Παύλος Φάβιος Μάξιμος

Ο Παύλος Φάβιος Μάξιμος, λατιν.: Paullus Fabius Maximus (απεβ.το 14 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ενεργός προς τα τέλη του 1ου αι. π.Χ. Ήταν ύπατος το 11 π.Χ. ως συνάδελφος του Κόιντου Αίλιου Τούβερο  και έμπιστος του Αυτοκράτορα Αυγούστου.

 Καταγωγή 
Οι πατρίκιοι Φάβιοι ήταν ένα από τα πιο αρχαία και λαμπρά γένη της Ρώμης, αλλά από την Ύστερη Δημοκρατία το κύρος τους είχε αρχίσει να μειώνεται. Ο Ρόναλντ Σάυμ σημειώνει ότι οι Φάβιοι «είχαν χάσει μια γενιά στην υπατεία». 

Ο Φάβιος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Κόιντου Φάβιου Μάξιμου, ενός από τους λεγάτους του Ι. Καίσαρα κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου του, τον οποίο ο Καίσαρας διόρισε αντικαταστάτη ύπατο (suffectus consul) την 1η Οκτωβρίου 45 π.Χ.Syme, Augustan Aristocracy (1989), p. 403. Πήρε το όνομά του από τον πρόγονό του, Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο Μακεδονικό.  Ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος απεβίωσε την τελευταία ημέρα της υπατείας του, στις 31 Δεκεμβρίου, αφήνοντας τον Παύλο, τον μικρότερο αδελφό εκείνου Aφρικανό Φάβιο Μάξιμο, και μια αδελφή, τη Φαβία Παυλίνα. 

 Πολιτική σταδιοδρομία 
Η πρώτη γνωστή θέση του Φαβίου ήταν αυτή του ταμία (quaestor), με την ιδιότητα του οποίου υπηρέτησε υπό τον Αύγουστο κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του Αυτοκράτορα στις ανατολικές επαρχίες από το 22 έως το 19 π.Χ.  Μετά την υπατεία του, ο Φάβιος υπηρέτησε ως ανθύπατος (proconsul) της Ασίας. H ακριβής περίοδος της διακυβέρνησής του είναι αβέβαιη, με κάποιες πηγές να ευνοούν το 10 έως το 8 π.Χ.,   και άλλες το 6 έως το 5.  Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έκοψε πολλά νομίσματα που έφεραν τη μορφή του.  Το 3 π.Χ. ο Φάβιος ήταν legatus Augusti pro praetore ή κυβερνήτης της Hispania Tarraconensis.      Ενώ ήταν εκεί, ο Παύλος κατέλαβε μια κελτική πόλη, και την ονόμασε Lucus Augusti, τη σύγχρονη πόλη του Λούγο.  noted as  by Ptolemy, ii. 6. § 24

Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Φαβίου στην Ασία, το επαρχιακό συμβούλιο αποφάσισε έναν διαγωνισμό για να βρεθεί μια μοναδική τιμή για τον Αυτοκράτορα. Ο νικητής ήταν να λάβει ένα στέμμα από την επαρχία. Ο ίδιος ο ανθύπατος υπέβαλε τη νικήτρια πρόταση: ένα νέο ημερολόγιο για την επαρχία, όπου το νέο έτος θα ξεκινούσε στις 23 Σεπτεμβρίου, τα γενέθλια του Αυγούστου. 

Τιμήθηκε με ένα μνημείο που έκτισαν κάποιοι ευγνώμονες άποικοι στη μνήμη του στην κορυφή του ιερού λόφου Monte Giove, στην περιοχή της Hatria Picena, όπου υπήρχε ιερό. 

 Οικογένεια 
Κάποια στιγμή μεταξύ 20 και 10 π.Χ. ο Φάβιος νυμφεύτηκε τη Μαρκία, κόρη του Λεύκιου Μάρκιου Φιλίππου, αντικαταστάτη υπάτου το 38 π.Χ. Η μητέρα της, Aτία Βάλβα, ήταν θεία του Αυγούστου, κάνοντας τη Mαρκία εξαδέλφη του Αυτοκράτορα.   Είχαν τουλάχιστον έναν γιο, τον Παύλο Φάβιο Περσικό, ο οποίος γεννήθηκε πιθανώς το 2 ή 1 π.Χ. Ο νεότερος Φάβιος ήταν ύπατος το 34 μ.Χ., με τον Λεύκιο Βιτέλιο, πατέρα του Αυτοκράτορα Aύλου Βιτέλλιου.  Ο μεγαλύτερος Φάβιος και η Mαρκία μπορεί επίσης να ήταν γονείς της Φαβίας Νουμαντίνας, αν και μπορεί να ήταν κόρη τού αδελφού τού Παύλου, Aφρικανού. 

Ο Φάβιος ήταν μέλος των αδελφών των αγρών, ενός αρχαίου συλλόγου ιερέων που είχε περιέλθει στην αφάνεια, προτού ο Αύγουστος επιλέξει να αναβιώσει τη σημασία του, ως μέσου για να δείξει την ευσέβεια και την αφοσίωσή του στις ρωμαϊκές παραδόσεις.  Τον Φάβιο αργότερα διαδέχθηκε σε αυτό το ιερατικό αξίωμα ο γιος του.  

Ο ποιητής Γιουβενάλης περιέγραψε τον Φάβιο ως γενναιόδωρο προστάτη της ποίησης.  Οναφέρεται σε ένα από τα ποιήματα του Οράτιου που γράφτηκε το 13 π.Χ., και τον υπαινίσσεται μια από τις ωδές του Οράτιου.  Ο Φάβιος ήταν επίσης ο παραλήπτης ενός γαμήλιου τραγουδιού, που συνέθεσε ο Oβίδιος.  Ενώ ήταν στην εξορία, ο Οβίδιος έγραψε στον Παύλο, ζητώντας τη βοήθειά του να επιτραπεί στον Οβίδιο να επιστρέψει. 

Γράφοντας πολλά χρόνια αργότερα, ο ιστορικός Τάκιτος ανέφερε ότι ο Φάβιος είχε συνοδεύσει τον Αυτοκράτορα σε μια μυστική επίσκεψη στον τελευταίο επιζώντα εγγονό του Αυτοκράτορα, τον Αγρίππα Πόστουμο, το 13 μ.Χ. Ο Πόστουμος είχε εξοριστεί το 9 μ.Χ., ίσως μετά από παρότρυνση της θετής μητέρας του, της αυτοκράτειρας Λιβίας Δρουσίλλας. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, ο Αύγουστος και ο εγγονός του συμφιλιώθηκαν, αν και ο τελευταίος δεν ανακλήθηκε από την εξορία πριν από το τέλος τού Αυτοκράτορα το 14 μ.Χ. Υποτίθεται ότι ο Φάβιος συζήτησε την επίσκεψη με τη σύζυγό του, η οποία ενημέρωσε την αυτοκράτειρα. Ο Τάκιτος ανέφερε ότι το τέλς του Φαβίου το καλοκαίρι του 14 μ.Χ. λέγεται ότι ήταν -άμεσα είτε έμμεσα- το αποτέλεσμα του θυμού του Αυγούστου γι' αυτή την προδοσία της εμπιστοσύνης του.  Ο Οβίδιος, επίσης, υποψιάστηκε ότι το τέλος του μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του θυμού του Αυγούστου.  Ωστόσο τόσο η αλήθεια, όσο και η ακρίβεια αυτής της ιστορίας, έχουν αμφισβητηθεί από τους σύγχρονους ιστορικούς. 

 Δείτε επίσης 
 γένος των Φαβίων

 Υποσημειώσεις 

 Αναφορές 
 Syme, Ronald; Augustan Aristocracy (Oxford University Press, 1989)
 Toynbee, Jocelyn MC; Roman Historical Portraits (Cornell University Press, 1978)
 Friesen, Steven J.; Imperial Cults and the Apocalypse of John (Oxford University Press US, 2001)
 Corpus Inscriptionum Latinarum
 Inscriptiones Graecae (IG)
 Inscriptiones Latinae Selectae (ILS), (Βερολίνο 1892–1916)
 L'Année Epigraphique (AE)

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Tacitus, Annals, Βιβλίο 1, Κεφάλαιο 5, αγγλική μετάφραση
 Νομίσματα του Paullus Fabius Maximus

Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Δυναστεία των Ιουλίων και Κλαυδίων