Λουντοβίκο Εϊνάουντι

Ο Λουντοβίκο Μαρία Ενρίκο Εϊνάουντι (ιταλικά: Ludovico Maria Enrico Einaudi OMRI, γεν. 23 Νοεμβρίου 1955) είναι Ιταλός πιανίστας και συνθέτης. Ο Εϊνάουντι εκπαιδεύτηκε στο Ωδείο Βέρντι στο Μιλάνο, και ξεκίνησε την καριέρα του ως κλασικός συνθέτης, ενσωματώνοντας αργότερα άλλα στυλ και είδη όπως η ποπ, η ροκ, η λαϊκή και η παγκόσμια μουσική.

Ο Εϊνάουντι έχει συνθέσει τη μουσική υπόκρουση για σειρά από ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές, συμπεριλαμβανομένων των This Is England, Άθικτοι, I'm Still Here, της τηλεοπτικής μίνι σειράς Doctor Zhivago και Acquario (1996), για την οποία κέρδισε το Grolla d'oro. Η μουσική του χρησιμοποιήθηκε ως μουσική για τις ταινίες που βραβεύτηκαν με Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ Nomadland και Ο Πατέρας.

Έχει επίσης κυκλοφορήσει μια σειρά από σόλο άλμπουμ για πιάνο και άλλα όργανα, όπως το I Giorni το 2001, το Nightbook το 2009 και το In a Time Lapse το 2013. Την 1η Μαρτίου 2019, ο Εϊνάουντι ανακοίνωσε ένα έργο επτά μερών με το όνομα Seven Days Walking, το οποίο κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια επτά μηνών το 2019.

Το 2005 ορίστηκε Αξιωματικός του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας.

 Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση 
Ο Εϊνάουντι γεννήθηκε στο Τορίνο της Ιταλίας. Ο πατέρας του, Τζούλιο Εϊνάουντι, ήταν εκδότης που εργαζόταν με συγγραφείς όπως ο Ίταλο Καλβίνο και ο Πρίμο Λέβι, και ίδρυσε τις εκδόσεις Giulio Einaudi Editore. Ο παππούς του από τον πατέρα του, Λουίτζι Εϊνάουντι, ήταν Πρόεδρος της Ιταλίας μεταξύ 1948 και 1955. Η μητέρα του, Ρενάτα Αλντροβάντι, του έπαιζε πιάνο ως παιδί. Ο πατέρας της, Βάλντι Αντροβάντι, ήταν πιανίστας, μαέστρος όπερας και συνθέτης που μετανάστευσε στην Αυστραλία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο."Bio / More About Ludovico Einaudi" , rockpaperscissors.biz. Retrieved 5 June 2016.

Ο Εϊνάουντι ξεκίνησε να συνθέτει μουσική ως έφηβος, γράφοντας αρχικά παίζοντας λαϊκή κιθάρα. Ξεκίνησε τη μουσική του εκπαίδευση στο Ωδείο Βέρντι του Μιλάνου, αποκτώντας δίπλωμα συνθέτη το 1982. Την ίδια χρονιά παρακολούθησε ένα μάθημα ενορχήστρωσης που δίδασκε ο Λουτσιάνο Μπέριο και του απονεμήθηκε υποτροφία στο Φεστιβάλ Μουσικής Τάγκλγουντ. Σύμφωνα με τον Εϊνάουντι, "[Ο Λουτσιάνο Μπέριο] έκανε ενδιαφέρουσα δουλειά με την αφρικανική φωνητική μουσική και έκανε κάποιες διασκευές τραγουδιών των Beatles και με δίδαξε ότι υπάρχει ένα είδος αξιοπρέπειας μέσα στη μουσική. Έμαθα την ενορχήστρωση από αυτόν και έναν πολύ ανοιχτό τρόπο σκέφτομαι τη μουσική». Έμαθε επίσης συνεργαζόμενος με μουσικούς όπως ο Μπαλακέ Σισοκό από το Μάλι και ο Ντζίβαν Γκασπαριάν από την Αρμενία.

 Μουσική καριέρα 

 Δεκαετία του 1980 
Αφού σπούδασε στο ωδείο του Μιλάνου και στη συνέχεια με τον Μπέριο, ο Εϊνάουντι πέρασε αρκετά χρόνια συνθέτοντας σε παραδοσιακές μορφές, συμπεριλαμβανομένων πολλών ορχηστρικών κομματιών. Σύντομα κέρδισε τη διεθνή προσοχή και η μουσική του εμφανίστηκε σε χώρους όπως η Σκάλα του Μιλάνου, το μουσικό φεστιβάλ Τανγκγουντ, το Lincoln Center και το κέντρο τεχνών του UCLA.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, άρχισε να αναζητά πιο προσωπική έκφραση μέσω μιας σειράς έργων για χορό και πολυμέσα και αργότερα για πιάνο.

Μερικές από τις συνεργασίες του στο θέατρο, το βίντεο και τον χορό περιλάμβαναν συνθέσεις για το Sul filo d'Orfeo το 1984, Time Out το 1988, ένα χοροθεατρικό κομμάτι που δημιουργήθηκε με τον συγγραφέα Αντρέα Ντε Κάρλο, The Wild Man in 1990, και  Αυτοκράτορας το 1991. Οι μεταγενέστερες συνεργασίες περιλαμβάνουν το Salgari (Per terra e per mare) (1995), μια όπερα/μπαλέτο που παραγγέλθηκε από την Αρένα της Βερόνας με κείμενα των Εμίλιο Σαλγκάρι, Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και Τσαρλς Ντιουκ Τζ, και EA Poe (1997), η οποία σχεδιάστηκε ως soundtrack για βωβές ταινίες.

 Soundtracks 
Ο Εϊνάουντι άρχισε να χρησιμοποιεί το στυλ του για να συνθέτει soundtrack ταινιών στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Ξεκίνησε με δύο ταινίες του Μικέλε Σοντίλλο, Da qualche parte in città το 1994 και Acquario το 1996, για τις οποίες κέρδισε το Grolla d'oro για καλύτερη μουσική υπόκρουση. Το 1998, συνέθεσε το soundtrack για το Treno di panna και τη μουσική για τον Giorni dispari του Ντόμινικ Ταμπάσκο.

Το 2000, συνεργάστηκε με τον Αντονέλο Γκριμάλντι στο Un delitto impossibile και συνέθεσε επίσης το soundtrack για το Fuori del mondo, για το οποίο κέρδισε το βραβείο Echo Klassik στη Γερμανία το 2002. [ καλύτερα πηγή χρειάζεται ] Μετά την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου του, μερικά αποσπάσματα συμπεριλήφθηκαν στην ταινία Aprile της Νάνι Μορέτι. 

Το 2002, η μουσική του για το Luce dei miei occhi ανακηρύχθηκε το καλύτερο soundtrack στα Ιταλικά Μουσικά Βραβεία του 2002.

Το 2002, ο Εϊνάουντι κέρδισε το ιταλικό βραβείο καλύτερης μουσικής ταινίας για το Luce dei miei occhi. Το AllMusic έδωσε στη μουσική του για το τηλεοπτικό σίριαλ του 2002 Doctor Zhivago 4,5/5 αστέρια και δημοσίευσε μια διθυραμβική κριτική, συγκρίνοντάς το σε δεξιοτεχνία με τη μουσική του Μωρίς Ζαρ στην προηγούμενη κινηματογραφική μεταφορά.

Το 2004, το soundtrack του για το Sotto falso nome έλαβε το βραβείο καλύτερης μουσικής ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβινιόν .

Το 2010, ο Εϊνάουντι έγραψε τη μουσική για το τρέιλερ του Μαύρου Κύκνου. Το "Due Tramonti" του εμφανίστηκε στην ταινία I'm Still Here (2010), σε σκηνοθεσία Κέισι Άφλεκ. Η σύνθεσή του "Nuvole Bianche" εμφανίστηκε στην ταινία Insidious (2010), σε σκηνοθεσία Τζέιμς Γουάν, στο βρετανικό τηλεοπτικό δράμα This Is England 86, και στην τηλεοπτική σειρά Derek (2012), σε σκηνοθεσία και πρωταγωνιστή τον Ρίκι Ζερβαί. Στην ταινία Άθικτοι (2011), την εμπορικότερη ταινία στη γαλλική ιστορία, συνέβαλε τα κομμάτια "Fly", "Writing Poems", "L'origine nascosta", "Cache-cache", "Una Mattina" και "Primavera". Η ταινία This Is England περιελάμβανε τα κομμάτια Fuori dal mondo και Dietro casa. Η βρετανική τηλεοπτική δραματική σειρά This Is England '88 περιείχε επίσης τα κομμάτια "Fuori Dalla Notte", "Solo" (ένα μπόνους κομμάτι από το Nightbook ), "Berlin Song" και "Distacco".

 Σόλο κυκλοφορίες 
Το Εϊνάουντι έχει υπογράψει συμβόλαιο με την Decca Records και εκδίδεται από την Chester Music Limited, μέρος του Music Sales Group of Companies.
αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ| Ο Λουντοβίκο Εϊνάουντι στο Κυρινάλιο Μέγαρο το 2008
Μετά το Time Out το 1988, το 1992 κυκλοφόρησε το Stanze, το οποίο είχε συνθέσει για άρπα. Το άλμπουμ ερμήνευσε η Τσετσίλια Σαϊλί, μια από τις πρώτες μουσικούς που χρησιμοποίησαν ηλεκτρική άρπα. Ο Εϊνάουντι κυκλοφόρησε το πρώτο του σόλο άλμπουμ για πιάνο, Le Onde, το 1996, υπό την BMG. Το άλμπουμ βασίζεται στο μυθιστόρημα τα κύματα της Βρετανίδας συγγραφέα Βιρτζίνια Γουλφ και γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ιδιαίτερα στην Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο επόμενος δίσκος, το 1999, Eden Roc, κυκλοφόρησε επίσης από την BMG, με μικρότερα κομμάτια. Για το έργο συνεργάστηκε με τον Αρμένιο μουσικό ντουντουκ Ντζίβαν Γκασπαριάν.

Η επόμενη σόλο κυκλοφορία του για πιάνο, I Giorni (2001), ήταν εμπνευσμένη από τα ταξίδια του στην Αφρική. Το σόλο κομμάτι πιάνου "I Giorni" εμφανίστηκε σε μια προώθηση του BBC για προγράμματα τέχνης και πολιτισμού, και προσέλκυσε μεγάλο ενδιαφέρον λόγω της προβολής του κομματιού από τον Γκρέγκ Τζέιμς στο BBC Radio 1 τον Ιούνιο του 2011. Ο Τζέιμς ανέφερε ότι βρήκε το κομμάτι θεραπευτικό όταν σπούδαζε στο πανεπιστήμιο. Λόγω των επαναλαμβανόμενων εκπομπών εκείνο τον μήνα, το κομμάτι μπήκε στο Ηνωμένο Βασίλειο Singles Chart στο #32 στις 12 Ιουνίου 2011.

Το 2003, ο Εϊνάουντι κυκλοφόρησε το ζωντανό άλμπουμ La Scala Concert 03.03.03, το οποίο ηχογραφήθηκε στη διάσημη όπερα Σκάλα στο Μιλάνο. Το άλμπουμ του 2003 Diario Mali είναι μια άλλη συνεργασία, με τον Εϊνάουντι στο πιάνο και τον Μαλιανό μουσικό Ballaké Sissoko στο κόρα. Το 2004, ο Εϊνάουντι κυκλοφόρησε το άλμπουμ Una Mattina στη Decca Records. Το άλμπουμ Divenire του 2006 αποτελείται από πιάνο με συνοδεία ορχήστρας. Το άλμπουμ περιλαμβάνει επίσης το τραγούδι «Primavera», το οποίο γνώρισε μεγάλη κριτική επιτυχία. Ηχογραφήθηκε από τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λίβερπουλ, με τον Εϊνάουντι στο πιάνο. Λίγο μετά την κυκλοφορία του, ο Εϊνάουντι πήγε σε περιοδεία σε διάφορα μέρη στο Ηνωμένο Βασίλειο, παίζοντας τόσο τη μουσική στο Divenire όσο και τις ορχηστρικές διασκευές άλλων έργων του. Ο δίσκος έφτασε στην κορυφή του iTunes classical chart.

Τον Οκτώβριο του 2009 κυκλοφόρησε το Nightbook. Στον δίσκο ο Εϊνάουντι πραγματοποίησε στροφή στη μουσική του καθώς ενσωμάτωσε συνθετικούς ήχους μαζί με το πιάνο του. Ο δίσκος σχεδιάστηκε και ηχογραφήθηκε ως απάντηση στον Γερμανό ζωγράφο και γλύπτη Άνσελμ Κίφερ, καθώς και έναν εκθεσιακό χώρο όπου ο Εϊνάουντι έπαιξε για μια γκαλερί που εγκαινιάστηκε για τον Κίφερ. Επίσης, εμπνεύστηκε από τα τύμπανα και τα ηλεκτρονικά του Whitetree Project, ένα ερμηνευτικό τρίο ο Εϊνάουντι δημιούργησε με τους Ρόμπερτ και Ρόναλντ Λίποκ του To Rococo Rot, ενός γερμανικού ηλεκτρονικού συγκροτήματος. Στην Ιταλία, το άλμπουμ έγινε χρυσό με πωλήσεις άνω των 35.000 αντιτύπων.

Ο δίσκος In a Time Lapse κυκλοφόρησε στις 21 Ιανουαρίου 2013, με υποστηρικτικές περιοδείες στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Εμφανίστηκε επίσης στο KCRW στο Λος Άντζελες. Στις 17 Σεπτεμβρίου 2013, ο Εϊνάουντι ερμήνευσε διάφορα τραγούδια από το In a Time Lapse, μαζί με ένα νέο σύνολο, στο ετήσιο iTunes Festival που πραγματοποιήθηκε στο Roundhouse στο Λονδίνο. Το γκρουπ έκανε από κοντά αυτή την παράσταση στον αχυρώνα του σπιτιού του Εϊνάουντι. Τον Μάρτιο του 2016, έγινε η παγκόσμια πρεμιέρα ενός νέου κοντσέρτου για πιάνο, του «Domino», στη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λίβερπουλ.

 Στυλ 
Η μουσική του είναι ατμοσφαιρική, διαλογιστική και συχνά ενδοσκοπική, βασισμένη στον μινιμαλισμό και τη σύγχρονη ποπ. Σε μια ανασκόπηση του Elements, ο Στιβ Νάγκελ του Classicalite γράφει ότι «επειδή ο Εϊνάουντι κλίνει τόσο πολύ στον μινιμαλισμό και την ποπ που ίσως θα ήταν πιο σωστό να χαρακτηριστεί η μουσική του ως προϊόν του κινήματος της Νέας Εποχής, το οποίο - αν και φαινομενικά λιγότερο φιλόδοξο από ευρύτερες κλασικές δομές - επικεντρώνεται περισσότερο στη χαλάρωση, τη συνοχή, τα στοιχεία της φύσης και τον αέρα αισιοδοξίας».Steve Nagle. "Classical Pianist Ludovico Einaudi Tops Charts in UK with 'Elements'. (Review)" Classicalite. 30 October 2015. Retrieved 30 September 2022. Ο Ben Beaumont-Thomas του The Guardian, σε μια αρνητική κριτική για μια ζωντανή εμφάνιση του 2016, κριτικάρει τον Εϊνάουντι στον ερμηνευτή λέγοντας «[αυτός] δίνει τον εαυτό του ως τον αντίθετο του αποπνικτικού ωδείου—αλλά μετά παίζει μουσική που είναι λιγότερο περιπετειώδης από τη μέση indie μπάντα», παραπονούμενος ότι «ο Εϊνάουντι το συνδυάζει με το να είναι μέτριος πιανίστας. Μπορεί να ολοκληρώσει μια φράση αλλά είναι περήφανα αντιβιρτουόζος, παίζοντας μόνο απλά αρπέτζια και διαυγείς τετράνοτες μελωδίες».Ben Beaumont-Thomas. "Ludovico Einaudi review – a Thomas Kinkade painting in sound." The Guardian. 17 March 2016. Retrieved 30 September 2022.

 Δισκογραφία 
δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Ο Εϊνάουντι το 2008

 Άλμπουμ στούντιο 

 Time Out (διάφορα όργανα, πειραματικά) (1988)
 Stanze (άρπα) (1992)
 Σαλγκάρι (διάφορα όργανα, μπαλέτο) (1995)
 Le Onde (πιάνο) (1996)
 Eden Roc (πιάνο και έγχορδα) (1999)
 I Giorni (πιάνο) (2001)
 Diario Mali (πιάνο, κόρα) (2003)
 Una Mattina (πιάνο, τσέλο) (2004)
 Divenire (πιάνο, ορχήστρα εγχόρδων, ηλεκτρονική) (2006)
 Νυχτερινό βιβλίο (πιάνο, ηλεκτρονικό) (2009)
 In a Time Lapse   (πιάνο, ηλεκτρονικό) (2013)
 Taranta Project (πιάνο, ηλεκτρονική, ορχήστρα, τσέλο, κόρα) (2015)
 Στοιχεία (πιάνο, ηλεκτρονική, ορχήστρα) (2015)
 Επτά Ημέρες Περπάτημα (πιάνο, βιολί, βιόλα, τσέλο) (2019)
 12 Songs from Home (πιάνο) (2020)
 Υποβρύχιο (πιάνο) (2022)

 Ζωντανά άλμπουμ 

 Συναυλία La Scala 03.03.03 (2003)
 Live in Berlin (2007)
 iTunes Festival: Λονδίνο 2007 (2007)
 Live in Prague (2009)
 The Royal Albert Hall Concert (2010)
 La notte della Taranta 2010 (2011)
 iTunes Festival: Λονδίνο 2013 (2013)
 In a Time Lapse Tour (2014)
 Elements, Special Tour Edition (2016)

 Συλλογές 

 Echoes: The Einaudi Collection (2003)
 I primi capolavori (2010)
 Islands: Essential Einaudi (2011)
 Einaudi Essentiel (2012)
 Undiscovered (2020)  
 Κινηματογράφος (2021) 
 Moments of Peace (2023) 
 Music of Care (2023) 
 Undiscovered II (2023)

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Κατηγορία:Συνθέτες κλασικής μουσικής
Κατηγορία:Ιταλοί πιανίστες