Οι δημοσιογράφοι (κωμωδία)

Οι δημοσιογράφοι () είναι κωμωδία σε τέσσερις πράξεις του Γκούσταβ Φράιταγκ. Η πρώτη παράσταση πραγματοποιήθηκε το 1852 και το 1854 δημοσιεύθηκε σε βιβλίο.

Κύριο θέμα της κωμωδίας είναι η σχέση πολιτικής και δημοσιογραφίας. Ο Φράιταγκ, δημοσιογράφος ο ίδιος, καταγράφει ρεαλιστικά ένα σημαντικό λογοτεχνικό ντοκουμέντο για τη γερμανική δημοσιογραφία τον 19ο αιώνα. Δίπλα σε δημοσιογράφους που είναι αφοσιωμένοι στην αλήθεια, απεικονίζει τη διαφθορά του Τύπου παρουσιάζοντας ένα πολύ συγκεκριμένο είδος δημοσιογραφικής σχολής, που είναι διαχρονικό: καιροσκόποι αρθρογράφοι που υποστηρίζουν οποιαδήποτε γνώμη έναντι αμοιβής, ανώνυμοι λιβελογράφοι άρθρων με προσβλητικό περιεχόμενο με σκοπό να επηρεάσουν τις επερχόμενες εκλογές, πρόθυμοι να αλλάξουν στρατόπεδο ανάλογα με την κατάσταση.  

Ο νεαρός εκδότης Όλντενντορφ είναι φίλος με την οικογένεια του συνταγματάρχη Μπεργκ και θα ήθελε να παντρευτεί την κόρη του Ίντα. Είναι υποψήφιος στις επερχόμενες εκλογές. Ωστόσο, με τον συνταγματάρχη έχουν πολιτικές διαφορές, οι οποίες επιδεινώνονται όταν ο συντηρητικός συνταγματάρχης προτείνεται ως υποψήφιος του αντίπαλου κόμματος. Όταν η γαιοκτήμονας Αντελάιντ Ρούνεκ φτάνει στην πόλη, τα μέτωπα έχουν ήδη σκληρύνει και τα πράγματα φαίνονται άσχημα για τον Όλντενντορφ και την Ίντα. Στη συνέχεια ξετυλίγεται μια ίντριγκα εναντίον του Όλντενντορφ, αλλά η Αντελχάιντ καταφέρνει να επαναφέρει τα πάντα στη σωστή τροχιά και να εξασφαλίσει ένα αίσιο τέλος.

 Σύνοψη 

Το έργο διαδραματίζεται σε μια πρωτεύουσα της γερμανικής επαρχίας στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα. 

Η ενασχόληση με την πολιτική απειλεί να χωρίσει δύο παλιούς φίλους, τον απόστρατο συνταγματάρχη Μπεργκ και τον νεαρό καθηγητή Όλντενντορφ. Ο συντηρητικός συνταγματάρχης αγανακτεί με τον καθηγητή επειδή εργάζεται ως δημοσιογράφος στη φιλελεύθερη εφημερίδα Ένωση και μάλιστα έχει κατεβεί υποψήφιος για τις εκλογές στο Επιμελητήριο. Πριν το καταλάβει, ο ίδιος ο συνταγματάρχης παρασύρεται στη δίνη της πολιτικής και των επερχόμενων εκλογών όταν ο γαιοκτήμονας Σέντεν και ο εκδότης Μπλούμενμπεργκ της συντηρητικής εφημερίδας Κοριολανός καταφέρνουν να τον πείσουν να είναι ο αντίπαλος του Όλντενντορφ. Οι δύο αντίπαλοι προσπαθούν τώρα να πείσουν ο ένας τον άλλο να παραιτηθεί. Μάταια. Η σύγκρουση κλιμακώνεται. Αυτή που υποφέρει περισσότερο είναι η κόρη του συνταγματάρχη Ίντα, που αγαπά τον Όλντενντορφ και τώρα κινδυνεύει να τον χάσει. 

Την κατάλληλη στιγμή, επεμβαίνει μια παλιά φίλη της οικογένειας, η Αντελάιντ Ρούνεκ, κόρη στρατηγού και γαιοκτήμονας, η πιο πλούσια κληρονόμος σε ολόκληρη την περιοχή που έφτασε στην πόλη για να περάσει το χειμώνα. Όχι μόνο μεσολαβεί μεταξύ των αποξενωμένων φίλων, αλλά κερδίζει και πάλι τον παλιό της φίλο, τον εκδότη της Ένωσης Κόνραντ Μπολτς, ο οποίος είναι η πραγματική πνευματική κινητήρια δύναμη της εφημερίδας και που λειτουργεί τόσο επιδέξια ανάμεσα στους εκλογικούς ελιγμούς υπέρ του Όλντενντορφ, που οι εκλογές την τελευταία στιγμή εξελίσσονται υπέρ του Όλντενντορφ και όχι του συνταγματάρχη, που πίστευε ότι είχε ήδη πετύχει τον στόχο του. Ο γάμος μεταξύ του Όλντενντορφ και της Ίντα φαίνεται πλέον να έχει γίνει εντελώς αδύνατος..

Ωστόσο, η αντιπαλότητα μεταξύ των κομμάτων δεν σταματά μετά τις εκλογές.  Το νέο τεύχος του Κοριολανού αναφέρει ότι η Ένωση άλλαξε ιδιοκτήτη για 30.000 τάλερ. Υπάρχει μια μικρή σύγχυση σχετικά με την ταυτότητα του αγοραστή. Αρχικά, οι συντάκτες της Ένωσης υποθέτουν ότι την αγόρασαν κάποιοι από το συντηρητικό κόμμα για να την ευθυγραμμίσουν με τη δική τους πολιτική γραμμή και να παραλύσουν τους Φιλελεύθερους υποστηρικτές της παρά την εκλογική τους νίκη. Ο Όλντενντορφ, εξοργισμένος από αυτή την εξέλιξη, εγκαταλείπει τη δημοσιογραφία. Ωστόσο, ο πραγματικός εγκέφαλος στα παρασκήνια και ο αγοραστής της εφημερίδας αποδεικνύεται ότι είναι η Αντελάιντ Ρούνεκ. Και δεν είναι μόνο αυτό. Μεταβιβάζει όλα τα δικαιώματα για τη συνέχεια της εφημερίδας στον Κόνραντ Μπολτς, στον οποίο προσφέρει και το χέρι της σε γάμο. Ο συνταγματάρχης και ο καθηγητής συμφιλιώνονται και η Ίντα, φυσικά, παντρεύεται με τον αγαπημένο της Όλντενντορφ.

 Σχόλια 

 Ο Γκούσταβ Φράιταγκ ασχολήθηκε με το θέμα με μεγάλη λεπτομέρεια λόγω της δημοσιογραφικής του εμπειρίας. Οπαδός των Φιλελεύθερων ο ίδιος, δεν αφήνει καμία αμφιβολία σε ποιον αποδίδει τη συμπάθειά του κατά την περίοδο του αναδυόμενου κομματικού συστήματος, όπως φαίνεται και από τον τίτλο της συντηρητικής εφημερίδας που αναφέρεται στον Ρωμαίο στρατιωτικό ηγέτη Γάιο Μάρκιο Κοριολανό που στράφηκε κατά της πατρίδας του.
 Το έργο είχε μεγάλη επιτυχία στην εποχή του και για πέντε δεκαετίες μετά την πρεμιέρα αποτέλεσε βασικό έργο του γερμανικού θεατρικού ρεπερτόριου.
 Όταν ο Σμοκ, δημοσιογράφος της συντηρητικής εφημερίδας, συναντά τον εκδότη της αντίπαλης φιλελεύθερης και τον ρωτά αν θα μπορούσε να του προσφέρει δουλειά, ο εκδότης εκφράζει την έκπληξή του αλλά ο Σμοκ του λέει: «Γιατί ανησυχείς γι' αυτό; Έμαθα να γράφω προς όλες τις κατευθύνσεις. Έγραψα ξανά δεξιά και αριστερά. Μπορώ να γράψω προς οποιαδήποτε κατεύθυνση». 
 Διασκεδαστικό παράδειγμα δημοσιογραφικού ήθους: «Υπάρχουν τόσα πολλά που συμβαίνουν και τόσα πολλά που δεν συμβαίνουν, που ένας έντιμος δημοσιογράφος δεν μπορεί ποτέ να μείνει χωρίς νέα».
 Το έργο αναφέρεται ως μια από τις πιο επιτυχημένες κωμωδίες της γερμανικής λογοτεχνίας μετά τη Μίνα φον Μπάρνχελμ (1767) του Γκότχολντ Εφραίμ Λέσσινγκ και το Η σπασμένη στάμνα (1806) του Χάινριχ φον Κλάιστ. 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Γερμανικά θεατρικά έργα