Κοζάκοι του Κουμπάν

Οι Κοζάκοι του Κουμπάν (ρωσικά: Кубанские казаки / Kubanskiye kazaki; ουκρανικά: кубанські козаки / kubanski kozaky) ή Κουμπανοί (ρωσικά: кубанцы / kubantsy, ουκρανικά: кубанці / kubantsi), είναι Κοζάκοι, που ζουν στην περιοχή Κουμπάν της Ρωσία. Οι περισσότεροι από τους Κοζάκους του Κουμπάν είναι απόγονοι διαφορετικών μεγάλων ομάδων Κοζάκων, που επανεγκαταστάθηκαν στο δυτικό Βόρειο Καύκασο στα τέλη του 18ου αιώνα (εκτιμάται 230.000 έως 650.000 αρχικοί μετανάστες). Το δυτικό τμήμα της περιοχής (η Χερσόνησος του Ταμάν και η γειτονική περιοχή στα βορειοανατολικά) εποικίστηκε από Κοζάκους της Μαύρης Θάλασσας, οι οποίοι ήταν αρχικά οι Ζαπορίζιοι Κοζάκοι της Ουκρανίας από το 1792. Το ανατολικό και νοτιοανατολικό τμήμα του στρατού διοικούταν προηγουμένως από τα συντάγματα Χόπιορ και Κουμπάν των Κοζάκων της Γραμμής του Καυκάσου και των Κοζάκων του Ντον, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν από το Ντον από το 1777.
Ο Στρατός των Κοζάκων του Κουμπάν, η διοικητική και στρατιωτική μονάδα Κοζάκων του Κουμπάν, σχηματίστηκε το 1860 και υφίστατο μέχρι το 1918. Κατά τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, οι Κοζάκοι του Κουμπάν ανακήρυξαν τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κουμπάν και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην νότια περιοχή της σύγκρουσης. Οι Κοζάκοι του Κουμπάν υπέφεραν σοβαρά κατά τη διάρκεια της σοβιετικής πολιτικής αποκοζακοποίησης μεταξύ 1917 και 1933. Ως εκ τούτου, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Κοζάκοι πολέμησαν τόσο για τον Κόκκινο Στρατό όσο και εναντίον του, με τη γερμανική Βέρμαχτ. Η σύγχρονη Στρατιά Κοζάκων του Κουμπάν επανιδρύθηκε το 1990, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

 Ιστορία σχηματισμού του στρατού των Κοζάκων του Κουμπάν 
Αν και οι Κοζάκοι ζούσαν στην περιοχή πριν από τα τέλη του 18ου αιώνα, το τοπίο εμπόδιζε τη μόνιμη κατοίκηση. Οι σύγχρονοι Κοζάκοι του Κουμπάν διεκδικούν το 1696 ως έτος ίδρυσής τους, όταν οι Κοζάκοι του Ντον από το Χοπιόρ συμμετείχαν στις εκστρατείες του τσάρου Πέτρου Α' στο Αζόφ. Σποραδικές επιδρομές επεκτάθηκαν στη γη, η οποία κατοικούνταν εν μέρει από τους Νογκάι, αν και εδαφικά αποτελούσε μέρος του χανάτου της Κριμαίας. Το 1784, το κάτω Κουμπάν πέρασε στη Ρωσία. Μετά από αυτό το γεγονός, ο αποικισμός του έγινε ένα σημαντικό βήμα στην επέκταση της Αυτοκρατορίας. 

 Κοζάκοι της Μαύρης Θάλασσας 
μικρογραφία| Ένα μνημείο για τους πρώτους αποίκους στο Ταμάν
Σε ένα διαφορετικό μέρος της νοτιοανατολικής Ευρώπης, στο μέσο Δνείπερο, στη σημερινή Ουκρανία, ζούσαν οι Ζαποροζιανοί Κοζάκοι. Με τους παραδοσιακούς αντιπάλους τους, το Χανάτο της Κριμαίας και την Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία, να είναι πλέον σχεδόν ανενεργοί, η ρωσική διοίκηση δεν έβλεπε μεγάλη στρατιωτική χρησιμότητα γι' αυτούς. Το Ζαποροζιανό Σιτς, ωστόσο, αποτελούσε ασφαλές καταφύγιο για τους φυγάδες δουλοπάροικους, καθώς η κρατική εξουσία δεν εκτεινόταν εκεί, και συχνά συμμετείχε σε εξεγέρσεις. 

Ένα άλλο πρόβλημα για την αυτοκρατορική ρωσική κυβέρνηση ήταν η αντίσταση των Κοζάκων στον αποικισμό εδαφών, που η κυβέρνηση θεωρούσε δικές της. Το 1775, μετά από πολυάριθμες επιθέσεις εναντίον Σέρβων αποικιοκρατών, η Ρωσίδα αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β' η Μεγάλη διέταξε τον Ρώσο στρατιωτικό Γκριγκόρι Ποτέμκιν να καταστρέψει τη Ζαποροζιανή Στρατιά. Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε από τον Στρατηγό Πιότρ Τεκέλι.

Οι Ζαποροζιανοί διασκορπίστηκαν. Μερικοί (πέντε χιλιάδες άνδρες ή το 30% του στρατού) κατέφυγαν στην ελεγχόμενη από τους Οθωμανούς περιοχή του Δούναβη. Άλλοι εντάχθηκαν στα αυτοκρατορικά ρωσικά συντάγματα Χουσάρων και Δραγώνιων, ενώ οι περισσότεροι στράφηκαν στην τοπική γεωργία και το εμπόριο.

Μια δεκαετία αργότερα, η ρωσική διοίκηση αναγκάστηκε να επανεξετάσει την απόφασή της, ιδιαίτερα όταν κλιμακώθηκε η ένταση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1778, ο Τούρκος σουλτάνος προσέφερε στους εξόριστους Ζαποριζιανούς την ευκαιρία να χτίσουν ένα νέο Σιτς του Δούναβη. Ο Ποτέμκιν πρότεινε οι πρώην διοικητές Αντίν Χολοβάτι, Ζαχαρίας Τσέπιχα και Σιντίρ Μπίλι να συγκεντρώσουν τους πρώην Κοζάκους σε μια στρατιά πιστών Ζαποροζιανών το 1787V. Golubtsky Black Sea Cossack Host, Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια. 

Η νέα στρατιά έπαιξε κρίσιμο ρόλο στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1787–1792) και για την αφοσίωση και τις υπηρεσίες τους η Ρωσίδα Αυτοκράτειρα τους αντάμειψε με την αέναη χρήση του Κουμπάν, το οποίο τότε κατοικούνταν από τα υπολείμματα των Νογκάι, και για τον πόλεμο του Καυκάσου μια κρίσιμη πρόοδο στην περαιτέρω προώθηση της ρωσικής γραμμής στην Κιρκασία. Μετονομάστηκε σε Στρατιά Κοζάκων της Μαύρης Θάλασσας. 

 Στα ρωσικά σύνορα (1777–1860) 
μικρογραφία| Κοζακική αναγνώριση κατά τη διάρκεια των πολέμων του Καυκάσου, από τον Φραντς Ρουμπώ
Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1768–1774), οι Κοζάκοι του Ντον στον ποταμό Χοπιόρ συμμετείχαν στην εκστρατεία και το 1770 ζήτησαν να σχηματίσουν ένα σύνταγμα. Λόγω της υπηρεσίας τους στον πόλεμο, στις 6 Οκτωβρίου 1774 η Μεγάλη Αικατερίνη εξέδωσε μανιφέστο με το οποίο έκανε δεκτό το αίτημά τους.

Το τέλος του πολέμου και η Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή έφεραν τα σύνορα της Ρωσίας νότια από τις εκβολές του ποταμού Κουμπάν στην Αζοφική Θάλασσα κατά μήκος της δεξιάς όχθης του και δεξιά μέχρι την καμπή του ποταμού Τερέκ. Αυτό δημιούργησε ένα ανυπεράσπιστο σύνορο μήκους 500 βερστίων. Το καλοκαίρι του 1777, το σύνταγμα Χοπιόρ, εκτός από τα απομεινάρια των Κοζάκων του Βόλγα και ένα σύνταγμα Δραγώνιων της πόλης Βλαντιμίρ, επανεγκαταστάθηκε στον Βόρειο Καύκασο και κατασκεύασε την αμυντική γραμμή Αζόφ-Μοζντόκ. Αυτό σηματοδότησε την έναρξη του Πολέμου του Καυκάσου, ο οποίος θα συνεχιζόταν για σχεδόν 90 χρόνια.

Το σύνταγμα Χοπιόρ ήταν υπεύθυνο για τη δυτική πλευρά της γραμμής. Το 1778-1782, οι Κοζάκοι Χοπιόρ ίδρυσαν τέσσερις στανίτσες : τη Σταυροπόλσκαγια (δίπλα στο φρούριο της Σταυρούπολης, που ιδρύθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1777), τη Μοσκόβσκαγια, τη Ντονσκάγια και τη Σεβερνάγια, με περίπου 140 οικογένειες Κοζάκων σε κάθε μία. Το 1779, το σύνταγμα των Χοπιόρ απέκτησε τη δική του περιφέρεια. Οι συνθήκες ήταν απελπιστικές, καθώς οι Κιρκάσιοι πραγματοποιούσαν σχεδόν καθημερινές επιδρομές στις ρωσικές θέσεις. Το 1825-1826 το σύνταγμα ξεκίνησε τις πρώτες του επεκτάσεις, προωθούμενο δυτικά μέχρι την καμπή του ποταμού Κουμπάν και ιδρύοντας πέντε νέες στανίτσες (η λεγόμενη νέα γραμμή Κουμπάν: Μπαρσουκόφσκαγια, Νεβινομίσκαγια, Μπελομετσέτσκαγια, Μπαταλπασίνσκαγια (σύγχρονο Τσερκέσκ), Μπεκεσέφσκαγια και Καραντίνναγια (σημερινή Σουβορόφσκαγια). Το 1828 οι Κοζάκοι Χοπιόρ συμμετείχαν στην κατάκτηση του Καρατσάι και έγιναν μέρος της πρώτης ρωσικής αποστολής που έφτασε στην κορυφή του Ελμπρούς το 1829. 

Ωστόσο, η ρωσική θέση στον Καύκασο ήταν απελπιστική και για να διευκολυνθεί η διοίκηση, το 1832, η στρατιωτική μεταρρύθμιση ένωσε δέκα συντάγματα από τις εκβολές του ποταμού Τέρεκ μέχρι τον Χοπιόρ στη δυτική Καμπάρντα, σχηματίζοντας μια ενιαία Στρατιά Κοζάκων της Γραμμής του Καυκάσου. Στο σύνταγμα Χοπιόρ δόθηκαν επίσης αρκετοί πολιτικοί οικισμοί, αυξάνοντας το ανθρώπινο δυναμικό του σε 12.000. Με την περαιτέρω προέλαση προς τον ποταμό Λάμπα, η περιοχή Χοπιόρ χωρίστηκε σε δύο συντάγματα και οι Σποκόιναγια, Ισπράβναγια, Ποντγκόρναγια, Ουντόμπναγια, Περεντόβαγια, Στοροζέβαγια σχημάτισαν τη γραμμή Λάμπα.

 Ζαπορόζετς πέρα από τον ποταμό Κουμπάν 
μικρογραφία| Ιστορικός χάρτης, που δείχνει τον αρχικό οικισμό των Κοζάκων της Μαύρης Θάλασσας
Πολλές παραδόσεις των Ζαποροζιανών Κοζάκων συνεχίστηκαν στους Κοζάκους της Μαύρης Θάλασσας, όπως η επίσημη εκλογή της στρατιωτικής διοίκησης, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, νέες παραδόσεις αντικατέστησαν τις παλιές. Αντί για ένα κεντρικό Σιτς, σχηματίστηκε μια αμυντική γραμμή από τον κολπίσκο του ποταμού Κουμπάν στη Μαύρη Θάλασσα έως τον κολπίσκο του ποταμού Μπολσάγια Λάμπα Η γη βόρεια αυτής της γραμμής κατοικήθηκε από χωριά που ονομάζονταν στανίτσα. Χτίστηκε το διοικητικό κέντρο του Αικατερινοντάρ (κυριολεκτικά «το δώρο της Αικατερίνης»). Οι Κοζάκοι της Μαύρης Θάλασσας έστειλαν άνδρες σε πολλές μεγάλες εκστρατείες κατόπιν αιτήματος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, όπως η καταστολή της Πολωνικής Εξέγερσης του Κοσιούσκο το 1794, η άτυχη Περσική Εκστρατεία του 1796, όπου σχεδόν οι μισοί Κοζάκοι πέθαναν από πείνα και ασθένειες, και έστειλαν το 9ο σύνταγμα πεζικού (πλαστούν) και το 1ο κοινό σύνταγμα ιππικού, καθώς και την πρώτη σότνια της Ρωσικής Φρουράς (επίλεκτοι) για να βοηθήσουν τον Ρωσικό Στρατό στον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812. Η νέα στρατιά συμμετείχε στον Ρωσοπερσικό Πόλεμο (1826–1828), όπου εισέβαλε στο τελευταίο εναπομείναν οθωμανικό προπύργιο της βόρειας ακτής της Μαύρης Θάλασσας, το φρούριο της Ανάπα, το 1828. Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου από το 1853 έως το 1856, οι Κοζάκοι απέτρεψαν κάθε απόπειρα συμμαχικής απόβασης στη χερσόνησο του Ταμάν, ενώ τα 2ο και 5ο τάγματα Πλαστούν συμμετείχαν στην άμυνα της Σεβαστούπολης.

Μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1828–1829), οι περισσότεροι Κοζάκοι του Δούναβη παραδόθηκαν επίσημα και, κατόπιν αμνηστίας, επανεγκαταστάθηκαν μεταξύ της Μαριούπολης και του Μπερντιάνσκ, σχηματίζοντας την Στρατιά των Κοζάκων του Αζόφ.

 Επέκταση 
μικρογραφία| Τέλη 19ου αιώνα
Καθώς περνούσαν τα χρόνια, οι Κοζάκοι της Μαύρης Θάλασσας συνέχισαν τις συστηματικές διεισδύσεις τους στις ορεινές περιοχές του Βόρειου Καυκάσου. Συμμετέχοντας ενεργά στο τέλος της ρωσικής κατάκτησης του Βόρειου Καυκάσου, εποίκησαν τις περιοχές κάθε φορά που αυτές κατακτούνταν. Για να τους βοηθήσουν, συνολικά 70 χιλιάδες επιπλέον πρώην Ζαπορόζιοι μετανάστευσαν εκεί στα μέσα του 19ου αιώνα. Και τα τρία πρώτα ήταν απαραίτητο να απομακρυνθούν για να ελευθερωθεί χώρος για τον αποικισμό της Νέας Ρωσίας, και με την αυξανόμενη αδυναμία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, καθώς και τον σχηματισμό ανεξάρτητων ουδέτερων κρατών στα Βαλκάνια, η ανάγκη για περαιτέρω παρουσία Κοζάκων είχε εκλείψει. Μετανάστευσαν στο Κουμπάν το 1860. Αυτή που χώριζε τους Ουκρανούς Κοζάκους της Μαύρης Θάλασσας από τις ορεινές φυλές του Καυκάσου ήταν η Στρατιά των Κοζάκων της Γραμμής του Καυκάσου, εθνοτικοί Ρώσοι Κοζάκοι από την περιοχή του Ντον. Αν και οι δύο ομάδες ζούσαν στην ευρύτερη περιοχή του Κουμπάν, δεν ενσωματώθηκαν μεταξύ τουςAnna Procyk. (1995). Russian Nationalism and Ukraine: The Nationality Policy of the Volunteer Army During the Civil War Toronto: Canadian Institute of Ukrainian Studies at University of Toronto, σελ. 36. 

 Απόγειο του Στρατού του Κουμπάν 
Η νέα Στρατιά έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη στη Ρωσία. Οι Κοζάκοι του Κουμπάν συνέχισαν να συμμετέχουν ενεργά στις ρωσικές υποθέσεις του 19ου αιώνα ξεκινώντας από το τέλος του Ρωσο-Κιρκασιανού Πολέμου, ο οποίος σταμάτησε λίγο μετά τον σχηματισμό των δυνάμεων. Μια μικρή ομάδα συμμετείχε στην κατάκτηση του 1873 που έφερε το Χανάτο της Χίβα υπό ρωσικό έλεγχο. Η μεγαλύτερη στρατιωτική τους εκστρατεία ήταν ο Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1877–1878), τόσο στο μέτωπο των Βαλκανίων όσο και στο μέτωπο του Καυκάσου. Το τελευταίο ειδικότερα ήταν μια ισχυρή συμβολή, καθώς οι Κοζάκοι του Κουμπάν αποτελούσαν το 90% του ρωσικού ιππικού. Διάσημα επιτεύγματα στις πολυάριθμες Μάχες της Σίπκα, στην υπεράσπιση του Μπαγιαζέτ και τέλος, στην αποφασιστική και νικηφόρα Μάχη του Καρς, όπου οι Κοζάκοι ήταν οι πρώτοι που εισήλθαν. Τρία συντάγματα Κοζάκων του Κουμπάν συμμετείχαν στην κατάληψη του Γκιόκ Τεπέ στο Τουρκμενιστάν το 1881. Κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου (1904–1905), ο στρατός κινητοποίησε έξι συντάγματα ιππικού, πέντε τάγματα πλαστούν και μία πυροβολαρχία στην μακρινή περιοχή της Ρωσίας.

Οι Κοζάκοι υλοποίησαν επίσης τον δεύτερο στρατηγικό στόχο, τον αποικισμό της γης του Κουμπάν. Συνολικά, η Στρατιά κατείχε περισσότερα από έξι εκατομμύρια δεκάτες, εκ των οποίων τα 5,7 εκατομμύρια ανήκαν στις στανίτσα, ενώ τα υπόλοιπα βρίσκονταν σε εφεδρεία ή σε ιδιωτικά χέρια Κοζάκων αξιωματικών και αξιωματούχων. Μόλις έφτανε στην ηλικία των 17 ετών, ένας Κοζάκος λάμβανε 16-30 δεκάτες για καλλιέργεια και προσωπική χρήση. Με τη φυσική αύξηση του πληθυσμού, η μέση γη που κατείχε ένας Κοζάκος μειώθηκε από 23 δεκάτες τη δεκαετία του 1860 σε 7,6 το 1917. Τέτοιες ρυθμίσεις, ωστόσο, διασφάλιζαν ότι ο αποικισμός και η καλλιέργεια θα ήταν πολύ ορθολογικές.

Ο στρατιωτικός σκοπός του Κουμπάν αντικατοπτριζόταν στο διοικητικό του πρότυπο. Αντί για ένα παραδοσιακό Αυτοκρατορικό Κυβερνείο με ουγιέζντ (περιφέρειες), η περιοχή διοικούνταν από την Ομπλάστ Κουμπάν. Ο Αταμάν (διοικητής) για κάθε περιοχή δεν ήταν μόνο υπεύθυνος για τη στρατιωτική προετοιμασία των Κοζάκων, αλλά και για τα καθήκοντα της τοπικής διοίκησης. Οι τοπικοί αταμάνοι της Στάνιτσα και του Χούτορ εκλέγονταν, αλλά εγκρίνονταν από τους αταμάνους των περιφερειών. Αυτοί, με τη σειρά τους, διορίζονταν από τον ανώτατο αταμάνο του στρατού, ο οποίος με τη σειρά του διοριζόταν απευθείας από τον Ρώσο Αυτοκράτορα. Πριν από το 1870, αυτό το νομοθετικό σύστημα στην Περιφέρεια παρέμενε ένα ισχυρό στρατιωτικό και όλες οι νομικές αποφάσεις εκτελούνταν από τους αταμάν της στάνιτσα και δύο αιρετούς δικαστές. Στη συνέχεια, ωστόσο, το σύστημα γραφειοκρατικοποιήθηκε και οι δικαστικές λειτουργίες ανεξαρτητοποιήθηκαν από τις στανίτσα.

Η πιο φιλελεύθερη πολιτική του Κουμπάν αντικατοπτριζόταν άμεσα στο βιοτικό επίπεδο του λαού. Ένα από τα κεντρικά χαρακτηριστικά αυτού ήταν η εκπαίδευση. Πράγματι, τα πρώτα σχολεία ήταν γνωστό ότι υπήρχαν από την εποχή της μετανάστευσης των Κοζάκων της Μαύρης Θάλασσας.Το 1863, άρχισε να εκτυπώνεται το πρώτο περιοδικό με τίτλο Кубанские войсковые ведомсти (Kubanskiye voiskovye vedomsti) και δύο χρόνια αργότερα άνοιξε η βιβλιοθήκη της Στρατιάς στο Αικατερινοντάρ. Συνολικά, μέχρι το 1870, ο αριθμός των σχολείων στις αγροτικές στανίτσες αυξήθηκε σε 170. Σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ρωσική Αυτοκρατορία, στις αρχές του 20ού αιώνα η Περιφέρεια είχε πολύ υψηλό ποσοστό αλφαβητισμού, 50%, και κάθε χρόνο έως και 30 φοιτητές από οικογένειες Κοζάκων (και πάλι ένα ποσοστό που δεν συγκρίνεται με καμία άλλη αγροτική επαρχία) στέλνονταν για σπουδές στα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ρωσίας.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, δημιουργήθηκαν επαφές μεταξύ Κουμπάν και Ουκρανίας και εμφανίστηκαν στο Κουμπάν παράνομες ουκρανικές οργανώσεις.

 Στολή και εξοπλισμός 
μικρογραφία| Κοζάκοι του Κουμπάν το 1915.
Μέχρι το 1914, η Στρατιά των Κοζάκων του Κουμπάν φορούσε μια ολόσωμη στολή, που αποτελούνταν από ένα σκούρο γκρι/μαύρο καφτάνι (παλτό χωρίς γιακά μέχρι το γόνατο) με κόκκινες τιράντες και πλεξούδες στις φαρδιές μανσέτες. Διακοσμητικά δοχεία (γαζιρί) που αρχικά περιείχαν μεμονωμένες ποσότητες μπαρουτιού για τα μουσκέτα με γέμιση στο στόμιο, φοριόντουσαν στο στήθος των καφτανιών. Το καφτάνι είχε ανοιχτό μπροστινό μέρος, που άφηνε να φανεί ένα κόκκινο γιλέκο. Φορούσαν φαρδιά γκρι παντελόνια, χωμένα μέσα σε μαλακές δερμάτινες μπότες χωρίς τακούνια. Οι αξιωματικοί φορούσαν ασημένιες επωμίδες, πλεξούδεςPreben Kannik, σελ. 236 "Military Uniforms of the World in Colour". Αυτή η εθνική καυκάσια ενδυμασία φοριόταν επίσης από την Στρατιά των Κοζάκων του Τερέκ, αλλά σε διαφορετικά χρώματα. Ψηλά μαύρα γούνινα καπέλα φοριούνταν σε όλες τις περιστάσεις με κόκκινο ύφασμα στην κορυφή και (για τους αξιωματικούς) ασημένια δαντέλα. Ένας λευκός μεταλλικός κύλινδρος φοριόταν στο μπροστινό μέρος του γούνινου καπέλου. Αντί για σπιρούνια χρησιμοποιούνταν μαστίγιοσελ. 591 27ος τόμος, The Encyclopædia Britannica, 11η έκδοση. Πριν από το 1908, οι μεμονωμένοι Κοζάκοι από όλες τις Ομάδες ήταν υποχρεωμένοι να παρέχουν τις δικές τους στολές (μαζί με άλογα, καυκάσιες σέλες και ιπποσκευή). Κατά την ενεργό υπηρεσία τους κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Κοζάκοι του Κουμπάν διατήρησαν την χαρακτηριστική τους ενδυμασία, αλλά με ένα μαύρο γιλέκο να αντικαθιστά το εμφανές κόκκινο και χωρίς τα ασημένια στολίδια ή τις κόκκινες επενδύσεις της πλήρους ενδυμασίας. Ένας μαύρος τσόχινος μανδύας φοριόταν σε κακές καιρικές συνθήκες τόσο σε καιρό ειρήνης όσο και σε περίοδο ενεργού υπηρεσίας. 

Οι 200 Κοζάκοι του Κουμπάν και οι 200 Κοζάκοι του Τερέκ της Αυτοκρατορικής Συνοδείας (Κονβόι) φορούσαν μια ειδική επίσημη στολή, η οποία περιελάμβανε ένα άλικο καφτάνι με κίτρινη πλεξούδα και ένα λευκό γιλέκο. Οι αξιωματικοί είχαν ασημένια πλεξίματα στα παλτά και τις επωμίδες τους. Ένα σκούρο καφτάνι προοριζόταν για τα συνηθισμένα καθήκοντα μαζί με ένα κόκκινο γιλέκο.

 Ρωσική Επανάσταση και Εμφύλιος Πόλεμος 
Κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης και του επακόλουθου Εμφυλίου Πολέμου, οι Κοζάκοι βρέθηκαν σε σύγκρουση ως προς την αφοσίωσή τους. Τον Οκτώβριο του 1917, η Σοβιετική Δημοκρατία του Κουμπάν και η Ράντα του Κουμπάν σχηματίστηκαν ταυτόχρονα, με αμφότερες να διακηρύσσουν το δικαίωμά τους να κυβερνούν το Κουμπάν. Λίγο αργότερα, η Ράντα ανακήρυξε την Εθνική Δημοκρατία του Κουμπάν, η οποία όμως σύντομα διαλύθηκε από τις μπολσεβίκικες δυνάμεις. Ενώ οι περισσότεροι Κοζάκοι αρχικά τάχθηκαν με το μέρος της Ράντα, πολλοί προσχώρησαν στους Μπολσεβίκους, οι οποίοι τους υποσχέθηκαν αυτονομία.
μικρογραφία| Κοζάκοι του Κουμπάν της Αυτοκρατορικής Συνοδείας ποζάρουν με τον Νικόλαο Β΄ και την οικογένειά του τον Οκτώβριο του 1916.
Τον Μάρτιο του 1918, μετά την επιτυχημένη επίθεση του Λαβρ Κορνίλοφ, η Κουμπανική Ράντα τέθηκε υπό την εξουσία του. Με τον θάνατό του τον Ιούνιο του 1918, ωστόσο, υπογράφηκε μια ομοσπονδιακή ένωση με την ουκρανική κυβέρνηση του Αταμάνου Παύλο Σκοροπάντσκι, μετά την οποία πολλοί Κοζάκοι έφυγαν για να επιστρέψουν στην πατρίδα τους ή αυτομόλησαν στους Μπολσεβίκους. Επιπλέον, υπήρχε εσωτερική διαμάχη μεταξύ των Κοζάκων του Κουμπάν για την πίστη στον Ρωσικό Εθελοντικό Στρατό του Άντον Ντενίκιν και την Ουκρανική Λαϊκή Δημοκρατία.

Στις 6 Νοεμβρίου 1919, οι δυνάμεις του Ντενίκιν περικύκλωσαν τη Ράντα και, με τη βοήθεια του Αταμάνου Αλεξάντερ Φιλίμονοφ, συνέλαβαν δέκα μέλη της, συμπεριλαμβανομένου του Ουκρανόφιλου Π. Κουργκάνσκι, ο οποίος ήταν ηγέτης της Ράντα, και απαγχόνισαν δημόσια έναν από αυτούς για προδοσία. Πολλοί Κοζάκοι ενώθηκαν με τον Ντενίκιν και πολέμησαν στις τάξεις του Εθελοντικού Στρατού. Τον Δεκέμβριο του 1919, μετά την ήττα του Ντενίκιν και, καθώς έγινε σαφές ότι οι Μπολσεβίκοι θα καταλάμβαναν το Κουμπάν, ορισμένες από τις φιλοουκρανικές ομάδες επιχείρησαν να αποκαταστήσουν τη Ράντα και να αποσχιστούν από τον Εθελοντικό Στρατό και να πολεμήσουν τους Μπολσεβίκους σε συμμαχία με την Ουκρανία. Ωστόσο, στις αρχές του 1920 ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του Κουμπάν και τόσο η Ράντα όσο και ο Ντενίκιν εκδιώχθηκαν.

Η σοβιετική πολιτική αποκοζακοποίησης καταπίεζε τους Κοζάκους και στόχευε στην εξάλειψη της ιδιαιτερότητας των ΚοζάκωνNicolas Werth, Karel Bartošek, Jean-Louis Panné, Jean-Louis Margolin, Andrzej Paczkowski, Stéphane Courtois. The Black Book of Communism: Crimes, Terror, Repression. Harvard University Press, 1999. σελ. 98.  Η αποκοζακοποίηση χαρακτηρίζεται μερικές φορές ως πράξη γενοκτονίας Orlando Figes. A People's Tragedy: The Russian Revolution: 1891–1924. Penguin Books, 1998. Donald Rayfield. Stalin and His Hangmen: The Tyrant and Those Who Killed for Him Random House, 2004. Mikhail Heller & Aleksandr Nekrich. Utopia in Power: The History of the Soviet Union from 1917 to the Present.  .

 Β' Παγκόσμιος Πόλεμος 

 Συνεργάτες στη Βέρμαχτ και τα Βάφεν SS 
μικρογραφία| Τα Βάφεν SS και το Γ' Σύνταγμα των Κοζάκων κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας. Το σύνταγμα αποτελούνταν από Κοζάκους του Ντον και του Κουμπάν
Οι πρώτοι συνεργάτες σχηματίστηκαν από Σοβιετικούς Κοζάκους αιχμαλώτους πολέμου και λιποτάκτες μετά τις συνέπειες των πρώτων ηττών του Κόκκινου Στρατού κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Κατά τη διάρκεια της Μάχης του Καυκάσου το καλοκαίρι του 1942, ορισμένοι από τους Ναζί επιδρομείς που έφτασαν στο Κουμπάν έγιναν δεκτοί ως απελευθερωτές  Stalin's Enemies "Combat Magazine" ISSN 1542-1546 3ος τόμος, νο. 1. Πολλοί Σοβιετικοί Κοζάκοι του Κουμπάν επέλεξαν να αυτομολήσουν στη ναζιστική υπηρεσία είτε όταν βρίσκονταν σε στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου είτε ήταν ενεργοί στον Σοβιετικό Στρατό. Για παράδειγμα, ο Ταγματάρχης Κονόνοφ λιποτάκτησε στις 22 Αυγούστου 1941 με ένα ολόκληρο σύνταγμα και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση Κοζάκων εθελοντών στη Βέρμαχτ. Μερικοί Κοζάκοι μετανάστες, όπως ο Αντρέι Σκούρο και ο Πιότρ Κρασνόφ, επέλεξαν επίσης να συνεργαστούν με τους Ναζί και ανέλαβαν το τιμόνι δύο κοζακικών μεραρχιών σε ναζιστική υπηρεσία. Ωστόσο, οι περισσότεροι εθελοντές ήρθαν αφότου οι Ναζί έφτασαν στις πατρίδες των Κοζάκων το καλοκαίρι του 1942. Το Κοζακικό Εθνικό Κίνημα Απελευθέρωσης ιδρύθηκε με την ελπίδα να κινητοποιήσει την αντιπολίτευση στο σοβιετικό καθεστώς με σκοπό την ανοικοδόμηση ενός ανεξάρτητου εθνικιστικού κοζακικού κράτους.

Ενώ υπήρχαν αρκετά μικρότερα αποσπάσματα Κοζάκων στη Βέρμαχτ από το 1941, η 1η Μεραρχία Κοζάκων, αποτελούμενη από Κοζάκους του Ντον, του Τέρεκ και του Κουμπάν, σχηματίστηκε το 1943. Αυτή η μεραρχία ενισχύθηκε περαιτέρω από τη 2η Μεραρχία Ιππικού Κοζάκων που σχηματίστηκε τον Δεκέμβριο του 1944. Και οι δύο μεραρχίες συμμετείχαν σε εχθροπραξίες εναντίον των παρτιζάνων του Τίτο στη Γιουγκοσλαβία. Τον Φεβρουάριο του 1945, και οι δύο Μεραρχίες Κοζάκων μεταφέρθηκαν στα Waffen-SS και σχημάτισαν το 15ο Σώμα Ιππικού Κοζάκων των SS. Στο τέλος του πολέμου, οι Κοζάκοι συνεργάτες υποχώρησαν στην Ιταλία και παραδόθηκαν στον βρετανικό στρατό, αλλά, βάσει της συμφωνίας της Γιάλτας, επαναπατρίστηκαν βίαια μαζί με τους υπόλοιπους συνεργάτες στις σοβιετικές Αρχές και κάποιοι εκτελέστηκανGabby de Jong, Συμφωνία της Γιάλτας. Ένας από τους ηγέτες του Κουμπάν, ο αταμάνος Βιατσεσλάβ Ναουμένκο, υπηρέτησε ως ο κύριος ιστορικός τους μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, γράφοντας το πρώτο ρωσόφωνο βιβλίο για τον επαναπατρισμό των Κοζάκων στο δίτομο έργο του που δημοσιεύτηκε το 1962 και το 1970 με τίτλο Η Μεγάλη ΠροδοσίαBurgh, Hugo de Investigative Journalism, Milton Park, Taylor & Francis 2008 σελ. 243. 

 Κοζάκοι του Κόκκινου Στρατού 
μικρογραφία| Ο Λεβ Ντόβατορ (πάνω αριστερά) στο σοβιετικό γραμματόσημο που εκδόθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το κείμενο λέει «Θάνατος στους Γερμανούς εισβολείς!»
Στην αρχική φάση του πολέμου, κατά τη διάρκεια της γερμανικής προέλασης προς τη Μόσχα, οι Κοζάκοι χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς για τις επιδρομές πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Η πιο διάσημη από αυτές έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Μάχης του Σμολένσκ υπό τη διοίκηση του Λεβ Ντόβατορ, του οποίου το 3ο Σώμα Ιππικού αποτελούνταν από την 50ή και 53η Μεραρχία Ιππικού από τους Κοζάκους του Κουμπάν και του Τερέκ, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν από τον Βόρειο Καύκασο. Η επιδρομή, η οποία σε δέκα ημέρες κάλυψε 300 χλμ., κατέστρεψε την ενδοχώρα της 9ης Γερμανικής Στρατιάς. Παράλληλα, μονάδες υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Πάβελ Μπέλοφ, το 2ο Σώμα Ιππικού που αποτελούνταν από τους Κοζάκους του Ντον, του Κουμπάν και της Σταυρούπολης ηγήθηκαν της αντεπίθεσης στο δεξί πλευρό της 6ης Γερμανικής Στρατιάς, καθυστερώντας την προέλασή της προς τη Μόσχα.

Ο υψηλός επαγγελματισμός των Κοζάκων υπό τον Ντόβατορ και τον Μπέλοφ (και οι δύο στρατηγοί αργότερα θα λάβουν τον τίτλο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης και οι μονάδες τους θα αναβαθμιστούν σε επίπεδο Φρουράς) διασφάλισε τη δημιουργία πολλών νέων μονάδων. Τελικά, αν οι Γερμανοί κατάφεραν να σχηματίσουν μόνο δύο Σώματα Κοζάκων σε όλη τη διάρκεια του πολέμου, ο Κόκκινος Στρατός το 1942 είχε ήδη 17. Πολλές από τις νεοσύστατες μονάδες ήταν γεμάτες με εθελοντές Κοζάκων εθνοτικής καταγωγής. Οι Κοζάκοι του Κουμπάν κατανεμήθηκαν στο 10ο, 12ο και 13ο Σώμα Στρατού. Ωστόσο, η πιο διάσημη μονάδα Κοζάκων του Κουμπάν ήταν το 17ο Σώμα Κοζάκων υπό τη διοίκηση του στρατηγού Νικολάι Κιριτσένκο.

Κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης επίθεσης, οι Κοζάκοι σκότωσαν έως και 1.800 εχθρικούς στρατιώτες και αξιωματικούς, συνέλαβαν 300 αιχμαλώτους, κατέσχεσαν 18 πυροβόλα και 25 όλμους. Η 5η και η 9η μεραρχία ιππικού της Ρουμανίας τράπηκαν σε φυγή πανικόβλητες και η 198η γερμανική μεραρχία πεζικού, έχοντας μεγάλες απώλειες, αναχώρησε βιαστικά προς την αριστερή όχθη του ποταμού Έι. 

Κατά την αρχική φάση της Μάχης του Στάλινγκραντ, όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν το Κουμπάν, η πλειοψηφία του πληθυσμού των Κοζάκων, πολύ πριν οι Γερμανοί ξεκινήσουν την προπαγάνδα τους με τον Κράσνοφ και τον Σκούρο, ενεπλάκη σε παρτιζάνικη δραστηριότηταKuban Today, Vol.7 В годы суровых испытаний about partisan movement on the Kuban by V. Turov, 6 Μαΐου 1998Fire of war.ru — Ανθολογία διαφόρων ιστορικών της δράσης των παρτιζάνων στο Κρασνοντάρ Κράι. Οι επιδρομές στις γερμανικές θέσεις από τα βουνά του Καυκάσου έγιναν συνηθισμένο φαινόμενο. Μετά την ήττα των Γερμανών στο Στάλινγκραντ, το 4ο Σώμα Κοζάκων του Κουμπάν, ενισχυμένο με άρματα μάχης και πυροβολικό, διέσπασε τις γερμανικές γραμμές και απελευθέρωσε το Μινεράλνιε Βόντι και τη Σταυρούπολη.

Για το δεύτερο μέρος του πολέμου, αν και οι Κοζάκοι αποδείχθηκαν ιδιαίτερα χρήσιμοι στην αναγνώριση και την οπισθοφυλακή, ο πόλεμος έδειξε ότι η εποχή του ιππικού είχε φτάσει στο τέλος της. Το περίφημο 4ο Σώμα Ιππικού των Κοζάκων του Κουμπάν, το οποίο συμμετείχε σε σφοδρές μάχες κατά την απελευθέρωση της Νότιας Ουκρανίας και της Ρουμανίας, είχε την ευκαιρία να παρελάσει περήφανα στην Κόκκινη Πλατεία στην περίφημη Παρέλαση Νίκης της Μόσχας το 1945. 

 Σύγχρονοι Κοζάκοι του Κουμπάν 
μικρογραφία|150x150εσ| Σημαία των Κοζάκων του Κουμπάν
μικρογραφία|179x179εσ| Έμβλημα των εγγεγραμμένων Κοζάκων του Κουμπάν
Μετά τον πόλεμο, τα συντάγματα των Κοζάκων, μαζί με το υπόλοιπο ιππικό, διαλύθηκαν και απομακρύνθηκαν από τις σοβιετικές ένοπλες δυνάμεις, καθώς θεωρήθηκαν παρωχημένα.

Ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του '80, υπήρξαν ανανεωμένες προσπάθειες για την αναβίωση των κοζακικών παραδόσεων, οι οποίες έφτασαν σε μεγάλο βαθμό. Το 1990, η Στρατιά αναγνωρίστηκε για άλλη μια φορά από τον Ανώτατο Αταμάν της Πανμεγάλης Στρατιάς του Ντον (Всевеликое Войско Донское). Εκείνη την εποχή εμφανίστηκε κάποιο φιλοουκρανικό αίσθημα μεταξύ ορισμένων ηγετών των Κοζάκων του Κουμπάν. Για παράδειγμα, όταν τον Μάιο του 1993 ο ηγέτης των Κοζάκων, Γεβχέν Ναχάι, συνελήφθη και κατηγορήθηκε για σχεδιασμό πραξικοπήματος, ένας άλλος ηγέτης των Κοζάκων (κις αταμάν Πιουπένκο) απείλησε να ζητήσει υποστήριξη για την Ουκρανία, εάν παραβιάζονταν τα δικαιώματα του Ναχάι. Μια πορεία κοζακικού ιππικού από την ανατολική Ουκρανία προς το Κουμπάν έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους ντόπιουςSerhiy Plokhy.(2008). Ukraine and Russia: Representations of the Past. Toronto: University of Toronto Press. σελ. 179.. 

Οι Κοζάκοι συμμετείχαν ενεργά σε ορισμένες από τις πιο απότομες πολιτικές εξελίξεις μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης: εισβολές στη Νότια Οσετία, την Κριμαία, την Υπερδνειστερία και την Αμπχαζία και κατ' όνομα ως ειρηνευτικές δυνάμεις στο Κοσσυφοπέδιο. Η τελευταία σύγκρουση ήταν ιδιαίτερη για τους Κοζάκους του Κουμπάν, καθώς αρχικά αρκετοί Κοζάκοι διέφυγαν από τις καταστολές αποκοζακοποίησης της δεκαετίας του '20 και αφομοιώθηκαν με τους Αμπχάζιους. Πριν από τη Γεωργιανο-Αμπχαζική σύγκρουση υπήρχε ένα ισχυρό κίνημα δημιουργίας μιας Αμπχαζο-Κουμπανικής Στρατιάς μεταξύ των απογόνων. Όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος, 1500 εθελοντές Κοζάκοι του Κουμπάν από τη Ρωσία ήρθαν για να βοηθήσουν την Αμπχαζική πλευρά. Μία από τις αξιοσημείωτες ομάδες ήταν η 1η Σότνια υπό τη διοίκηση του Αταμάν Νικολάι Πούσκο, η οποία φέρεται να κατέστρεψε ολοσχερώς μια ουκρανική εθελοντική ομάδα που πολεμούσε στο πλευρό της Γεωργίας και στη συνέχεια ήταν η πρώτη που εισήλθε στο Σουχούμι το 1993. Έκτοτε, ένα απόσπασμα Κοζάκων του Κουμπάν συνεχίζει να κατοικεί στην Αμπχαζία και η παρουσία τους συνεχίζει να επηρεάζει τις γεωργιανορωσικές σχέσεις.

Σύμφωνα με εκθέσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα της δεκαετίας του '90, οι Κοζάκοι παρενοχλούσαν τακτικά μη Ρώσους, όπως Αρμένιους και Τσετσένους, που ζούσαν στη νότια Ρωσία. 

Ένα απόσπασμα Κοζάκων του Κουμπάν (με επικεφαλής τον επικεφαλής της Πανρωσικής Κοζακικής Εταιρείας, Κοζάκο Στρατηγό Νικολάι Ντολούντα) συμμετείχε για πρώτη φορά στην παρέλαση της Ημέρας της Νίκης στη Μόσχα το 2015. 

 Σύγχρονες στρατιωτικές μονάδες 
Με τη βοήθεια του κυβερνήτη του Κράι Κρασνοντάρ, Αλεξάντρ Τκατσόφ, η Στρατιά έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής στο Κουμπάν: πραγματοποιούνται κοινές επιχειρήσεις εκπαίδευσης μάχης με τον Ρωσικό Στρατό, αστυνόμευση των αγροτικών περιοχών με την Αστυνομία της Ρωσίας και προετοιμασία των ντόπιων νέων για τη μονοετή στρατιωτική θητεία. Δεν είναι μόνο σημαντική η βοήθειά τους σε στρατιωτικές υποθέσεις, αλλά κατά τη διάρκεια των πλημμυρών της χερσονήσου Ταμάν το 2004, παρείχαν άνδρες και εξοπλισμό για αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας. Σήμερα, η γη αριθμεί 25.000 άνδρες και διαθέτει τις δικές της ξεχωριστές δυνάμεις: ένα ολόκληρο σύνταγμα της 7ης Μεραρχίας Αεροπορικής Εφόρμησης των Φρουρών «Τσερκάσι» (το 108ο Αερομεταφερόμενο Σύνταγμα των Φρουρών «Κοζάκων Κουμπάν») στο ρωσικό VDV · την 205η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Τυφεκιοφόρων, εντός της Νότιας Στρατιωτικής Περιφέρειας των Ρωσικών Ξηρών Δυνάμεων, εκτός από τους συνοριοφύλακες.

Στις 2 Αυγούστου 2012, ο κυβερνήτης του Κράι Κρασνοντάρ, Αλεξάντερ Τκατσόφ, ανακοίνωσε ένα αμφιλεγόμενο σχέδιο για την ανάπτυξη μιας παραστρατιωτικής δύναμης χιλίων άοπλων αλλά ένστολων Κοζάκων του Κουμπάν στην περιοχή για να βοηθήσουν τις αστυνομικές περιπολίες. Οι Κοζάκοι επρόκειτο να επιφορτιστούν με την αποτροπή αυτού που περιέγραψε ως «παράνομη μετανάστευση» από τις γειτονικές δημοκρατίες του Καυκάσου. 

Οι Κοζάκοι του Κουμπάν διατηρούν τιμητική φρουρά από τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Ο σχηματισμός της τιμητικής φρουράς ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2006 από μια ομάδα Κοζάκων με την υποστήριξη του αρχηγού των Κοζάκων, στρατηγού Βλαντιμίρ Γκρόμοφ. Στις 12 Ιουνίου 2006, η φρουρά έδωσε την πρώτη της παράσταση στο μνημείο των Κοζάκων στο Κρασνοντάρ . Ο Κοζάκος Συνταγματάρχης Πιότρ Πετρένκο είναι επικεφαλής αυτής της μονάδας εδώ και 12 χρόνια. Φορούν την ιστορική στολή του Συντάγματος Κοζάκων Συνοδείας της Αυτού Μεγαλειότητας. Μετά την αύξηση του προσωπικού, σχηματίστηκε μια ιππική ομάδα. Οι απαιτήσεις για τα μέλη της τιμητικής φρουράς περιλαμβάνουν την έλλειψη ποινικού μητρώου και το ύψος τους να είναι μεγαλύτερο από 1,80. 

 Πολιτισμός 
μικρογραφία| Κοζάκοι του Κουμπάν σε ρωσικό γραμματόσημο
Λόγω του μοναδικού μεταναστευτικού μοτίβου που ακολούθησαν οι αρχικοί Κοζάκοι της Ζαπορίζια, η ταυτότητα των Κοζάκων του Κουμπάν έχει δημιουργήσει έναν από τους πιο ξεχωριστούς πολιτισμούς όχι μόνο μεταξύ άλλων Κοζάκων αλλά και σε ολόκληρη την ανατολικοσλαβική ταυτότητα. Η γειτνίαση με τα βουνά του Καυκάσου και τον λαό των Κιρκάσιων επηρέασε την ενδυμασία και τη στολή των Κοζάκων. Το χαρακτηριστικό παλτό τσερκέσκα και το μαντήλι μπασλίκ, τοπικοί χοροί (π.χ. Λεζγίνκα) εισήλθαν επίσης στον τρόπο ζωής των Κοζάκων του Κουμπάν. Ταυτόχρονα, οι Κοζάκοι συνέχισαν μεγάλο μέρος της κληρονομιάς τους από τη Ζαπορόζια, συμπεριλαμβανομένης της Χορωδίας Κουμπάν Κοζάκων, η οποία έγινε μια από τις πιο διάσημες στον κόσμο για την ερμηνεία κοζακικών και άλλων λαϊκών τραγουδιών και χορών, που ερμηνεύονταν τόσο στη ρωσική όσο και στην ουκρανική γλώσσα. 

 Εθνική ταυτότητα 
Η έννοια της εθνικής και εθνοτικής ταυτότητας των Κοζάκων του Κουμπάν έχει αλλάξει με την πάροδο του χρόνου και έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών διαφωνιών.

Στην απογραφή του 1897, το 47,3% του πληθυσμού του Κουμπάν (συμπεριλαμβανομένων των εκτεταμένων μη Κοζάκων μεταναστών του 19ου αιώνα από την Ουκρανία και τη Ρωσία) αναφέρονταν στη μητρική τους γλώσσα ως μικρορωσικά (ουκρανικά), ενώ το 42,6% αναφέρονταν στη μητρική τους γλώσσα ως μεγάλα ρωσικά (ρωσικά).

Οι περισσότερες πολιτιστικές παραγωγές στο Κουμπάν, που εκτείνονται από το 1890 έως το 1910, όπως θεατρικά έργα, διηγήματα κ.λπ., γράφτηκαν και παρουσιάστηκαν στην ουκρανική γλώσσα και ένα από τα πρώτα πολιτικά κόμματα στο Κουμπάν ήταν το Ουκρανικό Επαναστατικό Κόμμα. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, Αυστριακοί αξιωματούχοι έλαβαν αναφορές από μια ουκρανική οργάνωση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ότι 700 Κουμπανοί Κοζάκοι στην ανατολική Γαλικία είχαν συλληφθεί από Ρώσους αξιωματικούς τους, επειδή αρνήθηκαν να πολεμήσουν εναντίον Ουκρανών στον αυστριακό στρατόMark von Hagen. (2007). War in a European Borderland: Occupations and Occupation Plans in Galicia and Ukraine, 1914-1918. Seattle, Washington: Washington University Press. σελ. 57. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, η Ράντα των Κοζάκων του Κουμπάν ανακήρυξε την ουκρανική ως την επίσημη γλώσσα των Κοζάκων του Κουμπάν, πριν την καταστολή της από τον Ρώσο ηγέτη των Λευκών, στρατηγό Ντενίκιν.

Μετά τη νίκη των Μπολσεβίκων στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, το Κουμπάν θεωρήθηκε ως μια από τις πιο εχθρικές περιοχές προς το νεαρό κομμουνιστικό κράτος. Στην ομιλία του το 1923 αφιερωμένη στα εθνικά και εθνοτικά ζητήματα του κόμματος και των κρατικών υποθέσεων, ο Ιωσήφ Στάλιν εντόπισε αρκετά εμπόδια στην εφαρμογή του εθνικού προγράμματος του κόμματος. Αυτά ήταν ο «σωβινισμός του κυρίαρχου έθνους», η «οικονομική και πολιτισμική ανισότητα» των εθνικοτήτων και τα «υπολείμματα του εθνικισμού μεταξύ ορισμένων εθνών που έχουν φέρει το βαρύ ζυγό της εθνικής καταπίεσης». Για το Κουμπάν, αυτό αντιμετωπίστηκε με μια μοναδική προσέγγιση. Το θύμα/μειονότητα έγιναν οι μη Κοζάκοι αγρότες Terry Martin, The Affirmative Action Empire: Nations and Nationalism in the Soviet Union, Cornell University Press, 2001  οι οποίοι, όπως και οι αντίστοιχοί τους στη Νέα Ρωσία, αποτελούσαν μικτή πληθυσμιακή ομάδα, με πλειοψηφία ουκρανική. Για την αντιμετώπιση του «σωβινισμού του κυρίαρχου έθνους» εισήχθη μια πολιτική Ουκρανοποίησης. Σύμφωνα με την απογραφή του 1926, υπήρχαν ήδη σχεδόν ένα εκατομμύριο Ουκρανοί εγγεγραμμένοι μόνο στην Περιφέρεια Κουμπάν (ή το 62% του συνολικού πληθυσμού).

Επιπλέον, άνοιξαν περισσότερα από 700 σχολεία με ουκρανική ως γλώσσα διδασκαλίας και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κουμπάν είχε το δικό του ουκρανικό τμήμα. Εκδόθηκαν πολυάριθμες ουκρανόφωνες εφημερίδες όπως οι Τσορνομόρετς και Κουμπάνσκα Ζόρια. Υπήρξε μια προσπάθεια διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την ένταξη του Κουμπάν στην Ουκρανική ΣΣΔ. Το 1930, ο Ουκρανός Υπουργός («Λαϊκός Επίτροπος») Μίκολα Σκρίπνικ, ο οποίος ασχολούνταν με την επίλυση εθνικών ζητημάτων στην Ουκρανική ΣΣΔ, υπέβαλε επίσημη πρόταση στον Ιωσήφ Στάλιν να διοικούνται τα εδάφη των περιοχών Βορόνεζ, Κουρσκ, Τσερνομόρια, Αζόφ και Κουμπάν από την κυβέρνηση της Ουκρανικής ΣΣΔ.

Μέχρι το τέλος του 1932, το πρόγραμμα ουκρανοποίησης αντιστράφηκε και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '30 η πλειοψηφία των Ουκρανών του Κουμπάν αυτοπροσδιοριζόταν ως Ρώσοι . Ως αποτέλεσμα, στην απογραφή του 1939, οι Ρώσοι στο Κουμπάν αποτελούσαν την πλειοψηφία των 2.754.027 ή 86%. Η 2η έκδοση της Μεγάλης Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας ονόμασε ρητά τους Κοζάκους του Κουμπάν ως Ρώσους.

Η σύγχρονη καθομιλουμένη του Κουμπάν, γνωστή ως μπαλάτσκα, διαφέρει από τη σύγχρονη λογοτεχνική ρωσική και μοιάζει περισσότερο με τη διάλεκτο της ουκρανικής, που ομιλείται στην κεντρική Ουκρανία, κοντά στο Τσερκάσι . Σε ορισμένες περιοχές, η καθομιλουμένη περιλαμβάνει πολλές λέξεις και προφορές του Βόρειου Καυκάσου. Η επιρροή των ρωσικών γραμματικών μορφών είναι επίσης εμφανής.

Όπως πολλοί άλλοι Κοζάκοι, ορισμένοι αρνούνται να αποδεχτούν τους εαυτούς τους ως μέρος του τυπικού εθνοτικού ρωσικού λαού και ισχυρίζονται ότι αποτελούν ξεχωριστή υποομάδα ισότιμη με υποεθνότητες όπως οι Πομόροι. Στην ρωσική απογραφή του 2002  οι Κοζάκοι είχαν τη δυνατότητα να έχουν διακριτή εθνικότητα ως ξεχωριστή ρωσική υποεθνική ομάδα. Οι Κοζάκοι του Κουμπάν που ζούσαν στο Κράι Κρασνοντάρ, στην Αντιγκέα, στο Καρατσάγιεβο-Τσερκεσία και σε ορισμένες περιοχές του Κράι Σταυρούπολης και της Καμπαρντίνο-Μπαλκαρίας αριθμούσαν 25.000 άνδρες. Ωστόσο, η αυστηρή διαχείριση της απογραφής σήμαινε ότι μόνο οι Κοζάκοι που ήταν σε ενεργό υπηρεσία αντιμετωπίζονταν ως τέτοιοι, και ταυτόχρονα, 300.000 οικογένειες ИА REGNUM for Rustrana.ru, 21 October 2005 Retrieved on 23 April 2007 είναι εγγεγραμμένες από την Ομοσπονδία Κοζάκων του Κουμπάν. Κοζάκοι του Κουμπάν που δεν έχουν πολιτικές διασυνδέσεις με την Ομοσπονδία Κοζάκων του Κουμπάν, όπως ο διευθυντής της Χορωδίας Κοζάκων του Κουμπάν Βίκτορ Ζαχαρτσένκο, έχουν διατηρήσει κατά καιρούς έναν φιλοουκρανικό προσανατολισμόThe politics of identity in a Russian borderland province: the Kuban neo-Cossack movement, 1989-1996, by Georgi M. Derluguian and Serge Cipko; Europe-Asia Studies, Δεκέμβριος 1997. 
Όλη η Ρωσία 145.166.731 140.028 Δημοκρατία Συνολικός πληθυσμός Κοζάκοι Αντιγκέγια 447.109 470 Καμπαρντίνο-Μπαλκαρία 901.494 307 Καρατσάγιεβο-Τσερκεσία 439.470 2.501 Κράι Κρασνοντάρ 5.125.221 17.542 Κράι Σταυρούπολης 2.231.759 3.902 Σύνολο στο Κουμπάν 9.145.053 24.722

 Οργάνωση 

 Αρχές του 20ού αιώνα 
Σε καιρό ειρήνης, ο Στρατός παρείχε 10 συντάγματα ιππικού που αποτελούσαν μια μεραρχία Κοζάκων του Κουμπάν, έξι τάγματα πεζικού (πλαστούν) και έξι πυροβολαρχίες ιππικού-πυροβολικού, εκτός από άτακτες μονάδες και μονάδες υποστήριξης. Τα «πρώτα» συντάγματα συνδέονταν με τις συγκεκριμένες τοποθεσίες από τις οποίες στρατολογούνταν, αν και συχνά αναπτύσσονταν και αλλού στην Αυτοκρατορία. Σε καιρό πολέμου, νεοσύλλεκτοι επιστρατεύονταν από κάθε περιοχή για να σχηματίσουν «δεύτερα» συντάγματα κατά το στάδιο της αρχικής επιστράτευσης. Εάν απαιτούνταν επιπλέον ανθρώπινο δυναμικό, θα σχηματιζόταν ένα «τρίτο» σύνταγμα που θα αποστελλόταν ως ενισχύσεις. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, συνολικά 37 συντάγματα ιππικού συγκροτήθηκαν από τον Στρατό Κοζάκων του Κουμπάν.
μικρογραφία|Χάρτης της περιφέρειας Κουμπάν του 1916 με το γειτονικό Κυβερνείο της Μαύρης Θάλασσας και μέρος του Σουχούμι Οκρούγκ 

 Δείτε επίσης 

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος 
 Επίσημη ενότητα σχετικά με την Κοζακική Αυτοδιοίκηση στον ιστότοπο της διοίκησης του Κρασνοντάρ Κράι. 
 Εικόνες από το Κράσνονταρ Κράι της Ρωσίας.
Κατηγορία:Λαοί του Καυκάσου
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία
Κατηγορία:Κοζάκοι του Κουμπάν
Κατηγορία:Κοζάκοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις