Χίλντα Βίκα

Η Χίλντα Βίκα (, 5 Νοεμβρίου 1897 – 14 Φεβρουαρίου 1963), γνωστή και ως Χίλντα Βίκα-Εγκλίτε, ήταν Λετονή καλλιτέχνιδα και συγγραφέας. Έκανε στυλιζαρισμένες ακουαρέλες και ελαιογραφίες με σκηνές της καθημερινής ζωής και ονειρικά οράματα. Έγραψε ποίηση, διηγήματα και μυθιστορήματα εικονογραφώντας τα δικά της έργα. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του '30, ενσωμάτωσε τη λετονική μυθολογία στα έργα της. Κατά τη σοβιετική εποχή, προσαρμόστηκε στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, αλλά αποβλήθηκε από την ένωση καλλιτεχνών για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1950. 

Ήταν παντρεμένη με τον συγγραφέα Βίκτορς Εγκλίτις.

 Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση 
Η Χιλντεγκάρντε Νατάλια Βίκα, γνωστή ως Χίλντα Βίκα, γεννήθηκε στη Ρίγα στις 5 Νοεμβρίου 1897. Οι γονείς της ήταν ο δημόσιος υπάλληλος Ότο Βίκα και η Ελβίνε Βίκα (το γένος Μπλοσφέλντε). Ο πατέρας της πέθανε, όταν εκείνη ήταν επτά ετών, και πέρασε ένα μέρος της παιδικής της ηλικίας στην ύπαιθρο έξω από το Ντόμπελε, όπου ζούσαν οι γονείς της μητέρας της. Επέστρεψε στη Ρίγα, όταν η μητέρα ξαναπαντρεύτηκε. Λόγω της γερμανικής καταγωγής της μητέρας της, η Βίκα πήγε σε ένα γερμανικό σχολείο θηλέων.

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Βίκα υπηρέτησε ως βοηθός νοσοκόμα, εργάστηκε ως εκπαιδευτικός και υπηρέτρια στη Ρωσία, την Πολωνία και τη Λιθουανία και ολοκλήρωσε ένα μάθημα στη λογιστική. Πίσω στη Ρίγα μετά τον πόλεμο εργάστηκε ως δημόσια υπάλληλος και τραπεζική υπάλληλος μέχρι το 1935. Ενώ εργαζόταν, παρακολούθησε μαθήματα τέχνης στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο (λετονικά: Tautas augstskola) το 1920–1922 και σπούδασε κοντά στους ζωγράφους Ρόμανς Σούτα (1921–1922), Άουγκουστς Ζάουερς (1922–1925) και Ούγκα Σκούλμε (1925–1927).

 Δημιουργικά έργα 
Οι πίνακες της Βίκα εκτέθηκαν για πρώτη φορά το 1927 και πραγματοποίησε την πρώτη της ατομική έκθεση το 1933 στο Μουσείο Τέχνης της Πόλης της Ρίγας. Τις δεκαετίες του '30 και του '40, έφτιαξε πολύχρωμες ακουαρέλες και ελαιογραφίες με σκηνές από την καθημερινή ζωή και ονειρικά οράματα, συνήθως με κεντρικές φιγούρες γυναίκες. Οι πίνακες είναι στυλιζαρισμένοι και εμπνευσμένοι από γεωμετρικά στολίδια. Ακολούθησε τις συμβάσεις της Αρ Ντεκό προσπαθώντας να συνδυάσει την εγκράτεια, τη χαριτωμένη γλώσσα του σώματος, την επανάληψη και τη ζωτικότητα. Έκανε το ντεμπούτο της ως ποιήτρια σε ένα λογοτεχνικό ημερολόγιο το 1924, πριν εκδοθεί η πρώτη της ποιητική συλλογή το 1932. Δημοσίευσε ποιητικές συλλογές, συλλογές διηγημάτων και μυθιστορήματα τις δεκαετίες του '30 και του '40 παρέχοντας τις δικές της εικονογραφήσεις για τα βιβλία της.

Από τις αρχές της δεκαετίας του '30, η λετονική μυθολογία ήταν σημαντική στα δημιουργικά έργα της Βίκα, αποτέλεσμα της εμπλοκής της στον λετονικό νεοπαγανισμό. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, προσαρμόστηκε στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, που επιβλήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Αποβλήθηκε από την Καλλιτεχνική Ένωση Λετονίας το 1950 «για λείψανα φορμαλισμού στο έργο της», αλλά έγινε ξανά δεκτή το 1957.

 Προσωπική ζωή 
Η Βίκα είχε αρκετές περιόδους ασθένειας. Το 1928, της αφαιρέθηκε ένας όγκος, που την άφησε ανίκανη να κάνει παιδιά. Τον Δεκέμβριο του 1929, γνώρισε τον Βίκτορς Εγκλίτις, συγγραφέα 20 χρόνια μεγαλύτερό της, και παντρεύτηκαν στις 20 Δεκεμβρίου 1930. Όπως ο σύζυγός της, εντάχθηκε στο νεοπαγανιστικό κίνημα Ντιεβτουρίμπα και ο γάμος τους τελέστηκε ως τελετουργικό του. Έγινε θετή μητέρα των γιων του συζύγου της, Άνσλαβς και Βίντβουντς. Ο Άνσλαβς έγινε επιτυχημένος συγγραφέας τη δεκαετία του '30 και επηρεάστηκε από τα έργα και την προσωπικότητά της. Ο σύζυγος της Βίκα πέθανε σε μια σοβιετική φυλακή τον Απρίλιο του 1945, έχοντας συλληφθεί, ενώ προσπαθούσε να συντηρήσει τους πίνακές της.

Στη μεταπολεμική περίοδο, η Βίκα έζησε στη φτώχεια, περνώντας τους χειμώνες ζωγραφίζοντας στη Ρίγα και τα καλοκαίρια στο Ντόμπελε. Η μητέρα της πέθανε το 1950 και ο Άνσλαβς πήγε στην εξορία κι έτσι ο Βίντβουντς απέμεινε ο μόνος συγγενής της στη χώρα.

Μετά από τρία χρόνια ασθένειας, πέθανε στη Ρίγα στις 14 Φεβρουαρίου 1963.

 Κληρονομιά 
Συγκεντρώθηκε μια συλλογή από έργα της Βίκας με τίτλο Atmin̦ās, mākslā, rakstniecībā (Αναμνήσεις, Τέχνη, Συγγραφή), που δημοσιεύτηκε το 1997. Υπάρχει ένας δρόμος στο Ντόμπελε, που φέρει το όνομά της. Το 2021, η πόλη ανακοίνωσε ένα σχέδιο για τη δημιουργία ενός πολιτιστικού κέντρου προς τιμήν της, που θα βρίσκεται κοντά στη σχολή τέχνης Ντόμπελε. Περισσότερα από 90 έργα της βρίσκονται στη συλλογή του μουσείου τοπικής ιστορίας του Ντόμπελε. Για να γιορτάσει τα 125α γενέθλια της Βίκα το 2022, το Ταχυδρομείο της Λετονίας κυκλοφόρησε ένα μπλοκ γραμματοσήμων με την ίδια και τα έργα της ως μέρος της σειράς Εξαίρετοι Λετονοί καλλιτέχνες.

 Δημοσιεύσεις 

 Ποίηση 

 Spožie ūdeņi, 1932
 Mēnesnīca, 1935
 Zelta Briedis, 1944

 Πεζογραφία 

 Stāsti, 1934
 Atsegtas dvēseles, 1935
 Mūzu vaimanas, 1937
 Lielā slāpe, 1940
 Lielā taisnība, 1942
 Laimīgā dziesma, 1942
 Dievišķā vientiesība, 1944
 Naudas vara, 1944

 Παραπομπές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 


Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες
Κατηγορία:Λετονοί συγγραφείς
Κατηγορία:Λετονοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Πρόσωπα γερμανικής καταγωγής