Cadillac Fleetwood

Η Cadillac Fleetwood (Κάντιλακ Φλίτγουντ) ήταν ένα μεγάλο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που κατασκευάστηκε από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Cadillac, από το 1976 έως τα τέλη Νοεμβρίου του 1996, σε 3 διαδοχικές εκδοχές, από τις οποίες οι 2 τελευταίες ήταν αυτόνομες γενιές.

Παίρνοντας το όνομά της από έναν κατασκευαστή αμαξωμάτων που ιστορικά συνδέεται με το τμήμα της General Motors, η ονομασία Fleetwood είχε εμφανιστεί και σε εκδόσεις παλαιότερων μοντέλων της Cadillac. Από το 1946 και μετά, το όνομα Fleetwood χρησίμευε αρχικά ως άτυπη ή ημιεπίσημη πρόσθετη ονομασία ορισμένων μοντέλων και ειδικότερα για τα ιδιαίτερα πολυτελώς εξοπλισμένα και ακριβά μοντέλα της Cadillac, αλλά στις τότε δεκαετίες δεν είχε υπάρξει κάποια ξεχωριστή σειρά Fleetwood.Kowalke, Ron (1997). Standard Catalog of American Cars 1946–1975. Krause Publications. ISBN 0-87341-521-3. Ωστόσο, το Fleetwood έγινε πολύ πιο αναπόσπαστο μέρος του ονόματος της σειράς Cadillac το 1977, με την εισαγωγή της Cadillac Fleetwood Brougham και της Cadillac Fleetwood Limousine, που αντικατέστησαν τις Fleetwood Sixty Special Brougham και την Fleetwood 75 αντίστοιχα. Τελικώς, η Cadillac Fleetwood έγινε αυτόνομη σειρά μοντέλων το 1985.Gunnell, John (2005). Standard Catalog of Cadillac 1903–2005. Krause Publications. ISBN 0-87349-289-7.Flammang, James (1999). Standard Catalog of American Cars 1976–1999. Krause Publications. ISBN 0-87341-755-0.

 Πρώτη γενιά 

Η πρώτη αυτόνομη γενιά της Cadillac Fleetwood εισήχθη για το 1985, καθώς η εταιρεία μείωσε σε διαστάσεις τα πλήρους μεγέθους σεντάν και τα βάσισε στη νέα τότε πλατφόρμα C-body, η οποία είχε μια διάταξη με κίνηση στους εμπρός τροχούς. Έχοντας τοποθετηθεί στην ιεραρχία της Cadillac μεταξύ της Sedan DeVille και της Sixty Special, η Fleetwood γεφύρωσε επίσης το χάσμα μεταξύ της Cadillac DeVille και της Cadillac Fleetwood Brougham. Για την ιστορία, η πισωκίνητη και ακόμα μεγαλύτερη Cadillac Fleetwood Brougham που είχε εισαχθεί το 1977 βασίστηκε στην πλατφόρμα D-body και το 1987 μετονομάστηκε σε Cadillac Brougham σκέτο, για το διάστημα 1987 - 1992, για λόγους αποφυγής σύγχυσης του κοινού μεταξύ των ονομάτων.

Η πρώτη γενιά της Cadillac Fleetwood μοιραζόταν το ίδιο μεταξόνιο των 110,8 ιντσών ή 2.810 χιλιοστών με τα άλλα μοντέλα στον όμιλο της General Motors που βασίζονταν στην πλατφόρμα C-body, δηλαδή τις Cadillac DeVille, Buick Electra και Oldsmobile 98.Sihvonen, Jukka (1985-03-19). "Luksusmatka menneisyyteen" [A luxury trip into the past]. Tekniikan Maailma (in Finnish). Vol. 41, no. 5/85. Helsinki: TM-Julkaisu. p. 70. ISSN 0355-4287.

Όπως συνέβαινε από τη σεζόν (model year, έτος μοντέλου) του 1977, δεν υπήρχε καμία εξωτερική διαφορά, παρά μόνο κάποιες διαφορές εξοπλισμού μεταξύ της Fleetwood και της DeVille. Για το 1985, η Fleetwood ήταν στην πραγματικότητα μια επιλογή εξοπλισμού της της Cadillac DeVille, παρά ένα ξεχωριστό μοντέλο. Το προαιρετικό πακέτο d'Elegance, πρόσθεσε καθίσματα με φουντωτά κουμπιά (μια δημοφιλής μόδα στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη κατά τη δεκαετία του 1980) μεταξύ άλλων λεπτομερειών για το μπροστοκίνητο σεντάν Fleetwood.

Ειδικότερα η εκδοχή κουπέ της Fleetwood είχε διακοπεί μετά το έτος μοντέλου 1986, αλλά επανήλθε το 1989. Μετά την επαναφορά του, όμως, η Fleetwood κουπέ για το διάστημα 1989 - 1992 δεν ήταν δημοφιλής, με την παραγωγή της κάθε σεζόν να διαμορφώνεται ως εξής: 1989: 4.108 αντίτυπα, 1990: 2.438 αντίτυπα, 1991: 894 αντίτυπα και για το 1992: μόλις 443 αντίτυπα. Η παραγωγή της Fleetwood coupe έληξε τον Ιούλιο του 1993.

Η Cadillac προσέφερε το Fleetwood Sixty Special για τα έτη μοντέλου 1987 και 1988, χρησιμοποιώντας μια έκδοση με μακρύτερο μεταξόνιο 115,8 ιντσών (2.940 mm) της νέας πλατφόρμας C-body – καθώς και το Fleetwood Series 75 για τα έτη μοντέλου 1985 έως 1987, χρησιμοποιώντας μια έκδοση με μακρύτερο μεταξόνιο 134,4 ιντσών (3.410 mm) της ίδιας πλατφόρμας. Ο αρχικός αλουμινένιος βενζινοκινητήρας 4.1 L HT-4100 V8 αντικαταστάθηκε από τον βενζινοκινητήρα 4.5 L HT-4500 για το 1988. Στη συνέχεια και αυτός αντικαταστάθηκε τη σεζόν του 1991 από τον βενζινοκινητήρα 4.9 L HT-4900 που απέδιδε ισχύ 200 hp (149 kW).

Από τη σεζόν του 1986 ένα σύστημα αντιμπλοκαρίσματος τροχών (ABS), που αναπτύχθηκε από την Teves, έγινε διαθέσιμο. Τη σεζόν του 1989, οι DeVille και Fleetwood γνώρισαν μια ελαφρά ανανέωση και μια αναβάθμιση στον εξοπλισμό. Ο προηγουμένως προαιρετικός εξοπλισμός, που έγινε στάνταρ για το 1989, περιελάμβανε ηλεκτροκίνητους εξωτερικούς καθρέφτες και στερεοφωνικό AM / FM / κασετόφωνο. Οι νέες προαιρετικές επιλογές περιελάμβαναν αερόσακο οδηγού, CD-player της Bose, ηλεκτρικά θερμαινόμενο παρμπρίζ και πλήρως αναστρέψιμα πατάκια δαπέδου με μοκέτα. Τη σεζόν του 1990, οι DeVille και Fleetwood έχασαν την τηλεσκοπική κολώνα τιμονιού τους (ρύθμιση του τιμονιού μέσα / έξω), αλλά διατήρησαν τη λειτουργία κλίσης (ρύθμιση του τιμονιού πάνω / κάτω) σε αντάλλαγμα για έναν στάνταρ αερόσακο οδηγού μέσα στο νέο στάνταρ δερμάτινο τιμόνι. Τη σεζόν του 1991, το σύστημα αντιμπλοκαρίσματος τροχών (ABS) έγινε επίσης στάνταρ, μαζί και με νέες αναβαθμίσεις στον εξοπλισμό.

 Δεύτερη γενιά 

Η δεύτερη γενιά της Fleetwood εισήχθη το καλοκαίρι του 1992 και κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική το φθινόπωρο, για τη σεζόν (model year, έτος μοντέλου) του 1993, αντικαθιστώντας την εντελώς πλέον αναχρονιστικής εμφάνισης Cadillac Brougham, η οποία επανασχεδιάστηκε, πάλι με βάση την πισωκίνητη πλατφόρμα D-body. Ταυτόχρονα, το όνομα Fleetwood Brougham έγινε επιλογή ενός πακέτου πληρέστερου εξοπλισμού, το οποίο γνώρισε τη συντριπτική πλειοψηφική απήχηση στο κοινό. Καθώς η Cadillac αναθεώρησε την παλέτα των μοντέλων της, η ονομασία Fleetwood δεν ήταν πλέον το συνοδευτικό μοντέλο της DeVille και αφαιρέθηκε από τη ναυαρχίδα της σειράς Sixty Special (η σειρά αυτή αποσύρθηκε μετά το 1993).

Σε αντίθεση με πολλούς ανταγωνιστές της κατηγορίας των πολυτελών αυτοκινήτων, η Cadillac Fleetwood του 1993 όχι μόνο είχε αυξηθεί σε μέγεθος από τον προκάτοχό της, αλλά ήταν η πρώτη αμερικανική σειρά οχημάτων που ενώ αρχικά μεταπήδησε από τη διάταξη με κίνηση στους πίσω τροχούς στην κίνηση στους εμπρός τροχούς, μετά επανήλθε στην κίνηση στους πίσω τροχούς.

Βασιζόταν στην ίδια πλατφόρμα, που είχε πλαίσιο τύπου σκάλας (κοινώς «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα), με τα ομόσταυλα μέσα στον όμιλο της General Motors πισωκίνητα μοντέλα Chevrolet Caprice, Chevrolet Impala SS και Buick Roadmaster. Ειδικά όμως στη Fleetwood το μεταξόνιο είχε επιμηκυνθεί σημαντικά, προσφέροντας έτσι κορυφαίους χώρους για τους πίσω επιβάτες. Ωστόσο και οι μπροστινοί επιβάτες είχαν ένα εξαιρετικά ευρύχωρο σαλόνι, το οποίο ήταν αποκλειστικά 6-θέσιο, καθώς το μπροστινό κάθισμα ήταν ενιαίο και ο λεβιές ταχυτήτων ήταν πάνω στην κολώνα του τιμονιού.

Το μοντέλο είχε υιοθετήσει ένα πολύ πιο αεροδυναμικό ντιζάιν με αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,36 και ένα νέο σαλόνι και ταμπλό με στάνταρ δύο αερόσακους, που σηματοδότησαν το ντεμπούτο του συστήματος της Cadillac για τα 6-θέσια σαλόνια «Airbank» SRS, ενός φαρδύτερου αερόσακου από την πλευρά του συνοδηγού που σχεδιάστηκε για να προστατεύει τη δεξιά πλευρά και τον κεντρικό επιβάτη στη μέση του μπροστινού καθίσματος ταυτόχρονα. Μάλιστα ο αερόσακος στην πλευρά του συνοδηγού ήταν ασυνήθιστος για τα τότε στάνταρ, διότι σε αντίθεση με μεγάλο αριθμό αυτοκινήτων όπου ο αερόσακος συνοδηγού ήταν τότε αποθηκευμένος στο μέρος όπου προηγουμένως βρισκόταν το ντουλαπάκι στο ταμπλό, ο αερόσακος συνοδηγού στη Fleetwood βρισκόταν στο πάνω μέρος του ταμπλό και μάλιστα υπήρχε ένα μεγάλο ορθογώνιο κάλυμμα / καπάκι που έκρυβε το φουσκωτό μαξιλάρι. Όπως δήλωσαν τότε τα αρμόδια στελέχη της Cadillac, αυτή η τοποθεσία, της έδωσε τη δυνατότητα να κατευθύνει το φούσκωμα του αερόσακου έτσι ώστε να προστατεύει και το άτομο που κάθεται στη μέση του καθίσματος και τον δεξιό επιβάτη.

Όλες επίσης οι Fleetwood είχαν στάνταρ ABS και traction control, ενώ και το τιμόνι, φυσικά υδραυλικό, ήταν μεταβλητής υποβοήθησης, αναλόγως με την ταχύτητα. Ταυτόχρονα, το τιμόνι ήταν αρκετά μεγαλύτερο σε διαστάσεις (κατά την τυπική μόδα της δεκαετίας του 1990) για να δίνει στον οδηγό περισσότερη αίσθηση ελέγχου από ό,τι με τα λεπτά, διακοσμητικής αισθητικής, τιμόνια του παρελθόντος. Από τη σεζόν του 1994 καθιερώθηκε ένα τιμόνι νέας σχεδίασης και ακόμα πιο ογκώδες.

Επίσης, καθιερώθηκαν εξ αρχής και αντιθαμβωτικά πλευρικών παραθύρων και φωτιζόμενοι διακόπτες παραθύρων οδηγού και συνοδηγού για εύκολη χρήση τη νύχτα. Αρνητικά σχολιάστηκαν όμως τότε από τον Τύπο και το ευρύ κοινό οι αρχικοί μικροσκοπικοί πλαϊνοί καθρέφτες, που δεν επέτρεπαν επαρκή ορατότητα προς τα πίσω, σε βαθμό που κάποια έντυπα σχολίασαν ότι «η ορατότητα υποφέρει» και ότι «δεν είχαμε πλήρες οπτικό πεδίο και τα αυτοκίνητα που έρχονταν στη λωρίδα διέλευσης συχνά μας ξάφνιαζαν όταν μας έφταναν» και ότι «νιώσαμε σαν να προσπαθούσαμε να πλοηγήσουμε ένα θωρηκτό κοιτάζοντας έξω από ένα φινιστρίνι».«The 1993 Cadillac Fleetwood», chicagotribune.com's view. By Jim Mateja. September 6, 1992. Ως απάντηση, η Cadillac από την έναρξη της σεζόν του 1995 καθιέρωσε νέους και πολύ μεγαλύτερους εξωτερικούς καθρέφτες, που βελτίωσαν ριζικά την ορατότητα προς τα πίσω, ενώ ήταν πλέον και αναδιπλούμενοι, σε αντίθεση με τους ακλόνητους αρχικούς.

Παράλληλα, όμως, τόσο η εξωτερική, όσο και η εσωτερική αισθητική, είχαν διατηρήσει ακόμα κάποια ρετρό σχεδιαστικά στοιχεία, καθώς η Fleetwood δεύτερης γενιάς απευθυνόταν κυρίως στους παραδοσιακούς αγοραστές των τεράστιων αμερικανικών σεντάν του παρελθόντος, και ιδίως σε αγοραστές μεγαλύτερων ηλικιών. Χαρακτηριστικά τέτοια παραδείγματα ήταν η κεντρική κονσόλα στο κέντρο του ταμπλό και ο αποκλειστικά ψηφιακός πίνακας οργάνων, που είχαν παραμείνει σχεδόν αμετάβλητα από την προκάτοχο Cadillac Brougham. Ως αποτέλεσμα, δεν υπήρχε στροφόμετρο, αλλά ούτε ακόμα και θερμόμετρο νερού, παρά μόνο ταχύμετρο, χιλιομετρητής, ημερήσιος χιλιομετρητής και δείκτης βενζίνης στην οθόνη, και έγχρωμα λαμπάκια με φωτεινές προειδοποιητικές ενδείξεις εκατέρωθεν της οθόνης του πίνακα οργάνων, ο οποίος μάλιστα, αν και ψηφιακός, είχε εμφανώς παλαιομοδίτικα γραφικά τεράστιων πράσινων αριθμών σε μαύρο φόντο. Αυτές οι παράμετροι σχολιάστηκε ότι έρχονταν σε έντονη αντίθεση με τον εξαιρετικά πλήρη εξοπλισμό της, ιδίως της πληρέστερης έκδοσης Cadillac Fleetwood Brougham.

Κατά την εποχή της παραγωγής της, η Fleetwood δεύτερης γενιάς ήταν το αυτοκίνητο παραγωγής με το μεγαλύτερο μήκος που κυκλοφορούσε στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών, με μήκος 225,0 ίντσες ή 5.715 χιλιοστά. Έχοντας πολύ μεγαλύτερο μήκος από το Chrysler Imperial (και μεταγενέστερα από το διάδοχο μοντέλο Chrysler LHS), ο κυριότερος ανταγωνιστής της Fleetwood ήταν το κάπως μικρότερου μήκους Lincoln Town Car δεύτερης γενιάς.

 Κινητήρες 

Για το 1993, η Fleetwood διατήρησε τον βενζινοκινητήρα L05 των 5.7 λίτρων V8 και ισχύος 185 hp (138 kW) που χρησιμοποιήθηκε από την προκάτοχο Cadillac Brougham τις σεζόν 1990 - 1992, σε συνδυασμό με ένα τετρατάχυτο αυτόματο κιβώτιο 4L60. Από τη σεζόν (model year, έτος μοντέλου) του 1994, ο όμιλος της General Motors αναβάθμισε τους κινητήρες πλήρους μεγέθους, με τα αυτοκίνητα που βασίζονταν στις πλατφόρμες D-body και B-body να λαμβάνουν τον νέο βενζινοκινητήρα LT1 (αν και με ίσο κυβισμό, δεν είχε καμία σχέση με τον προκάτοχό του), κυβισμού 5.7 λίτρων V8, σε συνδυασμό με ένα ηλεκτρονικά ελεγχόμενο 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο 4L60E. Ο κινητήρας LT1 χρησιμοποιήθηκε και στα σπορ μοντέλα Chevrolet Corvette C4 και Chevrolet Camaro / Pontiac Firebird, αν και ειδικά στην εκδοχή που χρησιμοποιήθηκε για τα αυτοκίνητα πλήρους μεγέθους στον όμιλο, μειώθηκε σε ιπποδύναμη, αποδίδοντας 260 hp (194 kW), και εξοπλίστηκε με κυλινδροκεφαλές από χυτοσίδηρο.

 Δυνατότητα ρυμούλκησης 

Ενώ η προηγούμενη γενιά, η Cadillac Brougham, προσφέρθηκε με ένα εργοστασιακά σχεδιασμένο πακέτο ρυμούλκησης (towing package), η αντίστοιχη επιλογή για το νέο μοντέλο τη σεζόν του 1993 υπέστη σημαντική αύξηση των δυνατοτήτων. Για πρώτη φορά από την Cadillac Sixty Special του 1976, ένα σεντάν της Cadillac βαθμολογήθηκε εργοστασιακά για να ρυμουλκήσει 7.000 lb (3.200 κιλά).

Από κοινού με το Buick Roadmaster station wagon, το πακέτο RPO V4P περιελάμβανε ψύξη βαρέως τύπου (RPO V08, το οποίο αποτελούνταν από μηχανικό πρωτεύοντα ανεμιστήρα επτά λεπίδων, ηλεκτρικό δευτερεύοντα ανεμιστήρα βαρέως τύπου και ψυγείο επιπλέον χωρητικότητας), χειρισμό οδήγησης συστήματος ανάρτησης RPO FE2, μετάδοση HD 4L60, λάδι κινητήρα συστήματος ψύξης RPO KC4, λάδι μετάδοσης συστήματος ψύξης RPO KD1, εναλλάκτη RPO KG9 140 amp, και γρανάζια RPO GT4 3.73 με γρανάζι δακτυλίου 8,5 ιντσών.

Το 1994-1996, το πακέτο V4P αναθεωρήθηκε με RPO GU6 3.42 ταχύτητες με τον νέο και ισχυρότερο βενζινοκινητήρα RPO LT1 ισχύος 260 hp (194 kW) V8 και το αυτόματο κιβώτιο HD 4L60E με αναθεωρημένους συσσωρευτές για να αλλάζει πιο ομαλά με το μικρότερο γρανάζι του πίσω άξονα.

 Cadillac Commercial Chassis 

Με την επιστροφή της στην πλατφόρμα D-body, η Fleetwood υποστήριξε και πάλι το εμπορικό σασί (Commercial Chassis), ένα ημιτελές όχημα σχεδιασμένο κυρίως για λιμουζίνες και νεκροφόρες. Η έκδοση αυτή διέφερε από το τυπικό σεντάν Fleetwood, καθώς το ABS, το traction control και οι δύο μπροστινοί αερόσακοι δεν ήταν στάνταρ χαρακτηριστικά.

Μετά τη διακοπή της Fleetwood ως το τελικό sedan Cadillac πλήρους πλαισίου, η Cadillac συνέχισε να προμηθεύει το πλαίσιο της DeVille (και τις σειρές προϊόντων που την αντικατέστησαν) σε κατασκευαστές λεωφορείων κηδειών μέσω μετατροπής από ανεξάρτητες εταιρείες. Από την τρέχουσα παραγωγή, οι μόνες «χτιστές πάνω σε πλατφόρμα» Cadillac που παράγονται (μετά τη διακοπή της Fleetwood το 1996) είναι οι Cadillac Escalade / Escalade ESV.

 Διακοπή 

Μετά το έτος μοντέλου 1996, η Cadillac διέκοψε οριστικά την παραγωγή της Fleetwood, καθώς ο μητρικός όμιλος της General Motors, όπως είχε ήδη ανακοινώσει από το καλοκαίρι του 1995 για το επόμενο έτος, σταμάτησε την παραγωγή πισωκίνητων sedan πλήρους μεγέθους (full-size sedan) στη Βόρεια Αμερική. Η παραγωγή της, έληξε στα τέλη Νοεμβρίου του 1996 και η εγκατάσταση συναρμολόγησης στο εργοστάσιο στο Άρλινγκτον του Τέξας που κατασκεύαζε την Fleetwood και τα αντίστοιχα συγγενικά Chevrolet Caprice, Chevrolet Impala SS και Buick Roadmaster, αναδιαμορφώθηκε για να συναρμολογήσει, ξεκινώντας από το καλοκαίρι του 1997, SUV πλήρους μεγέθους (full-size SUV), συμπεριλαμβανομένων μεταγενέστερα των Cadillac Escalade και Cadillac Escalade ESV.

Ο λόγος της διακοπής όλων αυτών των μοντέλων, ήταν οι ραγδαία φθίνουσες πωλήσεις τους, λόγω της ολοένα και μεγαλύτερης απήχησης των SUV και pick-up στην αγορά, με τα τεράστια σεντάν να προτιμώνται ακόμα κυρίως από τους αγοραστές μεγάλων ηλικιών. Ενδεικτικώς, η Cadillac ανακοίνωσε τότε ότι υπήρχαν 100.000 ιδιοκτήτες Fleetwood όλων των γενεών του μοντέλου και μάλιστα με μέσο όρο ηλικίας ιδιοκτητών τα 69 έτη. Η General Motors ακολούθησε μια πολιτική ενθάρρυνσης των παραδοσιακών αυτών αγοραστών να συνεχίσουν να αγοράζουν Cadillac και ιδίως την κορυφαία έκδοση της αμέσως μικρότερης Cadillac DeVille, την DeVille d'Elegance, ως το πλέον πιθανό μοντέλο για να προσελκύσει τους οπαδούς της Fleetwood. Ένας ακόμα λόγος για τις αλλαγές στο εργοστάσιο στο Άρλινγκτον, ήταν οι προσπάθειες της GM να ενισχύσει την παραγωγή των SUV της για να καλύψει την αυξανόμενη ζήτηση για τέτοια οχήματα.url=http://articles.chicagotribune.com/1996-12-29/travel/9612290045_1_fleetwood-brougham-cadillac-fleetwood-american-luxury-cars The End Of The Line For A Giant Of Luxury - tribunedigital-chicagotribune, Bloomberg Business News, 1996-12-29. https://web.archive.org/web/20180803194301/http://articles.chicagotribune.com/1996-12-29/travel/9612290045_1_fleetwood-brougham-cadillac-fleetwood-american-luxury-cars

Ως αποτέλεσμα, η General Motors ενοποίησε τις μεγάλες σειρές sedan της Cadillac στη σειρά Cadillac DeVille, που από τη σεζόν του 2006 μετονομάστηκε σε Cadillac DTS. Στη σύγχρονη ιστορία, μετά τα τέλη του 1996, τα μόνα sedan με μακρύτερο μεταξόνιο από την Fleetwood (που είχε μεταξόνιο 121,5 ίντσες ή 3.086 χιλιοστά) που έχουν παραχθεί ή παράγονται από την Cadillac είναι οι Cadillac CT6 και Cadillac Celestiq.

Διαχρονικά, επίσης, και ιδίως εντονότερα στη δεύτερη γενιά της (1993 - 1996), η Cadillac Fleetwood γνώρισε μεγάλη απήχηση και σε εκδοχές λιμουζίνας με πολύ μακρύτερο μεταξόνιο από το εργοστασιακό, σε aftermarket μετατροπές από διάφορους οίκους, ιδίως ως ενοικιαζόμενη λιμουζίνα (όπως επίσης συνέβη και με το αντίπαλο Lincoln Town Car και στις 3 γενιές του).

 Πωλήσεις 
Αν και εμπορικά ήταν πιο δημοφιλής από τα πλήρους μεγέθους station wagon της Buick, της Oldsmobile και της Chevrolet, η Cadillac Fleetwood υπήρξε το σεντάν με βάση τα σασί D/B-body με τη χαμηλότερη παραγωγή και τις χαμηλότερες πωλήσεις στη δεκαετία του 1990, λόγω της υψηλότερης τιμής της. Η σειρά μοντέλων Fleetwood ανταγωνίστηκε σε μεγάλο βαθμό στις πωλήσεις έναντι των Chrysler LHS και Lincoln Town Car, αν και το τελευταίο ταίριαζε κοντινότερα με τις πωλήσεις της αμέσως μικρότερης Cadillac DeVille.

+Στοιχεία παραγωγήςThe Encyclopedia of American Cars, 2006 Edition.ΈτοςΠωλήσεις199331.773199427.473199516.180199615.109Συνολική παραγωγή = 90.535

 Επίσημο προεδρικό αυτοκίνητο 

Τον Ιανουάριο του 1993, μετά την ανάληψη των καθηκόντων του προέδρου Μπιλ Κλίντον, μια τότε καινούρια Cadillac Fleetwood του 1993 με μακρύτερο μεταξόνιο και σε τεθωρακισμένη έκδοση έγινε το επίσημο κρατικό του αυτοκίνητο, που χρησιμοποίησε καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας του, που έληξε τον Ιανουάριο του 2001. Ενώ είχε προηγηθεί μια μακρά παράδοση τεράστιων σεντάν με βάση μοντέλα της Lincoln, αυτή ήταν μόλις η δεύτερη Cadillac μετά την Fleetwood του 1983 που κατασκευάστηκε για την κυβέρνηση του Ρόναλντ Ρήγκαν (αν και αναφέρθηκε ότι για ένα διάστημα πριν την ορκωμοσία του, ο Μπιλ Κλίντον αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα στην Cadillac Fleetwood και στο Lincoln Town Car δεύτερης γενιάς).

Μαζί με προηγμένα χαρακτηριστικά ασφάλειας και προστασίας (μεταξύ αυτών φυσικά και θωράκιση), η λιμουζίνα αυτή διέθετε συσκευές επικοινωνίας όπως τηλέφωνα, δορυφορικές επικοινωνίες και το Διαδίκτυο (ιδίως το Διαδίκτυο ήταν εξαιρετικά προηγμένη τεχνολογία πίσω στο 1993). Μετά την αποχώρηση του Κλίντον από την προεδρία της χώρας, το αυτοκίνητο τελικά εκτέθηκε στο Προεδρικό Κέντρο Κλίντον (Clinton Presidential Center) στο Λιτλ Ροκ του Αρκάνσας. Για να αποτρέψει τρίτους από το να μάθουν διαβαθμισμένες λεπτομέρειες σχετικά με τα χαρακτηριστικά προστασίας και ασφάλειας του οχήματος, η Μυστική Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών διατηρεί τις πόρτες διαρκώς αυστηρά ασφαλισμένες.

Ειδικά μάλιστα αυτή η Cadillac Fleetwood θα αποδεικνυόταν επίσης το τελευταίο, ιστορικά, προεδρικό αυτοκίνητο των ΗΠΑ που είχε προέλθει από ένα κανονικό επιβατικό αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής. Η Cadillac DeVille παραγωγής του 2001 που αρχικά κατασκευάστηκε για τον Τζορτζ Μπους τον νεότερο δεν θεωρήθηκε κατάλληλη για μετατροπή. Ως αποτέλεσμα, το τελικό προεδρικό όχημα κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας το πλαίσιο και το σύστημα μετάδοσης κίνησης ενός βαρέως τύπου SUV του ομίλου της General Motors, χρησιμοποιώντας από την Cadillac DeVille 8ης γενιάς μόνο το μπροστινό και το πίσω μέρος του αμαξώματος, και μόνο στα μπροστινά και πίσω φώτα είχε κοινά στοιχεία με την DeVille.

 Αναφορές  

 Βιβλιογραφία 

 Mary Sieber, Ken Buttolph: Standard Catalog of Cadillac 1903–1990. Krause Publications, Iola 1991, ISBN 0-87341-174-9.
 James M. Flammang, Ron Kowalke: Standard Catalog of American Cars 1976–1999. Krause Publications, Iola 1999, ISBN 0-87341-755-0.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Cadillac Legacy Vehicles
 coachbuilt.com: Fleetwood Metal Body Co.

Fleetwood
Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας