Τρανσμισογυνισμός

Τρανσμισογυνισμός, γνωστός επίσης ως τρανς-μισογυνισμός ή  τρανς μισογυνία, ονομάζεται η διασταύρωση τρανσφοβίας και μισογυνισμού που συχνά βιώνουν οι τρανς γυναίκες. Ο όρος πρώτο-χρησιμοποιήθηκε από την Τζούλια Σεράνο το 2007 στο βιβλίο της Whipping Girl, στο όποιο περιγράφει, μεταξύ άλλων, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι τρανς γυναίκες και την σύνδεση της τρανσφοβίας με τον σεξισμό. Ο τρανσμισογυνισμός αποτελεί παράδειγμα διατομεακότητας, και μπορεί να συνδυαστεί με άλλες μορφές διάκρισης όπως ο ρατσισμός, ο μισαναπηρισμός, και η πορνοφοβία. 

 Σχέση με την τρανσφοβία 
Ο τρανσμισογυνισμός διαφέρει από την κοινή τρανσφοβία ως προς το ότι επικεντρώνεται στα τρανς άτομα που επιδιώκουν να παρουσιάζονται κυρίως θηλυκά, συχνά χλευάζοντας τα για αυτόν τον λόγο. Όπως λέει η Σεράνο στο Whipping Girl, «όταν η πλειονότητα των αστείων που γίνονται εις βάρος των τρανς ατόμων επικεντρώνονται σε “άντρες που φορούν φορέματα” ή “άντρες που θέλουν να κόψουν το πέος τους”, αυτό δεν είναι τρανσφοβία – είναι τρανσμισογυνισμός».: 14-15 

Η Σεράνο δίνει ένα παράδειγμα των διακρίσεων που βιώνουν οι τρανς γυναίκες και πώς αυτές διαφέρουν από αυτό που υποθέτει ότι είναι η εμπειρία ενός τρανς αρρενωπού ατόμου σε μια συνέντευξη στο New York Times. 

 Διαδικτυακά στερεότυπα 
Το φαινόμενο που περιγράφει η Σεράνο παρατηρείται ιδίως σε δημοφιλείς απεικονίσεις των τρανς γυναικών στα μέσα ενημέρωσης, στις οποίες συχνά παρουσιάζονται ως αρρενωποί άντρες που φορούν γυναικεία ρούχα. Οι ίδιες τρανσφοβικές απεικονίσεις συχνά προσπαθούν να περάσουν το μήνυμα ότι οι τρανς γυναίκες πάσχουν από νοοτροπία του θύματος, είναι υπεραντιδραστικές και απαιτητικές, ή «προσποιούνται» με στόχο να παρενοχλήσουν σεξουαλικά «πραγματικές» (δηλ. cisgender) γυναίκες ή/και παιδιά.

 Σεξουαλικοποίηση 
Η Τζούλια Σεράνο έχει δηλώσει ότι πολλές τρανς γυναίκες βιώνουν ένα επιπλέον στρώμα μισογυνισμού με τη μορφή σεξουαλικοποίησης. Αναφέρει ότι, παρά τη φυλομετάβαση αρκετών, οι τρανς γυναίκες εξακολουθούν να θεωρούνται συνήθως άνδρες, ωστόσο σπάνια σεξουαλοποιούνται ως αρσενικά. Στη βιομηχανία του πορνό, της οποίας το κοινό-στόχος είναι κυρίως ετεροφυλόφιλοι άνδρες, οι τρανς γυναίκες παρουσιάζονται σε μεγάλο βαθμό ως σεξουαλικά αντικείμενα αντί ως σεξουαλικοί «θηρευτές».

Σύμφωνα με τη Σεράνο, η σεξουαλοποίηση των τρανς γυναικών δεν οφείλεται αποκλειστικά στο ότι οι τρανς γυναίκες, λόγω της σχετικής σπανιότητάς τους, θεωρούνται «εξωτικές»: σημειώνει ότι οι τρανς γυναίκες σεξουαλοποιούνται ιδιαίτερα ακόμη και σε σύγκριση με άλλους τύπους «σπάνιων» γυναικών. Στο Whipping Girl, η Σεράνο γράφει για αυτό που αποκαλεί «διχοτομία θηρευτή-θηράματος», όπου «οι άνδρες θεωρούνται πάντα ως θηρευτές και οι γυναίκες ως θήραμα». Εξαιτίας αυτής της άποψης, οι τρανς γυναίκες θεωρείται ότι δελεάζουν τους άντρες μέσω της φυλομετάβασης, «μετατρέποντας τον εαυτό τους σε σεξουαλικά αντικείμενα στα οποία κανένας ανδροπρεπής άντρας δεν μπορεί να αντισταθεί».

 Ψευδοεπιστήμη 
Αξιοσημείωτη στην συζήτηση γύρω από τον τρανσμισογυνισμό είναι επίσης η ιδέα της αυτογυναικοφιλίας, μία υποθετική παραφιλία που διατυπώθηκε από τον Ρέι Μπλάνσαρντ, και που ορίζεται από τον ίδιο ως «η τάση ενός αρσενικού να διεγείρεται σεξουαλικά από τη σκέψη του ότι είναι γυναίκα». Αν και η σύγχρονη επιστημονική γνώση δεν αποκλείει πλήρως την ύπαρξη της αυτογυναικοφιλίας ως κάτι που μπορεί να υφίσταται σε μερικά άτομα, αντιτίθεται στην διατύπωση του Μπλάνσαρντ, πως αυτή δηλαδή αποτελεί τη βάση για την διεμφυλικότητα των ομοφυλόφιλων τρανς γυναικών. Η επικρατέστερη επιστημονική εξήγηση παραμένει η αναντιστοιχία μεταξύ της ταυτότητας φύλου και του βιολογικού φύλου, η οποία ευθύνεται για την δυσφορία φύλου. Παρόλα αυτά, η αυτογυναικοφιλία προωθείται συχνά από αντί-ΛΟΑΤ ομάδες μίσους και τρανσφοβικούς συγγραφείς ως απόπειρα παθολογικοποίησης της τρανς ταυτότητας.

Πάνω στο θέμα της αυτογυναικοφιλίας, η Τζούλια Σεράνο (όντας και βιολόγος) έχει πει: «Εάν οι υποστηρικτές της αυτογυναικοφιλίας επιμένουν ότι κάθε εξαίρεση στο μοντέλο οφείλεται σε εσφαλμένες αναφορές, τότε η θεωρία της αυτογυναικοφιλίας πρέπει να απορριφθεί με το σκεπτικό ότι είναι μη διαψεύσιμη και ως εκ τούτου αντιεπιστημονική. Εάν, από την άλλη πλευρά, δεχθούμε ότι αυτές οι εξαιρέσεις είναι έγκυρες, τότε είναι σαφές ότι η ταξινόμηση των δύο υπότυπων της θεωρίας της αυτογυναικοφιλίας δεν ισχύει». 

 Δυσκολίες των τρανς γυναικών 
Η διάκριση έναντι των τρανς ατόμων είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που επηρεάζει ιδίως τις τρανς γυναίκες. Διακρίσεις που αντιμετωπίζουν οι τρανς γυναίκες περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, σεξουαλική, σωματική, και λεκτική βία, διακρίσεις στην απασχόληση και στον τομέα της υγείας, καθώς και εγκλήματα μίσους. Τέτοιου είδους εμπειρίες παρατηρούνται ιδιαίτερα σε τρανς γυναίκες που ανήκουν σε φυλετικές μειονότητες ή ασχολούνται με την σεξουαλική εργασία, καθώς συχνά αντιμετωπίζουν τη διασταύρωση του τρανσμισογυνισμού και του ρατσισμού ή της προνοφοβίας. Παρόμοιο φαινόμενο ισχύει για τις τρανς γυναίκες με αναπηρίες.

Διακρίσεις υφίστανται συνήθως και στο θεσμικό επίπεδο. Σύμφωνα με μία αναφορά από τον αμερικανικό οργανισμό National Coalition of Anti-Violence Programs (NCAVP), οι τρανς γυναίκες στις ΗΠΑ έχουν τρείς φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να πέσουν θύματα βίας από αστυνόμους. Νομοθεσία που χαρακτηρίζεται συχνά ως επιβλαβής προς τις τρανς γυναίκες επικεντρώνεται στον αν ή όχι θα πρέπει να τους δίνεται πρόσβαση στις γυναικείες τουαλέτες, συχνά με το επιχείρημα πως κάτι τέτοιο θα έθετε σε κίνδυνο cisgender γυναίκες και κορίτσια. Λόγος έχει γίνει επίσης για τον κίνδυνο βιασμού και σωματικής βίας που διατρέχουν οι τρανς γυναίκες όταν τοποθετούνται σε αντρικές φυλακές.

 Δείτε επίσης 

 Τρανσφοβία
 Μισογυνισμός
 Τρανς γυναίκα

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Transgender
Κατηγορία:Τρανσφεμινισμός
Κατηγορία:Διάκριση εις βάρος ΛΟΑΤ ατόμων