Λεύκιος Αντώνιος (αδελφός του Μάρκου Αντωνίου)

Ο Λεύκιος Αντώνιος, λατινικά: Lucius Antonius (άκμασε το διάστημα 44 - 41 π.Χ.) ήταν ο μικρότερος αδελφός και υποστηρικτής του Μάρκου Αντώνιου, ενός Ρωμαίου πολιτικού. Ως νέος είχε το παρωνύμιο Ευσέβεια (Pietas). 

 Βιογραφία 

 Πρώιμη ζωή 
Ο Λεύκιος ήταν γιος του Mάρκου Αντώνιου Κρητικού και της Ιουλίας, 3ης εξαδέλφης του Ιουλίου Καίσαρα. Ήταν επίσης εγγονός του ρήτορα Mάρκου Αντώνιου Οράτορ, που εκτελέστηκε από τους υποστηρικτές του Γάιου Μάριου το 86 π.Χ. Μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Mάρκο Αντώνιο και Γάιο Αντώνιο, πέρασε τα πρώτα του χρόνια περιπλανώμενος στη Ρώμη με κακή παρέα. Ο Πλούταρχος αναφέρεται στην ατίθαση ζωή των νέων αυτών και των φίλων τους, που σύχναζαν σε σπίτια τυχερών παιχνιδιών και έπιναν πολύ.

 Σταδιοδρομία 
Ο Λεύκιος ήταν πάντα ένθερμος υποστηρικτής του Μάρκου Αντώνιου. Το 44 π.Χ., το έτος της υπατείας του Αντώνιου και της δολοφονίας του Ιουλίου Καίσαρα, ο Λεύκιος, ως τριβούνος των πληβείων, υπέβαλε νόμο, που εξουσιοδοτούσε τον Καίσαρα να ορίσει τους ανώτερους αξιωματούχους κατά την απουσία του από τη Ρώμη. Μετά τη δολοφονία τού Καίσαρα, στήριξε τον αδελφό του Μάρκο. Πρότεινε έναν αγροτικό νόμο υπέρ του λαού και των βετεράνων του Καίσαρα, και πήρε μέρος στις επιχειρήσεις στη Μουτίνα (43 π.Χ.).

Το 41 π.Χ. ήταν ύπατος με τον Πόπλιο Σερουίλιο Ισαυρικό ως ανώτερο συνεργάτη του. Αυτό το έτος, βοήθησε τη σύζυγο τού Mάρκου Αντώνιου, Φουλβία, η οποία ήθελε να ανακαλέσει τον σύζυγό της από την Αυλή της Κλεοπάτρας Ζ΄, στη συγκέντρωση ενός στρατού οκτώ λεγεώνων, για να πολεμήσει ενάντια στις αντιδημοφιλείς πολιτικές του Oκταβιανού. Αργότερα, παρατηρώντας τα πικρά συναισθήματα που είχε προκαλέσει η κατανομή της γης στους βετεράνους του Καίσαρα, ο Αντώνιος και η Φουλβία άλλαξαν στάση, και στάθηκαν μπροστά ως υπερασπιστές, όσων είχαν υποφέρει από τη λειτουργία της κατανομής. Ο Αντώνιος βάδισε στη Ρώμη, έδιωξε τον Μ. Αι. Λέπιδο, και υποσχέθηκε στον λαό ότι η Τριανδρία θα καταργηθεί. Όταν πλησίαζε ο Οκταβιανός, αποσύρθηκε στην Περουζία στην Ετρουρία, όπου πολιορκήθηκε από τρεις στρατούς, και αναγκάστηκε να παραδοθεί τον χειμώνα του 41 π.Χ. Η πόλη καταστράφηκε, αλλά σώθηκε η ζωή  του, και στάλθηκε από τον Οκταβιανό στην Ισπανία ως κυβερνήτης. Τίποτε δεν είναι γνωστό για τις συνθήκες ή την ημερομηνία του τέλους του. Ο Κικέρων, στους Philippics λόγους του, που κινείται σε μεγάλο βαθμό από την προσωπική του εχθρότητα, δίνει μία εξαιρετικά δυσμενή άποψη για τον χαρακτήρα εκείνου.

 Δείτε επίσης 
 θεά Ευσέβεια (Pietas)
 Πόλεμος της Περουζίας

 Παραπομπές 

 Πηγές 

 Appian, Bellum Civile, τ. 14 επ.
 Dio Cassius xlviii. 5–14.
 Suetonius, De Vita Caesarum, II, 14–5.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.