Βουκοσάβα Βελιμίροβιτς

Η Βουκοσάβα «Βούκα» Βελιμίροβιτς (σερβικά κυριλλικά: Вукосава Велимировић, 30 Ιουνίου 1888 – 12 Δεκεμβρίου 1965) ήταν η πρώτη σύγχρονη Σέρβα γλύπτρια, παιδική συγγραφέας, εικονογράφος, κριτικός τέχνης και μεταφράστρια. Ήταν από τους πιο αξιόλογους γλύπτες του 20ού αιώνα και κέρδισε διεθνή αναγνώριση μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων. 

Αδερφή της ήταν η Σέρβα μεταφράστρια, Ζόρκα Βελιμίροβιτς.

 Βιογραφία 
Στην πρώιμη νεότητά της, η Βουκοσάβα Βελιμίροβιτς έγραφε τραγούδια, παραμύθια, σχεδίαζε παιδικά σκίτσα, κάτι που έκανε σαφές εκείνη την εποχή ότι η ζωή της θα σημαδευόταν από την τέχνη.

Μεγάλωσε σε μια πνευματική και πατριαρχική οικογένεια και είχε δύο μεγαλύτερα αδέρφια, που σπούδασαν στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη. Τα άλλα μέλη της οικογένειας λάμβαναν επιστολές για κάθε είδους γεγονότα και καινοτομίες στον κόσμο των επιστημών και των τεχνών που τους ενδιέφεραν.

Το 1911, όλη η οικογένεια μετακόμισε στο Βελιγράδι, όπου μετατέθηκε ο πατέρας της Βουκοσάβα, Μίλος. Αμέσως μετά την άφιξή της στη σερβική πρωτεύουσα, η Βουκοσάβα γράφτηκε στη Σχολή Τεχνών και Χειροτεχνίας και εκεί ξεκίνησε την καλλιτεχνική της ζωή. Λέγεται ότι η γενιά συμφοιτητριών της Βουκοσάβα ήταν μια από τις πιο ταλαντούχες, όπως η Ζόρα Πέτροβιτς, η Γελισαβέτα Πέτροβιτς, η Νάντα Τζουκάνοβιτς, η Όλγα Γκολέμοβιτς, η Ντάρα Μίτσιτς, η Γελένα Ραντάκοβιτς και πολλοί άλλοι σπουδαίοι καλλιτέχνες που φοίτησαν στην ίδια σχολή.

Η πατριαρχική κοινωνία του Βελιγραδίου άλλαζε στις αρχές του αιώνα παρέχοντας ένα παράθυρο ευκαιρίας για τη «δημιουργική δύναμη των γυναικών», της οποίας η άνοδος αναγνωρίστηκε από τη φιλόσοφο Ξένια Ατανασίγεβιτς στο δοκίμιό της το 1924. Την εποχή εκείνη, η Βουκοσάβα Βελιμίροβιτς, μια γυναίκα γλύπτρια προσέλκυε μεγάλη προσοχή του κοινού. Σπούδασε στο Βελιγράδι, τη Ρώμη και το Παρίσι, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της μεταξύ 1918 και 1940 παρέα με μερικές σπουδαίες γλύπτριες, συμπεριλαμβανομένης της Καμίλ Κλοντέλ. Ήταν μια γλύπτρια γνωστή για τα ενεργητικά, μικρά χάλκινα γλυπτά της, που απεικονίζουν φτωχά ορφανά του πολέμου. Ως καλλιτέχνις, είχε ισχυρές πεποιθήσεις και ένιωθε την ανάγκη οι καλλιτέχνες να δημιουργήσουν πολιτικά και κοινωνικά συνειδητά έργα τέχνης, που αντανακλούσαν τα τρέχοντα γεγονότα και ζητήματα. Πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής της μαχόμενη για ίσα δικαιώματα για τις Σέρβες γυναίκες και μια ευρεία ώθηση για ισότητα.

Γύρω στο 1924, τα πιο διάσημα κομμάτια της, πέντε διακοσμητικά γλυπτά, προκάλεσαν αίσθηση, όταν εκτέθηκαν μόνιμα στην πρόσοψη της τράπεζας Vračar Holding Bank στην οδό Κρούνσκα 1. Η γλυπτική της πρόσοψης θεωρούνταν ανδρική εφαρμοσμένη τέχνη, αν και με τις δημιουργίες της Βελιμίροβιτς αυτή η ιδέα έπρεπε να σταματήσει μια για πάντα. Η Βελιμίροβιτς είχε επίσης μια επιτυχημένη σταδιοδρομία ως δημιουργός πορτρέτων για την ανώτερη ευρωπαϊκή τάξη.

Ήταν παντρεμένη με τον κόμη Λισιέν ντε λα Μαρτινιέρ, με τον οποίο χώρισαν μετά από τρία χρόνια γάμου.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Σέρβοι ζωγράφοι
Κατηγορία:Σέρβοι γλύπτες
Κατηγορία:Σέρβοι μεταφραστές
Κατηγορία:Καλλιτέχνιδες του 20ού αιώνα
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Νέο Κοιμητήριο Βελιγραδίου