Εγιαλέτι της Βαγδάτης

Το Εγιαλέτι της Βαγδάτης (οθωμανικά τουρκικά: Eyālet-i Baġdād) ήταν διοικητική εδαφική οντότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία περιελάμβανε την περιοχή της Βαγδάτης. Η αναφερόμενη έκτασή του τον 19ο αιώνα ήταν 62.208 τετραγωνικά μίλια (161.120 km2).

Ιστορία
Ο Σαφαβίδης σάχης Ισμαήλ Α΄ πήρε την περιοχή της Βαγδάτης από τους Ασπροπροβατάδες το 1508. Μετά την κατάληψη των Σαφαβιδών, Σουνίτες Μουσουλμάνοι, Εβραίοι και Χριστιανοί έγιναν στόχοι δίωξης και σκοτώθηκαν επειδή ήταν άπιστοι. Επιπλέον, ο Σάχης Ισμαήλ διέταξε την καταστροφή του τάφου του Αμπού Χανίφα, ιδρυτή της νομικής σχολής των Χανάφι, την οποία οι Οθωμανοί υιοθέτησαν ως επίσημο νομικό οδηγό τους.

Το 1534, η Βαγδάτη καταλήφθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και το εγιαλέτι ιδρύθηκε το 1535. Μεταξύ 1623 και 1638, βρισκόταν και πάλι στα χέρια του Ιράν. Ανακαταλήφθηκε αποφασιστικά από τους Οθωμανούς το 1638, η κατοχή των οποίων επί του Ιράκ συμφωνήθηκε με τη Συνθήκη του Ζουχάμπ του 1639.

Για ένα διάστημα, η Βαγδάτη ήταν η μεγαλύτερη πόλη στη Μέση Ανατολή. Η πόλη γνώρισε σχετική αναβίωση στο δεύτερο μέρος του 18ου αιώνα υπό μια σε μεγάλο βαθμό αυτόνομη κυβέρνηση των Μαμελούκων. Η άμεση οθωμανική κυριαρχία επιβλήθηκε εκ νέου από τον Αλί Ριζά Πασά το 1831. Από το 1851 έως το 1852 και από το 1861 έως το 1867, η Βαγδάτη κυβερνήθηκε, υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, από τον Μεχμέτ Ναμίκ Πασά. Η Nuttall Encyclopedia αναφέρει ότι ο πληθυσμός της Βαγδάτης το 1907 ήταν 185.000.

 Παραπομπές 

Βαγδάτης
Κατηγορία:Ιστορία του Ιράκ
Κατηγορία:Βαγδάτη