Χαμένη γενιά

Η χαμένη γενιά ήταν η δημογραφική ομάδα που έφτασε στην ενηλικίωση στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και προηγήθηκε της μεγαλύτερης γενιάς. Η κοινωνική γενιά ορίζεται γενικά ως το σύνολο των ατόμων που γεννήθηκαν από το 1883 έως το 1900, ενηλικιώθηκαν είτε τη δεκαετία του 1900 είτε τη δεκαετία του 1910 και ήταν η πρώτη γενιά που ωρίμασε μέσα στον 20ό αι. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης ιδιαίτερα για να αναφερθεί σε μια ομάδα Αμερικανών ομογενών συγγραφέων που ζούσαν στο Παρίσι τη δεκαετία του 1920.    Θεωρείται ότι η Γερτρούδη Στάιν επινόησς τον όρο, ο οποίος στη συνέχεια έγινε δημοφιλής από τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, που τον χρησιμοποίησε το 1926 στον υπότιτλο του μυθιστορήματος Ο Ήλιος ανατέλλει ξανά (The Sun Also Rises) «Είστε όλοι μια χαμένη γενιά».   Ο όρος «χαμένη» σε αυτό το πλαίσιο σημαίνει «αποπροσανατολισμένη, ανερμάτιστη, χωρίς κατεύθυνση», πνεύμα που επικρατούσε κατά τις αρχές του Μεσοπολέμου. 

Μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση, τα μέλη της χαμένης γενιάς στη Δύση μεγάλωσαν σε κοινωνίες πιο μορφωμένες, πιο καταναλωτικές και πιο κορεσμένες από τα μέσα ενημέρωσης από ποτέ, αλλά που διατηρούσαν παράλληλα αυστηρές συντηρητικές κοινωνικές αξίες. Νέοι άνδρες της γενιάς αυτής κινητοποιήθηκαν μαζικά για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, μια σύγκρουση που αποτέλεσε καθοριστική στιγμή της ζωής τους. Οι νεαρές γυναίκες συνέβαλαν επίσης στον πόλεμο και επηρεάστηκαν από αυτόν, ενώ μετά το πέρας του απέκτησαν μεγαλύτερες πολιτικές και άλλες ελευθερίες. Η χαμένη γενιά ήταν επίσης ιδιαίτερα ευάλωτη στην πανδημία ισπανικής γρίπης και έγινε η κινητήρια δύναμη πίσω από πολλές πολιτισμικές αλλαγές, ιδιαίτερα σε μεγάλες πόλεις κατά της δεκαετίας του '20.

Αργότερα, στο μέσον της ζωής τους, βίωσαν τις οικονομικές επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης του 1929 και συχνά είδαν τα παιδιά τους να φεύγουν για τα πεδία των μαχών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στον ανεπτυγμένο κόσμο, πολλά άτομα έφτασαν στη συνταξιοδότηση και στο μέσο προσδόκιμο ζωής κατά τις δεκαετίες μετά τον πόλεμο, αλλά ορισμένοι έζησαν αρκετά περισσότερο από τον κανόνα. Το τελευταίο της χαμένης γενιάς, που γεννήθηκε στη διάρκεια του 19ου αι., η Νάμπι Τατζίμα, πέθανε το 2018 σε ηλικία 117 ετών. 

 Ορολογία 
Η πρώτη γενιά που αναφέρεται με τον όρο «χαμένη γενιά» χρησιμοποιείται για τους νέους που ενηλικιώθηκαν γύρω στην εποχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Στην Ευρώπη, είναι κυρίως γνωστοί ως «γενιά του 1914», που είναι το έτος που ξεκίνησε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Στη Γαλλία, ενίοτε ονομάζονταν génération du feu, «γενιά των πυρών». Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά για όσους πέθαναν στον πόλεμο και συχνά αναφερόταν έμμεσα σε θύματα της ανώτερης τάξης που θεωρούνταν ότι είχαν πεθάνει στερώντας μια μελλοντική ελίτ από τη χώρα. Αξιοσημείωτα θύματα όπως οι ποιητές Άιζακ Ρόζενμπεργκ, Ρούπερτ Μπρουκ, Έντουαρντ Τόμας και Γουίλφρεντ Όουεν, ο συνθέτης Τζορτζ Μπάτεργουορθ και ο φυσικός Χένρι Μόσλεϊ.

 Εύρος χρονολογιών 
Οι συγγραφείς Γουίλιαμ Στράους και Νιλ Χάουι ορίζουν τη χαμένη γενιά ως τη δημογραφική ομάδα που γεννήθηκε από το 1883 έως το 1900 και ενηλικιώθηκε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και κατά την περίοδο Roaring Twenties.

 Χαρακτηριστικά 
 Ως παιδιά και έφηβοι 
 Οικογενειακή ζωή και ανατροφή 
μικρογραφία| Οικογένεια στο Κουίνσλαντ στο σπίτι της (περίπου το 1900)
Όταν μεγάλωνε η χαμένη γενιά, η ιδανική οικογενειακή δομή απαιτούσε από τον άντρα του σπιτιού να βγάζει τα προς το ζην και να αποτελεί την κύρια φιγούρα εξουσίας, ενώ η σύζυγός του αφοσιωνόταν στο νοικοκυριό και τη φροντίδα των παιδιών. Τα περισσότερα παντρεμένα ζευγάρια, ακόμη και τα λιγότερο εύπορα, προσπάθησαν να συμμορφωθούν με αυτό το ιδανικό.   Ήταν σύνηθες να μοιράζονται το ίδιο σπίτι μέλη οικογενειών από τρεις διαφορετικές γενεές.  Τα πλουσιότερα νοικοκυριά είχαν και οικιακές βοηθούς, αν και ο αριθμός τους ποικίλλει από μία υπηρέτρια έως μια μεγάλη ομάδα προσωπικού ανάλογα με το πόσο εύπορη ήταν η οικογένεια. 

Η δημόσια ανησυχία για την ευημερία των παιδιών εντεινόταν στα τέλη του 19ου αι., με την ψήφιση νόμων και τη δημιουργία συλλόγων για την πρόληψη της κακοποίησής τους. Το κράτος αποκτούσε όλο και περισσότερο το νόμιμο δικαίωμα να παρεμβαίνει σε ιδιωτικές κατοικίες και στην οικογενειακή ζωή για να προστατεύει τους ανηλίκους από βλάβες.   Ωστόσο, ο ξυλοδαρμός παιδιών που επενδείκνυαν κακή συμπεριφορά δεν ήταν μόνο συνηθισμένος, αλλά θεωρούνταν και καθήκον ενός υπεύθυνου κηδεμόνα. 

 Υγεία και συνθήκες διαβίωσης 
αριστερά|μικρογραφία| Το μπάνιο του παιδιού (1893) Μαίρης Κάσατ. Η σχέση μεταξύ υγιεινής και καλής υγείας γινόταν όλο και πιο κατανοητή στη δυτική κοινωνία μέχρι τα τέλη του 19ου αι. και το συχνό μπάνιο είχε γίνει κάτι σύνηθες. 
Τα συστήματα αποχέτευσης που είχαν σχεδιαστεί για την απομάκρυνση των οικιακών αποβλήτων από τις αστικές περιοχές είχαν διαδοθεί ευρέως στις βιομηχανικές πόλεις μέχρι τα τέλη του 19ου αι., συμβάλλοντας στη μείωση της εξάπλωσης ασθενειών όπως η χολέρα.   Άρχισαν επίσης να θεσπίζονται νομικά πρότυπα για την ποιότητα του πόσιμου νερού.  Ωστόσο, η εισαγωγή του ηλεκτρισμού ήταν πιο αργή και κατά τα πρώτα χρόνια της χαμένης γενιάς, κατά τη διάρκεια της οποίας ταοφωταέριο και τα κεριά ήταν ακόμα η πιο κοινή μορφή φωτισμού. 

Αν και τα στατιστικά στοιχεία για την παιδική θνησιμότητα που χρονολογούνται από την αρχή της χαμένης γενιάς είναι περιορισμένα, τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών αναφέρουν ότι το 1900 ένα στα δέκα βρέφη στις ΗΠΑ πέθαιναν πριν από τα πρώτα τους γενέθλια.  Τα στοιχεία για το Ηνωμένο Βασίλειο δείχνουν ότι κατά τα τελευταία χρόνια του 19ου αι., η θνησιμότητα κατά τα πρώτα πέντε χρόνια είχε σταθεροποιηθεί σε λίγο κάτω από μία στις τέσσερις γεννήσεις. Με περίπου ένα στα τρία βρέφη το 1800, το ποσοστό θνησιμότητας στη βρεφική ηλικία είχε μειωθεί συνολικά στη διάρκεια των επόμενων εκατό ετών, αλλά θα μειωνόταν πιο απότομα στο πρώτο μισό του 20ού αι., φτάνοντας σε λιγότερο από ένα στα είκοσι βρέφη μέχρι το 1950. Αυτό σήμαινε ότι τα μέλη της χαμένης γενιάς είχαν κάπως λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν σε πολύ νεαρή ηλικία από ό,τι οι γονείς και τους παππούδες τους, αλλά πολύ περισσότερες πιθανότητες από τα παιδιά που γεννήθηκαν ακόμη και μερικές δεκαετίες αργότερα. 

 Γραμματισμός και εκπαίδευση 
μικρογραφία| Φωτογραφία τάξης τραβηγμένη σε σχολείο στη Σουηδία (1900)
Νόμοι που περιόριζαν την παιδική εργασία στα εργοστάσια άρχισαν να εμφανίζονται από το 1840 περίπου και μετά    και μέχρι τα τέλη του 19ου αι., η υποχρεωτική εκπαίδευση είχε εισαχθεί σε μεγάλο μέρος του δυτικού κόσμου για τουλάχιστον λίγα χρόνια της παιδικής ηλικίας.   Μέχρι το 1900, τα επίπεδα αναλφαβητισμού είχαν μειωθεί σε λιγότερο από 11% στις Ηνωμένες Πολιτείες, περίπου 3% στη Μεγάλη Βρετανία και μόνο 1% στη Γερμανία.    Ωστόσο, τα προβλήματα του αναλφαβητισμού και της έλλειψης παροχής σχολικών υποδομών ή της έλλειψης φοίτησης έγιναν πιο έντονα αισθητά σε περιοχές της Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης.   

Τα σχολεία αυτής της περιόδου έδιναν συνήθως έμφαση στην αυστηρή πειθαρχία, αναμένοντας από τους μαθητές να απομνημονεύουν πληροφορίες μηχανικά. Για να αντιμετωπιστεί η έλλειψη εκπαιδευτικών, οι μεγαλύτεροι μαθητές συχνά επέβλεπαν και δίδασκαν τους νεότερους. Η κατάταξη των παιδιών σε τάξεις με βάση την ηλικία έγινε πιο συνηθισμένη καθώς μεγάλωναν τα σχολεία. 

Ωστόσο, ενώ η πρωτοβάθμια εκπαίδευση γινόταν ολοένα και πιο προσιτή στα παιδιά της Δύσης στις αρχές του αιώνα, η δευτεροβάθμια εκπαίδευση εξακολουθούσε να αποτελεί πολύ μεγαλύτερη πολυτέλεια. Μόνο το 11% των Αμερικανών ηλικίας 14-17 ετών ήταν εγγεγραμμένοι στο λύκειο το 1900, ποσοστό που μόνο οριακά είχε αυξηθεί μέχρι το 1910.  Αν και η ηλικία αποφοίτησης από το σχολείο ήταν επίσημα τα 14 έτη μέχρι το 1900, μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τα περισσότερα παιδιά στη Βρετανία μπορούσαν να αποφοιτήσουν από το σχολείο σε ηλικία 12 ή 13 ετών μέσω κανονισμών που θέσπιζαν οι τοπικές αρχές.  Στα τέλη του 19ου αι., δεν ήταν ασυνήθιστο στον Καναδά να εγκαταλείπουν τα παιδιά το σχολείο σε ηλικία εννέα ή δέκα ετών. 

 Αναψυχή και παιχνίδι 
μικρογραφία| Παιδιά που παίζουν με παιχνίδις (δεκαετία 1890)
Μέχρι τη δεκαετία του 1890, τα παιδικά παιχνίδια είχαν μπει σε μαζική παραγωγή.  Το 1893, η βρετανική εταιρεία παιχνιδιών William Britain έφερε επανάσταση κατασκευάζοντας στρατιωτάκια με τη μέθοδο της κοίλης χύτευσης, έτσι ώστε να είναι φθηνότερα και ελαφρύτερα από ό,τι στο παρελθόν.  Αυτό οδήγησε στην μαζική απήχηση του συγκεκριμένου παιχνιδιού, το οποίο μέχρι τότε ήταν προνόμιο των αγοριών από πλουσιότερες οικογένειες, κατά τα τέλη της βικτωριανής και της εδουαρδιανής περιόδου.  Οι κούκλες που συχνά πωλούνταν από πλανόδιους σε χαμηλή τιμή ήταν δημοφιλείς στα κορίτσια. Τα αρκουδάκια εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στις αρχές του 1900.  Επιμεταλλωμένα με κασσίτερο παιχνίδια πωλούνταν επίσης από πλανόδιους σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές. 

Στις αρχές του 20ού αι., παρατηρήθηκε αύξηση στην κατασκευή δημόσιων πάρκων σε περιοχές της Δύσης για την παροχή δημόσιου χώρου σε ταχέως αναπτυσσόμενες βιομηχανικές πόλεις.  Τα πάρκα αυτά παρείχαν ένα μέσο για να παίζουν και να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους παιδιά από διαφορετικά κοινωνικά υπόβαθρα,  ενίοτε σε ειδικά σχεδιασμένες εγκαταστάσεις.  Στα ίδια πάρκα διοργανώνονταν συχνά συναυλίες και παραστάσεις. 

 Λαϊκή κουλτούρα και μέσα μαζικής ενημέρωσης 
μικρογραφία| Σκηνή από την ταινία Lady of the Lake (1912)
Ξεκινώντας γύρω στα μέσα του 19ου αι., διαφόρων ειδών περιοδικά, τα οποία προηγουμένως απευθύνονταν κυρίως σε λίγους που είχαν την οικονομική δυνατότητα να τα αγοράσουν, γνώρισαν αυξανόμενη δημοτικότητα στο ευρύ κοινό.  Κατά το δεύτερο μισό του αιώνα, όχι μόνο σημειώθηκε αυξανόμενη δημοτικότητα των περιοδικών που απευθύνονταν ειδικά σε αγόρια, αλλά και αναπτύχθηκε ένα σχετικά νέου είδους που απευθυνόταν σε κορίτσια. 

Ένα σημαντικό ορόσημο σημειώθηκε με την ανάπτυξη του κινηματογράφου όταν, το 1895, προβλήθηκαν στο Παρίσι οι πρώτες ταινίες στο κοινό. Οι πρώτες ταινίες ήταν πολύ σύντομες (γενικά με τη μορφή επικαίρων, κωμικών σκετς και ντοκιμαντέρ μικρού μήκους). Δεν είχαν ήχο, αλλά συνοδεύονταν από μουσική, διαλέξεις και μεγάλη συμμετοχή του κοινού. Μια αξιοσημείωτη κινηματογραφική βιομηχανία είχε αναπτυχθεί μέχρι την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. 

 Ως νεαροί ενήλικες 

 Η στρατιωτική θητεία στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο 
Η χαμένη γενιά είναι περισσότερο γνωστή ως η ομάδα που πολέμησε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.  Περισσότεροι από 70 εκατομμύρια άνθρωποι κινητοποιήθηκαν στη διάρκεια του πολέμου, από τους οποίους 8,5 εκατομμύρια περίπου σκοτώθηκαν και 21 εκατομμύρια τραυματίστηκαν στο πεδίο της μάχης. Περίπου 2 εκατομμύρια στρατιώτες πιστεύεται ότι πέθαναν από ασθένειες, ενώ μεμονωμένες μάχες προκάλεσαν εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους. 
μικρογραφία| Γαλλικό poilus σε πεδίο μάχης στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Περίπου 60 εκατομμύρια από τους στρατευμένους προέρχονταν από την ευρωπαϊκή ήπειρο,  η οποία είδε τους νεότερους άνδρες της να κινητοποιούνται σε μαζική κλίμακα. Οι περισσότερες από τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης διέθεταν συστήματα στρατολόγησης σε καιρό ειρήνης, σύμφωνα με τα οποία οι άνδρες αναμενόταν να ολοκληρώσουν μια σύντομη περίοδο στρατιωτικής εκπαίδευσης στη νεότητά τους ώστε να γίνουν έφεδροι. Τα κράτη με αυτό το σύστημα είδαν ένα τεράστιο μέρος του ανθρώπινου δυναμικού τους να επενδύεται άμεσα στον πόλεμο: το 55% των ανδρών στην Ιταλία και την Βουλγαρία ηλικίας 18-50 ετών κλήθηκαν να πολεμήσουν. Αλλού τα ποσοστά ήταν ακόμη υψηλότερα: πολέμησε το 63% των ανδρών στη Σερβία, το 78% στην Αυστροουγγαρία και το 81% των ανδρών στη Γαλλία και τη Γερμανία. Η Βρετανία, η οποία παραδοσιακά βασιζόταν κυρίως στο Βασιλικό Ναυτικό για την ασφάλειά της, αποτελούσε αξιοσημείωτη εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα και δεν εισήγαγε την υποχρεωτική θητεία μέχρι το 1916.  Περίπου 5 εκατομμύρια Βρετανοί άνδρες πολέμησαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, σε σύνολο 46 κατοίκων του Ηνωμένου Βασιλείου.  

Επιπλέον, τα κράτη στρατολογούσαν σε μεγάλο βαθμό προσωπικό από τις αποικιακές τους αυτοκρατορίες. Τρία εκατομμύρια άνδρες από ολόκληρη τη Βρετανική Αυτοκρατορία εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου υπηρέτησαν στον Βρετανικό Στρατό ως στρατιώτες και εργάτες,  ενώ η Γαλλία στρατολόγησε 475.000 στρατιώτες από τις αποικίες της.  Άλλα εμπλεκόμενα κράτη ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες στρατολόγησαν 4 εκατομμύρια άνδρες κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία κινητοποίησε 2.850.000 στρατιώτες. 

Πέρα από την έκταση των θανάτων, ο πόλεμος είχε βαθύτατη επίδραση σε πολλούς επιζώντες, προκαλώντας σε πολλούς νέους σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας και σοβαρές σωματικές αναπηρίες.   Ο πόλεμος αναστάτωσε επίσης την αίσθηση της πραγματικότητας πολλών στρατιωτών, οι οποίοι είχαν εισέλθει σε αυτόν με την πεποίθηση ότι η μάχη και οι κακουχίες ήταν ένας δρόμος προς τη λύτρωση και το μεγαλείο. Όταν διεφάνη ότι χρόνια πόνου, ταλαιπωρίας και απωλειών δεν θα φέρουν ένα καλύτερο μέλλον, σε πολλούς έμεινε με ένα βαθύ αίσθημα απογοήτευσης.  

 Νέες γυναίκες κατά τις δεκαετίες του 1910 και του 1920 
αριστερά|μικρογραφία| Νεαρή γυναίκα καίει ένα καλώδιο για παλιοσίδερα σε ναυπηγείο της Γλασκώβης στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Αν και οι στρατιώτες που πολέμησαν στην πρώτη γραμμή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν αποκλειστικά άνδρες, οι γυναίκες συνέβαλαν στην πολεμική προσπάθεια με άλλους τρόπους. Πολλές ανέλαβαν θέσεις εργασίας που είχαν αφήσει οι άνδρες σε ανδροκρατούμενους ως τότε τομείς, όπως η βαριά βιομηχανία, ενώ κάποιες ανέλαβαν ακόμη και μη πολεμικούς στρατιωτικούς ρόλους. Πολλές, ιδιαίτερα εύπορες γυναίκες, συμμετείχαν με εθελοντική εργασία για να συνεισφέρουν στην πολεμική προσπάθεια ή για να βοηθήσουν όσους υπέφεραν εξαιτίας της, όπως τραυματίες ή πρόσφυγες. Συχνά βίωναν την εμπειρία της χειρωνακτικής εργασίας για πρώτη φορά. Ωστόσο, αυτή η αναδιαμόρφωση του ρόλου της γυναίκας οδήγησε σε φόβους ότι η ανάληψη των ίδιων ευθυνών από τα δύο φύλα θα διατάρασσε τον κοινωνικό ιστό και ότι ο μεγαλύτερος ανταγωνισμός για την εργασία θα άφηνε τους άνδρες άνεργους και θα μείωνε τις αποδοχές τους. Οι περισσότερες γυναίκες αναγκάστηκαν να παραιτηθούν από την εργασία που είχαν αναλάβει στη διάρκεια του πολέμου αμέσως μετά το τέλος του.   

Ο πόλεμος είχε επίσης προσωπικό αντίκτυπο στις ζωές των γυναικών της χαμένης γενιάς. Πολλές γυναίκες έχασαν τους συζύγους τους στη μάχη, κάτι που συχνά σήμαινε την απώλεια του κύριου εισοδηματία του νοικοκυριού. Ωστόσο, οι χήρες πολέμου συχνά λάμβαναν σύνταξη και οικονομική βοήθεια για να στηρίξουν τα παιδιά τους. Ακόμα και με κάποια οικονομική υποστήριξη, η συντήρηση μιας μονογονεϊκής οικογένειας ήταν συχνά οικονομικά δύσκολη και συναισθηματικά εξαντλητική, ενώ οι γυναίκες έχαναν τις συντάξεις τους εάν ξαναπαντρεύονταν ή εάν κατηγορούνταν ότι επιδίδονταν σε ανάρμοστη συμπεριφορά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η θλίψη και οι άλλες πιέσεις που τους ασκούνταν οδήγησαν τις χήρες στον αλκοολισμό, την κατάθλιψη ή την αυτοκτονία.    Επιπλέον, ο μεγάλος αριθμός ανδρών που σκοτώθηκαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο δυσκόλεψε τον γάμο πολλών νέων γυναικών που ήταν ακόμα ανύπαντρες στην αρχή των συγκρούσεων. Αυτό επιτάχυνε την τάση να αποκτήσουν οι γυναίκες μεγαλύτερη ανεξαρτησία και να ξεκινήσουν καριέρα. 

Η απόκτηση πολιτικών δικαιωμάτων από τις γυναίκες επιταχύνθηκε στον δυτικό κόσμο μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ διευρύνθηκαν οι ευκαιρίες απασχόλησης για ανύπαντρες γυναίκες. Στην περίοδο αυτή, σημειώθηκε η είσοδος ενός νέου τύπου νεαρής γυναίκας στην ποπ κουλτούρα, γνωστή στα Αγγλικά ως flapper (κοπέλα που εναντιώνεται στο κατεστημένο), η οποία ήταν γνωστή για την εξέγερσή της ενάντια σε προηγούμενα κοινωνικά πρότυπα.  Οι γυναίκες αυτές είχαν διαφορετική εμφάνιση τις προκατόχους τους λίγα χρόνια νωρίτερα, κόβοντας τα μαλλιά τους καρέ, φορώντας πιο κοντά φορέματα και περισσότερο μακιγιάζ, ενώ παράλληλα υιοθετούσαν έναν νέο κώδικα συμπεριφοράς γεμάτο με περισσότερη ελαφρότητα, διασκεδάσεις και απροκάλυπτη σεξουαλικότητα.   

 Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο 
Τα επακόλουθα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου σημαδεύτηκαν από ουσιαστικές αλλαγές στην πολιτική κατάσταση, όπως η τάση προς τον ρεπουμπλικανισμό, η ίδρυση πολλών νέων, σχετικά μικρών κρατών που ως τότε αποτελούσαν μέρος μεγαλύτερων αυτοκρατοριών, και η παραχώρηση του δικαιώματος ψήφου σε ομάδες όπως η εργατική τάξη και οι γυναίκες. Η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο απέκτησαν εδάφη από τους εχθρούς τους, ενώ ο πόλεμος και η ζημιά που προκάλεσε στις ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες θεωρούνται γενικά σημαντικά εφαλτήρια στην ανάδειξη των Ηνωμένων Πολιτειών ως κυρίαρχη παγκόσμια υπερδύναμη. Η δυσαρέσκεια του γερμανικού και του ιταλικού λαού για την ειρηνευτική συμφωνία που τους αφαιρούσε πάρα πολλά ή δεν τους έδινε αρκετά, αντίστοιχα, τροφοδότησε τα φασιστικά κινήματα, τα οποία τελικά θα μετέτρεπαν αυτές τις χώρες σε ολοκληρωτικά δικτατορικά καθεστώτα. Για τη Ρωσία, τα χρόνια μετά την επανάσταση του 1917 μαστίστηκαν από ασθένειες, λιμό, τρομοκρατία και εμφύλιο πόλεμο που τελικά κατέληξε στην ίδρυση της Ένωσηη Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.   
μικρογραφία| Εικόνα από εξώφυλλο περιοδικού (1924) ενός ζευγαριού με μοντέρνα ρούχα της εποχής
Η περίοδος αμέσως μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο χαρακτηρίστηκε από συνεχιζόμενη πολιτική βία και οικονομική αστάθεια.  Στα τέλη της δεκαετίας του 1910, ξέσπασε η πανδημία της ισπανικής γρίπης, η οποία ήταν ασυνήθιστη, με την έννοια ότι σκότωσε πολλούς νέους ενήλικες της ίδιας ηλικιακής ομάδας της χαμένης γενιάς, πολλά μέλη της οποίας είχαν χαθεί κυρίως στον πόλεμο.  Αργότερα, ειδικά στις μεγάλες πόλεις, μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1920 θεωρείται μια πιο ευημερούσα περίοδος, κατά την οποία η χαμένη γενιά ειδικότερα διέφευγε από τα βάσανα και τις αναταραχές που είχε βιώσει επαναστατώντας ενάντια στα κοινωνικά και πολιτιστικά πρότυπα των προγόνων της.       

 Στη μέση ηλικία 

 Δεκαετία του 1930 

 Πολιτική και οικονομία 
Αυτή η πιο αισιόδοξη περίοδος ήταν βραχύβια, ωστόσο, καθώς το 1929 ξεκίνησε η παγκόσμια οικονομική ύφεση του 1929, η οποία θα συνεχιζόταν καθ' όλη τη δεκαετία του 1930 και θα εξελισσόταν στη μεγαλύτερη και σοβαρότερη οικονομική ύφεση που είχε σημειωθεί ποτέ στη δυτική βιομηχανική ιστορία. Αν και ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες, η κρίση οδήγησε σε απότομες αυξήσεις της παγκόσμιας ανεργίας, μειώσεις στην οικονομική παραγωγή και αποπληθωρισμό. Η ύφεση ήταν επίσης σημαντικός καταλύτης για την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία και την έναρξη της προσπάθειάς του να εδραιώσει την κυριαρχία του στην ευρωπαϊκή ήπειρο, η οποία τελικά θα οδηγούσε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Επιπλέον, τη δεκαετία του 1930, η λιγότερο κατεστραμμένη Αυτοκρατορική Ιαπωνία είδε την οικοδόμηση της δικής της αυτοκρατορίας, γεγονός που συνέβαλε σε συγκρούσεις στην Άπω Ανατολή, όπου ορισμένοι υποστήριξαν ότι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ήδη ξεκινήσει από το 1931.  

 Μέσα μαζικής ενημέρωσης 
Η δεκαετία του 1930 είδε την αυξανόμενη δημοτικότητα του ραδιοφώνου, με τη συντριπτική πλειονότητα των δυτικών νοικοκυριών να έχουν πρόσβαση στο μέσο αυτό μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Το ταδιοφωνικό πρόγραμμα περιελάμβανε σαπουνόπερες, μουσική και αθλητικά. Συχνά, μεταδίδονταν και εκπαιδευτικές εκπομπές. Τα ραδιοφωνικά κύματα παρείχαν επίσης μια πηγή ειδήσεων και, ιδιαίτερα για τα αυταρχικά καθεστώτα της εποχής, μια διέξοδο πολιτικής προπαγάνδας.    

 Β' Παγκόσμιος Πόλεμος 
αριστερά|μικρογραφία| Εκπαίδευση στα όπλα για τα μέλη της Volkssturm, πολιτοφυλακής στην οποία υποχρεούνταν να ενταχθούν όλοι οι Γερμανοί άνδρες μέχρι την ηλικία των 60 που δεν πολεμούσαν στο μέτωπο τους τελευταίους μήνες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου 
Όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος το 1939, η χαμένη γενιά αντιμετώπισε μια μεγάλη παγκόσμια σύρραξη για δεύτερη φορά στη ζωή της και τώρα συχνά αναγκάστηκε να δει τα παιδιά της να πηγαίνουν στο πεδίο της μάχης.   Η θέση της παλαιότερης γενιάς, που ήταν νεαροί ενήλικες στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, στη νέα σύρραξη ήταν θέμα στα δημοφιλή μέσα της εποχής, με παραδείγματα όπως οι κινηματογραφικές ταινίες Η γέφυρα της αμαρτίας (Waterloo Bridge, 1940) και Old Bill and Son (1941). Οι οργανώσεις πολιτικής άμυνας που σχεδιάστηκαν για να παρέχουν μια τελική γραμμή αντίστασης κατά της εισβολής και να βοηθούν στην άμυνα της πατρίδας, επανδρώνονται σε μεγάλο βαθμό από ηλικιωμένο ανδρικό πληθυσμό.     Όπως και στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι γυναίκες συνέβαλαν στην κάλυψη των ελλείψεων εργατικού δυναμικού που προκλήθηκαν από τη μαζική στρατολόγηση, εισερχόμενες σε πιο παραδοσιακά ανδρικές θέσεις εργασίας και συμμετέχοντας πιο άμεσα στον πόλεμο σε γυναικείους στρατιωτικούς κλάδους και σε παράνομα κινήματα αντίστασης. Ωστόσο, όσες γυναίκες ήταν στη μέση ηλικία ήταν γενικά λιγότερο πιθανό να ασχοληθούν με αυτό το είδος εργασίας σε σχέση με νεότερές τους. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα για κάθε είδους στρατιωτική σύρραξη.    

 Στα επόμενα χρόνια 
Στη Δύση, η χαμένη γενιά πλησίαζε στο τέλος της παραγωγικής της ζωής γύρω στις δεκαετίες του 1950 και του 1960.   Για τα μέλη της γενιάς που είχαν πολεμήσει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η στρατιωτική θητεία συχνά θεωρούνταν καθοριστική στιγμή στη ζωή τους, ακόμη και πολλά χρόνια αργότερα. 

Αν και υπήρχαν μικρές διαφορές μεταξύ των επιμέρους χωρών και από έτος σε έτος, το μέσο προσδόκιμο ζωής στον ανεπτυγμένο κόσμο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, του 1960 και των αρχών της δεκαετίας του 1970 ήταν περίπου 70 έτη.      Ωστόσο, ορισμένα μέλη της χαμένης γενιάς έζησαν περισσότερο από τον κανόνα κατά αρκετές δεκαετίες. Η Νάμπι Τατζίμα, η τελευταία επιζήσασα που είναι γνωστό ότι γεννήθηκε τον 19ο αι., πέθανε το 2018.  Ο τελευταίος εναπομείνας βετεράνος που υπηρέτησε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο με οποιαδήποτε ιδιότητα ήταν η Φλόρενς Γκριν, η οποία πέθανε το 2012, ενώ ο Κλοντ Τσουλς, ο τελευταίος βετεράνος που συμμετείχε σε μάχη, είχε πεθάνει το προηγούμενο έτος. Ωστόσο, αυτά τα άτομα γεννήθηκαν το 1902 και το 1901 αντίστοιχα, γεγονός που τα τοποθετεί εκτός των συνηθισμένων ετών γέννησης της χαμένης γενιάς.   

 Στη λογοτεχνία 
δεξιά|μικρογραφία| Η Γερτρούδη Στάιν με τον γιο του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Τζακ, το 1924. Θεωρείται ότι η Στάιν εισήγε τον όρο «χαμένη γενιά».
Στα απομνημονεύματά του A Moveable Feast (1964), τα οποία εκδόθηκαν μετά τους θανάτους του Χέμινγουεϊ και της Στάιν, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ γράφει ότι η Γερτρούδη Στάιν άκουσε τον όρο «χαμένη γενιά» από έναν Γάλλο ιδιοκτήτη συνεργείου όπου είχε πάει το αυτοκίνητό της για σέρβις. Όταν ένας νεαρός μηχανικός δεν κατάφερε να επισκευάσει το αυτοκίνητο αρκετά γρήγορα, ο ιδιοκτήτης του συνεργείου φώναξε στον νεαρό: «Είστε όλοι μια χαμένη γενιά».  Ενώ διηγούνταν την ιστορία στον Χέμινγουεϊ, η Στάιν πρόσθεσε: «Αυτό είσαι εσύ. Αυτό είστε όλοι σας... όλοι εσείς οι νέοι που υπηρετήσατε στον πόλεμο. Είστε μια χαμένη γενιά».  Έτσι, ο Χέμινγουεϊ αποδίδει τη φράση στη Στάιν, η οποία ήταν τότε ο μέντορας και προστάτης του. 

Η έκδοση του Ο Ήλιος ανατέλλει ξανά (The Sun Also Rises) του Χέμινγουεϊ το 1926 διέδωσε τον όρο· το μυθιστόρημα αυτό συνοψίζει τη μεταπολεμική γενιά ομογενών. Ο Χέμινγουεϊ, ωστόσο, πίστευε ότι οι χαρακτήρες στο βιβλίο του μπορεί να είχαν "χτυπηθεί" αλλά δεν είχαν χαθεί. 

Συνεπής σε αυτήν την αμφιθυμία, ο Χέμινγουεϊ χρησιμοποιεί τη «Χαμένη γενιά» ως έναν από τους δύο υπότιτλους για το μυθιστόρημά του. Στο βιβλίο του Μία κινητή γιορτή (A Moveable Feast), ο Χέμινγουεϊ γράφει: «Προσπάθησα να εξισορροπήσω την παράθεση της δεσποινίδας Στάιν [...] με μια από τον Εκκλησιαστή». Λίγες γραμμές αργότερα, ανακαλώντας τους κινδύνους και τις απώλειες του πολέμου, προσθέτει: «Αναλογίστηκα τη δεσποινίδα Στάιν και τον Σέργουντ Άντερσον και τον εγωισμό και την πνευματική οκνηρία έναντι της πειθαρχίας και σκέφτηκα "ποιος αποκαλεί ποιον χαμένη γενιά;"»

 Θέματα 
μικρογραφία| Οι γραφομηχανές άρχισαν να χρησιμοποιούνται ευρέως ως εργαλείο γραφής από τη χαμένη γενιά.
Τα γραπτά των λογοτεχνικών προσωπικοτήτων της χαμένης γενιάς συχνά αφορούσαν τις εμπειρίες των συγγραφέων στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και τα χρόνια που ακολούθησαν. Λέγεται ότι το έργο αυτών των συγγραφέων ήταν αυτοβιογραφικό, βασισμένο στη χρήση μυθοπλαστικών εκδοχών της ίδιας τους της ζωής.  Ένα από τα θέματα που εμφανίζονται συχνά στα έργα των συγγραφέων αυτών είναι η παρακμή και ο επιπόλαιος τρόπος ζωής των πλουσίων.  Τόσο ο Χέμινγουεϊ όσο και ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ άγγιξαν αυτό το θέμα στα μυθιστορήματα Ο Ήλιος ανατέλλει ξανά και Ο υπέροχος Γκάτσμπυ. Ένα ακόμη θέμα που υπάρχει συχνά στα έργα αυτών των συγγραφέων είναι ο θάνατος του Αμερικανικού Ονείρου.  Αυτό το θέμα είναι ιδιαίτερα εμφανές στον Υπέροχο Γκάτσμπυ, όπου ο χαρακτήρας Νικ Κάραγουεϊ συνειδητοποιεί τη διαφθορά που τον περιβάλλει.

 Αξιοσημείωτες προσωπικότητες 
Αξιοσημείωτες προσωπικότητες της χαμένης γενιάς είναι οι Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ,  Τόμας Γουλφ, Γερτρούδη Στάιν, Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Τζον Ντος Πάσος, Ντόροθι Πάρκερ, Τ. Σ. Έλιοτ,  Έζρα Πάουντ, Τζιν Ρις,  Χένρι Στράτερ  και Σίλβια Μπιτς. 

 Δείτε επίσης 
 Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
 Εδουαρδιανή εποχή
 Επακόλουθα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
 Μπελ Επόκ
 Γενιά
 Roaring Twenties

 Παραπομπές 

 Εξωτερικές πηγές 











Κατηγορία:Επακόλουθα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία:Έρνεστ Χέμινγουεϊ
Κατηγορία:19ος αιώνας