Εμίλια Γκαλότι

Εμίλια Γκαλότι () είναι θεατρικό έργο σε πέντε πράξεις του Γκότχολντ Εφραίμ Λέσσινγκ, έκανε πρεμιέρα στις 13 Μαρτίου 1772 στο Μπράουνσβαϊγκ με αφορμή τα γενέθλια της δούκισσας Φιλιππίνας Καρλότας της Πρωσίας. Η ιστορία βασίζεται στον θρύλο της Ρωμαίας Βιργινίας, αλλά ο συγγραφέας τροποποιεί βασικά σημεία και μεταφέρει τη δράση στη βόρεια Ιταλία του 17ου αιώνα: ένας πατέρας αναγκάζεται να σκοτώσει την ίδια του την κόρη για να την προστατεύσει από την αποπλάνηση ενός ακόλαστου πρίγκιπα. 

Το έργο είναι ένα από τα γερμανικά αστικά δράματα του Διαφωτισμού, αν και δεν ακολουθεί ακριβώς το τυπικό κλασικό γαλλικό μοντέλο της εποχής. Το κεντρικό θέμα είναι το δράμα της ηρωίδας, αλλά στην πραγματικότητα το έργο είναι πρωτίστως πολιτικό, αντιπαραθέτοντας τις αυθαιρεσίες της αριστοκρατικής διακυβέρνησης με τη νέα ηθική της αστικής τάξης, ένα προφανές κατηγορητήριο για τα όρια και τις καταχρήσεις της εξουσίας.

Το θεατρικό έργο παρουσιάζεται μέχρι την εποχή μας και έχει διασκευαστεί πέντε φορές σε ταινία.

 Πηγή 
Η ιστορία βασίζεται στο πρώτο μέρος του θρύλου της Ρωμαίας Βιργινίας που αφηγείται ο Τίτος Λίβιος. Το δεύτερο μέρος της ιστορίας του Τίτου Λίβιου, στο οποίο ο θάνατος της Βιργινίας πυροδοτεί μια επιτυχημένη λαϊκή εξέγερση ενάντια στον τύραννο, δεν υπάρχει στο έργο του Λέσινγκ. 

 Υπόθεση 
Με φόντο την Ιταλία, το έργο αφηγείται την ιστορία μιας ενάρετης νεαρής γυναίκας της αστικής τάξης. Ο απολυταρχικός πρίγκιπας της Γκουαστάλλα Ετόρε Γκονζάγκα ερωτεύεται την Εμίλια μετά την πρώτη τους συνάντηση και αποκτά εμμονή με την ιδέα να την κάνει ερωμένη του. Έτσι, δίνει στον θαλαμοφύλακα Μαρινέλι το ελεύθερο να κάνει ό,τι μπορεί για να καθυστερήσει τον προηγουμένως συμφωνημένο για εκείνη την ημέρα γάμο της Εμίλια και του κόμη Απιάνι. Ο Μαρινέλι προσλαμβάνει εγκληματίες που λίγο μετά στήνουν ενέδρα στην άμαξα που μεταφέρει τον κόμη και την Εμίλια στον δρόμο για τον γάμο τους και δολοφονούν τον κόμη. 

Η Εμίλια μεταφέρεται γρήγορα στο παλάτι του πρίγκιπα. Σε αντίθεση με τη μητέρα της, η Εμίλια δεν αναγνωρίζει αμέσως τις πραγματικές διαστάσεις της απαγωγής της. Λίγο αργότερα, στο παλάτι έρχεται και η κόμισσα Ορσίνα, πρώην ερωμένη του πρίγκιπα. Από απογοήτευση για τη σκληρή της απόρριψη από τον πρίγκιπα, προσπαθεί να πείσει τον Οντοάρντο Γκαλότι, τον πατέρα της Εμίλια, να πάρει εκδίκηση για τον θάνατο κόμη Απιάνι δολοφονώντας τον πρίγκιπα. Ο Οντοάρντο, όμως, διστάζει να συμφωνήσει με αυτή την πρόταση και αποφασίζει να αφήσει την εκδίκηση στα χέρια του Θεού. Η Εμίλια, η οποία πρέπει να παραμείνει υπό την προστασία του πρίγκιπα λόγω μιας άλλης σκευωρίας του Μαρινέλι, όταν αντιλήφθηκε τις προσπάθειες του πρίγκιπα να την αποπλανήσει προσπαθεί να πείσει τον πατέρα της να τη σκοτώσει για να σώσει την τιμή της της. Ο πατέρας συμφωνεί και τη μαχαιρώνει, αλλά αμέσως αισθάνεται αποτροπιασμένος από την πράξη του. Ο πρίγκιπας και ο Μαρινέλι μπαίνουν στο δωμάτιο και ανακαλύπτουν έντρομοι τη δολοφονία, ο Οντοάρντο ομολογεί. Η υπόθεση εκδικάζεται από τον πρίγκιπα, ο οποίος αποδίδει την ευθύνη για την τραγωδία στον Μαρινέλι και τον εξορίζει από το αυλικό περιβάλλον.

 Αναφορές 
Ο Γκαίτε αναφέρει την Εμίλια Γκαλότι στο μυθιστόρημά του Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου(1774). Στο τραπέζι του Βέρθερου τη στιγμή της αυτοκτονίας του υπάρχει ένα ανοιχτό αντίγραφο του έργου.

«Είχαν ξαπλώσει τον Βέρθερο στο κρεβάτι: το κεφάλι του ήταν δεμένο και η ωχρότητα του θανάτου ήταν στο πρόσωπό του. Τα άκρα του ήταν ακίνητα. αλλά ακόμα ανέπνεε, κάποτε δυνατά, μετά πιο αδύναμα - ο θάνατός του αναμενόταν από στιγμή σε στιγμή. Είχε πιει μόνο ένα ποτήρι από το κρασί. Η Εμίλια Γκαλότι έμεινε ανοιχτή στο γραφείο του». Ο Μαξ Στίρνερ το αναφέρει στο έργο του Ο Μοναδικός και η Ιδιοκτησία του (1844).

 Μετάφραση στα ελληνικά 

 Εμίλια Γκαλότι, μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας, εκδ. Νεφέλη, 2010 

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Γερμανικά θεατρικά έργα