Σογιούζ 17

Το Σογιούζ 17 (ρωσ. Союз 17) ήταν σοβιετικό επανδρωμένο διαστημόπλοιο και διαστημική αποστολή, που εκτοξεύθηκε το 1975 και συνδέθηκε με τον διαστημικό σταθμό Σαλιούτ 4. Αυτή ήταν η πρώτη από τις δύο επανδρωμένες αποστολές προς τον σταθμό αυτόν και τα μέλη της ήταν οι Σοβιετικοί αστροναύτες («κοσμοναύτες») Αλεξέι Γκούμπαρεφ (αρχηγός) και Γκεόργκι Γκρέτσκο (μηχανικός πτήσεως), που κατέρριψαν το σοβιετικό «ρεκόρ» της μεγαλύτερης διάρκειας αποστολής, με 29 ημέρες έναντι 23 ημερών του Σογιούζ 11 στον διαστημικό σταθμό Σαλιούτ 1 το 1971.

 Παράμετροι αποστολής 
 Μάζα: 6.570 χιλιόγραμμα
 Περίγειο: 293 χιλιόμετρα
 Απόγειο: 354 χιλιόμετρα
 Κλίση τροχιάς: 51,6°
 Περίοδος: 91,7 λεπτά

Περιγραφή
Ο διαστημικός σταθμός Σαλιούτ 4 εκτοξεύθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1974 και το Σογιούζ 17 μόλις 16 ημέρες αργότερα, στις 10 Ιανουαρίου 1975. Ο Γκούμπαρεφ προσέδεσε χειροκίνητα το Σογιούζ 17  στον διαστημικό σταθμό στις 12 Ιανουαρίου. Για αμφότερους τους κοσμοναύτες αυτή ήταν η πρώτη διαστημική αποστολή της ζωής τους.

Οι κοσμοναύτες ήταν απασχολημένοι επί 15 έως 20 ώρες το 24ωρο, συμπεριλαμβανομένων και δυόμισυ ωρών γυμναστικής ημερησίως. Μία από τις ασχολίες τους ήταν οι δοκιμές δορυφορικού τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού για πλοία και η επικοινωνία με το κέντρο ελέγχου της αποστολής μέσω ενός τεχνητού δορυφόρου Μόλνυα. Η αστροφυσική ήταν επίσης μια σημαντική πλευρά της αποστολής, με το ηλιακό τηλεσκόπιο του σταθμού που τέθηκε σε λειτουργία στις 16 Ιανουαρίου.Clark, Phillip: The Soviet Manned Space Program, Orion Books / Crown Publishers, Νέα Υόρκη 1988 Αργότερα το πλήρωμα ανεκάλυψε ότι το ανακλαστικό επίστρωμα στο κύριο κάτοπτρο του τηλεσκοπίου είχε καταστραφεί από την απευθείας έκθεση στο ηλιακό φως εξαιτίας βλάβης στο σύστημα σκοπεύσεως. Οι κοσμοναύτες έθεσαν νέο επίστρωμα στο κάτοπτρο στις 3 Φεβρουαρίου και επινόησαν έναν τρόπο να σκοπεύουν το τηλεσκόπιο με τη χρήση ενός στηθοσκοπίου, ενός χρονομέτρου και των ήχων που προκαλούσε η κίνηση του οργάνου μέσα στο περίβλημά του.

Στις 14 Ιανουαρίου 1975 το πλήρωμα συνέδεσε έναν ελαστικό σωλήνα εξαερισμού μεταξύ του σταθμού και του διαστημοπλοίου, ώστε να διατηρούν το ‘’Σογιούζ’’ καλώς αερισμένο όταν τα συστήματά του ήταν εκτός λειτουργίας. Στις 19 Ιανουαρίου ανακοινώθηκε ότι ο διαστημικός σταθμός προσανατολιζόταν με τη χρήση αισθητήρων ιόντων, ένα σύστημα που χαρακτηρίσθηκε πιο αποτελεσματικό.

Οι δύο κοσμοναύτες άρχισαν να κλείνουν τα συστήματα του διαστημικού σταθμού στις 7 Φεβρουαρίου 1975 και επέστρεψαν στη Γη με το Σογιούζ 17 δύο ημέρες αργότερα, στις 9 Φεβρουαρίου 1975. Προσγειώθηκαν σώοι κοντά στο Τσελίνογραντ, τη σημερινή Αστανά (πρωτεύουσα του Καζακστάν), μέσα σε χιονοθύελλα με ανέμους ταχύτητας 72 χιλιομέτρων την ώρα.

Ο Κρημνός Σουγιούζ-17 στην Ανταρκτική ονομάσθηκε έτσι προς τιμή αυτής της διαστημικής αποστολής.

 Δείτε επίσης 
 Διαστημικές αποστολές το 1975

Παραπομπές

17
Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1975
Κατηγορία:Αποστολές στον Σαλιούτ 4