Ιταλοί Εβραίοι

Ο όρος Ιταλοί Εβραίοι (ιταλικά: ebrei italiani, εβραϊκά: יהודים רומים) ή Ρωμαίοι Εβραίοι (ιταλικά: ebrei romani, εβραϊκά: יהודים רומים) χρησιμοποιείται σε μια ευρεία έννοια για όλους τους Εβραίους, που ζουν ή έχουν ρίζες στην Ιταλία. Σε στενότερη έννοια, εννοεί τους Ιταλκίμ, μια αρχαία κοινότητα που ζει στην Ιταλία από την αρχαία ρωμαϊκή περίοδο, που χρησιμοποιεί το ιταλικό λειτουργικό (νουσάχ), σε διάκριση από τις εβραϊκές κοινότητες στην Ιταλία τη μεσαιωνική ή σύγχρονη εποχή, που χρησιμοποιούν το σεφαραδίτικο λειτουργικό ή το ασκεναζίτικο λειτουργικό.

 Ονομασία 
Οι Ιταλκίμ έχουν καταγωγή από τους Εβραίους, που έζησαν στην Ιταλία κατά τη ρωμαϊκή περίοδο. Το νουσάχ τους τους διαφέρει από το σεφαραδίτικο και το ασκεναζίτικο και μερικές φορές αναφέρονται στην επιστημονική βιβλιογραφία ως Ιταλκίμ (στα εβραϊκά σημαίνει «Ιταλοί», πληθ. του italki, μεσοεβραϊκό δάνειο από το λατινικό επίθετο , που σημαίνει "ιταλικός", "λατινικός", "ρωμαϊκός". Ο όρος ιταλκίτ χρησιμοποιείται επίσης στη σύγχρονη εβραϊκή ως λέξη για την "ιταλική γλώσσα" (ενικός). Μιλούσαν παραδοσιακά μια ποικιλία ιουδαιοϊταλικών γλωσσών.

 Διαχωρισμός 
Οι Ιταλοί Εβραίοι χωρίζονται ιστορικά σε τέσσερις κατηγορίες.

 Ιταλκίμ, Εβραίοι του Ιταλικού Τελετουργικού, που κατοικούν στην Ιταλία από τους ρωμαϊκούς χρόνους.
 Σεφαραδίτες Εβραίοι, ιδιαίτερα Ισπανοί και Πορτογάλοι Εβραίοι, δηλαδή Εβραίοι που έφτασαν στην Ιταλία μετά την εκδίωξή τους από την Ιβηρική Χερσόνησο. Το Βασίλειο της Ισπανίας απέλασε τους Εβραίους με το Διάταγμα της Αλάμπρα του 1492 και οι διώξεις Εβραίων και Μουσουλμάνων από τον Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας οδήγησαν στην αναγκαστική μεταστροφή τους στον Ρωμαιοκαθολικισμό το 1497, οπότε πολλοί Σεφαραδίτες Εβραίοι της Ιβηρικής Χερσονήσου μετανάστευσαν στην Ιταλία. Επιπλέον, το 1533, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την ισπανική επικράτεια προς την Ιταλία, γνωστή ως Βασίλειο της Νάπολης και άρχισαν να μεταναστεύουν σε άλλα μέρη της ιταλικής χερσονήσου. Αυτές οι ομάδες περιλαμβάνουν επίσης ανουσίμ, κρυπτοεβραϊκές οικογένειες που έφυγαν από την Ιβηρία τους επόμενους αιώνες και επέστρεψαν στον ιουδαϊσμό στην Ιταλία, καθώς και μετανάστες από οικογένειες Σεφαραδιτών, που ζούσαν στην Ανατολική Μεσόγειο μετά την απέλαση από την Ιβηρική Χερσόνησο, πριν έρθουν στην Ιταλία.
 Εβραίοι Ασκενάζι, κυρίως στη Βόρεια Ιταλία και την Κεντρική Ιταλία.
 Οι Εβραίοι του Άστι, του Φοσσάνο και του Μονκάλβο. Αυτοί αντιπροσωπεύουν τους Εβραίους, που εκδιώχθηκαν από τη Γαλλία ξεκινώντας το 1182 μετά τις σφαγές της Ρηνανίας μετά την Πρώτη Σταυροφορία. Το λειτουργικό τους είναι παρόμοιο με αυτό των Ασκεναζί, αλλά περιέχει ορισμένες χαρακτηριστικές χρήσεις, που προέρχονται από τους Γάλλους Εβραίους της εποχής του Ρασί, ιδιαίτερα στις λειτουργίες για τις Άγιες Ημέρες.

Ιστορικά, αυτές οι κοινότητες παρέμειναν χωριστές: σε μια δεδομένη πόλη υπήρχε συχνά μια «ιταλική συναγωγή» και μια «ισπανική συναγωγή» και περιστασιακά μια «γερμανική συναγωγή» επίσης. Σε πολλές περιπτώσεις,, αυτές έχουν συγχωνευθεί έκτοτε, αλλά μια δεδομένη συναγωγή μπορεί να έχει  περισσότερα από ένα τελετουργικά.

Σήμερα υπάρχουν και άλλες κατηγορίες:

 Οι Εβραίοι του Σαν Νικάντρο που είναι προσήλυτοι, απόγονοι των νεοφύτων (ανουσίμ) του Σαν Νικάντρο Γκαργκάνικο.
 Πέρσες Εβραίοι που ζουν στη Ρώμη και το Μιλάνο.
 Λίβυοι Εβραίοι που ζουν στη Ρώμη και στο Λιβόρνο.

 Ιστορία 
Οι Ιταλοί Εβραίοι χρονολογούνται ήδη από τον 2ο αιώνα π.Χ.: επιτύμβιες στήλες και αφιερωτικές επιγραφές σώζονται από αυτήν την περίοδο. Εκείνη την εποχή ζούσαν ως επί το πλείστον στον Νότο της Ιταλίας, με παράρτημα στη Ρώμη, και ήταν γενικά ελληνόφωνοι. Πιστεύεται ότι ορισμένες οικογένειες (για παράδειγμα οι Αντολεσέντι) είναι απόγονοι Εβραίων, που εκτοπίστηκαν από την Ιουδαία από τον αυτοκράτορα Τίτο το 70 μ.Χ. Στους πρώιμους μεσαιωνικούς χρόνους υπήρχαν μεγάλες κοινότητες σε πόλεις της Νότιας Ιταλίας όπως το Μπάρι και το Οτράντο. Οι μεσαιωνικοί Ιταλοί Εβραίοι παρήγαγαν επίσης σημαντικά χαλαχικά έργα. Μετά την εκδίωξη των Εβραίων από το Βασίλειο της Νάπολης το 1533, το κέντρο βάρους μετατοπίστηκε στη Ρώμη και στον βορρά.

Δύο από τους πιο διάσημους Εβραίους της Ιταλίας ήταν ο Οβαδίας μπεν Ιακώβ Σφόρνο (1475–1550) και ο Μοσέ Χαΐμ Λουτσάτο (1707–1746), των οποίων τα γραπτά θρησκευτικά και ηθικά έργα μελετώνται ακόμη ευρέως.

Η ιταλική εβραϊκή κοινότητα στο σύνολό της δεν ξεπερνά τις 50.000 από τότε που χειραφετήθηκε πλήρως το 1870. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου Αλιγιά (μεταξύ 1904 και 1914), πολλοί Ιταλοί Εβραίοι μετακόμισαν στο Ισραήλ και υπάρχει μια ιταλική συναγωγή και πολιτιστικό κέντρο στην Ιερουσαλήμ. Περίπου 7.700 Ιταλοί Εβραίοι απελάθηκαν και δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος.

 Εβραίοι του Ιταλικού Τελετουργικού 
αριστερά|μικρογραφία| Εβραϊκός γάμος στη Βενετία, 1780
Η κοινότητα του Ιταλικού Νουσάχ χρησιμοποιεί παραδοσιακά τα ιταλικά εβραϊκά, ένα σύστημα προφοράς παρόμοιο με αυτό των συντηρητικών Ιβήρων Εβραίων.

 Ελληνοϊταλοί Εβραίοι στην Ιταλία 
Οι μεσαιωνικοί Εβραίοι της Νότιας Ιταλίας πριν από την απέλαση (οι Εβραίοι της Απουλίας, της Καλαβρίας και της Σικελίας) υπάγονται συχνά στον χαρακτηρισμό "Ιταλοί Εβραίοι" και από γεωγραφική άποψη αυτό είναι σωστό. Στην πραγματικότητα, όμως, η Νότια Ιταλία, χωρισμένη στις επαρχίες της Σικελίας και στο Κατεπανάτο της Ιταλίας, ανήκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μέχρι το 1071. Αντίστοιχα, οι μεσαιωνικές εβραϊκές κοινότητες της Νότιας Ιταλίας αποτελούσαν γλωσσικά μέρος της ιωνικής περιοχής και όσον αφορά τα έθιμα και τη λειτουργία μέρος της ρωμανιώτικης περιοχής. Ακόμη και αφού η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε χάσει τις νότιες ιταλικές επαρχίες, οι Κεϊλότ στην Απουλία, την Καλαβρία και τη Σικελία διατήρησαν συνδέσεις με τους ομοθρήσκους τους στην Ελλάδα και την ΚωνσταντινούποληJoshua Holo, Βυζαντινοί Εβραίοι στη Μεσογειακή Οικονομία.. Ωστόσο, οι Εβραίοι σε αγροτικές περιοχές του Εμιράτου της Σικελίας και της Απουλίας είναι γνωστό ότι έκαναν κάποια χρήση της ιουδαιοαραβικής και της ιουδαιολατινικής γλώσσας εκτός από την ελληνική.Metcalfe, A. Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί στη Νορμανδική Σικελία: Αραβόφωνοι και το τέλος του Ισλάμ.Safran, L. Το μεσαιωνικό Σαλέντο: Τέχνη και ταυτότητα στη Νότια Ιταλία, σελ. 215.

 Εβραίοι Ασκενάζι στην Ιταλία 
Υπήρχαν Εβραίοι Ασκενάζι, που ζούσαν στη Βόρεια Ιταλία τουλάχιστον ήδη από τον ύστερο Μεσαίωνα. Στη Βενετία, ήταν η παλαιότερη εβραϊκή κοινότητα της πόλης, προηγούμενη τόσο των Σεφαραδιτών όσο και των Ιταλικών ομάδων. Μετά την εφεύρεση της τυπογραφίας, η Ιταλία έγινε σημαντικό εκδοτικό κέντρο για τα εβραϊκά και γίντις βιβλία προς χρήση των Γερμανών και άλλων Εβραίων της Βόρειας Ευρώπης. Μια αξιοσημείωτη φιγούρα ήταν ο Ελιγιά Λεβίτα, ειδήμων Εβραίος γραμματικός και Μασορέτης, καθώς και συγγραφέας του ρομαντικού έπους γίντις Μπόβο-Μπουχ.

Μια άλλη ξεχωριστή κοινότητα ήταν αυτή του Άστι, του Φοσσάνο και του Μονκάλβο, η οποία καταγόταν από Εβραίους, που εκδιώχθηκαν από τη Γαλλία το 1394. Μόνο η συναγωγή Άστι χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα. Η ιεροτελεστία τους, γνωστή ως Αφάμ (από τα εβραϊκά αρχικά για αυτές τις τρεις πόλεις), είναι παρόμοια με τη δυτική ασκεναζική, αλλά έχει κάποιες ιδιαιτερότητες, που προέρχονται από την παλιά γαλλική ιεροτελεστία, ιδιαίτερα κατά τις Άγιες Ημέρες. Αυτή η ιεροτελεστία ήταν ο μόνος επιζών απόγονος της αρχικής γαλλικής ιεροτελεστίας, όπως ήταν γνωστή στον Ρασί, που χρησιμοποιήθηκε οπουδήποτε στον κόσμο: οι Γάλλοι Ασκεναζίμ από το 1394 χρησιμοποιούν τη γερμανο-ασκεναζική ιεροτελεστία. Η ιεροτελεστία έσβησε τη δεκαετία του '50.See Daniel Goldschmidt, εισαγωγή στο Ρος Χασανάχ Μαχζόρ.

Στη μουσική παράδοση και στην προφορά, τα ιταλικά ασκεναζί διαφέρουν σημαντικά από τα ασκεναζί άλλων χωρών και δείχνουν κάποια αφομοίωση με τις άλλες δύο κοινότητες. Εξαιρετικές είναι οι βορειοανατολικές κοινότητες όπως αυτή της Γκορίτσια, που χρονολογούνται από την αυστροουγγρική εποχή και είναι πολύ πιο κοντά στη γερμανική και την αυστριακή παράδοση.

 Σεφαραδίτες Εβραίοι στην Ιταλία 
Από το 1442, όταν το Βασίλειο της Νάπολης τέθηκε υπό ισπανική κυριαρχία, σημαντικός αριθμός Σεφαραδιτών Εβραίων ήρθαν να κατοικήσουν στη Νότια Ιταλία. Μετά την εκδίωξη των Εβραίων από την Ισπανία το 1492, από την Πορτογαλία το 1495 και από το Βασίλειο της Νάπολης το 1533, πολλοί μετακόμισαν στην κεντρική και βόρεια Ιταλία. Ένας διάσημος πρόσφυγας ήταν ο Ισαακ Αμπραβανέλ.

Κατά τους επόμενους αιώνες ενώθηκαν με μια σταθερή ροή κονβέρσο, που έφευγαν από την Ισπανία και την Πορτογαλία. Στην Ιταλία διέτρεχαν τον κίνδυνο δίωξης για Ιουδαϊσμό, δεδομένου ότι, κατά τον νόμο, ήταν βαφτισμένοι Χριστιανοί. Για τον λόγο αυτό, απέφευγαν γενικά τα παπικά κράτη. Οι Πάπες επέτρεψαν όντως κάποια ισπανοεβραϊκή εγκατάσταση στην Ανκόνα, καθώς αυτό ήταν το κύριο λιμάνι για το εμπόριο με την Τουρκία, όπου ήταν χρήσιμοι οι δεσμοί τους με τους Οθωμανούς Σεφαραδίτες. Άλλα κράτη θεώρησαν πλεονεκτικό να επιτρέψουν στους κονβέρσο να εγκατασταθούν και να αναμειχθούν με τις υπάρχουσες εβραϊκές κοινότητες και να εθελοτυφλούν στη θρησκευτική τους θέση. Στην επόμενη γενιά, τα παιδιά των κονβέρσο μπορούσαν να ανατραφούν ως πλήρως Εβραίοι χωρίς νομικό πρόβλημα, καθώς δεν είχαν βαφτιστεί ποτέ.

Οι κύριοι τόποι εγκατάστασης ήταν οι εξής.

 Βενετία. Η Βενετική Δημοκρατία είχε συχνά τεταμένες σχέσεις με τον Παπισμό. Αφετέρου, ήταν ζωντανοί χάρη στα εμπορικά πλεονεκτήματα που προσέφερε η παρουσία μορφωμένων ισπανόφωνων Εβραίων, ειδικά για το εμπόριο με την Τουρκία. Προηγουμένως, οι Εβραίοι της Βενετίας γίνονταν ανεκτοί υπό χάρτες για μια καθορισμένη περίοδο ετών, που ανανεώνονταν περιοδικά. Στις αρχές του 16ου αιώνα, αυτές οι διευθετήσεις μονιμοποιήθηκαν και χορηγήθηκε ξεχωριστή χάρτα στην κοινότητα «Πονεντίνων» (δυτική). Το τίμημα που πληρώθηκε για αυτή την αναγνώριση ήταν ο εγκλεισμός των Εβραίων στο νεοσύστατο βενετικό γκέτο. Ωστόσο, για μεγάλο χρονικό διάστημα η Βενετική Δημοκρατία θεωρούνταν ως το πιο φιλόξενο κράτος για τους Εβραίους, αντίστοιχο με τις Κάτω Χώρες τον 17ο αιώνα ή τις Ηνωμένες Πολιτείες τον 20ό αιώνα.
 Η μετανάστευση των Σεφαραδιτών ενθαρρύνθηκε επίσης από τους πρίγκιπες του Έστε, στις κτήσεις τους στο Ρέτζιο, τη Μόντενα και τη Φεράρα (αυτές οι πόλεις είχαν επίσης ιδρύσει κοινότητες ιταλικής ιεροτελεστίας και Ασκενάζι). Το 1598, μετά την εξαφάνιση της ανδρικής γραμμής των δούκων του Έστε της Φεράρα, η πόλη αυτή ανακτήθηκε από τα παπικά κράτη, οδηγώντας σε κάποια εβραϊκή μετανάστευση από εκεί (αν και συνολικά η κοινότητα επέζησε ως ξεχωριστή και σημαντική οντότητα μέχρι τον 20ό αιώνα).
 Το 1593, ο Φερδινάνδος Α' των Μεδίκων, Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, χορήγησε στους Πορτογάλους Εβραίους δικαιώματα για να ζήσουν και να εμπορεύονται στην Πίζα και το Λιβόρνο.

Συνολικά, οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι Εβραίοι παρέμειναν χωριστά από τους ιθαγενείς Ιταλούς Εβραίους, αν και υπήρχε σημαντική αμοιβαία θρησκευτική και πνευματική επιρροή μεταξύ των ομάδων.

Η Scola Spagnola της Βενετίας θεωρήθηκε αρχικά ως η «μητρική συναγωγή» για την ισπανική και πορτογαλική κοινότητα παγκοσμίως, καθώς ήταν από τις πρώτες που ιδρύθηκαν και το πρώτο βιβλίο προσευχής δημοσιεύτηκε εκεί: μεταγενέστερες κοινότητες, όπως το Άμστερνταμ, ακολούθησαν το παράδειγμά της σε τελετουργικά ζητήματα. Με την πτώση της βαρύτητας της Βενετίας τον 18ο αιώνα, ο πρωταγωνιστικός ρόλος πέρασε στο Λιβόρνο (για την Ιταλία και τη Μεσόγειο) και το Άμστερνταμ (για τις δυτικές χώρες). Η συναγωγή του Λιβόρνο καταστράφηκε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο: ένα σύγχρονο κτίριο ανεγέρθηκε το 1958–62.

Εκτός από τους Εβραίους της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, αυστηρά αποκαλούμενοι Εβραίοι, η Ιταλία έχει φιλοξενήσει πολλούς Σεφαραδίτες Εβραίους από την ανατολική Μεσόγειο. Η Δαλματία και πολλά από τα ελληνικά νησιά, όπου υπήρχαν μεγάλες εβραϊκές κοινότητες, αποτελούσαν για αρκετούς αιώνες μέρος της Ενετικής Δημοκρατίας και υπήρχε μια «λεβαντίνικη» κοινότητα στη Βενετία. Αυτή παρέμεινε ξεχωριστή από την κοινότητα των «Πονεντίνων» (δηλαδή των Ισπανών και των Πορτογάλων) και κοντά στις ανατολικές ρίζες τους, όπως αποδεικνύεται από τη χρήση τους στις αρχές του 18ου αιώνα ενός βιβλίου ύμνων ταξινομημένο κατά μακάμ με οθωμανικό τρόποMoshe Hacohen, Ne'im Zemirot Yisrael, BL Add 26967, cited Edwin Seroussi, "In Search of Jewish Musical Antiquity in the 18th-Century Venetian Ghetto: Reconsidering the Hebrew Melodies in Benedetto Marcello's Estro Poetico-Armonico", JQR (NS) τόμος 93 σελ. 173. (σήμερα και οι δύο συναγωγές εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται, αλλά οι κοινότητες έχουν συγχωνευθεί). Αργότερα, η κοινότητα του Λιβόρνο λειτούργησε ως σύνδεσμος μεταξύ των Ισπανών και των Πορτογάλων και των Σεφαραδιτών Εβραίων της Ανατολής και ως χωνευτήρι μουσικών και άλλων παραδόσεων μεταξύ των ομάδων. Πολλοί Ιταλοί Εβραίοι σήμερα έχουν «λεβαντίνικες» ρίζες, για παράδειγμα στην Κέρκυρα, και πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η Ιταλία θεωρούσε την ύπαρξη των ανατολικών σεφαραδίτικων κοινοτήτων ως ευκαιρία να επεκτείνει την ιταλική επιρροή στη Μεσόγειο.

Τον 18ο και 19ο αιώνα, πολλοί Ιταλοί Εβραίοι διατηρούσαν εμπορική και οικιστική παρουσία τόσο στην Ιταλία όσο και σε χώρες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: ακόμη και εκείνοι που εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία διατήρησαν την τοσκανική ή άλλη ιταλική ιθαγένειά τους, ώστε να έχουν το όφελος των Οθωμανικών Διομολογήσεων. Έτσι, στην Τυνησία υπήρχε μια κοινότητα Εβραίων Πορτογάλων (Juifs Portugais) ή Λιβορνέζων (L'Grana), ξεχωριστή και θεωρούσε τον εαυτό της ανώτερο από τους γηγενείς Τυνήσιους Εβραίους (Tuansa). Μικρότερες κοινότητες του ίδιου είδους υπήρχαν σε άλλες χώρες, όπως η Συρία, όπου ήταν γνωστές ως Señores Francos, αν και γενικά δεν ήταν αρκετά πολυάριθμες για να ιδρύσουν τις δικές τους συναγωγές: αντίθετα, συναντιόνταν για προσευχή ο ένας στο σπίτι του άλλου. Οι ευρωπαϊκές χώρες διόριζαν συχνά Εβραίους από αυτές τις κοινότητες ως προξενικούς αντιπροσώπους τους στις οθωμανικές πόλεις.

Μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, η Λιβύη ήταν μια ιταλική αποικία και, όπως και σε άλλες χώρες της Βόρειας Αφρικής, η αποικιακή δύναμη βρήκε τους ντόπιους Εβραίους χρήσιμους ως μορφωμένη ελίτ. Μετά την ανεξαρτησία της Λιβύης, και ειδικά μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967, πολλοί Λίβυοι Εβραίοι έφυγαν είτε για το Ισραήλ είτε για την Ιταλία και σήμερα οι περισσότερες από τις «σεφαραδικές» συναγωγές στη Ρώμη είναι στην πραγματικότητα λιβυκές.

 Γενετική 
Μια γενετική μελέτη του 2000 από τους MF Hammer et al. διαπίστωσε ότι οι πατρογονικές απλοομάδες των Εβραίων στη Ρώμη είναι καταγωγής Μέσης Ανατολής με χαμηλή ευρωπαϊκή πρόσμιξη. Σημειώθηκε μια ισχυρή γενετική σύνδεση μεταξύ των Εβραίων στη Ρώμη και άλλων εβραϊκών πληθυσμών από την Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με τη μελέτη, τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι οι σύγχρονοι Εβραίοι «κατάγονται από έναν κοινό προγονικό πληθυσμό της Μέσης Ανατολής».

Μια μελέτη του 2010 για την εβραϊκή καταγωγή από τους Atzmon και Ostrer et al. δήλωσε: «Δύο μεγάλες ομάδες εντοπίστηκαν με βάση το κύριο συστατικό, τη φυλογενετική και την ανάλυση ταυτότητας κατά καταγωγή (IBD): Εβραίοι της Μέσης Ανατολής και Ευρωπαίοι/Σύριοι Εβραίοι. Το κοινό IBD και η εγγύτητα των Ευρωπαίων Εβραίων μεταξύ τους και στους νοτιοευρωπαϊκούς πληθυσμούς υπονοεί παρόμοιες ρίζες για τους Ευρωπαίους Εβραίους και μεγάλης κλίμακας γενετική συνεισφορά κεντροευρωπαϊκών και ανατολικοευρωπαϊκών και σλαβικών πληθυσμών στον σχηματισμό των Εβραίων Ασκεναζί», καθώς και οι δύο ομάδες – οι Εβραίοι της Μέσης Ανατολής και οι Ευρωπαίοι/Σύριοι Εβραίοι – είχαν κοινούς προγόνους στη Μέση Ανατολή πριν από περίπου 2.500 χρόνια. Η μελέτη εξετάζει γενετικούς δείκτες, που είναι εξαπλωμένοι σε ολόκληρο το γονιδίωμα και δείχνει ότι οι εβραϊκές ομάδες μοιράζονται μεγάλες επιφάνειες DNA, υποδεικνύοντας στενές σχέσεις και ότι καθεμία από τις εβραϊκές ομάδες της μελέτης (Ιρανοί, Ιρακινοί, Σύριοι, Έλληνες, Ιταλοί, Τούρκοι και Ασκενάζι) έχει τη δική της γενετική υπογραφή, αλλά σχετίζεται πιο στενά με τις άλλες εβραϊκές ομάδες παρά με τους μη Εβραίους ομοεθνείς τους. Οι Εβραίοι Ασκενάζι, Ιταλοί και Σεφαραδίτες βρέθηκαν όλοι να έχουν καταγωγή από τη Μέση Ανατολή και τη Νότια Ευρώπη. Η ομάδα του Atzmon-Ostrer διαπίστωσε ότι οι δείκτες SNP σε γενετικά τμήματα 3 εκατομμυρίων γραμμάτων DNA ή μεγαλύτερα ήταν 10 φορές πιο πιθανό να είναι πανομοιότυποι μεταξύ των Εβραίων από των μη Εβραίων. Προτείνεται ότι οι Σεφαραδίτες, οι Ασκεναζίτες και οι Ιταλοί Εβραίοι κατάγονται συνήθως από μια ομάδα Εβραίων από τη Μέση Ανατολή που, έχοντας μεταναστεύσει στην Ιταλία, παντρεύτηκαν με Ιταλούς κατά τη ρωμαϊκή εποχή. Οι πρόγονοι των Εβραίων Ασκεναζιτών πιστεύεται ότι έφυγαν από την Ιταλία για την Κεντρική Ευρώπη (και από εκεί τελικά την Ανατολική Ευρώπη), ενώ οι πρόγονοι των Ιταλκίμ Εβραίων παρέμειναν στην Ιταλία.

Τα αποτελέσματα μιας μελέτης του 2013 από τους Behar et al. έδειξε ότι οι Ιταλοί Εβραίοι δείχνουν γενετική σύνδεση με σεφαραδίτικες, βορειοαφρικανικές και ασκεναζικές εβραϊκές ομάδες, Ιταλούς και Κύπριους και πληθυσμούς της Μέσης Ανατολής.

 Πολιτισμός 
Η ιταλική εβραϊκή κουλτούρα έχει ακμάσει με το πέρασμα του χρόνου, με την παράδοση σχετικά με την ιταλική εβραϊκή ταυτότητα και τις μεταμορφώσεις στις ζωές εκείνων στις ιταλικές εβραϊκές κοινότητες. Με την εξάπλωση του εβραϊκού οικισμού σε όλη την Ιταλία ήρθε η τελική υπερηφάνεια για τη χώρα της Ιταλίας και ευκαιρίες που προέκυψαν για τον εορτασμό και των δύο πολιτισμών.

Η ιταλική εβραϊκή διατροφική παράδοση είναι ένα αναγνωρίσιμο μέρος του πολιτισμού τους, που έχει επηρεάσει μέχρι σήμερα τη μαγειρική παράδοση. Οι Ιταλοί Εβραίοι διατηρούσαν μέσα κοσέρ στο πλαίσιο των γαστρονομικών τους παραδόσεων στο σπίτι. Η μοναδική πτυχή του πώς διατήρησαν το κοσέρ είναι ότι κάθε μεμονωμένη οικογένεια ακολούθησε το κοσέρ σύμφωνα με το δικό της μοναδικό πρότυπο. Μερικοί Ιταλοί Εβραίοι έτρωγαν χοιρινό, ενώ άλλοι το απέφευγαν, αλλά αντ' αυτού έτρωγαν κουνέλι. Όχι μόνο επέτρεψε αυτό την καθιέρωση νέων παραδόσεων, αλλά διατήρησε επίσης διαφορετικές έννοιες καθιερωμένες σε κάθε νοικοκυριό. Επιπλέον, τα ιταλικά εβραϊκά νοικοκυριά απολάμβαναν γεύματα, που συνδύαζαν τις γαστρονομικές παραδόσεις τόσο των Ιταλών όσο και των Εβραίων. Μια δημοφιλής παράδοση που εντάχθηκε στη μαγειρική παράδοση ήταν η προετοιμασία για σαλάμι χήνας για το εβραϊκό Πάσχα. Αυτές οι διάφορες γαστρονομικές παραδόσεις έφτασαν στα εστιατόρια και τις εξειδικευμένες αγορές και αργότερα και στις εφημερίδες. Αυτό οδήγησε σε ευρεία υποστήριξη για την ιταλική εβραϊκή διατροφική παράδοση και τη μεταμόρφωσή της με την πάροδο των χρόνων, πολλές παραδόσεις από τις οποίες εντοπίζονται σε βιβλία μαγειρικής και πέρασαν από γενιές ιταλοεβραϊκών οικογενειών.

Η Βόρεια Ιταλία ήταν μια τοποθεσία, στην οποία οι Εβραίοι Ασκεναζίτες καθιέρωσαν ιταλικές εβραϊκές διατροφικές παραδόσεις. Μια άλλη σημαντική πτυχή αυτής της παράδοσης ήταν η παρατήρηση των θρησκευτικών τρόπων της χαλά, από τα συστατικά της, μέχρι την προετοιμασία της, μέχρι τη στιγμή που μοιράζεται. Τούτου λεχθέντος, το πέρασμα του χρόνου επέτρεψε να παραμείνει ο μετασχηματισμός τέτοιων παραδόσεων σε σχέση με τους Εβραίους Ασκεναζίτες, ενώ συνέχισε να αναπτύσσεται στην διατροφική παράδοση και να επεκτείνεται σε όλη την Ιταλία.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Centro Primo Levi Centre New York: Italian Jewish Studies

Κατηγορία:Πολιτισμός της Ιταλίας
Κατηγορία:Ιταλοεβραίοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις