Έντουαρντ Γουέστον

Ο Έντουαρντ Χένρι Γουέστον (αγγλικά: Edward Henry Weston, 24 Μαρτίου 1886 - 1 Ιανουαρίου 1958)  ήταν Αμερικανός φωτογράφος. Έχει χαρακτηριστεί «ένας από τους πιο καινοτόμους και επιδραστικούς Αμερικανούς φωτογράφους» και «ένας από τους δεξιοτέχνες της φωτογραφίας του 20ού αιώνα».  

Κατά τη διάρκεια της 40χρονης καριέρας του, ο Γουέστον φωτογράφισε ένα όλο και πιο εκτεταμένο σύνολο θεμάτων, συμπεριλαμβανομένων τοπίων, νεκρών φύσεων, γυμνών, πορτραίτων, καθημερινών σκηνών. Θεωρείται ότι ανέπτυξε μια «ουσιαστικά αμερικανική, και ιδιαίτερα Καλιφορνέζικη προσέγγιση στη σύγχρονη φωτογραφία» λόγω της εστίασής του στους ανθρώπους και τα τοπία της αμερικανικής Δύσης. Το 1937, ήταν ο πρώτος φωτογράφος που έλαβε υποτροφία Γκούγκενχαϊμ και τα επόμενα δύο χρόνια έβγαλε σχεδόν 1.400 αρνητικά χρησιμοποιώντας την κάμερα 8 × 10 προβολής. Σε μερικές από τις πιο διάσημες φωτογραφίες του απεικόνισε τοπία της Καλιφόρνια, κοντά στο σημείο όπου έζησε για πολλά χρόνια.

 Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Έντουαρντ Γουέστον γεννήθηκε το 1886 στο Χάιλαντ Παρκ του Ιλινόις, περίπου 35 χιλιόμετρα βόρεια του Σικάγο, στις όχθες της λίμνης Μίσιγκαν. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν 5 ετών. Αφού ξαναπαντρεύτηκε ο πατέρας του, ο Έντουαρντ μεγάλωσε από την αδερφή του Μαίρη, η οποία ήταν 9 χρόνια μεγαλύτερή του. Το 1902 έλαβε την πρώτη του φωτογραφική μηχανή για τα 16α γενέθλιά του, μια Kodak Bull's-Eye No. 2, αλλά σύντομα την αντικατέστησε σε κάμερα μεγάλου μεγέθους. Οι επιτυχημένες φωτογραφίες του νεαρού Γουέστον εκτέθηκαν στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο ήδη από το 1903. Τρία χρόνια αργότερα, εγκαταστάθηκε στην Καλιφόρνια για να ζήσει με την αδερφή του, όπου άρχισε μια καριέρα ως φωτογράφος πορτρέτων.  
αριστερά|μικρογραφία|227x227εσ|Η Τίνα Μοντότι, 1921
Το 1909 παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, Φλόρα Μέι Τσάντλερ, με την οποία απέκτησε τέσσερις γιους: Τσάντλερ (1910–1993), Μπρετ (1911–1993), Νιλ (1914–1998) και Κολ (1919–2003). Ο Μπρετ και ο Κολ έκαναν αργότερα καριέρα στη φωτογραφία. 

Το 1911, ο Γουέστον άνοιξε το πρώτο του φωτογραφικό στούντιο στο Τρόπικο, τώρα Γκλέντεϊλ της Καλιφόρνια, και έγραψε άρθρα για την τέχνη της φωτογραφίας για πολλά περιοδικά. Το 1917 έγινε μέλος του London Salon of Photography. Το έτος 1922 ήταν μια περίοδος αλλαγής για τον Γουέστον: απομακρύνθηκε από τον πικτοραλισμό και έγινε υπέρμαχος του ρεαλισμού και της «καθαρής φωτογραφίας». 

Το 1923 μετακόμισε στην Πόλη του Μεξικού και γνώρισε τον φωτογράφο Μανουέλ Άλβαρες Μπράβο, από τις σημαντικότερες μορφές της φωτογραφίας της Λατινικής Αμερικής του 20ού αιώνα. Ενθουσιάστηκε με τη Μεξικανική Επανάσταση και ταξίδεψε σε όλο το Μεξικό με την Τίνα Μοντότι, η οποία ήταν η φωτογραφική σύντροφος, το μοντέλο και η ερωμένη του. Οι δυο τους συνοδεύονταν συχνά από τον γιο του Μπρετ, τον οποίο εκπαίδευε στη φωτογραφία. 

 Στο Κάρμελ 
μικρογραφία|Πορτρέτο γυναίκας, 1916
Το 1928, μετά τον χωρισμό του με την Τίνα Μοντότι, ο Γουέστον επέστρεψε στην Καλιφόρνια και εγκαταστάθηκε στο Κάρμελ στην ακτή του Ειρηνικού, όπου δημιούργησε ένα στούντιο και εκπαίδευε τον γιο του Μπρετ ως φωτογράφο. Από το 1927, ο Γουέστον επέλεγε ως φωτογραφικά θέματα κυρίως γυμνά, αλλά και αντικείμενα όπως κοχύλια και λαχανικά. Μετά από αρκετές εκθέσεις της δουλειάς του στη Νέα Υόρκη, ξεκίνησε την ίδρυση της Ομάδας f/64 το 1932 μαζί με τους συναδέλφους του φωτογράφους Άνσελ Άνταμς, Γουίλαρντ βαν Ντάικ, την Ίμοτζεν Κάνινγκχαμ και άλλους.

Το 1937 ο Γουέστον έλαβε την υποτροφία Γκούγκενχαϊμ. Ήταν ο πρώτος φωτογράφος που έλαβε αυτό το βραβείο. Η οικονομική ασφάλεια και το γεγονός ότι οι γιοι του είχαν μεγαλώσει του επέτρεψαν να χωρίσει την πρώτη του σύζυγο Φλώρα. Την επόμενη χρονιά παντρεύτηκε τη βοηθό του Χάρις Γουίλσον. Το ζευγάρι χώρισε το 1945. Σε αυτό το διάστημα η Γουίλσον δημοσίευσε πολλά βιβλία, μερικά από αυτά από κοινού.

Το 1946, μια έκδοση της ποιητικής συλλογής Φύλλα χλόης του Ουώλτ Ουίτμαν διανθίσθηκε με τις φωτογραφίες του. Το 1947 δημιούργησε επίσης μερικές έγχρωμες φωτογραφίες – σπάνιες στη δουλειά του – μαζί με τον Γουίλαρντ βαν Ντάικ. Το 1948, ο Γουέστον αρρώστησε από τη νόσο του Πάρκινσον και σύντομα δεν μπορούσε να τραβήξει φωτογραφίες. Οι τελευταίες του φωτογραφίες απεικονίζουν την άγρια ακτή του Πόιντ Λόμπος της Καλιφόρνια, κοντά στο σπίτι του. Το 1952, με αφορμή την 50ή επέτειο της φωτογραφίας του, ο γιος του Μπρετ δημοσίευσε σημαντικό μέρος των έργων του. Από το 1955 έως το 1956 ανέθεσε στους γιους του Μπρετ και Κολ να κάνουν εκτυπώσεις υπό την επίβλεψή του από συνολικά περίπου 800 αρνητικά που θεωρούσε τα πιο σημαντικά του. Στη διαθήκη του, διευκρίνισε ότι καμία εκτύπωση δεν μπορούσε να πουληθεί για λιγότερο από $30. 

Ο Έντουαρντ Γουέστον πέθανε στο σπίτι του στο Κάρμελ την Πρωτοχρονιά του 1958. Στα έργα του περιλαμβάνονται επίσης τα ημερολόγιά του, τα οποία κρατούσε τακτικά από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 έως το 1934 και των οποίων η μελέτη παρουσιάζει μια πολύ λεπτομερή εικόνα των ιδεών και των κινήτρων του.

 Έργο 
μικρογραφία|Φιγούρα σε γυμνό, 1918
Ο όρος f/64, ο οποίος έδωσε το όνομά του στην ομάδα που συνίδρυσε ο Γουέστον, αναφέρεται στο πρακτικά μικρότερο δυνατό διάφραγμα μιας κάμερας μεγάλου μεγέθους, που εγγυάται το μεγαλύτερο δυνατό βάθος πεδίου και δίνει μεγάλη ευκρίνεια στη φωτογραφία. Σύμφωνα με το μανιφέστο της ομάδας τους , «...τα μέλη της Ομάδας f/64 είναι πεπεισμένα ότι η φωτογραφία ως μορφή τέχνης πρέπει να αναπτυχθεί σε μια κατεύθυνση που καθορίζεται μόνο από την πραγματικότητα και τους περιορισμούς του φωτογραφικού μέσου και ότι η φωτογραφία πρέπει να παραμένει πάντα ανεξάρτητη από τις ιδεολογικές συμβάσεις της τέχνης και της αισθητικής γιατί αυτά είναι απομεινάρια μιας εποχής και ενός πολιτισμού που υπήρχε πριν από την έλευση της φωτογραφίας».

Το θέμα που προτιμούσε ο Έντουαρντ Γουέστον ήταν τα τοπία, τα γυμνά, οι λεπτομέρειες της φύσης και των φυτών με μεγάλο βάθος πεδίου, με λεπτομέρειες και λεπτές διαβαθμίσεις φωτός και σκότους. Είτε πρόκειται για αμμόλοφους, για ένα κομμάτι παρασυρόμενου ξύλου, για ένα γυναικείο γυμνό, το κέλυφος ενός ναυτίλου ή μιας πιπεριάς, ο Έντουαρντ Γουέστον προσπάθησε να φτάσει στο βάθος της δομής με εμμονική τελειομανία. Ως αποτέλεσμα των προσπαθειών του, που συχνά διαρκούσαν εβδομάδες, όπως αναφέρει στα ημερολόγιά του, δημιούργησε εκτυπώσεις με τόσο εκτεταμένο τονικό και δομικό πλούτο που ο θεατής μπορεί σχεδόν να νιώσει την επιφάνεια του αντικειμένου ή του σώματος που απεικονίζεται. Στο έργο του, η απεικόνιση μιας συνηθισμένης πιπεριάς μπορεί να έχει εξίσου ερωτικό αποτέλεσμα στον θεατή με μια γυμνή φωτογραφία. Η Σούζαν Σόνταγκ σε ένα δοκίμιο για τη φωτογραφία έγραψε: «Οι πιπεριές που φωτογράφισε ο Γουέστον το 1929 και το 1930 είναι αισθησιακές με έναν τρόπο που σπάνια είναι τα γυναικεία γυμνά του. […] η φαινομενικά ουδέτερη μορφή εμφανίζεται ξαφνικά ερωτική και ενισχύει την εντύπωση της αφής».

 Επιλογή φωτογραφιών 

 Παραπομπές 


Κατηγορία:Αμερικανοί φωτογράφοι