Απομάκρυνση των πολωνικών εθνικών θησαυρών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

Μεταξύ 1939 και 1941, αντικείμενα ομορφιάς και διακοσμητικής τέχνης που θεωρούνταν εξαιρετικής καλλιτεχνικής ή ιστορικής αξίας, τα οποία έγιναν γνωστά συλλογικά ως Πολωνικοί Εθνικοί Θησαυροί (, ), απομακρύνθηκαν από την Πολωνία στην έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το Σεπτέμβριο του 1939 και μεταφέρθηκαν μέσω Ρουμανίας, Γαλλίας και Βρετανίας στον Καναδά. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών προέρχονταν από το Κάστρο Βάβελ στην Κρακοβία και περιλάμβανε μια πλούσια συλλογή Γιαγκελόνιων ταπετσαριών, καθώς και το Στσέρμπιετς, το μεσαιωνικό ξίφος στέψης των Πολωνών βασιλιάδων. Αυτά έγιναν γνωστά ως Θησαυροί του Βάβελ (πολωνικά: skarby wawelskie), μια ονομασία που μερικές φορές επεκτάθηκε εσφαλμένα σε όλα τα απομακρυσμένα αντικείμενα. Τα περισσότερα από τα υπόλοιπα αντικείμενα που περισώθηκαν ήταν χειρόγραφα από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Βαρσοβίας, συμπεριλαμβανομένων των πρώτων εγγράφων στην πολωνική γλώσσα και παρτιτούρας με το αυτόγραφο του Φρεντερίκ Σοπέν. Οι θησαυροί συμπληρώθηκαν με έργα τέχνης από το Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας και μια Βίβλο του Γουτεμβέργιου από την βιβλιοθήκη του Καθολικού Ανώτερου Σεμιναρίου του Πέλπλιν. Μετά το τέλος του πολέμου, οι θησαυροί παρέμειναν στον Καναδά για σχεδόν δύο δεκαετίες λόγω ανταγωνιστικών αξιώσεων που έγιναν από τη νέα κομμουνιστική κυβέρνηση της Πολωνίας και την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση στο Λονδίνο. Οι διαπραγματεύσεις διήρκεσαν πάνω από 15 χρόνια, πριν τελικά επιστρέψουν στην Πολωνία το 1961.

 Οι θησαυροί 
δεξιά|μικρογραφία|Στσέρμπιετς, το τελετουργικό ξίφος στέψης.
Η συλλογή αυτή αποτελείται από εκατοντάδες κομμάτια, μερικά από τα οποία είναι παγκοσμίως αξιοσημείωτα.

 Ξίφος στέψης 
Το Στσέρμπιετς, που αναφέρεται συνήθως ως το Τελετουργικό Ξίφος Στέψης της Πολωνίας, είναι αρχαίο όπλο μάχης που χρησιμοποιήθηκε για να στέψει τους πολωνικούς βασιλιάδες για γενιές.Η δημοτικότητα του προέρχεται εν μέρει από έναν μύθο που συνδέεται με το ξίφος, στον οποίο ο θρύλος υπαγόρευε ότι οποιοσδήποτε βασιλιάς δεν χρησιμοποιούσε αυτό το ξίφος κατά την στέψη του, θα έθετε σε κίνδυνο τα σύνορα της χώρας του, θέτοντας το βασίλειό του σε κίνδυνο εισβολής. Διαθέτει διακοσμημένη με πολύτιμους λίθους λαβή, που περιέχει μια σειρά από πολωνικές χαρακτικές. Είναι το μόνο διατηρημένο κομμάτι των Κοσμημάτων του Πολωνικού Στέμματος που εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα.

 Βίβλος του Γουτεμβέργιου 
δεξιά|μικρογραφία|Μια Βίβλος του Γουτεμβέργιου από το Επισκοπικό Μουσείο του Πέλπλιν.
Η Βίβλος του Γουτεμβέργιου δημιουργήθηκε από τον Ιωάννη Γουτεμβέργιο, τον εφευρέτη που πιστώνεται ότι έφερε την πρακτική της εκτύπωσης στην Ευρώπη και αντιπροσωπεύει ένα από τα πρώτα μεγάλα έργα που εκτυπώθηκαν με τυπογράφο το 1455. Είναι αγαπημένο, μεταξύ πολλών λόγων, επειδή θεωρείται ένα κομμάτι εξαιρετικής ποιότητας σε μεγάλο βαθμό λόγω της επιλογής του Γουτεμβέργιου σε υλικά μελανιού, βιβλιοδεσίας και εκτύπωσης. Περίπου 180 αντίτυπα παράχθηκαν αρχικά, με κάθε επιζών αντίγραφο να αξίζει πλέον πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια.

 Γιαγκελόνιες ταπετσαρίες 
αριστερά|μικρογραφία|Συνομιλία του Νώε με τον Θεό, φλαμανδική ταπετσαρία από τη συλλογή του Βασιλιά Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου.
Αρχικά, οι Γιαγκελόνιες ταπετσαρίες ήταν παραγγελία από τον Βασιλιά Σιγισμούνδο Β΄ Αύγουστο για να τιμήσουν την έναρξη του τρίτου γάμου του. Μπορούν να περιγραφούν ως αρκετά μεγάλα κομμάτια μεταξιού, όπου συχνά εκτείνονται σε μέτρα χώρου, με μέτρα χρυσού και ασημένιου νήματος σε υφαντό ύφασμα. Κάθε κομμάτι είναι μοναδικό στο ότι απεικονίζει διαφορετικές σκηνές στην ιστορία, συχνά έχοντας θρησκευτικούς συνειρμούς (όπως η Κιβωτός του Νώε). Η συλλογή αποτελούνταν από πάνω από 300 πρωτότυπα κομμάτια. Ωστόσο, πάνω από το ήμισυ από αυτά είχαν τοποθετηθεί ως ενέχυρο από ένα μεταγενέστερο βασιλιά σε μια εποχή που η Πολωνία ήταν σε μεγάλο οικονομικό χρέος. Έπειτα, έμειναν μόνο 137 κομμάτια. Ωστόσο, ως σύνολο συνθέτουν την μεγαλύτερη συλλογή ταπετσαριών που έχει ποτέ παραγγείλει ένας μόνος κυβερνήτης. Θεωρούνται ευρέως αριστουργήματα τέχνης και η μεγαλύτερη συλλογή ταπετσαριών της Ευρώπης.

 Ταξίδι στο εξωτερικό 
Η ανησυχία για την ασφάλεια των θησαυρών του Κάστρου Βάβελ αυξήθηκε όταν η Πολωνία αντιμετώπισε την επικείμενη εισβολή των Ναζιστών στρατιωτών το 1939. Το Τρίτο Ράιχ του Αδόλφου Χίτλερ κινούταν ανατολικά σε όλη την Ευρώπη, και είχε ήδη εκδώσει πολλαπλές απειλές στο έθνος. Η πολωνική κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να προστατεύσει τα αρχαιότερα και πιο πολύτιμα ιστορικά κομμάτια από το ναζιστικό κόμμα, οπότε αποφάσισε να τα μεταφέρει σε όλη την Ευρώπη μέχρι να βρουν στους θησαυρούς ασφαλές μέρος για να τους κρύψουν. Άρχισαν να κατασκευάζουν μεγάλες θήκες και κυλίνδρους για τα κειμήλια, αποκλείοντας το κάστρο από την πρόσβαση του κοινού προκειμένου να τα προετοιμάσουν για μεταφορά μυστικά.

 Σε όλη την Ευρώπη 
Οι θησαυροί χρειάστηκαν περισσότερο χρόνο για να προετοιμαστούν από ότι αναμενόταν, αφήνοντας το Κάστρο δύο ημέρες μετά την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία. Ευτυχώς, ο Χανς Φρανκ (ο Γενικός Κυβερνήτης της Ναζιστικής Δημοκρατίας που ήταν υπεύθυνος για την κατάληψη της Πολωνίας) και οι άνδρες του δεν εισέβαλαν στο Κάστρο και δεν το κατέλαβαν για τους εαυτούς τους μέχρι που οι θησαυροί είχαν ήδη φύγει. Τα φόρτωσαν κρυφά σε ποταμοφορτηγίδες, βαγόνια, λεωφορεία και φορτηγά. Για να εξασφαλίσουν την ασφαλή μεταφορά τους συνοδεύτηκαν από τον Στανίσουαφ Ζάλεσκι και τον Γιούζεφ Πολκόφσκι, δύο επιμελητές από το Κάστρο Βάβελ που γνώριζαν τους θησαυρούς.

Οι θησαυροί και οι συντηρητές ταξίδεψαν στα σύνορα της Πολωνίας, όπου αναμείχθηκαν με μια ομάδα προσφύγων που εγκατέλειψαν τη χώρα και κατευθύνονταν προς τη Ρουμανία. Από εκεί, πήγαν στην πρεσβεία στο Βουκουρέστι για να ζητήσουν προσωρινό καταφύγιο. Σε αυτό το σημείο, ο Ζαλέσκι και ο Πολκόφσκι δεν είχαν ιδέα που θα κρύψουν τους θησαυρούς. Αναζήτησαν διάφορες επιλογές εκείνη την περίοδο, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν αποθήκευση στην Ελβετία ή την Πόλη του Βατικανού. Ωστόσο, και οι δύο προσπάθειες αποδείχθηκαν άσκοπες.

Μετακινήθηκαν ξανά σε άλλες τοποθεσίες, αυτή τη φορά στη Μάλτα, όπου έμειναν για περίπου δύο εβδομάδες ενώ συνέχισαν να σχεδιάζουν στρατηγικές. Εκεί έμαθαν για τις προσπάθειες της Γαλλίας να κρύψει την Γαλλική Κρατική Συλλογή σε διάφορα εργοστάσια, ενώ οι Ναζί περιπλανιόντουσαν στην Ανατολική Ευρώπη. Ακούγοντας αυτό, ταξίδεψαν στο Ωμπυσσόν, όπου έκρυψαν τους θησαυρούς του Βάβελ σε ένα άδειο εργοστάσιο. Ωστόσο, αυτή η κρυψώνα κράτησε μόνο για έξι μήνες μέχρι που οι Ναζί εισέβαλαν στη Δυτική Ευρώπη, αναγκάζοντας τον Ζαλέσκι και τον Πολκόφσκι να μετακινηθούν ξανά.
δεξιά|μικρογραφία|Το MS Batory.
Σε εκείνο το σημείο, οι συντηρητές πίστευαν ότι ο μόνος τρόπος για να μην κατασχέσουν οι Ναζί τους θησαυρούς ήταν να τους στείλουν πέρα από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Ταξίδευσαν στην Πολωνική πρεσβεία στο Λονδίνο, με την πρόθεση να κανονίσουν τα κομμάτια να μεταφερθούν στον Καναδά. Η συλλογή τοποθετήθηκε κρυφά στο MS Batory, το οποίο προοριζόταν για τη Βόρεια Αμερική. Για να εξασφαλιστεί περαιτέρω η ασφάλεια των θησαυρών, το πλοίο εντάχθηκε σε ένα μεγαλύτερο στόλο που ταξίδευε υπό το κωδικό όνομα Επιχείρηση Ψάρι, στο οποίο μια πρωτοφανής ποσότητα ευρωπαϊκών πολύτιμων αντικειμένων μεταφέρθηκε μυστικά με πλοία στον Καναδά για αποθήκευση. Ξεκίνησαν το ταξίδι τους στις 4 Ιουλίου 1940.

 Στο Καναδά 
Το Batory πρόσδεσε στο Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας στις 12 Ιουλίου 1940. Οι θησαυροί έλαβαν την άδεια να εισέλθουν στον Καναδά χωρίς δασμούς, δεδομένου ότι θεωρούνταν ιδιοκτησία της πολωνικής κυβέρνησης. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκαν με τρένο στην Οττάβα του Οντάριο, με την Βασιλική Καναδική Αστυνομία να υπηρετεί ως συνοδεία τους. Μετά την προσωρινή αποθήκευση τους στο πολωνικό προξενείο, οι θησαυροί μεταφέρθηκαν σε ένα κτίριο αποθήκευσης στο Πειραματικό Αγρόκτημα, αφού οι Ζαλέσκι και Πολκόφσκι ενημερώθηκαν για το αλεξίπυρο και υπό ελεγχόμενη θερμοκρασία περιβάλλον του.

 Αναζήτηση 

 Μετά τον πόλεμο 
Το 1945, η Σοβιετική Ένωση είχε αναλάβει και είχε καθιερώσει ένα νέο καθεστώς στην Πολωνία, προς μεγάλη έκπληξη των Πολωνών ιθαγενών που είχαν εκδιωχθεί από τη χώρα τους από τους Ναζί. Αυτό δεν ήταν καλό νέο για τον Πολκόφσκι, ο οποίος διαφωνούσε με τον Ζαλέσκι ότι η επιστροφή των θησαυρών στην Πολωνία μετά τον πόλεμο, όπως είχε σχεδιαστεί, θα τους παρέδιδε στα χέρια των Σοβιετικών. Η αρχική πολωνική κυβέρνηση, που βρισκόταν σε εξορία στο Λονδίνο, έστειλε τον Βάτσουαφ Μπαμπίνσκι στην Οττάβα. Εκεί, σχεδίασε με τους επιμελητές να μετακινήσουν τη συλλογή του Βάβελ από την τρέχουσα θέση της, προκειμένου να την κρατήσει μακριά από τη νέα πολωνική κυβέρνηση όταν οι εκπρόσωποί τους τελικά υα έρχονταν να την ψάξουν.

Έτσι, οι άνδρες άρχισαν να αναδιανέμουν τα έργα σε όλο το Κεντρικό Καναδά. Τα συσκεύασαν σε μεγάλα μπαούλα και τα έβγαλαν ήσυχα από το κτίριο αποθήκευσης στο Πειραματικό Αγρόκτημα. Έστειλαν δύο μπαούλα στην Τράπεζα του Μόντρεαλ, δίπλα στην Οττάβα, για να αποθηκευτούν κρυφά σε ένα από τα χρηματοκιβώτια τους. Μεταξύ των περιεχομένων του ήταν το Στσέρμπιετς και η Βίβλος του Γουτεμβέργιου, δύο από τα πιο πολύτιμα κομμάτια της συλλογής. Οκτώ αποσκευές πολωνικών στρατιωτικών αντικειμένων μεταφέρθηκαν επίσης σε κοντινή περιοχή, αφού μεταφέρθηκαν σε μοναστήρι στην Οττάβα. Τα υπόλοιπα 24 μπαούλα στάλθηκαν σε μοναστήρι στη Σαντ-Ανν-ντε-Μποπρέ, κοντά στο Κεμπέκ. Ωστόσο, άφησαν ένα μικρό μέρος της συλλογής πίσω στο Πειραματικό Αγρόκτημα, με την ελπίδα να εξαπατήσουν τους Σοβιετικούς να πιστέψουν ότι ολόκληρη η συλλογή παρέμεινε εκεί.

 Συμμετοχή του Καναδά 
Ο Δρ. Φιντερκιέβιτς, εκπρόσωπος του νέου πολωνικού καθεστώτος, έφτασε στον Καναδά το 1946 για να κάνει επίσημη αίτηση για την επιστροφή των θησαυρών του Βάβελ. Δεν του πήρε πολύ να ανακαλύψει την σχεδόν κενή κατάσταση του κτιρίου αποθήκευσης στο Πειραματικό Αγρόκτημα. Έκανε ένα τηλεφώνημα στο Υπουργείο Εξωτερικών του Καναδά, το οποίο ειδοποίησε την κυβέρνηση για την εξαφάνιση των θησαυρών σχεδόν ένα χρόνο μετά την μεταφορά τους. Ο Φιντερκιέβιτς υπέθεσε γρήγορα ότι η κυβέρνηση του Καναδά δεν είχε ιδέα ότι τα πολωνικά έργα είχαν μεταφερθεί, πόσο μάλλον που κρύβονταν τώρα. Οι Καναδοί αξιωματούχοι προσποιήθηκαν άγνοια, υποστηρίζοντας ότι οι συντηρητές που συνόδευαν την συλλογή στον Καναδά είχαν πλήρη νομική ευθύνη γι΄ αυτήν. Παρ΄ όλα αυτά, προσφέρθηκαν να αναζητήσουν τα βήματα των θησαυρών με την ελπίδα να διατηρήσουν καλές διεθνείς σχέσεις.

Τελικά, είχαν επιτυχία σε αυτή την προσπάθεια, εντοπίζοντας κάθε μέρος όπου οι συντηρητές είχαν στείλει τα πολωνικά κομμάτια. Ωστόσο, η επαλήθευση αυτών των πληροφοριών αποδείχθηκε δύσκολη, καθώς τα περισσότερα από αυτά τα μέρη ήταν μέρη θρησκευτικής λατρείας, τα οποία η κυβέρνηση δεν είχε νόμιμο δικαίωμα να ψάχνει χωρίς λόγο. Για να δυσκολέψουν τα πράγματα, κάθε μέρος παραδέχτηκε την ενοχή του στην αποθήκευση των θησαυρών, αλλά επέμεινε με βέβαιο τρόπο ότι είχαν ήδη αφαιρεθεί από την προστασία τους - είχαν πει ψέματα. Ο Πολκόφσκι είχε δώσει εντολή να το κάνουν με την ελπίδα να προσδιορίσει την αφοσίωση του συνεργάτη του, Ζαλέσκι. Μόλις η φήμη ότι οι θησαυροί πρέπει να βρίσκονται ακόμα στις αποκαλυπτούμενες τοποθεσίες έφτασε στα αυτιά του Φιντερκιέβιτς, ο Πολκόφσκι ήξερε ότι ο Ζαλέσκι είχε αλλαξοπιστήσει και έτσι κανόνισε κρυφά να μετακινήσει ξανά ολόκληρη την συλλογή.

 Νομικά ζητήματα 
Οι προσπάθειες του Πολκόφσκι αποδείχθηκαν σχεδόν επιτυχείς. Δυστυχώς για αυτόν, ο Φιντερκιέβιτς κανόνισε συνέντευξη Τύπου για να αποκαλύψει στον κόσμο ότι είχε ανακαλύψει τα δύο μπαούλα που είναι αποθηκευμένα στα θησαυροφυλάκια της Τράπεζας του Μόντρεαλ στην Οττάβα και ότι διαπραγματευόταν για την ασφαλή επιστροφή τους. Το θέμα αυτό τράβηξε την διεθνή προσοχή, δεδομένου ότι ο κόσμος δεν είχε γνωρίσει το τρομακτικό ταξίδι που είχαν κάνει οι θησαυροί του Βάβελ. Ο Καναδάς, που είχε παραμείνει σιωπηλός σχετικά με το θέμα, αναγκάστηκε να κάνει μια δήλωση λόγω της παγκόσμιας ματιάς που τώρα λάμβανε το ζήτημα.

Ο Γουίλιαμ Λίον Μακένζι Κινγκ, ο τότε Πρωθυπουργός, δήλωσε ότι δεδομένου ότι οι θησαυροί εισήλθαν στον Καναδά ως ιδιοκτησία της πολωνικής κυβέρνησης, δεν είχαν δικαίωμα να εμπλακούν στη διαχείριση των περιουσιών τους. Σε μια, όπως δήλωσε, εκδήλωση καλής πίστης, πρόσφερε στην πολωνική κυβέρνηση μια συμφωνία - η Βασιλική Καναδική Έφιππη Αστυνομία (RCMP) θα επιστρατευθεί για να εντοπίσει και να ανακτήσει ολόκληρη την συλλογή, με τον όρο ότι θα μπορούσαν να εκτίθενται στον Καναδά για μια περίοδο πέντε ετών πριν αποσταλούν στην Πολωνία. Θεωρώντας αυτό ως πράξη ασέβειας, η Πολωνία αρνήθηκε αυτή την προσφορά. Ο Μακένζι Κινγκ στη συνέχεια πρότεινε ότι, δεδομένου ότι ο Καναδάς δεν είχε νομικές παραμέτρους για την έκδοση των συντηρητών ή την εξαγωγή των θησαυρών, η πολωνική κυβέρνηση θα μπορούσε να ζητήσει νομική προσφυγή ως ιδιωτικό πρόσωπο στο καναδικό δικαστικό σύστημα κατά των ανθρώπων που θεωρούσαν υπεύθυνους για την παράνομη μετακίνηση πολωνικών περιουσιακών στοιχείων από την προκαθορισμένη τους τοποθεσία (δηλαδή τους Ζαλέσκι και Πολκόφσκι). Και πάλι, η Πολωνία αρνήθηκε αυτή την πρόταση.

 Αδιέξοδο 
δεξιά|μικρογραφία|Ο Μορίς Ντουπλεσί.
Παρά το θυμό της Πολωνίας προς τον Καναδά για το θέμα αυτό, η RCMP εξακολουθούσε να είναι επιστρατευμένη για να ψάξει για στον Κεντρικό Καναδά για το υπόλοιπο των αγνοούμενων κειμηλίων. Κάποιοι αξιωματικοί τελικά ανακάλυψαν ότι η πλειοψηφία των μπαούλων είχαν κρυφτεί στο νοσοκομείο L'Hôtel-Dieu στο Κεμπέκ. Πριν η Καναδική κυβέρνηση μπορέσει να διαπραγματευθεί με τα κατάλληλα μέρη για να καταλήξει σε ειρηνική λύση, η Πολωνική κυβέρνηση παρενέβη και εξέδωσε μια σειρά απειλών στο νοσοκομείο απαιτώντας τη συνεργασία τους. Μια ομάδα μοναχών που κατοικούσαν στο L'Hôtel-Dieu έστειλε επιστολή στον κυβερνήτη του Κεμπέκ, Μορίς Ντουπλεσί, ζητώντας την άμεση βοήθεια του. Ως αποτέλεσμα, μετακίνησε ολόκληρη τη συλλογή στο Περιφερειακό Μουσείο, πριν η RCMP μπορέσει να δράσει.

Ο Ντουπλεσί αρνήθηκε να επιστρέψει την συλλογή στην Πολωνία, αναφέροντας ότι η κομμουνιστική κυβέρνηση που τώρα βρισκόταν στην εξουσία δεν είχε κανένα δικαίωμα σε αυτή. Πίστευε ότι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες των θησαυρών ήταν ακόμα στην εξορία, κατοικώντας στο Λονδίνο ως ξεχωριστή παράταξη. Αναγνώριζε ότι η Καναδική κυβέρνηση δεν είχε νόμιμο δικαίωμα να αφαιρέσει τα κομμάτια του Βάβελ από το μουσείο της επαρχίας του. Επιπλέον, αν η RCMP εισέβαλε παράνομα στο Περιφερειακό Μουσείο και αφαιρούσε με βία τα έργα από την κατοχή του, η Καναδική κυβέρνηση θα φαινόταν πως υποστήριζε μια κομμουνιστική κυβέρνηση, κάτι που θα έβλαπτε τις διεθνείς σχέσεις της με άλλα κυρίαρχα έθνη. Ο Ντουπλεσί είχε και τα δύο έθνη ακριβώς εκεί που ήθελε - ανίκανα να δράσουν - για τα επόμενα πέντε χρόνια.

 Ταξίδι επιστροφής στην πατρίδα 
Ο θάνατος του Ιωσήφ Στάλιν, ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, το 1953 πυροδότησε μια σειρά γεγονότων που άρχισαν να κινούν τα πράγματα. Η νεοεκλεχθείσα κυβέρνηση στην Πολωνία φαινόταν να είναι ανεξάρτητη από την επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης, και έτσι η Τράπεζα του Μόντρεαλ ολοκλήρωσε διαπραγματεύσεις με Πολωνούς αξιωματούχους για να αποδεσμεύσει τα δύο μπαούλα που είχαν στην κατοχή τους στην κηδεμονία της Πολωνίας. Μια ομάδα εκπροσώπων έφτασε για να συνοδεύσει τα κομμάτια πίσω στο σπίτι. Ταξίδευσαν από το Μόντρεαλ στο Τορόντο μέσω Οττάβα και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη, για να αποφύγουν την κυβέρνηση του Ντουπλεσί.Τελικά, διέσχισαν τον ωκεανό προς την Πολωνία όπου γρήγορα επανήλθαν σε έκθεση στο Κάστρο Βάβελ. Μεταξύ αυτών των κομματιών ήταν το Στσέρμπιετς και η Βίβλος του Γουτεμβέργιου, δύο από τους πιο πολύτιμους θησαυρούς της Πολωνίας.

Ο θάνατος του Ντουπλεσί το 1959 ήταν το τελευταίο κομμάτι του παζλ που η Πολωνία χρειαζόταν για να ανακτήσει την πολιτιστική της περιουσία. Το νέο κόμμα που ανέλαβε την κυβέρνηση του Κεμπέκ ήθελε να διορθώσει την εικόνα του στην διεθνή κοινότητα, οπότε το 1960 συμφώνησε να επιστρέψει όλους τους θησαυρούς στην Πολωνία. Ο μοναδικός όρος ήταν ότι ούτε το Περιφερειακό Μουσείο ούτε η επαρχιακή κυβέρνηση δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν νομικά υπεύθυνοι για όσα είχαν συμβεί κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας. Με την συμφωνία της Πολωνίας με τους όρους αυτούς, τα υπόλοιπα μπαούλα φορτώθηκαν σε φορτηγά και μεταφέρθηκαν στη Βοστώνη. Εκεί, φορτώθηκαν σε ένα πλοίο με κατεύθυνση την Γκντίνια της Πολωνίας. Μια μεγάλη χειμερινή καταιγίδα καθυστέρησε ελαφρώς το ταξίδι τους, αλλά τελικά τα κειμήλια έφτασαν στην πατρίδα τους. Μπήκαν σε ένα τρένο προς την Βαρσοβία για επιθεώρηση, και στη συνέχεια αμέσως στάλθηκαν στην Κρακοβία για να επανεκτεθούν στο Κάστρο Βάβελ.

 Επακόλουθα 
Μετά από δύο δεκαετίες στο εξωτερικό, οι θησαυροί του Βάβελ είχαν επιτέλους επιστρέψει στην αρχική τους θέση. Ενώ το ταξίδι τους ήταν ταραχώδες, η δοκιμασία φαίνεται να ενίσχυσε τους πολιτικούς δεσμούς μεταξύ Καναδά και Πολωνίας. Οι Πολωνοί αξιωματούχοι έδωσαν ένα αντίγραφο της Βίβλου του Γουτεμβέργιου στην Καναδική κυβέρνηση για να δείξουν την εκτίμηση της κυβέρνησής τους για τις προσπάθειες του Καναδά για την ανάκτηση των θησαυρών. Η αποκατάστασή τους συνέβαλε στην αποκατάσταση του Κάστρου Βάβελ ως ένα από τα εθνικά μουσεία της Πολωνίας. Τώρα βρίσκονται σε έκθεση ως σημαντικό συστατικό της Εθνικής Συλλογής Τέχνης του Βασιλικού Κάστρου Βάβελ.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
 «Art Treasures From Poland Will Go Back». The Spokesman Review [Σποκέιν, Ουάσινγκτον] 3 Ιανουαρίου 1961.

 Σγουίνγκχαμερ, Στιβ. «Journey of Wawel Treasures to Canada.» Καναδικό Μουσείο Μετανάστευσης, διαδίκτυο http://www.pier21.ca/blog/steve-schwinghamer/journey-of-wawel-treasures-to-Canada>.
 Σγουγκερ, Γκόρντον (2004). The Strange Odyssey of Poland's National Treasures, 1939-1961: A Polish-Canadian Story. Τορόντο:  Δελτίο ΕΕ 978-1-55002-515-6
 Terlecki, Filip. YouNxt. «How Poland's National Treasures Ended Up In Canada». Το επόμενο blog. Ειδικότερα, Ειδικότερο Web. Το πρόγραμμα αυτό θα πρέπει να είναι ένα από τα πιο δημοφιλή προγράμματα που θα επιτευχθούν από την Επιτροπή.

Κατηγορία:Βάβελ
Κατηγορία:Πολιτισμική ιστορία της Πολωνίας
Κατηγορία:Σχέσεις Καναδά-Πολωνίας