Σεξουαλική ρευστότητα

Η σεξουαλική ρευστότητα είναι μία ή περισσότερες αλλαγές στη σεξουαλικότητα ή τη σεξουαλική ταυτότητα (μερικές φορές γνωστή ως ταυτότητα σεξουαλικού προσανατολισμού). Ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι σταθερός για την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, αλλά ορισμένες έρευνες δείχνουν ότι ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να βιώσουν αλλαγή στο σεξουαλικό τους προσανατολισμό, και αυτό είναι ελαφρώς πιο πιθανό για τις γυναίκες από ότι για τους άνδρες. Δεν υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός μπορεί να αλλάξει μέσω ψυχοθεραπείας. Η σεξουαλική ταυτότητα μπορεί να αλλάξει κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου και δεν χρειάζεται να ευθυγραμμίζεται με το βιολογικό φύλο, τη σεξουαλική συμπεριφορά ή τον πραγματικό σεξουαλικό προσανατολισμό.Sinclair, Karen, About Whoever: The Social Imprint on Identity and Orientation, NY, 2013 

Σύμφωνα με την επιστημονική επικρατούσα άποψη, ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν είναι επιλογή. Δεν υπάρχει συναίνεση για την ακριβή αιτία ανάπτυξης σεξουαλικού προσανατολισμού, αλλά έχουν εξεταστεί οι γενετική, ορμόνες, κοινωνικές και πολιτιστικές επιρροές. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι προκαλείται από μια σύνθετη αλληλεπίδραση γενετικών, ορμονικών και περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Αν και καμία θεωρία για την αιτία του σεξουαλικού προσανατολισμού δεν έχει κερδίσει ακόμα ευρεία υποστήριξη, οι επιστήμονες ευνοούν τις θεωρίες που βασίζονται στη βιολογία. Η έρευνα πολλών δεκαετιών έχει δείξει ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός μπορεί να είναι σε οποιοδήποτε σημείο κατά μήκος ενός φάσματος, από την αποκλειστική έλξη προς το αντίθετο φύλο μέχρι την αποκλειστικά έλξη στο ίδιο φύλο.

Τα αποτελέσματα μιας μεγάλης κλίμακας, μακροχρόνιας μελέτης από τους Σαβίν-Ουίλιαμς, Τζόνιερ και Ρίγκερ (2012) έδειξαν ότι η σταθερότητα της ταυτότητας σεξουαλικού προσανατολισμού σε μια περίοδο έξι ετών ήταν πιο συχνή από την αλλαγή, και ότι η σταθεροποίηση ήταν μεγαλύτερη μεταξύ των ανδρών και εκείνων που ταυτίζονται ως ετεροφυλόφιλοι. Ενώ η σταθερότητα είναι πιο κοινή από την αλλαγή, η αλλαγή στην ταυτότητα σεξουαλικού προσανατολισμού συμβαίνει και η συντριπτική πλειοψηφία των ερευνών δείχνει ότι η γυναικεία σεξουαλικότητα είναι πιο ρευστή από την ανδρική σεξουαλικότητα. Αυτό μπορεί να αποδοθεί στην υψηλότερη ερωτική πλαστικότητα των γυναικών ή σε κοινωνικοπολιτιστικούς παράγοντες που κοινωνικοποιούν τις γυναίκες να είναι πιο ανοιχτές στην αλλαγή. Λόγω των διαφορών φύλου στην σταθερότητα του σεξουαλικού προσανατολισμού, η σεξουαλικότητα ανδρών και γυναικών μπορεί να μην λειτουργεί μέσω των ίδιων μηχανισμών. Οι ερευνητές συνεχίζουν να αναλύουν τη σεξουαλική ρευστότητα για να προσδιορίσουν καλύτερα τη σχέση της με τις υποομάδες σεξουαλικού προσανατολισμού (δηλαδή, αμφιφυλόφιλοι, λεσβίες, γκέι, κλπ.).

Η χρήση του όρου σεξουαλική ρευστότητα (sexual fluidity) έχει αποδοθεί στη Λίζα Μ. Ντάιαμοντ. Ο όρος και η έννοια κέρδισαν αναγνώριση στα ψυχολογικά επαγγέλματα και στα ΜΜΕ.

 Ιστορικό 
Συχνά, ο σεξουαλικός προσανατολισμός και η σεξουαλική ταυτότητα δεν διακρίνονται, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει την ακριβή αξιολόγηση της σεξουαλικής ταυτότητας και το αν ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι σε θέση να αλλάξει ή όχι. Η ταυτότητα σεξουαλικού προσανατολισμού μπορεί να αλλάξει καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου και μπορεί ή δεν μπορεί να ευθυγραμμιστεί με το βιολογικό φύλο, τη σεξουαλική συμπεριφορά ή την πραγματική σεξουαλική κατεύθυνση.Sinclair, Karen, About Whoever: The Social Imprint on Identity and Orientation, NY, 2013 ISBN 9780981450513 Ενώ το Κέντρο Εξάρτησης και Ψυχικής Υγείας και η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία δηλώνουν ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι εγγενής, συνεχής ή σταθερός σε όλη τη διάρκεια της ζωής για μερικούς ανθρώπους, αλλά είναι ρευστός ή μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου για άλλους, η Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρία κάνει διάκριση μεταξύ του σεξουαλικού προσανατολισμού (μια εγγενής έλξη) και της ταυτότητας σεξουαλικού προσανατολισμού (που μπορεί να αλλάξει σε οποιοδήποτε σημείο της ζωής ενός ατόμου). Οι επιστήμονες και οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας γενικά δεν πιστεύουν ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι μια επιλογή.

Η Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία δηλώνει ότι «ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν είναι μια επιλογή που μπορεί να αλλάξει κατά βούληση, και ότι ο σεξουαλισμός προσανατολισμός είναι πιθανότατα το αποτέλεσμα μιας σύνθετης αλληλεπίδρασης των περιβαλλοντικών, γνωστικών και βιολογικών παραγόντων... που διαμορφώνεται σε μικρή ηλικία... [και τα στοιχεία δείχνουν ότι] βιολογικοί παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων γενετικών ή εγγενών ορμονικών παραγόντων, παίζουν σημαντικό ρόλο στη σεξουαλικότητα ενός ατόμου». Αναφέρουν ότι «η ταυτότητα σεξουαλικού προσανατολισμού - όχι ο σεξουαλικός προσανατολισμός - φαίνεται να αλλάζει μέσω ψυχοθεραπείας, ομάδες υποστήριξης και γεγονότα ζωής». Η Αμερικανίδα Ψυχιατρική Εταιρία λέει ότι τα άτομα μπορεί να «έχουν επίγνωση σε διαφορετικά σημεία της ζωής τους ότι είναι ετερόφυλα, λεσβίες ή αμφίφυλα» και «να αντιτίθεται σε οποιαδήποτε ψυχιατρική θεραπεία, η οποία βασίζεται στην υπόθεση ότι η ομοφυλοφιλία αυτή καθεαυτή είναι ψυχική διαταραχή ή βασίζεται σε προηγούμενη υπόθεση ότι ο ασθενής πρέπει να αλλάξει τον ομοφυλοφιλικό του προσανατολισμό». Ωστόσο, ενθαρρύνουν την υποστηρικτική ψυχοθεραπεία για ομοφυλόφιλους, λεσβίες και αμφιφυλόφιλους.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η ψυχολόγος Λίζα Μ. Ντάιαμοντ μελέτησε 80 μη ετεροφυλόφιλες γυναίκες για αρκετά χρόνια. Διαπίστωσε ότι σε αυτή την ομάδα, οι αλλαγές στη σεξουαλική ταυτότητα ήταν κοινές, αν και συνήθως ήταν μεταξύ των παρακείμενων κατηγοριών ταυτότητας (όπως «λεσβία» και «αμφιφυλόφιλη»). Κάποια αλλαγή στο αυτοαναφερόμενο σεξουαλικό συναίσθημα συνέβη μεταξύ πολλών γυναικών, αλλά ήταν μικρή, με μέσο όρο περίπου 1 βαθμό στην Κλίμακα Κίνσεϊ. Το εύρος των πιθανών έλξεων αυτών των γυναικών ήταν περιορισμένο από τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους, αλλά η σεξουαλική ρευστότητα επέτρεψε την κίνηση εντός αυτού του εύρους.

Στο βιβλίο της Sexual Fluidity, το οποίο βραβεύτηκε με το Βραβείο Lesbian, Gay, Bisexual, και Transgender Issues Distinguished Book 2009 από την Τμήμα 44 της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας, η Ντάιαμοντ μιλά για τη γυναικεία σεξουαλικότητα και προσπαθεί να πάει πέρα από τη γλώσσα των «παραστάσεων» και της «άρνησης», υποστηρίζοντας ότι οι παραδοσιακές ετικέτες για τη σεξουαλική επιθυμία είναι ανεπαρκείς. Για μερικές από τις 100 μη ετεροφυλόφιλες γυναίκες που παρακολουθούσε στη μελέτη της για μια περίοδο 10 ετών, η λέξη αμφιφυλόφιλη δεν εξέφραζε πραγματικά την ευέλικτη φύση της σεξουαλικότητάς τους. Η Ντάιαμοντ ζητά «μια διευρυμένη κατανόηση της ομοφυλοφιλικής σεξουαλικότητας».

Η Ντάιαμοντ, όταν αναθεωρούσε την έρευνα σχετικά με τις σεξουαλικές ταυτότητες των λεσβιών και των αμφιφυλόφιλων γυναικών, δήλωσε ότι οι μελέτες βρίσκουν «αλλαγές και ρευστότητα στην ομοφυλοφιλική σεξουαλικότητα, που αντιβαίνουν στα συμβατικά μοντέλα του σεξουαλικού προσανατολισμού ως σταθερό και ομοιόμορφο πρώιμα αναπτυσσόμενο χαρακτηριστικό». Πρότεινε ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι ένα φαινόμενο που συνδέεται περισσότερο με τη γυναικεία μη ετεροφυλοφιλική σεξουαλικότητα, δηλώνοντας, «ενώ ο σεξουαλικός προσανατολισμός στους άνδρες φαίνεται να λειτουργεί ως μια σταθερή ερωτική "καμπύλη" που ορίζει αξιόπιστα τη σεξουαλική διέγερση και το κίνητρο προς το ένα ή το άλλο φύλο, ο σεξουαλικός προσανατολισμός στις γυναίκες δεν φαίνεται να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο... Ως αποτέλεσμα αυτών των φαινομένων, η ομοφυλοφιλική σεξουαλικότητα των γυναικών εκφράζεται διαφορετικά από την ομοφυλοφιλική σεξουαλικότητα των ανδρών σε κάθε στάδιο της ζωής

 Δείτε επίσης 
 Βιολογία και σεξουαλικός προσανατολισμός
 Περιβάλλον και σεξουαλικός προσανατολισμός
 Πανσεξουαλικότητα
 Σεξουαλική ταυτότητα

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Διαπροσωπικές σχέσεις
Κατηγορία:ΛΟΑΤ
Κατηγορία:Σεξουαλικός προσανατολισμός