Ναουάφ Σαλάμ

Ο Ναουάφ Σαλάμ (Nawaf Abdallah Salim Salam, αραβικά: نوّاف عبد الله سليم سلام; γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1953) είναι Λιβανέζος πολιτικός, διπλωμάτης, νομικός και ακαδημαϊκός που υπηρετεί ως ο 53ος πρωθυπουργός του Λιβάνου από τις 8 Φεβρουαρίου 2025. Ο Σαλάμ προηγουμένως υπηρέτησε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ) για εννεαετή θητεία που ξεκίνησε το 2018 , και επιπλέον υπηρέτησε ως πρέσβης και Μόνιμος Αντιπρόσωπος του Λιβάνου στα Ηνωμένα Έθνη στη Νέα Υόρκη από το 2007 έως το 2017, κατά τη διάρκεια της οποίας κατείχε τις θέσεις του προέδρου του Συμβουλίου Ασφαλείας και του αντιπροέδρου της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Το 2024 εξελέγη ο 27ος πρόεδρος του ICJ, και έγινε ο δεύτερος Άραβας και ο πρώτος Λιβανέζος δικαστής που κατέχει το αξίωμα. Παραιτήθηκε από το δικαστήριο αφού το κοινοβούλιο του Λιβάνου τον όρισε πρωθυπουργό.

Κατάγεται από μια επιφανή σουνιτική πολιτική οικογένεια. Σπούδασε στη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εργάστηκε ως πανεπιστημιακός λέκτορας και δικηγόρος.

 Ιστορικό και εκπαίδευση 
Γιος του Αμπντάλα Σαλάμ και της Ρεκάτ Μπέιχουμ, ο Ναουάφ γεννήθηκε σε μια επιφανή οικογένεια από τη Βηρυτό, Λίβανος. Ο παππούς του, Σαλίμ Σαλάμ, ηγέτης του "Κινήματος Μεταρρύθμισης της Βηρυτού", εξελέγη βουλευτής της Βηρυτού στο Οθωμανικό κοινοβούλιο το 1912. Ο θείος του, Σαέμπ Σαλάμ, αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία του Λιβάνου από τη Γαλλική Εντολή του Λιβάνου και στη συνέχεια υπηρέτησε τέσσερις φορές ως πρωθυπουργός του Λιβάνου μεταξύ 1952 και 1973. Ο ξάδελφός του Ταμάμ Σαλάμ ήταν επίσης πρωθυπουργός του Λιβάνου μεταξύ 2014 και 2016.

Ο Ναουάφ Σαλάμ κατέχει Διδακτορικό στην Πολιτική Επιστήμη από το Sciences Po (1992), Μεταπτυχιακό Νομικής (LL.M.) από τη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ (1991), και Διδακτορικό στην Ιστορία από τη Σορβόννη (1979).

 Καριέρα 

 Νομική πρακτική και ακαδημαϊκή σταδιοδρομία 
Από το 1979 έως το 1981 ο Σαλάμ ήταν λέκτορας σύγχρονης ιστορίας της Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Το 1981 έφυγε από το Παρίσι για να περάσει ένα ακαδημαϊκό έτος ως επισκέπτης ερευνητής στο Weatherhead Center for International Affairs στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Μεταξύ 1985 και 1989, ήταν λέκτορας στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, κατά τη διάρκεια του οποίου ασκούσε επίσης τη δικηγορία ως συνεργάτης στην Takla Law Firm.  Ήταν επισκέπτης ερευνητής στη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ από το 1989 έως το 1990, και ξένος νομικός σύμβουλος στην Edwards & Angell LLP από το 1989 έως το 1992. Συνέχισε την πρακτική του στην Takla Law Firm το 1992 καθώς και τη διδασκαλία του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Σχέσεων στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού. Διορίστηκε Επισκέπτης επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης το 2003, και αργότερα αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης το 2005. Από το 2005 έως το 2007, ήταν πρόεδρος του Τμήματος Πολιτικών Σπουδών και Δημόσιας Διοίκησης.

 Έργο δημοσίου συμφέροντος 
Ο Σαλάμ υπηρέτησε ως μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου του Λιβάνου από το 1999 έως το 2002 και ως μέλος της Λιβανέζικης Εθνικής Επιτροπής της UNESCO από το 2000 έως το 2004. Το 2005 και το 2006 ήταν μέλος και γενικός γραμματέας της Εθνικής Επιτροπής Εκλογικής Μεταρρύθμισης, στην οποία ανατέθηκε το καθήκον να προετοιμάσει το σχέδιο ενός νέου εκλογικού νόμου για τον Λίβανο. Έχει επίσης υπηρετήσει στο διοικητικό συμβούλιο του Λιβανέζικου Κέντρου Πολιτικών Σπουδών (LCPS), μιας μη κομματικής δεξαμενής σκέψης, αποστολή της οποίας είναι να παράγει και να προωθεί πολιτικές που βελτιώνουν τη διακυβέρνηση στον Λίβανο και τον αραβικό κόσμο.

 Πρέσβης του Λιβάνου στα Ηνωμένα Έθνη 
Από τον Ιούλιο του 2007 έως τον Δεκέμβριο του 2017, υπηρέτησε ως Πρέσβης και Μόνιμος Αντιπρόσωπος του Λιβάνου στα Ηνωμένα Έθνη στη Νέα Υόρκη.

Η θητεία του Σαλάμ στον ΟΗΕ χαρακτηρίστηκε από τις επανειλημμένες παρεμβάσεις του ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας, ζητώντας ασφάλεια και σταθερότητα στο Νότιο Λίβανο μέσω της εφαρμογής της Απόφασης 1701 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών , προωθώντας την ίδρυση ανεξάρτητων Δυνάμεων Ασφαλείας για την προστασία των πολιτών από την πολιτική "αποδέσμευσης" του Πρέσβη του Λιβάνου στα Ηνωμένα Έθνη από τη συριακή σύγκρουση, και επιδιώκοντας τον τερματισμό της ατιμωρησίας μέσω της ίδρυσης του Ειδικού Δικαστηρίου για τον Λίβανο στην υπόθεση της δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού του Λιβάνου Ραφίκ Χαρίρι σύμφωνα με την απόφαση 1757 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Εκπροσώπησε τον Λίβανο στο Συμβούλιο Ασφαλείας το 2010 και το 2011, για τη διετή θητεία του Λιβάνου ως μη μόνιμο μέλος. Τον Μάιο του 2010 και τον Σεπτέμβριο του 2011 κατείχε την εκ περιτροπής προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της 67ης συνόδου της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών από τον Σεπτέμβριο του 2012 έως τον Σεπτέμβριο του 2013 και ως εν ενεργεία Πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών τον Ιούλιο του 2013.

 Δικαστής του Διεθνούς Δικαστηρίου 
Στις 9 Νοεμβρίου 2017 ο Σαλάμ εξελέγη δικαστής του Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ) αφού έλαβε 135 ψήφους στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών και 12 ψήφους στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Μετά τον Φουάντ Αμούν, έγινε ο δεύτερος Λιβανέζος που υπηρέτησε ως δικαστής του ICJ.

Στις 6 Φεβρουαρίου 2024 εξελέγη πρόεδρος του ICJ.  Ο διορισμός του Σαλάμ ως προέδρου του ICJ τον Φεβρουάριο του 2024 συνέπεσε άμεσα με την πρώτη ακρόαση για την αγωγή της Νότιας Αφρικής κατά του Ισραήλ για γενοκτονία τον Ιανουάριο του 2024. Ο Σαλάμ ανέλαβε την υπόθεση που κατέθεσε η Νότια Αφρική κατά του Ισραήλ.

 Υποψηφιότητα για πρωθυπουργός 
Ο Σαλάμ ήταν υποψήφιος για Πρωθυπουργός προς το τέλος της θητείας του Μισέλ Αούν για να αντικαταστήσει τον Νατζίμπ Μικάτι το 2022. Ωστόσο, ο Μικάτι κέρδισε ξανά, και έγινε εντολοδόχος πρωθυπουργός στις 23 Ιουνίου 2022 με 54 ψήφους έναντι 28 του Σαλάμ για να σχηματίσει ένα νέο υπουργικό συμβούλιο για το υπόλοιπο της θητείας του προέδρου Μισέλ Αούν.

Στον απόηχο της εκλογής του Ζοζέφ Αούν ως προέδρου του Λιβάνου στις 9 Ιανουαρίου 2025, πολλοί βουλευτές της αντιπολίτευσης κατέληξαν σε συναίνεση για τον διορισμό του Σαλάμ ως πρωθυπουργού.  Η υποψηφιότητά του υποστηρίχθηκε από πολλά δυτικά και αραβικά κράτη, τα οποία ζήτησαν τον διορισμό του, έναντι του τότε υπηρεσιακού πρωθυπουργού Νατζίμπ Μικάτι. Στις 13 Ιανουαρίου 2025 ο Σαλάμ ορίστηκε από 84 από τους 128 βουλευτές, καθιστώντας τον εντολοδόχο πρωθυπουργό του Λιβάνου. Μετέβη αεροπορικώς στον Λίβανο στις 14 Ιανουαρίου μετά την αναχώρηση από τη Χάγη.  Την ίδια ημέρα παραιτήθηκε από μέλος του Διεθνούς Δικαστηρίου.

 Πρωθυπουργία (2025–σήμερα) 
Ο Σαλάμ δήλωσε ρητά την πρόθεσή του να αποφύγει τον αποκλεισμό και να προωθήσει την ενότητα σε όλο το πολιτικό φάσμα, ειδικά αφού ο κοινοβουλευτικός ηγέτης της Χεζμπολάχ Μοχάμαντ Ραάντ δήλωσε ότι η Χεζμπολάχ "άπλωσε το χέρι της" βοηθώντας στην εξασφάλιση της εκλογής του Αούν μόνο για να βρει το "χέρι κομμένο", κατηγορώντας την αντιπολίτευση για κατακερματισμό και αποκλεισμό από την εξουσία στον Λίβανο.  Δεσμεύτηκε επίσης να επεκτείνει την εξουσία του λιβανέζικου κράτους σε ολόκληρη την επικράτειά του, ευθυγραμμιζόμενος με την πλήρη εφαρμογή της Απόφασης 1701 του ΟΗΕ.  Υποσχέθηκε να ανοίξει ξανά τις έρευνες για την έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού και πρότεινε τη συνεργασία με διεθνείς εταίρους.

Το υπουργικό συμβούλιο του Σαλάμ επιβεβαιώθηκε από τον πρόεδρο Ζοζέφ Αούν στις 8 Φεβρουαρίου 2025.

Ο Σαλάμ τόνισε στην εναρκτήρια τηλεοπτική του συνέντευξη την ανάγκη για ολοκληρωμένες μεταρρυθμίσεις προκειμένου να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στο λιβανέζικο κράτος. Υπογράμμισε τη σημασία της αναδιάρθρωσης του τραπεζικού τομέα για την προσέλκυση επενδύσεων και την προστασία των καταθέσεων, υποστηρίζοντας ότι ένα ισχυρό τραπεζικό σύστημα είναι απαραίτητο για την οικονομική ανάπτυξη. Ο Σαλάμ ζήτησε επίσης σοβαρές προσπάθειες για την εγκαθίδρυση μιας ανεξάρτητης δικαιοσύνης, δηλώνοντας ότι χωρίς αυτήν, δεν μπορεί να υπάρξει προστασία των ελευθεριών, εγγύηση των δικαιωμάτων ή ενθάρρυνση των επενδύσεων. Τόνισε ότι η δικαστική ανεξαρτησία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος τόσο των οικονομικών όσο και των πολιτικών μεταρρυθμίσεων. Επιπλέον, ο Σαλάμ υποστήριξε την πλήρη εφαρμογή της Συμφωνίας του Ταΐφ, ιδιαίτερα την διοικητική αποκέντρωση, προειδοποιώντας ότι οι καθυστερήσεις έχουν επιδεινώσει τις εθνικές κρίσεις. Επανέλαβε τη δέσμευσή του για την εφαρμογή της Απόφασης 1701 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, τονίζοντας την αποκλειστική εξουσία του κράτους επί των όπλων και των θεμάτων ασφάλειας. Αντιμετωπίζοντας την οικονομική κρίση, ο Σαλάμ απέρριψε οποιεσδήποτε λύσεις που θα περιλάμβαναν διαγραφή των καταθέσεων των πολιτών, τονίζοντας την ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων των καταθετών. Ολοκλήρωσε εκφράζοντας την πρόθεσή του να συνεργαστεί με διεθνείς εταίρους για την υποστήριξη των μεταρρυθμιστικών και αναπτυξιακών προσπαθειών του Λιβάνου. Στις 26 Φεβρουαρίου η κυβέρνηση του Σαλάμ κέρδισε ψήφο εμπιστοσύνης στο κοινοβούλιο.

Στην 50ή επέτειο του Λιβανικού Εμφυλίου Πολέμου, ζήτησε εθνική περισυλλογή και ανανεωμένη δέσμευση για την οικοδόμηση ενός ενιαίου κράτους. Σε ένα μήνυμα που κοινοποιήθηκε στο X, τόνισε ότι όλες οι παρατάξεις ήταν τελικά χαμένες στη σύγκρουση και υπογράμμισε την απουσία ή την αποτυχία του κράτους ως κεντρική αιτία. Ο Σαλάμ υποστήριξε την πλήρη εφαρμογή της Συμφωνίας του Ταΐφ, διορθώνοντας τις εσφαλμένες εφαρμογές και κλείνοντας τα κενά, και τόνισε τη σημασία των νόμιμων ενόπλων δυνάμεων που κατέχουν αποκλειστικά δικαιώματα οπλοφορίας. Προέτρεψε επίσης το κράτος να αντιμετωπίσει το ζήτημα των αγνοουμένων και των απαχθέντων με σοβαρότητα και διαφάνεια. Για να τιμήσει την επέτειο, ο Σαλάμ ζήτησε μια πανεθνική στιγμή σιωπής το μεσημέρι της 13ης Απριλίου, υπό το σύνθημα: "Θυμόμαστε μαζί για να ξαναχτίσουμε μαζί."

 Προσωπική ζωή 
Ο Σαλάμ είναι παντρεμένος με τη Σαχάρ Μπαασίρι, αρθρογράφο και πρέσβη του Λιβάνου στην UNESCO από τον Ιανουάριο του 2018.  Έχει δύο γιους, τον Αμπντάλα και τον Μαρουάν.  Το Associated Press τον περιγράφει ως "μέλος μιας επιφανούς σουνιτικής μουσουλμανικής οικογένειας από τη Βηρυτό."  Σύμφωνα με το Εθνικό Σύμφωνο, ο πρωθυπουργός του Λιβάνου επιλέγεται πάντα από τη σουνιτική κοινότητα.

Διακρίσεις και παράσημα
Ο Σαλάμ τιμήθηκε το 2012 με τη Γαλλική Λεγεώνα της Τιμής () με το βαθμό του Αξιωματικού () από τον πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί.

Αξιομνημόνευτες εκδόσεις
Ο Σαλάμ έχει γράψει βιβλία και άρθρα για την πολιτική και συνταγματική μεταρρύθμιση, τη μεταρρύθμιση του εκλογικού νόμου, την υπέρβαση του σεκταρισμού, και την καταπολέμηση της διαφθοράς και την προώθηση της λογοδοσίας μέσω της ενίσχυσης της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και του κράτους δικαίου. Έχει επίσης γράψει για το ζήτημα της ιθαγένειας και της κοινωνίας των πολιτών στον αραβικό κόσμο, καθώς και για την ανάπτυξη του διεθνούς δικαίου.

Βιβλία και φυλλάδια
 Εκδότης και συνεισφέρων: Lebanon in the Security Council, 2010-2011 (in Arabic), Dar Al Saqi, Beirut, 2013 
 Εκδότης και συνεισφέρων: Le Moyen-Orient à l'Epreuve de l'Irak, Actes-Sud/Sindbad, Paris, 2005. 
 Εκδότης και συνεισφέρων: Options for Lebanon, I.B.Tauris, London and New York, 2004.  (Arabic version published by Dar An-Nahar ).
Συνεκδότης με τον Theodor Hanf και Συνεισφέρων: Lebanon in Limbo, Nomos, Baden-Baden, 2003. 
 Συνεκδότης με τον Fares Sassine, Lebanon. A Century in Pictures (Trilingual English-French-Arabic), Dar An-Nahar, Beirut, 2003. 
 Civil Society in the Arab World: The Historical and Political Dimensions, Islamic Legal Studies Program, Harvard Law School, Occasional Publications, Cambridge, 2002. 
 La condition libanaise. Communautés, citoyen, Etat; suivi de: La citoyenneté en pays d'Islam. Dar An-Nahar, Beirut, 1998. (2nd ed. 2001). 
 Mythes et Politiques au Liban. Trois Essais, Fiches du Monde Arabe, Beirut, 1987.
 Prospects for Lebanon. An Essay on Political Opportunities and Constraints, C.L.S., Oxford, 1987. 

Παραπομπές 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Επίσημη ιστοσελίδα
 Harvard Islamic Legal Studies Publication – Civil Society in the Arab World
 Harvard International Law Journal – 60th Anniversary Keynote Address 
 Commencement Address to the International College Class of 2014

Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Λιβάνου