Ρόμπερτ Πάλμερ

Ο Ρόμπερτ Άλεν Πάλμερ (αγγλικά: Robert Allen Palmer, 19 Ιανουαρίου 1949 – 26 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν Άγγλος τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Ήταν γνωστός για τη δυνατή και εκφραστική φωνή του, την ενδυματολογική του κομψότητα και τους στιλιστικούς του περαματισμούς, συνδυάζοντας σόουλ, φανκ, τζαζ, ροκ, ποπ, ρέγκε και μπλουζ. Το τραγούδι του "Addicted to Love" (1986) και το συνοδευτικό του βίντεο ήρθαν να "ενσαρκώσουν την αίγλη και τις υπερβολές της δεκαετίας του 1980".

Έχοντας μπει στη μουσική βιομηχανία τη δεκαετία του 1960, συμπεριλαμβανομένης μιας περιόδου με τους Vinegar Joe, ο Πάλμερ γνώρισε την επιτυχία τη δεκαετία του 1980. Αυτό συνέβη τόσο στη διάρκεια της σόλο καριέρας του όσο και με τους Power Station, σημειώνοντας επιτυχίες στο Top 10 στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τρία από τα επιτυχημένα του σινγκλ, ανάμεσα στα οποία το "Addicted to Love", είχαν μουσικά βίντεο σε σκηνοθεσία του Βρετανού φωτογράφου μόδας Τέρενς Ντόνοβαν.

Ο Πάλμερ έλαβε πολλά βραβεία στη διάρκεια της καριέρας του, μεταξύ των οποίων δύο Βραβεία Γκράμι καλύτερης ανδρικής ροκ φωνητικής ερμηνεία και ενός Βραβείου MTV Video Music Award. Ήταν επίσης υποψήφιος στα Βραβεία BRIT ως καλύτερος Βρετανός Άνδρας Σόλο Καλλιτέχνης τόσο το 1987 όσο και το 1989.  Ο Πάλμερ πέθανε σε ηλικία 54 ετών από καρδιακή προσβολή.

 Καριέρα 

 1964–1973: Πρώτα συγκροτήματα 
Ο Πάλμερ γεννήθηκε το 1949 στο Μπάτλεϊ του δυτικού Γιορκσάιρ. Όταν ήταν μόλις λίγων μηνών, αυτός και η οικογένειά του μετακόμισαν στη Μάλτα, όπου ο πατέρας του εργαζόταν στις βρετανικές ναυτικές μυστικές υπηρεσίες. Ως παιδί επηρεάστηκε από τη μουσική μπλουζ, σόουλ και τζαζ που παιζόταν στο στρατιωτικό ραδιόφωνο των ΗΠΑ  και από τα μουσικά γούστα των γονιών του. Η οικογένειά του επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο όταν αυτός ήταν 12 ετών.

Στην εφηβεία του, ο Πάλμερ μετακόμισε στο Σκάρμπορο του βόρειου Γιορκσάιρ. Εντάχθηκε στο πρώτο του συγκρότημα, τους Mandrakes, σε ηλικία 15 ετών, ενώ φοιτούσε ακόμα στο Λύκειο Αρρένων του Σκάρμπορο. Εγκατέλειψε το σχολείο την επόμενη χρονιά, αφού απέκτησε έξι O-levels  και σπούδασε για λίγο τέχνη στη Σχολή Τέχνης και Σχεδίου του Σκάρμπορο, ενώ αργότερα βρήκε δουλειά στην εφημερίδα Scarborough Evening News. Σύμφωνα με πληροφορίες, απολύθηκε όταν η αστυνομία βρήκε «κομμάτι ενός τσιγάρου από κάνναβη στο κομοδίνο του».

Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του Πάλμερ ήρθε με την αποχώρηση της τραγουδίστριας Τζες Ρόντεν από το συγκρότημα Alan Bown Set το 1969, μετά την οποία ο Πάλμερ προσκλήθηκε στο Λονδίνο για να τραγουδήσει στο σινγκλ του συγκροτήματος "Gypsy Girl". Τα φωνητικά για το άλμπουμ The Alan Bown! , που ηχογραφήθηκαν αρχικά από τη Ρόντεν (και στις ΗΠΑ κυκλοφόρησαν με τη φωνή της), ηχογραφήθηκαν ξανά από τον Πάλμερ μετά την επιτυχία του σινγκλ. Σύμφωνα με τον μουσικό δημοσιογράφο Πολ Λέστερ, ο Πάλμερ ήρθε από τη βόρεια σκηνή της Αγγλίας για να γίνει ειδικευτεί σε πολλά στιλ.

Το 1970, εντάχθηκε στο 12μελές τζαζ-ροκ fusion συγκρότημα Dada, στο οποίο συμμετείχαν η τραγουδίστρια Έλκι Μπρουκς και ο σύζυγός της Πιτ Κέιτζ. Έναν χρόνο αργότερα, οι Πάλμερ, Μπρουκς και Γκέιτζ σχημάτισαν το σόουλ / ροκ συγκρότημα Vinegar Joe. Ο Πάλμερ έπαιζε ρυθμική κιθάρα στο συγκρότημα και μοιραζόταν τα φωνητικά με την Μπρουκς. Υπογράφοντας συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Island Records, το συγκρότημα κυκλοφόρησε τρία άλμπουμ: Vinegar Joe (1972), Rock 'n' Roll Gypsies (1972) και Six Star General (1973), μέχρι που τελικά διαλύθηκε τον Μάρτιο του 1974. Η Μπρουκς αργότερα είπε ότι ο Πάλμερ «ήταν πολύ όμορφος άντρας» και ότι οι θαυμάστριες χαίρονταν όταν ανακάλυπταν ότι η Μπρουκς και ο Πάλμερ δεν είχαν ερωτική σχέση.

 1974–1978: Σόλο καριέρα 
Το 1974, η Island Records έδωσε στον Πάλμερ να υπογράψει σόλο συμβόλαιο. Το πρώτο του σόλο άλμπουμ με τίτλο Sneakin' Sally Through the Alley, ηχογραφημένο το 1974 στη Νέα Ορλεάνη, επηρεάστηκε έντονα από τη μουσική των Little Feat και τον φανκ ήχο των Meters, οι οποίοι έπαιξαν επίσης μαζί με τον παραγωγό/κιθαρίστα Λόουελ Τζορτζ των Little Feat. Αν και απέτυχαν στο Ηνωμένο Βασίλειο, τόσο το άλμπουμ όσο και το σινγκλ έφτασαν στην κορυφή του τοπ 100 στις ΗΠΑ. Αξίζει να σημειωθεί ότι το "Sailin' Shoes" (το πρώτο κομμάτι του άλμπουμ και μια διασκευή από τους Little Feat), το "Hey Julia" του Πάλμερ και το ομότιτλο με το άλμπουμ κομμάτι, έχουν σχεδόν τον ίδιο ρυθμό και είχαν μπει στο άλμπουμ ως «τριλογία» χωρίς παύση μεταξύ τους.

Αφού μετακόμισε με τη σύζυγό του στη Νέα Υόρκη, ο Πάλμερ κυκλοφόρησε το Pressure Drop, το οποίο πήρε το όνομά του από την διασκευή της ρέγκε επιτυχίας των Toots and the Maytals, τον Νοέμβριο του 1975 (με τη συμμετοχή του μπασίστα της Motown, Τζέιμς Τζέιμερσον). Ο Πάλμερ έκανε περιοδεία με τους Little Feat για την προώθηση του άλμπουμ με τις έντονες ρέγκε και ροκ νότες. Μετά την αποτυχία του επόμενου άλμπουμ με τίτλο Some People Can Do What They Like, ο Πάλμερ αποφάσισε να μετακομίσει στο Νασάου των Μπαχαμών, ακριβώς απέναντι από τα Compass Point Studios.

Το 1978, κυκλοφόρησε το Double Fun, μια συλλογή ροκ κομματιών με επιρροές από την Καραϊβική, που περιελάμβανε μια διασκευή του "You Really Got Me" των Kinks. Το άλμπουμ έφτασε στο τοπ 50 του αμερικανικού καταλόγου του Billboard και σημείωσε στο τοπ 20 με το σινγκλ "Every Kinda People" που έγραψε ο Άντι Φρέιζερ, στο οποίο συμμετείχε ο μπασίστας των Philly Sound, Μπομπ Μπάμπιτ. Το τραγούδι έχει διασκευαστεί από άλλους καλλιτέχνες, όπως οι Chaka Demus και Pliers, Ράντι Κρόφορντ, Mint Juleps (σε παραγωγή του Τρέβορ Χορν) και Έιμι Γκραντ. Έφτασε στο νούμερο 16 στο Billboard Hot 100. 

 1979–1984: Αυξανόμενη επιτυχία 
Το επόμενο άλμπουμ του Πάλμερ ήταν μια καλλιτεχνική αλλαγή, αφού επικεντρωνόταν στην καθαρή ροκ. Το Secrets (1979) κυκλοφόρησε το δεύτερο σινγκλ του που μπήκε στο top 20 με το "Bad Case of Loving You (Doctor, Doctor)" του Μουν Μάρτιν. Η επιτυχία που έφτασε στο νούμερο 14 χάρισε επίσης στον Πάλμερ τη δεύτερη επιτυχία του στο τέλος του έτους στο Billboard Hot 100. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε το Clues, σε παραγωγή του Πάλμερ και με τη συμμετοχή των Κρις Φραντς και Γκάρι Νούμαν, το οποίο σημείωσε επιτυχία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, πρώτα με το ραδιοφωνικό σινγκλ "Johnny and Mary" και στη συνέχεια με το "Looking for Clues". Τα πιασάρικα μουσικά βίντεο που ταίριαζαν με το synth-pop στιλ της new wave του εξασφάλισαν την απαραίτητη προβολή στο νεότερο κοινό. Η επιτυχία επαναλήφθηκε με την κυκλοφορία του EP Some Guys Have All the Luck (1982). Μπαίνοντας στη δεκαετία του 1980, η αυξανόμενη εμπορική επιτυχία του Πάλμερ ως ερμηνευτή τροφοδότησε την δουλειά του ως παραγωγού, με μια συμμετοχή του στο άλμπουμ Compass Point (1981) του Τζαμαϊκανού θρύλου της σκα Ντέσμοντ Ντέκερ. Το 1984, βοήθησε τον Τζον Μάρτιν στην παραγωγή του άλμπουμ του Sapphire.

Τον Απρίλιο του 1983 κυκλοφόρησε το Pride. Αν και δεν σημείωσε τόσο μεγάλη εμπορική επιτυχία όσο το Clues, περιείχε το ομώνυμο τραγούδι και τη διασκευή του Πάλμερ στο τραγούδι "You Are in My System" των System, με τον Ντέιβιντ Φρανκ των System στα πλήκτρα. Στις 31 Μαΐου 1983, η συναυλία του Πάλμερ στο Hammersmith Palais ηχογραφήθηκε και μεταδόθηκε στο BBC Radio 1.  Στις 23 Ιουλίου 1983, εμφανίστηκε σε φιλανθρωπική συναυλία των Duran Duran στο γήπεδο ποδοσφαίρου της Άστον Βίλα, δημιουργώντας φιλίες με μέλη των Duran Duran, οι οποίες αργότερα δημιούργησαν το σούπερ γκρουπ Power Station.

 1985–1989: Power Station και επιτυχία στο MTV 
Όταν οι Duran Duran έκαναν ένα διάλειμμα, ο κιθαρίστας Άντι Τέιλορ και ο μπασίστας Τζον Τέιλορ συνεργάστηκαν με τον πρώην ντράμερ των Chic, Τόνι Τόμσον, και τον Πάλμερ σχηματίζοντας τους Power Station. Το άλμπουμ τους The Power Station, ηχογραφημένο κυρίως στο στούντιο της Νέας Υόρκης από το οποίο πήρε και το όνομά του το συγκρότημα, έφτασε στο τοπ 20 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο τοπ 10 στις ΗΠΑ. Από αυτό προέκυψαν δύο επιτυχημένα σινγκλ, το "Some Like It Hot" (νούμερο 6 στις ΗΠΑ) και μια διασκευή του τραγουδιού των T. Rex "Get It On (Bang a Gong)", το οποίο ανέβηκε μία θέση ψηλότερα από το πρωτότυπο, στο νούμερο ένα στις ΗΠΑ. Το τραγούδι του Πάλμερ «Simply Irresistible» έφτασε στο νούμερο δύο του Billboard Hot 100 το 1988.  Ο Πάλμερ εμφανίστηκε ζωντανά με το συγκρότημα μόνο μία φορά εκείνη τη χρονιά, στην εκπομπή Saturday Night Live. Το συγκρότημα έκανε περιοδεία και έπαιξε στο Live Aid, με τον τραγουδιστή Μάικλ Ντε Μπαρ αφού ο Πάλμερ έκανε πίσω την τελευταία στιγμή για να ξαναμπεί στο στούντιο συνεχίζοντας τη σόλο καριέρα του.

Κάποιοι κριτικοί χαρακτήρισαν αντιεπαγγελματική την εγκατάλειψη της περιοδείας από τον Πάλμερ. Στο περιοδικό Number One, ο ίδιος αντέκρουσε τους ισχυρισμούς ότι εντάχθηκε στο συγκρότημα για τα χρήματα: «Πρώτον, δεν χρειαζόμουν τα χρήματα και, δεύτερον, τα λεφτά άργησαν πολύ να έρθουν. Δεν ήταν ακριβώς μια εμπειρία που με προετοίμασε να βγω στη σύνταξη».  Κατηγορήθηκε επίσης ότι αντέγραψε τον ήχο των Power Station στους δικούς του δίσκους. Απάντησε, «Εγώ έδωσα στους Power Station  αυτόν τον ήχο. Αυτοί τον πήραν από μένα, όχι το αντίστροφο».

 Riptide και μετάβαση στην EMI 
Ο Πάλμερ ηχογράφησε το άλμπουμ Riptide στα Compass Point Studios το 1985, προσλαμβάνοντας τους Τόμσον και Άντι Τέιλορ για να παίξουν σε κάποια κομμάτια, καθώς και τον παραγωγό των Power Station, Μπέρναρντ Έντουαρντς, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Τόμσον στους Chic. Το Riptide περιελάμβανε το σινγκλ "Addicted to Love", το οποίο έφτασε στο νούμερο 1 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο νούμερο 5 στο Ηνωμένο Βασίλειο.  Το σινγκλ συνοδευόταν από πολύ διάσημο μουσικό βίντεο, σε σκηνοθεσία του Τέρενς Ντόνοβαν, στο οποίο ο Πάλμερ περιβάλλεται από ένα πλήθος σχεδόν πανομοιότυπα ντυμένων και βαριά μακιγιαρισμένων γυναικών που μιμούνται μουσικούς. Ο Ντόνοβαν σκηνοθέτησε επίσης βίντεο κλιπ για τις επιτυχίες "Simply Irresistible" και "I Didn't Mean to Turn You On". Και τα τρία βίντεο περιέχουν παρόμοια στοιχεία, με γυναίκες με έντονο μακιγιάζ και σχεδόν πανομοιότυπα ρούχα και εμφάνιση. Τον Σεπτέμβριο του 1986, ο Πάλμερ ερμήνευσε το "Addicted to Love" στα MTV Video Music Awards του 1986 στο Λος Άντζελες.  Το 1987, κέρδισε Βραβείο Γκράμι καλύτερης ανδρικής ροκ φωνητικής ερμηνείας για το τραγούδι "Addicted to Love". Στα Βραβεία BRIT του 1987, ο Πάλμερ έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για βραβείο Καλύτερου Βρετανού Άνδρα Ερμηνευτή.

Ακόμη ένα σινγκλ από το Riptide, η διασκευή του στο "I Didn't Mean to Turn You On" των Cherrelle, είχε επίσης καλή ανταπόκριση (νούμερο δύο στις ΗΠΑ, νούμερο εννέα στο Ηνωμένο Βασίλειο). Ένα άλλο τραγούδι, το "Trick Bag", γράφτηκε από τον καλλιτέχνη της R&B Ερλ Κινγκ, μία από τις κύριες επιρροές του από τη Νέα Ορλεάνη.

Το 1987, ανησυχώντας για την αύξηση της εγκληματικότητας στο Νασάου και έχοντας κλείσει συμφωνία με την EMI, ο Πάλμερ μετακόμισε στο Λουγκάνο της Ελβετίας και έστησε δικό του στούντιο ηχογρηφήσεων. Έχοντας κάνει την παραγωγή του Heavy Nova το 1988, ο Πάλμερ επέστρεψε στον πειραματισμό αυτή τη φορά με ρυθμούς μπόσα νόβα, χέβι ροκ και γουάιτ σόουλ. Επανέλαβε την προηγούμενη επιτυχία του "Addicted to Love" με το βίντεο κλιπ του "Simply Irresistible", πάλι με μια ομάδα χορευτριών με έντονο μακιγιάζ. Το τραγούδι έφτασε στο νούμερο δύο στις ΗΠΑ και ήταν η τελευταία επιτυχία του Πάλμερ που μπήκε στο τοπ 10 εκεί. Η μπαλάντα «She Makes My Day» έγινε επίσης επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο, φτάνοντας στο νούμερο 6. Το 1989, κέρδισε ένα δεύτερο Βραβείο Γκράμι για το τραγούδι "Simply Irresistible", το οποίο αργότερα θα συμπεριληφθεί στο βραβευμένο με Τόνυ μιούζικαλ Contact. Στα Βραβεία BRIT του 1989, ο Πάλμερ έλαβε τη δεύτερη υποψηφιότητά του για βραβείο Καλύτερου Βρετανού Άνδρα Ερμηνευτή, ενώ το "Simply Irresistible" ήταν υποψήφιο για βραβείο Καλύτερου Βρετανικού Σινγκλ.  Το περιοδικό Rolling Stone ψήφισε τον Πάλμερ ως τον πιο καλοντυμένο ροκ σταρ για το 1990.

 Δεκαετία 1990: Συνεχιζόμενη επιτυχία 
Ο Πάλμερ επέκτεινε το εύρος της μουσικής του στο επόμενο άλμπουμ του με τίτλο Don't Explain (1990), που περιείχε δύο επιτυχίες που έφτασαν στο top 10 του Ηνωμένου Βασιλείου, με διασκευές των τραγουδιών "I'll Be Your Baby Tonight" του Μπομπ Ντίλαν (σε συνεργασία με τους UB40) και "Mercy Mercy Me" του Μάρβιν Γκέι. Σε όλη τη δεκαετία του 1990, ο Πάλμερ επεκτάθηκε σε ποικίλο υλικό. Το άλμπουμ του Ridin' High (1992) ήταν ένας φόρος τιμής στην εποχή των Tin Pan Alley.

Το 1994, ο Πάλμερ κυκλοφόρησε το Honey, το οποίο απέσπασε ανάμεικτες κριτικές. Ενώ το άλμπουμ δεν κατάφερε να κάνει επιτυχία στις ΗΠΑ, είχε τρεις μέτρια επιτυχίες στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα "Girl U Want", "Know by Now" και "You Blow Me Away". Το 1995 κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, το οποίο έφτασε στο νούμερο 4 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επίσης, το 1995 επανενώθηκε με άλλα μέλη των Power Station για να ηχογραφήσουν ένα δεύτερο άλμπουμ. Ο μπασίστας Τζον Τέιλορ τελικά αποχώρησε από το γκρουπ, για να αντικατασταθεί από τον Μπέρναρντ Έντουαρντς. Ο Πάλμερ και τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ ολοκλήρωσαν το άλμπουμ Living in Fear (1996) και μόλις είχαν ξεκινήσει περιοδεία όταν ο Έντουαρντς πέθανε από πνευμονία.

Το 1997, ο Πάλμερ εμφανίστηκε με τον Ροντ Στιούαρτ στο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου. Archived at Ghostarchive and the Wayback Machine

 Προσωπική ζωή 
Ο Πάλμερ γνώρισε τη Σου, τη μέλλουσα σύζυγό του, στον σιδηροδρομικό σταθμό του Σλάου το 1969. Γοητεύτηκε από το στιλ της (φορούσε ασημί μπότες και ασορτί μίνι φόρεμα) και από το βιβλίο επιστημονικής φαντασίας που διάβαζε. Παντρεύτηκαν στα 21α γενέθλιά του και απέκτησαν δύο παιδιά.  Η οικογένεια μετακόμισε στη Νέα Υόρκη στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και στη συνέχεια στις Μπαχάμες λίγα χρόνια αργότερα. Το 1987, ο Πάλμερ και η οικογένειά του μετακόμισαν στο Λουγκάνο της Ελβετίας. Το ζευγάρι χώρισε το 1993.

Ενώ είχε αρκετές δεκαετίες να ζήσει στο Γιορκσάιρ, στην τελευταία συνέντευξη που έδωσε, ο Πάλμερ είπε ότι η περιοχή αυτή και ο πατέρας του του είχαν χαρίσει «υγιή εργασιακή ηθική και ευθύτητα».

 Θάνατος 
Ο Πάλμερ πέθανε από καρδιακή προσβολή στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου στο Παρίσι στις 26 Σεπτεμβρίου 2003 σε ηλικία 54 ετών. Ήταν εξαιρετικά φανατικός καπνιστής από την εφηβεία του. Ο Πάλμερ βρισκόταν στο Παρίσι μετά από μια τηλεοπτική του εμφάνιση στο Λονδίνο για το My Kinda People, ένα αφιέρωμα της τηλεόρασης του Γιορκσάιρ. Η επί σειρά ετών σύντροφός του και συνάδελφός του Μαίρη Άμπροουζ τον είχε συναντήσει στο Παρίσι για ένα προγραμματισμένο διήμερο διάλειμμα από το τηλεοπτικό στούντιο.

Μεταξύ εκείνων που απέτισαν φόρο τιμής ήταν οι Duran Duran, λέγοντας: «Ήταν πολύ αγαπητός φίλος και ένας σπουδαίος καλλιτέχνης. Είναι μια τραγική απώλεια για τη βρετανική μουσική βιομηχανία». Πραγματοποιήθηκε επιμνημόσυνη δέηση στο Λουγκάνο.

 Δισκογραφία 

 Sneakin' Sally Through the Alley (1974)
 Pressure Drop (1975)
 Some People Can Do What They Like (1976)
 Double Fun (1978)
 Secrets (1979)
 Clues (1980)
 Maybe It's Live (1982) (half studio tracks, half live)
 Pride (1983)
 Riptide (1985)
 Heavy Nova (1988)
 Don't Explain (1990)
 Ridin' High (1992)
 Honey (1994)
 Rhythm & Blues (1999)
 Drive (2003)

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ο 

 Όλη η δισκογραφία του

Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές
Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδοποιοί
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy