Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα

Το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα (ιταλ.: Movimento Sociale Italiano, συντ.MSI ) ήταν νεοφασιστικό πολιτικό κόμμα στην Ιταλία.    Υπήρξε ακροδεξιό κόμμα,    που παρουσιάστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1990 ως ο υπερασπιστής της κληρονομιάς του ιταλικού φασισμού   και αργότερα κινήθηκε προς τον εθνικό συντηρητισμό.  Το 1972, το Ιταλικό Δημοκρατικό Κόμμα Μοναρχικής Ενότητας συγχωνεύτηκε στο MSI και το επίσημο όνομα του κόμματος άλλαξε σε Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα – Εθνική Δεξιά (Movimento Sociale Italiano – Destra Nazionale, MSI–DN).

Ιδρυόμενο το 1946 από υποστηρικτές του πρώην δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι, οι περισσότεροι από τους οποίους συμμετείχαν στην εμπειρία της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας και του Ρεπουμπλικανικού Φασιστικού Κόμματος, το MSI έγινε το τέταρτο μεγαλύτερο κόμμα στην Ιταλία στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το κόμμα έδωσε άτυπη τοπική και τελικά εθνική υποστήριξη στο κόμμα της Χριστιανοδημοκρατίας από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 και μέχρι τη δεκαετία του 1950, συμμεριζόμενος τον αντικομμουνισμό. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, το κόμμα ωθήθηκε στο περιθώριο της ιταλικής πολιτικής, και μόνο σταδιακά άρχισε να κερδίζει κάποια πολιτική αναγνώριση στη δεκαετία του 1980. Υπήρξε εσωτερικός ανταγωνισμός μεταξύ των μετριοπαθών και ριζοσπαστικών παρατάξεων του κόμματος. Οι ριζοσπάστες ηγήθηκαν του κόμματος στα χρόνια της συγκρότησής του υπό τον Τζόρτζιο Αλμιράντε, ενώ οι μετριοπαθείς απέκτησαν τον έλεγχο στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Η επιστροφή του Αλμιράντε ως ηγέτη το 1969 χαρακτηρίστηκε από μια μεγάλη στρατηγική. Το 1987, τα ηνία του κόμματος ανέλαβε ο Τζιανφράνκο Φίνι, υπό τον οποίο μετατράπηκε το 1995 σε Εθνική Συμμαχία (AN), ένα μεταφασιστικό κόμμα.   Σε εκείνη την περίπτωση, μια μικρή μειοψηφία, με επικεφαλής τον Πίνο Ραούτι, διαφώνησε με τη νέα πορεία και δημιούργησε το Κοινωνικό Κίνημα Τρίχρωμη Φλόγα (MSFT). Το 2009, η Εθνική Συμμαχία συγχωνεύθηκε με το τότε κεντροδεξιό κόμμα, τον Λαό της Ελευθερίας (PdL), ενώ το κόμμα των Αδέλφων της Ιταλίας ιδρύθηκε το 2012 ως δεξιά διάσπαση του PdL,  και δέκα χρόνια αργότερα έγινε το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας. 

 Ιστορία 

 Υπόβαθρο 
Το MSI πήρε το όνομα και τα ιδανικά του από την Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία (RSI), μια «βίαιη, σοσιαλιστική και επαναστατική ρεπουμπλικανική» παραλλαγή του φασισμού που ιδρύθηκε ως ναζιστικό κράτος-μαριονέτα με επικεφαλής τον Μπενίτο Μουσολίνι το 1943 στο βόρειο τμήμα της ιταλικής χερσονήσου στα μετόπισθεν της Ναζιστικής Γερμανίας.   Το μοναδικό νόμιμο κόμμα της δημοκρατίας, το Ρεπουμπλικανικό Φασιστικό Κόμμα (PFR) του Μουσολίνι, ενέπνευσε τη δημιουργία του MSI.  Το κόμμα ιδρύθηκε από πρώην φασίστες ηγέτες και βετεράνους του φασιστικού στρατού της δημοκρατίας  και έχει θεωρηθεί ως διάδοχος τόσο του PFR όσο και του αρχικού Εθνικού Φασιστικού Κόμματος (PNF).  Ωστόσο, το MSI προσπάθησε να εκσυγχρονίσει και να αναθεωρήσει το φασιστικό δόγμα σε μια πιο μετριοπαθή και εκλεπτυσμένη κατεύθυνση.  Αντλούσε επίσης στοιχεία της αντικομμουνιστικής και αντι-κατεστημένης στάσης του βραχύβιου μεταπολεμικού λαϊκιστικού κόμματος διαμαρτυρίας του Λαικου Μετώπου, και πολλοί από τους αρχικούς υποστηρικτές του θα έβρισκαν χώρο στο MSI μετά τη διάλυσή του το 1949. 

 Πρώιμα χρόνια (1946-1954) 
Στις 12 Νοεμβρίου 1946, το Ιταλικό Κίνημα Κοινωνικής Ενότητας (Movimento Italiano di Unità Sociale, MIUS) δημιουργήθηκε από τον Τζόρτζιο Αλμιράντε και πρώην φασίστες βετεράνους της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας (RSI)  για να παράσχει έναν επίσημο ρόλο στους εκπροσώπους του, οι οποίοι έπρεπε να παρευρεθούν σε μια συνάντηση στις 26 Δεκεμβρίου στο γραφείο του Arturo Michelini. 

Το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα ιδρύθηκε επίσημα στις 26 Δεκεμβρίου 1946 στη Ρώμη μέσω της συγχώνευσης μικρών πολιτικών ομάδων: το MIUS, το Μέτωπο των Ιταλών ( Fronte dell'Italiano), το Μέτωπο της Εργασίας (Fronte del Lavoro), το Συνδικάτο των Ιταλών σιδηροδρομικών (Unione Sindacale dei Ferrovieri Italiani) και της Ομάδας Ανεξάρτητων Βετεράνων (Gruppo Reduci Indipendenti). Ο πρώην αξιωματούχος του RSI Τζόρτζιο Αλμιράντε έγινε ο πρώτος ηγέτης του κόμματος.  Οι τρεις αρχικοί κύριοι στόχοι του κόμματος ήταν η αναβίωση του φασισμού του Μουσολίνι, η επίθεση στην ιταλική δημοκρατία και η καταπολέμηση του κομμουνισμού.    Λόγω της αντιφασιστικής συναίνεσης που ενσαρκώνει το μεταπολεμικό Σύνταγμα της Ιταλίας και οι συμφωνίες με τις Συμμαχικές δυνάμεις, η υποστήριξη της επιστροφής στον φασισμό έπρεπε να γίνει διακριτικά.   Αν και το MSI προσαρμόστηκε στους περιορισμούς του δημοκρατικού περιβάλλοντος, η έκδηλη ιδεολογία του ήταν σαφώς ανταγωνιστική και αντίθετη με τη φιλελεύθερη δημοκρατία  και, κατά συνέπεια, αποκλείστηκε από τη Συνταγματική Αψίδα , τους κύκλους των κομμάτων που είχαν λάβει μέρος στη σύνταξη και έγκριση του ιταλικού Συντάγματος και το οποίο παρέμεινε ως χαλαρός συνασπισμός σε ορισμένα ζητήματα χάραξης πολιτικής και από τα κόμματα που θεωρούνταν νόμιμα να κυβερνούν. 

Το MSI κέρδισε οικονομική υποστήριξη από πλούσιους επιχειρηματίες και γαιοκτήμονες που φοβόντουσαν ένα πιθανό κομμουνιστικό καθεστώς που θα καταλάμβανε την εξουσία στην Ιταλία,  είτε από μια εγχώρια επανάσταση είτε από την κατάληψη από τις σοβιετικές δυνάμεις. Στις ιταλικές γενικές εκλογές του 1948, το νεοφασιστικό κόμμα κέρδισε επτά βουλευτές και έναν γερουσιαστή.  Αλλά το MSI σύντομα έγινε μάρτυρας των αυξανόμενων εσωτερικών συγκρούσεων μεταξύ των συντηρητικών, που επεδίωκαν την ανάμειξη στο ΝΑΤΟ και πολιτικές συμμαχίες με Μοναρχικούς και Χριστιανοδημοκράτες, και σκληροπυρηνικών που ήθελαν το κόμμα να μετατραπεί σε αντιαμερικανική και αντι-κατεστημένη πλατφόρμα.   Ο Αλμιράντε αντικαταστάθηκε ως ηγέτης του κόμματος το 1950 λόγω της αδιάλλακτης αντι- ΝΑΤΟϊκής του θέσης. Τη θέση του πήρε ο συντηρητικός Augusto De Marsanich, υπό την ηγεσία του οποίου το κόμμα κέρδισε κάποια ισχυρά εκλογικά κέρδη.  

Παραπομπές

Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ιταλία
Κατηγορία:Αντικομμουνιστικά κόμματα