K-1 (υποβρύχιο)

Το K-1 ήταν το πρώτο υποβρύχιο της ομώνυμης κλάσης δώδεκα σκαφών που ναυπηγήθηκαν για το Σοβιετικό Πολεμικό Ναυτικό στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Τα σκάφη αυτά μετέφεραν πολλές τορπίλες και επιπλέον είχαν τη δυνατότητα να ποντίσουν νάρκες. Εντάχθηκε στη δύναμη του Βόρειου Στόλου το 1940 και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πραγματοποίησε δεκαέξι πολεμικές περιπολίες, συμπεριλαμβανομένων οκτώ για την πόντιση ναρκών. Χάθηκε τον Σεπτέμβριο του 1943, πιθανότατα διότι προσέκρουσε σε νάρκη που είχε ποντίσει γερμανικό καταδρομικό. 

 Περιγραφή 

Παρόλο που τα σκάφη της κλάσης Πράβντα δεν ήταν επιτυχημένα, η ηγεσία του Σοβιετικού Ναυτικού επέμεινε στην απόκτηση «καταδρομικών υποβρυχίων» που θα ήταν ικανά να επιχειρούν μακριά από την ΕΣΣΔ. Το 1936 εγκρίθηκε η ναυπήγηση τέτοιων σκαφών που θα είχαν επιπλέον δυνατότητα πόντισης ναρκών. Το εκτόπισμά τους ήταν 1490 t (1470 LT) στην επιφάνεια και 2104 t (2071 LT) σε κατάδυση. Είχαν ολικό μήκος 97,7 m, πλάτος 7,4 m και βύθισμα 4,5 m όταν ήταν πλήρως έμφορτα. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 80 m. Το πλήρωμά τους αποτελούνταν από 66 αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και ναύτες.Budzbon, Radziemski & Twardowski, p. 142

Στην επιφάνεια προωθούνταν χάρη σε δύο ντιζελοκινητήρες 9DKR οι οποίοι μπορούσαν να αποδώσουν έως και 8400 hp και η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης ήταν 21 kn. Εν καταδύσει προωθούνταν από δύο ηλεκτροκινητήρες PG11 μέγιστης ισχύος 1200 hp χάρη στους οποίους μπορούσαν να φθάσουν τους 10,3 kn. Η ακτίνα δράσης στην επιφάνεια έφθανε τα  με ταχύτητα πλεύσης 10,3 kn και εν καταδύσει τα  με ταχύτητα 3,1 kn.

Τα υποβρύχια της κλάσης Κ διέθεταν έξι τορπιλοσωλήνες των 533 mm στην πλώρη και τέσσερις, ίδιου διαμετρήματος, στην πρύμνη. Μπορούσαν να μεταφέρουν έως και δώδεκα τορπίλες. Στο κατάστρωμα υπήρχαν δύο πυροβόλα των 100 mm ενώ αντιαεροπορική κάλυψη παρείχαν δύο όπλα των 45 mm.Polmar & Noot, p. 265

 Επιχειρησιακή ιστορία 

Το Κ-1 εντάχθηκε στον Στόλο της Βαλτικής και στις 26 Μαΐου 1940 απέπλευσε από το Λένινγκραντ με προορισμό το Πολιάρνι στο Όμπλαστ του Μούρμανσκ. Έφθασε στον προορισμό του διασχίζοντας το κανάλι που συνδέει τη Λευκή Θάλασσα με τη Βαλτική. Στις 6 Αυγούστου του ίδιου έτους εντάχθηκε στη δύναμη του Βόρειου Στόλου. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου πραγματοποίησε δεκαέξι περιπολίες, εκ των οποίων οι οκτώ αφορούσαν στην πόντιση ναρκών. Στις 11 Αυγούστου 1942 προσέκρουσε σε νάρκη και υπέστη ζημιές αλλά κατάφερε να επιστρέψει στη βάση του. Η τελευταία του αποστολή άρχισε στις 5 Σεπτεμβρίου 1943 και κατέληξε στη απώλεια του υποβρυχίου, πιθανότατα διότι προσέκρουσε σε νάρκη που είχε ποντίσει το γερμανικό καταδρομικό Admiral Hipper.Budzbon, Radziemski & Twardowski, p. 144Polmar & Noot, p. 264

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 



K01
Κατηγορία:Σοβιετικά υποβρύχια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου