Λεύκιος Οπίμιος

Ο Λεύκιος Οπίμιος, λατιν.: Lucius Opimius ήταν Ρωμαίος πολιτικός, που κατείχε την υπατεία το 121 π.Χ., με την οποία ιδιότητα και το έτος αυτό διέταξε την εκτέλεση 3.000 υποστηρικτών του λαϊκού ηγέτη Γάιου Γράκχου χωρίς δίκη, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που κηρύχθηκε μετά τον πρόσφατο και ταραχώδη θάνατο του Γράκχου. Καταδικάστηκε το 116 π.Χ. από ένα δικαστήριο, που ερευνούσε τις παράνομες δωροδοκίες που δόθηκαν από τον Ιουγούρθα, βασιλιά της Νουμιδίας, από την επιτροπή του, που είχε επιφορτιστεί με τη διαίρεση της επικράτειας μεταξύ του βασιλιά και του αδελφού του Αδέρβαλος. Στη συνέχεια άφησε τη Ρώμη για την εξορία του στο Δυρράχιο, όπου αργότερα απεβίωσε.

 Βιογραφία 
Αναφέρεται για πρώτη φορά για τη συντριβή της εξέγερσης της πόλης Φρεγέλαι το 125 π.Χ.  Εξελέγη ύπατος το 121 π.Χ. με τον Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Αλλοβρογικός, και ενώ ο Φάβιος Μάξιμος εκστράτευσε στη Γαλατία, ο Οπίμιος έλαβε μέρος ίσως στο πιο αποφασιστικό γεγονός της ρωμαϊκής ιστορίας μέχρι εκείνο το σημείο.

Όταν ο Γάιος Γράκχος και ο M. Φούλβιος Φλάκκος ηττήθηκαν για επανεκλογή από τον Oπόμιο και τον Φάβιο, ο Γράκχος οργάνωσε μία μαζική διαμαρτυρία στον Αβεντίνο λόφο. Ανήσυχη από αυτή την ενέργεια, η Σύγκλητος ενέκρινε την πρόταση για μία τελεσίδικη απόφαση της Συγκλήτου (Senatus consultum ultimum), το οποίο ο Οπίμιος αντιλήφθηκε ως διαταγή να καταστείλουν τις δραστηριότητές τους με κάθε απαραίτητο μέσο, συμπεριλαμβανομένης της βίας.  Συγκέντρωσε μία ένοπλη δύναμη από Συγκλητικούς και τους υποστηρικτές τους, και αντιμετώπισε τον Γράκχο και τους οπαδούς του, μία πράξη που εξελίχθηκε γρήγορα μία μάχη μέσα στην πόλη της Ρώμης. Ο Γράκχος, ο Φλάκκος και πολλοί από τους οπαδούς τους σκοτώθηκαν σε αυτή τη σύγκρουση, και αφού καθάρισε τους δρόμους από τους αντιπάλους του, ο Οπίμιος ίδρυσε μία εξέταση (quaestio, δικαστήριο), που καταδίκασε σε θάνατο 3.000 άτομα, που κατηγορούνταν ως υποστηρικτές του Γράκχου.

Ο Oπίμιος διώχθηκε γι' αυτές τις βίαιες ενέργειες το 120 π.Χ., αλλά ο Κάρβων κέρδισε την αθώωσή του. Η νίκη του Οπίμιου καθιέρωσε το senatus consultum ultimum στη ρωμαϊκή συνταγματική πρακτική, παρέχοντας ένα απεριόριστο εργαλείο που χρησιμοποίησαν οι διάφορες ρωμαϊκές μερίδες, η μία εναντίον της άλλης τα επόμενα χρόνια, καθώς η Δημοκρατία διολίσθειε ολοένα και περισσότερο στη βία και τον εμφύλιο πόλεμο.

Το 116 π.Χ. ο Οπίμιος ηγήθηκε μίας επιτροπής, που μοίρασε τη Νουμιδία μεταξύ του Ιουγούρθα και τού αδελφού του Aδερβάλ. Υποψιαζόμενοι ότι η επιτροπή είχε επηρεαστεί από δωροδοκίες από τον Ιουγούρθα, τα μέλη της ερευνήθηκαν αργότερα από ένα δικαστήριο, που επέκρινε τη συμπεριφορά τους. Ταπεινωμένος ο Οπίμιος εξορίστηκε στο Δυρράχιο, όπου αργότερα απεβίωσε. Plutarch. [Lives of] Tiberius and Gaius Gracchus, c. 39. In: Waterfield, Robin. Plutarch, Roman Lives, pp. 114, 458 (note to p. 114) 

 Δείτε επίσης 
 αδελφοί Γράκχοι

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 2ου αιώνα π.Χ.