Γκέρο

Ο Γκέρο Α΄, γερμ.: Gero (π. 900 – 20 Μαΐου 965), μερικές φορές αποκαλούμενος ο Μέγας (λατιν.: magnus), ήταν ευγενής από την Ανατολική Φραγκία, που κυβέρνησε μία αρχικά μέτρια περιοχή με κέντρο το Μέρσεμπουργκ στα νότια του σημερινού γερμανικού κρατιδίου της Σαξονίας-Άνχαλτ, την οποία περιοχή επέκτεινε σε μία τεράστια επικράτεια, που πήρε το όνομά του: τη μαρκιωνία του Γκέρο (marca Geronis).   Στα μέσα του 10ου αι. ήταν ο ηγέτης του Σαξονικού ανατολικού οικισμού (οstsiedlung).

 Διαδοχή και πρώιμες συγκρούσεις 
Ο Γκέρο ήταν γιος του κόμη Tήτμαρ, διδασκάλου του Ερρίκου A΄  του Ορνιθοθήρα. Διορίστηκε από τον βασιλιά Όθωνα Α΄ για να διαδεχθεί τον αδελφό του, Ζήγκφρηντ, ως κόμης και μάργραβος στην περιοχή που βρισκόταν απέναντι από τους Βένδους στο κάτω Ζάαλε το 937. Ο διορισμός του απογοήτευσε τον Τάνκμαρ, ετεροθαλή αδελφό του βασιλιά Όθωνα Α΄ της Γερμανίας και 2ο εξάδελφο του Ζήγκφρηντ, και μαζί με τον Εβεράρδο της Φραγκονίας και τον Βίχμαν τον Πρεσβύτερο, επαναστάτησε εναντίον του βασιλιά (938).  Ο Τάνκμαρ απεβίωσε μέσα σε έναν χρόνο, και οι συνεργοί του ήρθαν σε συμβιβασμό με τον Όθωνα Α΄. Ο Γκέρο συνέχισε την πορεία του.

Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των αντιπάλων του, ο Γκέρο διεξήγαγε έναν χαμένο πόλεμο εναντίον των Σλάβων το 937-938. Οι απώλειες που υπέστησαν τα στρατεύματά του, δεν μπορούσαν να αναπληρωθούν από τα προϊόντα της γης, ούτε από φόρους αφού οι Σλάβοι αρνούνταν να πληρώσουν. Ως σημαντικός άρχοντας των διαδηλωτών, η διοίκηση του Γκέρο περιελάμβανε , δηλαδή, μια «στρατιωτική ακολουθία», «πολεμική ομάδα υποτελών ή συντρόφων» ή «ειδικά επιλεγμένη ομάδα μαχητών» που διαφοροποιείται από τον υπόλοιπο στρατό (exercitus).  Αυτοί οι άνδρες αποτελούσαν την ελίτ των στρατευμάτων του Γκέρο.

 Σλαβικές εκστρατείες 
Το 939 μία επίθεση των Οβοδριτών έτρεψε έναν σαξονικό στρατό σε φυγή και άφησε τον μάργραβο ηγέτη του νεκρό. Ο Γκέρο για εκδίκηση κάλεσε τριάντα Σλάβους αρχηγούς σε ένα συμπόσιο, όπου σκότωσε όλους, εκτός από έναν που κατάφερε να διαφύγει κατά λάθος.  Σε απάντηση, οι Στοδοράνοι επαναστάτησαν κατά της γερμανικής κυριαρχίας, και κυνήγησαν τους Γερμανούς κατά μήκος του Έλβα, αλλά ο Γκέρο κατάφερε να αντιστρέψει την κατάσταση πριν από την άφιξη του Όθωνα στο Μαγδεμβούργο, αργότερα μέσα στο έτος. Στη συνέχεια δωροδόκησε τον Τουγουμίρ, έναν βαπτισμένο Σλάβο πρίγκιπα, για να προδώσει τους συμπατριώτες του και να υποτάξει τον λαό του στη Γερμανία. Λίγο αργότερα, οι Οβοδρίτες και οι Γουίλτσες υποτάχθηκαν. Howorth, 218.

Το 954, ενώ ο Γκέρο έλειπε, οι Ουκράνοι (ή Ούκρι) επαναστάτησαν, αλλά ο Γκέρο επέστρεψε με τον Κορράδο τον Ερυθρό και τους κατεύνασε. 

Το 955 ορισμένοι Σάξονες κόμητες επαναστάτησαν και εξορίστηκαν από τον Χέρμαν δούκα του Μπίλλονγκ. Βρήκαν καταφύγιο στη Σβετλαστράνα, μία σλαβική πόλη, άγνωστης τοποθεσίας (ίσως το σημερινό Βερολίνο-Λίχτενμπεργκ), όπου κατοικούσαν οι αρχηγοί των Οβοδριτών Νάκον και Στόινεγκιν (ή Στόιγκνεφ). Εκεί ο Χέρμαν τους πολιόρκησε μέχρι να επιτευχθεί συμφωνία, αλλά μία αψιμαχία που ακολούθησε, διατάραξε την ειρήνη. Οι Οβοδρίτες, οι Βίλτσες, οι Χρεπιενυάνι, οι Ρεδάριοι και οι Ντολέντσι ενώθηκαν στη συνέχεια, για να αντιταχθούν στον επερχόμενο στρατό του βασιλιά Γκέρο και του Λιούντολφ δούκα της Σουηβίας. Μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων λόγω των σκληρών όρων των Γερμανών, οι Σλάβοι ηττήθηκαν στη μάχη στον Δρόσα. 

Ο Γκέρο συμμετείχε σε γενικές σαξονικές εκστρατείες εναντίον των Σλάβων το 957, το 959 και το 960, ενώ παράλληλα εκστράτευσε εναντίον των Βενδών, και ανάγκασε τον Μιέσκο Α΄ των Πολωνών να πληρώσει φόρο υποτέλειας, να παραχωρήσει έγγειο εμπράγματο δικαίωμα, και να αναγνωρίσει τη γερμανική κυριαρχία κατά την απουσία του Όθωνα στην Ιταλία (962–963).  Η Λουσατία, σύμφωνα με τον Βίντουκιντ, υποβλήθηκε «στον τελευταίο βαθμό δουλείας».  Ο Γκέρο ήταν υπεύθυνος για την υποταγή των Λιουτίτσων και των Μιλτσίνων (ή Μιλτσιάνι) και την επέκταση της γερμανικής επικυριαρχίας σε ολόκληρη την περιοχή μεταξύ του Έλβα και του Μπόμπερ.  Σε αυτά τα εδάφη, ο γηγενής σλαβικός πληθυσμός υποβιβάστηκε σε δουλοπαροίκους και οι «λαοί που πλήρωναν φόρους» μετατράπηκαν σε «χωρικούς που πλήρωναν με απογραφή». Thompson, 639–640. 

αριστερά|μικρογραφία|213x213εσ| Η εκκλησία του Αγίου Κυριακού στο Γκέρνροντε.

 Σχέση με την Εκκλησία και την οικογένεια 
Ο Γκέρο είχε στενή σχέση με τον Όθωνα Α΄. Ο Όθων Α΄ ήταν ανάδοχος του μεγαλύτερου γιου του Γκέρο, Ζήγκφρηντ, και παραχώρησε στον Ζήγκφρηντ τις βίλες Έγκελν και Βέστερεγκελν στο Σβάμπενγκαου το 941.  Ως πράξη αφοσίωσης, ο Γκέρο πραγματοποίησε προσκύνημα στη Ρώμη το 959, μετά το τέλος του Ζήγκφρηντ.  Στο όνομα του Ζήγκφρηντ, το 960, ίδρυσε επίσης μία ρομανικού ρυθμού με σύλλογο εκκλησία, τον Άγιο Κυριακό, και το αβαείο του Γκέρνροντε, σε ένα δάσος που πήρε το όνομά του από αυτόν, Γκέρονισροντε (Γκέρνροντε), και άφησε ένα μεγάλο μέρος της μεγάλης περιουσίας του σε αυτό μετά το τέλος του.  Η εκκλησία και το αβαείο ήταν αφιερωμένα στον Άγιο Κυριακό,  και το αβαείο ήταν ένα μοναστήρι, που στέγαζε μοναχές και ιερείς. 

Ο δεύτερος γιος του Γκέρο, ο Γκέρο Β', είχε ήδη αποβιώσει εκείνη τη στιγμή. Το όνομα τής συζύγου τού Γκέρο πρέπει να υποτεθεί από τα libri memoriales: ήταν είτε Γιούντιτ (Ιουντίτα) είτε Τήτσουουιντ (Τήτσβιντ).

 Το τέλος του και η διαίρεση του εδάφους 
αριστερά|μικρογραφία|211x211εσ| Ο τάφος του Γκέρο του Μεγάλου.
δεξιά|μικρογραφία|191x191εσ| Η μαρκιωνία του Γκέρο (marka Geronis) (με διαγράμμιση) αντιστοιχεί στα νότια τρία τέταρτα των σαξονικών περιφερειών: Nόρντμαρκ, Λάουζιτς, Mέρσεμπουργκ, Mάισεν και Τσάιτς.
Μετά το τέλος του, η μαρκιωνία του Γκέρο επεκτάθηκε μέχρι τον ποταμό Νάισε. Δεν ήταν δημοφιλής στους Σαξονικούς ευγενείς τής εποχής του, επειδή είχε έντονο το αίσθημα ηθικής ευθύτητας και ήταν ταπεινής καταγωγής.  Παρ 'όλα αυτά, έγινε διάσημος στο τραγούδι του Νιμπελούνγκεν ως ο marcgrâve Gêre, αν και έχει αμφισβητηθεί εάν του απονεμήθηκε ποτέ επίσημα αυτός ο τίτλος.  Τον τάφο του Γκέρο μπορεί να δει κανείς ακόμη και σήμερα στο Γκέρνροντε. Μία διακοσμητική ζωγραφιά προστέθηκε σε αυτό περίπου το 1350. Απεικονίζει τον Γκέρο να στέκεται πάνω από έναν ηττημένο Βένδο. 

Μετά το τέλος του, η τεράστια περιοχή που είχε κατακτήσει, διαιρέθηκε από τον βασιλιά Όθωνα Β΄ σε διάφορες μαρκιωνίες: τη Βόρεια μαρκιωνία (υπό τον Ντήτριχ του Χάλντενσλεμπεν), την Ανατολική μαρκιωνία (υπό τον Όντο Α΄), τη μαρκιωνία του Μάισεν (υπό τον Βίγκμπερτ), τη μαρκιωνία του Μέρσεμπουργκ (υπό τον Γκύντερ ) και τη μαρκιωνία του Τσάιτς (υπό τον Βίγκερ Α΄). Αργότερα, η Βόρεια μαρκιωνία υποδιαιρέθηκε στις πορείες του Λάντσμπεργκ, της Λουσατίας και του Βρανδεμβούργου.

Η διαίρεση της «υπερ-μαρκιωνίας» του Γκέρo πιθανότατα είχε να κάνει με το τεράστιο μέγεθός της και την πολιτική σκοπιμότητα τής προσπάθειας να ευχαριστήσει πολλούς, χωρίς να κάνει εχθρούς.  Οι υποδιαιρέσεις στις οποίες διαιρέθηκε, ωστόσο, ήταν φυσικές. Ήδη από το 963, η Λουσατία —και ακόμη και η Άνω και Κάτω Λουσατία— και το Όστμαρκ ήταν διακριτά ως κυβερνήσιμες επαρχίες, εντός της επαρχίας του Γκέρο. 

 Δείτε επίσης 
 Άγιος Κυριακός, Γκέρνροντε

 Πηγές 
Οι κύριες χρονικές πηγές για τη ζωή του Γκέρο είναι αυτές του Βιντουκίντ του Κόρβεϊ και του Θίτμαρ του Μέρσεμπουργκ, στις οποίες βασίζεται το μεγαλύτερο μέρος του έργου των δευτερογενών πηγών.

 Ρόιτερ, Τίμοθι . Η Γερμανία στις αρχές του Μεσαίωνα 800–1056 . Νέα Υόρκη: Longman, 1991.
 Τόμπσον, Τζέιμς Γουέστφολ . Φεουδαρχική Γερμανία, Τόμος II . Νέα Υόρκη: Εκδοτικός Οίκος Frederick Ungar, 1928.
 Bernhardt, John W. Περιοδεύουσα Βασιλεία και Βασιλικά Μοναστήρια στη Γερμανία του Πρώιμου Μεσαίωνα, περ. 936–1075 . Κέιμπριτζ: Εκδόσεις Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ, 1993.
 Λέιζερ, Καρλ . «Οθωνική Κυβέρνηση». The English Historical Review, Τόμ. 96, Αρ. 381. (Οκτ. 1981), σελ. 721–753.
 Λέιζερ, Καρλ. «Ο Ερρίκος Α΄ και οι απαρχές της Σαξονικής Αυτοκρατορίας». The English Historical Review, τόμ. 83, Αρ. 326. (Ιανουάριος 1968), σελ. 1–32.
 Λανγκ, Χένρι Τζόζεφ. «Η πτώση της μοναρχίας του Μιέσκο Β΄, Λάμπερτ.» Speculum, τόμ. 49, Αρ. 4. (Οκτ. 1974), σελ. 623–639.
 Dvornik, F. "Το πρώτο κύμα του Drang Nach Osten." Cambridge Historical Journal, Vol. 7, Αρ. 3. (1943), σελ. 129–145.
 Γιακουμπόφσκα, Μπόγκνα. «Salve Me Ex Ore Leonis». Artibus et Historiae, Vol. 12, Αρ. 23. (1991), σελ. 53–65.
 Howorth, HH «Η εξάπλωση των σκλάβων. Μέρος III. Οι βόρειοι Σέρβοι ή Σοραβιανοί και οι Ομποντρίτοι». The Journal of the Anthropological Institute of Great Britain and Ireland, Τόμος. 9. (1880), σελ. 181–232.
 " Gero (Markgraf) ." Allgemeine Deutsche Biographie, από την Historischen Kommission of the Bayrischen Akademie der Wissenschaften, Band 9, Seite 38. (ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2007, 15:09 UTC)
 Genealogie Mittelalter: Mittelalterliche Genealogie im Deutschen Reich bis zum Ende der Staufer. "Die sächsischen Grafen 919–1024." Schölkopf Ruth.

 Σημειώσεις 

Κατηγορία:Σάξονες ευγενείς
Κατηγορία:Κόμητες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας