Κωνσταντίν Λεβαδίτης

Ο Κωνσταντίν Λεβαδίτης (, Γκαλάτσι, 1 Αυγούστου 1874 – Παρίσι, 5 Σεπτεμβρίου 1953) ήταν Ρουμάνος, πολιτογραφημένος Γάλλος, ιατρός ελληνικής καταγωγής και μικροβιολόγος και σημαντική προσωπικότητα στην ιολογία και την ανοσολογία, ιδιαίτερα στη μελέτη της πολιομυελίτιδας και της σύφιλης.

 Βιογραφία 
 Νεανικά χρόνια και οικογένεια 
Ο Κωνσταντίν Λεβαδίτης γεννήθηκε την 1 Αυγούστου 1874 στο Γκαλάτσι των τότε Ηνωμένων Ηγεμονιών. Ο πατέρας του, Σπυρίδων Λεβαδίτης, ελληνικής καταγωγής, εργαζόταν ως τελωνειακός υπάλληλος και η μητέρα του, Ιωάννα Στεφανέσκου, ήταν κόρη αγροτών από τη Φωξάνη. Ο Γάλλος ερευνητής Πιέρ Λεπίν (Pierre Lépine, 1901–1987) ανέφερε ότι ο Σπυρίδων Λεβαδίτης ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας υπό την ηγεσία του Αλέξανδρου Υψηλάντη.

Σπούδασε στο Λύκειο Ματέι Μπασαράμπ στο Βουκουρέστι και στο Πανεπιστήμιο Ιατρικής και Φαρμακευτικής Κάρολ Νταβίλα (1892-1896) όπου είχε δάσκαλο τον Βίκτορ Μπάμπες.

 Ιατρική καριέρα 
Μετά την ολοκήρωση των σπουδών του, έγινε βοηθός στο Βακτηριολογικό Ινστιτούτο του Βουκουρεστίου αλλά αποφάσισε να φύγει για το Παρίσι το 1898. Μετά από μια περίοδο στο εργαστήριο του ακαδημαϊκού Σαρλ Μπουσάρ (Charles Bouchard), στο Οτέλ-Ντιε, το 1899 έγινε βοηθός του Αλμπέρ Σαρέν (Albert Charrin) στο Κολλέγιο της Γαλλίας.

Ο Λεβαδίτης συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές το 1900 και το 1901 στη Φρανκφούρτη με τον Πάουλ Έρλιχ, ο οποίος θεωρήθηκε ο πατέρας της σύγχρονης χημειοθεραπείας. Την άνοιξη του 1901, ο Λεβαδίτης, ακολουθώντας τη συμβουλή του φυσικού Ιωάννη Καντακουζηνού, άρπαξε τη μεγάλη ευκαιρία να εργαστεί στο εργαστήριο του Ίλια Μέτσνικοφ στο Ινστιτούτο Παστέρ. Δύο χρόνια αργότερα, το 1904, ο Εμίλ Ρου (Emile Roux) αναγνώρισε τις ικανότητες και τον ενθουσιασμό του Λεβαδίτη και τον διόρισε διευθυντή ενός ανεξάρτητου εργαστηρίου στο Ινστιτούτο Παστέρ. Θα παραμείνει στο ινστιτούτο μέχρι την συνταξιοδότηση του.

Η έντονη ερευνητική του δραστηριότητα στην ανοσολογία οδήγησε στον διορισμό του ως καθηγητή το 1924. Ο Αμερικανός καθηγητής Σάιμον Φλέξνερ τον πρότεινε ως διευθυντή του Ινστιτούτου Ιατρικής Έρευνας Ροκφέλερ στη Νέα Υόρκη, αλλά ο Λεβαδίτης αρνήθηκε. Εν τω μεταξύ, ο Λεβαδίτης δίδαξε σε πολλά πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο, όπως στο Λονδίνο, τη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη, τη Νέα Υόρκη και τη Φιλαδέλφεια.

Το έργο του Λεβαδίτη είναι τεράστιο, εκτείνεται σε περισσότερο από μισό αιώνα και αγγίζει φαινομενικά ξεχωριστούς τομείς, αλλά στην πραγματικότητα τους ενώνει η λογική αλυσίδα της σκέψης και η ανάπτυξη της έρευνας. Η παθολογική ιστολογία κατέχει σημαντική θέση σε όλο το πειραματικό του έργο, το οποίο προσανατολίζεται στην επίλυση ανοσολογικών προβλημάτων που προκύπτουν από τις διάφορες ασθένειες που έχει μελετήσει.

Ο Κωνσταντίνος Λεβαδίτης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της έρευνας του στη μελέτη της σύφιλης, μιας μάστιγας του 20ού αιώνα. Από το 1907, όταν άρχισε να διερευνά συστηματικά τα αφροδίσια νοσήματα, τόνισε τη σημασία της μελέτης αυτού του ευρέως διαδεδομένου προβλήματος. Παρατήρηση του ίδιου και ενός συνεργάτη του, σε συνδυασμό με την τελειότητα της μεθόδου ανίχνευσης ορού, συνέβαλε στην ανακάλυψη των αυτοαντισωμάτων και του φαινομένου της αυτοανοσίας.

Στις μελέτες του για τη σύφιλη, ο Λεβαδίτης εισήγαγε νέες τεχνικές και συνέστησε το βισμούθιο για τη θεραπεία της. Μπαίνοντας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ως εθελοντής, αποσπάστηκε για να υπηρετήσει στα ασθενοφόρα. Με αυτή την ιδιότητα εργάστηκε για την ανάπτυξη ενός αντιτετανικού εμβολίου και μελέτησε τον στρεπτόκοκκο στα τραύματα.

Ο Λεβαδίτης ήταν σχεδόν ο πρώτος και για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο μόνος στη Γαλλία που μελέτησε συστηματικά τους ιούς. Τα έργα του για τους ιούς είναι πολυάριθμα και το καθένα από αυτά έχει μια ιστορία που άφησε εποχή. Συνεργάστηκε με τον Αυστριακό Καρλ Λαντστάινερ, ο οποίος τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ το 1930. Οι κύριοι τομείς συνεργασίας τους ήταν η μελέτη της οστρακιάς και ιδιαίτερα της πολιομυελίτιδας.

Εκτός από αυτά τα κύρια θέματα, ο Λεβαδίτης ασχολήθηκε με όλους τους κλάδους της μικροβιολογίας. Το επιστημονικό έργο του Λεβαδίτη έχει χαρακτηριστεί ως «γέφυρα του χάσματος μεταξύ της παθολογίας του δέκατου ένατου αιώνα και της ανοσολογίας του εικοστού αιώνα».

Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Λεβαδίτης δημοσίευσε περισσότερες από 1.200 σημειώσεις, άρθρα και μονογραφίες.

 Επιστροφή στην Ρουμανία και τιμές 
Το 1919 επέστρεψε στη Ρουμανία. Παρέμεινε εκεί για τρία χρόνια για να διδάξει στο Πανεπιστήμιο Ιατρικής και Φαρμακευτικής του Βουκουρεστίου, προτού αναλάβει, το 1921, κατόπιν αιτήματος της ρουμανικής κυβέρνησης, την έδρα μικροβιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Μπάμπες-Μπολιάι στο Κλουζ. Το 1928, ο Λεβαδίτης ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής.

Ο Κωνσταντίν Λεβαδίτης ήταν μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Ιατρικής της Γαλλίας και επίτιμο μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας.

Τιμήθηκε με τα εξής βραβεία:
Βραβείο "Bréant" της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών (1901)
Βραβείο "Montyon" της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών (1902)
Πρώτο Βραβείο στη Διεθνή Έκθεση στο Στρασβούργο (1922)
Βραβείο "Cameron" του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου (1928)
Βραβείο "Cornovin" (1928)
Βραβείο της Γαλλικής Ένωσης κατά του Αφροδίσιου Κινδύνου (1929)
Βραβείο "John Scott" του πανεπιστημίου της Φιλαδέλφειας (1929)
Μεγάλο Βραβείο Χημειοθεραπείας και το Χρυσό Μετάλλιο "Paul Ehrlich" (1931)
Ταξιάρχης του Τάγματος της «Λεγεώνας της Τιμής» (1939)

 Προσωπική ζωή 
Κατά την διάρκεια ενός σύντομου ταξιδιού του στην Ρουμανία το 1903, παντρεύτηκε την Έλενα Ιστράτη, κόρη του πολιτικού και επίσης γιατρού Κωνσταντίν Ιστράτη. Απέκτησαν 2 παιδιά, την Μάρθα (1904-1983) και τον Ζαν (1906-1991) ο οποίος ακολούθησε την καριέρα του πατέρα του και έγινε επικεφαλής του τμήματος ιστοπαθολογίας στο Ινστιτούτο Παστέρ.

Πέθανε σε ηλικία 79 ετών στις 5 Σεπτεμβρίου 1953 στο Παρίσι.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Ρουμάνοι επιστήμονες
Κατηγορία:Ρουμάνοι ιατροί
Κατηγορία:Γάλλοι επιστήμονες
Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί
Κατηγορία:Ρουμάνοι ελληνικής καταγωγής