Σίμων ΣΤ΄ του Λίππε

Ο 'Σίμων ΣΤ΄, γερμ.: Simon VI gräf von Lippe (15 Απριλίου 1554, Ντέτμολντ – 7 Δεκεμβρίου 1613, Μπρέικ (τώρα μέρος του Λέμγκ)) από τον Οίκο του Λίππε ήταν αυτοκρατορικός κόμης και κόμης του Λίππε από το 1563 μέχρι το τέλος του.

 Βιογραφία 
Ήταν γιος του Βερνάρδου Η΄ κόμη του Λίππε (1527–1563) και της συζύγου του Αικατερίνης (1524–1583), κόρης του Φιλίππου Γ΄ κόμη του Βάλντεκ-Άιζενμπεργκ και της Άννας της Κλέβης. Δεδομένου ότι ήταν ακόμη ανήλικος, όταν απεβίωσε ο πατέρας του, ο θείος του Χέρμαν Σίμων του Πύρμοντ ανέλαβε την επιτροπεία μέχρι το 1579.

Ο Σίμων ΣΤ΄ ήταν ένας ευφυής πρίγκιπας, ένας άνθρωπος κατά το ιδεώδες της Αναγέννησης. Αλληλογραφούσε με πολλούς κορυφαίους επιστήμονες της εποχής του, μεταξύ των οποίων ο Tύχο Μπράχε και ο Γιόστ Μπύργκι. Ενήργησε ως σύμβουλος και επιμελητής του αυτοκράτορα της Γερμανίας Ροδόλφου Β', για τον οποίο ανέλαβε διπλωματικές αποστολές, όπως μεσολάβηση σε κληρονομικές διαφορές μεταξύ πριγκίπων. Ενεργούσε ως μεσάζων και πράκτορας στο εμπόριο ολλανδικών έργων ζωγραφικής.

Το κάστρο στο Μπράκε είχε παραχωρηθεί στον Κρίστοφ φον Ντόνοπ από το 1562 έως το 1570. Το 1584–1589, ο Σίμων το επέκτεινε με τον ρυθμό της Αναγέννησης του Βέζερ. Το χρησιμοποίησε ως κατοικία του μέχρι το τέλος του. Τον Σεπτέμβριο του 1599 υπέστη σοβαρή ήττα στην Πολιορκία του Ρέες από τους Ισπανούς. Από το 1600, προσέλαβε τον Ολλανδό στρατιωτικό αρχιτέκτονα Γιόχαν φαν Ράισβαϊκ.  Υπό τον Σίμωνα ΣΤ', η κομητεία μεταστράφηκε στον Καλβινισμό το 1605. Χρησιμοποιώντας το μοναρχικό του προνόμιο του όπως ο ιδιοκτήτης, έτσι και η θρησκεία (cuius regio, eius religio), ώθησε τη μετατροπή της Εκκλησίας του Λίππε στον Καλβινισμό. Αυτό οδήγησε σε μια διαμάχη με πολλούς από τους υπηκόους του, ιδιαίτερα με την Ελεύθερη και Χανσεατική πόλη του Λέμγκo, η οποία ήταν λουθηρανική από το 1522. Το Λέμγκο αψήφησε το διάταγμα να ασπαστεί τον Καλβινισμό, οδηγώντας στην Εξέγερση του Λέμγκο . Αυτή η θρησκευτική διαμάχη επιλύθηκε από την Ειρήνη του Ρέρεντρουπ το 1617, δίνοντας στο Λέμγκο το δικαίωμα να καθορίσει την πίστη του ανεξάρτητα. Η λουθηρανική μειονότητα προσχώρησε ξανά στη Μεταρρυθμισμένη εκκλησία του Λίππε μόνο το 1882.

Ο Σίμων είχε μια εκτενή βιβλιοθήκη. Χρησιμοποιήθηκε ως αυλική βιβλιοθήκη καθώς και ως συλλογή επαγγελματία πολιτικού και διπλωμάτη. Περιείχε θεολογικά και ιστορικά έργα, καθώς και φιλοσοφικά και νομικά. Αργότερα έγινε η βάση για την Κρατική Βιβλιοθήκη του Λίππε στο Ντέτμολντ, όπου φυλάσσεται ακόμη η συλλογή.

Ο Σίμων απεβίωσε το 1613, και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος επιζών γιος του, ο Σίμων Ζ', ο οποίος μετέφερε την έδρα της κυβέρνησης πίσω στο Ντέτμολντ. Ο μικρότερος γιος του Σίμωνα ΣΤ', ο Φίλιππος Α' ξεκίνησε αργότερα τον κλάδο Σάουμπουργκ-Λίππε, της οποίας η έδρα της κυβέρνησης ήταν στο Μπύκεμπουργκ.

 Οικογένεια 
Πρώτα το 1578 ο Σίμων ΣΤ΄ νυμφεύτηκε την Άρμγκαρντ κόμισσα του Ρήτμπεργκ (απεβ. 13 Ιουλίου 1584). Αυτός ο γάμος έμεινε άτεκνος.

Έκανε δεύτερο γάμο, το 1585 με την Ελισάβετ, κόρη του Όθωνα Δ' κόμη του Σάουμπουργκ και του Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ. Απέκτησαν τα εξής παιδιά:
 Σίμων Ζ΄ (1587–1627), κόμης του Λίππε. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1607 την Άννα Αικατερίνη του Νάσσαου-Βήσμπαντεν, μετά για 2η φορά, το 1623 με τη Μαρία Μαγδαληνή του Βάλντεκ-Βίλντουνγκεν.
 Όθων (1589–1657), κόμης του Λίππε-Μπράκε. Νυμφεύτηκε τη Mαργαρίτα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1606–1661)
 Χέρμαν του Lippe-Σβάλενμπεργκ.
 Eλισάβετ (1592–1646), παντρεύτηκε το 1612 τον Γεώργιο Χέρμαν κόμη του Χόλσταϊν-Σάουμπουργκ.
 Mαγδαληνή (1595–1640).
 Ούρσουλα (1598–1638), παντρεύτηκε το 1617 τον Ιωάννη Λουδοβίκο πρίγκιπα του Νάσαου-Χάνταμαρ.
 Σοφία (1599–1653), παντρεύτηκε το 1626 τον Πρίγκιπα Λουδοβίκο Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν.
 Φίλιππος Α' (1601–1681), κόμης του Σάουμπουργκ-Λίππε. Νυμφεύτηκε τη Σοφία λαντγκραβίνα της Έσσης-Κάσσελ.
 Bερνάρδος (1586-1602), απεβ. 16 ετών.
 Αικατερίνη (1594–1600), απεβ. 6 ετών.

 Αναφορές 

 Michael Bischoff: Graf Simon VI. zur Lippe (1554–1613). Ein europäischer Renaissanceherrscher, Weser Renaissance Museum Brake Castle, Lemgo, 2010, 

 Υποσημειώσεις 

Κατηγορία:Οίκος του Λίππε