Ασμά Τζαχανγίρ

Η Ασμά Τζιλάνι Τζαχανγκίρ (ουρδού: عاصمہ جہانگیر, Ρομανικά: ; 27 Ιανουαρίου 1952 - 11 Φεβρουαρίου 2018) ήταν μια Πακιστανή δικηγόρος και ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Υπήρξε συνιδρύτρια και πρόεδρος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Πακιστάν, καθώς και της νομικής υπηρεσίας AGHS Legal Aid Cell.[1]

Διακρίθηκε για τη σημαντική συμβολή της στο κίνημα των δικηγόρων και κατείχε τη θέση της ειδικής εισηγήτριας των Ηνωμένων Εθνών για την ελευθερία θρησκείας ή πεποιθήσεων. Επιπλέον, ήταν μέλος της Διεθνούς Ομάδας Κρίσης.[2][3][4]

Η Τζαχανγκίρ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λαχόρη, όπου φοίτησε στο σχολείο Μονάγιο του Ιησού και της Μαρίας. Συνέχισε τις σπουδές της στο Κολέγιο Κινναϊρντ, ενώ το 1978 απέκτησε πτυχίο νομικής (LLB) από το Πανεπιστήμιο του Παντζάμπ. Ακολούθως, εντάχθηκε στο νομικό γραφείο του Ιτζάζ Χουσεΐν Μπατάλβι.

Το 1980 έγινε δεκτή στο Ανώτατο Δικαστήριο του Λαχόρη και δύο χρόνια αργότερα, το 1982, απέκτησε το δικαίωμα να ασκεί τη δικηγορία στο Ανώτατο Δικαστήριο του Πακιστάν. Κατά τη δεκαετία του 1980, ανέπτυξε έντονη ακτιβιστική δράση υπέρ της δημοκρατίας, γεγονός που οδήγησε στη φυλάκισή της το 1983 λόγω της συμμετοχής της στο Κίνημα για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας, το οποίο αντιτασσόταν στη στρατιωτική διακυβέρνηση του Zia-ul-Haq.

Το 1986 εγκαταστάθηκε στη Γενεύη, όπου ανέλαβε τη θέση της αντιπροέδρου στη Διεθνή Άμυνα για τα Παιδιά. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1988, όταν επέστρεψε στο Πακιστάν.[1]

Το 1987, η Τζαχανγκίρ συνέβαλε στη δημιουργία της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Πακιστάν, όπου ανέλαβε τη θέση της Γενικής Γραμματέως. Το 1993 προήχθη σε πρόεδρο της επιτροπής.[1]

Τον Νοέμβριο του 2007, τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό μετά την επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης στη χώρα. Ως μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες του Κινήματος των Δικηγόρων, έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε την προεδρία της Ένωσης Δικηγόρων του Ανώτατου Δικαστηρίου του Πακιστάν. Επιπλέον, συμμετείχε σε σεμινάριο προς τιμήν του δικηγόρου Ιτζάζ Χουσεΐν Μπαταλβί, το οποίο διοργανώθηκε από το Ίδρυμα Αχτάρ Αλί Κουρεσί.[2][3]

Διεθνώς, διετέλεσε συνπρόεδρος του Φόρουμ Νότιας Ασίας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.[4] Από τον Αύγουστο του 2004 έως τον Ιούλιο του 2010, υπηρέτησε ως Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για την Ελευθερία Θρησκείας. Στο πλαίσιο αυτό, συμμετείχε σε αποστολές έρευνας των Ηνωμένων Εθνών για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Σρι Λάνκα και τους ισραηλινούς εποικισμούς.[5][6]

Το 2016, διορίστηκε ως Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράν, θέση που διατήρησε μέχρι τον θάνατό της τον Φεβρουάριο του 2018.[7][8]
μικρογραφία|Φωτογραφία της Ασμά Τζαχανγκίρ με φωτογραφία του Ιτζάζ Χουσεΐν Μπαταλβί στη σκιά του Ανώτατου Δικαστηρίου του Πακιστάν και του Λάχουρ.
Η Τζαχανγίρ έχει λάβει πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του βραβείου Right Livelihood Award του 2014 (μαζί με τον Έντουαρντ Σνόουντεν) για "την υπεράσπιση, την προστασία και την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Πακιστάν και ευρύτερα, συχνά σε πολύ δύσκολες και περίπλοκες καταστάσεις και με μεγάλο προσωπικό κίνδυνο", το βραβείο Freedom Award του 2010, το Sitara-i-Imtiaz του 2010, το Βραβείο Ramon Magsaysay Award του 2005, το 1995 το βραβεία Martin Ennals για τους υπερασπιστές των ανθρωπιών δικαιωμάτων και το βραβευμένο του UNESCO/Bilbao για την προώθηση ενός πολιτισμού των ανθρωπιστικών δικαιωμάτων. Έλαβε το Λεγεώνα Τιμής από τη Γαλλία και το 2016 το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας της Νομικής της απονεμήθηκε τιμητικό πτυχίο. Τα γραπτά της περιλαμβάνουν το Οργανισμό Χούντουντ: Μια Θεία Κυρώση; και Παιδιά ενός Μικρού Θεού.

Η Τζαχανγίρ βραβεύτηκε μετέθαντα με το Νισσαν-ε-Ιμτιάζ στις 23 Μαρτίου 2018, το υψηλότερο βαθμό υπηρεσίας στο κράτος, και για τις υπηρεσίες στην διεθνή διπλωματία από τον Μαμνούν Χουσεΐν.

 Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση 
Η Ασμά Τζαχανγίρ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λαχόρ του Πακιστάν, σε μια ευημερούμενη και πολιτικά ενεργή οικογένεια Κακαζάι Παστουν, με ιστορία ακτιβισμού και εργασίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο πατέρας της, Malik Ghulam Jilani, ήταν δημόσιος υπάλληλος που εισήλθε στην πολιτική μετά την συνταξιοδότηση και πέρασε χρόνια στη φυλακή και υπό κατ' οίκον κράτηση για την αντίθεση του σε στρατιωτικές δικτατορίες. Ο Μάλικ φυλακίστηκε αρκετές φορές για τις ανοιχτές του απόψεις, οι οποίες περιλάμβαναν την καταγγελία της κυβέρνησης του Πακιστάν για γενοκτονία κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής τους δράσης στο σημερινό Μπαγκλαντές (πρώην Ανατολικό Πακιστανία).

Η μητέρα της, Begum Sabiha Jilani (1927-2012), εκπαιδεύτηκε σε ένα κολέγιο που ονομάζεται Forman Christian College που βρίσκεται στο Λάχουρ, σε μια εποχή που λίγες μουσουλμανικές γυναίκες έλαβαν ακόμη και ανώτερη εκπαίδευση. Η Σαμπίχα πολεμούσε επίσης το παραδοσιακό σύστημα, πρωτοποριακά στην δική της επιχείρηση ρούχων μέχρι που οι γης της οικογένειάς της κατασχέθηκαν το 1967 ως αποτέλεσμα των απόψεων και της κράτησης του συζύγου της.

 Ακτιβισμός 
Πέρασε την καριέρα της υπερασπιζόμενη τα ανθρώπινα και γυναικεία δικαιώματα, τα δικαιώματα των θρησκευτικών μειονεκτημάτων και των παιδιών στο Πακιστάν. Η Τζαχανγίρ ήταν ένας ένθερμος επικριτής της εντολής των Χούντουτ και των νόμων βλασφημίας του Πακιστάν που τέθηκαν σε ισχύ ως μέρος του προγράμματος ισλαμιποίησης του στρατηγού Μουχάμεντ Ζια-ούλ-Χακ στο Πακιστανό. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Πακιστάν και υπηρέτησε ως Γενική Γραμματέας και αργότερα Πρόεδρος της οργάνωσης.

Το 1980, η Jahangir και η αδερφή της, Hina Jilani, συναντήθηκαν με συναδέλφους ακτιβιστές και δικηγόρους για να δημιουργήσουν το πρώτο δικηγορικό γραφείο που ιδρύθηκε από γυναίκες στο Πακιστάν. Την ίδια χρονιά βοήθησαν επίσης στη συγκρότηση του Women's Action Forum (WAF), μιας ομάδας πίεσης που εκστρατεύει κατά της μεροληπτικής νομοθεσίας του Πακιστάν, κυρίως κατά του Προτεινόμενου Νόμου Αποδείξεων, όπου η αξία της γυναικείας μαρτυρίας μειώθηκε στο μισό από τη μαρτυρία ενός άνδρα και των Διατάξεων Hadood, όπου τα θύματα βιασμού έπρεπε να αποδείξουν την τιμωρία τους ή αλλιώς την τιμωρία τους.  Στις 12 Φεβρουαρίου 1983, η Ένωση Γυναικών Δικηγόρων του Παντζάμπ στη Λαχόρη οργάνωσε μια δημόσια διαμαρτυρία (ένας από τους αρχηγούς της ήταν ο Τζαχάνγκιρ) ενάντια στον προτεινόμενο νόμο περί αποδείξεων, κατά την οποία η Τζαχανγκίρ και άλλα μέλη της WAF ξυλοκοπήθηκαν, δακρυγόνα και συνελήφθησαν από την αστυνομία. 

Η πρώτη διαδήλωση της WAF, όμως, έγινε το 1983, όταν περίπου 25-50 γυναίκες κατέβηκαν στους δρόμους διαμαρτυρώντας για την αμφιλεγόμενη υπόθεση της Safia Bibi. Το 1983, η Σαφία, ένα τυφλό 13χρονο κορίτσι, βιάστηκε από τους εργοδότες της, και ως αποτέλεσμα έμεινε έγκυος, αλλά κατέληξε στη φυλακή κατηγορούμενη για πορνεία (zina) καταδικάστηκε σε ξυλοκοπή, τρία χρόνια φυλάκισης και πρόστιμο. Η Τζαχανγίρ υπερασπίστηκε τη Σαφία στην έφεξή της και τελικά η ετυμηγορία υπερίσπισε από ένα δικαστήριο προσφυγών λόγω πίεσης και διαμαρτυριών. Θα έλεγαν: "Σας [την δικηγορική τους εταιρεία] είχαμε δώσει πολλές υποθέσεις από τον γενικό δικηγόρο και τη στιγμή που αυτή η διαδήλωση ήρθε στο φως, οι υποθέσεις μας αφαιρέθηκαν".  Το 1982, η Τζαχανγκίρ κέρδισε το παρατσούκλι "μικρή ηρωίδα" αφού ηγήθηκε μιας πορείας διαμαρτυρίας στο Ισλαμάμπαντ ενάντια στην απόφαση του τότε προέδρου Ζια-ουλ-Χακ να επιβάλει θρησκευτικούς νόμους και δήλωσε: "Οι οικογενειακοί νόμοι [οι οποίοι είναι θρησκεύαστοι νόμοι] δίνουν λίγα δικαιώματα στις γυναίκες" και ότι "Πρέπει να μεταρρυθμιστούν επειδή το Πακιστάν δεν μπορεί να ζήσει απομονωμένα. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε αλυσοδεμένοι ενώ άλλες γυναίκες προχωρούν". 

Το 1986, η Jahangir και η Hina ίδρυσαν το AGHS Legal Aid Cell, το πρώτο κέντρο δωρεάν νομικής βοήθειας στο Πακιστάν. Το AGHS Legal Aid Cell στο Λάχουρ λειτουργεί επίσης ένα καταφύγιο για γυναίκες, που ονομάζεται 'Dastak', με την φροντίδα της γραμματέας της Μουνίμπ Αχμίδ. Ήταν επίσης υποστηρικτής της προστασίας των δικαιωμάτων των διωγμένων θρησκευτικών μειονότητες στο Πακιστάν και μίλησε κατά των αναγκαστικών μεταστροφών.  Η Jahangir έκανε εκστρατεία κατά των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που λαμβάνουν χώρα στην κυβέρνηση και την αστυνομία στην Αστυνομία του Πακιστάν. Σε επιστολή στο New York Times, είπε ότι "Οι γυναίκες συλλαμβάνονται, βιάζονται και κακοποιούνται σεξουαλικά κάθε μέρα στην παρουσία γυναικείων αστυνομικών, οι οποίοι βρίσκονται ανήμποροι σε τέτοιες καταστάσεις". 

Το 1996, το Ανώτατο Δικαστήριο του Λαχώρα αποφάσισε ότι μια ενήλικη Μουσουλμανίδα γυναίκα δεν μπορεί να παντρευτεί χωρίς τη συγκατάθεση του αρσενικού κηδεμόνα της (βαλί). Οι γυναίκες, οι οποίες επέλεξαν τους συζύγους τους ανεξάρτητα, θα μπορούσαν να αναγκαστούν να ακυρώσουν τους γάμους τους και οι επιπτώσεις τονίστηκαν από την Τζαχανγίρ, ο οποίος ανέλαβε επίσης τέτοιες υποθέσεις (δηλαδή η υπόθεση της Σάιμα Ουαχίδ)   "Εκατοντάδες έχουν ήδη συλληφθεί. Αυτό θα ανοίξει απλά τις πύλες για την παρενόχληση των γυναικών και των κοριτσιών από τις οικογένειές τους και τις αρχές. Τα δικαστήρια έχουν εγκρίνει την καταπίεσή τους. Χιλιάδες περισσότεροι είναι βέβαιο ότι θα επηρεαστούν από αυτό". 

Η Τζαχανγίρ ζήτησε από την κυβέρνηση του Παρβέζ Μουσάρραφ να εργασθεί για τη βελτίωση του καταγραφής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εσωτερικό. Αναφερόμενη σε παραδείγματα παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έγραψε: "Ένας ινδουιστής επιθεωρητής φόρου εισοδήματος λιντσάρεται στην παρουσία του στρατιωτικού προσωπικού για το ότι φέρεται να έκανε ένα σχόλιο στη γενειάδα ενός εμπόρου.

Ήταν επίσης ενεργός αντίπαλος της παιδικής εργασίας και της θανατικής ποινής: "Θα ήταν υποκρισία να υπερασπιστώ νόμους που δεν πιστεύω, όπως η θανατική ποινή, το νόμο της βλασφημίας και τους νόμους κατά των γυναικών και υπέρ της παιδική εργασίας".  Η Ασμά Τζαχανγίρ υπηρέτησε ως ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για τις εξωδικαστικές εκτελέσεις από το 1998 έως το 2004, και ως ειδικός αναπληρωτής του ΟΟΗΕ για την ελευθερία της θρησκείας και της πεποιθήσεως από το 2004 έως το 2010. Ως αξιωματούχος του ΟΗΕ, η Τζαχανγίρ βρισκόταν στο Πακιστάν, όταν ο Πέρβες Μουσάρφ κήρυξε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης το 2007. Τον Νοέμβριο του 2006, συμμετείχε στη διεθνή συνάντηση για τις Αρχές της Γιόγκοκαράτας ως ένας από τους 29 εμπειρογνώμονες. Στις 5 Νοεμβρίου 2007, η Ανώτατη Επίτροπος των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Λουίζ Άρμπορ ανέφερε ότι η Τζαχανγίρ ήταν μεταξύ των δικαστικών και πολιτικών αξιωματούχων που κρατήθηκαν από την κυβέρνηση Μουσχάραφ. 

Στις 18 Ιανουαρίου 2017, η Τζαχανγίρ έγινε η πρώτη Πακιστανίδα που έδωσε τη διάλεξη Amartya Sen 2017 στο London School of Economics, όπου κάλεσε για μια αντί-αναφορά της φιλελεύθερης πολιτικής για να αμφισβητήσει την θρησκευτική μισαλλοδοξία. Πρόσθεσε ότι υπήρξε "μεγάλη ατιμωρησία" μεταξύ εκείνων που διέπραξαν εγκλήματα στο όνομα της θρησκείας, και αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί σε εθνικό, καθώς και σε διεθνές επίπεδο, είπε η ακτιβιστής των δικαιωμάτων. "Το 1986 το Πακιστάν πήρε το νόμος περί βλασφημίας. Έτσι, ενώ είχαμε μόνο δύο περιπτώσεις βλασθεμίας πριν από αυτό το έτος, τώρα έχουμε χιλιάδες.

Τον Αύγουστο του 2017, η Τζαχανγκίρ εκπροσωπούσε τις οικογένειες των καταδικασμένων τρομοκρατίας που καταδικάστηκαν σε θάνατο από στρατιωτικά δικαστήρια ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση Said Zaman Khan v. Federation of Pakistan. Η Τζαχανγκίρ ζήτησε την εντολή επανεξετάσεως σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες στρατιωτικά δικαστήρια εξέδωσαν καταδίκες, συμπεριλαμβανομένων των θανατηφόρων τιμωριών, αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο επιβεβαίωσε ομόφωνα την ποινή των καταδικασμένων στις 29 Αυγούστου 2017. 

Η Ασμά μίλησε κατά της απόφασης του 5 μελών του Ανώτατου Δικαστηρίου που απέβαλε τον Νάβαζ Σαρίφ από την πρωθυπουργία του. Αναρωτήθηκε γιατί μέλη των διαμεσολαβητικών υπηρεσιών πληροφοριών και στρατιωτικής πληροφοριών εντάχθηκαν στην ομάδα κοινής έρευνας που διακρίνει την διαφθορά από την οικογένεια του Sharif και τους στενούς του συντρόφους. Αναρωτήθηκε πώς θα ένιωθαν οι πέντε δικαστές της υπόθεσης του Παναμά αν τα μέλη του ISI και του MI εισήχθησαν στο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, ένα σώμα εξουσιοδοτημένο να τιμωρεί τους εσφαλμένους δικαστές. Πριν είχε προτείνει ότι ο απομακρυσμένος πρωθυπουργός δεν θα λάβει καμία ανακούφιση από το Ανώτατο Δικαστήριο, αλλά από το να βγει στους δρόμους.

Τον Δεκέμβριο του 2017, η Jahangir ζήτησε έρευνα από κοινοβουλευτική επιτροπή για να διαπιστωθεί ποιος ήταν πίσω από την πρόσφατη συγκέντρωση στο Faizabad. Αναρωτήθηκε "Πρέπει να ξέρουμε πώς ο Στρατός έγινε εγγυητής κατά τη διάρκεια της συμφωνίας μεταξύ της κυβέρνηση και των διαδηλωτές.

Στην τελευταία της υπόθεση ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου, η Τζαχανγκίρ εμφανίστηκε για τον πρώην μέλος της Εθνοσυνέλευσης Ράι Χασάν Νάουαζ στην υπόθεση Σάμι Ούλλα Μπαλούτς εναντίον του Αμπντουλ Κάριμ Νούσερβάνι τον Φεβρουάριο του 2018. Η ίδια υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να υπάρχει σταθερή περίοδος εκλογικής αποκλειστικής κατά το άρθρο 62 παράγραφος 1 στοιχείο στ) του Συντάγματος, αλλά τα δικαστήρια πρέπει να αποφασίζουν το ζήτημα σύμφωνα με τη συμπεριφορά των ατόμων. Είπε ότι το Ανώτατο Δικαστήριο είχε κρατήσει τον Nawaz Sharif επιλέξιμο να αγωνιστεί στις εκλογές το 2009 θεωρώντας τον sadiq και ameen, αλλά τώρα ήταν δύσκολο να καταλάβει αν το δικαστήριο είχε αυξήσει το μπαρ της ειλικρίνειας ή να το μειώσει.  

 Οικιακή κράτηση 
Στις 5 Νοεμβρίου 2007, η The Economist ανέφερε ότι "Πάνω από 500 δικηγόροι, αντιπολίτευτοι πολιτικοί και ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν συλληφθεί. Συμπεριλαμβανομένης της Ασμά Τζαχανγκίρ, επικεφαλής της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της χώρας και πρώην ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ. Σε ένα e-mail από την κατ' οίκον κράτηση της, όπου έχει τεθεί για 90 ημέρες, η κυρία Τζαχανγίρ μετανιώνει ότι ο στρατηγός Μουσχάραφ 'έχασε τα μαρμάρα του'".   

 Δημόσια εικόνα 
μικρογραφία|Η Τζαχανγκίρ με τον Πρανάμπ Μουχέρτζι, τότε Υπουργός Εξωτερικών της Ινδίας
Σύμφωνα με την Dawn "πολλοί άνθρωποι γίνονται βαλλιστικοί κάθε φορά που αναφέρεται το όνομά της", προσθέτοντας ότι "ένας μοτίβος: συχνά άγρια, αβάσιμα κατηγορίες τίθενται εναντίον της".  Σύμφωνα με την Herald "Η HRCP γενικά και η Asma Jahangir ειδικότερα έχουν επίσης χαρακτηριστεί ως 'προδότες' και 'αμερικανικοί πράκτορες', προσπαθώντας να κακοποιήσουν το Πακιστάν και να καταστρέψουν το κοινωνικό και πολιτικό ιστό της χώρας στο όνομα των γυναικών δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των μη μουσουλμάνων".  Επονοώντας το νομικό της στυλ, η Dawn έγραψε ότι χρησιμοποίησε "εκλογημένη επιθετικότητα, εξυπνάδα και οξύτα μονόπλευρα".  Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, το Τζατζελ-ουλ-Χακ διορίστηκε Τζαχ-ε-Σορά μια ψήφωση που ισχυρίστηκε ότι η Jahangir είχε βλασφημήσει και έπρΕΠΕ να καταδικάζεται με θά Δεν βρέθηκε ένοχος βλασφημίας.

Η Ντεκλαν Γουόλς, γράφοντας για την Guardian, περιέγραψε την καριέρα της Τζαχανγίρ ως "για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες έχει υπερασπιστεί τον πόλεμο για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Πακιστάν". Ο William Dalrymple, γράφοντας για το The New Yorker, περιέγραψε την Jahangir ως τον "πιο ορατό και διασημότερο - καθώς και τον πιο κακοποιημένο - δικηγόρο ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Πακιστάν", προσθέτοντας ότι "έζησε την επαγγελματική της ζωή αγωνιζόμενη για μια κοσμική κοινωνία των πολιτών, αμφισβητώντας τους μουλάδες και τους στρατηγούς". 

Πολλοί συντηρητικοί και εθνικιστές σχολιαστές έχουν γράψει ευρέως εναντίον της Τζαχανγκίρ. Ο Άνσαρ Αμπάσι και ο Ούρια Μακμπούλ Τζαν έχουν επικρίνει τον Τζαχανγίρ. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2013, η NDTV ανέφερε ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ είχαν ανακαλύψει στοιχεία για μια συνωμοσία που ξεσπάθηκαν από τους αξιωματούχους ασφαλείας του Πακιστάν για να χρησιμοποιήσουν μαχητές για να σκοτώσουν την ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα Ασμα Τζαχανγκίρ στην Ινδία τον Μάιο του 2012.  Η Τζαχανγίρ έχει λάβει πολλές απειλές τα τελευταία χρόνια λόγω του ακτιβισμού της και της εργασίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ιδιαίτερα μετά την υπεράσπιση ενός 14χρονου χριστιανικού αγοριού, Σαλαμάτ Μασίχ, που κατηγορείται για βλασφημία και τελικά κερδίζει την υπόθεση το 1995, ένα πλήθος στο Ανώτατο Δικαστήριο έσπασε το αυτοκίνητο της Τζαχανγκίρ, επιτέθηκε σε αυτήν και τον οδηγό της, απειλώντας την με θάνατο. Η Τζαχανγίρ και η οικογένειά της έχουν επιτεθεί, έχουν ληφθεί όμηροι, έχουν σπάσει το σπίτι τους και έχουν δεχθεί απειλές θανάτου από τότε, αλλά συνέχισε τη μάχη της για δικαιοσύνη.   

Το 1999, όταν η Τζαχανγκίρ ανέλαβε την υπόθεση της Σάιμα Σαρβάρ, η οποία είχε βρει καταφύγιο στο Δαστάκ αφού εγκατέλειψε τον σύζυγό της και ζήτησε διαζύγιο, δέχθηκε απειλές θανάτου για την υπεράσπισή της. Η Σάιμα αργότερα δολοφονήθηκε από την οικογένειά της σε μια δολοφονία τιμής.[1][2][3][4]

Τον Μάιο του 2005, η Τζαχανγκίρ ανακοίνωσε τη διοργάνωση ενός συμβολικού αγώνα δρόμου στο Λαχόρη με σκοπό την ευαισθητοποίηση σχετικά με τη βία κατά των γυναικών, ειδικά μετά από υποθέσεις όπως αυτή της Mukhtar Mai. Ωστόσο, η πρωτοβουλία αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από ισλαμιστικές ομάδες και υποστηρικτές της πολιτικής συμμαχίας Muttahida Majlis-e-Amal (MMA), οι οποίοι, οπλισμένοι με πυροβόλα όπλα, ρόπαλα και βόμβες μολότοφ, αντέδρασαν βίαια.[5]

Η ίδια η Τζαχανγκίρ αντιμετώπισε σκληρή μεταχείριση από την αστυνομία και τις μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες προσπάθησαν να τη διαπομπεύσουν δημόσια, σκίζοντας τα ρούχα της. Περιέγραψε πως άνθρωποι γύρω της προσπάθησαν να καλύψουν την πλάτη της, αλλά όταν την έβαλαν στο αστυνομικό όχημα, της αποκάλυψαν ότι είχαν τραβήξει φωτογραφίες με την πλάτη της γυμνή, με στόχο την ταπείνωσή της. Ένας αστυνομικός της είπε ότι είχαν λάβει εντολές να είναι ιδιαίτερα αυστηροί, φτάνοντας στο σημείο να σκίζουν τα ρούχα των συμμετεχόντων. Επιπλέον, τόσο η ίδια όσο και άλλοι που συμμετείχαν στον αγώνα υπέστησαν σωματική βία.[6][7]

Ο χαρακτήρας της Σααμίας Σίντικι, δικηγόρου στην ταινία Βίερ-Ζαρά του 2004 που υποδύεται ο Ράνι Μουχέρτζι, βασίστηκε στην Τζεχανγκίρ, όπου αγωνίζεται για την υπόθεση ενός αξιωματικού της Ινδικής Αεροπορίας που φυλακίστηκε με ψευδείς κατηγορίες στο Πακιστάν. Επίσης είχε εμφανιστεί ως συνεντευγμένη σε μια ινδική τηλεοπτική τηλεοπική εκπομπή Not a Nice Man to Know (1998), στην οποία δήλωσε ο Khushwant Singh, στην Star TV India.

 Συγγραφέας 
Εκτός από πολλές εκδόσεις, η Τζαχανγκίρ έγραψε δύο βιβλία: Θεϊκή Κυβέρνηση; Θεία Επιδοκιμασία; Η Διαταγή του Χούντουτ (1988, 2003) και τα παιδιά ενός μικρότερου Θεού: Παιδιά κρατούμενοι του Πακιστάν (1992). Έγραψε επίσης το άρθρο "Πού είμαστε!", που δημοσιεύτηκε στην Dawn, στις 2 Οκτωβρίου 2000.

 Θάνατος και κληρονομιά 

μικρογραφία|Κηδεία 
Η Τζαχανγκίρ υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο που οδήγησε σε αιμορραγία στον εγκέφαλο στο Λαχόρ στις 11 Φεβρουαρίου 2018 και αργότερα πέθανε στο νοσοκομείο.

 Στην κληρονομιά της, διεθνής εκδήλωση με τίτλο "Συνέδριο Ασμά Τζαχανγκίρ" πραγματοποιείται στο Λάχορ, η οποία διοργανώνεται από το δικηγορικό της γραφείο AGHS Legal Aid Cell.
 Η Δυοήμερη εκδήλωση αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα συνέδρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δίκαιο στη Νότια Ασία και προσελκύει νομοθέτες, μέλη του δικαστικού συστήματος, οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και ακτιβιστές για τα ανθρώπινη δικαιώματα από όλη την περιοχή.

 Βραβεία 
μικρογραφία|Υπουργός Εξωτερικών Αλιστήρ Μπερτ του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Το 1995, ο Τζαχανγίρ έλαβε το βραβείο Martin Ennals για τους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και το Βραβείο Ramon Magsaysay για "τη μεγαλοπρέπεια του πνεύματος που αποδεικνύεται στην υπηρεσία του λαού".
 Το 2000, έλαβε το King Baudouin International Development Prize ως πρόεδρος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Πακιστάν.
 Το 2001, η Τζαχανγκίρ και η αδελφή της Χίνα Τζιλάνι βραβεύτηκαν με το Βραβείο Ειρήνης της Χιλιετίας από το UNIFEM (Το Ταμείο Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών για τις Γυναίκες) σε συνεργασία με την μη κυβερνητική οργάνωση International Alert. 
 Το 2002 βραβεύτηκε με το βραβείο Lisl και Leo Eitinger.
 Το 2005, υποψήφιασε για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης ως μέρος του προγράμματος 1000 Γυναίκες για την Ειρήνη. 
 Στις 29 Μαΐου 2010, στο Διεθνές Βραβείο Τέσσερις Ελευθεριών 2010 η Τζαχανγκίρ έλαβε το Μετάλλιο Ελευθερίας Λατρεύσεως για την ακτιβιστική της για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Θρησκευτική Ελευθερία, σε τελετή που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Κερκ στο Μίντελμπεργκ, Ολλανδία. 
 Στις 23 Μαρτίου 2010, για τις υπηρεσίες της στην Ασφάλεια των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, βραβεύτηκε με το Hilal-i-Imtiaz, το δεύτερο υψηλότερο πολιτικό βραβείο του Πακιστάν.
 Στις 27 Οκτωβρίου 2010, κέρδισε την εκλογή της Ανώτατης Δικαστικής Ένωσης του Πακιστάν νικάζοντας τον ανταγωνιστή της Αχμάντ Αγουάις και εξασφαλίζοντας 834 από τις συνολικές ψήφους και έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της SCBA στην ιστορία του Πακίστη.. .
 Στις 10 Δεκεμβρίου 2010, βραβεύτηκε με το βραβείο UNESCO/Bilbao 2010 για την προώθηση μιας κουλτούρας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναγνωρίζοντας τις προσπάθειές της ως υπερασπιστής των ανθρωπινών δικαιωμάτων.  
 Το 2012, έλαβε το Βόρειο-Νότιο Βραβείο του Συμβουλίου της Ευρώπης.
 Στις 13 Απριλίου 2013, ένα βίντεο εμφανίστηκε στα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης που δείχνει την Ασμά Τζεχανγκίρ να λαμβάνει το βραβείο "Φίλοι του Απελευθερωτικού Πολέμου Τιμής" από τον Πρωθυπουργός του Μπαγκλαντές Σεΐχη Χασίνα εξ ονόματος του αποθανόντου πατέρα της Μαλίκ Γκουλάμ Τζιλάνι που είχε υποστηρίξει τον πόλεμο απελευθέρωσης για το Μπαγκλαντέasc. Το βίντεο δημιούργησε αρκετά φασαρία στο Πακιστάν.
 Στις 10 Φεβρουαρίου 2014, η Ασμά απονεμήθηκε το υψηλότερο γαλλικό πολιτικό βραβείο Λεγεώνα της τιμής.
 Στις 4 Ιουνίου 2014, βραβεύτηκε με το "Πραβείο Στεφάνου", ένα βραβείο ανθρωπίνων δικαιωμάτων που τονίζει την ελευθερία της θρησκείας ή της πεποιθήσεως (άρθρο 18 της Παγκόσμιας Διακήρυξης των Ανθρωπίνου Δικαιωμάτων). 
 Στις 1 Δεκεμβρίου 2016, βραβεύτηκε με το βραβείο Right Livelihood για την υπεράσπιση, την προστασία και την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Πακιστάν και ευρύτερα, συχνά σε πολύ δύσκολες και περίπλοκες καταστάσεις και με μεγάλο προσωπικό κίνδυνο.  
 Στις 26 Οκτωβρίου 2018, βραβεύτηκε μετέπειτα από τη ζωή της το βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών για τις συνεισφορές της στην προώθηση και την προστασία των ανθρωπίνου δικαιωμάτων 
 Μετά το θάνατό της, βραβεύτηκε με το υψηλότερο πολιτικό βραβείο του Πακιστάν, το Nishan-e-Imtiaz το 2018.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 



Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις