Έντουαρντ Σαΐντ

Ο Έντουαρντ Γουάντι Σαίντ (1 Νοεμβρίου 1935 - 24 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν Παλαιστίνιος-Αμερικανός ακαδημαϊκός, λογοτεχνικός κριτικός και πολιτικός ακτιβιστής. Ως καθηγητής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, ήταν μεταξύ των ιδρυτών των μετα-αποικιακών σπουδών.  Ως πολιτιστικός κριτικός, ο Σαΐντ είναι γνωστός για το βιβλίο του Orientalism (1978), ένα θεμελιακό κείμενο που επικρίνει τις πολιτισμικές αναπαραστάσεις που αποτελούν τις βάσεις του Οριεντιαλισμού - πώς ο Δυτικός κόσμος αντιλαμβάνεται την Ανατολή. Το μοντέλο της κειμενικής του ανάλυσης μεταμόρφωσε τον ακαδημαϊκό διάλογο των ερευνητών στην λογοτεχνική θεωρία, τη λογοτεχνική κριτική και τις μεσοανατολικές μελέτες.

Γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ, στο κατ' εντολή δημιουργηθέν κράτος της Παλαιστίνης, το 1935. Ο Σαΐντ ήταν Πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών μέσω του πατέρα του, ο οποίος είχε υπηρετήσει στον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο της Παλαιστίνης του 1948, μετακόμισε οικογενειακώς στην Αίγυπτο, όπου είχαν ζήσει προηγουμένως, και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Σαΐντ ενεγγράφη στο γυμνάσιο Victoria College ενώ ήταν στην Αίγυπτο και στο Northfield Mount Hermon School μετά την άφιξή του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Απέκτησε πτυχίο Αγγλικής γλώσσας από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 1957, και αργότερα δίπλωμα MA (1960) και διδακτορικό PhD (1964) στην Αγγλική Λογοτεχνία από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Οι κύριες επιρροές του ήταν ο Αντόνιο Γκράμσι, ο Φραντς Φάνον, ο Αιμέ Σέσαϊρ, ο Μισέλ Φούκο και ο Θεόδωρος Β. Αδόρνο.

Το 1963, ο Σαΐντ εντάχθηκε στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια ως μέλος των σχολών Αγγλικής και Συγκριτικής Λογοτεχνίας, όπου δίδαξε και εργάστηκε μέχρι το 2003. Δίδαξε σε περισσότερα από 200 άλλα πανεπιστήμια στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.

Ως δημόσιος διανοούμενος, ο Σαΐντ ήταν μέλος του Παλαιστινιακού Εθνικού Συμβουλίου που υποστηρίζει την λύση δύο κρατών που ενσωματώνει το Παλαιστινιακό δικαίωμα επιστροφής, πριν παραιτηθεί το 1993 λόγω της κριτικής του προς τις Συμφωνίες του Όσλο. Υποστήριξε την ίδρυση ενός Παλαιστινιακού κράτους για την εξασφάλιση της πολιτικής και ανθρωπιστικής ισότητας στα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη, όπου οι Παλαιστίνιοι έχουν ζήσει την αυξημένη επέκταση των ισραηλινών εποικισμών. Ωστόσο, το 1999, υποστήριξε ότι η βιώσιμη ειρήνη ήταν δυνατή μόνο με ένα Ισραηλινό-Παλαιστινιακό κράτος. Όρισε την αντίθετή του σχέση με το ισραηλινό status quo ως το καθήκον του δημόσιου διανοούμενου που πρέπει "να σφραγίζει, να έχει κρίση, να ασκεί κριτική, να επιλέγει, ώστε η επιλογή και ο αυτοπροσδιορισμός-αντιπροσώπευση να επιστρέφουν στο άτομο".

Το 1999, ο Said και ο Αργεντινός-Ισραηλινός διπλωμάτης Ντάνιελ Μπαρένμποϊμ συνίδρυσαν την West-Eastern Divan Orchestra, η οποία έχει έδρα τη Σεβίλλη, στην Ισπανία. Ο Σαΐντ ήταν επίσης επιτυχημένος πιανίστας και, μαζί με τον Μπαρένμποϊμ, συνέγραψαν το βιβλίο Παραλληλισμοί και Παράδοξα: Αναζητήσεις στη Μουσική και την Κοινωνία (2002), μια συλλογή των συνομιλιών τους και των δημόσιων συζητήσεων σχετικά με τη μουσική στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης.

 Ζωή και καριέρα 

 Νεαρή ζωή 
εναλλ.=A photo of Edward Said and his sister as children, dressed in Arab-style clothing.|δεξιά|μικρογραφία|342x342εσ|Ο Έντουαρντ Σαΐντ και η αδελφή του, Ρόζμαρι Σαΐντ, ντυμένοι με παραδοσιακά αραβικά ρούχα, το 1940
Ο Σαΐντ γεννήθηκε την 1 Νοεμβρίου 1935 σε μια οικογένεια Παλαιστινίων Χριστιανών στην πόλη της Ιερουσαλήμ, εκείνη την εποχή κάτω από Βρετανική Διαταγή για την Παλαιστίνη. Οι γονείς του γεννήθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία: η μητέρα του Χίλντα Σαΐντ (γεννημένη Μουσά) ήταν μισή Παλαιστίνια και μισή Λιβανέζα, και μεγάλωσε στην πόλη της Ναζαρέτ. Ο πατέρας του, Γουάντι "Γιλιάμ" Σαΐντ, ήταν Παλαιστίνιος επιχειρηματίας που ζούσε στην Ιερουσαλήμ. Η Χίλντα και ο Γουάντι ήταν Άραβες Χριστιανοί, που ασπάζονταν τον Προτεσταντισμό. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γουάντι υπηρέτησε στις Αμερικανικές Εκστρατευτικές Δυνάμεις, κερδίζοντας στη συνέχεια την αμερικανική υπηκοότητα για τον εαυτό του και την άμεση οικογένειά του.

Το 1919, ο Γουάντι και ο ξάδερφός του ίδρυσαν μια επιχείρηση γραφείου στο Καΐρο, Αίγυπτο.

Αν και μεγάλωσε ως Προτεστάντης, ο Σαΐντ έγινε Αγνωστικιστής στα τελευταία του χρόνια.

 Εκπαίδευση 
Η παιδική ηλικία του Σαΐντ ήταν διαιρεμένη μεταξύ Ιερουσαλήμ και Καΐρου: εγγράφηκε στο σχολείο του Αγίου Γεωργίου της Ιερουσαλήμ, ένα βρετανικό σχολείο αρρένων διοικούμενο από την τοπική Αγγλικανική Επισκοπή, αλλά σταμάτησε να παρακολουθεί μαθήματα όταν η αυξανόμενη διακοινοτική βία μεταξύ Παλαιστινιακών Αραβών και Παλαιστινίων Εβραίων έκανε πολύ επικίνδυνη για αυτόν την συνέχιση της παρακολούθησης, γεγονός που οδήγησε την οικογένειά του να εγκαταλείψει την Ιερουσαλήμ στην έναρξη του πολέμου της Παλαιστίνης 1947-1949.  Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ο Σαΐντ ήταν στην Αλεξάνδρεια, εγγεγραμμένος στο αιγυπτιακό κλάδο του Victoria College, όπου "οι συμμαθητές του περιλάμβαναν τον Χουσεΐν της Ιορδανίας, και Αιγυπτιακής, Συριακής, Ιορδανικής και Σαουδικής Αραβικής καταγωγής αγόρια των οποίων η ακαδημαϊκή καριέρα θα προχωρούσε μέχρι να γίνουν υπουργοί, πρωθυπουργοί και κορυφαίοι επιχειρηματίες στις αντίστοιχες χώρες τους. "  Ωστόσο, αποβλήθηκε το 1951 για προβληματική συμπεριφορά, αν και η ακαδημαϊκή του απόδοση ήταν υψηλή. Έχοντας μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρακολούθησε το σχολείο Νόρθφιλντ Μάουντ Χέρμον στην Μασαχουσέτη - ένα απευθυνόμενο σε κοινωνικές ελίτ, ιδιωτικό σχολείο προετοιμασίας για κολλέγιο, όπου αγωνίστηκε με την κοινωνική αποξένωση για ένα χρόνο. Παρ' όλα αυτά, συνέχισε να αριστεύει ακαδημαϊκά και να επιτυγχάνει το βαθμό είτε πρώτου (valedictorian) είτε δεύτερου (salutatorian-εκφωνών τον χαιρετιστήριο λόγο) σε μια τάξη 160 μαθητών.

Αναδρομικά, εκτιμούσε ότι το να αποσταλεί μακριά από τη Μέση Ανατολή ήταν μια απόφαση των γονιών που επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από "τις προοπτικές των αποκαρδιωμένων ανθρώπων, όπως εμείς οι Παλαιστίνιοι, που είναι τόσο αβέβαιοι, ώστε ήταν καλύτερο να με στείλουν όσο το δυνατόν πιο μακριά".  Οι πραγματικότητες της περιπατητικής ζωής - των συνδεδεμένων πολιτισμών, της "εκτός τόπου" αίσθησης και της νοσταλγίας του σπιτιού - επηρέασαν τόσο τον Έντουαρντ στα σχολικά χρόνια, ώστε τα θέματα της διαφωνίας χαρακτηρίζουν το έργο και το παγκόσμιο όραμα του ακαδημαϊκού Σαίντ.Said, Edward (7 May 1998), "Between Worlds | Edward Said makes sense of his life", London Review of Books. Retrieved 24 November 2024. Στο τέλος του σχολείου, είχε γίνει ο Έντουαρντ Γου. Σαϊντ - ένας πολύγλωσσος διανοούμενος (ευφράδης στα Αγγλικά, Γαλλικά και Αραβικά). Αποφοίτησε με πτυχίο Αγγλικής γλώσσας από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 1957 μετά από την ολοκλήρωση μιας πτυχιακής διατριβής με τίτλο "Το Ηθικό Όραμα: Αντρέ Ζιντ και Γκράχαμ Γκριν". Αργότερα έλαβε το δίπλωμα Τεχνών (1960) και διδακτορικό Φιλοσοφίας (1964) στην Αγγλική Λογοτεχνία από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ.

 Καριέρα 
Το 1963, ο Σαΐντ εντάχθηκε στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια ως μέλος των σχολών Αγγλικής και Συγκριτικής Λογοτεχνίας, όπου δίδαξε και εργάστηκε μέχρι το 2003. Το 1974, ήταν επισκέπτης καθηγητής συγκριτικής λογοτεχνίας στο Χάρβαρντ. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1975-76, ήταν μέλος του Κέντρου Προχωρημένων Μελετών στην Επιστήμη της Συμπεριφοράς, στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Το 1977, έγινε καθηγητής Αγγλικής και Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, και στη συνέχεια ήταν καθηγητής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Ιδρύματος Παλαιού Dominion. Το 1979 ήταν επισκέπτης καθηγητής ανθρωπιστικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Τζον Χόπκινς.

Ο Σαΐντ εργάστηκε επίσης ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ και δίδαξε σε περισσότερα από 200 άλλα πανεπιστήμια στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.   Στον εκδοτικό τομέα, ο Σαΐντ υπηρέτησε ως πρόεδρος του Συνδέσμου Σύγχρονης Γλώσσας, ως συντάκτης του Arab Studies Quarterly στην Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών, στο εκτελεστικό συμβούλιο της Διεθνούς PEN, και ήταν μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Λογοτεχνίας, της Βασιλικής Εταιρείας Λογοτεχνίας, του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων και της Αμερικανής Φιλοσοφικής Εταιρίας. Το 1993, ο Σαΐντ παρουσίασε τις ετήσιες διαλέξεις Reith του BBC, μια σειρά έξι διαλέξεων με τίτλο Αναπαράσταση του Διανοούμενου, στην οποία εξέτασε τον ρόλο του δημόσιου διανοούμενου στην σύγχρονη κοινωνία, που δημοσίευσε το BBC το 2011.

Στο έργο του, ο Σαΐντ ερευνά συχνά τον όρο και την έννοια του πολιτιστικού αρχείου, ειδικά στο βιβλίο του Πολιτισμός και Ιμπεριαλισμός(1993). Ο Σαϊντ δηλώνει ότι το πολιτιστικό αρχείο είναι ένας σημαντικός χώρος όπου αναπτύσσονται επενδύσεις στην ιμπεριαλιστική κατάκτηση και ότι αυτά τα αρχεία περιλαμβάνουν "αφηγήσεις, ιστορίες και ταξιδιωτικές ιστορίες". Ο Σαϊτ τονίζει τον ρόλο του δυτικού ιμπεριαλιστικού έργου στην διακοπή των πολιτιστικών αρχείων και θεωρεί ότι οι κλάδοι όπως η συγκριτική λογοτεχνία, η αγγλική και η ανθρωπολογία μπορούν να συνδέονται άμεσα με την έννοια του ιμπεριαλισμού.

 Λογοτεχνικές παραστάσεις 
εναλλ.=A photo of Joseph Conrad|δεξιά|μικρογραφία|222x222εσ|Ο μυθιστορητής του 19ου αιώνα Τζόζεφ Κονράντ είναι το θέμα του πρώτου βιβλίου του Σαΐντ, Τζόζεπ Κονράτ και το Φανταστικό της Αυτοβιογραφίας (1966).
Το πρώτο βιβλίο του Said, Joseph Conrad and the Fiction of Autobiography (1966), ήταν μια επέκταση της διδακτορικής διατριβής που παρουσίασε για να λάβει το διδακτορικό δίπλωμα. Ο Αμπντίραμμαν Χουσεΐν είπε στον Έντουαρντ Σαίντ: Κριτική και Κοινωνία (2010), ότι το μυθιστόρημα του Κόνραντ Καρδιά του σκοταδιού (1899) ήταν "θεμελιακό για ολόκληρη την καριέρα και το έργο του Σαίντ". Στο Ενάρξεις: Πρόθεση και Μέθοδος (1974), ο Σαΐντ ανέλυσε τις θεωρητικές βάσεις της λογοτεχνικής κριτικής, βασίζοντας τις γνώσεις των Βίκο, Βαλέρι, Νίτσε, ντε Σαουσούρ, Λεβί-Στράους,Ο Χουσέρλ και Φούκο. Τα μεταγενέστερα έργα του Σαίντ περιλαμβάνουν

 Ο Κόσμος, το κείμενο και ο κριτικός (1983),
 Εθνικισμός, αποικιοκρατία και λογοτεχνία: Yeats και αποικιοποίηση (1988),
 Πολιτισμός και ιμπεριαλισμός (1993),
 Αναπαραστάσεις του Διανοούμενου: Οι Διαλέξεις Reith του 1993 (1994),
 Ανθρωπισμός και Δημοκρατική Κρίτικη (2004), και
 Στο ύστερο στυλ (2006).

 Ανατολισμός (Οριενταλισμός) 
Ο Σαΐντ έγινε καθιερωμένος πολιτιστικός κριτικός με το βιβλίο Orientalism (1978), μια κριτική του Ανατολισμού ως πηγή των ψευδών πολιτιστικών αναπαραστάσεων στις δυτικο-ανατολικές σχέσεις. Η διατριβή του Ανατολισμός προτείνει την ύπαρξη μιας "λεπτής και σταθερής ευρωκεντρικής προκατάληψης κατά των αραβοϊσλαμικών λαών και του πολιτισμού τους", η οποία προέρχεται από τη μακρά παράδοση των ψευδών, ρομαντικοποιημένων εικόνων της Ασίας, γενικά, και της Μέσης Ανατολής ειδικότερα στην Δυτική κουλτούρα. Ο Σαΐντ έγραψε ότι τέτοιες πολιτισμικές αναπαραστάσεις έχουν χρησιμεύσει ως σιωπηρές δικαιολογίες για τις αποικιακές και ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες των ευρωπαϊκών δυνάμεων και των ΗΠΑ. Ομοίως, ο Σαΐντ καταδίκασε τις πολιτικές και πολιτισμικές παρατυπίες των καθεστώτων των κυβερνών Αραβικών ελίτ που αισθάνθηκε ότι εσωτερικεύουν τις ψευδείς και ρομαντικοποιημένες αναπαραστάσεις του Αραβικού πολιτισμού που δημιουργήθηκαν από τους Αγγλοαμερικανικούς Οριενταλιστές.Windschuttle, Keith. "Edward Saïd's 'Orientalism revisited'", The New Criterion 17 January 1999. Archived 1 May 2008, at the Internet Archive. Retrieved 23 November 2011.
εναλλ.=This painting shows the back side of a naked man standing with a snake wrapped around his waist and shoulders. The man is lifting up the head of the snake with his left hand. Another man to his right is sitting on the ground playing a pipe. A group of 10 men are sitting on the floor facing the snake handler with their backs against an ornate blue mosaic wall decorated with Arabic calligraphy.|μικρογραφία|Το εξώφυλλο του βιβλίου Οριενταλισμός (1978) είναι μια λεπτομέρεια από το 19ο αιώνα Ανατολισμός πίνακα The Snake Charmer, από τον Jean-Léon Gérôme (1824-1904).
Ο Οριενταλισμός πρότεινε ότι η περισσότερη δυτική μελέτη του ισλαμικού πολιτισμού ήταν πολιτικός διανοητισμός, που προοριζόταν για την αυτοεπιβεβαίωση της ευρωπαϊκής ταυτότητας, αντί για αντικειμενική ακαδημαϊκή μελέτη. Έτσι, το ακαδημικό πεδίο των ανατολικών σπουδών λειτουργούσε ως πρακτική μέθοδος πολιτιστικής διάκρισης και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας - δηλαδή, ο δυτικός Ανατολισμός γνωρίζει περισσότερα για "την Ανατολή" από ό,τι οι "ανατολικοί".

Η Δυτική Τέχνη, συνεχίζει ο Ανατολισμός, έχει διαστρεβλώσει την αντιπροσώπευση της Ανατολής με στερεότυπα από την εποχή της αρχαιότητας, όπως στην τραγωδία Οι Περσίδες (472 π.Χ.), από τον Αισχίλο, όπου ο Έλληνας πρωταγωνιστής χάνεται επειδή αντιλήφθηκε λανθασμένα την πραγματική φύση της Ανατολής. 56-57 Η ευρωπαϊκή πολιτική κυριαρχία στην Ασία έχει οδηγήσει σε μεροληπτικότητα ακόμη και τα πιο (εξωτερικά αντικειμενικά) δυτικά κείμενα για την Ανατολή, σε βαθμό μη αναγνωρίσιμο από τους δυτικούς μελετητές που οικειοποιήθηκαν την παραγωγή πολιτισμικής γνώσης - το ακαδημαϊκό έργο της μελέτης, της εξερεύνησης και της ερμηνείας των γλωσσών, των ιστοριών και των λαών της Ασίας. Επομένως, η ανατολική επιστήμη υπονοεί ότι οι αποικιακά υποτελείς (οι αποικιοποιημένοι λαοί) ήταν ανίκανοι να σκεφτούν, να ενεργήσουν ή να μιλήσουν για τον εαυτό τους, και ως εκ τούτου είναι ανίκανοι για να γράψουν τις δικές τους εθνικές ιστορίες. Σε τέτοιες ιμπεριαλιστικές συνθήκες, οι Ανατολικοί μελετητές της Δύσης έγραψαν την ιστορία της Ανατολής - και έτσι κατασκεύασαν τις σύγχρονες πολιτιστικές ταυτότητες της Ασίας - υπό την προοπτική ότι η Δύση είναι το πολιτιστικό πρότυπο προς μίμηση, ο κανόνας από τον οποίο οι "εξωτικοί και ακατανόητοι" Ανατολικοί αποκλίνουν.

 Κριτική στον Ανατολισμό 
Ο οριενταλισμός προκάλεσε πολλή επαγγελματική και προσωπική κριτική για τον Σαΐντ μεταξύ των ακαδημαϊκών. Οι παραδοσιακοί Ανατολιστές, όπως ο Άλμπερτ Χουράνι, ο Ρόμπερτ Γκράχαμ Ιρβίν, η Νίκι Κέντι., ο Μπέρναρντ Λούις και ο Κανάνα Μακιά, υπέστησαν αρνητικές συνέπειες, επειδή ο Ανατολισμός επηρέασε την αντίληψη του κοινού για την διανοουμενιστική τους ακεραιότητα και την ποιότητα της ανατολίστικής τους επιστημονικής γνώσης.[47] Ο ιστορικός Κέντι είπε ότι η κριτική εργασία του Σαΐντ σχετικά με το πεδίο του Ανατολισμού είχε προκαλέσει, στις ακαδημαϊκές τους πειθαρχίες:

Κάποιες ατυχείς επιπτώσεις ... Νομίζω ότι υπήρξε μία τάση στο πεδίο Μεσανατολικών σπουδών να υιοθετείται η λέξη Οριενταλισμός ας γενικευμένη υβριστική λέξη, ειδικότερα αναφερόμενη σε ανθρώπους που παίρνουν "λάθος" θέση στην Αραβο-Ισραηλινή διαμάχη, ή σε ανθρώπους που αξιολογούνται ως "υπερβολικά συντηριτικοί". Δεν σχετίζεται με το αν είναι καλοί ή όχι στους τομείς τους. Έτσι, ο Οριενταλισμός, για πολλούς ανθρώπους είναι μία λέξη που υποκαθιστά τη σκέψη και επιτρέπει σε ανθρώπους να αγνοήσουν συγκεκριμένους ακαδημαϊκούς και τις δουλειές τους. Νομίζω ότι αυτό είναι πολύ κακό. Μπορεί να μην είναι αυτή η πρόθεση του Έντουαρντ Σαίντ, αλλά ο όρος έχει γίνει ένα είδος σλόγκαν.
--- Προσεγγίσεις στην Ιστορία της Μέσης Ανατολής (1994), σελ. 144-45
Στο Οριενταλισμός, ο Σαίντ περιέγραψε τον Μπέρναρντ Λιούις, τον Αγγλοαμερικανό Οριενταλιστή, ως "ένα τέλειο παράδειγμα [του] Ανατολιστή του κατεστημένου [το έργο του οποίου] υποτίθεται ότι είναι αντικειμενική, φιλελεύθερη επιστήμη, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ κοντά στην προπαγάνδα κατά του υποκειμένου του υλικού".:

Ο Λιούις απάντησε με μια σκληρή κριτική του Ανατολισμός κατηγορώντας τον Σαΐντ ότι πολιτικοποιεί την επιστημονική μελέτη της Μέσης Ανατολής (και τις αραβικές μελέτες ιδίως) και παραμελεί να επικρίνει τα επιστημονικά ευρήματα των Ανατολιστών και δίνοντας το "ελεύθερο" στις προκαταλήψεις του.

Ο Σαίντ απάντησε ότι στο Η Μουσουλμανική ανακάλυψη της Ευρώπης (1982), ο Lewis απάντησε στην διατριβή του με την θέση ότι η δυτική αναζήτηση γνώσης για άλλες κοινωνίες ήταν μοναδική στην επίδειξη αδιάφορης περιέργειας, την οποία οι Μουσουλμάνοι δεν ανταπέδωσαν προς την Ευρώπη. Ο Λιούις έλεγε ότι "η γνώση για την Ευρώπη [ήταν] το μόνο αποδεκτό κριτήριο για την αληθινή γνώση". Η εμφάνιση της ακαδημαϊκής αμεροληψίας ήταν μέρος του ρόλου του Λιούις ως ακαδημαϊκής εξουσίας για φανατισμένες "αντι-ισλαμικές, αντιαραβικές, σιωνιστικές και ψυχροπολεμικές σταυροφορίες".:  Επιπλέον, στον Επίλογο της έκδοσης του 1995 του βιβλίου, ο Σαΐντ απάντησε στις κριτικές του Λιούης για την πρώτη έκδοση του Οριενταλισμού (1978).Saïd, Edward, "Orientalism Reconsidered", Cultural Critique magazine, No. 1, Autumn 1985, p. 96.[was]

 Η Επιρροή του Ανατολισμού 
εναλλ.=A seated woman surrounded by 9 children who seem dependent upon her.|μικρογραφία|Η Γενέτειρα και οι εξαρτημένες αποικίες της αποτελούν αντικείμενο μετα-αποικιακών μελετών (William-Adolphe Bouguereau, 1883).
Στην ακαδημαϊκή κοινότητα, ο Οριενταλισμός έγινε θεμελιώδες κείμενο του τομέα των μετα-αποικιοκρατικών σπουδών, για αυτό που ο Βρετανός διανοούμενος Τέρι Ίγκλετον είπε ότι είναι η "κεντρική αλήθεια" του βιβλίου ..., ότι "οι υποτιμητικές εικόνες της Ανατολής και οι ιμπεριαλιστικές εισβολές στο έδαφός της, ιστορικά έχουν πάει χέρι-χέρι".

Τόσο οι υποστηρικτές του Σαΐντ όσο και οι επικριτές του αναγνωρίζουν την μετασχηματιστική επιρροή του Ανατολισμού στην διανόηση, στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Οι επικριτές λένε ότι η διατριβή είναι μια πνευματικά περιοριστική επιρροή σε ακαδημαϊκούς, ενώ οι υποστηρικτές λένε ότι η εργασία αυτή είναι πνευματικά απελευθερωτική.   Τα πεδία των μετα-αποικιακών και πολιτισμικών σπουδών προσπαθούν να εξηγήσουν τον "μετα-αποικιακό κόσμο, τους λαούς του, και τις δυσαρέσκειές τους", για τις οποίες οι τεχνικές της έρευνας και της αποτελεσματικότητας στο Οριενταλισμό, αποδείχθηκαν ιδιαίτερα εφαρμοστέες στις μεσοανατολικές μελέτες.

Ως εκ τούτου, η έρευνα και η ανάλυση που εφαρμόστηκε στον Ανατολισμό αποδεικνύεται ιδιαίτερα πρακτική στην λογοτεχνική κριτική και τις πολιτισμικές σπουδές, όπως οι μετα-αποικιακές ιστορίες της Ινδίας από τον Γιάν Πρακάς, τον Νίκολας Ντίρκς και τον Ρονάλντ Ιντεν, τη σύγχρονη Καμπότζη από τον Σάιμον Σπρίνγκερ, και οι λογοτεπτικές θεωρίες του Χόμι Κ. Μπάμπα, της Γκάιτρυ Τσακραβόρτι Σπίβακ και του Χαμίντ Νταμπάσι (Ιράν: Ένας Λαός που διακόπτεται, 2007).

Στην Ανατολική Ευρώπη, η Μίλικα Μπακιτς-Χέιδεν ανέπτυξε την έννοια των Εμφωλευμένων Οριενταλισμών (1992), που προέρχεται από τις ιδέες του ιστορικού Λάρι Γουόλφ (Εφευρίσκοντας την Ανατολική Ευρωπαϊκή Ευρώπη: Ο Χάρτης του Πολιτισμού στο μυαλό του Διαφωτισμού, 1994) και από τις ιδέες του Σαΐντ στον Ανατολισμό (1978). Η Βούλγαρη ιστορικός Μαρία Τοδόροβα (Imagining the Balkans, 1997) παρουσίασε την Εθνολογική έννοια των Εμφωλευμένων Βαλκανισμών (Ethnologia Balkanica, 1997), η οποία προέρχεται από την έννοια της Μίλικα Μπακιτς-Χέιδεν των Εμφωλευμένων Οριενταλισμών.

Στο βιβλίο Η επίδραση του "Βιβλικού Οριενταλισμού" στην Παλαιστίνη του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα (2014), ο ιστορικός Λορένζο Καμέλ παρουσίασε την έννοια του "Βιβλικού Οριενταλισμού" με μια ιστορική ανάλυση των απλουστεύσεων της περίπλοκης, τοπικής παλαιστινιακής πραγματικότητας, η οποία συνέβη από το 1830 έως τις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Καμέλ είπε ότι η επιλεκτική χρήση και η απλούστευση της θρησκείας, στην προσέγγιση του μέρους που είναι γνωστό ως "Η Αγία Γη", δημιούργησε την άποψη ότι, ως μέρος, η Αγία γη δεν έχει άλλη ανθρώπινη ιστορία παρά ως το μέρος όπου συνέβησαν οι Βιβλικές ιστορίες, αντί για Παλαιστίνη, μια χώρα που κατοικείται από πολλούς λαούς.

Ο μετα-αποικιακός λόγος που παρουσιάστηκε στον Ανατολισμό, επηρέασε επίσης την μετα-αποικιακή θεολογία και την μετα-εποικιακή βιβλική κριτική, με την οποία μέθοδο ο αναλυτικός αναγνώστης προσεγγίζει ένα εδάφιο από την προοπτική ενός αποικιακού αναγνώστη. Ένα άλλο βιβλίο σε αυτόν τον τομέα είναι η Μετααποικιακή Θεωρία (1998), από την Λίλα Γκάντι, εξηγεί τον Μετααποικιοκρατισμό από την άποψη του πώς μπορεί να εφαρμοστεί στο ευρύτερο φιλοσοφικό και διανοητικό πλαίσιο της ιστορίας.

 Πολιτικές δραστηριότητες 

 Αραβικο-ισραηλινή σύγκρουση 
Το 1967, ως συνέπεια του πολέμου των έξι ημερών, ο Σαΐντ έγινε δημόσιος διανοούμενος όταν ενεργούσε πολιτικά για να αντισταθμίσει τις στεροτυπικές διαστρευβλωτικές παραστάσεις (πραγματικές, ιστορικές, πολιτισμικές) με τις οποίες τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης εξήγησαν την Αραβικο-ισραηλινή σύγκρουση. Για να αντιμετωπίσει, να εξηγήσει και να διορθώσει τον αντιληπτό οριενταλισμό, ο Σαΐντ δημοσίευσε το Η Απεικόνιση των Αράβων (1968), μια περιγραφική εργασία σχετικά με εικόνες του "Αραβικού" που προορίζονται να αποφύγουν συγκεκριμένη συζήτηση για τις ιστορικές και πολιτιστικές πραγματικότητες των λαών που εκπροσωπούνται στη Μέση Ανατολή, που παρουσιάζονται στην δημοσιογραφία (τύπο, φωτογραφία, τηλεόραση) και ορισμένους τύπους ακαδημίας (ειδικευμένα περιοδικά).

 Οι απόψεις για τον Σιωνισμό 
Στην εργασία "Ο Σιωνισμός από την Οπτική γωνία Των Θυμάτων του" (1979), ο Σαΐντ υπερθεμάτισε της πολιτικής νομιμότητας και της φιλοσοφικής αυθεντικότητας των ισχυρισμών και του δικαιώματος σε μια Εβραϊκή πατρίδα, ενώ επιβεβαίωσε ταυτόχρονα το εγγενές δικαίωμα εθνικής αυτοδιάθεσης για τον Παλαιστινιακό λαό. Χαρακτήρισε επίσης την ίδρυση του Ισραήλ όπως συνέβη, την εκτοπισή των Παλαιστινίων Αραβών που την συνόδευσε, και την υποταγή των Παλαιστίνιων στα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη ως εκδήλωση του Δυτικότροπου ιμπεριαλισμού. Τα βιβλία του για αυτό το θέμα περιλαμβάνουν Το Ζήτημα της Παλαιστίνης (1979), Την Πολιτική της Αποστέρησης (1994), και Το Τέλος της Ειρηνευτικής Διαδικασίας (2000).

Κατά τη διάρκεια μιας διάλεξης στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον το 2003, ο Σαΐντ επιβεβαίωσε ότι οι Ισραηλινοί Εβραίοι είχαν βάσεις για μια εδαφική αξίωση στην Παλαιστίνη (ή τη γη του Ισραήλ), αλλά υποστήριξε ότι δεν ήταν "η μόνη αξίωση ή η κύρια αξίωση" έναντι όλων των άλλων εθνοτικών ομάδων (συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων και των Αραβών) που κατοίκησαν την περιοχή καθ' όλη την ανθρώπινη ιστορία:

Χάλεραν: "Καθηγητή Σαίντ, οι Σιωνιστές έχουν ιστορικές διεκδικήσεις στα εδάφη του Ισραήλ;"
Σαίντ: "Φυσικά! Αλλά δεν θα έλεγα ότι οι Εβραϊκές αξιώσεις, ή η Σιωνιστική αξίωση, είναι η μόνη αξίωση ή η κύρια. Λέω ότι είναι μία διεκδίκηση ανάμεσα στις υπόλοιπες. Σίγουρα, οι Άραβες έχουν μία αρκετά μεγαλύτερη αξίωση επειδή έχουν μεγαλύτερη ιστορία εγκατάστασης -πραγματικής κατοικίας στην Παλεστίνη - από ό,τι είχαν οι Εβραίοι. Αν εξετάσετε την ιστορία της Παλεστίνης, υπάρχει αρκετά ενδιαφέρουσα δουλειά από βιβλικούς αρχαιολόγους ... θα δείτε ότι η περίοδος κυριαρχίας καθεαυτών των Ισραελιτών -όπως λέγεται στην Παλαιά Διαθήκη - αθροίζεται στα 200 με 250 έτη. Αλλά υπήρχαν Μοαβίτες, Ιεβουσίτες, Καναίτες, υπήρχαν Φιλλισταίοι, υπήρχαν πολλοί άλλοι λαοί στην Παλαιστίνη εκείνη την περίοδο, πριν και έπειτα. Και το να απομονώσουμε έναν από αυτούς και να πούμε "Αυτός είναι ο πραγματικός κάτοχος της γης", θέλω να πω, αυτό είναι - αυτό είναι φονταμενταλισμός. Γιατί ο μόνος τρόπος για να το υποστηρίξεις είναι να πεις "Ο Θεός μας το έδωσε" [...] Έτσι, νομίζω ότι οι άνθρωποι που έχουν μία ιστορία εγκατάστασης στην Παλαιστίνη για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα - συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων, ναι και , φυσικά, των Αράβων - έχουν αξίωση. Αλλά ... αυτό είναι πολύ σημαντικό: Δεν νομίζω ότι καμία αξίωση [...] κανείς δεν έχει αξίωση που υπερισχύει όλων των άλλων και δίνει το δικαίωμα στο πρόσωπο με την υποτιθέμενη αξίωση να διώξει ανθρώπους εκτός!"
---"Ιμπεριαλιστική συνέχεια - Παλαιστίνη, Ιράκ και Πολιτική των ΗΠΑ" (8 Μαΐου 2003)
Το επιχείρημα του Σαΐντ ενάντια στον Θρησκευτικός Σιωνισμός που υποστηρίζεται παραδοσιακά από Εβραίους φονταμενταλιστές (δηλαδή, επίκληση στον Θεό για να προβολή της εβραϊκής / ισραηλινής αξίωσης ως ανώτερη από την αραβική / παλαιστινιακή αξίωση) ισχυρίστηκε ότι τέτοιες δικαιολογίες ήταν εγγενώς παράλογες επειδή θα επιτρέπουν στους Χριστιανούς και Μουσουλμάνους όλων των εθνοτικών και πολιτισμικών υπόβαθρων να υποβάλλουν υπέρτερα εδαφικά αξιώματα στην Παλαιστίνη βάσει της πίστης τους.

 Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο 
Από το 1977 έως το 1991, ο Σαΐντ ήταν ανεξάρτητος μέλος του Παλαιστινιακού Εθνικού Συμβουλίου (PNC). Το 1988, ήταν υποστηρικτής της λύσης των δύο κρατών στην Ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση και ψήφισε για τη δημιουργία του Κράτος της Παλαιστίνης σε συνάντηση του Παλαιστινιακού Εθνικού Συμβουλίου στην Αλγερία. Το 1993, ο Σαΐντ παραιτήθηκε από την συμμετοχή του στο Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο, για να διαμαρτυρηθεί για την εσωτερική πολιτική που οδήγησε στη υπογραφή των Συμφωνιών του Όσλο (Διακηρύξεις Αρχών για τις Προσωρινές Συμφωνίες Αυτοδιοίκησης, 1993), οι οποίες θεωρούσε ότι είχαν απαράδεκτους όρους, και επειδή οι όροι είχαν απορριφθεί από τη Διάσκεψη της Μαδρίτης του 1991.

Ο Σαΐντ δεν συμπαθούσε τις Συμφωνίες του Όσλο επειδή δεν δημιούργησαν ένα ανεξάρτητο κράτος της Παλαιστίνης, και επειδή ήταν πολιτικά κατώτερες από ένα σχέδιο που ο Γιασίρ Αραφάτ είχε απορρίψει - ένα σχέδιο που είχε παρουσιάσει ο Σαΐντ στον Αραφάτ εξ ονόματος της κυβέρνησης των ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1970.  Ειδικά ενοχλητική για τον Σαίντ ήταν η πεποίθησή του ότι ο Γιάσερ Αραφάτ είχε προδώσει το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστινιακών προσφύγων στα σπίτια και τις περιουσίες τους στα εδάφη της Πράσινης Γραμμής του Ισραήλ πριν από το 1967, και ότι ο Αραφάτ αγνόησε την αυξανόμενη πολιτική απειλή των ισραηλινών εποικισμών στα κατεχόμενα εδάφη που είχαν δημιουργηθεί από την κατάκτηση της Παλαιστίνης το 1967.
εναλλ.=A map of the West Bank and Gaza strip highlighting administrative domains of the Palestinian authority in red.|δεξιά|μικρογραφία|346x346εσ|Τα διοικητικά πεδία της Παλαιστινιακής Αρχής (κόκκινο)
Το 1995, σε απάντηση στις πολιτικές κριτικές του Σαΐντ, η Παλαιστινιακή Αρχή (PA) απαγόρευσε την πώληση των βιβλίων του Σαΐντ. Ωστόσο, η ΠΑ ήρε την απαγόρευση βιβλίων όταν ο Σαΐντ επαίνεσε δημόσια τον Γιάσερ Αραφάτ για την απόρριψη των προσφορών του πρωθυπουργού Εχούντ Μπαράκ στην Σύνοδο Κορυφής Ειρήνης της Μέσης Ανατολής στο Καμπ Ντέιβιντ (2000) στις ΗΠΑ.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο Σαΐντ έγραψε τον πρόλογο στο βιβλίο ιστορίας Εβραϊκή Ιστορία, Εβραϊκή Θρησκεία: Το βάρος των Τριών Χιλιάδων Χρόνων (1994), του Ισραήλ Σαχάκ, σχετικά με τον εβραϊκό φονταμενταλισμό, ο οποίος παρουσιάζει την πολιτιστική πρόταση ότι η κακομεταχείριση των Παλαιστινίων από το Ισραήλ έχει ρίζες σε μια ιουδαϊκή απαίτηση (άδειας) για τους Εβραίους να διαπράξουν εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας, κατά των Εθνών (μη Εβραίων). Στο πρόλογο του, ο Σαΐντ είπε ότι η Εβραϊκή Ιστορία, η Εβραϊκή Θρησκεία είναι "τίποτα λιγότερο από μια σύντομη ιστορία του κλασικού και σύγχρονου Ιουδαϊσμού, στο βαθμό που αυτά είναι σχετικά με την κατανόηση του σύγχρονου Ισραήλ" και επαίνεσε τον ιστορικό Σαχάκ για την περιγραφή του σύγχρονου Ισραήλ ως έθνος που υπάγεται σε ένα "Ιουδαϊκο-ναζιστικό" πολιτιστικό περιβάλλον που επέτρεψε την αποανθρωποποίηση του Παλαιστινιακού Άλλου: 

Σε όλα τα έργα μου, παρέμεινα εκ βαθέων κριτικός απέναντι στον γοητευτικός και άκριτο εθνικισμό. ... Η οπτική μου για την Παλαιστίνη ... παραμένει η ίδια σήμερα: Έχω εκφράσει όλες τις επιφυλάξεις μου για τον ξέγνοιαστο νατιβισμό και τον μαχητικό μιλιταρισμό της εθνικιστικής ομοφωνίας. Αντιθέτως, πρότεινα μια κριτική ματιά στο Αραβικό περιβάλλον, την Παλαιστινιακή ιστορία και την Ισραηλινή πραγματικότητα, με το ρητό συμπέρασμα ότι μόνο μια διευθέτηση κατόπιν διαπραγματεύσεων, μεταξύ των δύο κοινοτήτων που δεινοπαθούν, της αραβικής και της εβραϊκής, θα παρείχε ανάπαυλα από τον ατελείωτο πόλεμο.
Το 1998, ο Σαΐντ έκανε την ταινία Αναζητώντας την Παλαιστίνη (1998), ένα ντοκιμαντέρ του BBC για την Παλαιστίνη, το παρελθόν και το παρόν. Παρέα με τον γιο του, Γουάντι, ο Σαΐντ επισκέφθηκε ξανά τα μέρη της παιδικής του ηλικίας και ήρθε αντιμέτωπος με τις αδικίες που αντιμετωπίζουν οι απλοί Παλαιστίνιοι στην σύγχρονη Δυτική Όχθη. Παρά το κοινωνικό και πολιτιστικό κύρος που παρέχεται στα προϊόντα κινηματογράφου του BBC στις ΗΠΑ, το ντοκιμαντέρ δεν μεταδόθηκε ποτέ από καμία αμερικανική τηλεοπτική εταιρεία.

 Λίβανος - περιστατικό λιθοβολισμού 
Στις 3 Ιουλίου 2000, ενώ περιηγείται στη Μέση Ανατολή με τον γιο του, τον Γουάντι, ο Σαΐντ φωτογραφήθηκε να πετάει μια πέτρα στα σύνορα Λιβάνου-Ισραήλ, η οποία προκάλεσε πολλές πολιτικές κριτικές για την ενέργειά του να δείχνει εγγενή, προσωπική συμπάθεια στην τρομοκρατία. Ο Σαΐντ εξήγησε την ρίψη πέτρας σαν διπλή δράση, προσωπική και πολιτική, έναν διαγωνισμό δεξιοτήτων μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ ενός πατέρα και του γιου του, και τη χειρονομία χαράς ενός Άραβα στο τέλος της Ισραηλινής κατοχής του Νότιου Λιβάνου (1985-2000): "Ήταν μια πέτρα, δεν υπήρχε κανείς εκεί. Η φρουρά ήταν τουλάχιστον μισό μίλι μακριά". 
εναλλ.=A map showing a light blue and a dark blue line between Lebanon and Israel.|δεξιά|μικρογραφία|375x375εσ|Για την πέτρα που πέταξε σε ισραηλινό φρουρό σε μια ισραηλινή φυλάκισσα πέρα από τη γαλάζια γραμμή του Λιβανού-Ισραηλινού συνόρων, το περιοδικό Commentary επισήμανε τον Σαίντ "Ο καθηγητής της τρομοκρατίας" το 2000.
Ο Σαϊντ περιέγραψε το περιστατικό ως ασήμαντο και είπε ότι "ριέχε την πέτρα ως συμβολική πράξη" σε "ένα άδειο μέρος". Η εφημερίδα της Βηρυτού Ασ-Σαφίρ (The Ambassador) πήρε συνέντευξη από έναν Λιβανό ντόπινο κάτοικο που είπε ότι ο Σαΐντ ήταν λιγότερο από δέκα μέτρα (περίπου 30 πόδια) από τους στρατιώτες της Ισραηλινής Άμυνας (IDF) που επάνδρωναν τη διώροφη φρουρά, όταν πέταξε την πέτρα, η οποία χτύπησε το φράχτη από σίδερα μπροστά από το φρουρό.   Στις ΗΠΑ, η ενέργεια του Σαΐντ επικρίθηκε από μερικούς φοιτητές του Πανεπιστημίου της Κολούμπια και τον Σύνδεσμο κατά της συκοφαντικής δυσφήμισης, και την Διεθνή B'nai B'rith (Γιοι της Διαθήκης). Ο προπονητής του πανεπιστημίου δημοσίευσε μια επιστολή πέντε σελίδων που δηλώνει ότι η δράση του Σαΐντ προστατεύεται από την ακαδημαϊκή ελευθερία: "Όσον αφορά την γνώση μου, η πέτρα δεν απευθύνθηκε σε κανέναν· δεν παραβιάστηκε κανένας νόμος· δεν καταγγέλθηκε κατηγορία· δεν έχει ληφθεί καμία ποινική ή πολιτική ενέργεια εναντίον του καθηγητή Σαΐντ".

Τον Φεβρουάριο του 2001, η Εταιρεία Φρόιντ στην Αυστρία ακύρωσε μια διάλεξη του Σαΐντ λόγω του περιστατικού ρίψης πέτρας. Ο πρόεδρος της Εταιρείας Φρόιντ είπε ότι "[η] πλειοψηφία [της κοινότητας] αποφάσισε να ακυρώσει την διάλεξη του για να αποφύγει μια εσωτερική σύγκρουση. Μετανιώνω βαθιία που αυτό συνέβη προς τον Καθηγητή Σαίντ [t]

 Κριτική στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ 
Στην αναθεωρημένη έκδοση του Κάλυψη του Ισλάμ: Πώς τα ΜΜΕ και οι ειδικοί καθορίζουν πώς βλέπουμε τον υπόλοιπο κόσμο (1997), ο Σαίντ επικρίνει την οριενταλιστική προκατάληψη των δυτικών ειδησεογραφικών μέσων ενημέρωσης για τη Μέση Ανατολή και το Ισλάμ, ιδιαίτερα την τάση να δημοσιεύουν "τις εικασίες σχετικά με την τελευταία συνωμοσία για την ανατίναξη κτιρίων, το σαμποτάρισμα εμπορικών αεροσκαφών και τη δηλητηρίαση των αποθεμάτων νερού".  Επέκρινε την αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή στον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου (1998–99) ως ιμπεριαλιστική ενέργεια  και περιέγραψε τον Νόμο για την Απελευθέρωση του Ιράκ (1998), που εκδόθηκε κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Κλίντον, ως την πολιτική άδεια που προέκρινε τις ΗΠΑ να εισβάλουν στο Ιράκ το 2003, η οποία εγκρίθηκε με το ψήφισμα του Ιράκ (2 Οκτωβρίου 2002). και τη συνεχή υποστήριξη του Ισραήλ από διαδοχικές προεδρικές κυβερνήσεις των ΗΠΑ, ως ενέργειες που αποσκοπούσαν στη διαιώνιση της περιφερειακής πολιτικής αστάθειας στη Μέση Ανατολή.Democracy Now!, "Edward Saïd Archive", DemocracyNow.org, 2003. Retrieved 4 January 2010. .

Στο γεγονός αυτό, παρά το γεγονός ότι νοσούσε από λευχαιμία, ως δημόσιος διανοούμενος, ο Σαΐντ συνέχισε να επικρίνει την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ στα μέσα του 2003. και, στην αιγυπτιακή εφημερίδα Al-Ahram Weekly, στο άρθρο "Πηγές Ελπίδας" (2 Απριλίου 2003), ο Σαΐτ είπε ότι ο πόλεμος των ΗΠΑ κατά του Ιράκ ήταν μια πολιτικά κακοσχεδιασμένη στρατηγική επιχείρηση.

 Υπό την παρακολούθηση του FBI 
Το 2003, ο Χάινταρ Αμπντέλ Σαφί, ο Ιμπραήμ Ντάκακ, ο Μουσταφά Μπαργκούτι και ο Σαΐντ ίδρυσαν την Αλ-Μουμπάδαρα (την Παλαιστινιακή Εθνική Πρωτοβουλία), με επικεφαλής τον Μπαργούτι, ένα μεταρρυθμιστικό, δημοκρατικό τρίτο κόμμα που προοριζόταν να είναι μια εναλλακτική λύση στην συνηθισμένη δικομματική πολιτική της Παλαιστίνης. Η ιδεολογία του είναι να είναι μια εναλλακτική λύση στις εξτρεμιστικές πολιτικές της σοσιαλδημοκρατικής Φατάχ και της Ισλαμιστικής  Χαμάς. Η ίδρυση της ομάδας από τον Σαίντ, καθώς και οι άλλες διεθνείς πολιτικές δραστηριότητές του σχετικά με την Παλαιστίνη, έγιναν αντιληπτές από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, και ο Σαίντ τέθηκε υπό την παρακολούθηση του FBI, η οποία έγινε πιο εντατική μετά το 1972. Ο Ντέιβιντ Πράις, ανθρωπολόγος στο Κρατικό Κολλέγιο του Έβεργκριν, ζήτησε το αρχείο του FBI για τον Σαίντ μέσω του νόμου περί ελευθερίας της πληροφορίας για λογαριασμό του CounterPunch και δημοσίευσε μια έκθεση σχετικά με τα ευρήματά του.  Οι δημοσιευμένες σελίδες των αρχείων του Σαΐντ από το FBI δείχνουν ότι το FBI διάβαζε τα βιβλία του Σαΐντ και ανέφερε το περιεχόμενό τους στην Ουάσινγκτον.

 Μουσικά ενδιαφέροντα 
εναλλ.=Photo of an orchestra playing in casual dress.|μικρογραφία|Η αρμονική Μέση Ανατολή: η West-Eastern Divan Orchestra υπό την ηγεσία του Ντάνιελ Μπαρένμποϊμ
Εκτός από το ότι ήταν δημόσιος διανοούμενος, ο Έντουαρντ Σαΐντ ήταν επιτυχημένος πιανίστας, δούλευε ως μουσικός κριτικός για το περιοδικό The Nation και έγραψε τέσσερα βιβλία για τη μουσική: Μουσικές Επεξεργασίες (1991); Παραλληλισμοί και παράδοξα: εξερευνήσεις στη μουσική και την κοινωνία (2002), με τον Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ ως συν-συγγραφέα; On Late Style: Music and Literature Against the Grain (2006) και Μουσική στα όρια (2007) στο οποίο τελευταίο του βιβλίο μίλησε για την εύρεση μουσικών αντανακλάσεων των λογοτεχνικών και ιστορικών ιδεών του σε τολμηρές συνθέσεις και ισχυρές επιδόσεις.

Σε άλλα μέρη του μουσικού κόσμου, ο συνθέτης Μοχάμεντ Φαϊρούζ αναγνώρισε την βαθιά επιρροή του Έντουαρντ Σαΐντ στα έργα του. : συνθετικά, η Πρώτη Συμφωνία του Φαϊρούζ παραπέμπει θεματικά στο δοκίμιο "Εγκώμιο σε μία χορεύτρια της κοιλιάς" (1990), για την Ταχια Καριόκα, την Αιγύπτια χορεύτρια, ηθοποιό και πολιτικό μαχητή, και μια σονάτα για πιάνο, με τίτλο Σκέψεις για την Εξορία (1984), η οποία αναφέρεται θεματικά στα συναισθήματα που ενυπάρχουν στο να είσαι εξόριστος.

 Ορχήστρα West-Eastern Divan 
Το 1999, ο Σαΐντ και ο Μπαρένμποϊμ συνίδρυσαν στην West-Eastern Divan Orchestra, που αποτελείται από νέους Ισραηλινούς, Παλαιστίνιους και Άραβες μουσικούς. Επίσης ίδρυσαν το Ίδρυμα Μπαρένμποϊμ-Σαΐντ στη Σεβίλλη, για την ανάπτυξη έργων εκπαίδευσης μέσω της μουσικής. Εκτός από τη διαχείριση της West-Eastern Divan Orchestra, το Ίδρυμα Μπαρένμποϊμ-Σαΐντ βοηθά με τη διοίκηση της Ακαδημίας Ορχηστρικών Σπουδών, του Προγράμματος Μουσικής Εκπαίδευσης στην Παλαιστίνη και του Προγράμματος Νεαρής Παιδικής Μουσικής Εκπαίδευσης, στη Σεβίλη.

 Τιμές και βραβεία 
Εκτός από τιμές, ορισμό ως επίτιμο μέλος και θέσεις σε διάσημους οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, ο Έντουαρντ Σαΐντ τιμήθηκε με περίπου είκοσι τιμητικά πανεπιστημιακά πτυχία κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του ζωής ως ακαδημαϊκός, κριτικός και άνθρωπος των γραμμάτων.  Μεταξύ των τιμών που του δόθηκαν ήταν:

 Το βραβείο Μπόουντοιν από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.
 Δυο φορές έλαβε το Βραβείο Βιβλίου Lionel Trilling. Η πρώτη φορά ήταν η εναρκτήρια απονομή του εν λόγω λογοτεχνικού βραβείου το 1976, για την ταινία "Αρχές: Πρόθεση και Μέθοδο" (1974). Επίσης, έλαβε το
 Βραβείο Wellek της Αμερικανικής Ένωσης Συγκριτικής Λογοτεχνίας
 Το πρώτο βραβείο Spinoza Lens.
 Βραβείο Λειτουργίας Λάνναν για επιτεύγματα ζωής το 2001
 Βραβείο Πρίγκιπα των Αστούριων για την Concord το 2002 (από κοινού με τον Ντάνιελ Μπαρένμποϊμ).
 Πρώτος πολίτης των ΗΠΑ που έλαβε το Βραβείο Σουλτάν Οουάις (για Πολιτιστικά & Επιστημονικά Επιτεύγματα, 1996-1997).
 Η αυτοβιογραφία Out of Place (1999)  έλαβε τρία βραβεία, το 1999 New Yorker Book Award για μη φαντασία, το 2000 Anisfield-Wolf Book Award για Μη φαντασία και το Morton Dauwen Zabel Award στη Λγοτεχνία.

 Θάνατος και κληρονομιά 
μικρογραφία|Η επιτάφια στήλη του Έντουαρντ Σάιντ
Ο Σαΐντ πέθανε σε ηλικία 67 ετών στη Νέα Υόρκη στις 24 Σεπτεμβρίου 2003, μετά από 12 χρόνια αγώνα με χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία. Ζει μέσω της συζύγου του, Μαριάμ Σ. Σαΐντ, του γιου του, Γουάντι Σαΐντ, και της κόρης του, Ντζάλα Σαΐντ. Οι εγκωμιαστές του περιλαμβάνουν τον Alexander Cockburn ("Μια ισχυρή και παθιασμένη καρδιά"); τον Seamus Deane ("Ένα αργό στυλ του ανθρωπισμού"); τον Christopher Hitchens ("Μια αποχώρηση για τον Edward Said"); τον Tony Judt ("Ο Κόσμοπολίτης χωρίς ρίζες"); τον Michael Wood ("Για τον Edward Said"), και τον Tariq Ali ("Θυμήσου τον Edward Said, 1935-2003"). Ο Σαΐντ είναι θαμμένος στο Προτεσταντικό Σημείο στη Μπρουμάνα, Τζαμπάλ Λουμπναν, Λιβάνου. Στην ταφόπλακα του αναγράφεται ότι πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου 2003.

Οι τιμές στον Said περιλαμβάνουν βιβλία και σχολεία. Τα βιβλία περιλαμβάνουν το Περίμενε τους Βαρβάρους: ένα αφιέρωμα προς τιμήν του Έντουαρντ Γ. Σαΐντ (2008) που περιλαμβάνει δοκίμια από τους Akeel Bilgrami, Rashid Khalidi και Elias Khoury; Edward Said: το χάρισμα της Κρίτικης (2010), από τον Χάρολντ Αράμ Βέσερ, μια κριτική βιογραφία; και Edward Said: Μια κληρονομιά της Απελευθέρωσης και των Εκπροσωπεύσεων (2010), με δοκίμια από τον Joseph Massad, Ilan Pappé, Ella Shohat, Ghada Karmi, Noam Chomsky, Gayatri Chakravorty Spivak, και Daniel Barenboim.

Το 2002, ο Σεΐχης Ζαΐντ μπιν Σουλτάν Αλ Νάιχαν, ο ιδρυτής και πρόεδρος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, και άλλοι θέσπισαν την Έδρα Εδουάρντ Σαΐντ στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια. Αυτή τη στιγμή είναι κατηλημνη από τον Ρασιντ Χαλιδί.

Τον Νοέμβριο του 2004, στην Παλαιστίνη, το Πανεπιστήμιο Birzeit μετονομάζει τη μουσική σχολή τους στο Εθνικό Μουσικό Ωδείο Edward Said.

Η Ακαδημία Barenboim-Said (Βερολίνο) ιδρύθηκε το 2012.

Το 2016, το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια Fresno άρχισε να εξετάζει αιτούντες για μια νεοσυσταθείσα Καθηγητική θέση στη Μέση Ανατολή με το όνομα Edward Said, αλλά μετά από μήνες εξέτασης των αιτούντων, το Fresno ακύρωσε την αναζήτηση. Μερικοί παρατηρητές ισχυρίζονται ότι η ακύρωση οφείλεται στην πίεση από φιλοισραηλινούς ανθρώπους και ομάδες.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πρίνστον
Κατηγορία:Παλαιστίνιοι φιλόσοφοι
Κατηγορία:Παλαιστίνιοι ακτιβιστές
Κατηγορία:Οριενταλισμός
Κατηγορία:Ισλάμ και πολιτική
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ
Κατηγορία:Αμερικανοί κριτικοί της λογοτεχνίας
Κατηγορία:Αμερικανοί ουμανιστές
Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά