Εντουάρντ Λιμόνοβ

Ο Εντουάρντ Βενιαμίνοβιτς Λιμόνοβ (πραγματικό όνομα Σαβένκο, 22 Φεβρουαρίου 1943, Ντζερζίνσκ - 17 Μαρτίου 2020, Μόσχα) ήταν Ρώσος συγγραφέας, ποιητής, δημοσιογράφος, πολιτικός και επί σειρά ετών πρόεδρος του Εθνικού Μπολσεβίκικου Κόμματος (NBP), απαγορευμένου στη Ρωσία, πρόεδρος του ομώνυμου κόμματος και του συνασπισμού «Η Άλλη Ρωσία». Ήταν βουλευτής και μέλος του συμβουλίου της Εθνοσυνέλευσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας (όπου ανέστειλε τις δραστηριότητές του μέχρι να συγκληθεί πλήρης σύνοδος).

Συγγραφέας των προγραμμάτων της λαϊκής αντιπολίτευσης της δεκαετίας του 2000: Η Άλλη Ρωσία, η Πορεία των Διαφωνούντων, η Εθνοσυνέλευση και η Στρατηγική-31. Συγγραφέας της ιδέας, διοργανωτής και τακτικός συμμετέχων της «Στρατηγικής-31» - διαδηλώσεις πολιτών στην πλατεία Τριουμφάλναγια της Μόσχας για την υπεράσπιση του άρθρου 31 του ρωσικού Συντάγματος. Επίσης συγγραφέας της Στρατηγικής-2011 για τη συμμετοχή των κομμάτων της αντιπολίτευσης στις εκλογές παρά τους περιορισμούς του Υπουργείου Δικαιοσύνης και της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής. Εμπνευστής της Εθνικής Επιτροπής Σωτηρίας για τις διαμαρτυρίες στους δρόμους κατά των βουλευτικών εκλογών του 2011 «ως εν γνώσει τους ανελεύθερων».

Στις 2 Μαρτίου 2009, ο Λιμόνοβ δήλωσε την πρόθεσή του να γίνει ο ενιαίος υποψήφιος της αντιπολίτευσης για τις ρωσικές προεδρικές εκλογές του 2012. Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της Ρωσίας αρνήθηκε να τον εγγράψει.

Πέθανε στις 17 Μαρτίου 2020 στη Μόσχα στο 78ο έτος της ηλικίας του. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Τρουκουρόφσκοε.

 Βιογραφία 
Ο Έντουαρντ Βενιαμινόβιτς Λιμόνοβ (Σαβένκο) είναι Ρώσος συγγραφέας και πολιτική προσωπικότητα. Ιδρυτής και πρώτος συντάκτης της εφημερίδας «Λιμόνκα». Συγγραφέας των βιβλίων «It's Me, Eddie», «Diary of a Loser», «Ordinary Incidents», «The Executioner», «Cognac Napoleon», «The Murder of a Sentry», «Teenager Savenko», «Young Scoundrel», «We Had a Wonderful Era» κ.α.

Μετά το σχολείο, ο Εντουάρντ ασχολήθηκε με παράνομες δραστηριότητες. Ο ίδιος είχε αναφέρει ότι στο Χάρκοβο έμπλεξε με τον εγκληματικό κόσμο και μάλιστα εισέβαλε σε διαμερίσματα. Παράλληλα, η λυρική πλευρά του χαρακτήρα του Έντουαρντ του έδωσε την ανάγκη να γράφει ποίηση.

Ωστόσο, ήταν απαραίτητο να κερδίσουν τα προς το ζην. Από αυτή την άποψη, ο Εντουάρντ Λιμόνοβ δεν αρνήθηκε την εργασία: ήταν γενικός εργάτης, φορτωτής. Μετά έπιασε δουλειά ως ράφτης τζιν. Παρεμπιπτόντως, ήταν αρκετά καλός στο τελευταίο είδος δραστηριότητας.

Τελικά, ο Έντουαρντ έκανε μια προσπάθεια να αποκτήσει τριτοβάθμια εκπαίδευση, εισερχόμενος στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Χάρκοβο. Αφού απέτυχε να γίνει φοιτητής, ο Λιμόνοφ ήρθε στη Μόσχα. Και εδώ συνέχισε να γράφει ποίηση και να ράβει μοντέρνα τζιν παντελόνια. Παρεμπιπτόντως, στην πρωτεύουσα οι πελάτες του ήταν ο γλύπτης Ernst Neizvestny και ο Bulat Okudzhava.

Ο Έντουαρντ Λιμόνοβ άρχισε να ενδιαφέρεται όλο και περισσότερο για τη λογοτεχνία. Συνέχισε να γράφει ποίηση και το 1968 εξέδωσε πέντε ποιητικές συλλογές σαμιζντάτ (χωρίς άδεια από επίσημους φορείς). Επιπλέον, ο νεαρός συγγραφέας έγραψε πρωτοποριακές ιστορίες και εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Συμμετείχε όμως και σε κινήματα αντιφρονούντων.

Ο τότε πρόεδρος της KGB, Γιούρι Αντρόποβ, δεν εκτιμούσε το λογοτεχνικό ταλέντο του Λιμόνοβ και τον αποκάλεσε «πεπεισμένο αντισοβιετικό». Το 1974, ο Έντουαρντ μετανάστευσε από την ΕΣΣΔ και του αφαιρέθηκε η υπηκοότητα.

Από διάφορες βιογραφίες του Εντουάρντ Λιμόνοβ, μπορεί κανείς να μάθει ότι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα επειδή αρνήθηκε να συνεργαστεί κρυφά με την KGB και να γίνει πληροφοριοδότης.

Στη Νέα Υόρκη, ο Λιμόνοφ έπιασε δουλειά στο συντακτικό γραφείο της εφημερίδας "Novoye Russkoye Slovo"(Νέα Ρώσικη Φωνή), που ιδρύθηκε πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Η ίδια άστατη και ανήσυχη ζωή ανάγκασε τον Έντουαρντ Λιμόνοβ να εργαστεί δυναμικά. Έγραφε κριτικά άρθρα και δεν φοβόταν να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Ο Λιμόνοβ έχει θεωρηθεί υπεύθυνος από τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες επιβολής του νόμου σε περισσότερες από μία περιπτώσεις. Όμως ο επαναστατικός εγωισμός του Έντουαρντ δεν του επέτρεψε να χαλαρώσει. Ο συγγραφέας διαμαρτυρήθηκε για την άρνηση των New York Times να δημοσιεύσει τα άρθρα του. Ως ένδειξη διαφωνίας, ο Λιμόνοβ πέρασε χειροπέδες στο τυπογραφείο του ταμπλόιντ.

Ο Έντουαρντ Βενιαμινόβιτς εργάστηκε πολύ στις ΗΠΑ με διάφορες ιδιότητες. Κατάφερε να αλλάξει περισσότερα από 13 επαγγέλματα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα: ήταν χτίστης, σερβιτόρος, δάσκαλος κ.λπ. Αλλά όλο αυτό το διάστημα ο Λιμόνοβ συνέχισε να γράφει.

Στη δεκαετία του 1980, ο Εντουάρντ Λιμόνοβ μετακόμισε στη Γαλλία και τον Νοέμβριο του 1980, κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο του, "It's Me, Eddie", από τις εκδόσεις Ramsay. Το βιβλίο προκάλεσε μεγάλο σάλο.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Λιμόνοβ ήρθε κοντά στους ηγέτες του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Έπιασε δουλειά στο περιοδικό του Κομμουνιστικού Κόμματος, "Revolusion". Στο Παρίσι έγραψε μια σειρά από έργα, μεταξύ των οποίων το "Ημερολόγιο ενός Αποτυχημένου", "Συνηθισμένα Περιστατικά" και "Ο Δήμιος των γυναικών". Το 1987, ο συγγραφέας κατάφερε να αποκτήσει την ιδιότητα του Γάλλου πολίτη.

 Η πολιτική του σταδιοδρομία 
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Λιμόνοφ μπόρεσε να αποκαταστήσει τη σοβιετική υπηκοότητα, κάτι που του επέτρεψε να επιστρέψει στην πατρίδα του και να ασκήσει εκτεταμένη πολιτική δραστηριότητα στη Μόσχα. Ο Έντουαρντ Βενιαμινόβιτς βοήθησε τον Βλαντιμίρ Ζιρινόβσκι να δημιουργήσει το LDPR, αλλά λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα κατηγόρησε τον ηγέτη των Φιλελεύθερων Δημοκρατών ότι ήταν πολύ κοντά στον πρόεδρο της χώρας και υπερβολικά μετριοπαθής.

Από το 1991 έως το 1993, ο Έντουαρντ Βενιαμινόβιτς συμμετείχε σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στο έδαφος της Γιουγκοσλαβίας, της Υπερδνειστερίας και της Αμπχαζίας - όχι μόνο με όπλα στο χέρι, αλλά και ως δημοσιογράφος. Μετά από αυτό, ίδρυσε το Εθνικό Μπολσεβίκικο Κόμμα (απαγορευμένο στη Ρωσία) και άρχισε να «αποκαθιστά την τάξη» στη χώρα. Ένα χρόνο αργότερα, ο αντιπολιτευόμενος δημιούργησε μια εφημερίδα με την ονομασία «Limonka», για δημοσιεύσεις στις οποίες καταδικάστηκε σε ποινική ευθύνη.

Υπό την ηγεσία του Λιμόνοβ, πραγματοποιήθηκαν πολλές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στη Ρωσία, κατά τις οποίες διάσημοι πολιτικοί, από τον Γκενάντι Ζιουγκάνοφ μέχρι τον Ανατόλι Τσούμπαϊς, συμμετείχαν. Ο συγγραφέας κάλεσε τον λαό να πραγματοποιήσει στρατιωτικό πραξικόπημα, τρόμο και επανάσταση στη χώρα. Το 2000, οι Λιμονοβίτες πραγματοποίησαν μια ευρείας κλίμακας δράση εναντίον του υποψηφίου για τη ρωσική προεδρία, Βλαντιμίρ Πούτιν, μετά την οποία η μη εγγεγραμμένη οργάνωση NBP κηρύχθηκε εξτρεμιστική και τα μέλη της οδηγήθηκαν σταδιακά στη φυλακή.

Ο αρχηγός του, ο οποίος κατηγορήθηκε για οργάνωση εγκληματικής ένοπλης ομάδας, δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Ο Λιμόνοβ καταδικάστηκε σε φυλάκιση τεσσάρων ετών σε ποινική αποικία υψίστης ασφαλείας. Όταν ο αντιπολιτευόμενος καθόταν στη φυλακή Butyrka, κατέγραψε την υποψηφιότητά του για τις εκλογές των βουλευτών της Κρατικής Δούμας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, αλλά έχασε, λαμβάνοντας μόνο το 6,68% των ψήφων.

Το 2003, ο Έντουαρντ Βενιαμινόβιτς αφέθηκε ελεύθερος υπό όρους. Αφού αποφυλακίστηκε, αποφάσισε να ενταχθεί σε οποιονδήποτε φιλελεύθερο. Ο Λιμόνοβ εξέφρασε την υποστήριξή του στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, το δημόσιο κίνημα PARNAS του Μιχαήλ Κασιάνοφ (περιλαμβάνεται στο μητρώο ξένων πρακτόρων από το ρωσικό υπουργείο Δικαιοσύνης) και το 2005 άρχισε να συνεργάζεται με την Ιρίνα Χακαμάντα.

Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, ο δημοσιογράφος ξεκίνησε τη δική του προώθηση στο Διαδίκτυο. Στις 11 Μαρτίου 2009, ξεκίνησε ένα blog στη δημοφιλή τότε πλατφόρμα LiveJournal. Ακόμη και νωρίτερα, είχε λογαριασμό στο Twitter και το 2018, οι θαυμαστές δημιούργησαν μια σελίδα θαυμαστών στο Instagram (το κοινωνικό δίκτυο είναι απαγορευμένο στη Ρωσική Ομοσπονδία· ανήκει στην εταιρεία Meta, η οποία αναγνωρίζεται ως εξτρεμιστική στη Ρωσική Ομοσπονδία). Στα κοινωνικά δίκτυα, οι αναρτήσεις του Λιμόνοβ για ιστορικά και κοινωνικοπολιτικά θέματα έγιναν γρήγορα δημοφιλείς. Ο αντιπολιτευόμενος έγραψε πολλά όχι μόνο για την κατάσταση στη χώρα, αλλά και για τις απόψεις του για την ιστορία και την προσωπικότητα του Ιωσήφ Στάλιν.

Το 2009, ως ηγέτης του συνασπισμού Άλλη Ρωσία, ο Έντουαρντ Λιμόνοβ ίδρυσε το πανρωσικό κίνημα πολιτών για την υπεράσπιση της ελευθερίας του συνέρχεσθαι στη Ρωσία, Strategy-31. Το κίνημα τοποθετήθηκε ως μια σειρά από διαμαρτυρίες πολιτών για την υπεράσπιση της ελευθερίας του συνέρχεσθαι και πήρε το όνομά του από το άρθρο 31 του Συντάγματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, το οποίο εγγυάται αυτή την ελευθερία. Η Στρατηγική 31 υποστηρίχθηκε από ρωσικές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του Memorial Center, του κινήματος "Για τα ανθρώπινα δικαιώματα" (αναγνωρισμένο ως ξένων πράκτορες στη Ρωσική Ομοσπονδία) και της Ομάδας του Ελσίνκι της Μόσχας.

Το 2010, ο Έντουαρντ Βενιαμίνοβιτς ίδρυσε το αντιπολιτευόμενο κόμμα «The Other Russia» με βάση τον ομώνυμο συνασπισμό, το οποίο έχει μια μοναδική ιδέα που στοχεύει στην ανατροπή του τρέχοντος πολιτικού καθεστώτος με «νόμιμα» μέσα πολιτικού αγώνα. Την ίδια περίοδο, ο πολιτικός ήταν βασικός συμμετέχων στην «Πορεία Διαφωνίας».

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς