Μαλίκα Σομπίροβα

Η Μαλίκα Αμπντουραχμάνοβνα Σομπίροβα (τατζίκικα: Малика Абдураҳмоновна Собирова Tajik, ρωσικά: Малика́ Абдурахи́мовна Саби́рова, 22 Μαΐου 1942 — 27 Φεβρουαρίου 1982) ήταν Σοβιετική και Τατζίκα χορεύτρια μπαλέτου και παιδαγωγός. Θεωρείται η πιο διάσημη Τατζίκα χορεύτρια μπαλέτου. Το 1969, κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο σε διεθνή διαγωνισμό χορού μπαλέτου.  

 Νεανικά χρόνια 
Η Σομπίροβα γεννήθηκε το 1942 στο Σταλιμναμπάντ, την πρωτεύουσα του Τατζικιστάν. Ο πατέρας της, ο Ιμπραγίμ Σομπίροφ, ήταν μουσικός και η μητέρα της, η Μαντίνα Γκριγκόριεβνα, οσσετικής καταγωγής, ήταν νοσοκόμα. Ως νεαρή κοπέλα, ήταν πολύ πεισματάρα και αρνιόταν να την εξαναγκάσουν σε ένα προξενιό και κανονισμένο γάμο, σύμφωνα με την τότε επικρατούσα πρακτική. Και αντ' αυτού, κυνήγησε το ταλέντο της στον χορό. Παρακολούθησε τα μαθήματα χορού από την Ακαδημία Χορογραφίας του Λένινγκραντ (Σχολή Μπαλέτου Βαγκάνοβα), από όπου αποφοίτησε το 1961  . Θεωρούνταν παράδοση μεταξύ των σπουδαστών αυτής της σχολής μπαλέτου να θεωρούν τους εαυτούς τους ημιτελείς μέχρι να ερμηνεύσουν τον Χορό των Μικρών Κύκνων από τη Λίμνη των κύκνων του Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι. Ήταν επίσης πρόθυμη να μάθει ολόκληρη την μουσική αυτού του έργου μπαλέτου. 

 Σταδιοδρομία 
Το 1961, μετά την αποφοίτησή της, επέστρεψε στην Ντουσάνμπε και εντάχθηκε στο Θέατρο Ονέγκιν. Εκεί, έκανε το ντεμπούτο της στις 16 Σεπτεμβρίου στη συναυλία λήξης της ομάδας Τατζίκων αποφοίτων της Χορογραφικής Σχολής του Λένινγκραντ. Στην πρώτη σεζόν της, άρχισε να παίζει σόλο και πρωταγωνιστικούς ρόλους. 

Έγινε επίσης μέλος των Λαϊκών Καλλιτεχνών της ΕΣΣΔ και έπαιζαν τακτικά στην Αίθουσα Τσαϊκόφσκι. Ήταν ικανή σε όλες τις κλασικές μορφές μπαλέτου και κέρδισε πολλά διεθνή βραβεία. Ως σόλο χορεύτρια μπαλέτου, το ρεπερτόριό της περιλάμβανε όλες τις κλασικές φόρμες και έπαιξε σε μπαλέτα όπως το Leili i Medzhnun (Λεϊλί και Μετζνούν), για το οποίο τη μουσική είχε γράψει ο Σοβιετικός Αρμένιος συνθέτης Σεργκέι Αρτέμιεβιτς Μπαλασανιάν. Ήταν δημοφιλής χορεύτρια μπαλέτου στη Σοβιετική Ένωση . Ήταν η πιο δημοφιλής χορεύτρια του θεάτρου Όπερας και Μπαλέτου, το οποίο ιδρύθηκε το 1940. Χαιρόταν ως παιδί, όταν οι άνθρωποι την αναγνώριζαν στο λεωφορείο ή εντελώς άγνωστοι τη χαιρετούσαν ως μπαλαρίνα. 

Τον Μάιο του 1964 ξεκίνησε η προετοιμασία της για τον πρώτο Διεθνή Διαγωνισμό Μπαλέτου στη Βάρνα, με δασκάλους της τον Ασάφ Μεσερέρ και την Γκαλίνα Ουλάνοβα. Η συνεργασία μαζί τους συνεχίστηκε και μετά τον διαγωνισμό, καθώς η Σομπίροβα τους επισκέφτηκε επανειλημμένα στη Μόσχα για πρόβες.

Το 1965 περιόδευσε με τον θίασο του θεάτρου Μπολσόι στη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία, όπου συνεργάτες της ήταν οι Β. Βασίλιεφ, Μπ. Χόχλοφ και Β. Τιχόνοφ. Το 1966, με μια ομάδα σολίστ του θεάτρου Μπολσόι και του Θεάτρου Όπερας και Μπαλέτου του Λένινγκραντ περιόδευσαν σε Ινδία και Ιαπωνία. Είχε επανειλημμένα περιοδεύσει στη Μόσχα και έπαιξε επίσης σε σκηνές θεάτρων στην Τουρκία, το Ιράν, την Αίγυπτο, την Τσεχοσλοβακία, την Κούβα, τη Νορβηγία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, την Αυστραλία, τη Γαλλία και τη Λατινική Αμερική.

Μεγάλωσε μια ολόκληρη γενιά νεαρών χορευτών μπαλέτου, ανεβάζοντας το θέατρο σε υψηλό επίπεδο.

Παντρεύτηκε τον Μουζαφάρ Μπουρχάνοφ, επίσης χορευτή, σολίστ του μπαλέτου του Τατζίκικου Θεάτρου Όπερας και Μπαλέτου.

Πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα το 1982 στην Ντουσάνμπε. Θάφτηκε με τη στολή της Ζιζέλ στο νεκροταφείο Λούχομπ.

 Βραβεία 
Έλαβε το πρώτο βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Μπαλέτου Τσαϊκόφσκι στη Μόσχα. Το 1969, η Σομπίροβα κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο σε διεθνή διαγωνισμό χορού μπαλέτου, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στη Βάρνα της Βουλγαρίας. Είχε επίσης τιμηθεί με το Παράσημο Τιμής του τάγματος της Κεντρικής Επιτροπής Τατζίκικης Κομσομόλ. Ο πρώτος διεθνής διαγωνισμός χορού μπαλέτου, που πραγματοποιήθηκε στη Ντουσάνμπε, πήρε το όνομά της και ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ έστειλε χαιρετισμούς δράττοντας την ευκαιρία. 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Κατηγορία:Τατζίκοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί χορευτές