Εθνικό Μπολεβικικό Κόμμα

Το Εθνικό Μπολσεβίκικο Κόμμα (NBP, «Natbols», «Λιμονοβίτες»), ένα πολιτικό κόμμα στη Ρωσική Ομοσπονδία (1993–2007), του οποίου η ιδεολογία συνδύαζε στοιχεία αριστερών ριζοσπαστικών και ιμπεριαλιστικών-εθνικιστικών αντιλήψεων. Στις 19 Απριλίου 2007, σύμφωνα με τον Ομοσπονδιακό Νόμο «Για την καταπολέμηση της εξτρεμιστικής δραστηριότητας» (2002), αναγνωρίστηκε από το Δημοτικό Δικαστήριο της Μόσχας ως εξτρεμιστική οργάνωση και οι δραστηριότητές της απαγορεύτηκαν στο έδαφος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Στις 7 Αυγούστου 2007, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ρωσικής Ομοσπονδίας επικύρωσε την απόφαση του κατώτερου δικαστηρίου ως νόμιμη. Ηγέτης – Ε. Β. Λιμόνοβ (1994–2007).

 Η ιστορία του κόμματος 
Δημιουργήθηκε τον Μάιο του 1993 από τον Εντουάρντ Λιμόνοβ και τον φιλόσοφο Αλεξάντρ Ντούγκιν ως αποτέλεσμα της διάσπασης του Εθνικού Ριζοσπαστικού Κόμματος (1992–1993). Αρχικά ονομαζόταν Εθνικό Μπολσεβίκικο Μέτωπο. Η εμφάνιση της οργάνωσης ανακοινώθηκε την 1η Μαΐου 1993 με την εντολή Νο. 1 «Για τη δημιουργία του Εθνικού Μπολσεβίκικου Μετώπου», που περιελάμβανε: το Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα, το Μέτωπο Εθνικής Επαναστατικής Δράσης, το Κίνημα Υποστήριξης της Κούβας και το Κίνημα της Νέας Δεξιάς. Το κείμενο του τάγματος όριζε τον εθνικομπολσεβικισμό ως «τη συγχώνευση των πιο ριζοσπαστικών μορφών κοινωνικής αντίστασης με τις πιο ριζοσπαστικές μορφές εθνικής αντίστασης». Στις 8 Σεπτεμβρίου 1993, αυτή η ένωση καταχωρήθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης για την Περιφέρεια της Μόσχας ως Εθνικό Μπολσεβίκικο Κόμμα.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης του Οκτωβρίου του 1993, ο E. Β. Λιμόνοβ υπέγραψε εκ μέρους του NBP τη «Δήλωση των εκπροσώπων των δημόσιων και πολιτικών οργανώσεων της Ρωσίας από το Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσικής Ομοσπονδίας» της 21ης Σεπτεμβρίου 1993, στην οποία ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Μπορίς Γέλτσιν κατηγορήθηκε για παραβίαση του Συντάγματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε σχέση με την υπογραφή του διατάγματος αριθ. 1400 «Για τη σταδιακή συνταγματική μεταρρύθμιση στη Ρωσική Ομοσπονδία», το οποίο διέταξε το Κογκρέσο των Λαϊκών Αντιπροσώπων της Ρωσικής Ομοσπονδίας και το Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσικής Ομοσπονδίας να σταματήσουν τις δραστηριότητές τους.

 Η ιδεολογία του εθνικομπολσεβικισμού 
Ο εθνικομπολσεβικισμός είναι μια οικονομικά ακραία αριστερή, ολοκληρωτική, πολιτιστικά ακροδεξιά και εθνικιστική ιδεολογία που υποστηρίζει ένα σύστημα διακυβέρνησης μπολσεβίκικου τύπου που περιλαμβάνει μια σοσιαλιστική οικονομία και ένα ισχυρό συγκεντρωτικό κράτος, σε συνδυασμό με εθνικισμό και υποστήριξη των παραδοσιακών αξιών, δανειζόμενη ορισμένα στοιχεία και αισθητική από άλλες ακροδεξιές ιδεολογίες.

Συχνά θεωρείται ως ενοποιητική συγκρητιστική ιδεολογία μεταξύ ακροαριστερών και ακροδεξιών ρευμάτων πολιτικής σκέψης λόγω του μοναδικού συνδυασμού οικονομικών και πολιτιστικών απόψεων.  Υπάρχουν δύο διακριτές παραλλαγές του Εθνικού Μπολσεβικισμού: η μία περισσότερο στο πνεύμα του μαρξισμού-λενινισμού, η άλλη των εθνικιστικών και πολιτισμικά δεξιών πεποιθήσεων - μερικές φορές αναφέρονται ως «αριστερός Ναζμπολ» και «δεξιός Ναζμπολ» αντίστοιχα. 

Οι «αριστεροί» Εθνικομπολσεβίκοι θεωρούν τους εαυτούς τους κοινωνικά συντηρητικούς και εθνικιστές μαρξιστές που θέλουν να επιτύχουν τον πλήρη κομμουνισμό (μια άκρατη, αταξική, χωρίς χρήματα κοινωνία), πιστεύοντας ότι ο εθνικισμός είναι το κλειδί για την επίτευξη αυτού του στόχου, ενώ οι «δεξιοί» Εθνικομπολσεβίκοι βλέπουν τον κρατικό σοσιαλισμό ως τον τελικό στόχο.

Η πραγματική ιδεολογία δημιουργήθηκε αρχικά από το Εθνικό Κομμουνιστικό Παράρτημα του Αμβούργου του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας. Οι δύο κύριοι ιδεολόγοι και οργανωτές του ήταν ο Χάινριχ Λάουφενμπεργκ και ο Φριτς Βόλφχαϊμ, οι οποίοι ήθελαν βασικά τον μαρξισμό-λενινισμό σε συνδυασμό με τον εθνικισμό και τον συνδικαλισμό. Ξεκίνησαν τη δική τους εφημερίδα, δημοσιεύοντας διάφορα άρθρα που εξηγούσαν πώς ο μαρξισμός και ο εθνικισμός ήταν συμβατοί. Αυτό ήταν το πρώτο πραγματικό παράδειγμα εθνικομπολσεβικισμού.

Ο όρος επινοήθηκε από έναν μαρξιστή-λενινιστή ονόματι Καρλ Ράντεκ, ο οποίος μερικές φορές (λανθασμένα) αναφέρεται ως Εθνικομπολσεβίκος. Η επόμενη φάση του Εθνικού Μπολσεβικισμού εμφανίστηκε και πάλι στη Γερμανία. Ιδρυτές του ήταν ο εθνικοκομμουνιστής Karl Otto Paetel και ο συντηρητικός επαναστάτης Ernst Nikisch. Ο Paetel έγραψε το περίφημο μανιφέστο των Εθνικομπολσεβίκων και ίδρυσε επίσης το πρώτο πραγματικό κίνημα των Εθνικών Μπολσεβίκων που ονομάστηκε "Εθνικοί Επαναστατικοί Σοσιαλιστές". Ο Nikisch ήταν πολυγραφότατος συγγραφέας και έγραψε πολλά άρθρα για τις ελλείψεις του συστήματος του Χίτλερ και για το πώς η μπολσεβίκικη οικονομία ήταν πολύ πρωσική.

Το τρίτο στάδιο λαμβάνει χώρα στη Ρωσία (πρώτο μισό του εικοστού αιώνα). Προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Νικολάι Ουστριάλοβ και ουσιαστικά διέκοψε κάθε δεσμό με τον μαρξισμό και είδε το μπολσεβίκικο σύστημα ως την καλύτερη δυνατή επιλογή για έναν πραγματικό εθνικιστή. Η ιδέα αυτή έγινε ευρέως αποδεκτή στους εθνικιστικούς κύκλους της εποχής και έγινε κάτι σαν διασημότητα. Ο Ουστριάλοβ, ο οποίος αρχικά πολέμησε υπέρ των Λευκών στον ρωσικό εμφύλιο πόλεμο, τελικά σκοτώθηκε στο Gulag για προπαγάνδα κατά του κράτους. 

Σε σχέση με τη θρησκεία, οι Εθνικοί Μπολσεβίκοι δεν είναι γενικά θρησκευόμενοι, αλλά δεν είναι και εχθρικοί προς τη θρησκεία. Κατά τη γνώμη των οπαδών του Εθνικού Μπολσεβικισμού, το ιδανικό είναι να παρέχεται η ελευθερία της θρησκείας.

Κατηγορία:Ρωσικά πολιτικά κόμματα