Λεύκιος Αρούντιος (ύπατος το 6)

Ο Λεύκιος Αρούντιος, λατιν.: Lucius Arruntius (πριν από το 27 π.Χ – 37 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός που επαινέθηκε από τον αρχαίο Ρωμαίο ιστορικό Π. Κ. Τάκιτο. Έζησε κατά το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας των δύο πρώτων Ρωμαίων Αυτοκρατόρων, του Αυγούστου και του Τιβέριου . Το 6 μ.Χ. διορίστηκε ύπατος και στη συνέχεια κυβερνήτης της Ισπανίας Ταρρακωνησίας γύρω στο 25 μ.Χ., την οποία κυβέρνησε εν απουσία του για περισσότερα από 10 χρόνια. Καθ' όλη τη διάρκεια της τελευταίας περιόδου της ζωής του, ταλαιπωρείτο από την εχθρότητα των επάρχων της Πραιτωριανής Φρουράς, Σηιανού και Μάκρου, η οποία κορυφώθηκε με την αυτοκτονία του το 37 μ.Χ., αφού κατηγορήθηκε με κατασκευασμένη κατηγορία ασέβειας προς τον τότε Αυτοκράτορα Τιβέριο.

 Πρώιμη ζωή και οικογένεια 
Ο Λεύκιος Αρούντιος καταγόταν από μία αρχαία και ευγενή οικογένεια  και ήταν γιος του Λεύκιου Αρούντιου, ενός Ρωμαίου ναυάρχου, αξιοσημείωτου για τη συμμετοχή του στη ναυμαχία του Ακτίου, όπου ήταν διοικητής του κεντρικού στόλου του Αυγούστου. Λίγα άλλα είναι γνωστά για τη ζωή του Λεύκιου Αρούντιου πριν από την θητεία του ως υπάτου το 6 μ.Χ. 

Ο Αρούντιος είχε έναν υιοθετημένο γιο, τον Λεύκιο Αρούντιο Κάμιλο Σκριβονιανό, ο οποίος διορίστηκε κυβερνήτης της Δαλματίας περί το 40 μ.Χ. και επιχείρησε να επαναστατήσει εναντίον του Κλαύδιου το 41 μ.Χ.  Αυτό υποδηλώνει ότι ο Αρούντιος μπορεί να καλλιέργησε επαναστατικές ιδέες στον γιο του.  Είχε επίσης έναν υιοθετημένο εγγονό, τον Λεύκιο Αρούντιο Κάμιλο Σκριβονιανό, ο οποίος από ό,τι φαίνεται ήταν πιο υπερήφανος για την καταγωγή του από τον Πομπήιο Μάγνο παρά για την καταγωγή από τον Αρούντιο.

 Χαρακτήρας 
Ο Αρούντιος ήταν ένα από τα πιο σεβαστά μέλη της Συγκλήτου της εποχής του, έχαιρε μεγάλου θαυμασμού για τη μόρφωση και την ακεραιότητά του.  Περιγράφεται περαιτέρω ως «άνθρωπος με αψεγάδιαστες αρετές»,  «πλούσιος», «τολμηρός» και με «λαμπρά επιτεύγματα και αντίστοιχη δημοτικότητα».  Ο Αρούντιος ήταν ένας άνθρωπος που δεν ήταν διατεθειμένος να κολακεύει.  Στις τελευταίες συνομιλίες του με τον Τιβέριο, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος περιέγραψε τον Αρούντιο ως «όχι ανάξιο να (κυβερνήσει) την Αυτοκρατορία, και ότι θα είχε αρκετή τόλμη να την εκμεταλλευτεί, σε περίπτωση που του δινόταν η ευκαιρία». Tacitus, The Annals 1.13

 Η άνοδος στον θρόνο του Τιβέριου (14 μ.Χ.) 
εναλλ.=Augustus Caesar|αριστερά|μικρογραφία| Ο Οκταβιανός Αύγουστος.
Την πρώτη ημέρα που συγκλήθηκε η Σύγκλητος μετά το τέλος του Αυγούστου (19 Αυγούστου, 14 μ.Χ.) συζητήθηκαν οι λεπτομέρειες της κηδείας του. Με πρόταση του Αρούντιου, διατάχθηκε ότι οι τίτλοι των νόμων που ψηφίστηκαν, και τα ονόματα των εθνών που κατέκτησε ο Αύγουστος, έπρεπε να μεταφέρονται μπροστά από την νεκρική πομπή. 

Η άνοδος του Τιβέριου ήταν ένα πολύ λεπτό ζήτημα. Η διατήρηση της ισορροπίας του Αυγούστου μεταξύ των δημοκρατικών παραδόσεων και των αυτοκρατορικών πραγματικοτήτων, δεν επρόκειτο ποτέ να είναι εύκολο έργο.  Ο Τιβέριος ήταν θετός γιος του Αυγούστου και φυσικός γιος της Λιβίας από τον προηγούμενο γάμο της.  Κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Αυγούστου, η ρωμαϊκή δύναμη βρισκόταν στο απόγειό της. Ο Αύγουστος έφερε μία περίοδο σταθερότητας και ειρήνης, μετά από μία περίοδο αιματηρών εμφυλίων πολέμων και επαναστάσεων, που είχαν οδηγήσει σε μία ριζική αλλαγή στη μορφή διακυβέρνησης της Ρώμης. Η κυριαρχία του ρωμαϊκού κόσμου βρισκόταν πλέον ουσιαστικά στα χέρια ενός ανθρώπου (αντί της Συγκλήτου), αν και η ψευδαίσθηση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας εξακολουθούσε να διατηρείται. Ο Αύγουστος δεν απέκτησε ποτέ γιο, και άλλοι πιθανοί υποψήφιοι για διάδοχοι του θρόνου, όπως ο ανιψιός του Μ. Κλ. Μάρκελλος, και οι εγγονοί του Γάιος Καίσαρας και Λεύκιος Καίσαρας, είχαν πεθάνει νέοι.  Αυτό άφησε τον Τιβέριο ως τον μοναδικό κληρονόμο του Αυγούστου.  Έχει υποστηριχθεί ότι η μητέρα του Τιβέριου, η Λιβία, μπορεί να ενορχήστρωσε την άνοδό του στο θρόνο.   Ωστόσο ο Τιβέριος ήθελε να θεωρηθεί, ότι είχε κληθεί να ανέβει στον θρόνο, αντί να έχει κρυφτεί, ή να έχει σχεδιάσει τον δρόμο του για να τον κατακτήσει. Κατά συνέπεια, υιοθέτησε μία στάση δισταγμού, προσποίησης, και απροθυμίας (αν και κρυφά είχε ήδη στείλει επιστολές στους διάφορους ρωμαϊκούς στρατούς σαν να ήταν ήδη δική του η υπέρτατη εξουσία). 

Κατά τη διάρκεια των συζητήσεων της Συγκλήτου, ο Τιβέριος έκανε την παρατήρηση ότι θα αναλάμβανε ένα μερίδιο ευθύνης της Αυτοκρατορίας, αλλά όχι ολόκληρης.  Σε απάντηση, ο Γ. Ασίνιος Γάλλος και ο Λ. Αρούντιος εκφώνησαν λόγους, ρωτώντας τον Τιβέριο ποιο μερίδιο ευθύνης της Αυτοκρατορίας επιθυμούσε, ώστε να τον πείσουν με την ίδια του την παραδοχή ότι το σώμα του κράτους πρέπει να διοικείται από ένα μόνο πνεύμα.  Ο Τιβέριος μπορεί να ένιωθε ότι αυτές οι ομιλίες είχαν σκοπό να τον φέρουν σε δύσκολη θέση, και ότι οι συγκλητικοί είχαν καταλάβει την προσποίησή του.  Αυτή η κατάσταση μπορεί να προκάλεσε θυμό και δυσαρέσκεια στον Τιβέριο, Tacitus, The Annals 1.12 και κατά συνέπεια την εχθρότητα του Σηιανού, του διοικητή της Πραιτωριανής Φρουράς, προς τον Γάλλο και τον Αρούντιο. 

 Η ζωή ως συγκλητικός κατά τη βασιλεία του Τιβέριου 
εναλλ.=Map showing the course of the Tiber river|δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης που δείχνει την πορεία του ποταμού Τίβερη.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου, ο Αρούντιος υπηρέτησε στη Σύγκλητο ως de facto ηγέτης της αντιπολίτευσης, εφόσον η αντιπολίτευση επιτρεπόταν.  Το 15 μ.Χ. ο ποταμός Τίβερης πλημμύρισε στη Ρώμη. Η Σύγκλητος διόρισε τον Αρούντιο, καθώς και τον μεγάλο νομικό Γ. Ατέιο Καπίτωνα, σε μία επιτροπή δύο ατόμων, για να επινοήσουν έναν τρόπο για τον καλύτερο έλεγχο του ποταμού.  Στη συνέχεια τέθηκε στη Σύγκλητο το ερώτημα, εάν ορισμένοι από τους παραποτάμους του Τίβερη θα μπορούσαν να εκτραπούν, προκειμένου να μετριαστούν οι επιπτώσεις των πλημμυρών. Ακούστηκαν αρκετές παρακλήσεις από γειτονικές αποικίες (Φλωρεντία, Ρεάτη και Ιντεράμνα), οι οποίες παρακαλούσαν να μην αναληφθεί τέτοιου είδους έργο, καθώς θα καθιστούσε τις γαίες τους επιρρεπείς σε πλημμύρες. Έγινε αναφορά σε ιερές τελετουργίες, άλση και βωμούς, τα οποία, όπως υποστήριξαν, έπρεπε να λαμβάνονται υπόψη και να γίνονται σεβαστά. Τελικά αποφασίστηκε να μη γίνει κάποια αλλαγή στα υδάτινα ρεύματα, λόγω «των παρακλήσεων των αποικιών, είτε της δυσκολίας του έργου, είτε δεισιδαιμονικών κινήτρων».  Ο Τιβέριος πρέπει να ήθελε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, καθώς ίδρυσε μία νέα επιτροπή πέντε συγκλητικών, πρόεδρος της οποίας ήταν πιθανώς ο Αρούντιος. Ο διορισμός του Αρούντιου σε αυτήν την επιτροπή μπορεί να ήταν μία προσπάθεια εκ μέρους του Τιβέριου να κερδίσει την υποστήριξή του. 

Το 20 μ.Χ. ο Γναίος Καλπούρνιος Πίσων ζήτησε τη συνηγορία του Aρούντιου κατά τη διάρκεια της δίκης του για τον υποτιθέμενο φόνο του Γερμανικού. Ο Αρούντιος αρνήθηκε, πιθανώς λόγω της δημόσιας αγανάκτησης κατά του Πίσωνα εκείνη την εποχή.  Την επόμενη χρονιά υπερασπίστηκε τον Λεύκιο Κορνήλιο Σύλλα Φήλικα εναντίον του Δομίτιου Κορβούλωνα στη διαμάχη τους.  Το 25 μ.Χ. ο Λεύκιος Καλπούρνιος Πίσων, κυβερνήτης της Ισπανίας Ταρρακωνησίας, δολοφονήθηκε από έναν εντόπιο. Ο Τιβέριος διόρισε τον Αρούντιο ως κυβερνήτη της επαρχίας στη θέση του.  Όμως ο Τιβέριος, μη εμπιστευόμενος αυτόν, του επέτρεψε να κυβερνήσει την επαρχία μόνο εν απουσία του (in absentia) και τον υποχρέωσε να παραμείνει στη Ρώμη. 

 Σύγκρουση με τον Σηιανό 
εναλλ.=Sejanus Tiberius As|αριστερά|μικρογραφία| Ρωμαϊκό ασσάριο που απεικονίζει τον Τιβέριο, κομμένο το 31, στην Αυγούστα Βιλβίλις . Το πίσω μέρος γράφει Augusta Bilbilis Ti(berius) Caesare L(ucius) Aelio Seiano, σηματοδοτώντας την υπατεία τού Σηιανού εκείνη τη χρονιά.
Μεταξύ των ετών 14 μ.Χ.  και 31 μ.Χ. ο Σηιανός κατείχε τον τίτλο του έπαρχου της Πραιτωριανής Φρουράς, μία θέση μεγάλης ισχύος και επιρροής κατά την περίοδο του Πριγκιπάτου. Αρχικά, υπό τον Αύγουστο η Πραιτωριανή Φρουρά ήταν ένα είδος αυτοκρατορικής σωματοφυλακής. Υπό τον Σηιανό, ωστόσο, εξελίχθηκε σε έναν ισχυρό και με επιρροή κλάδο της εξουσίας, που ασχολούνταν με τη δημόσια ασφάλεια, την πολιτική διοίκηση, και τελικά με την πολιτική μεσολάβηση: αλλαγές που θα είχαν διαρκή αντίκτυπο στην πορεία του Πριγκιπάτου. Ο Σηιανός ήταν ένας φιλόδοξος άνθρωπος, και επιθυμούσε να γίνει αυτοκράτορας,  κατά συνέπεια έβλεπε τον Αρούντιο ως εμπόδιο, που έπρεπε να εξαλειφθεί. Το 31 μ.Χ. ο Σηιανός επινόησε μία κατηγορία για προδοσία (majestas) εναντίον του Αρούντιου, η οποία εκτελέστηκε από τους μπράβους του Σηιανού, Αρούσειο και Σανκουίνιο.  Ίσως με την παρότρυνση της κουνιάδας του Αντωνίας της Νεότερης,  ο Τιβέριος τελικά διέκρινε τα σχέδια του Σηιανού και ακύρωσε τις κατηγορίες, τιμώρησε τους κατήγορους, και εκτέλεσε τον Σηιανό.  Ο Αρούντιος πήρε εκδίκηση από τον μεγάλο εχθρό του αποτελώντας το παθητικό όργανο, που έμμεσα προκάλεσε την πτώση του Σηιανού. 

 Το τέλος 
εναλλ.=Tiberius|δεξιά|μικρογραφία|Ο Τιβέριος.

Στο Βιβλίο 6 των Χρονικών, ο Τάκιτος μας πληροφορεί ότι το 37 μ.Χ. ο Αρούντιος και η ερωμένη του Αλβουκίλα κατηγορήθηκαν για ασέβεια προς τον Αυτοκράτορα και μοιχεία, με την υποκίνηση του Μάκρου. Ο Αρούντιος, πλέον σε μεγάλη ηλικία, αυτοκτόνησε ανοίγοντας τις φλέβες του, κουρασμένος να υπομένει μία ζωή γεμάτη κινδύνους και περιφρόνηση λόγω της τυραννίας του Σηιανού και του Μάκρου.  Ο Αρούντιος γνώριζε σε αυτό το στάδιο ότι ο Τιβέριος ήταν άρρωστος και απίθανο να αναρρώσει. Ωστόσο, προέβλεψε μόνο χειρότερες συνθήκες υπό τη βασιλεία τού διαδόχου τού Τιβέριου, Καλιγούλα.  Δήλωσε: «Δεν μπορώ στα γεράματά μου να γίνω σκλάβος ενός νέου αφέντη σαν αυτόν».  Χρόνια αργότερα, ο Γάιος Σίλιος θα έλεγε γι' αυτόν στη Σύγκλητο, ότι είχε φτάσει σε ύψιστη θέση, χάρη στην άμεμπτη ζωή του (incorrupta vita). 

 Αρούντιος στη μυθοπλασία 
Ο Αρούντιος εμφανίζεται σε ένα θεατρικό έργο του 17ου αι., γραμμένο από τον Άγγλο δραματουργό Μπεν Τζόνσον, με τίτλο «Η Πτώση του Σηιανού». 

 Αναφορές 

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα