Παλαιά Σερβία

Παλαιά Σερβία (σερβικά Стара Србија, Stara Srbija) είναι ένας σερβικός ιστοριογραφικός όρος , που χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει την περιοχή, που, σύμφωνα με την κυρίαρχη σχολή της σερβικής ιστοριογραφίας στα τέλη του 19ου αιώνα, αποτέλεσε τον πυρήνα της Σερβικής Αυτοκρατορίας το 1346–71.  

Ο όρος δεν αναφέρεται σε μια καθορισμένη περιοχή, αλλά με την πάροδο του χρόνου στα τέλη του 19ου αιώνα και την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα περιέλαβε τις περιοχές της Ράσκα, του Κοσσυφοπεδίου και Μετόχια και μεγάλο μέρος της σύγχρονης Βόρειας Μακεδονίας . Ο όρος Παλαιοί Σέρβοι (σέρβ.: Старосрбијанци, Starosrbijanci) χρησιμοποιήθηκαν ως χαρακτηρισμοί από Σέρβους συγγραφείς και μεταγενέστερες κυβερνήσεις για σλαβικούς πληθυσμούς από περιοχές όπως η Μακεδονία του Βαρδάρη. Στη σύγχρονη ιστοριογραφία, η έννοια της Παλαιάς Σερβίας, όπως αναπτύχθηκε τον 19ο αιώνα, έχει επικριθεί ως ιστορικός μύθος, βασισμένος συχνά σε επινοημένα ή λανθασμένα ερμηνευμένα ιστορικά γεγονότα. 

 Ορολογία 
Ο Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς αναφέρθηκε στην "Παλιά Σερβία" ως ένα έδαφος του σερβικού λαού, που ήταν μέρος της μεσαιωνικής Σερβίας πριν από την οθωμανική κατάκτηση. Ο Μίλοβαν Ραντοβάνοβιτς ισχυρίζεται ότι, αν και ο όρος δεν επιβεβαιώθηκε μέχρι τον 19ο αιώνα, εμφανίστηκε στην καθομιλουμένη του σερβικού πληθυσμού , που ζούσε σε εδάφη της μοναρχίας των Αψβούργων μετά τις Μεγάλες Μεταναστεύσεις των Σέρβων.

Το τοπωνύμιο πρωτοεμφανίστηκε στη δημόσια σφαίρα κατά τη δεκαετία του 1860, την εποχή του θριάμβου των ιδεών του Κάρατζιτς. Μέχρι τότε, οι Σέρβοι φαντάζονταν τα σύνορα της χώρας τους να απλώνονται βορειοδυτικάAndrew Light, Jonathan M. Smith as ed., Philosophy and Geography II: The Production of Public Space, Rowman & Littlefield, 1998, , p. 241.. Αυτές οι ιδέες βασίζονται στον σερβικό εθνικισμό του τέλους του 19ου αιώνα και άλλαξαν τον στόχο της εδαφικής επέκτασης της Σερβίας από τα δυτικά προς τα νότια και ήταν σημαντικές για τον σερβικό εθνικισμό κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Ιστορία 
Στις αρχές του 19ου αιώνα, η Παλαιά Σερβία ως έννοια εισήχθη από τον Βουκ Κάρατζιτς στις εθνογραφικές, γεωγραφικές και ιστορικές δημοσιεύσεις του. Ο Κάρατζιτς όρισε την Παλαιά Σερβία ως περιλαμβάνουσα την κοιλάδα Μοράβα-Βαρδάρη. Συγκεκριμένα, περιλάμβανε τους ποταμούς Κρίβα και Πτσίνια, την περιοχή του ποταμού Μπρεγκάλνιτσα, τη βόρεια ζώνη του ποταμού Βαρδάρη και ένα τμήμα του ποταμού Μοράβα. Για τον Κάρατζιτς, οι Σλάβοι κάτοικοι της Μακεδονίας ήταν Σέρβοι, αποκομμένοι από το σερβικό παρελθόν τους λόγω της οθωμανικής κυριαρχίας και των προπαγανδιστικών δραστηριοτήτων, που ανέλαβε η Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο όρος Παλαιά Σερβία χρησιμοποιήθηκε στη λογοτεχνία και, από τη δεκαετία του 1830 και μετά, η χρήση του διευρύνθηκε και υποδήλωνε μια συγκεκριμένη περιοχή, που δεν ήταν μέρος του Πριγκιπάτου της Σερβίας. 

Μετά την εμφάνισή του κατά τη δεκαετία του 1860, ο όρος υποδήλωνε μόνο την περιοχή Ράσκα. Μετά τους Σερβοοθωμανικούς Πολέμους (1876-1878), αρκετοί συγγραφείς άρχισαν να χρησιμοποιούν τον όρο Παλαιά Σερβία ως συνώνυμο με το Οθωμανικό Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου. Από το 1878 και μετά, το σερβικό κράτος άρχισε να λέει ότι η «Παλιά Σερβία» περιλάμβανε και το Κόσοβο. Μέχρι το 1912, οι διεκδικήσεις περιορίστηκαν μόνο στο Κοσσυφοπέδιο. Η κριτική αντιμετώπιση των γεγονότων καταστράφηκε από την επίκληση του παρελθόντος για τη δικαίωση τρεχουσών και μελλοντικών αξιώσεων και από το μείγμα ιστορίας και σύγχρονων ζητημάτων. Ο βασικός μύθος της σερβικής ταυτότητας έγινε η ιδέα ότι το Κοσσυφοπέδιο ήταν το λίκνο του σερβικού έθνους. Οι Σέρβοι αντάρτες της Πρώτης και της Δεύτερης Σερβικής Εξέγερσης δεν είχαν εδαφικές φιλοδοξίες για το Κοσσυφοπέδιο. Ένα σχέδιο, που έγινε εκείνη την περίοδο για τη δημιουργία μιας σλαβοσερβικής αυτοκρατορίας στις σερβικές περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, απέκλειε το Κοσσυφοπέδιο και την Παλαιά Σερβία. 

Το σερβικό ενδιαφέρον για την περιοχή της Μακεδονίας ορίστηκε σε ένα πρόγραμμα εξωτερικής πολιτικής με το όνομα Νασερτάνιε. Ήταν ένα έγγραφο, του οποίου ο συγγραφέας Ίλιγια Γκαρασάνιν, Σέρβος πολιτικός, οραματίστηκε ένα σερβικό κράτος, που περιλάμβανε το Πριγκιπάτο της Σερβίας και εδάφη όπως η Βοσνία, η Ερζεγοβίνη, το Μαυροβούνιο και η Παλαιά Σερβία. Ο Γκαρασάνιν στο Νασερτάνιε δεν ήταν ξεκάθαρος για τα νότια όρια αυτού του μεγαλύτερου κράτους  και ούτε το Κοσσυφοπέδιο ούτε η Παλαιά Σερβία αναφέρονταν άμεσα. Αυτό το πρόγραμμα ανταποκρίθηκε στην ανάγκη διάδοσης προπαγάνδας μεταξύ των Σέρβων εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Η σερβική ενασχόληση με την περιοχή ξεκίνησε το 1868 με την ίδρυση του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου (Prosvetni odbor), που άνοιξε σχολεία και έστειλε Σέρβους εκπαιδευτές και σχολικά βιβλία στη Μακεδονία και την Παλαιά Σερβία. Τον Μάιο του 1877, μια αντιπροσωπεία Σέρβων της Παλαιάς Σερβίας υπέβαλε το αίτημά της για «απελευθέρωση» και ένωση της Παλαιάς Σερβίας με το Πριγκιπάτο της Σερβίας στην κυβέρνηση της Σερβίας. Ενημέρωσαν επίσης εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων και τον Αυτοκράτορα της Ρωσίας για τα αιτήματά τους. Την ίδια χρονιά ιδρύθηκε η Επιτροπή για την Απελευθέρωση της Παλαιάς Σερβίας και της Μακεδονίας. 
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Χάρτης της Παλαιάς Σερβίας και της Μακεδονίας το 1889. Αντικατοπτρίζει μια ακραία φιλοσερβική άποψη για την εθνογραφία της περιοχής. 
Οι Σέρβοι εθνικιστές οραματίστηκαν τη Σερβία ως ένα «Πεδεμόντιο των Βαλκανίων», που θα ενοποιούσε ορισμένα εδάφη, που ερμήνευαν ως σερβικά, στην περιοχή σε ένα κράτος, όπως η Παλαιά Σερβία. Στην ειρήνη του 1877 μετά τους Σερβοοθωμανικούς πολέμους (1876-1878), οι Σέρβοι ήλπιζαν να αποκτήσουν το Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου και το Σαντζάκι του Νόβι Παζάρ στον ποταμό Λιμ. Με τη Συνθήκη του Βερολίνου του 1878, η Σερβία έλαβε πλήρη κυριαρχία και σημείωσε εδαφικά κέρδη περίπου αυτή την περίοδο αποκτώντας τις περιφέρειες Νις, Πίροτ, Βράνιε και Τόπλιτσα. 

Μετά τη Μεγάλη Ανατολική Κρίση (1875–1878) και την εμφάνιση του Μακεδονικού Ζητήματος, οι Σέρβοι ήταν δυσαρεστημένοι που η Βουλγαρία έγινε αντίπαλος για την περιοχή της Μακεδονίας ή «Παλαιά Σερβία» . Το Κοσσυφοπέδιο αποτελούσε μέρος του μύθου του Κοσσυφοπεδίου, ότι πριν από αυτά τα γεγονότα θεωρούνταν με πνευματικούς και ηθικούς όρους και σημαντική πτυχή της σερβικής πολιτιστικής και συνηθισμένης ζωής . Μέχρι τη δεκαετία του 1880, η Σερβία έβλεπε αυτές τις περιοχές, που αναφέρονται ως Παλαιά Σερβία, με εδαφικούς όρους. Η σχέση με την Αυστροουγγαρία μετά το 1881 επηρέασε σημαντικά το σερβικό κράτος, που το ώθησε να συγκεντρώσει τις περιφερειακές του προσπάθειες προς μια νότια κατεύθυνση . Εκείνη την εποχή, η Παλιά Σερβία ενσωματώθηκε στη συλλογική αφήγηση του σερβικού κράτους για τη δική του ταυτότητα. 

Μια διαδικασία ξεκίνησε την ίδια δεκαετία στη Σερβία, όπου η διπλωματία και η εξωτερική πολιτική αναπτύχθηκαν για να διευρυνθεί η σερβική επιρροή στην Παλαιά Σερβία, να συλλεχθούν δεδομένα για το κυρίως άγνωστο έδαφος και να γίνουν προετοιμασίες για μελλοντική ένοπλη σύγκρουση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ως εκ τούτου, οι κατευθυντήριες γραμμές για την καθιέρωση της επιρροής της Σερβίας στη Μακεδονία και την Παλαιά Σερβία έγιναν μέρος της σερβικής κυβερνητικής πλατφόρμας το 1887.  Για αρκετά χρόνια, άνοιξαν πολλά προξενεία από το σερβικό κράτος στη Θεσσαλονίκη, τα Σκόπια, τη Μπίτολα και την Πρίστινα και περιλάμβαναν προξένους όπως ο Μίλαν Ράκιτς και ο Μπράνισλαβ Νούσιτς, που εξιστόρησαν τις δύσκολες συνθήκες ασφαλείας των Σέρβων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. 

Η Σερβία χρησιμοποίησε επίσης την εκπαιδευτική πολιτική στην Παλαιά Σερβία για να προωθήσει τα αισθήματα μιας ισχυρής εθνικής ταύτισης μεταξύ των Ορθοδόξων κατοίκων στο σερβικό κράτος. Για να ενισχυθεί η σερβική επιρροή στην Παλαιά Σερβία, ιδρύθηκε η Εταιρεία του Αγίου Σάββα (1886) για να εκπαιδεύσει επίδοξους δασκάλους για το έργο και αργότερα δημιουργήθηκε ένα τμήμα στο Υπουργείο Παιδείας της Σερβίας με σχεδόν τον ίδιο στόχο. Από το 1903, το σερβικό πολιτικό κατεστημένο άλλαξε την πολιτική για τη Μακεδονία και την Παλαιά Σερβία. Η εστίαση στράφηκε από την εκπαιδευτική προπαγάνδα προς την παροχή όπλων στους Σέρβους της περιοχής, που οδήγησε το 1904 σε ομάδες Τσέτνικ και ένοπλους, που δρούσαν στη Μακεδονία. 

Η πλειονότητα των προσπαθειών για την ένταξη της Παλαιάς Σερβίας σε νεότερους σερβικούς διαλόγους για τη Σερβία και την ευρύτερη αφήγηση για τη Σερβία έγινε από άτομα εκτός των ορίων του σερβικού κράτους, όπως καλλιτέχνες, συνθέτες, συγγραφείς, επιστήμονες και άλλα μέλη της διανόησης. Ένα εξέχον παράδειγμα ήταν ο Γιόβαν Τσβίγιτς, ένας Σέρβος ακαδημαϊκός που έφτιαξε εθνογραφικούς χάρτες, που απεικόνιζαν τα Βαλκάνια, που στόχευαν να προωθήσουν τις σερβικές αξιώσεις στο Κοσσυφοπέδιο και οι δημοσιεύσεις του επηρέασαν τις μεταγενέστερες γενιές ιστοριογράφων . Ο Τσβίγιτς όρισε την Παλαιά Σερβία ότι περιλαμβάνει το Κοσσυφοπέδιο και τη Μετόχια, που εκτείνεται προς τα νότια και περιλαμβάνει τα εδάφη Δίβρη, Κουμάνοβο, Πρίλεπ και Τέτοβο . Το 1906-1907, ο Τσβίγιτς έγραψε ότι οι Σλάβοι της Μακεδονίας ήταν μια «άμορφη» και «πλωτή μάζα» και δεν είχαν εθνική ταυτότητα . Θεωρώντας τη Βόρεια Μακεδονία ως «Παλαιά Σερβία», προσπάθησε να νομιμοποιήσει τις εδαφικές διεκδικήσεις της Σερβίας επί της επικράτειας. Ο Τσβίγιτς άλλαζε συνεχώς τους χάρτες του για να συμπεριλάβει ή να αποκλείσει «Μακεδόνες Σλάβους» αλλάζοντας τη θέση του ορίου μεταξύ Βούλγαρων και Σέρβων και αναπροσαρμόζοντας το συνδυασμό χρωμάτων για να φαίνεται η Μακεδονία πιο κοντά στη Σερβία. 
δεξιά|μικρογραφία|360x360εσ| Παλαιά Σερβία και Μακεδονία, χάρτης του Γιόβαν Τσβίγιτς ~1915. Η παλιά Σερβία περιλαμβάνει ήδη ολόκληρο το Κοσσυφοπέδιο, το Σαντζάκ και το μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Μακεδονίας και σύμφωνα με τον συγγραφέα της κατοικούνταν από Σέρβους.
Εθνογραφικοί χάρτες, που δείχνουν την περιοχή της Μακεδονίας και την Παλαιά Σερβία, ήταν μέρος μιας ευρύτερης σύγκρουσης, που περιελάμβανε παρόμοιους ανταγωνιστικούς χάρτες της περιοχής, που διαδραματίστηκε στη διεθνή σκηνή. Οι εθνογραφικοί χάρτες προσπάθησαν να δείξουν και να επιβεβαιώσουν διάφορες εθνικές προοπτικές και λύσεις, που πρόσφεραν οι συγγραφείς τους, όπως η χαρτογράφηση και η ταξινόμηση των λαών σύμφωνα με τους ορισμούς τους ή τα νέα σύνορά τους, σε γεωπολιτικά ζητήματα στα Βαλκάνια. Λόγω της ελληνοσερβικής συνεργασίας, οι βόρειες περιοχές γύρω από τα Σκόπια δεν εμφανίζονταν στους χάρτες τους ως μέρος της Μακεδονίας, καθώς η Σερβία θεωρούσε αυτές τις περιοχές ως Παλαιά Σερβία. Οι Σέρβοι συγγραφείς θεωρούσαν τους Σλάβους κατοίκους της Μακεδονίας ως Παλαιούς Σέρβους ή Σέρβους του Νότου, ονομασίες που χρησιμοποιούνταν περισσότερο στο παρελθόν παρά στη σύγχρονη εποχή. 

Η παλιά Σερβία ως όρος προκάλεσε έντονο συμβολισμό και μήνυμα σχετικά με τα σερβικά ιστορικά δικαιώματα στη γη της οποίας τα δημογραφικά στοιχεία θεωρούνταν ότι είχαν αλλοιωθεί κατά την οθωμανική περίοδο για να ευνοήσουν τους Αλβανούς στα τέλη του 17ου αιώνα. Οι θεωρίες που προωθήθηκαν εκείνη την εποχή, όπως αυτές του Τσβίγιτς, αναφέρονταν στους Αλβανούς στην περιοχή ως αποτέλεσμα μετάστασης και λόγω μιας «μεγάλης αλβανικής εκστρατείας προς τα ανατολικά». Η πιο εξέχουσα θεωρία ανέφερε ότι οι οθωμανικοί στόχοι ήταν να χωρίσουν το σερβικό πριγκιπάτο από την Παλαιά Σερβία, που περιελάμβανε την εγκατάσταση μουσουλμάνων Αλβανών στην περιοχή.  Ισχυρίστηκε ότι τα στοιχεία έγκεινταν στο μοτίβο εποικισμού των Αλβανών ως διάσπαρτων και όχι συμπαγών. Η θεωρία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι σερβικές ικανότητες μειώθηκαν για τους απελευθερωτικούς πολέμους του μέλλοντος, καθώς οι Αλβανοί σχημάτισαν ένα «ζωντανό τείχος», που εκτείνεται από το Κοσσυφοπέδιο μέχρι την περιοχή Πτσίνια περιορίζοντας την εξάπλωση της σερβικής επιρροής. Ως αποτέλεσμα του σερβο-οθωμανικού πολέμου, η αλβανική κατοικημένη περιοχή συρρικνώθηκε μετά την εκδίωξή τους από τις κοιλάδες Τόπλιτσα και Μοράβα από τον σερβικό στρατό το 1878. 

Πριν από τα γεγονότα του Συνεδρίου του Βερολίνου, υπήρχε μόνο ένας μικρός αριθμός σερβικών αφηγήσεων, που περιέγραφαν την Παλαιά Σερβία και τη Μακεδονία στις αρχές του 19ου αιώνα. Η παλιά Σερβία έγινε θέμα εστίασης (μέσα του 19ου - αρχές του 20ού αιώνα) σε σερβικά ταξιδιωτικά συγγράμματα από Σέρβους συγγραφείς από τη Σερβία και την Αυστροουγγαρία. Στον απόηχο του Σερβοβουλγαρικού Πολέμου (1885), δημοσιεύτηκαν αρκετά ταξιδιωτικά συγγράμματα για την Παλαιά Σερβία από πολιτικούς και διανοούμενους, που προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τη «βουλγαρική προπαγάνδα». 

Οι ταξιδιωτικές αναφορές μέσω της χρήσης της γεωγραφίας, της ιστορίας, της φιλολογίας και της εθνογραφίας προσπάθησαν να ενισχύσουν τους εθνικιστικούς ισχυρισμούς ότι αυτά τα εδάφη ήταν για τους Σέρβους. Εστιάζοντας στη γλώσσα και τις πολιτιστικές πτυχές, οι ταξιδιώτες προσπάθησαν να παρουσιάσουν και να συνδέσουν τους Σέρβους της Σερβίας και της Αυστροουγγαρίας με τους κατοίκους της Παλαιάς Σερβίας ως συνώνυμο και ένα έθνος που δεν είχε διαφορές. Πολλές πραγματικότητες της εποχής παρακάμπτονταν, όπως η ερμηνεία των δημογραφικών στοιχείων με ασαφή ή αμφίβολο τρόπο ή η παρέκκλιση σε θέματα γεωγραφίας και ιστορίας. 

Τα ταξίδια στην Παλαιά Σερβία παρουσιάστηκαν ως μια κίνηση στο χρόνο και παρατηρήσεις συγγραφέων, που επικεντρώθηκαν στη μεσαιωνική περίοδο και τη γεωγραφία του τοπίου, σε αντίθεση με την πραγματικότητα της εποχής. Αυτές οι αφηγήσεις περιείχαν απεικονίσεις και μεταφορές για Σέρβους ταξιδιώτες, που κινδυνεύουν να αντιμετωπίσουν την εθνική πολιτιστική εξαφάνιση των ντόπιων Σέρβων ή βιολογικές απειλές . Οι δεσμοί, που δημιούργησαν τα οδοιπορικά με την Παλιά Σερβία με τους κατοίκους που απειλούνταν, είχαν σημαντικό αντίκτυπο μέσω του λόγου στη σύνδεση μιας αναδυόμενης σερβικής εθνικής ταυτότητας με το Κοσσυφοπέδιο. 

Τα σερβικά οδοιπορικά όρισαν την Παλαιά Σερβία στην ελάχιστη έκτασή της ως το Κοσσυφοπέδιο και στο ευρύτερο εύρος της ως τη βορειοδυτική Μακεδονία και τη βόρεια Αλβανία. Οι ταξιδιώτες, που έγραφαν για τη Μακεδονία, χρησιμοποίησαν πολιτιστικές και κοινωνικογλωσσικές απεικονίσεις για να δηλώσουν ότι οι ντόπιοι χριστιανοί Σλάβοι κάτοικοι εκτίθεντο στη βουλγαρική προπαγάνδα, που εμπόδιζε την ικανότητά τους να γίνουν Σέρβοι. Καταβλήθηκαν προσπάθειες για την ερμηνεία γλωσσικών και πολιτιστικών πληροφοριών για να παρουσιαστούν οι Μακεδόνες ως πιο κοντά στους Σέρβους παρά στους Βούλγαρους. Αυτές περιελάμβαναν την εστίαση στα τοπικά έθιμα της περιοχής, όπως οι γιορτές των οικογενειακών αγίων και η θεώρησή τους ως μέρος παρόμοιων παραδόσεων (Σλάβα) στη Σερβία. Τα τοπικά παραδοσιακά τραγούδια και η επική ποίηση εξετάστηκαν εξονυχιστικά για να πληρούν τα κριτήρια ταξινόμησης σερβικά και όχι βουλγαρικά, όπως η λαογραφία για τον μεσαιωνικό Πρίγκιπα Μάρκο θεωρήθηκαν ως παραδείγματα του σερβικού πολιτισμού. Λόγω του ανταγωνισμού από το βουλγαρικό εθνικό κίνημα, καταβλήθηκαν προσπάθειες για τη χάραξη ενός ορίου σε περιοχές, όπου οι διαφορές μεταξύ των θρησκειών ήταν ανύπαρκτες. Σε περιοχές όπου ο πληθυσμός ήταν κυρίως αλβανικός, η ιδιοποίηση, που ανέλαβαν οι ταξιδιωτικοί συγγραφείς, ενισχύθηκε με αφηγήσεις ιστορίας, θέσεις βασισμένες σε οικονομικά και γεωγραφικά ζητήματα, σε περιόδους που περιλάμβαναν την κατασκευή πληροφοριών και τη δημιουργία περιθωρίου για διακρίσεις για πολιτιστικούς και φυλετικούς λόγους προς τους μη Σλάβους. Θα συνεπαγόταν την παρουσίαση μη Ορθόδοξων Σλάβων κατοίκων είτε ως προσφάτως θρησκευόμενων είτε ως μεταναστών είτε ως ατόμων, που υπέστησαν αλλαγή γλώσσας. Λαοί όπως οι Τούρκοι, τουρκοποιημένοι κάτοικοι και Αλβανοί (σε αρκετά κείμενα που ονομάζονται «Αρναούτες») απεικονίζονταν ως προσηλυτισμένοι κάτοικοι, που ήταν πρώην Σέρβοι. Η διαδικασία επέτρεψε στα εδάφη της Παλαιάς Σερβίας να χαρακτηριστούν ως σερβικά και συνεπαγόταν μια μελλοντική αφαίρεση των πολιτικών δικαιωμάτων και της ικανότητας αυτοδιάθεσης από μη Σλάβους κατοίκους όπως οι Αλβανοί, οι οποίοι θεωρούνταν ο πολιτιστικός και φυλετικός «άλλος», ανθυγιεινοί και κίνδυνος. Καθώς τα οδοιπορικά παρουσιάζονταν ως αφηγήσεις από πρώτο χέρι και αλήθεια, το περιεχόμενό τους είχε ως στόχο να κάνει τον αναγνώστη να αντιδράσει και να ταυτιστεί ως άτομο με τη φανταστική κοινότητα ενός έθνους. 

Ταυτόχρονα, τραγούδια από προφορικές παραδόσεις, που συγκεντρώθηκαν και καταλογοποιήθηκαν από τη Μακεδονία και το Κοσσυφοπέδιο (Παλιά Σερβία) άρχισαν να παίζονται στη Σερβία και μεταποιήθηκαν από σύγχρονους Σέρβους συνθέτες σε σερβικά τραγούδια με την προσθήκη σύγχρονων τότε μουσικών ευρωπαϊκών στυλ. Το Κοσσυφοπέδιο, το οποίο καταχωρήθηκε ως "Παλιά Σερβία", χαρακτηρίστηκε ως "αλύτρωτη σερβική" περιοχή από τη μυστική εταιρεία Μαύρη Χειρ, που σχηματίστηκε από Σέρβους αξιωματικούς, που παρήγαγε εθνικιστικό υλικό και ένοπλη δραστηριότητα από ομάδες εκτός Σερβίας. 

Στη σερβική ιστοριογραφία, ο Πρώτος Βαλκανικός Πόλεμος (1912–1913) είναι επίσης γνωστός ως Πόλεμος για την Απελευθέρωση της Παλαιάς Σερβίας. Αργότερα, το 1913 το Σάντζακ, το Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια και η Μακεδονία του Βαρδάρη έγιναν μέρος του Βασιλείου της Σερβίας. Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εμφανίστηκαν σερβικές εκδόσεις, που είχαν στόχο να αντιμετωπίσουν τα αλβανικά συμφέροντα και να δικαιολογήσουν τις σερβικές ιστορικές διεκδικήσεις στο Κοσσυφοπέδιο και τη Μακεδονία μέσω της αναδημιουργίας της Παλαιάς Σερβίας σε αυτά τα εδάφη. Η απόκτηση νέων εδαφών ερμηνεύτηκε από άτομα όπως ο Βάσο Τσουμπρίλοβιτς, Σέρβος διανοούμενος, ως υλοποίηση της ιδέας του Γκαρασάνιν. 

Το 1914, ομάδες εντός του σερβικού στρατού εξέφρασαν δυσαρέσκεια με ορισμένα στοιχεία της πολιτικής διακυβέρνησης στην Παλαιά Σερβία (Μακεδονία) και προσπάθησαν να υπονομεύσουν τη σερβική κυβέρνηση βοηθώντας μια συνωμοσία για τη δολοφονία του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου, του διαδόχου του αυστροουγγρικού θρόνου. 
μικρογραφία| Εδαφική επέκταση της Σερβίας μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους
Στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Σερβία έγινε μέρος του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και το κράτος κατέβαλε τις προσπάθειές του προς την επιτάχυνση της ενσωμάτωσης των νεοαποκτηθέντων εδαφών όπως το Κοσσυφοπέδιο, η Μακεδονία και το Σαντζάκ. Αυτές οι περιοχές, που θεωρήθηκαν ως Παλαιά Σερβία, οργανώθηκαν στη συνέχεια σε μια επαρχία (ποκράινα), στην οποία δόθηκε το επίσημο όνομα Νότια Σερβία . Για την ενσωμάτωση της περιοχής μετά από αιώνες «χωρισμού» μεταξύ της περιοχής και της Σερβίας, οι εθνικοί, πολιτιστικοί και οικονομικοί προβληματισμοί θεωρήθηκαν ως επίκεντρο στην Παλαιά Σερβία για ορισμένους υψηλόβαθμους Σέρβους αξιωματούχους. Ιδρύθηκαν ιδρύματα για να επιταχύνουν την περιφερειακή οικονομία, όπως μια εξέχουσα τράπεζα στα Σκόπια (1923) με το όνομα «Παλιά Σερβία». Η κυβέρνηση του Νίκολα Πάσιτς αντιμετώπιζε τον σλαβικό πληθυσμό της Μακεδονίας του Βαρδάρη είτε ως Σέρβους είτε ως Παλαιούς Σέρβους (Starosrbijanci). Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γιουγκοσλαβία αναδιοργανώθηκε ως ομοσπονδιακό κράτος, με τη Σερβία ως μία από τις έξι δημοκρατίες. Η Σερβία επηρεάστηκε περισσότερο από τις εσωτερικές εδαφικές αλλαγές, καθώς έχασε τον έλεγχο αυτού που είχε οριστεί ως Παλαιά Σερβία, η οποία έγινε η χωριστή σοσιαλιστική δημοκρατία της Μακεδονίας. 

Οι θέσεις και οι απόψεις της σερβικής διανόησης των αρχών του 20ού αιώνα έχουν αφήσει μια κληρονομιά στον πολιτικό χώρο, καθώς αυτές οι απόψεις χρησιμοποιούνται σε σύγχρονους διαλόγους για τον σερβικό εθνικισμό για να υποστηρίξουν εθνικιστικούς ισχυρισμούς. Τα οδοιπορικά έχουν επανεκδοθεί και συχνά στερούνται κριτικής ανάλυσης της περιόδου που γράφτηκαν. Αυτό ισχύει και για ορισμένα υλικά, όπως συχνά ανακριβείς «εθνικούς χάρτες», που έχουν επαναπροταθεί σε ορισμένες σύγχρονες ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις από Σέρβους συγγραφείς. 

 Δείτε επίσης 

 Σλαβοσερβία
 Νέα Σερβία

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Μακεδονία του Βαρδάρη (1918-41)
Κατηγορία:Ιστορία των Σέρβων
Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας
Κατηγορία:Ηγεμονία της Σερβίας
Κατηγορία:Ιδεολογία Μεγάλης Σερβίας
Κατηγορία:Μεσαιωνική ιστορία της Σερβίας
Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας (περιοχή)
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Σερβίας
Κατηγορία:Ιστορία του Κοσσυφοπεδίου
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Σερβίας
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις