Ιωάννης Νικολίδης Πίνδος

Ο Ιωάννης Νικολίδης της Πίνδου (, , 14 Μαρτίου 1737 – 12 Οκτωβρίου 1828) ήταν Αρουμάνος ιατρός και ευγενής. 

Γεννήθηκε στον Γράμο Καστοριάς, μετανάστευσε στη Σιάτιστα και στη συνέχεια στη Βιέννη για να ολοκληρώσει τις σπουδές του στην ιατρική. Κέρδισε μεγάλη δημοτικότητα ως γιατρός στη Βιέννη. Του αποδόθηκε το προσωνύμιο ευγενούς «» («της Πίνδου») για τις υπηρεσίες του.

 Βιογραφία 
μικρογραφία|Σελίδα τίτλου της μετάφρασης του Ιωάννη Νικολίδη στα ελληνικά το 1794 του Ueber die Lustseuche του Άντον φον Στερκ, ενός έργου για τη σύφιλη.
Ο Ιωάννης Νικολίδης γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1737 στο Γράμο (βλάχικα: Gramosta), έδαφος τότε της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και νυν της Ελλάδας. Ήταν Αρουμάνος, όπως έδειξε ο σύγχρονος Έλληνας λόγιος Γεώργιος Ζαβίρας κι ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Έτβες Λοράντ στη Βουδαπέστη Αλεξάντερ Πετς, ο οποίος βρισκόταν σε επαφή με μέλη της οικογένειας Νικολίδη. Σπούδασε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του και αργότερα μετανάστευσε στη Σιάτιστα για να σπουδάσει στη δευτεροβάθμια σχολή ιστορίας, φυσικής και θεολογίας.

Καθώς οι γονείς του αρνήθηκαν την πρόθεσή του να ολοκληρώσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης στη μοναρχία των Αψβούργων, έδαφος που ανήκει πλέον στην Αυστρία, ξεκίνησε ένα ταξίδι χωρίς χρήματα, ασχολήθηκε με εμπορικές δραστηριότητες στο Ζέμουν για να πληρώσει τις σπουδές του και έφτασε στη Βιέννη. Αφού επέζησε από μια ασθένεια, ξεκίνησε και τελείωσε τις ιατρικές του σπουδές σε μόλις δύο χρόνια λαμβάνοντας διδακτορικό. Δίδασκε ελληνικά στην πόλη την ίδια περίοδο. Η διατριβή με την οποία αποφοίτησε είχε τον τίτλο Dissertatio inauguralis physiologico-medica sistens pyogoniam quam annuente inclyta facultate medica in antiquissima et celeberrima Universitate vindobonensi pro doctoris gradu publicae disquisitioni submittit Joannes Nicolides Macedo Grammostensis.

Μετά από αυτό, ονομάστηκε από τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ιωσήφ Β' ως «Πρώτος Δόκτωρ Ελλήνων Ομοθρήσκων», ο οποίος θεράπευε ελληνόφωνους ασθενείς στη Βιέννη, ορισμένοι από τους οποίους γνώριζαν μόνο ελληνικά. Σύντομα απέκτησε μεγάλη φήμη στη Βιέννη και ανακηρύχθηκε τακτικό μέλος της ιατρικής σχολής του πανεπιστημίου της πόλης. Λόγω των υπηρεσιών του, ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Λεοπόλδος Β' του απένειμε τον τίτλο ευγενείας  («της Πίνδου»). Ο ανιψιός του, Στέργιος Ευστάθιος Νικολίδης, μέλος της Κοινότητας Ελλήνων και Βλάχων της Βιέννης, έλαβε επίσης αυτόν τον τίτλο.

Ο Αυστριακός γιατρός Άντον φον Στερκ ζήτησε από τον Νικολίδη εάν μπορούσε να μεταφράσει τα έργα του Ueber die Lustseuche («Σχετικά με την πάθηση του πόθου») και Die praktisch-medicinische Lehre zum Gebrauche der Militär- und Landchirurgen («Η Πρακτική-Ιατρική Διδασκαλία για τη Χρήση από Στρατιωτικούς και Αγροτικούς Ιατρούς») στα ελληνικά. Το πρώτο, έργο για τη σύφιλη, μεταφράστηκε στη δημοτική και όχι στην καθαρεύουσα, ώστε να είναι κατανοητό τόσο από μορφωμένους όσο και αμόρφωτους αναγνώστες. Περιλάμβανε προσθήκες του Νικολίδη της Πίνδου, που ο ίδιος έκρινε σημαντικές.

Ο Νικολίδης της Πίνδου επινόησε το «Βάλσαμο ζωής» (γερμανικά: Lebensbalsam), που απέκτησε μεγάλη φήμη και πωλείται ακόμη και στη σύγχρονη Ελλάδα και Τουρκία. Το 1827, δώρισε 120 τόμους κλασικών έργων στην αρωμανοελληνική κοινότητα της Βιέννης.

 Θάνατος και υστεροφημία 
Ο Νικολίδης της Πίνδου πέθανε στις 12 Οκτωβρίου 1828 στη Βιέννη, σε ηλικία 91 ετών. Οι περισσότερες από τις πληροφορίες για τη ζωή του προέρχονται από μια νεκρολογία, η οποία δημοσιεύτηκε από ένα άτομο με το ακρωνύμιο PD, που πιστεύεται ότι ήταν ένα πρόσωπο κοντά στον Νικολίδη, με τίτλο Gallerie denkwürdiger Männer des Vaterlandes. Iohann Nicolides von Pindo, gestorben zu Wien den 12. Οκτ. 1828 («Πινακοθήκη Αείμνηστων Ανδρών της Πατρίδος. Ιωάννης Νικολίδης της Πίνδου, πέθανε στη Βιέννη στις 12 Οκτωβρίου 1828»). Το άτομο αυτό εξήρε τις μεγάλες γνώσεις του Νικολίδη, αλλά και την αδιαφορία του για οικοομικό αντίτιμο, καθώς, όπως λέγεται στη νεκρολογία, περιέθαλπε φτωχούς ασθενείς και τους έδινε δωρεάν τα φάρμακα που χρειάζονταν.

Μέλη της οικογένειας Νικολίδη καταγράφονται στην ιστορία μέχρι το 1905 ως μέλη του διοικητικού συμβουλίου της Εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου της Βιέννης.

 Παραπομπές 

 Πηγές 




Κατηγορία:Βλάχοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ευγενείς
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιέννης