Συνθήκη του Λόντι

Η Συνθήκη του Λόντι, ή Ειρήνη του Λόντι, ήταν μία ειρηνευτική συμφωνία, που έθεσε τέλος στους πολέμους στη Λομβαρδία μεταξύ της Βενετικής Δημοκρατίας και του δουκάτου του Μιλάνου, η οποία υπογράφηκε στην πόλη Λόντι (μεταξύ Μιλάνου και Πλακεντίας-Κρεμόνας) στις 9 Απριλίου 1454. 

Η ιστορική σημασία της συνθήκης έγκειται στο ότι εξασφάλισε στην Ιταλική Χερσόνησο 40 χρόνια σταθερής ειρήνης, ευνοώντας κατά συνέπεια την καλλιτεχνική και λογοτεχνική άνθηση της Αναγέννησης. 

 Πολιτικό υπόβαθρο 
Μετά το τέλος του δούκα του Μιλάνου Φιλίππο Μαρία Βισκόντι το 1447, ανακηρύχθηκε στο Μιλάνο η Χρυσή Αμβροσιανή Δημοκρατία. Οι ηγεμόνες αποφάσισαν να εμπιστευτούν την υπεράσπιση του νεογέννητου κράτους στον Φραγκίσκο Α΄ Σφόρτσα. Ο τελευταίος, μετά από τρία χρόνια, αυτοανακηρύχθηκε δούκας του Μιλάνου. Στην πραγματικότητα, για κάποιο χρονικό διάστημα η Βενετία δεν είχε εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες της να επεκταθεί στη Λομβαρδία, και έτσι σύναψε συμμαχία με τον Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας βασιλιά της Νάπολης και τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Γ΄ των Αψβούργων της Γερμανίας, εναντίον του Φραγκίσκου Α΄ Σφόρτσα και των συμμάχων του. Αλλά η πτώση της Κωνσταντινούπολης έθεσε σε κίνδυνο την ασφάλεια των βενετικών κτήσεων στο Αιγαίο Πέλαγος, έτσι η Γαληνοτάτη αποφάσισε να τερματίσει τους πολέμους της στη χερσόνησο.

 Η συνθήκη 
αριστερά|μικρογραφία| Το Παλάτι Μπρολέτο, η τοποθεσία όπου υπογράφηκε η συνθήκη.
Η Βενετία και το Μιλάνο ολοκλήρωσαν την τελική ειρήνη στις 9 Απριλίου 1454 στην κατοικία του Φραγκίσκου Α΄ Σφόρτσα στο Λόντι. Οι Βενετοί που υπέγραψαν ήταν οι Σιμόνε ντα Καμερίνο και Πάολο Μπάρμπο.  Η συνθήκη επικυρώθηκε από τα πιο ισχυρά ιταλικά κράτη, πρώτα απ' όλα από τη Φλωρεντινή Δημοκρατία, η οποία είχε ταχθεί υπέρ του Μιλάνου χάρη στη μακροχρόνια σχέση μεταξύ του Κόζιμο των Μεδίκων και του Φραγκίσκου Α΄ Σφόρτσα. 

Μετά τη συνθήκη, η Βόρεια Ιταλία ουσιαστικά διαιρέθηκε μεταξύ των δύο κρατών, παρά το γεγονός ότι ορισμένες άλλες δυνάμεις παρέμειναν: ο Οίκος της Σαβοΐας, η Δημοκρατία της Γένοβας, ο Οίκος των Γκονζάγκα στη Μάντοβα και ο Οίκος των Έστε στη Φερράρα & Μόντενα. Καθιέρωσε επίσης τη διαδοχή του Φραγκίσκου Α΄ Σφόρτσα στο δουκάτο του Μιλάνου, τη μετατόπιση των συνόρων μεταξύ των προαναφερθέντων κρατών στον ποταμό Άντα, την τοποθέτηση συνοριακών πινακίδων κατά μήκος ολόκληρης της οριοθετικής γραμμής, και την έναρξη της Ιταλικής Ένωσης .  Οι περιοχές Άζολα, Λονάτο και Πεσκιέρα πέρασαν στην κυριαρχία της Βενετικής Δημοκρατίας, διαψεύδοντας τις προσδοκίες των Γκονζάγκα, οι οποίοι πάντα στόχευαν σε αυτές τις περιοχές. 

 Ιστορική σημασία της συνθήκης 
Η σημασία της Συνθήκης του Λόντι έγκειται στο ότι έδωσε στη χερσόνησο μια νέα πολιτικο-θεσμική δομή, η οποία -περιορίζοντας τις ιδιαίτερες φιλοδοξίες των διαφόρων κρατών- εξασφάλισε μία ισορροπία δυνάμεων για 40 χρόνια και την ανάπτυξη της Αναγέννησης. 

Ορισμένοι μελετητές έχουν υποστηρίξει ότι η συνθήκη παρείχε ένα πρωτο-Βεστφαλικό μοντέλο ενός συστήματος μεταξύ πόλεων-κρατών (σε αντίθεση με ένα σύστημα διεθνών κρατών) μετά από έναν αιώνα πολέμου στη Βόρεια Ιταλία. Η Συνθήκη λειτούργησε για να θεσμοθετήσει προσωρινά μία περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων, στην οποία ο άμεσος πόλεμος έδωσε τη θέση του στη διπλωματία.  

Ο Λαυρέντιος ο Μεγαλοπρεπής -στο δεύτερο μισό του 15ου αι.- έγινε ο εγγυητής αυτής της πολιτικής ισορροπίας, εφαρμόζοντας την περίφημη «πολιτική ισορροπίας» του. 

 Δείτε επίσης 

 Δουκάτο του Μιλάνου
 Δημοκρατία της Φλωρεντίας
 Φραγκίσκος Α΄ Σφόρτσα
 Δημοκρατία της Βενετίας

 Περαιτέρω ανάγνωση 



 Αναφορές 

Κατηγορία:Συνθήκες της Βενετικής Δημοκρατίας
Κατηγορία:Ιταλική Αναγέννηση