Βέλα Μπλάγκοεβα

Η Βέλα Μπλάγκοεβα (Βουλγαρικά: Вела Благоева; γεννήθηκε στην πόλη Τάρνοβο της Οθωμανικής Βουλγαρίας ως Βικτόρια Ατανασόβα Ζιβκόβα στις 29 Σεπτεμβρίου του 1859 και πέθανε στις 21 Ιουλίου του 1921 στη Σόφια. Ήταν Βουλγάρα συγγραφέας, δημοσιογράφος και δασκάλα,  γνωστή ως μία από τις ιδρύτριες του γυναικείου κινήματος στη Βουλγαρία. Αφού  ολοκλήρωσε τη βασική εκπαίδευση, ασχολήθηκε με τη διδασκαλία, ώσπου έλαβε υποτροφία για να συνεχίσει την εκπαίδευση της στη Ρωσία. Κατά το διάστημα των σπουδών της στο ρωσικό σχολείο και στηνΠαιδαγωγική, ήρθε σε πρώτη επαφή με τον σοσιαλισμό και έγινε ένθερμη οπαδός του. Όταν επέστρεψε στη Βουλγαρία,  παράλληλα με τη διδασκαλία, δημοσίευσε πληθώρα άρθρων. Το 1901 εντάχθηκε σε μια ομάδα φεμινιστριών και ίδρυσαν την Ένωση Γυναικών Βουλγαρίας. Δύο χρόνια αργότερα, οργάνωσε την πρώτη σοσιαλιστική οργάνωση γυναικών και το συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Βουλγαρία.

 Βιογραφία 
Η Βικτόρια Ατανασόβα Ζιβκόβα γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1859 στο Τάρνοβο, στην Οθωμανική Βουλγαρία από την Νήδα Σπιριδόνοβα και τον Ατανας Ζιβκοφ. Ήταν η μικρότερη από πέντε παιδιά, συμπεριλαμβανομένων των  Μαριόλα, Ρόουζ, Γεωργί Ζιβκόφ ο οποίος ήταν πολιτικός και υπηρέτησε τρεις φορές ως επικεφαλής της Εθνικής Συνέλευσης της Βουλγαρίας και Νικόλα Ζιβκοφ, ιδρυτή του πρώτου παιδικού σταθμού στη Βουλγαρία και ποιητή που έγραψε τους στίχους του τότε εθνικού ύμνου, Shumi Maritsa. Ο πατέρας τους πέθανε ενώ τα παιδιά ήταν μικρά και οι μεγαλύτεροι αδελφοί ανέλαβαν την ευθύνη για την ανατροφή της οικογένειας.  Τελείωσε το γυμνάσιο θηλέων στο Τάρνοβο και πήγε λύκειο στο Γκάμπροβο. απ΄ όπου αποφοίτησε το 1871. Έγινε δασκάλα και δίδαξε στη Βερκόβιτσα, την Κωνσταντινούπολη, το Τάρνοβο και τη Βάρνα. Το 1874, η Ζιβκόβα και ο αδελφός της Νικόλα πέρασαν τις καλοκαιρινές διακοπές τους συγκεντρώνοντας χρήματα για να χτίσουν σχολείο θηλέων και εκκλησία στη Βάρνα. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου, υπηρέτησε ως νοσοκόμα στο 50ο νοσοκομείο μάχης στο Σβιστόφ. Όταν ο πόλεμος τελείωσε το 1878, η Ζιβκόβα πήρε υποτροφία από τη  Σλαβική Φιλανθρωπική Εταιρεία της Αγίας Πετρούπολης και άρχισε να παρακολουθεί παιδαγωγικά μαθήματα στο Λυκείο Θηλέων Μαριίνσκι απ΄ όπου αποφοίτησε το 1881. Επέστρεψε στη Βουλγαρία και δίδαξε στην Αδριανούπολη και αργότερα στη Μπίτολα. Μεταξύ 1882 και 1884 σπούδασε στη Αγία Πετρούπολη, στη Σχολή Μπεστούζεφ, το μεγαλύτερο και σημαντικότερο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως για γυναίκες στην Αυτοκρατορική Ρωσία, και πήρε πτυχίο διδασκαλίας. Ενώ ήταν στη Ρωσία, επηρεάστηκε από τις φοιτητικές διαδηλώσεις κατά της τσαρικής αυτοκρατορίας  και γνώρισε τον φοιτητή του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης Ντιμιτάρ Μπλάγκοεφ, με τον οποίο παντρεύτηκε.

 Καριέρα 
Η Μπλάγκοεβα επέστρεψε στη Σόφια το 1884 και άρχισε να διδάσκει στο Παρθεναγωγείο της Σόφιας. Τον Ιούλιο του 1885, ίδρυσε με τον Ντιμιτάρ το πρώτο σοσιαλιστικό περιοδικό στη Βουλγαρία, Σύγχρονες Τάσεις (Съвременний показател). Έγραψε άρθρα σχετικά με τις διακρίσεις κατά των δασκάλων, την ισότητα και την εκπαίδευση των γυναικών.  Κατά τη διάρκεια του Σερβο-Βουλγαρικού Πολέμου, υπηρέτησε εθελοντικά ως νοσοκόμα στη Σλιβνίτσα και το Πιρότ. Λόγω της ξεκάθαρης πολιτικής ιδεολογίας της υπέρ του Σοσιαλισμού, η Μπλαγκοέβνα μετατέθηκε και απολύθηκε επανειλημμένα από διδακτικές θέσεις. Μεταξύ 1884 και 1912, δίδαξε σε μια διαδοχή σχολείων σε Σόφια (1884-1885), Σούμεν (1886-1887), Βίντιν (1897-1890), Βέλικο Ταρνόβο (1890-1892), Στάρα Ζαγκόρα (1892-1893), Ελευθερούπολη (1893-1896), Τούλτσα (1901-1902), Ελευθερούπολη (1902-1903), Σόφια (1905-1907) και Μαρασκι Τρουσένικ (1907-1912).  Το 1912, είχε προβλήματα υγείας και παρόλο που αποσύρθηκε από τη διδασκαλία, συνέχισε με άλλα εγχειρήματα. 

Το 1894, η Μπλάγκοεβα ξεκίνησε το περιοδικό Περίπτωση (Дело), το οποίο ιδρύθηκε για τη διάδοση σοσιαλιστικών λογοτεχνικών έργων Βούλγαρων συγγραφέων. Παρουσίασε τα ποιήματα του Κύριλ Χρίστοφ, Δημιτάρ Πολιανόφ (1876-1953) και Ιβάν Σεντ Ανδρέιτσιν (1872-1934), καθώς και την πρόζα του Αντόν Στρασιμιρόφ.[bg] Συνέχισε την έκδοση του περιοδικού μέχρι το 1896, όταν αναγκάστηκε να την αναστείλει, κυρίως λόγω των δραστηριοτήτων του συζύγου της. Το 1901, ήταν συνιδρυτής της πρώτης εθνικής γυναικείας οργάνωσης, της Βουλγαρικής Ένωσης Γυναικών  μαζί με την Ντιμιτράνα Ιβανόβα, την Αικατερίνα Καραβέλοβα, την Άννα Καρίμα, την Κίνα Κόνοβα, τη Γιούλια Μαλίνοβα, και άλλους. Δύο χρόνια αργότερα η Μπλαγκόεβα ηγήθηκε της φατρίας που χωρίστηκε από το BZhS για ιδεολογικές διαφορές. Θεώρησε ότι το BzhS είχει επικεντρωθεί στα ζητήματα των γυναικών της ανώτερης τάξης και όχι στις ανάγκες των εργαζομένων. Ιδρύσε ένα περιοδικό με τίτλο Γυναικεία Εργασία (Дамски труда) όπου άρχισε να υποστηρίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων. 

Το 1905, η Μπλάγκοεβα ίδρυσε την πρώτη εκπαιδευτική ομάδα για εργαζόμενες γυναίκες, επικεντρωμένη στο σοσιαλιστικό μήνυμα και μέχρι τον Αύγουστο του ίδιου έτους είχε οργανώσει ένα συνέδριο για τις σοσιαλίστριες στη Σόφια. Οι ενέργειες αυτές δέχτηκαν κριτική, μεταξύ άλλων και από τον σύζυγό της, με βάση το γεγονός ότι οι άνδρες συνάδελφοί της πίστευαν ότι οι γυναίκες θα έπρεπε να παραμείνουν στο γενικότερο πλαίσιο του ενωμένου εργατικού κινήματος. Ενώ παρέμεινε αντίθετη στις προσπάθειες της συνένωσης των γυναικών σε μια ενιαία οργάνωση, η Μπλάγκοεβα διαφωνούσε με τους άνδρες συναδέλφους της ότι οι γυναίκες είχαν το δικαίωμα να λαμβάνουν τις δικές τους αποφάσεις. Μολονότι όλα τα γραπτά της ήταν αφιερωμένα στον σοσιαλισμό, έγραψε για την απελευθέρωση των γυναικών από τις κοινωνικές στενές συνθήκες της πατριαρχίας και της υποταγής και πίεσε για την ανεξαρτησία των γυναικών, την ίση εκπαίδευση, την αμοιβή εργασίας, την πρόσβαση στην εκπαίδευση και την κατάργηση των ποινών για την πορνεία. Δημοσίευε ευρέως σε εφημερίδες και περιοδικά, συμπεριλαμβανομένης της Βουλγαρικής συλλογής (Bulgarska sbirka), της Ημέρας (Den), της Δημοκρατικής Κριτικής (Democraticheski pregled), της Πυγολαμπίδας (Svetulka), της Πραγματικής Δουλειάς (Pravo delo), των Νέων Καιρών (Novo vreme), του Κόκκινου Γέλιου (Cherven smjah), της Σχολικής Κριτικής (Uchilishten pregled) και του Δασκάλου (Uchitel) και ήταν συντάκτρια στο Εργασία (Delo), του Γυναικείου Δελτίου (Zhenski Bjuletin). Συχνά οι απολαβές της αποτελούσαν το μοναδικό έσοδο της οικογένειας, καθώς ο σύζυγός της ήταν συχνά άνεργος, ως αντιφρονούντας. 

 Προσωπική ζωή 
Η Μπλαγκόεβα και ο Ντιμιτάρ είχαν τέσσερα παιδιά: τη Στέλα (1887-1954), τη Ναταλία (1889-1943), τον Βλαντιμίρ (1893-1925) και τον Ντιμιτάρ (1895-1918) που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Μπλαγκόεβα πέθανε στη Σόφια στις 21 Ιουλίου 1921. Μετα θάνατον, ένα σχολείο στη γενέτει

ρά της, το Τάρνοβο, πήρε το όνομά της προς τιμήν της. 

 Επιλεγμένα έργα 







 Παραπομπές 

Κατηγορία:Οθωμανοί
Κατηγορία:Βούλγαροι δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Βούλγαροι φεμινιστές