Σάντσα Ραϊμούνδεθ

Η Σάντσα, ισπαν.: Sancha Raimúndez (π. 1095/110228 Φεβρουαρίου 1159) ήταν ινφάντα του Λεόν, κόρη της βασίλισσας Ουρράκας του Λεόν & Καστίλης και του Ραϋμόνδου της Βουργουνδίας. Ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του Αλφόνσου Ζ' του Λεόν & Καστίλης.

 Βιογραφία 
Η Σάντσα Ραϊμούνδεθ του Λεόν πιστεύεται ότι γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1095 -έτος γάμου των γονιών της- και 1102. Ως κόρη της βασίλισσας Ουρράκας του Λεόν και του Ραϋμόνδου της Βουργουνδίας, ήταν αδελφή του Aλφόνσου Ζ΄ του Λεόν & Καστίλης,  που κληρονόμησε τον θρόνο του Λεόν & Καστίλης μετά το τέλος τής μητέρας τους.

Μεγάλωσε από τη μητέρα της, Ουρράκα, μαζί με τις θείες της, τις ινφάντας Σάντσα και Ελβίρα, κόρες του Aλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν & Καστίλης, οι οποίες εκείνη την εποχή απολάμβαναν την κατοχή του Iνφαντάδo, ενός συνόλου μοναστηριών και εκκλησιών σε όλο το βασίλειο, τα έσοδα των οποίων προορίζονταν για την υποστήριξη ανύπαντρων ινφάντας. Οι περιουσίες επανέρχονταν στο Στέμμα μετά το τέλος των ινφαντών, όπως στην περίπτωση της ινφάντας Σάντσας, η οποία κατείχε επίσης το Ινφαντάδος στα βασίλεια του Λεόν, της Καστίλης και της Γαλικίας. 

Η μητέρα της Ουρράκα απεβίωσε το 1126 και τη διαδέχθηκε ο αδελφός τής Σάντσας, Aλφόνσος Ζ΄. Ονόμασε τη Σάντσα "βασίλισσα", από ένα προηγούμενο που δημιούργησε ο παππούς τους Aλφόνσος ΣΤ΄ όταν απένειμε τον τίτλο της "βασίλισσας" στην αδελφή του Ουρράκα της Θαμόρα.  Η ινφάντα-"βασίλισσα" Σάντσα έγινε τότε μια από τις στενότερες συμβούλους και συνεργάτες του αδελφού της βασιλιά, και το όνομά της εμφανίζεται σε όλα σχεδόν τα δημόσια έγγραφα του αδελφού της.

Το 1127 ο αδελφός της βασιλιάς τής παραχώρησε το Iνφαντόδo, το οποίο την έκανε κυρία πολλών από τα πιο σημαντικά μοναστήρια του βασιλείου, συμπεριλαμβανομένου του Σαν Ισίδορο δε Λεόν.  Πρώτα πήρε στην κατοχή της το Iνφαντάδο του Λεόν, και αργότερα, εκείνα της Γαλικίας και των Αστουριών. Κληρονόμησε όλα τα Iνφαντάδo στα βασίλεια του Λεόν και της Καστίλλης, των Αστουριών που περιλάμβανε το Iνφαντάδo του Κοβαρούβιας, Βάλε δελ Τορίo, Λεόν, Tιέρα δε Κάμπος και Eλ Μπιέρζο.  Το 1138 προώθησε την αποκατάσταση του μoναστέριο δε Σάντα Μαρία δε Καρασέδο, παραχωρώντας το στους μοναχούς της μονής Σάντα Μαρία δε Βαλβέρδε στο Κορουγιόν. Μία αφήγηση της προστασίας της στον ναό του Σαν Ισίδορο περιγράφει, πώς επέκτεινε το κτίριο με την προσθήκη αιθρίου (cloister), Συλλόγου και του κωδωνοστασίου που ονομάζεται Tόρε δελ Γκάλo. 

Στις 10 Ιουνίου 1140 η ινφάντα Σάντσα δώρισε το μοναστήρι της Σάντα Μαρία δε Γουάμπα, το οποίο έχει πλέον εξαφανιστεί, με όλα τα εδάφη, τα χωριά, τις εκκλησίες, τα κτήματα και τα υπάρχοντά του στο Τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ  «pro redemptione omnium peccatorum meorum, pro salvatione anime mee, pro anima patris et matris mee et pro etiam anime domine Gelbire, mee amite» .  Αυτή η δωρεά ήταν τέτοια, που τα επόμενα χρόνια οι επαφές μεταξύ της ινφάντα και των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη συνδέονταν σχεδόν πάντα με αυτήν την επιχορήγηση. Τα εδάφη και τα μέρη που δωρίστηκαν στους Ιωαννίτες ήταν μέρος ενός Iνφαντάθγo που ανήκε στον πατέρα της Σάντσας, τον κόμη Ραϋμόνδο της Βουργουνδίας.  Το 1148 δώρισε, στο ίδιο τάγμα, την εκκλησία της Σάντα Μαρία δε Ολμέδο,  και ένα χρόνο πριν, το 1147, ίδρυσε το μοναστήρι της Σάντα Μαρία δε Λα Σάντα Εσπίνα (Αγκαθιού), στην επαρχία Βαγιαδολίδ, η ίδρυση του οποίου επιβεβαιώθηκε από τον αδελφό της, βασιλιά Aλφόνσo, έναν χρόνο αργότερα. 

Το 1148 καθώς ήταν συγκεντρωμένες οι Βουλές (Cortes) του βασιλείου στην πόλη της Παλένθια, η ινφάντα-βασίλισσα Σάντσα έπεισε τον αδελφό της τον "αυτοκράτορα", τους επισκόπους και τους μεγιστάνες να μεταφέρουν τους Αυγουστινιανούς κανόνες, που ζούσαν στο μοναστήρι του Καρμπαχάλ, στη (με Σύλλογο) εκκλησία του Σαν Ισίδορο δε Λεόν και, ταυτόχρονα, για τις Βενεδικτίνες μοναχές που είχαν ζήσει στο Σαν Ισίδορο δε Λεόν για περισσότερα από διακόσια χρόνια, να μετακομίσουν στο μοναστήρι του Καρβαχάλ, εκπληρώνοντας έτσι την επιθυμία του Αγίου Ισιδώρου της Σεβίλλης, ο οποίος τής είχε εμφανιστεί σε όραμα, και είχε διατάξει αυτή τη μετακόμιση. 

Τα αρχεία δείχνουν επίσης ότι παραχώρησε πρόσθετες περιουσίες στον αρχιεπίσκοπο της Κομποστέλα, που περιλάμβανε το μοναστήρι του Σαντιάγο και το Σαν Μιγκέλ δε Εσκαλάδα.  Το 1156 δώρισε στους Ιωαννίτες, την πόλη Σαν Χουάν δε Αρένας, στο Σιέρo των Αστουριών, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα το διαθέσουν.  Την ίδια χρονιά παραχώρησε στους κανόνες του Σαν Ισίδορο το προνόμιο, που υπέγραψε ο αδελφός της βασιλιάς, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι άνδρες που το επιθυμούσαν, μπορούσαν να γίνουν υποτελείς της Μονής. Θα βρίσκονταν υπό τη δικαιοδοσία της Μονής, θα έπαιρναν μαζί τους όλα τα υπάρχοντά τους, και θα απαλλάσσονταν στο εξής από την καταβολή οποιουδήποτε φόρου στον βασιλιά.  Ο αδελφός της Αλφόνσος Ζ' απεβίωσε το επόμενο έτος, το 1157, και τον διαδέχθηκε στον θρόνο του Λεόν ο Φερδινάνδος Β' και στον θρόνο της Καστίλλης ο Σάντσο Γ' που βασίλευσε μόνο για έναν χρόνο, και τον διαδέχθηκε ο μόνος επιζών γιος του Αλφόνσος Η' της Καστίλης.

Στη διαθήκη της, χωρίς ημερομηνία, , μεταξύ άλλων διατάξεων, διέταξε όλες τις ιδιοκτησίες που κατείχε κατά τη διάρκεια της ζωής της, οι οποίες ανήκαν προηγουμένως στη Μονή του Σαν Χουλιάν και στη Σάντα Βασιλίσα του Ρουιφόρκo από την εποχή του Aλφόνσο Ε΄ του Λεόν, θα πρέπει να επιστραφούν στο Σαν Ισίδορο. Σύμφωνα με τη διαθήκη της, οι περιουσίες του μοναστηριού του Ρουιφόρκo παραχωρήθηκαν οριστικά στο Σαν Ισίδορο δε Λεόν  στις 24 Μαρτίου 1159 από τον ανιψιό της, βασιλιά Φερδινάνδο Β΄ του Λεόν.  Στο καταστατικό, ο μονάρχης αναφέρει ότι η θεία του Σάντσα τάφηκε εκεί. 

 Το τέλος και η ταφή 
Απεβίωσε στις 28 Φεβρουαρίου 1159  και τάφηκε στο Πάνθεον των Βασιλέων στο Σαν Ισίδορο δε Λεό,  όπου είχε ενταφιαστεί η μητέρα της, βασίλισσα Ουρράκα. Η σορός της ινφάντας Σάντσας κατατέθηκε σε έναν πέτρινο τάφο, με το ακόλουθο επιτάφιο επίγραμμα στα λατινικά:

Hesperiae speculum, decus orbis, gloria Regni, HIC REQUIESCIT REGINA DOMNA SANCIA, SOROR IMPERATORIS justitia culmen, et pietatis apex Santia pro ADEFONSI FILIA URRACHAE ET RAIMUNDI, HAEC STATUIT meritis inmensum nota per orbem, proh dolor¡ exiguo ORDINEM REGULARIUM CANONICORUM IN ECCLESIA ISTA, ET clauderis in tumulo, Sol bis sexcentos, QUIA DICEBAT BEATUM ISIDORUM SPONSUM SUUM, demtis tribus, egerat annes, cum pia subcubuit VIRGO. OBIIT ERA MCLX, VII PRID. KAL. MARTII, finis erat Februarii. 

Δηλ.: Ο καθρέφτης της Εσπερίας (Δύσης), το στολίδι του κόσμου, η δόξα του Βασιλείου, ΕΔΩ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΔΟΝΑ ΣΑΝΤΣΙΑ, Η ΑΔΕΛΦΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ [Αλφόνσου], η κορυφή της δικαιοσύνης, και το ύψος της ευσέβειας η Σάντσια για τον Αλφόνσο, τέκνο της Ουρράκας και του Ραϋμόνδου, άπειρα γνωστή σε όλον τον κόσμο για τα πλεονεκτήματά της. Αλίμονο! θα κλειστεί στο χώμα, ο Ήλιος δύο φορές, ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΠΕ Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ όταν θα περάσουν τρία χρόνια, από τότε που οι ευσεβείς προσκυνήσουν την ΠΑΝΑΓΙΑ. Απεβίωσε το 1160, 7 ημέρες πριν τις καλένδες του Μαρτίου. Το τέλος ήταν τον Φεβρουάριο.</blockquote>

μικρογραφία|350x350εσ|Το Βασιλικό Πάνθεον.

 Πρόγονοι 

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 










 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 El manto de la infanta-reina Sancha, donado por Isabel II

Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης
Κατηγορία:Ινφάντας του Λεόν
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας