Κιμίγιο Μισίμα

H Κιμίγιο Μισίμα (Ιαπωνικά: 三島 喜美代, Οσάκα, 10 Δεκεμβρίου 1932 - 19 Ιουνίου 2024) ήταν Ιαπωνίδα καλλιτέχνις, περισσότερη γνωστή για τη δημιουργία εξαιρετικά ρεαλιστικών εκδόσεων «θραύσιμου έντυπου υλικού» σε κεραμικά, όπως εφημερίδες, κόμικς και κουτιά από πηλό. Η Μισίμα ξεκίνησε την καλλιτεχνική της σταδιοδρομία ως ζωγράφος στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται στην κεραμική το 1971. Η χρήση κατασκευασμένων αντικειμένων της δείχνει παραλληλισμούς με τα έργα των Κλάες Όλντενμπουργκ και Άντι Γουόρχολ, καθώς και με τις μεταπολεμικές καλλιτεχνικές ιαπωνικές συλλογικότητες Gutai Art Association και Dokuritsu Art Association.

 Πρώιμη ζωή 
Η Μισίμα γεννήθηκε το 1932 στην περιοχή Juso, μια περιοχή στο κέντρο της πόλης της Οσάκα. Η οικογένειά της είχε ένα κατάστημα ποτών, έτσι μεγάλωσε σχετικά καλά.

Η Μισίμα παρακολούθησε μαθήματα Nihon-Buyo, κλασικό ιαπωνικό χορό, αλλά η δασκάλα της συχνά την επέπλητε επειδή έστηνε τη χορογραφία της. Είπε ότι ήθελε να χορέψει όπως ο Μέρσι Κάνινγκχαμ, ο διάσημος Αμερικανός μοντέρνος χορευτής, «αλλά η δασκάλα μου θα θύμωνε. Κατάλαβα ότι για να χορέψεις χρειάζεσαι μουσική και ότι αν ήθελα να κάνω κάτι μόνη μου, θα μπορούσε πιθανώς να είναι μόνο τέχνη».

Ως παιδί, η Μισίμα δεν έπαιζε με κούκλες. Ο πατέρας της της αγόρασε πολλά μικροσκόπια και εκείνη τα χρησιμοποιούσε συχνά για να κοιτάζει τα μαλλιά και τα έντομά της. Συχνά συνέθλιβε ζωύφια και τα έβαζε στο μικροσκόπιο για να τα παρατηρήσει.

Στο γυμνάσιο, η δασκάλα της στο σπίτι της έτυχε να είναι η δασκάλα της τέχνης και την ενθάρρυνε να ακολουθήσει την τέχνη και να ζωγραφίσει πράγματα που δεν διδάσκονταν στην τάξη της τέχνης. Έτσι ο πατέρας της της αγόρασε ένα σετ υλικών ζωγραφικής και εκείνη από μικρή βυθίστηκε στη ζωγραφική της.

Μετά την αποφοίτησή της από το γυμνάσιο, ήθελε να πάει στο πανεπιστήμιο για να γίνει γιατρός, αλλά η μητέρα της την ανάγκασε να κάνει έναν πρόωρο γάμο με την ελπίδα ότι θα τη βοηθούσε να τακτοποιηθεί. Αλλά έφυγε στο Τόκιο από αυτόν τον γάμο σε περίπου ένα χρόνο.

 Καλλιτεχνικές επιρροές και καριέρα 
Τελικά παντρεύτηκε τον Shigeji Mishima, ο οποίος την είχε ακολουθήσει στο Τόκιο από την Οσάκα. Ο Shigeji ήταν οικογενειακός φίλος του οποίου η μητέρα ήταν η μαία της μητέρας της Μισίμα. Η Μισίμα ενθαρρύνθηκε να επισκεφτεί τον Shigeji από νεαρή ηλικία επειδή ήταν καλλιτέχνης. Η Μισίμα ήταν επιφυλακτική, αλλά τελικά ανέπτυξαν μια αμοιβαία σχέση μέσω της τέχνης τους.

Ο Shigeji ήταν ένας καλλιτέχνης που σπούδασε κοντά στον Jiro Yoshihara, έναν ζωγράφο που εμπλέκεται βαθιά στο κίνημα των Gutai. Λόγω της επιρροής του Shigeji, το έργο της Μισίμα μετατοπίστηκε από την παραστατική ζωγραφική στην αφαίρεση.

Μέσω του Shigeji, η Μισίμα αλληλεπιδρούσε με άλλους Ιάπωνες καλλιτέχνες όπως ο Jiro Yoshihara, ο Takesada Matsutani και ο Shuji Mukai. Ήταν επίσης παλιά γνώριμη με τον αρχιτέκτονα Ταντάο Άντο και τον μουσικό Τόρου Τακεμίτσου. Αν και προσκλήθηκε να συμμετάσχει στην ομάδα Gutai, αρνήθηκε επειδή προτιμούσε να εργάζεται μόνη της και δεν ταυτιζόταν με τους βασικούς καλλιτέχνες Gutai από την εύπορη περιοχή Ashiya της Οσάκα.

Στη δεκαετία του 1960, άρχισε να φτιάχνει κολάζ με εφημερίδες, άχρηστα χαρτιά από τυπογραφικές εταιρείες και παλιές αφίσες ταινιών. Η Μισίμα είπε ότι δεν είχε πολλά χρήματα εκείνη την εποχή, οπότε έστρεψε την προσοχή της σε αυτού του είδους τα υλικά. Χρησιμοποιούσε έντυπα και άλλα υλικά, όπως μια κουβέρτα που χρησιμοποιούσε ο αδελφός του συζύγου της ως στρατιώτης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Καθώς τα υλικά που χρησιμοποιούσε για τα κολάζ της συγκεντρώθηκαν στο στούντιο της, της ήρθε η ιδέα να φτιάξει τα εμβληματικά κεραμικά της σε σχήμα εφημερίδας τη δεκαετία του 1970. Στην αρχή, είχε πρόβλημα να κάνει τον πηλό αρκετά λεπτό ώστε να μιμηθεί τη μορφή της εφημερίδας. Πήρε την ιδέα να χρησιμοποιήσει έναν πλάστη όταν είδε μια επίδειξη κατασκευής Udon. Είχε χρησιμοποιήσει τεχνικές μεταξοτυπίας στα κολάζ της για χρόνια, κάτι που τη βοήθησε να αναπτύξει μια μέθοδο για να μεταφέρει το κείμενο των εφημερίδων στα κεραμικά. Η Μισίμα διάλεγε άρθρα ή διαφημίσεις από διάφορες ιαπωνικές εφημερίδες για θέματα που την ενδιέφεραν. Συχνά χρησιμοποιούσε κοψίματα από τους New York Times ή τις εκπομπές Playbills από το Broadway στις οποίες πήγε κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Νέα Υόρκη, από το 1986 έως το 1987, με την υποστήριξη μιας επιχορήγησης από το Rockefeller Grant. Προσκλήθηκε να συμμετάσχει στο κίνημα των κεραμικών Sodeisha, αλλά ποτέ δε θεώρησε τον εαυτό της κεραμικό, οπότε δεν έγινε μέλος.

Είπε, «Σκέφτηκα ότι αν άλλαζα το φύλλο της εφημερίδας σε κεραμικό, θα μπορούσε να εκφράσει μια αίσθηση επικείμενης κρίσης ή αστάθειας σχετικά με την «πληροφορία». Είπε ότι επέλεξε τα κεραμικά λόγω της εύθραυστης ποιότητάς τους και τις εφημερίδες επειδή συμβόλιζαν την εμπορευματοποίηση της πληροφορίας. Τα έργα της φαίνεται να είναι ένα κοινωνικό σχόλιο για την επιτάχυνση της κατανάλωσης στην εποχή της πληροφορίας.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Joan B Mirviss LTD: Kimiyo Mishima.
 MEM: Kimiyo Mishima.

Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Κατηγορία:Ιάπωνες γλύπτες
Κατηγορία:Ιαπωνίδες