Ντάνιελ Κάσπαρ φον Λόενσταϊν

Ο Ντάνιελ Κάσπαρ φον Λόενσταϊν (, 25 Ιανουαρίου 1635 – 28 Απριλίου 1683), ήταν Γερμανός δικηγόρος, διπλωμάτης, μεταφραστής, θεατρικός συγγραφέας και ποιητής της εποχής του μπαρόκ. 

 Βιογραφικά στοιχεία 
Γεννήθηκε το 1635 στη μικρή πόλη Νιμπτς της Κάτω Σιλεσίας, στο οικογενειακό κάστρο όπου είχαν αποσυρθεί οι γονείς του κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος αυτοκρατορικού φοροεισπράκτορα, δημοτικού συμβούλου και δημάρχου. Μετά από αρχικά ιδιαίτερα μαθήματα, ο πατέρας του τον έστειλε στο γυμνάσιο του Μπρέσλαου, όπου ως 11χρονος μαθητής, διακρίθηκε σε μια συζήτηση σχετικά με τα προσόντα που απαιτούνται για έναν ευγενή, χρησιμοποιώντας αρχαία παραδείγματα. Σε ηλικία 15 ετών έγραψε την πρώτη του τραγωδία: Ιμπραήμ.

Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο, έφυγε από το Μπρέσλαου επειδή δεν υπήρχε ακόμη πανεπιστήμιο εκεί. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Λειψίας νομικά με τον ιδρυτή του γερμανικού ποινικού δικαίου Μπένεντικτ Κάρπτσοφ και στη συνέχεια στο πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν.

Μετά το πτυχίο του τον Ιούνιο του 1655, έκανε τη συνηθισμένη εκείνη την εποχή για μορφωμένους νέους μεγάλη περιοδεία στην Ευρώπη, επισκέφτηκε τις βασιλικές αυλές της Γερμανίας και της Ελβετίας, και ταξίδεψε στο Λέιντεν, την Ουτρέχτη και τη Βιέννη. Λόγω της επιδημίας πανώλης, δεν μπόρεσε να επισκεφθεί την Ιταλία, αλλά πέρασε κάποιο διάστημα στην Ουγγαρία, όπου ήρθε σε επαφή με τον τουρκο - ανατολίτικο πολιτισμό.
μικρογραφία|Οικόσημο της οικογένειας Λόενσταϊν
Όταν κλήθηκε πίσω από τον πατέρα του, στην επιστροφή στην πατρίδα με πλοίο, συνάντησε ισχυρή καταιγίδα κατά την οποία βυθίστηκαν δεκατρία πλοία - μια εμπειρία που δεν μπορούσε να ξεχάσει για το υπόλοιπο της ζωής του. Αφού επέστρεψε, εγκαταστάθηκε ως δικηγόρος στο Μπρεσλάου, όπου παντρεύτηκε το 1657 σε ηλικία 22 ετών.

Υπηρέτησε ως κυβερνητικός σύμβουλος στο Μπρεσλάου και εξελίχθηκε σε ικανότατο διπλωμάτη και πολιτικό: Μετά το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου, οι συνθήκες στη Σιλεσία επηρεάστηκαν έντονα από την Αντιμεταρρύθμιση. Όταν ένα αυτοκρατορικό διάταγμα διέταξε την απόλυση όλων των Προτεσταντών δασκάλων, ο κίνδυνος να καταληφθεί το Μπρεσλάου από τον αυτοκρατορικό στρατό ήταν τόσο μεγάλος που το Συμβούλιο της πόλης τον έστειλε να διαπραγματευτεί με την αυτοκρατορική αυλή στη Βιέννη. Με διπλωματική ικανότητα, ο Λόενσταϊν κατάφερε να πείσει τον αυτοκράτορα  Λεοπόλδο Α' να απορρίψει το αίτημά του. Η πόλη συχνά βασίστηκε στις υψηλές διπλωματικές ικανότητές του και τον έστελνε σε ταξίδια ως πρεσβευτή.  Το 1675 διορίστηκε αυτοκρατορικός σύμβουλος. Πέθανε από εγκεφαλικό στο Μπρεσλάου το 1683. 

 Λογοτεχνικό έργο 
Παράλληλα με το έργο του ως δικηγόρος και διπλωμάτης, ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία. Εξαιρετικά παραγωγικός, μαζί με τον Αντρέας Γκρύφιους θεωρούνται οι σημαντικότεροι θεατρικοί συγγραφείς του μπαρόκ. Ήταν επίσης γνωστός ως ποιητής και μεταφραστής.

Έγραψε 6 τραγωδίες - με επιρροή από τον γαλλικό κλασικισμό - και και μια συλλογή λυρικών ποιημάτων «Άνθη», θρησκευτικά και κοσμικά. Ακολουθώντας το παράδειγμα του φίλου του Κρίστιαν Χόφμαν φον Χόφμανσβαλνταου και την παράδοση της τραγωδίας του Σενέκα, προσπάθησε να συγκινήσει το κοινό με εξωτικά σκηνικά, παραστατική γλώσσα, σκηνές σκληρότητας και ηδονισμού (Κλεοπάτρα, Σοφονίσβη, Επίχαρις, Αγρίππα, Ιμπραήμ).

Το μυθιστόρημά του Μεγαλόψυχος στρατηγός Αρμίνιος (Großmütiger Feldherr Arminius), που έγραψε  τα τελευταία χρόνια της ζωής του και αποτελείται από περίπου 3000 σελίδες ήταν ένα από τα κορυφαία του γερμανικού μπαρόκ μυθιστορήματος. Η πλοκή παρουσιάζεται σε δύο επίπεδα: το πρώτο αναφέρεται σε γεγονότα με επίκεντρο τη μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού το 9 μ.Χ., στην οποία ο Γερμανός πολεμιστής ο Αρμίνιος νίκησε τις λεγεώνες του Ρωμαίου στρατηγού Πόπλιου Κουινκτίλιου Βάρου. Το δεύτερο παρουσιάζει θέματα και γεγονότα της εποχής του Λόενσταϊν - τους αγώνες του Λεοπόλδου Α', αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά το 1658-1705, με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και με τη Γαλλία. Το έργο, πλούσιο σε φιλοσοφικά, πολεμικά και ιστορικά θέματα, θεωρήθηκε στις γερμανόφωνες χώρες ως «εικονική εγκυκλοπαίδεια της ευρωπαϊκής ανάπτυξης» και είχε μεγάλη δημοτικότητα στην εποχή του. Ωστόσο, η αρχαϊκή και πομπώδης γλώσσα του δέχθηκε σκληρή κριτική από μεταγενέστερους κριτικούς λογοτεχνίας του Διαφωτισμού. 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές
Κατηγορία:Γερμανοί διπλωμάτες