Θεοβάλδος του Λουξεμβούργου

Ο Θεοβάλδος, γαλλ.: Thibault de Luxembourg (π. 1410 - 1 Σεπτεμβρίου 1477) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Μπριέν και κύριος του Φιέν. Ήταν γιος του Πέτρου Α΄ κόμη των Σαιν-Πολ και της Mαργαρίτας των Μπω, κόρης του Φραγκίσκου δούκα της Άντρια.

 Βιογραφία 
Νυμφεύτηκε στις 11 Ιουνίου 1441 τη Φιλιππίνη του Μελύν, κυρία του Ζόττεγκεμ, κόρη του Ιωάννη του Μελύν, κυρίου του Αντουάνγκ και του Eπινουά, και είχε:
 Γκυγιεμέτ, παντρεύτηκε πρώτα τον Αμέ Β΄ του Σάρεμπρουκ-Κομερσύ, κύριο του Κομερσύ, και μετά το 1478 τον Ζιλ Αρπεντάν ντε Μπελβίλ, κύριο του Κονάκ.
 Μαντλέν, παντρεύτηκε πρώτα το 1457 με τον Σαρλ ντε Σαιν-Μωρ ντε Moνγκωζέ, κόμη του Nεσλ, μετά στις 15 Σεπτεμβρίου 1485 με τον Ζακ Σαμπό, κύριο των Ζαρνάκ, Aσπρεμόν και Μπριόν:
 Φιλίπ Σαμπό, ναύαρχος.
 Ιάκωβος Α΄ (1445-1487) κύριος του Φιέν, νυμφεύτηκε τη Mαρία ντε Μπερλαιμόν:
 Ιάκωβος Β΄ (1480-1517) κύριος του Φιέν, και κόμης του Γκαβρ με αγορά το 1515. Νυμφεύτηκε τη Mαργαρίτα του Μπρυζ ντε Λα Γκούουτουζε, κυρία του Ωξί, κόρη του Ιωάννη Ε΄:
 Ιάκωβος Γ΄ (απεβ. 1530), ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
 Φρανσουάζ ντε Φιέν (1496-1557), κόμισσα του Γκαβρ. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Δ΄ κύριο του Έχμοντ και έγινε μητέρα των:
 Λάμοραλ κόμη του Έχμοντ.
 Mαργαρίτας των Έχμοντ, παντρεύτηκε τον Νικόλαο των Λωρραίνης δούκα του Μερκέρ.
 Ιωάννης, κύριος του Ζόττεγκεμ.
 Φραγκίσκος (πατέρας), υποκόμης του Μαρτίγκ. Είχε γιο τον:
 Φραγκίσκος (υιός), υποκόμης του Μαρτίγκ, πατέρας του:
 Σεβαστιανός, κόμης, μετά δούκας του Παντιέβρ.
 Φίλιππος 1445-1519, επίσκοπος του Λε Μαν, του Tερουάν, και καρδινάλιος, αποστολικός νούνσιος (πρεσβευτής του πάπα).

Ήταν κουνιάδος του Καρόλου των Βαλουά-Ανζού κόμη του Mαιν, που νυμφεύτηκε για 2η φορά την Iσαβέλλα του Λουξεμβούργου, κόρη του Πέτρου Α΄ κόμη του Σαιν-Πολ, ιππότη του Χρυσόμαλλου Δέρατος και της Mαργαρίτας των Μπω. Ο Tιμπώ του Φιέν ήταν επίσης νεότερος αδελφός του Λουδοβίκου, αστυφύλακα (connétable) της Γαλλίας. Ήταν απόγονος 7ης γενιάς του Ερρίκου κόμη του Λουξεμβούργου, και ανήκει στον γαλλικό κλάδο του Οίκου του Λουξεμβούργου.

 Ηγούμενος, μετά καρδινάλιος 
Μετά το τέλος της συζύγου του το 1448 , ο Τιμπώ εισήλθε σε μοναχικό τάγμα, έγινε ηγούμενος του Iνύ, ενός κιστερκιανού μοναστηριού της επισκοπής του Ρεν, και μετά ηγούμενος του αβαείου Nοτρ-Νταμ ντ'Ουρσκάμ.

Εξελέγη επίσκοπος του Λε Μαν, μετά τον Μαρτίν Μπερυγιέρ, το 1465. Το 1466 ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας τον έστειλε στον πάπα Παύλο Β΄ ως πρέσβη, μαζί με τον Κάρολο των Βουρβόνων αρχιεπίσκοπο της Λυών:

Ονομάστηκε επίσης καρδινάλιος από τον πάπα Σίξτο Δ΄ το 1474, και ήταν έτοιμος να λάβει αυτή τη διάκριση, αλλά απεβίωσε κατά τη διάρκεια τού ταξιδιού του προς τη Ρώμη στις 11 Σεπτεμβρίου 1477. Έχει ταφεί στο Λε Μαν, και η επιτάφιος πλάκα του βρίσκεται στα δεξιά της χορωδίας στον καθεδρικό ναό του Σαιν-Ζυλιέν.

 Βιβλιογραφία 
 Dom Paul Piolin, Ιστορία της εκκλησίας του Λε Μαν, ιστορία του οίκου του Λουξεμβούργου
 Joseph Vaesen και Étienne Charavay, Lettres Louis XI, tome III,  και το σημείωμά του , Γαλλική Ιστορική Εταιρεία και Βιβλιοθήκη Renouard, Παρίσι 1887 ; κατά Gallia christiana, tome XIV, 

Πρόγονοι

Παραπομπές

Κατηγορία:Κόμητες της Βρυένης
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου