Τσόλα Ντραγκόιτσεβα

Η Τσόλα Νίντσεβα Ντράγοϊτσεβα (Βουλγαρικά: Цола Нинчева Драгойчева; 18 Αυγούστου 1898 - 26 Μαΐου 1993), γνωστή και με το ψευδώνυμο Σόνια, ήταν Βουλγάρα πολιτικός του Βουλγάρικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΒΚΚ). Μέλος της παράνομης ένοπλης πτέρυγας του κόμματος στη δεκαετία του 1920, πέρασε χρόνια στη φυλακή και ως μετανάστες στη Σοβιετική Ένωση. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέλαβε διάφορες υψηλές θέσεις και ήταν μέλος της νομενκλατούρας. Από το 1946 έως το 1990, ήταν συνεχώς μέλος της Εθνικής Συνέλευσης της Βουλγαρίας. Στις 11 Δεκεμβρίου 1947 έγινε η πρώτη γυναίκα υπουργός στην ιστορία της χώρας. 

 Ζωή και σταδιοδρομία 
Η Ντράγκοϊτσεβα γεννήθηκε στις 30 Αυγούστου [18 Αυγούστου/Ιουλιανό Ημερολόγιο ]  στην πόλη Μπιάλα Σλάτινα στην επαρχία Βράτσα, στη βορειοδυτική Βουλγαρία. Το 1919, εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Αποφοίτησε από την Ανώτερη Παιδαγωγική Σχολή της Σόφιας και έγινε δασκάλα. Συμμετείχε στην κομμουνιστική εξέγερση του Σεπτεμβρίου του 1923, καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκισης και της απαγορεύτηκε να διδάσκει. Αμνηστεύθηκε το 1924 και γρήγορα έγινε μέλος των περιφερειακών διευθύνσεων της ένοπλης πτέρυγας του κόμματός της στη Ρουσέ, Βάρνα και Πλοβδίβ. Μετά την επίθεση της εκκλησίας του Αγίου Νεδέλια το 1925, η Ντράγκοϊτσεβα φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Η εκτέλεσή της αναβλήθηκε λόγω της εγκυμοσύνης της και η θανατική της ποινή αντικαταστάθηκε με ισόβια κάθειρξη το 1926. Το 1932, της χορηγήθηκε και πάλι αμνηστία.

Το 1932, μετανάστευσε στη Μόσχα, όπου αποφοίτησε από τη Διεθνή Σχολή Λένιν και εργάστηκε στη Διεθνή Κομμουνιστική Γυναικεία Γραμματεία της Κομιντέρν για ένα χρόνο. Η Ντράγκοϊτσεβα επέστρεψε στη Βουλγαρία το 1936 και εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος, στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου 1990. Από το 1941 και μετά, ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΒ.

Η Ντράγκοϊτσεβα συμμετείχε ενεργά στην ένοπλη αντίσταση του ΚΚΒ και του Πατριωτικού Μετώπου ενάντια στην συμμαχία της Βουλγαρίας με τις Δυνάμεις του Άξονα στον Β' Παγκοσμίο Πόλεμο. Συνελήφθη τον Αύγουστο του 1941 και κρατήθηκε στη γυναικεία πτέρυγα Σβέτ Νίκολα του στρατοπέδου συγκέντρωσης Γκόντα Βόντα κοντά στην Ασένοβγκραντ. Έμεινε εκεί μέχρι τον Δεκέμβριο.

Μετά το πραξικόπημα του 1944 και την άνοδο του κόμματος της στην εξουσία, η Ντράγκοϊτσεβα ανέλαβε μια σειρά θέσεων: Γενική Γραμματέα του Πατριωτικού Μετώπου (1944-1948), Πρόεδρος της Βουλγαρικής Λαϊκής Ένωσης Γυναικών (1945-1950), Υπουργός Ταχυδρομείων, Τηλεγραφικών και Τηλεφώνων (1947-1957), Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για την Προστασία της Ειρήνης (1949-1952), Πρόεδρος της Παλλαϊκής Επιτροπής Βουλγαροσοβιετικής Φιλίας (1957-1977) και Επίτιμη Πρόεδρος της ίδιας επιτροπής από το 1977 και μετά. Το 1945, συμμετείχε στην ιδρυτική συνάντηση της Διεθνούς Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Γυναικών στο Παρίσι.

Η Ντράγκοϊτσεβα ήταν υπέρ της εκτέλεσης του Νίκολα Πέτκοφ, του Τράιτσο Κόστφ και άλλων "εχθρών του λαού". Υποστήριξε την είσοδο της Βουλγαρίας στη Σοβιετική Ένωση ως τη 16η δημοκρατία της [παραπομπή σε εκκρεμότητα] και ενήργησε ως ελέγκτρια του πολιτισμού και των τεχνών.[1] Υπήρξε στενή φίλη του Τζόζεφ Κομπζόν και του Αντρέι Τουπόλεφ και της απονεμήθηκε το Βραβείο Ειρήνης Λένιν το 1971.

Τα απομνημονεύματά της δίνουν μια λεπτομερή επισκόπηση των Βούλγαρων της λεγόμενης "Μακεδονίας του Βαρδάρη" κατά τη διάρκεια και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και εκφράζουν τις απόψεις του ΚΚΒ για το Μακεδονικό Ζήτημα. Ωστόσο, επικρίθηκαν έντονα από τον ηγέτη της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (IMRO) Ιβάν Μιχαΐλοφ. Η Ντράγκοτσέβα πέθανε στη Σόφια στις 26 Μαΐου 1993 σε ηλικία  94 ετών.

 Διακρίσεις και βραβεία 

 Ηρωας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Βουλγαρίας (1968) 
 Ηρωσς της Σοσιαλιστικής Εργασίας (1963) 
 Τάγμα του Γεωργίου Δημήτρωφ, δύο φορές (1963, 1968) 
 Τάγμα  του Λένιν
 Διεθνές βραβείο Λένιν "για την ειρήνη μεταξύ των λαών" (1972) 

 John D. Bell, Το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα από τον Μπλάγκοεφ μέχρι τον Ζιβκόφ, Παλό Άλτο: Τύπος του Ινστιτούτου Χούβερ, 1985
 Σύριλ Ε. Μπλάκ, "Η Αρχή του Ψυχρού Πολέμου στη Βουλγαρία: Μια Προσωπική Αντιλήψη", Η Ανασκόπηση της Πολιτικής Βλ. 41, αριθ. 2 (Απρίλιος 1979), σ. 163-202 
 Το αρχείο της βουλγαρικής μυστικής αστυνομίας για την Τσόλα Ντράγκοϊτσεβα (σε βουλγάρική) http://policefiles.archives.bg/dosieta/2013-01-24-21-07-34
 Χριστο Αλιξίεφ, "Μια γυναίκα πολιτικός στα Βαλκάνια του Ψυχρού Πολέμου από τη Βιογραφία στην Ιστορία: Η υπόθεση της Βουλγάρας Κομμουνίστριας [παρατεθής νεκρός σύνδεσμος ]", 10 Μαρτίου 2014. Πανεπιστήμιο του Ιλινόις Ρωσικό, Ανατολικο-Ευρωπαϊκό και Ευρασιατικό Ινστιτούτο  
 Κρασίμιρα Ντασκαλόβα, "Μια γυναίκα πολιτικός στα Βαλκάνια του Ψυχρού Πολέμου: Από τη Βιογραφία στην Ιστορία" Ασπάσια: Το Διεθνές Ετήσιο Βιβλίο Ιστορίας των Γυναικών και των Γενών της Κεντρικής, Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης, Τόμος 10, 2016
 Ελένα Σαβόβα, Τσόλα Ντράγκοϊτσεβα: Βιοβιβλιογραφία. Σόφια: Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών, 1974 (Μουλγαρικά) 

 Вестник "Народен спорт", αριθμός 293 - "Minister ЦОЛА ДРАГОЙЧЕВА БЕ ИЗБРАНА ЗА ПРЕДСЕДАТЕЛ НА "ЛЕВСКИ" (В новият УС влизат: председатель: Цола Драгойчева, подпредседатели: Никола Табаков, Асен Разпопов, Христо Драгански...) 
 Βάνκο Απόστολσκι, Τσόλα Ντράγκοϊτσεβα και τα απομνημονεύματά της βασισμένα στις μεγαλύτερες βουλγαρικές εθνικιστικές θέσεις. Βελιγράδι: Γιουγκοσλάβικη Stvarnost, 1979
 Άννα Ζαρκόβα, "Το Τσόλα Ντράγκοϊτσεβα : Родих в тюрьме син на име Миро", Trud.bg, 4 Οκτωβρίου 2010
 Πατριωτικό Μέτωπο Βουλγαρία για τη Μακεδονία - ⁇ Македонска мисъл", κ. 1 - 2, έτος. 1, Ιουλίου-Αυγούστου 1945

Κατηγορία:Βούλγαροι βουλευτές
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν
Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν
Κατηγορία:Βούλγαροι επαναστάτες