Μίρον Μπιαουοσέφσκι

Ο Μίρον Μπιαουοσέφσκι (, 30 Ιουνίου 1922 - 17 Ιουνίου 1983) ήταν Πολωνός ποιητής, δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός θεάτρου. Ανήκε στη γενιά των Κολόμβων. Τα έργα του διακρίνονται για το καινοτόμο ύφος και θεωρούνται κλασικά της πρωτοπορίας της πολωνικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.

 Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Μπιαουοσέφσκι γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βαρσοβία. Ο πατέρας του ήταν ταχυδρομικός υπάλληλος. Φοίτησε σε σχολείο στη Βαρσοβία και κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας συνέχισε την εκπαίδευσή του στην παρανομία. Αφού αποφοίτησε από το λύκειο το 1942, άρχισε να σπουδάζει πολωνικές σπουδές στο Μυστικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας αλλά δεν τις ολοκλήρωσε. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, από το 1942 έως το 1944, μαζί με τον Στάνισλαβ Τσαχορόφσκι, διηύθυνε το παράνομο Θέατρο Σβεν.

Επέζησε από την εξέγερση της Βαρσοβίας μεταξύ του άμαχου πληθυσμού. Κατά τη διάρκεια της ώρας "W" την 1η Αυγούστου 1944 βρέθηκε στην Παλιά Πόλη και διέφυγε μέσα από υπονόμους μαζί με τον κόσμο που προσπαθούσε να ξεφύγει από τους Γερμανούς. Μετά την καταστολή της εξέγερσης, συνελήφθη και απελάθηκε, μαζί με τον πατέρα του, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Λάμσντορφ μέσω του στρατοπέδου διέλευσης 121 Προυσκόβ. Από εκεί μεταφέρθηκε για καταναγκαστική εργασία στο Οπόλε, όπου εργάστηκε ως βοηθός χτίστη. Μετά από ένα μήνα κατάφερε να δραπετεύσει και πήγε πρώτα στην Τσεστοχόβα και στη συνέχεια στην Κρακοβία. Επέστρεψε στη Βαρσοβία τον Φεβρουάριο του 1945 και εργάστηκε ως ταχυδρομικός υπάλληλος μέχρι το 1946. Παράλληλα, συνέχισε τις σπουδές του.μικρογραφία|Ο Μίρον  Μπιαουοσέφσκι  (πρώτος από αριστερά στην κάτω σειρά) με τον Στάνισλαβ Τσαχορόφσκι και συναδέλφους του κατά τη διάρκεια της κατοχής (1942)|αριστεράΑπό το 1946 εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε ημερήσια εφημερίδα της Βαρσοβίας και έκανε το ντεμπούτο του ως ποιητής με το ποίημα Ιερουσαλήμ, το οποίο διαβάστηκε στην πρώτη βραδιά συγγραφέων της μεταπολεμικής περιόδου. Το 1947 άρχισε να δημοσιεύει σε έντυπα. Εγκατέλειψε τις πολωνικές σπουδές το 1947 και παρακολούθησε μαθήματα δημοσιογραφίας. Στη συνέχεια εργάστηκε για περιοδικά μέχρι το 1951, στα οποία δημοσίευε επίσης ποιήματα και τραγούδια του.

Το 1955, με τους Λούντβικ Χέρινγκ και Λουντμίλα Μουράφσκα, ίδρυσαν ένα ιδιωτικό Πειραματικό θέατρο. Οι παραγωγές τους, στις οποίες συμμετείχε προσωπικά ως συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός, παρουσιάζονταν αρχικά στο διαμέρισμα του Λεχ Εμφάζι Στεφάνσκι στη Βαρσοβία και από τον Απρίλιο του 1958 έως το 1963 στο δικό του μικρό διαμέρισμα στην πλατεία Νταμπρόφσκι. 

Το 1956 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του και έγινε δεκτός στον Σύνδεσμο Πολωνών Συγγραφέων. Η ποίηση του Μπιαουοσέφσκι συγκαταλέγεται στην πολωνική πρωτοπορία και διακρίνεται για τον γλωσσικό πειραματισμό προσεγγίζοντας εσωτερικά και προσωπικά θέματα. Πολλά από τα ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί και έγιναν διάσημα με την ερμηνεία της χαρισματικής Πολωνής τραγουδίστριας Έβα Ντεμάρτσικ.

Το 1970, έγινε διάσημος ως πεζογράφος μετά την έκδοση του αυτοβιογραφικού βιβλίου Ημερολόγιο της εξέγερσης της Βαρσοβίας, στο οποίο κατέγραψε τις εμπειρίες του κατά τη διάρκεια της εξέγερσης 26 χρόνια μετά τις φρικαλεότητες του πολέμου, αποκαλύπτοντας τον «μη ηρωικό ηρωισμό» των απλών κατοίκων της Βαρσοβίας που κινούνταν από το ένστικτο επιβίωσης. Σύντομα εξέδωσε και άλλα πεζογραφικά κείμενα.

Με τον καιρό άρχισε να ηχογραφεί τα έργα του. Συνολικά, άφησε περίπου 100 ώρες ηχογραφήσεων, 80 εκ των οποίων ξεκίνησαν τη δεκαετία του '80.

 Προσωπική ζωή 
Ο Μπιαουοσέφσκι ήταν ομοφυλόφιλος. Από το 1958 έζησε μαζί με τον σύντροφο της ζωής του, τον ζωγράφο και ιστορικό τέχνης Λέσεκ Σολίνσκι. Η σχέση τους ήταν η αιτία για την απόλυση του Μπιαουοσέφσκι από το συντακτικό γραφείο της εφημερίδας Ο Κόσμος των Νέων το 1953 για φερόμενη παραβίαση των ηθών. Πέθανε το 1983 μετά από καρδιακή προσβολή και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Ποβόνσκι. Σύμφωνα με τη διαθήκη του, ο Σολίνσκι ήταν ο κληρονόμος των πνευματικών δικαιωμάτων των έργων του. 

 Έργα 

 Θέατρο 

 Stacja przodownik wystawia premierę, czyli Balladyna pod semaforem, 1953
 Kalejdoskop. Komedia końca świata, 1956 
 Teatr Osobny. 1955-1963

 Ποίηση 

 Obroty rzeczy. Wiersze, 1956 - Η Επανάσταση των Πραγμάτων
 Rachunek zachciankowy, 1958 - Μια ευσεβής λογοδοσία
 Mylne wzruszenia, 1961 - Λανθασμένα συναισθήματα
 Było i było, 1965 - Ήταν και ήταν
 Wiersze. Wyboru dokonał autor, 1976
 Poezje wybrane, 1976 - Επιλεγμένα Ποιήματα
 Wiersze, 1977 - Ποιήματα
 Odczepić się, 1978 - Χαθείτε

 Απομνημονεύματα 

 Pamiętnik z powstania warszawskiego, 1970 - Ημερολόγιο της εξέγερσης της Βαρσοβίας
 Zawał, 1977 - Επίθεση

 Πεζογραφία 

 Donosy rzeczywistości, 1973 - Η καταγγελία της πραγματικότητας
 Szumy, zlepy, ciągi, 1976 - Θόρυβοι, συστάδες, ακολουθίες
 Rozkurz, 1980 - Διαρροή
 Przepowiadanie siebie. Wybór próz, 1981
 Stara proza. Nowe wiersze, 1984 - Παλιά πρόζα. Παραμονή Πρωτοχρονιάς
 Konstancin, 1991 - Κωνσταντίνος 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς
Κατηγορία:Πολωνοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Πολωνοί ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Σκηνοθέτες θεάτρου
Κατηγορία:Πολωνοί απομνημονευματογράφοι
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στην Εξέγερση της Βαρσοβίας
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι