος, είχε γίνει ύπατος τρεις φορές, ο μεσοβασιλιάς (interrex) δύο φορές, και σύμφωνα με πληροφορίες ήταν πρώτος της Συγκλήτου (princeps Senatus), ένα αξίωμα που αργότερα ανέλαβαν ο γιος, ο εγγονός και ο δισεγγονός του. Πιθανότατα ήταν τιμητής (censor), κάτι που ήταν γενικά προϋπόθεση όσων γινόταν πρώτοι της Συγκλήτου, και είτε αυτός είτε ο γιος του, Mάρκος, ήταν διοικητές ιππικού (magister equitum) το 322 π.Χ.

Ο πατέρας τού Γούργες, Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Ρουλάνος, ήταν ένας από τους πιο διάσημους στρατηγούς της Ρώμης και είχε διατελέσει ύπατος πέντε φορές μεταξύ 322 και 297 π.Χ. Στην εποχή του είχε υπηρετήσει τόσο ως δικτάτορας, όσο και ως διοικητής ιππικού και τιμητής το 304. Ωστόσο, όλα του τα επιτεύγματά του ακολούθησαν ένα επεισόδιο έντασης στα νιάτα του, όταν ως διοικητής ιππικού τού δικτάτορα ΛΕύκιου Παπίριου Κούρσορα το 325, κατά τη διάρκεια του Β΄ Σαμνιτικού Πολέμου, ενέπλεξε τον εχθρό ενάντια στις οδηγίες του δικτάτορα, ενώ ο Παπίριος έλειπε για άλλες δουλειές. Αν και ο Ρουλιανός κέρδισε μία σημαντική νίκη, ο διοικητής του ήταν έξαλλος που οι εντολές του δεν εκτελέστηκαν. Ο Φάβιος γλίτωσε την εκτέλεση μόνο διαφεύγοντας στη Ρώμη, όπου ικέτευσε τη μεσολάβηση του λαού, και σώθηκε με την έκκληση του ηλικιωμένου πατέρα του. 

Ο νεότερος Φάβιος έλαβε το επώνυμό του (nomen), Gurges, «η δίνη», λόγω των λαίμαργων συνηθειών της νιότης του, στις οποίες κατανάλωνε κάθε πολυτέλεια που συναντούσε.  Όταν όμως ξεκίνησε μία δημόσια σταδιοδρομία, ο νεότερος Φάβιος άφησε στην άκρη τον χαλαρό τρόπο ζωής του, και καλλιέργησε μία πιο νηφάλια εικόνα. Ως αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) το 295 π.Χ., ο Φάβιος επέβαλε πρόστιμα σε εύπορους Ρωμαίους οικοδεσπότες, που είχαν καταδικαστεί για μοιχεία, και αφιέρωσε τα χρήματα στην οικοδόμηση ενός ναού της Αφροδίτης, που βρισκόταν κοντά στον Μεγάλο Ιππόδορμο (Circus Maximus). 

 Υπατεία και μετέπειτα σταδιοδρομία 
Το 292 π.Χ. ο Φάβιος ήταν ύπατος για πρώτη φορά, με τον Δέκιμο Ιούνιο Βρούτο Σκαίβα. Η Ρώμη συμμετείχε στον Γ΄ και τελευταίο Σαμνιτικό Πόλεμο, και ο Φάβιος ανέλαβε μία διοίκηση εναντίον των Πεντρίων, της ηγετικής φυλής των Σαμνιτών, στην οποία ηττήθηκε ολοκληρωτικά. Στη Ρώμη, οι παραδοσιακοί αντίπαλοι των Φαβίων, οι Παπίριοι και οι Κλαύδιοι, παρότρυναν τον Φάβιο να απαλλαγεί από την εξουσία του, και να υποβιβαστεί από το υπατικό του αξίωμα, ως τιμωρία για την ανικανότητά του. Σε αντίθεση με αυτό, ο πατέρας του Φάβιου, Ρουλιανός, προέτρεψε να επιτραπεί στον γιο του να εξαγοράσει τον εαυτό του, προσφέροντας εθελοντικά να υπηρετήσει προσωπικά ως υποδιοικητής τού γιου του σε μία επόμενη εκστρατεία. Έτσι, γλίτωσε τη δημόσια ταπείνωση, ο Φάβιος έκανε πράξη τον λόγο τού πατέρα του, νικώντας τους Σαμνίτες, καταλαμβάνοντας πολλές πόλεις και αιχμαλωτίζοντας τον Γάιο Πόντιο, τον Σαμνίτη στρατηγό. Σε αναγνώριση των νικών του, η Σύγκλητος τίμησε τον Φάβιο με έναν θρίαμβο. [ i ] η περίσταση ήταν πιο αξιοσημείωτη, διότι ο πρεσβύτερος Φάβιος ίππευε δίπλα στο άρμα τού γιου του.   

Ο Φάβιος συνέχισε τη διοίκηση εναντίον των Σαμνιτών ως ανθύπατος το 291, και πολιορκούσε την πόλη Κομίνιον, όταν ο ύπατος Λεύκιος Ποστούμιος Μέγελος ανέλαβε τη διοίκηση της πολιορκίας, και διέταξε τον Φάβιο να αποσυρθεί από το Σάμνιον.   

Ο Φάβιος ήταν ύπατος για δεύτερη φορά το 276 π.Χ., με τον Γάιο Γενούκιο Κλεψίνα. Ο Φάβιος οδήγησε έναν στρατό στη νότια Ιταλία, όπου νίκησε τους Σαμνίτες, τους Λουκανούς και τους Βρούτιους, λαμβάνοντας έναν δεύτερο θρίαμβο. [ ii ]   Η Ρώμη υπέστη μία ιδιαίτερα δύσκολη επιδημία το έτος αυτό. 

Το 273 ο Φάβιος ηγήθηκε μίας αντιπροσωπείας πρεσβευτών στην αυλή του Πτολεμαίου Β΄ Φιλαδέλφου της Αιγύπτου. Συνοδευόταν από τον εξάδελφό του, Nουμέριο Φάβιο Πίκτωρα, και τον Κόιντο Ογούλνιο Γάλλο, καθένας από τους οποίους αργότερα θα γινόταν ύπατος.  Κατά την αναχώρησή τους για τη Ρώμη, ο Πτολεμαίος Β΄ χάρισε στους πρέσβεις πλούσια δώρα, τα οποία στη συνέχεια κατέθεσαν στο ρωμαϊκό ταμείο. Ωστόσο, ως χειρονομία ευγνωμοσύνης και σεβασμού, η Ρωμαϊκή Σύγκλητος αποφάσισε να επιστραφούν τα δώρα στους πρέσβεις.   

Ύπατος για τρίτη φορά το 265 π.Χ., με τον Λεύκιο Μαμίλιο Βίτουλο, ο Φάβιος στάλθηκε για να βοηθήσει τους πρεσβυτέρους των Βολσίνιων κατά τη διάρκεια μίας εξέγερσης των πληβείων της πόλης κατά της αριστοκρατίας. Ο Φάβιος τραυματίστηκε σε σκληρές μάχες και στη συνέχεια απεβίωσε.   Την ίδια χρονιά, ο γιος του, Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Βερουκόσος, ο οποίος θα γινόταν πέντε φορές ύπατος, και δύο φορές δικτάτορας, έγινε οιωνοσκόπος (augur).Broughton, vol. I, pp. 181–183, 195, 201, 202. Σε μια αβέβαιη στιγμή πριν από το τέλος του, ο F;abiow ονομάστηκε πρώτος της Συγκλήτου (princeps senatus), μία τιμητική θέση που κατείχαν προηγουμένως ο πατέρας και ο παππούς του, και η οποία αργότερα θα απονεμόταν στον γιο του.Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, vol. II, pp. 992, 993 (Quintus Fabius Maximus Gurges).

 Ιστορική αβεβαιότητα 
Αν και ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Γούργες παραδοσιακά προσδιορίζεται ως ο πατέρας του Βερουκόσου, μία μειοψηφική άποψη που υποστηρίζεται από τους Μπέλοχ και Δεγκράσι υποστηρίζει ότι ο Βερουκόσος ήταν εγγονός του Γούργες, υπάτου το 292 και 276, και ότι ο πατέρας του, ονόματι επίσης Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Γούργες, ήταν ο ύπατος του 5 π.Χ.   Αποσπάσματα στον Πλούταρχο και τον Πλίνιο περιγράφουν τον Βερρουκόσο ως τον δισεγγονό του Ρουλιανού, αν και δεν αναφέρουν ρητά ότι ήταν εγγονός του Γούργες, του υπάτου του 292 και του 276   Κατά τη γνώμη του Μπρώτον, το διάστημα των 59 ετών μεταξύ της πρώτης υπατείας του Γούργες το 292 και της πρώτης του Βερουκόσου το 233, υποστηρίζει αυτή την άποψη, αν και ο Τ. Λίβιος περιγράφει τον Βερουκόσο ως εγγονό του Ρουλιανού και εννοείται γιο του Γούργες.   Το Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας συμφωνεί, ότι ο Βερουκόσος ήταν πιθανότατα εγγονός, όχι γιος του Γούργες, αλλά υποθέτει ότι ο πατέρας του μπορεί να ήταν ο Κόιντος Φάβιος, ο οποίος, ως αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) το 266 π.Χ., προσέβαλλε τους απεσταλμένους της Απολλωνίας στην Ήπειρο, και για τιμωρία δόθηκε στον λαό της Απολλώνιας.    Σε αυτή την περίπτωση, ο ύπατος του 265 θα ήταν ο ίδιος Γούργες που ήταν προηγουμένως ύπατος το 292 και το 276. Αυτή η άποψη προτάθηκε από τον Mύντσερ.  

 Δείτε επίσης 
 γένος Φαβίων

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
 Τίτος Λίβιος ( Λίβιος ), Ιστορία της Ρώμης .
 Διονύσιος της Αλικαρνασσού, Romaike Archaiologia (Ρωμαϊκές Αρχαιότητες).
 Valerius Maximus, Factorum ac Dictorum Memorabilium (Memorable Facts and Sayings).
 Gaius Plinius Secundus ( Πλίνιος ο Πρεσβύτερος ), Naturalis Historia (Φυσική Ιστορία).
 Πλούταρχος, Βίοι ευγενών Ελλήνων και Ρωμαίων .
 Paulus Orosius, Historiarum Adversum Paganos (Ιστορία κατά των παγανών).
 Αμβρόσιος Θεοδόσιος Μακρόβιος, Σατουρνάλια .
 Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, William Smith, ed. , Little, Brown and Company, Βοστώνη (1849).
 August Pauly, Georg Wissowa, κ.ά., Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft, JB Metzler, Στουτγάρδη (1894–1980).
 Karl Julius Beloch, Römische Geschichte bis zum Beginn der punischen Kriege (Ρωμαϊκή ιστορία μέχρι την αρχή των Punic Wars), De Gruyter, Βερολίνο (1926).
 T. Robert S. Broughton, The Magistrates of the Roman Republic, American Philological Association (1952).
 Edward Togo Salmon, Samnium and the Samnites, Cambridge University Press (1967), .

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα π.Χ.