Λεύκιος Μάνλιος Τορκουάτος (ύπατος το 49 π.Χ.)

Ο Λεύκιος Μάνλιος Τορκουάτος, λατινικά:Lucius Manlius Torquatus (απεβ. το 46 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής. Δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Κρίσης της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και του Εμφυλίου Πολέμου του Καίσαρα. Διοικούσε στρατεύματα στις μάχες του Ορικού, του Δυρραχίου και της Θάψου. Στην τελευταία θέση από αυτές τελείωσε τον πόλεμο, σε μια ήττα για τη φατρία που υποστήριζε ο Toρκουάτο. Διέφυγε από το πεδίο, αλλά συνελήφθη και σκοτώθηκε λίγο αργότερα. Παρουσιάζεται από τον Κικέρωνα στο De Finibus, ως εκπρόσωπος που υποστηρίζει την Επικούρεια ηθική.

 Βιογραφία 

 Πρώιμη ζωή 
Ο Toρκουάτος ήταν γιος του Λεύκιος Μάνλιου Τορκουάτου και ανήκε στην πατρίκια γενεά των Μανλίων, ένα από τα παλαιότερα ρωμαϊκά γένη. Το 69 π.Χ. εξελέγη μέλος των δεκαπέντε ανδρών που εκτελούν ιεροπραξίες (quindecimviri sacris faciundis), ενός ανώτερου θρησκευτικού συλλόγου. Το 66 π.Χ. ήταν ο πρώτος, που κατηγόρησε τους νεοεκλεγείς υπάτους Πόπλιο Κορνήλιο Σύλλα και Πόπλιο Αυτρόνιο Παίτο, τον ύπατο που ορίστηκε για το επόμενο έτος, για δωροδοκία σε σχέση με τις εκλογές, εξασφαλίζοντας έτσι την εκλογή τού πατέρα του το 65. 

Ο Toρκουάτος ήταν στενά ευθυγραμμισμένος με τον Κικέρωνα: και οι δύο ήταν ισχυροί υποστηρικτές των αυτοπεριγραφόμενων ως Καλοί (Βoni). Οι Καλοί ήταν η παραδοσιακή συγκλητική πλειοψηφία της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, πολιτικοί που πίστευαν ότι ο ρόλος της Συγκλήτου σφετερίστηκε από τις νομοθετικές λαϊκές συνελεύσεις προς όφελος λίγων ατόμων, που διψούσαν για εξουσία. Οι Καλοί ήταν εναντίον οποιουδήποτε προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει αυτές τις νομοθετικές συνελεύσεις, για να μεταρρυθμίσει το κράτος. Ως συνάδελφος συγκλητικός, ο Toρκουάτος υποστήριξε τον Κικέρωνα κατά τη διάρκεια της πραιτωρίας του το 66 π.Χ. και της ταραχώδους υπατείας του το 63. Αφού ο Κικέρων τον κέρδισε στην υπατεία, ο διακεκριμένος πρώην στρατηγός και στρατιωτικός κυβερνήτης Λεύκιος Σέργιος Κατιλίνας ηγήθηκε μίας συνωμοσίας, με επίκεντρο τη δολοφονία του Κικέρωνα και την ανατροπή της Δημοκρατίας με τη βοήθεια ξένων ενόπλων δυνάμεων. Τρία χρόνια νωρίτερα, ο πατέρας του Toρκουάτου και ο Κικέρων είχαν υποστηρίξει δημόσια τον Κατιλίνα, όταν είχε διωχθεί ανεπιτυχώς για διαφθορά και κατάχρηση εξουσίας. Παρόλα αυτά, ο Toρκουάτος υποστήριξε σθεναρά τις προσπάθειες της Συγκλήτου, με αποτέλεσμα να ξεσκεπάσουν τους συνωμότες, να αιχμαλωτίσουν, και να εκτελέσουν αρκετούς. Τον επόμενο χρόνο ο Κατιλίνας, με ό,τι είχε απομείνει από τον στρατό του, στριμώχτηκε από τρεις λεγεώνες, και σκοτώθηκε. 

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Τορκουάτος και ο Κικέρων βρίσκονταν σε αντίθετες πλευρές. Ο Toρκουάτος κατηγόρησε τον Πόπλιο Κορνήλιο Σύλλα ότι ήταν μέρος των συνωμοσιών των Κατιλίνα.  Ο Σύλλας ήταν εχθρός για τέσσερα χρόνια, από τότε που ο Τορκουάτος τον είχε κατηγορήσει για δωροδοκία, με αποτέλεσμα να δικαστεί, να καταδικαστεί και, υπό τη Lex Acilia Calpurnia, να στερηθεί την υπατεία, να αντικατασταθεί από τον πατέρα του Τορκουάτο, και να αποβληθεί από τη Σύγκλητο.   Ο Τορκουάτος άσκησε δίωξη στον Σύλλα, επειδή σχεδίαζε τη δολοφονία εκδίκησης τού πατέρα του, ενώ ο Κικέρων υπερασπίστηκε τον κατηγορούμενο. Ο Τορκουάτος κατηγόρησε τον Σύλλα ότι συγκέντρωσε μια δύναμη ένοπλων ανδρών το 66, για να εξασφαλίσει την υπατεία του Κατιλίνα και να δολοφονήσει τους κυβερνώντες υπάτους Λεύκιο Μάνλιο Τορκουάτο, ομώνυμο πατέρα του Tορκουάτου, και Λεύκιο Αυρήλιο Κόττα.  Κατηγόρησε επίσης τον Κικέρωνα ότι κατασκεύαζε αποδεικτικά στοιχεία.  Αυτή ήταν η αφορμή για τον Κικέρωνα να εκφωνήσει την ομιλία του Pro Sulla. Ο Σύλλας αθωώθηκε, σχεδόν σίγουρα λόγω της ρητορικής ικανότητας του Κικέρωνα. Τα εξαδέλφια του Σύλλα, ο Πόπλιος και ο Σέρβιος, δεν ήταν τόσο τυχεροί, καθώς ο Κικέρων αρνήθηκε να σκεφτεί να τους υπερασπιστεί. 

 Στρατιωτική σταδιοδρομία 
μικρογραφία| Επικράτεια ελεγχόμενη από τους Ρωμαίους κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου του Καίσαρα.

 Επικούρειος 
μικρογραφία| De finibus bonorum et malorum.

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Anthon, Charles & Smith, William. (1850) A New Classical Dictionary of Greek and Roman Biography, Mythology and Geography. London. 
 Broughton, T. Robert S., The Magistrates of the Roman Republic, Vol II (1952) New York: American Philological Association. 

 Holmes, T. Rice, The Roman Republic and the Founder of the Empire, Vol. I (1923) Cambridge: The Clarendon Press. 
 Holmes, T. Rice, The Roman Republic and the Founder of the Empire, Vol. II (1923) Cambridge: The Clarendon Press. 
 Holmes, T. Rice, The Roman Republic and the Founder of the Empire, Vol. III (1923) Cambridge: The Clarendon Press. 

 Sheppard, Simon, (2006) Pharsalus 48 B.C.: Caesar and Pompey – Clash of the Titans. Oxford; New York: Osprey. 
 Syme, Ronald, (1958) "Imperator Caesar: A Study in Nomenclature", Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte, v7 n2 (19580401): 172–188. 
 Yonge, Charles Duke, (2016) "An Introduction to Treatise de Finibus"

Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί