Ραϋμόνδος Γ΄ της Τουλούζης

Ο Ραϋμόνδος Γ΄, γαλλ.: Raymond III είναι ο χαρακτηρισμός που αποδόθηκε σε διακριτούς (ή πιθανώς διακριτούς) κόμητες της Τουλούζης, που έδρασαν από τα μέσα έως τα τέλη του 10ου αι. Η πρόσφατη έρευνα ανέτρεψε την παραδοσιακή σειρά των κομήτων κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, χωρίς να προκύψει συναίνεση για μια νέα ανασυγκρότηση.

 Παραδοσιακή ανακατασκευή 
Μέχρι πρόσφατα, ο Ραϋμόνδος Γ΄ ήταν ο αριθμητικός προσδιορισμός στον Ραϋμόνδο Πονς, ο οποίος φαίνεται να διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης της Τουλούζης πριν από το 926, και ο οποίος αναφέρεται για τελευταία φορά το 944, και από ότι φαίνεται είχε αποβιώσει ως το 969. Εκείνη τη χρονιά εμφανίζεται η χήρα του, Γκαρσέντα, που ενεργεί μόνη της. Θεωρήθηκε ότι στη συνέχεια ότι αυτή ενήργησε ως κηδεμόνας του διαδόχου και (υποτιθέμενου) γιου του Ραϋμόνδου, Γουλιέλμου Γ΄, ο οποίος εμφανίζεται μαζί με τη σύζυγό του Έμμα στις αρχές του 11ου αι. Αυτή η ανακατασκευή δεν ήταν χωρίς προβλήματα. Όχι μόνο ήταν μεγάλη η χρονολογία αυτής της μεμονωμένης γενιάς, αλλά έρχεται σε αντίθεση με μια εναπομείνασα φαινομενικά σύγχρονη γενεαλογία, που βρέθηκε στον Códice de Roda. Το σωζόμενο χειρόγραφο αυτής της συλλογής γενεαλογιών είναι μεταγενέστερης χρονολογίας, αλλά πιστεύεται ότι προέρχεται από ένα πρωτότυπο του 10ου αι. Στην αφήγηση για τους κόμητες της Τουλούζης, δείχνει τη Γκαρσέντα, κόρη του Γκαρθία Β' Σάντσεθ δούκα της Γασκώνης, να έχει παντρευτεί τον (Ραϋμόνδο) Πονς, έχοντας από αυτόν έναν γιο, τον ΡαΫμόνδο, ο οποίος με τη σειρά του έχει παιδιά τον Ούγο και τον Ραϋμόνδο. Ο Γουλιέλμος (Γ΄) δεν αναφέρεται. Ομοίως, η διαθήκη της Γκαρσέντας αποτυγχάνει να κατονομάσει τον Γουλιέλμο.

 Επαναξιολόγηση 
Αυτή η συναινετική ανασυγκρότηση αποδείχθηκε ότι ήταν λανθασμένη, από την ανακάλυψη ενός καταστατικού του 992 του Γουλιέλμου Γ' και της συζύγου του Έμμας, το οποίο ονόμαζε ρητά τη μητέρα του Γουλιέλμου ως την «Αδελαΐς» που ζει ακόμα. Ενώ αυτό το έγγραφο δείχνει ότι ο Γουλιέλμος δεν ήταν γιος του Ραϋμόνδου Πονς και της Γκαρσέντας, δεν κάνει πολλά για να φωτίσει τις αληθινές σχέσεις, και αρκετοί μελετητές έχουν προτείνει εναλλακτικές λύσεις. Αυτά συμφωνούν όσον αφορά την ταυτότητα της μητέρας του Γουλιέλμου. Ταυτίζεται με την Αδελαΐδα του Ανζού, η οποία ως χήρα του αποθανόντος Ραϋμόνδου της Γοτθίας, παντρεύτηκε πρώτα τον βασιλιά Λουδοβίκο Ε' της Γαλλίας και μετά τον Γουλιέλμο Γ' κόμη της Προβηγκίας. Η αναφορά στον σύζυγό της, «πρίγκιπα της Γοτθίας», είχε προηγουμένως αγνοηθεί ή είχε απορριφθεί ως ανακριβής, αλλά δεδομένης της ιστορικής σχέσης αυτού τού τίτλου με την κομητεία της Τουλούζης, η ταύτιση της μητέρας τού Γουλιέλμου με την Αδελαΐδα τού Ανζού είναι πλέον αποδεκτή. Αυτό σημαίνει ότι ο πατέρας τού Γουλιέλμου ήταν ένας προηγουμένως μη αναγνωρισμένος Ραϋμόνδος κόμης της Τουλούζης, αλλά η σχέση του με τον προηγούμενο καταγεγραμμένο κόμη, τον ΡαΫμόνδο Πονς, παραμένει θέμα συζήτησης, με πολλές ανταγωνιστικές θεωρίες να προτείνονται.

 Ανακατασκευή 1 
Ο Tιερύ Στασέρ ταύτισε τον σύζυγο της Αδελαΐδας με το επώνυμο μέλος της οικογένειας που εμφανίζεται στη γενεαλογία του Codex de Ronda, τον αδελφό του Ούγου, που και οι δύο ήταν γιοι ενός προηγούμενου Ραϋμόνδου και εγγονοί των Ραϋμόνδου Πονς και της Γκαρσέντα. Αυτός ο Στασέρ εναρμονίστηκε με τη διαθήκη της Γκαρσέντα, στην οποία ονομάζει τους nepotes της (εγγονούς ή ανιψιούς) Ούγο και Ραϋμόνδο, παιδιά της Γουιδινίλδας. Θα εισήγαγε έτσι δύο γενιές, και οι δύο ονομαζόμενες Ραϋμόνδος, μεταξύ του Ραϋμόνδου Πονς και του Γουλιέλμου Γ΄. Ο πρώτος θα ήταν ο σύζυγος της Γουιδιλίνδας και ο πατέρας των Ούγου και Ραϋμόνδου, με τον δεύτερο με τη σειρά του να είναι ο σύζυγος της Αδελαΐδας και πατέρας του Γουλιέλμου Γ΄. Δεδομένου ότι η Γκαρσέντα αναφερόταν στον Ούγο και τον Ραϋμόνδο μόνο με τα ονόματα της μητέρας τους, μπορεί ο πρεσβύτερος των νέων Ραϋμόνδων να είχε επίσης πεθάνει μέχρι το 969. Η προσθήκη έως και τριών επιπλέον κομήτων (Ραϋμόνδου, Ούγου και Ραϋμόνδου) θα αντικαθιστούσε την αρίθμηση όλων των επόμενων κομήτων με το όνομα Ραϋμόνδος.

 Ανακατασκευή 2 
Ο Mαρτίν ντε Φραμόν πρότεινε δύο εναλλακτικές λύσεις, η πρώτη από τις οποίες εισήγαγε μόνο μια ενδιάμεση γενιά. Προτείνει ότι τον Ραϋμόνδο Πονς και τη Γκαρσέντα διαδέχθηκε ένας γιος Ραϋμόνδος, ο οποίος όπως και στον Codice de Roda είχε γιους τον Ούγο και τον Ραϋμόνδο, αλλά ως χήρος της Γουιδιλίνδας στη συνέχεια παντρεύτηκε την Aδελαΐδα, έχοντας μικρότερο γιο, αλλά τελικά διάδοχο τον Γουλιέλμο. Η προσθήκη μόνο ενός επιπλέον κόμη Ραϋμόνδου σε αυτή την ανακατασκευή επέτρεψε να γίνει αναδιάρθρωση στην παραδοσιακή αρίθμηση: ορισμένοι επόμενοι ερευνητές χρησιμοποίησαν το όνομα για να διακρίνουν τον Ραϋμόνδο Πονς και στη συνέχεια αναφέρθηκαν στον επόμενο υποθετικό κόμη ως Ραϋμόνδο Γ΄, χωρίς να αλλάξουν την παραδοσιακή αρίθμηση των επόμενων αριθμών αυτού του ονόματος.

 Ανακατασκευή 3 
Στη δεύτερη ανακατασκευή του, ο Mαρτίν ντε Φραμόν έβαλε περισσότερο βάρος στη διαθήκη της Γκαρσέντα, κάτι που θα μπορούσε να διαβαστεί ως υπονοούμενο ότι δεν άφησε παιδιά. Προτείνει ότι οι nepotes Ούγος και Ραϋμόνδος ήταν παιδιά του Ραϋμόνδου Β΄, κόμη του ΡΟυέργκ, του ανιψιού του Ραϋμόνδου Πονς και του άρρενα κληρονόμου του, αν πέθαινε χωρίς γιους. Προτείνει ότι ο Ραϋμόνδος του Ρουέργκ μπορεί να διαδέχθηκε τον θείο του ως κόμης της Τουλούζης, και ότι ο σύζυγος της Αδελαΐδας ήταν γιος αυτού του κόμη, ένας ομώνυμος ετεροθαλής αδελφός του Ραϋμόνδου Γ' του Ρουέργκ.

Δεδομένης της έλλειψης συναίνεσης σχετικά με αυτές τις πιθανές ανακατασκευές, το όνομα Ραϋμόνδος, που αρχικά αναφερόταν στον Ραϋμόνδο Πονς, είναι πλέον διφορούμενο. Μπορεί ακόμα να αναφέρεται στον Ραϋμόνδο Πονς, σε έναν υποθετικό γιο που νυμφεύτηκε διαδοχικά τη Γουιδιλίνδα και την Aδελαΐδα του Ανζού, σε έναν υποτιθέμενο γιο που ήταν σύζυγος της Γουιδιλίνδας και πεθερός της Aδελαΐδας ή στον Ραϋμόνδο Β΄, κόμη του Ρουέργκ. Δεν έχει προκύψει συναίνεση σχετικά με αυτές τις εναλλακτικές ανακατασκευές, ούτε σχετικά με το πώς οι προηγούμενες υποθέσεις που εντόπιζαν πιθανά αδέλφια του Γουλιέλμου Γ΄ ταιριάζουν σε αυτά τα νέα αναδιαταγμένα γενεαλογικά δένδρα.

 Πηγές 
 Martin de Framond, «La succession des comtes de Toulouse autour de l'an mil (940-1030): reconsiderations», Annales du Midi 105 (1993): 461-488.
 Christian Settipani, La Noblesse du Midi Carolingien (Prosopographia et Genealogica 5, 2004)
 Thierry Stasser, «Adélaïde d'Anjou, sa famille, ses unions, sa descendance - Etat de las question», Le Moyen Age 103 (1997): 9-52

Κατηγορία:Κόμητες της Τουλούζης