Πλώτιος Γρύπος

Ο Πλώτιος Γρύπος, λατιν.: Plotius Grypus ήταν οπαδός του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βεσπασιανού. Ήταν αδελφός του έπαρχου της πόλης Πλωτίου Πηγάσου και πιθανώς πατέρας του Πλωτίου Γρύπου, με το ίδιο όνομα. Ο πρεσβύτερος Γρύπος ανέλαβε ως αντικαταστάτης ύπατος για την περίοδο από 13 Ιανουαρίου έως Απρίλιο του 88, διαδεχόμενος τον Αυτοκράτορα Δομιτιανό. 

Ένας σχολιαστής για τον Ιουβενάλιο μας λέει ότι ο Γρύπος, όπως και ο αδελφός του Πήγασος, ονομάστηκαν από τον πατέρα τους, έναν αξιωματικό του ρωμαϊκού ναυτικού, για τα πλοία που διοικούσε.  Ως ενήλικας, ο Γρύπος κατατάχθηκε στον στρατό, και επειδή τάχθηκε με τον Βεσπασιανό κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων του έτους των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων, ο νικηφόρος Αυτοκράτορας τον επέλεξε στη Σύγκλητο στα τέλη του έτους 69.  Στη συνέχεια τον Ιανουάριο του 70, αντικατέστησε τον Λ. Τέττιο Ιουλιανό ως πραίτορα, αφού φέρεται ότι ο Ιουλιανός εγκατέλειψε τη θέση του ως λεγάτος λεγεώνας (legatus legionis) στη Δακία, όταν αυτή είχε ταχθεί υπέρ του Βεσπασιανού.  Λίγες ημέρες αργότερα, ο τίτλος αποκαταστάθηκε στον Τέττιο, όταν εκείνος γνωστοποίησε ότι είχε καταφύγει στον Βεσπασιανό για να βρει καταφύγιο, αλλά ο Γρύπος διατήρησε τον τίτλο του. 

Ο Έντουαρντ Τσάμπλιν έχει αναγνωρίσει ως γιο του έναν άλλο Πλώτιο Γρύπο, τον οποίο αναφέρει ο Στάτιος σε ένα από τα ποιήματα, που συγκεντρώθηκαν στο έργο του Δάση (Silvae IV.9), ο οποίος «είχε ξεκινήσει τη σταδιοδρομία του ως συγκλητικός στα μέσα της δεκαετίας του '90».  Αυτή η ταύτιση έγινε αποδεκτή από τον Μπράιαν Γ. Τζόουνς, ο οποίος σημειώνει, ότι όταν ο Στάτιος έγραψε το ποίημά του για τον νεότερο Γρύπα, δεν έκανε κάποια αναφορά στον ύπατο πατέρα του. Ενώ παραδέχεται ότι ο μεγαλύτερος σε ηλικία Γρύπος μπορεί να απεβίωσε πριν από τον Πόλεμο των Σαρματών, ο Τζόουνς υποδηλώνει ότι ένας πιο πιθανός λόγος μπορεί να ήταν, ότι όταν ο Στάτιος έγραφε, ο Γρύπος ήταν εξόριστος. Ο πιο πιθανός λόγος για την εξορία του θα ήταν τα γεγονότα του 70, όταν ο Τέττιος και ο Γρύπος αγωνίζονταν για την ίδια πραιτορία, κατά τη διάρκεια της οποίας αναβίωσε η παλαιά αντιπαλότητα μεταξύ των δύο, και έτσι ο Τέττιος μηχανεύτηκε την εξορία του Γρύπα. «Το 88, ωστόσο, η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική: ο Ιουλιανός ήταν ο ήρωας των Ταπών, νικητής των Δακών, ενώ στον Γρύπο χρειάστηκαν 18 χρόνια για να φτάσει στην ιεραρχία του υπάτου. Η ζήλια μπορεί να τον οδήγησε σε μία προσπάθεια να υπονομεύσει τον πρώην αντίπαλό του, και η αποτυχία του οδήγησε στην εξορία του.» 

 Σημειώσεις 

 Περαιτέρω ανάγνωση 
 François Berard, «La carrière de Plotius Grypus et le ravitaillement de l'armée impériale en campagne», Mélanges de l'école française de Rome, 96 (1984), σσ. 259-324.
 William Smith, «Πλότιος Γρίφος», στο Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας (1870), Τόμ. 3, σελ. 428

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας