Μπάρατανατιαμ

Ο Μπάρατανατιαμ (χίντι: भरतनाट्यम्) είναι ινδική μορφή κλασικού χορού που προέρχεται από το Ταμίλ Ναντού, στην Ινδία. Είναι μια κλασική μορφή χορού που αναγνωρίζεται από την Εθνική Ακαδημία Μουσικής της Ινδίας και εκφράζει θρησκευτικά θέματα της Νότιας Ινδίας και πνευματικές ιδέες του Ινδουισμού και του Τζαϊνισμού.

Μια περιγραφή των προδρόμων του Μπάρατανατιαμ από τη Νάτια Σάστρα, που χρονολογείται γύρω στο 500 π.Χ. και στο αρχαίο Ταμίλ έπος Σιλαπατικάραμ, που χρονολογείται γύρω στο 171 μ.Χ., ενώ τα γλυπτά του ναού είναι του 6ου έως 9ου αιώνα μ.Χ., υποδεικνύουν ότι ο χορός ήταν μια εκλεπτυσμένη τέχνη από τα μέσα της 1ης χιλιετίας μ.Χ. Ο Σάντιρααταμ, ο οποίος μετονομάστηκε Μπάρατανατιαμ το 1932, είναι η παλαιότερη κλασική παράδοση χορού στην Ινδία.

Ο Μπάρατανατιαμ περιέχει διαφορετικά είδη bani. Το bani, ή «παράδοση», είναι όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την τεχνική χορού και το στυλ που είναι ειδικό για έναν γκουρού ή μία σχολή, συχνά ονομαζόμενο από το χωριό του γκουρού. Το στυλ Μπάρατανατιαμ είναι γνωστό για το σταθερό άνω κορμό του, τα τεντωμένα πόδια και τα λυγισμένα γόνατα, σε συνδυασμό με την κίνηση των ποδιών και ένα λεξιλόγιο της νοηματικής γλώσσας που βασίζεται σε χειρονομίες των χεριών, των ματιών και των μυών του προσώπου. Ο χορός συνοδεύεται από μουσική και τραγουδιστής, και συνήθως ο γκουρού του χορευτή είναι παρών ως nattuvanar ή συντονιστής της παράστασης και της τέχνης. Ένα πρόγραμμα Μπάρατανατιαμ συνήθως διαρκεί δύο ώρες χωρίς διακοπή και περιλαμβάνει έναν συγκεκριμένο κατάλογο με διαδικασίες, όπου όλες εκτελούνται από έναν χορευτή, ο οποίος δεν αφήνει τη σκηνή ή αλλάζει στολή. Η συνοδεία της ορχήστρας - που αποτελείται από τύμπανα, βόμβους και τραγουδιστές - βρίσκεται στο πίσω μέρος της σκηνής, με επικεφαλής τον γκουρού ή δάσκαλο του χορευτή.

Το Σάντιρααταμ παρέμεινε αποκλειστικό για τους Ινδουιστικούς ναούς μέχρι τον 19ο αιώνα. Απαγορεύτηκε από την αποικιακή βρετανική κυβέρνηση το 1910, αλλά η ινδική κοινότητα διαμαρτυρήθηκε κατά της απαγόρευσης και επεκτάθηκε η απόδοσή του έξω από τους ναούς τον 20ο αιώνα ως Μπάρατανατιαμ. Οι σύγχρονες σκηνικές παραστάσεις του Μπάρατανατιαμ έχουν γίνει δημοφιλείς σε όλη την Ινδία και περιλαμβάνουν παραστάσεις που βασίζονται καθαρά στο χορό σε μη θρησκευτικές ιδέες και θέματα σύντηξης. Το συγκρότημα Thanjavur Quartet ανέπτυξε τη βασική δομή του σύγχρονου Μπάρατανατιαμ, επισημοποιώντας το.

 Εικόνες 

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 





 Ντάγκλας Μ. Νάιτ, Τζούνιορ Μπαλασαρασβάτι: Η Τέχνη και η Ζωή της. Ο Πανεπιστημιακός Τύπος Γουέσλιαν. Μίντλετον, ΚΤ, 2010.  Δελτίο ΕΕ 978-0-8195-6906-6
 Σουνίλ Κόταρι, Βharata Natyam, Marg Publications, Μονάμπι: 1997.




 Ναραϊάναν Τσιττόρ Ναμπόδιριπαντ, "Ανακάλυψη της τέχνης του Νατιαστούρα". ISBN 
 Σρίβιδα Νατάρατζαν Άλλο ένα στάδιο στη ζωή του έθνους: Σαντίρ, Βρατανάτειαμ, Φεμινιστική Θεωρία. Μη δημοσιευμένη διδακτορική εργασία, Τμήμα Αγγλικών, Πανεπιστήμιο της Χαϊδεράμπαντ, 1997.

 Σουκάνια Ραχμάν. Χορεύοντας στην οικογένεια. Ρούπα και εταιρεία Νέο Δελχί: 2004.  Δελτίο ΕΕ 81-291-0594-2
 Βιτζάια Ραό, (1987), Abbild des Göttlichen. Βharata Natyam. Ο κλασικός Ινδικός Τανς. Φραϊμπούργκ (Γερμανία) 


 Καπίλα Βατσιάν (1977). Κλασικός Ινδικός χορός στη λογοτεχνία και τις τέχνες. Σάντζιτ Νατάκ Ακαδημία. Ο ΟΣΛΚ 233639306. , Πίνακας Περιεχομένου






Κατηγορία:Πολιτισμός των Ταμίλ
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ινδίας
Κατηγορία:Νότια Ινδία