Οίκος των Εκεχαρντιδών

Οι Οίκος των Εκεχαρντιδών ήταν μία γερμανική οικογένεια ευγενών από την περιοχή της Θουριγγίας. Έγιναν μάργραβοι του Μάισεν από το 985 μέχρι την εξαφάνιση της οικογένειας το 1046.

 Προέλευση 
Η προγονική έδρα των Εκεχαρντιδών ή τουλάχιστον ένα σημαντικό κάστρο της οικογένειας στην περιοχή Ζάαλε-Ούνστρουτ βρισκόταν στη δυτική όχθη του Ούνστρουτ στον Κάπελενμπεργκ στην Κλάινενα (1258 Τeutonica Ihene, Deutschen Ihen, Deutsch Jena ονομαζόταν σε αντίθεση με τη Γκρόσγιενα στην άλλη πλευρά του Ούνστρουτ, που παλαιότερα ονομαζόταν Wendisch Jena). Η τοποθεσία της ιδιοκτησίας τους και άλλων κτήσεων, όπως το Κούκενμπουργκ ή το Έκεχαρντσμπουργκ, αφενός τους συνέδεε σταθερά με τη Θουριγγία και, αφετέρου, από το 965 και μετά, κυβέρνησαν ως μάργραβοι του Μάισεν και, για ένα διάστημα, και την περιοχή του Μπάουτσεν, γεγονός που εδραίωσε την κυρίαρχη θέση τους. Η ταφή του Έκεχαρντ Α΄ στο urbs Gene εξακολουθεί να χρησιμεύει ως επιχείρημα για το προγονικό τους κάστρο κοντά στην Γκρόσγιενα ή Kλάινγιενα (1002 urbe, quae Geniun dicitur, 1033 urbs geni). Το βασιλικό Χρονικό του Σάξονα του Χρονικογράφου αναφέρει ότι ο Έκεχαρντ Α΄ τάφηκε το 1002 στο κάστρο του, που ονομαζόταν Γκένε στην ενορία του Μάιντς, στο σημείο όπου ενώνονται οι ποταμοί Ζάαλε και Ούνστρουτ.

Βασιζόμενος στο κύριο όνομα Έκεχαρντ, ο Έντουαρντ Χλάβιτσκα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Εκεχαρντίδες ήταν πλάγιος κλάδος των Οθωνιδών/Λιουδολφιδών : ο Έκεχαρντ (απεβ. πιθανώς 30 Αυγούστου 954) θα μπορούσε να είναι γιος του Έκεχαρντ, ο οποίος έπεσε το 936, και ο οποίος με τη σειρά του ήταν εγγονός του Όθωνα Α΄ του Επιφανούς δούκα της Σαξονίας.  Ωστόσο, στις γραπτές πηγές δεν αναφέρεται κάποια οικογενειακή σχέση.

μικρογραφία|Μορφές δωρητών: του Έκαρντ Β΄ και της Ούτα στον καθεδρικό ναό του Nάουμπουργκ.

Γενεαλογία των Εκεχαρντιδών, μαργράβων του Μάισεν

 Βιβλιογραφία και Πηγές 
 Eduard Machatschek: Geschichte der Bischöfe des Hochstiftes Meißen in chronologischer Reihenfolge. Zugleich ein Beitrag zur Culturgeschichte der Mark Meißen und des Herzog- und Kurfürstenthums Sachsens. Nach dem „Codex Diplomaticus Saxoniae Regiae“, anderen glaubwürdigen Quellen und bewährten Geschichtswerken bearbeitet. Meinhold, Dresden 1884.
 Robert Holtzmann: Beiträge zur Geschichte des Markgrafen Gunzelin von Meißen. In: Sachsen und Anhalt. Bd. 8, 1932, , S. 108–129.
 Siegfried Lüpke: Die Markgrafen der Sächsischen Ostmarken in der Zeit von Gero bis zum Beginn des Investiturstreites (940–1075). Frommhold & Wendler, Leipzig 1937, (Halle, Universität, Dissertation, 1937, maschinschriftlich).
 Ruth Schölkopf: Die sächsischen Grafen. (919–1024) (Studien und Vorarbeiten zum Historischen Atlas Niedersachsens Heft 22, ). Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1957.
 Hans Patze: Die Entstehung der Landesherrschaft in Thüringen (= Mitteldeutsche Forschungen. 22, 1, ). Teil 1. Böhlau, Köln u. a. 1962.
 Rudolf Stöwesand: Zur Genealogie und Geschichte der Stifter des Naumburger Domes, Graf Dietmar der Gefallene und Timo der Vogelfreie. In: Der Herold. NF 4, Heft 8/9, 1962, , S. 163–187.
 Herbert Ludat: An Elbe und Oder um das Jahr 1000. Skizzen zur Politik des Ottonenreiches und der slavischen Mächte in Mitteleuropa. Böhlau Köln u. a. 1971, ISBN 3-412-07271-0.
 Christian Lübke: Regesten zur Geschichte der Slaven an Elbe und Oder (= Osteuropastudien der Hochschulen des Landes Hessen. Reihe 1: Giessener Abhandlungen zur Agrar- und Wirtschaftsforschung des europäischen Ostens. 134). Band 3: Regesten. 983–1013. Duncker & Humblot, Berlin 1986, ISBN 3-428-05844-5.
 Eduard Hlawitschka: Untersuchungen zu den Thronwechseln der ersten Hälfte des 11. Jahrhunderts und zur Adelsgeschichte Süddeutschlands. Zugleich klärende Forschungen um „Kuno von Öhningen“ (= Vorträge und Forschungen. Sonderbd. 35). Thorbecke, Sigmaringen 1987, ISBN 3-7995-6695-3.
 Winfrid Glocker: Die Verwandten der Ottonen und ihre Bedeutung in der Politik. Studien zur Familienpolitik und zur Genealogie des sächsischen Kaiserhauses (= Dissertationen zur mittelalterlichen Geschichte. 5). Böhlau Köln u. a. 1989, ISBN 3-412-12788-4 (Zugleich: München, Universität, Dissertation, 1986/1987).
 Gabriele Rupp: Die Ekkehardiner, Markgrafen von Meißen und ihre Beziehungen zum Reich und zu den Piasten (= Europäische Hochschulschriften. Reihe 3: Geschichte und ihre Hilfswissenschaften. Bd. 691). Lang, Frankfurt am Main u. a. 1996, ISBN 3-631-49868-3 (Zugleich: München, Universität, Dissertation, 1995).
 Heinz Wießner: Das Bistum Naumburg. Band 1: Die Diözese (= Germania Sacra. NF Bd. 35, 1). de Gruyter, Berlin u. a. 1997, ISBN 3-11-015193-6.
 Bernd W. Bahn: Die Burgen der Ekkehardinger an der Unstrutmündung. (1. Teil). In: Saale-Unstrut-Jahrbuch. Jahrbuch für Kulturgeschichte und Naturkunde der Saale-Unstrut-Region. Bd. 5, 2000, , S. 28–39.
 Detlev Schwennicke: Europäische Stammtafeln. Neue Folge Band 1, 1: Die fränkischen Könige und die Könige und Kaiser, Stammesherzoge, Kurfürsten, Markgrafen und Herzoge des Heiligen Römischen Reiches Deutscher Nation. 2., verbesserte Auflage. Klostermann, Frankfurt am Main 2005, ISBN 3-465-03420-1.

 Σύνδεσμοι ιστού 
 Εκεχαρντίνερ

 Σημειώσεις 

Κατηγορία:Γερμανικές ευγενείς οικογένειες