Παράρτημα του Βιργιλίου

Το Παράρτημα του Βιργιλίου είναι μια συλλογή Λατινικών ποιημάτων που θεωρείται παραδοσιακά ότι είναι τα νεαρά (έργα που γράφτηκαν στη νιότη) του Βιργιλίου (70-19 π.Χ.).

Πολλά από τα ποιήματα στο Παράρτημα θεωρούνταν έργα του Βιργιλίου στην αρχαιότητα. Ωστόσο, πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι το Παράρτημα περιέχει μια ποικίλη συλλογή μικρών ποιημάτων από διάφορους συγγραφείς του 1ο αιώνα μ.Χ..

Οι μελετητές θεωρούν σχεδόν ομόφωνα ότι τα έργα του Παραρτήματος είναι ψευδή, κυρίως λόγω του στυλ, των μέτρων και του λεξιλογίου. 
εναλλ.=Mosaic of a person sitting between two muses|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Ένα Μωσαϊκό με τον Βιργίλιο και δύο Μουζές. Το μωσαϊκό, το οποίο χρονολογείται από τον 3ο αιώνα μ.Χ., ανακαλύφθηκε στο Hadrumetum στη Sousse, Tunisia και τώρα είναι στην έκθεση στο Μουσείο Bardo της Tunisia.

 Συγγραφή 
Εκτός από τις Εκλογές, τα Γεωργικά, και την Αινειάδα, μια συλλογή μικρών έργων που αποδίδονται στον Βιργίλιο σίγουρα υπήρχε μέχρι την βασιλεία του Νέρωνα.  Αυτά τα ποιήματα δεν περιλήφθηκαν στην έκδοση των έργων του Βιργιλίου που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του από τον Varius Rufus και τον Plotius Tucca και δεν βρίσκονται σε κανένα από τους σημαντικούς κώδικες του Βιργιλίου, ούτε υπάρχει κάποια νύξη σε αυτά στο βιογραφικό σημείωμα που προηγείται του σχολιασμού του Valerius Probus τον 1ο αιώνα.  Η βιογραφία που προηγήθηκε του σχολιασμού  του 4ου αιώνα του Donatus, που γενικά υποτίθεται ότι εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον Suetonius του 2ο αιώνα, απαριθμούσε το Catalepton (Καταληπτόν), το Priapea, τα Επιγράμματα, το Dirae, το Ciris, και το 'Culex,' ως τα πρώτα έργα του Βιργιλίου. Ωστόσο, καθώς δύο χειρόγραφα του 15ου αιώνα εξαιρούν το Catalepton και το Ciris, αλλά εισάγουν το Moretum, ο Χένρι Νέτλσιπ υποψιάζεται ότι ο Suetonius αναφέρεται μόνο στο Culex, για το οποίο και συνεχίζει δίνοντας μια σύντομη αναφορά, και τα υπόλοιπα έργα της λίστας παρεμβάλλονται. Ο Suetonius προσθέτει, ωστόσο, ότι "έγραψε επίσης την Aetna, για την οποία υπάρχει κάποια αμφισβήτηση".   Η φράση "για την οποία υπάρχει κάποια αμφισβήτηση" λείπει σε ορισμένα χειρόγραφα, και πιστεύεται από μερικούς κριτικούς ότι μπορεί να παρεμβάλλεται.  Η βιογραφία που έδωσε ο Servius περιέχει την δήλωση, "έγραψε επίσης αυτά τα επτά ή οκτώ βιβλία: Ciris, Aetna, Culex, Priapea, Catalepton, Epigrammata, Copa, Dirae. "  

Το Culex αναφέρεται ως έργο του Βιργιλίου από τον Statius και τον Martial, και στη Η ζωή του Suetonius του Λούκαν.  Ο Quintilian αναφέρει το Catalepton 2 ως το έργο του Βιργιλίου.  Το Elegiae in Maecenatem δεν μπορεί να είναι του Βιργιλίου, καθώς ο Maecenas πέθανε έντεκα χρόνια μετά τον Βιργίλιο, το 8 π.Χ. Τα ποιήματα είναι όλα πιθανότατα διαφορετικών συγγραφέων, εκτός από το Lydia και το Dirae, τα οποία μπορεί να έχουν κοινό συγγραφέα, και τους έχουν αποδοθεί διάφορες, νεφελώδεις ημερομηνίες μέσα στον 1ο αιώνα μ.Χ. Το Culex και το Ciris πιστεύεται ότι συντέθηκαν υπό τον αυτοκράτορα Τιβέριο. Μερικά από τα ποιήματα μπορεί να είναι προσπάθειες να περάσουν ψευδεπίγραφαέργα με το όνομα του Βιργιλίου, όπως το Catalepton, ενώ άλλα φαίνεται να είναι ανεξάρτητα έργα που καταχωρίστηκαν στη συλλογή όπως το Ciris που είναι περισσότερο επιρρεασμένο από τους ύστερους Δημοκρατικούς νεοτερικούς παρά από τον Βιργίλιο.

Ο Έμιλ Μπάερενς επιχειρηματολόγησε ότι τα ποιήματα του Παραρτήματος αποτελούσαν ήδη μια ενιαία συλλογή στην αρχαιότητα.  Αυτή η θεωρία γενικά απορρίπτεται από τους σύγχρονους μελετητές, και δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποδεικνύουν την ύπαρξης μιας συλλογικής έκδοσης των ποιημάτων πριν από την είσοδο σε κατάλογο του βιβλιοθήκης του Murbach Abbeyστα μέσα του 9ου αιώνα, ο οποίος καταχωρίζει υπό τον Βιργίλιο το ακόλουθο στοιχείο: "Dire; Ciris; Culex; Catalapeion; Ethne; Priapeia; Copa; Moretum; Mecenas".   Μερικά χειρόγραφα που περιέχουν αυτά τα ποιήματα περιλαμβάνουν επίσης τρεις συνθέσεις του 4ου αιώνα , De viro bono, Est et non, και De rosis nascentibus, από τις οποίες τα δύο πρώτα σίγουρα, και η τρίτη πιθανότατα, γράφτηκαν από τον Ausonius. Έχει γίνει σύμβαση να γίνεται συλλογική αναφορά στα ποιήματα ως το Appendix Vergiliana (Παράρτημα του Βιργιλίου) από την έκδοση του 1573 του Joseph Scaliger. 

Ο Charles de la Rue, S.J., υποστήριξε ότι αν και ο Βιργίλος είχε γράψει πράγματι ένα ποίημα που ονομάζεται Culex, είχε χαθεί σε μια αρχική εποχή, και ένας συγγραφέας μιας μεταγενέστερης εποχής είχε συνθέσει το Culex που τώρα διαθέτουμε ως φανταστική αντικατάσταση του. Επίσης κρίνει ότι το Ciris είναι το έργο ενός συγγραφέα μεταγενέστερου από της εποχής του Ovid (Οβιδίου). Ο , S.J., έκανε την πρώτη σοβαρή προσπάθεια να αποδείξει την πλαστότητα του Culex το 1729. [fr] Ο Ούντιν ήταν ο πρώτος που έστρεψε προσοχή στην φαινομενική ασυμφωνία μεταξύ του υπάρχοντος ποιήματος και την περίληψη του Culex του Βιργιλίου που δόθηκε από τον Suetonius.

Αν και η αυθεντικότητα του Παραρτήματος κάποτε ήταν γενικά αποδεκτή, η κριτική του 19ου αιώνα κρίνει αυτά τα έργα μη ισάξια με του Βιργιλίου, και επομένως ψευδή· ο Άλφρεντ Γκούντεμαν εξέφρασε τη γενική ετυμηγορία της εποχής όταν έγραψε ότι "η πλαστότητά τους καθορίζεται από αναμφισβήτητες αποδείξεις". Η αμφισβήτηση σχετικά με την ημερομηνία και τον συγγραφέα αυτών των ποιήσεων αναζωπυρώθηκε από τον Φραντς Σκούτς, ο οποίος ισχυρίστηκε στο έργο του Aus Vergils Frühzeit (1901) ότι οι παράλληλισμοί μεταξύ της Αινειάδας (Aeneid) και του Ciris αποδεικνύουν την επιρροή του Ciris στην Αινειάδα και όχι το αντίστροφο, και ότι το Ciris είναι έργο του φίλου του Βιργίλου, Cornelius Gallus. Η συζήτηση συνεχίζεται.

 Περιεχόμενο 
εναλλ.=Painted urn showing scenes of the underworld|αριστερά|μικρογραφία|170x170εσ|Ο κρατήρας Ναΐσκος από το Βερολίνο που δείχνει σκηνές του κάτω κόσμου.

 Culex ("Η σκνίπα") 
Πρόκειται για ένα ποιμαντικό επιυλίιο σε 414 εξάμετρα που παραπέμπει στον κόσμο του Θεόκριτου και χρησιμοποιεί επικές συμβάσεις για κωμικό εφέ σε μια παρωδία. Το ποίημα ξεκινά με μια ομιλία στον νεαρό Οκταβιανό, μια υπόσχεση για περισσότερα ποίηματα, μια επίκληση στον Απόλλωνα και μια προσευχή για την επιτυχία του Οκταβιανού. Ο ποιητής έχει ένα priamel όπου απορρίπτει την Μάχη των Θεών και των Γιγάντων και τα ιστορικά έπη. Είναι μεσημέρι, και ένας φτωχός αλλά ευτυχισμένος ποιμένας, που δεν έχει τις τελειοποιήσεις της κλασικής πολυτέλειας, φροντίζει τα κοπάδια του όταν βλέπει ένα άλσος με δέντρα, ένα locus amoenus και ξαπλώνει να ξεκουραστεί. Περιγράφονται οι μυθικές μεταμόρφωσεις των δέντρων στο βουνό. Καθώς κοιμόταν, πλησίασε ένα φίδι και ήταν έτοιμο να τον δαγκώσει όταν ένα μεγάλο κουνούπι προσγειώνεται στα μάτια του. Σκοτώντας το κουνούπι αντανακλαστικά, ξυπνάει, βλέπει το φίδι και το σκοτώνει. Εκείνη τη νύχτα, το κουνούπι εμφανίζεται στον ποιμένα σε ένα όνειρο, θρηνεί για την άδικη μοίρα του, και δίνει μια μακρά περιγραφή του κάτω κόσμου και τις ψυχές των νεκρών μυθολογικών ήρωων εκεί, επιτρέποντάς του να περιπλανηθεί. Το κουνούπι επικεντρώνεται ιδιαίτερα στην ιστορία της Ευρυδίκης και του Τρωικού Πολέμου. Το κουνούπι συνεχίζει περιγράφοντας διάσημους Ρωμαίους ήρωες και μετά το κοινό του μπροστά στο Μίνωα για να αποφασίσει τη μοίρα του. Όταν ξυπνάει, ο ποιμένας κατασκευάζει ένα ηρώο (βωμό) για το κουνούπι στο κήπο και ο ποιητής έχει ένα κατάλογο λουλουδιών. Ο ποιμένας του χαράζει την επιγραφή "Μικρό κουνούπι, σε σένα άξια ο φύλακας του κοππαδιού ξεπληρώνει το δώρο της ζωής που του έδωσες με την κηδεία σου".

Το Culex δεν μπορεί να είναι ένα από τα νεανικά έργα του Βιργιλίου, επειδή αναφέρεται στο πλήρες σώμα του έργου του. Συνεπώς χρονολογείται κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου. Ωστόσο, ο Suetonius στο Ζωές των ποιητών (18), γράφει, "το Culex του (του Βιργιλίου) μπορεί να γράφτηκε όταν ήταν δεκαέξι ετών", οπότε είναι πιθανό η υπάρχουσα έκδοση που μας έχει φτάσει να είναι ένα μεταγενέστερο αντίγραφο που είχε τροποποιηθεί. Το ποίημα έχει ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους ως ένα γοητευτικό επίλιο ή ως μια περίτεχνη αλληγορία στην οποία ο ποιμένας συμβολίζει τον Αύγουστο και το κουνούπι τον Μαρκέλλο.

Η πρόσφατη γραφομετρική ανάλυση του Στέφαν Φόνφελτ υποστηρίζει την συγγραφή του από τον Βιργίλιο. Ο Glenn Most γράφει, "το πρόβλημα της αυθεντικότητας του Culex, όπως το πτώμα του ηρωικού κουνουπιού του, απλά δεν θα πεθάνει. Επιστρέφει για να παραπονεθεί για κακομεταχείριση και να στοιχειώσει όσους πίστευαν ότι το σκότωσαν". 

 Ciris ("Το Θάλασσιο Πουλί") 
Ο Ciris είναι ένα επίλιο σε 541 εξάμετρα που περιγράφει τον μύθο του Νίσου, του βασιλιά των Μεγάρων και της κόρης του Σκύλλας από τα Μέγαρα. Το επίλιο ήταν ένας δημοφιλές στυλ σύνθεσης που φαίνεται να αναπτύχθηκε την ελληνιστική εποχή· επιζώντα παραδείγματα μπορούν να βρεθούν στον Θεόκριτο και τον Catullus. Ο ποιητής ξεκινά τον εκατόγραμμο πρόλογό του επικαλούμενος τις Μούσες  και τη Σοφία, παρά το γεγονός ότι είναι Επικούρειος, και περιγράφει το ποίημα του ως δώρο στον Μεσάλλα, όπως το φόρεμα που δόθηκε στη Μινέρβα στα Παναθήναια. Ο ποιητής διαφοροποιεί τη Σκύλλα του ποιήματος του από τη Σκύλλα - θαλάσσιο τέρας και περιγράφει τη γέννηση και τη μεταμόρφωση του τέρατος. Ξεκινάει περιγράφοντας την πολιορκία των Μεγάρων από τον Μίνωα και την τούφα από μωβ μαλλιά στο κεφάλι του Νίσου που προστάτευε την πόλη. Καθώς παίζει μπάλα, η Σκύλλα στοχεύεται από τον Έρωτα και ερωτεύεται τρελά τον Μίνο. Ως βραβείο για τον Μίνωα, προσπαθεί να κόψει την τούφα του πατέρα της, αλλά η νοσοκόμα της, Carme, ρωτάει τη Σκύλα γιατί είναι αναστατωμένη. Αφού η Σκύλλα της λέει ότι είναι ερωτευμένη με τον Μίνωα, η Κάρμα λέει ότι ο Μίνωας είχε σκοτώσει νωρίτερα την κόρη της Britomartis και πείθει την Σκύλλα να πάει για ύπνο. Το πρωί, η Σκύλλα προσπαθεί να πείσει τον Νίσο να κάνει ειρήνη με τον Μίνωα, και η νοσοκόμα φτιάχνει ένα μαγικό φίλτρο, αλλά τίποτα δεν λειτουργεί και η Σκύλα κόβει την τούφα. Η πόλη πέφτει και η Σκύλλα, θρηνώντας για την άρνηση του Μίνωα να την παντρευτεί, γίνεται αιχμάλωτη στα Κρητικά πλοία που πλέουν γύρω από την Αττική. Η ποιητής περιγράφει την μεταμόρφωσή της λεπτομερώς. Με την λυπημένη Αμφιτρίτημεταμορφώνεται σε πουλί ciris, υποτίθεται από το ελληνικό keirein ("κοπή"). Ο Δίας μεταμορφώνει τον Νίσο σε θαλάσσιο αετό, που κυνηγάει το ciri όπως ο Σκορπιός κυνηγά τον Ορίωνα.

Η περιγραφή του ποιητή για τον ευατό του, ως συνταξιούχο πολιτικό που τώρα αφιερώνεται στην φιλοσοφία αποκλείει να το συνέγραψε ο Βιργίλιος.  Φαίνεται ότι μιμείται και τα τρία κανονικά έργα του Βιργιλίου, καθώς και τον Οβίδιο και τον Manilius, αλλά μια περίοδος έπειτα από το θάνατο του Μεσάλλα (όχι αργότερα από τις αρχές του 13 μ.Χ. ) δημιουργεί πρόβλημα στην ταυτοποίηση του αποδέκτου του ποιητή.  Μια ημερομηνία επί ετών Τιβερίου φαίνεται πιθανή για τη σύνθεσή του, πιθανότατα σύγχρονη με τις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου. [2]

 Copa ("Η Σερβιτόρα") 
Αυτό το ποίημα σε 38 ελεγιακά ζεύγη περιγράφει το τραγούδι της σερβιτόρας Σύρισκα (Syrisca). Περιγράφει ένα πλούσιο, βοσκοσκοπικό περιβάλλον και ένα πικνίκ στο γρασίδι και προσκαλεί έναν ανώνυμο άνδρα να περάσει χρόνο μαζί της, να σταματήσει να σκέφτεται το μέλλον και να ζήσει για το παρόν.

 Moretum ("Το Πέστο") 
Το Μορέτουμ σε 124 γραμμές εξαμέτρων περιγράφει την προετοιμασία ενός γεύματος από τον φτωχό αγρότη Σιμίλο (Simylus). Το ποίημα είναι στην παράδοση της Ελληνιστικής ποίησης για τους φτωχούς και τη διατροφή τους και έχει προηγούμενο στην Εκάλη (Hecale) του Καλλίμαχου και σε ποιήματα που περιγράφουν τη θεοξενία. Ξυπνώντας πριν την αυγή, ανάβει τη φωτιά, αλέθει σιτάρια ενώ τραγουδά και μιλά με τον Αφρικανό σκλάβο του Scybale, και αρχίζει να ψήνει. Περιγράφεται ο κήπος του και τα προϊόντα του. Ο Σίμιλος ετοιμάζει με σκόρδο, τυρί και βότανα, το μορετούμ, ένα είδος πέστο, τρώει και πηγαίνει έξω να οργώσει. Το ποίημα είναι αξιοσημείωτο για τη χρήση της φράσης "e pluribus unus".

 Dirae ("Κατάρες") 
Αυτό το ποίημα με 103 γραμμές εξαμέτρων είναι μια σειρά από κατάρες από έναν απαλλοτριωμένο αγρότη προς τον βετεράνο που έχει κατασχέσει τη γη του. Η παράδοση της ποίησης κατάρων πηγαίνει πίσω στα έργα του Αρχιλόχου και της Ιππώνακτα. Το ποίημα μπορεί να έχει συνδέσεις με την Ελληνιστική Arae (Αραή) του Ευφωρίου του Χαλκιδαίου, αλλά ανήκει επίσης πολύ στην βουκολική παράδοση του Θεοκρίτου και των Εκλογών. Το ποίημα ξεκινάει βουκολικά με την απεύθυνση στον Battarus, ένα φίλο του οποίου η φάρμα έχει επίσης κατασχεθεί και περιγράφει τις ενέργειες του στρατιώτη που ονομάζεται Λυκούργος. Πρώτα ο ομιλητής καταριέται τα φυτά της φάρμας με γυμνότητα και μετά ζητά από τα δάση να καούν πριν ο Λυκούργος τα καταστρέψει με το τσεκούρι του. Στη συνέχεια προσεύχεται στον Ποσειδώνα για πλημμύρα που θα καταστρέψει το αγρόκτημα και θα μετατρέψει τη γη σε βάλτο. Το ποίημα τελειώνει με ένα αντίο στην φάρμα του και την ερωμένη του, Λυδία.

 Λυδία 
Αυτός ο εξαμετρικός θρήνος σε 80 γραμμές συνδέθηκε με το Dirae λόγω της αναφοράς της Λυδίας σε αυτό το ποίημα αλλά είναι πιθανότατα ένα ανεξάρτητο κομμάτι. Έχει επίσης ποιμαντικό περιβάλλον και είναι στην παράδοση των ερωτικών ειδυλλίων του Θεόκριτου και της λατινικής ερωτικής ελεγίας. Ξεκινά με τον ποιητή να λέει ότι ζηλεύει την ύπαιθρο που κατοικεί μια γυναίκα που λέγεται Λυδία και περιγράφει τον πόνο του κατά την αποχώρησή του από αυτήν. Κοιτάζει τον ζωικό κόσμο και τον αστρονομικό κόσμο με τα ερωτικά τους ζευγάρια και αισθάνεται απελπισία στο πέρασμα της χρυσής εποχής. Περιγράφει την αγάπη του Δία και της Juno, Αφροδίτης και του Άδωνη και της Αουρόρας. Τελειώνει με την αδύνατη επιθυμία να γεννηθεί σε μια καλύτερη ηλικία.
εναλλ.=Painting of the god Priapus standing|δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ|Ένα πίνακα του Πριάπου από το σπίτι των Βετάων στη Πομπιήα.

 Πριάπεια ("Πρίαπου ποιήματα") 
Αυτή είναι μια συλλογή τριών ποιήσεων, κάθε μία με διαφορετικό μέτρο, με τον θεό Πρίαπο ως ομιλητή. Τα Πριάπεια είναι ένα παραδοσιακό υπογένος της ελληνικής ποίησης και βρίσκονται κυρίως σε ελληνικά επιγράμματα. Ένα αξιοσημείωτο κομμάτι της πριαπικής ποίησης μπορεί να βρεθεί στον Θεόκριτο 13 και Ρωμαϊκά παραδείγματα μπορεί να βρεθούν στον Horace και τον Tibullus καθώς και τα 80 επιγράμματα της Carmina Priapea. Το πρώτο ποίημα σε δύο ελεγιακά ζεύγη είναι μια υποκριτική επιγραφή στην οποία ο θεός περιγράφει την τοποθεσία του αγάλματος του σε διαφορετικές εποχές και την απέχθεια του για το χειμώνα και τον φόβο του να γίνει καυσόξυλο. Το δεύτερο ποίημα είναι σε 21 ιαμβικά τρίμετρα. Ο Πρίαπος απευθύνεται σε έναν περαστικό, περιγράφει πώς προστατεύει και θρέφει τη φάρμα κατά τη διάρκεια των εποχών, και απαιτεί σεβασμό, καθώς ο ξύλινος φαλλός του μπορεί να χρησιμεύσει και σαν club(?). Το τρίτο ποίημα αποτελείται από 21 γραμμές σε Πριαπικό μέτρο (- x - u u - u - | - x - u u- x). Στο βιβλίο, το άγαλμα του Πριάπου απευθύνεται σε μια ομάδα αγοριών που θέλουν να ληστέψουν τη φάρμα. Περιγράφει την προστασία του αγροκτήματος και την λατρεία που του δίνουν οι ιδιοκτήτες. Τελειώνει λέγοντας στα αγόρια να ληστέψουν τη φάρμα ενός γείτονα του οποίου ο Πριάπος είναι απρόσεκτος.

 Καταληπτόν ("Ψιλοπράγματα") 
Το Καταληπτόν είναι μια συλλογή δεκαπέντε ή δεκαέξι ποιημάτων σε διάφορα μέτρα. Το πρώτο ελεγικό ποίημα απευθύνεται στον/ην Tucca και περιγράφει τον χωρισμό του ποιητή από τον/ην εραστή του. Το δεύτερο κοροϊδεύει έναν συγγραφέα για την εμμονή του με την αττική διάλεκτο. Το τρίτο ελεγιακό κομμάτι περιγράφει έναν επιτυχημένο στρατηγό - πιθανότατα τον Πομπήιο τον Μεγάλο - που έπεσε από την εξουσία. Το ποιήμα 4 στα ελεγιακά είναι για την φιλία και τον θαυμασμό του ποιητή για τον Octavius Musa. Το ποιήμα 5 περιγράφει την εγκατάλειψη της ρητορικής μελέτης από τον ποιητή για να μάθει φιλοσοφία με τον Siro. Το έκτο ελεγιακό ποίημα επικρίνει τον Noctuinus και τον πεθερό του για κάποιο σκάνδαλο με ένα κορίτσι. Το ποίημα 7 στα ελεγιακά μιλά για την αγάπη και παίζει με ελληνικές λέξεις στη λατινική ποίηση. Το όγδοο ελεγιακό ποίημα απευθύνεται στην φάρμα του Σίρο ως αγαπητή στον ποιητή όπως και τις περιουσίες του, του Mantuan και του Cremonan. Το ποίημα 9 είναι ένα μακρύ ελεγειακό κομμάτι που είναι ένα encomium στο Messalla περιγράφοντας την βουκολική ποίηση του ποιητή, επαινώντας τη σύζυγο του Messalla, Sulpicia, και αναφέροντας τα στρατιωτικά του επιτεύγματα. Το ποίημα 10 είναι μια παρωδία του Κατούλου 4 και περιγράφει την καριέρα του παλιού ημιονηλάτη Σαμπίνου. Το ελεγειακό ποίημα 11 είναι μια ψεύτικη θλίψη για τον μεθυσμένο Octavius Musa. Το ποίημα 12 κοροϊδεύει τον Noctuinus για τους/ις δύο εραστές του. Το ποίημα 13α είναι σε ιάμβους και επιτίθεται σε κάποιον Lucienus ή Luccius για τις ερωτικές του σχέσεις και την σκόρπια ζωή του. Το ποίημα 13α είναι ένας ελεγιακός επιτάφιος για έναν άγνωστο μελετητή. Το ποίημα 14 είναι μια ελεγιακή προσευχή προς την Αφροδίτη για να τον βοηθήσει να ολοκληρώσει την Αινειάδα και μια υπόσχεση να εκπληρώσει τα όρκωτά του σε αυτήν. Το τελευταίο ποίημα είναι ένα ελεγιακό επίγραμμα για τον τάφο του Βιργιλίου υπογεγραμμένο από τον Varius. Η επιστημονική υποστήριξη την συγγραφή του Καταληπτόν από τον Βιργίλιο παραμένει σημαντική.

 Ελεγίες σε Maecenatem ("Ελεγίες τον Μαικήνα") 
Οι Ελεγίες είναι δύο ποιήματα για το θάνατο του Gaius Maecenas (πέθανε 8 π.Χ.) σε ελεγιακά ζεύγη των οποίων η συγγραφή από Βιργίλιο (ο οποίος πέθανε έντεκα χρόνια νωρίτερα) είναι αδύνατη. Έχει υποτεθεί από τον Scaligerότι είναι το έργο ενός Albinovanus Pedo, ο οποίος είναι επίσης υπεύθυνος για το Consolatio ad Liviam. Προηγουμένως μεταδίδονταν ως ένα μεγάλο ποίημα. Το πρώτο ποίημα ξεκινά με τον συγγραφέα να λέει ότι μόλις έγραψε ένα θρήνο για έναν νεαρό άντρα, ίσως τον Drusus που πέθανε το 9 π.Χ. Ο ποιητής περιγράφει την πρώτη του συνάντηση με τον Μαικήνα που του σύστησε ο Lollius, επαινώντας την τέχνη του και υπερασπιζόμενος την ένδυσή του με χαλαρά ρούχα (που αργότερα επικρίθηκε από την Σενέκα). Η ζωή του Μαικήνα που ξοδεύτηκε για πολιτισμό και όχι για πόλεμο, επαινείται, όπως και η υπηρεσία του στο Άκτιο. Ένα μακρύ μυθολογικό τμήμα συγκρίνει τον Μαικήνα με τον Βάκχο και περιγράφει τους άθλους του Ηρακλή και την υπηρεσία του στην Ομφάλη. Ο θάνατος συγκρίνεται με την απώλεια του Έσπερου και του Tithonus και τελειώνει με μια προσευχή για να είναι η γη ελαφρή πάνω του. Το δεύτερο ποίημα διαχωρίστηκε από τον Scaliger και είναι πολύ μικρότερο, περιλαμβάνοντας τα τελευταία λόγια του Μαικήνα. Πρώτα εύχεται να είχε πεθάνει πριν από τον Drusus και μετά προσεύχεται να τον θυμούνται, να παραμείνουν οι Ρωμαίοι πιστοί στον Αυγούστο, να έχει διάδοχο, και να θεοποιηθεί ο Αυγούστος από την Αφροδίτη.

 Σημειώσεις 

 Βιβλιογραφία 
Συνόψεις



 Ντάκγουορθ, Γ.Ε. 1966. "Σπουδές στη Λατινική Ποίηση Εξαμετρικού".

 Φρανκ, Τ. 1920. "Η Μαθητεία του Βεργίου. Ι. " Κλασική Φιλολογία 15.1: 23-38.


 Πιράνο, Ιρίν. 2012. Η Ρητορική της Ρωμαϊκής Ψεύτικης: Λατινικές Ψευτεπίγραφες στο Σύνδεσμο. Κέιμπριτζ, Βρετανία: Cambridge Univ. Press.

 Ριβ, Μάικλ Ντ. 1976. "Η Τεξτολογική Παραδόσις του Εφαρμοσίου Βεργίλιανα. Μάγια 28.3: 233-254.

Culex


 Μπαρέτ, Α. Α. 1970. "Ο Καταλόγος Δέντρων στο Κουλέξ". Κλασικός Κόσμος 63.7: 230-232.

 Μπαρέτ, Α. Α. 1968. Η Ποίηση του Κουλέξ. Τορόντο: Εκδοχή Διατριβών ProQuest.
 Μπαρέτ, Α. Α. 1970. "Η Τοπογραφία της Απογέννησης του Κουνού". Κλασικό Εφημερίδα 65.6: 255-257. 
 Τσάμπερτ, Ρέγκιν. 2004. "Ο Επικουρηνισμός του Βεργίου στα Πρώιμα Διάρκεια του". Όστιν: Πρασιτεία του Πανεπιστημίου του Τέξας
 Ντρου, Ν.Λ. 1925.  Κουλέξ. Πηγές και η Αντιδράση τους στο Πρόβλημα της Αυτογραφίας. Οξφόρδη: Μπλακγουέλ. 
 Έλις, Ρ. 1882. "Στην Κουλέξ και Άλλες Δίξεις της Εφαρμογής Βεργίλιανα" Το Αμερικανικό Εφημερίδα Φιλολογίας, Βλ. 3, Νο. 11 (1882), σ. 271-284. 

 Φόρντις C.J. 1932. "Ο Οκτάβιος στο Κουλέξ". 27.2: 174-174.
 Φρένκελ, Εντ. 1952. "Το Κουλέξ". Εφημερίδα Ρωμαϊκών Σπουδών 42.1-2:1-9.
 Τζέικομπσον, Χάουαρντ. 2004. "Η ημερομηνία του Κουλέξ". Φίνιξ 58.3-4: 345-347.
 Κίρεϊ, Τ. 2018. " (Μελάθος) ανάγνωση του Κουνού: Αλήθεια και Εξαπάτηση στο Pseudo-Virgilian Culex".
 Κένεντι, Ν. Φ. 1982. "Ο Γκαλλός και ο Κουλέξ". Κλασικό Τρίμηνο 32: 371-389.
 - Το περισσότερο, Γκλεν. 1987. "Το Βιρτζιλιανό Κουλέξ". Στο Homo Viator: Κλασικά Έκθεση για τον Τζον Μπράμπλ. Επεξεργασία: Bramble, J.C., Michael Whitby, Philip R Hardie, και Mary Whitby, 199-209.
 Ρος, Υπουργός Εξωτερικών 1975. "Το Κουλέξ και το Μορέτουμ ως μετα-Αυγουστάνια λογοτεχνικές παρωδίες".
 Ο Γουόκερ Λ.Β. 1929. "Η Περιγραφική Τέχνη του Βεργίλ". Κλασικό περιοδικό 24.9: 666-679.

Ciris

 Κόνορς, Κάθριν. 1991. "Ταυτόχρονα κυνηγώντας και βοσκοτόπιοι στο Κύρις 297-300".
 Γκόρμαν, Βανέσα Β. 1995. "Πρότυπα Βεργίου για την χαρακτηριστική της Σκύλλας στο Κίρι". Βεργίο 41: 35-48.
 - Καγιατσόφ, Μπόρις. 2016. "Εκφρασμός και Αλληγορία: Μελέτες στον Κύριο". Beiträge zur Altertumskunde 346. Βερολίνο και Βοστώνη: Ντε Γκρουάιτερ.
 Knox, Π.Ε. 1983. "Σίνα, ο Κύρις και ο Όβιντ". Κλασική Φιλολογία 78.4, 309-311.
 Λάιν, Ρ.Ο.Α.Μ. 1978.  - Σίρις. Ένα ποίημα που αποδίδεται στον Βεργίλ. Κέιμπριτζ: Πρασιτεία του Πανεπιστημίου του Κέιμπρυτζ. 
 Λάιν, Ρ. 1971. "Το Χρονικό των Κύριρων". Το Κλασικό Τρίμηνο 21.1: 233-253.
 Ρίτσαρντ Λ. Τζούνιορ, 1944.  Ποητική θεωρία στη Ρώμη. Μια Αναλυτική Συζημία των Λωσότερων Ναρτικό Θέσεων που Έγραψαν στα Λατινικά κατά τον Πρώτο Αιώνα Π.Χ. Νιου Χέβεν: Πρεσβεία του Πανεπιστημίου του Γέιλ.Νιου Χέιβεν: Πρεσβεία του Πανεπιστημίου Γέιλ.
 Στίλ, Ρ.Β. 1930. "Η συγγραφή των Ciris". Το Αμερικανικό περιοδικό Φιλολογίας 51.2: 148-184.

Copa

 Κουτόλο Πάολο. 1990. "Το Ζάντρο της Κοπά". ΑΡΚΑ: Κλασικοί και Μεσαιωνικοί Τεξί, Επιστολές και Μονογραφίες 29: 115-119.
 Ντρου, Ντι. 1923. "Το Κοπά". Το κλασικό τριμηνιαίο 17.2: 73-81.
 Δραμπκιν, Ι. 1930. Το Κοπά: Μια Έρευνα για το Πρόβλημα της Γεωγραφίας και της Γράφειας, με Σημειώσεις σε Μερικά Περιοδεία του Δίκιου. Γενεύη, Ν. Υ.: Η Τύπο W.F.
 Το 1977 "Το Κοπά. Ένα κείμενο και σχολιασμό".
 Γκραντ, Μαρκ. 2001. "Το "Κόπα": Ποίηση, Νεολαία και Ρωμαϊκό Δασκάλιο".
 Χέντερσον, Τζον. 2002. "Κορνι Κοπά: Η Μουζα του Μοτέλ". "Στο Κτήμα της Μουζής: Πολέμους για Δύναμη και Εμπνεύσεις στην Κλασική Λειτουργία. Επεξεργασία: Effrosini Spentzou και Don Fowler, 253-278. Οξφόρδη: Πρεσβεία.
 ΜακΚράκεν, Γ. 1932. "Η Αριγένεια της "Κόπα". Το Κλασικό Εφημερίδα 28.2: 124-127.
 Ροσιβατς, Βίνσεντ Τζ. 1996. "Η Κοινωνιολογία της Κοπά".
 Τάραντ Ρίτσαρντ Τζ. 1992. "Μαύρες στο Κοπά: Παρατηρήσεις για τη Γλώσσα και την ημερομηνία".

Moretum

 Ντάγκλας, Φ.Λ. 1929. "Μια μελέτη του Moretum". Σιρακούση: Πανεπιστήμιο Σιρατούση.
 Φιτζέραλντ, Γουίλιαμ. 1996. "Εργασία και εργάτης στη Λατινική Ποίηση: Η υπόθεση του Moretum". Arethusa 29.3: 389-418.
 - Κατεβάσεις, Νίκολας. 2001. "Το "Μορέτιμ" Κατεστραμμένο".
 Κένι Ε. Τζέι 1984.  - Το Μορέτουμ. Το Λάντς του Πλάουγκμαν, Ένα ποίημα που αποδίδεται στον Βεργίλιο. Μπρίστολ Κλασική Τύπος.
 Ροσιβατς, Βίνσεντ Τζ. 1994. "Αποκατάβατη Φάη στο Μορέτουμ". - ΝΕΚΝΟ 22: 57-59.
 Ρος, Υπουργός Εξωτερικών 1975. "Το Κουλέξ και το Μορέτουμ ως μετα-Αυγουστάνια λογοτεχνικές παρωδίες".

Dirae

 Μπράιντ, Μπράιαν Γου. 2012. "Τα ψευδο-βεργιλιανά Ντίρα και οι πρώτες απαντήσεις στην ποιμαντική επιστολή του Βεργιλίου". Τρένδεις στα Κλασικά 4.1: 3-28.
 Φρένκελ, Ε. 1966. "Τα Ντίρα". Το περιοδικό Ρωμαϊκών Σπουδών 56: 142-155
 Καλό έτος, Φ.Ρ.Δ. 1971. "Τα Ντίρα". Δράσεις της Φιλολογικής Εταιρείας του Κέιμπριτζ 17: 30-43.
 Μακί, Κ. 1992."Τα Ντίρα του Βεργίου, τη Νότια Ιταλία και την Ετρουρία".
 Τόμας, Ρίτσαρντ Φ. 1988. "Εξαντλημένες Βραβίδες (Διραέ 15);" Το Αμερικανικό Εφημερίδα Φιλολογίας 109.1: 69-70
 Βαν ντερ Γκράφ, Κόρνελις. 1945. Το Ντίρα: Με Μετάφραση και Έρευνα για τον Όνοδο της. - Μπρίλ.

 Λυδία



Καταληπτόν

 Καρλσον, Γκρέγκορι Ι. και Ερνστ Α. Σμιντ. 1971. "Από και Μεταμόρφωση στο Καταλέπτον του Βεργίλ".
 Χόλζμπεργκ, N. 2004. "Προειδοποιώντας τον νεαρό Βεργίλιο: Ο συγγραφέας του Καταλέπτον και του Λιμπέλου του".
 Κατζάντο, Ι. 1975. "Ποιος ήταν ο Σάμπινους Ιλέ;  
 Χαν, Χ. 1967. "Το Χιούμορ του Κατούλου, Καρμ. 4, και το Θέμα του Βεργίλ, Καταλέπτον 10." Το Αμερικανικό Εφημερίδα Φιλολογίας 88.2: 163-172
 Ράντφορντ, Ρ. 1923. "Η Γλώσσα του Ψευδο-Βεργίουλιου Καταλέπτον με Ειδική Αναφορά στα Οβιδιανά του Χαρακτήρια".
 Ριβ, MD 1975. "Η Τεξτοποιημένη Παραδόση της Αετνάς, του Κύρισου και του Καταλέπτον". - Μάγια 27: 231-247.
 Ρίτσαρντσον, Λ. 1972. "Καταλλούς 4 και Καταλέπτον 10 ξανά".
 Ρίτσμοντ, Τζ.Α. 1974. "Το Αρχτύπο των Πριάπη και Καταλέπτον".
 Σχονχοβεν, H. 1983. Ο Πανεγκίρικος Μεσαλά. Η ημερομηνία και η σχέση με το Catalepton 9. Ανάπτυξη και Ανάπτυση της Ρωσικής Γης 30.3: 1681-1707. 
 Σάιμ, Ρ. 1958. "Σαμπίνου ο Μουλέτερ".

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Corpus Scriptorum Latinorum's Appendix Vergiliana: Links to Latin texts and English translations[usurped]
 Εφαρμογή Vergiliana: Τα Μικρά Δράμματα του Βεργίλ σε αγγλική μετάφραση από τον Joseph J. Mooney.
 Εργαλεία στο Εφαρμογή Βεργίλιανα στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη του Περσέου
 Εφαρμογή Vergiliana στο PHI Λατινικά Τεξά

Κατηγορία:Βιργίλιος