Πόπλιος Πομπώνιος Σεκούνδος

Ο Πόπλιος Πομπώνιος Σεκούνδος, λατιν.: Publius Pomponius Secundus, ήταν διακεκριμένος πολιτικός και ποιητής στα χρόνια του Τιβέριου, του Καλιγούλα και του Κλαύδιου. Διετέλεσε αντικαταστάτης ύπατος για το διάστημα (nundinium) από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο του 44, διαδεχόμενος τον κανονικό ύπατο Γάιο Σαλούστιο Πασιηνό Κρίσπο και ως συνάδελφος του άλλου κανονικού υπάτου, Tίλιου Στατίλιου Ταύρου.  Ο Πόπλιος διατηρούσε στενές σχέσεις με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, ο οποίος έγραψε μία βιογραφία του, η οποία πλέον έχει χαθεί.

 Το όνομα 
Το πλήρες όνομά του ήταν Πόπλιος Καλβίσιος Σαβίνος Πομπόνιος Σακούνδος, όπως υποδεικνύεται από δύο αποσπασματικές επιγραφές από την Άνω Γερμανία.  Για κάποιο χρονικό διάστημα, το όνομα του Πομπόνιου ήταν αβέβαιο. Το Πόπλιος δεν ήταν ένα συνηθισμένο όνομα των Πομπίλιων, και η Όλι Σαλομίες συζητά την πιθανότητα να ήταν ο Γάιος, αλλά σημειώνει ότι ένας Πόπλιος Καλβίσιος Σαβίνος μαρτυρείται ότι υπήρχε στο Σπολέτιο, και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι «πιθανό να υποθέσουμε με κάποια βεβαιότητα» ότι είχε υιοθετηθεί από έναν Πόπλιο Καλβίσιο Σαβίνο.  Το ότι το όνομά του (praenomen) ήταν Πόπλιος, τουλάχιστον μετά την υιοθεσία του, φαίνεται να επιβεβαιώνεται από μία επιγραφή από τους Βήιους, που χρονολογείται από την εποχή της θητείας του ως υπάτου, μία άλλη από την Κυρήνη, όταν ήταν ανθύπατος, και μία τρίτη από το Μογοντιάκον, όταν ήταν λεγάτος του Αυγούστου αντί του πραίτωρα. 

 Καταγωγή 
Μητέρα του Πομπονίου ήταν η Βιστιλία, η οποία από άλλους γάμους ήταν μητέρα του Πόπλιου Σούλιου Ρούφου και του στρατηγού Γναίου Δομίτιου Κόρβουλου. Το όνομα του πατέρα του δεν είναι γνωστό, αλλά ο Ρόναλντ Σάυμ έχει προτείνει, ότι θα μπορούσε να είναι είτε ο Γάιος Πομπώνιος Γραικίνος, αντικαταστάτης ύπατος το 16 μ.Χ., είτε ο αδελφός του, Λεύκιος Πομπόνιος Φλάκος, κανονικός ύπατος το 17.  Ο αδελφός του Πομπονίου, Κόιντος Πομπώνιος Σεκούνδος, ενεπλάκη σε διάφορες ίντριγκες κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου και του Κλαυδίου. Ο Κόιντος προσπάθησε να προστατεύσει τον αδελφό του από τη δυσαρέσκεια του Τιβέριου.

 Πολιτική σταδιοδρομία 
Ο Πομπόνιος ήταν φίλος του Σηιανού, ο οποίος διετέλεσε ύπατος το 31. Μετά την καταγγελία και την εκτέλεση του τελευταίου τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, όχλοι κυνήγησαν και σκότωσαν όποιον μπορούσαν να συνδέσουν με τον Σηιανό. Ο Πομπόνιος τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό από τον Τιβέριο, όπου παρέμεινε μέχρι το 37.   

Ο Τιβέριος απεβίωσε το 37 και ο διάδοχός του Καλιγούλας απελευθέρωσε αμέσως τον Πομπόνιο από τη φυλακή και τον διόρισε κυβερνήτη της συγκλητικής επαρχίας της Κρήτης και της Κυρηναϊκής.  Ο Καλιγούλας πνυμφεύτηκε την Καισωνία, ετεροθαλή αδελφή του Πομπόνιου, το 40, αλλά εκείνος δολοφονήθηκε στα τέλη Ιανουαρίου του 41.

Μετά το τέλος του Καλιγούλα, ο Κλαύδιος διόρισε τον αδελφό του Πομπόνιου, Κόιντο Πομπόνιο Σεκούνδο, ως ύπατο (ο Καλιγούλας ήταν ύπατος της Ρώμης, καθώς και Αυτοκράτορας, κατά τη στιγμή της δολοφονίας του).  Ο ίδιος ο Πομπόνιος, ο οποίος εξακολουθούσε να υπηρετεί ως κυβερνήτης της επαρχίας Κρήτης και Κυρηναϊκής, διετέλεσε επίσης ύπατος από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο του 44. 

Ο Πομπόνιος συνέχισε να υπηρετεί ως κυβερνήτης της Κρήτης και της Κυρηναϊκής μέχρι το 50, οπότε ο Κλαύδιος τον διόρισε κυβερνήτη και λεγάτο της Άνω Γερμανίας. Το 50, ο Πομπόνιος οδήγησε τις ρωμαϊκές λεγεώνες στη νίκη εναντίον των Χαττών και απελευθέρωσε τους επιζώντες της μάχης του Τευτοβούργου Δρυμού μετά από σαράντα χρόνια δουλείας.  Γι' αυτό, του απονεμήθηκε η τιμή ενός διακεκριμένου θριάμβου (ornamenta triumphalia).  Διετέλεσε κυβερνήτης της Άνω Γερμανίας μέχρι το 54. Αυτή ήταν η τελευταία αναφορά του Πομπόνιου στα ιστορικά αρχεία, εκτός από τους Πλίνιους.

 Κείμενα 
It was by his tragedies that Secundus obtained the most celebrity. They are spoken of in the highest terms by Tacitus, Quintilian, and the younger Pliny, and were read even in a much later age, as one of them is quoted by the grammarian Charisius. These tragedies were first put on the stage in the time of Claudius. Quintilian asserts that he was far superior to any writer of tragedies he had known, and Tacitus expresses a high opinion of his literary abilities.

Ο Σεκούνδος αφιέρωσε μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες της γραμματικής και του ύφους, στις οποίες αναγνωρίστηκε ως αυθεντία. Το θέμα του ήταν ελληνικό, με μία γνωστή εξαίρεση, μία τραγωδία (praetexta) που ονομαζόταν Αινείας. Οι τραγωδοί στις Ιουλιο-Κλαυδιανές και Φλαβιανές περιόδους ήταν συνήθως άνδρες με σχετικά υψηλή κοινωνική θέση, και τα έργα τους συχνά εξέφραζαν τις πολιτικές τους απόψεις, κάτω από ένα ανεπαρκές πέπλο μυθοπλασίας. Μόνο λίγοι στίχοι από το έργο του έχουν απομείνει, μερικοί από τους οποίους ανήκουν στον Αινεία.  

 Δείτε επίσης 
 γένος Πομπονίων
 γένος Καλβισίων

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
 Gaius Plinius Secundus (Pliny the Elder), Historia Naturalis (Natural History).
 Marcus Fabius Quintilianus (Quintilian), Institutio Oratoria (Institutes of Oratory).
 Gaius Plinius Caecilius Secundus (Pliny the Younger), Epistulae (Letters).
 Publius Cornelius Tacitus, Annales, Dialogus de Oratoribus (Dialogue on Oratory).
 Lucius Cassius Dio Cocceianus (Cassius Dio), Roman History.
 Flavius Sosipater Charisius, Ars Grammatica (The Art of Grammar).
 Friedrich Heinrich Bothe, Poëtae Scenici Latinorum Fragmenta (Fragments of the Latin Theatrical Poets), Heinrich Vogler, Halberstadt (1822).
 Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, William Smith, ed., Little, Brown and Company, Boston (1849).
 Theodor Mommsen et alii, Corpus Inscriptionum Latinarum (The Body of Latin Inscriptions, abbreviated CIL), Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften (1853–present).
 René Cagnat et alii, L'Année épigraphique (The Year in Epigraphy, abbreviated AE), Presses Universitaires de France (1888–present).
 Otto Ribbeck, Geschichte der römischen Dichtung, vol. iii. (1892); Tragicorum Romanorum fragmenta (1897).
Martin Schanz, Geschichte der römischen Literatur, vol. ii, p. 2 (1900).
Wilhelm Siegmund Teuffel, History of Roman Literature (Eng. trans.), pp. 284, 287 (1900).
 Ronald Syme, "Domitius Corbulo", in Journal of Roman Studies, vol. 60 (1970).
 Werner Eck, "Über die prätorischen Prokonsulate in der Kaiserzeit.  Eine quellenkritische Überlegung" (Concerning the Praetorian Proconsulate of the Imperial Period: a Source-Critical Consideration), in Zephyr, vol. 23/24, pp. 246 ff. (1972/1973).
 Paul A. Gallivan, "The Fasti for the Reign of Claudius", in Classical Quarterly, vol. 28, pp. 407–426 (1978).
 Olli Salomies, Adoptive and Polyonymous Nomenclature in the Roman Empire, Societas Scientiarum Fennica, Helsinki (1992).
 Vasily Rudich, Political Dissidence under Nero, Routledge, (1993).
 Gian Biagio Conte, Latin Literature: A History, JHU Press (1999).

Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί