Θάνατος του Αδόλφου Χίτλερ

Στις 30 Απριλίου 1945, ο Αδόλφος Χίτλερ αυτοκτόνησε στο Führerbunker του στο Βερολίνο. Ο Αυστριακο - Γερμανός πολιτικός ήταν ηγέτης του Ναζιστικού Κόμματος, καγκελάριος της Γερμανίας από το 1933 έως το 1945 και Φύρερ ("αρχηγός") της ναζιστικής Γερμανίας από το 1934 έως το 1945. Η Εύα Μπράουν, την οποία ο Χίτλερ είχε παντρευτεί την προηγούμενη μέρα, αυτοκτόνησε στη συνέχεια με κυάνιο. Σύμφωνα με τις γραπτές και προφορικές οδηγίες του ίδιου του Χίτλερ, εκείνο το απόγευμα τα λείψανά του βγήκαν έξω από τις σκάλες μέσω της εξόδου κινδύνου του καταφυγίου, περιχύθηκαν με βενζίνη και πυρπολήθηκαν στον κήπο της Καγκελαρίας του Ράιχ.

Αν και τα αρχεία στα σοβιετικά αρχεία δείχνουν ότι τα καμένα λείψανα του Χίτλερ και της Μπράουν ανακτήθηκαν και θάφτηκαν σε διάφορες τοποθεσίες μέχρι το 1946, και τελικά εκτάφηκαν ξανά και αποτεφρώθηκαν το 1970, αυτό αποδείχθηκε εξαιρετικά απίθανο, καθώς οι μάρτυρες ανέφεραν ότι δεν είχαν απομείνει λείψανα μετά την αποτέφρωση μόνο στάχτη. Η πρόταση ότι τα πτώματα εκτάφηκαν και θάφτηκαν εκ νέου θεωρείται μέρος μιας σοβιετικής εκστρατείας παραπληροφόρησης που διέταξε ο Ιωσήφ Στάλιν για να σπείρει σύγχυση σχετικά με τον θάνατο του Χίτλερ.

Σχετικά με την αιτία του θανάτου του Χίτλερ, μια αναφορά μη αυτόπτη μάρτυρα αναφέρει ότι πέθανε αποκλειστικά από δηλητηρίαση , αλλά και οι τρεις μάρτυρες που είδαν την σορό του Χίτλερ αμέσως μετά την αυτοκτονία του κατέθεσαν ότι πέθανε από πυροβολισμό που προκάλεσε ο ίδιος, αν και δύο λένε ότι ήταν πυροβολισμός στον κρόταφο, ενώ ο άλλος λέει ότι ήταν στο στόμα. Ο Όττο Γκούντσε, προσωπικός βοηθός του Χίτλερ που χειριζόταν και τα δύο πτώματα, κατέθεσε ότι παρόλο που το σώμα της Εύας Μπράουν είχε μια έντονη μυρωδιά καμένων αμυγδάλων - ένδειξη δηλητηρίασης από κυάνιο - δεν υπήρχε τέτοια μυρωδιά στο σώμα του Χίτλερ, που μύριζε μπαρούτι. Τα οδοντικά υπολείμματα που ανακτήθηκαν από το έδαφος του κήπου της Καγκελαρίας συγκρίθηκαν και αντιστοιχίστηκαν με τα οδοντιατρικά αρχεία του Χίτλερ.

Οι σύγχρονοι ιστορικοί απορρίπτουν εναλλακτικές αναφορές για το θάνατο του ηγέτη των Ναζί ως μέρος της σοβιετικής προπαγάνδα. Η είδηση του θανάτου του Χίτλερ ανακοινώθηκε στη Γερμανία την 1η Μαΐου 1945, την επόμενη μέρα που συνέβη.  Για πολιτικούς λόγους, η Σοβιετική Ένωση παρουσίασε πολλές διαφορετικές εκδοχές για τη μοίρα του Χίτλερ. Οι Σοβιετικοί διατήρησαν τον ισχυρισμό τους στα χρόνια αμέσως μετά τον πόλεμο ότι ο Χίτλερ δεν ήταν νεκρός, ότι είχε δραπετεύσει και ότι προστατευόταν από τους Δυτικούς Συμμάχους. 

 Υπόβαθρο 

Στις αρχές του 1945, η Γερμανία βρισκόταν στο χείλος της ολοκληρωτικής στρατιωτικής κατάρρευσης. Η Πολωνία είχε καταληφθεί από τον Κόκκινο Στρατό, ο οποίος ετοιμαζόταν να διασχίσει το Όντερ μεταξύ Κουστρίν και Φρανκφούρτης με στόχο να καταλάβει το Βερολίνο, το οποίο βρισκόταν 82 χιλιόμετρα δυτικά. Οι γερμανικές δυνάμεις είχαν χάσει πρόσφατα από τους Συμμάχους στη Μάχη των Αρδεννών, με τις βρετανικές και καναδικές δυνάμεις να διασχίζουν τον ποταμό Ρήνο στη γερμανική βιομηχανική καρδιά στην κοιλάδα του Ρουρ. Οι αμερικανικές δυνάμεις στο νότο είχαν καταλάβει τη Λωρραίνη και προχωρούσαν προς το Μάιντζ, το Μάνχαϊμ και τον Ρήνο. Οι γερμανικές δυνάμεις στην Ιταλία αποσύρονταν βόρεια όταν πιέστηκαν από τις αμερικανικές και βρετανικές αποικιακές δυνάμεις ως μέρος της εαρινής επίθεσης για να προχωρήσουν κατά μήκος του Πάδου και στους πρόποδες των Άλπεων.

300px|thumb|Σχηματικό διάγραμμα του Führerbunker
Ο Χίτλερ υποχώρησε στο Führerbunker του στο Βερολίνο στις 16 Ιανουαρίου 1945. Ήταν σαφές στη ναζιστική ηγεσία ότι η Μάχη για το Βερολίνο θα ήταν η τελευταία μάχη του πολέμου στην Ευρώπη. Περίπου 325.000 στρατιώτες από την Ομάδα Β' του Γερμανικού Στρατού περικυκλώθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν στις 18 Απριλίου, αφήνοντας ανοιχτό το δρόμο για τις σοβιετικές δυνάμεις να φτάσουν στο Βερολίνο. Στις 11 Απριλίου, οι Σοβιετικοί διέσχισαν τον ποταμό Έλβα, 100 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης.  Στις 16 Απριλίου, οι σοβιετικές δυνάμεις στα ανατολικά διέσχισαν το Όντερ και ξεκίνησαν τη μάχη για τα υψώματα Ζέλοφ, την τελευταία σημαντική αμυντική γραμμή που προστατεύει το Βερολίνο σε εκείνη την πλευρά. Μέχρι τις 19 Απριλίου, οι Γερμανοί ήταν σε πλήρη υποχώρηση από το Ζέλοφ. Το Βερολίνο βομβαρδίστηκε από το σοβιετικό πυροβολικό για πρώτη φορά στις 20 Απριλίου, που ήταν και τα γενέθλια του Χίτλερ. Τη νύχτα της 21ης Απριλίου, τανκς του Κόκκινου Στρατού έφτασαν στα περίχωρα της πόλης.

Το απόγευμα της 22ας Απριλίου, ο Χίτλερ υπέστη πλήρη νευρικό κλονισμό όταν ενημερώθηκε ότι οι εντολές που είχε εκδώσει την προηγούμενη μέρα να αναπτυχθεί ο στρατός του στρατηγού Φέλιξ Στάινερ για αντεπίθεση δεν είχαν τηρηθεί. Ο Χίτλερ ξεκίνησε μια ομιλία ενάντια στην προδοσία και την ανικανότητα των διοικητών του, η οποία κατέληξε σε μια δήλωση —για πρώτη φορά— ότι ο πόλεμος χάθηκε. Ο Χίτλερ ανακοίνωσε ότι θα μείνει στο Βερολίνο μέχρι το τέλος και μετά θα αυτοπυροβοληθεί.Αργότερα εκείνη την ημέρα, ρώτησε τον γιατρό των SS, Δρ. Βέρνερ Χάαζε, σχετικά με την πιο αξιόπιστη μέθοδο αυτοκτονίας. Ο Χάαζε του πρότεινε τη «μέθοδο όπλο και δηλητήριο», η οποία συνίστατο στο συνδυασμό μιας δόσης κυανίου με μια σφαίρα στο κεφάλι. Ο επικεφαλής της Luftwaffe, Χέρμαν Γκέρινγκ, το έμαθε και έστειλε τηλεγράφημα στον Χίτλερ ζητώντας την άδεια να αναλάβει την ηγεσία του Ράιχ σύμφωνα με το διάταγμα του Χίτλερ του 1941 που τον έχριζε διάδοχό του.  Ο γραμματέας του Χίτλερ, Μάρτιν Μπόρμαν, τον έπεισε ότι ο Γκέρινγκ απειλούσε με πραξικόπημα.  Σε απάντηση, ο Χίτλερ ενημέρωσε τον Γκέρινγκ ότι θα εκτελούνταν εκτός αν παραιτηθεί από όλες τις θέσεις του. Αργότερα την ίδια μέρα, απέλυσε τον Γκέρινγκ από όλες τις θέσεις του και διέταξε τη σύλληψή του.

Στις 27 Απριλίου το Βερολίνο αποκόπηκε από την υπόλοιπη Γερμανία. Οι ασφαλείς ραδιοεπικοινωνίες με τις αμυνόμενες μονάδες χάθηκαν. Η ομάδα διοίκησης στο καταφύγιο εξαρτιόταν από τις τηλεφωνικές γραμμές για οδηγίες και εντολές και από το δημόσιο ραδιόφωνο για ειδήσεις και πληροφορίες. Στις 28 Απριλίου, ο Χίτλερ έλαβε μια αναφορά του BBC που προερχόταν από το Reuters, όπου ανέφερε ότι ο Reichsführer-SS Χάινριχ Χίμλερ είχε προσφερθεί να παραδοθεί στους Δυτικούς Συμμάχους . Ωστόσο η προσφορά απορρίφθηκε. Ο Χίμλερ άφησε να εννοηθεί στους Συμμάχους ότι είχε την εξουσία να διαπραγματευτεί την παράδοση, κάτι που ο Χίτλερ θεωρούσε προδοσία. Εκείνο το απόγευμα, ο θυμός και η πικρία του Χίτλερ αυξήθηκαν εναντίον του Χίμλερ. Ο Χίτλερ διέταξε τη σύλληψη του Χίμλερ και τον θάνατο του Χέρμαν Φέγκελαϊν για λιποταξία (εκπρόσωπος των SS του Χίμλερ στο αρχηγείο του Χίτλερ).

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Κόκκινος Στρατός είχε προχωρήσει στην Πότσνταμ Πλατς και όλα έδειχναν ότι ετοιμαζόταν να εισβάλει στην Καγκελαρία. Αυτή η αναφορά και η προδοσία του Χίμλερ οδήγησαν τον Χίτλερ να πάρει τις τελευταίες αποφάσεις της ζωής του.  Λίγο μετά τα μεσάνυχτα στις 29 Απριλίου,  παντρεύτηκε την Εύα Μπράουν σε μια μικρή πολιτική τελετή σε ένα δωμάτιο χάρτη μέσα στο Führerbunker . Στη συνέχεια, ο Χίτλερ κανόνισε ένα πρωινό με τη νέα του σύζυγο, μετά από το οποίο πήγε τον γραμματέα Traudl Junge σε άλλο δωμάτιο και υπαγόρευσε την τελευταία του διαθήκη . Απαιτούσε οδηγίες να εκτελεστούν αμέσως μετά το θάνατό του, με τον ναύαρχο Karl Dönitz και τον Γιόζεφ Γκαίμπελς να αναλαμβάνουν τους ρόλους του Χίτλερ ως αρχηγός κράτους και καγκελάριος, αντίστοιχα. Υπέγραψε αυτά τα έγγραφα στις 4 το πρωί και μετά πήγε για ύπνο. Κάποιες πηγές λένε ότι υπαγόρευσε τη διαθήκη αμέσως πριν τον γάμο, αλλά όλοι συμφωνούν για το χρονοδιάγραμμα της υπογραφής.

Το απόγευμα της 29ης Απριλίου, ο Χίτλερ έμαθε ότι ο σύμμαχός του, Μπενίτο Μουσολίνι, είχε εκτελεστεί από Ιταλούς παρτιζάνους. Τα σώματα του Μουσολίνι και της ερωμένης του, Κλάρα Πετάτσι, ήταν δεμένα μεταξύ τους από τα παπούτσια τους. Τα πτώματα αργότερα τεμαχίστηκαν και πετάχτηκαν σε υπόνομο, όπου γελοιοποιήθηκαν από Ιταλούς αντιφρονούντες. Αυτά τα γεγονότα μπορεί να ενίσχυσαν την αποφασιστικότητα του Χίτλερ να μην επιτρέψει στον εαυτό του ή στη γυναίκα του να γίνει «θέαμα», όπως είχε καταγράψει προηγουμένως στη διαθήκη του. 

Αυτοκτονία


Ο Χίτλερ και η Μπράουν έζησαν μαζί ως σύζυγοι στο καταφύγιο για λιγότερο από 40 ώρες. Στη 1 π.μ. στις 30 Απριλίου, ο στρατηγός Βίλχελμ Κάιτελ είχε αναφέρει ότι όλες οι δυνάμεις στις οποίες βασιζόταν ο Χίτλερ για να σώσει το Βερολίνο είχαν περικυκλωθεί ή αναγκαστεί να μπουν σε άμυνα.  Γύρω στις 2:30 π.μ., ο Χίτλερ εμφανίστηκε στο διάδρομο όπου περίπου 20 άτομα, κυρίως γυναίκες, ήταν συγκεντρωμένα για να τον αποχαιρετήσουν. Περπάτησε στη γραμμή και έσφιξε τα χέρια με καθέναν από αυτούς πριν αποσυρθεί στο διαμέρισμα του.  Αργά το πρωί, με τους Σοβιετικούς να απέχουν λιγότερο από 500 μέτρα από το καταφύγιο, ο Χίτλερ είχε μια συνάντηση με τον στρατηγό Χέλμουτ Βάιντλινγκ, διοικητή των αμυντικών δυνάμεων του Βερολίνου. Είπε στον Χίτλερ ότι η φρουρά πιθανότατα θα ξέμεινε από πυρομαχικά εκείνη τη νύχτα και ότι οι μάχες στο Βερολίνο θα τελείωναν αναπόφευκτα μέσα στις επόμενες 24 ώρες.  Ο Βάιντλινγκ ζήτησε από τον Χίτλερ άδεια να δραπετεύσει. Ο Χίτλερ δεν απάντησε και ο Βάιντλινγκ επέστρεψε στην έδρα του στο Μπέντλερ Μπλοκ . Γύρω στη 1 μ.μ. έλαβε την άδεια του Χίτλερ να προσπαθήσει να δραπετεύσει εκείνο το βράδυ. Ο Χίτλερ, δύο γραμματείς και ο προσωπικός του μάγειρας γευμάτισαν, μετά ο Χίτλερ και η Μπράουν αποχαιρέτησαν μέλη του προσωπικού του Führerbunker και αξιωματούχους, όπως ο Μπόρμαν, ο Γκέμπελς και η οικογένειά του, γραμματείς και αρκετοί στρατιωτικοί. Γύρω στις 14:30 μ.μ. ο Χίτλερ και η Εύα Μπράουν-Χίτλερ μπήκαν στο προσωπικό γραφείο του Χίτλερ.

Αρκετοί μάρτυρες ανέφεραν αργότερα ότι άκουσαν έναν δυνατό πυροβολισμό γύρω στις 3:30 μ.μ. Αφού περίμενε λίγα λεπτά, ο υπηρέτης του Χίτλερ, Χάιντς Λίνγκε , άνοιξε την πόρτα του γραφείου έχοντας στο πλευρό του τον Μπόρμαν.  Ο Λίνγκε αργότερα δήλωσε ότι παρατήρησε αμέσως μια οσμή καμένων αμυγδάλων, μια κοινή παρατήρηση παρουσία πρωσικού οξέος (υδροκυανιούχο). Ο βοηθός του Χίτλερ, Όττο Γκίντσε , μπήκε στο δωμάτιο λίγο αργότερα και βρήκε τα δύο άψυχα σώματα στον καναπέ. Η Εύα, με τα πόδια της τεντωμένα, ήταν στα αριστερά του Χίτλερ μακριά του. Ο Γκίντσε δήλωσε ότι το σώμα του Χίτλερ ήταν "καθισμένο... βυθισμένο, με αίμα να έσταζε από τον δεξιό κρόταφο. Είχε αυτοπυροβοληθεί με το δικό του πιστόλι".  Το όπλο ήταν στα πόδια του και, σύμφωνα με τον SS- Oberscharführer Ρόχους Μις, το κεφάλι του Χίτλερ ακομπούσε στο τραπέζι. Το αίμα που έτρεχε από τον Χίτλερ είχε κάνει ένα μεγάλο λεκέ στο δεξί μπράτσο του καναπέ και αυτό λιμναζόταν στο χαλί. Σύμφωνα με τον Λίνγκε, το σώμα της Εύας δεν είχε ορατά σωματικά τραύματα και το πρόσωπό της έδειχνε πώς είχε πεθάνει – δηλητηριασμένη από κυάνιο.

Ο Γκίντσε έφυγε από το γραφείο και ανακοίνωσε ότι ο Χίτλερ ήταν νεκρός. Σύμφωνα με τις προφορικές και γραπτές οδηγίες του Χίτλερ, τα δύο πτώματα μεταφέρθηκαν από τις σκάλες και την έξοδο κινδύνου του καταφυγίου στον κήπο πίσω από την Καγκελαρία του Ράιχ , όπου επρόκειτο να καούν με βενζίνη.  Ο Μις ανέφερε τον θάνατο του Χίτλερ στον Φραντς Σάντλ και επέστρεψε στο τηλεφωνικό κέντρο, θυμίζοντας αργότερα κάποιον που φώναζε ότι το σώμα του Χίτλερ καίγονταν.  Αφού απέτυχαν οι αρχικές προσπάθειες ανάφλεξης της βενζίνης, ο Λίνγκε επέστρεψε στο καταφύγιο και επέστρεψε με ένα χοντρό ρολό χαρτιού. Ο Μπόρμαν άναψε τα χαρτιά και τα πέταξε πάνω από τα σώματα. Καθώς τα δύο πτώματα πήραν φωτιά, μια ομάδα συμπεριλαμβανομένων των Μπόρμαν, Γκίντσε, Λίνγκε, Γκέμπελς και Χανς Ράιζερ σήκωσαν τα χέρια τους σε ένδειξη χαιρετισμού καθώς στέκονταν έξω από την πόρτα του καταφυγίου. 

Γύρω στις 4:15 μ.μ., ο Λίνγκε διέταξε τους στρατιώτες Χάινζ Κρούγκε και Βέρνερ Σβίεντελ να τυλίγουν το χαλί στο γραφείο του Χίτλερ για να το κάψουν. Ο Σβίεντελ αργότερα δήλωσε ότι κατά την είσοδό του στη μελέτη, είδε μια λίμνη αίματος στο μέγεθος ενός «μεγάλου πιάτου για δείπνο» δίπλα στο υποβραχιόνιο του καναπέ. Παρατηρώντας ένα άδειο φυσίγγιο, έσκυψε και το σήκωσε από το σημείο που βρισκόταν στο χαλί περίπου 1 χιλιοστό από ένα πιστόλι 7,65 χιλιοστών. Οι δύο άνδρες αφαίρεσαν το αιματοβαμμένο χαλί, ανέβηκαν τις σκάλες και βγήκαν στον κήπο της Καγκελαρίας. Εκεί, το χαλί τοποθετήθηκε στο πάτωμα και κάηκε.

Οι Σοβιετικοί περικύκλωσαν την περιοχή μέσα και γύρω από την Καγκελαρία του Ράιχ το απόγευμα. Οι φρουροί των SS έφεραν επιπλέον δοχεία βενζίνης για να κάψουν περαιτέρω τα πτώματα. Ο Λίνγκε σημείωσε αργότερα ότι η φωτιά δεν κατέστρεψε εντελώς τα λείψανα, καθώς τα πτώματα καίγονταν στο ύπαιθρο, όπου η κατανομή θερμότητας ποικίλλει. Τα πτώματα έκαιγαν από τις 4:00 μ.μ. έως τις 6:30 μ.μ.,  όταν ο Λίντλοφ και ο Ράισερ απόθεσαν τα λείψανα σε έναν ρηχό τάφο.

 Επιπτώσεις 
300px|thumb|Φωτογραφία της πίσω εισόδου στο Führerbunker στον κήπο της Καγκελαρίας του Ράιχ του 1947. Τα σώματα του Χίτλερ και της Μπράουν κάηκαν σε έναν λάκκο μπροστά από την έξοδο κινδύνου στα αριστερά. η δομή σε σχήμα κώνου στο κέντρο χρησίμευε για αερισμό και ως καταφύγιο βομβών.

Οι Γερμανοί ήταν οι πρώτοι που αποκάλυψαν τον θάνατο του Χίτλερ. Την 1η Μαΐου, ο ραδιοφωνικός σταθμός Reichssender Hamburg διέκοψε την κανονική του εκπομπή για να ανακοινώσει ότι ο Χίτλερ πέθανε εκείνο το απόγευμα και παρουσίασε τον διάδοχό του, τον Πρόεδρο Κάρλ Ντόνιτζ.  Ο Ντόνιτζ προέτρεψε τον γερμανικό λαό να θρηνήσει τον Φύρερ του, ο οποίος, όπως είπε, είχε πεθάνει ως ήρωας υπερασπιζόμενος την πρωτεύουσα του Ράιχ.  Ελπίζοντας να σώσει τον στρατό και το έθνος διαπραγματεύοντας μια μερική παράδοση στους Βρετανούς και τους Αμερικανούς, ο Ντόνιτζ ενέκρινε μια πολεμική απόσυρση προς τα δυτικά. Η τακτική του ήταν κάπως επιτυχημένη: επέτρεψε σε περίπου 1,8 εκατομμύρια Γερμανούς στρατιώτες να αποφύγουν τη σύλληψη από τους Σοβιετικούς, αλλά είχε υψηλό κόστος σε ανθρώπινες ζωές, καθώς τα στρατεύματα συνέχισαν να πολεμούν μέχρι τις 8 Μαΐου.

Ο στρατηγός Χανς Κρεμπς συνάντησε τον Σοβιετικό στρατηγό Βασίλι Τσούικοφ λίγο πριν τις 4 το πρωί της 1ης Μαΐου, μεταδίδοντας την είδηση του θανάτου του Χίτλερ, ενώ προσπαθούσε να διαπραγματευτεί μια κατάπαυση του πυρός και να ανοίξει «ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις». Ο Στάλιν ενημερώθηκε για την αυτοκτονία του Χίτλερ γύρω στις 4:05 π.μ. ώρα Βερολίνου, δεκατρείς ώρες μετά το θάνατο του ηγέτη των Ναζί.  Ο Στάλιν απαίτησε την άνευ όρων παράδοση, την οποία ο Κρεμπς δεν είχε εξουσιοδότηση να δώσει.  Ο Στάλιν ήθελε επιβεβαίωση του θανάτου του Χίτλερ και διέταξε τη μονάδα SMERSH του Κόκκινου Στρατού να βρει το πτώμα. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 2ας Μαΐου, οι Σοβιετικοί κατέλαβαν την Καγκελαρία του Ράιχ. Μέσα στο Führerbunker, ο στρατηγός Κρεμπς και ο στρατηγός Βίλχεμ Μπούργκντορφ αυτοκτόνησαν με αυτοπυροβολισμό στο κεφάλι.

Στις 4 Μαΐου, τα λείψανα του Χίτλερ, της Μπράουν και δύο σκυλιών (που πιστεύεται ότι ήταν η Μπλόντι και η κόρη της, Γουλφ) ανακαλύφθηκαν σε έναν κρατήρα από τον διοικητή του SMERSH, Ιβάν Κλιμένκο.  Τα λείψανα εκτάφηκαν την επόμενη μέρα και παραδόθηκαν κρυφά στο τμήμα αντικατασκοπείας SMERSH του 3ου στρατού επίθεσης στο Μπαχ.  Ο Στάλιν φοβόταν ότι ο Χίτλερ δεν ήταν πραγματικά νεκρός και περιόρισε την απελευθέρωση πληροφοριών στο κοινό. Στις 11 Μαΐου, το μέρος μιας κάτω γνάθου με οδοντιατρική εργασία αναγνωρίστηκε ότι άνηκε στον Χίτλερ. Η βοηθός οδοντιάτρου Κάτε Χέισερμαν και ο οδοντοτεχνίτης Φριτζ Έιτσμαν επιβεβαίωσαν τα οδοντικά υπολείμματα του Χίτλερ και της Μπράουν. Λεπτομέρειες της σοβιετικής αυτοψίας κυκλοφόρησαν το 1968 και χρησιμοποιήθηκαν από δύο οδοντολόγους του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες για να επιβεβαιώσουν τα λείψανα του Χίτλερ το 1972.

Το 2017, ο Γάλλος ιατροδικαστής Φιλίπ Σαρλιέ επιβεβαίωσε ότι τα υπολείμματα στα σοβιετικά αρχεία, συμπεριλαμβανομένων των δοντιών σε ένα θραύσμα της γνάθου, ήταν σε «τέλεια συμφωνία» με τις ακτινογραφίες του Χίτλερ το 1944. Ο Σαρλιέ χρησιμοποίησε ηλεκτρονικό μικροσκόπιο για να εξετάσει την πέτρα , που περιείχε μόνο φυτικές ίνες, μια λεπτομέρεια σύμφωνη με τη χορτοφαγία του Αδόλφου Χίτλερ  Ένα έγγραφο του 2018 που συντάχθηκε από τον Σαρλιέ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτά τα υπολείμματα «δεν μπορούν να είναι πλαστά», αναφέροντας τη σημαντική φθορά τους. Δεν εντοπίστηκε υπολείμματα πυρίτιδας, υποδεικνύοντας ότι ο Χίτλερ δεν πέθανε από πυροβολισμό στο στόμα.

Στις αρχές Ιουνίου 1945, τα πτώματα του Χίτλερ, της Μπράουν, του Τζόζεφ και της Μάγκντα Γκέμπελς , των έξι παιδιών του Γκέμπελς , του Κρεμπς, της Μπλόντι και ενός άλλου σκύλου μεταφέρθηκαν από το Μπουτ στο Φίνοου, όπου ο φρουρός των SS που έθαψε τον Χίτλερ αναγνώρισε τα λείψανά τους.  Τα πτώματα θάφτηκαν σε ένα δάσος στο Βρανδεμβούργο στις 3 Ιουνίου και τελικά εκτάφηκαν και μεταφέρθηκαν στις νέες εγκαταστάσεις της μονάδας SMERSH στο Μαγδεμβούργο, όπου θάφτηκαν σε πέντε ξύλινα κιβώτια στις 21 Φεβρουαρίου 1946.  Μέχρι το 1970, η εγκατάσταση ήταν υπό τον έλεγχο της KGB και είχε προγραμματιστεί να επιστραφεί στην Ανατολική Γερμανία. Ανησυχώντας ότι ο τόπος ταφής του Χίτλερ θα γινόταν νεοναζιστικό ιερό , ο διευθυντής της KGB, Γιούρι Αντρόποφ, ενέκρινε μια επιχείρηση για την καταστροφή των λειψάνων, τα οποία θάφτηκαν εκεί το 1946.  Μια ομάδα της KGB έλαβε επιστολές λεπτομέρειες για τον τόπο ταφής και, στις 4 Απριλίου του 1970, έγινε κρυφά η εκταφή των υπολειμμάτων 10 ή 11 σορών «σε προχωρημένη κατάσταση αποσύνθεσης». Τα υπολείμματα κάηκαν ολοσχερώς και συνθλίφτηκαν και η στάχτη πετάχτηκε στον ποταμό Μπιέντεριτζ, έναν παραπόταμο του κοντινού Έλβα.

Για πολιτικούς λόγους, η Σοβιετική Ένωση παρουσίασε διάφορες εκδοχές για την τύχη του Χίτλερ.   Όταν ρωτήθηκε τον Ιούλιο του 1945 πώς πέθανε ο Χίτλερ, ο Στάλιν δηλώσε ότι ζούσε «στην Ισπανία ή την Αργεντινή».  Τον Νοέμβριο του 1945, ο Ντικ Γουάιτ, επικεφαλής της αντικατασκοπείας στον βρετανικό τομέα του Βερολίνου , ζήτησε από τον πράκτορα Χιου Τρέβορ-Ρόπερ να ερευνήσει το θέμα για να αντικρούσει τους σοβιετικούς ισχυρισμούς. Η έκθεσή του δημοσιεύτηκε το 1947 με τίτλο "Οι Τελευταίες Μέρες του Χίτλερ".   Στα χρόνια αμέσως μετά τον πόλεμο, οι Σοβιετικοί υποστήριξαν ότι ο Χίτλερ δεν ήταν νεκρός αλλά είχε δραπετεύσει και ότι προστατευόταν από πρώην δυτικούς συμμάχους.

Στις 30 Μαΐου 1946, οι πράκτορες της MVD ανακάλυψαν δύο θραύσματα κρανίου από τον κρατήρα όπου ήταν θαμμένος ο Χίτλερ. Το αριστερό βρεγματικό οστό είχε βλάβη από πυροβολισμό.  Αυτό το κομμάτι παρέμεινε εκτός αρχειοθέτησης μέχρι το 1975  και ανακαλύφθηκε εκ νέου στα Ρωσικά Κρατικά Αρχεία το 1993.  Το 2009, διεξήχθησαν ιατροδικαστικές εξετάσεις και εξετάσεις DNA σε ένα μικρό κομμάτι που χωρίστηκε από το θραύσμα του κρανίου, το οποίο οι σοβιετικές αρχές πίστευαν από καιρό ότι ήταν του Χίτλερ. Σύμφωνα με τους Αμερικανούς ερευνητές, οι εξετάσεις τους αποκάλυψαν ότι όντως ανήκε σε γυναίκα και η εξέταση των ραμμάτων του κρανίου την τοποθέτησε σε ηλικία μικρότερη των 40 ετών.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και της δεκαετίας του 1950, το FBI και η CIA τεκμηρίωσαν πολλές πιθανές ενδείξεις ότι ο Χίτλερ ήταν ακόμα ζωντανός, αν και σε κανένα από αυτά δεν έδωσαν αξιοπιστία.  Τα έγγραφα αποχαρακτηρίστηκαν βάσει του νόμου περί αποκάλυψης εγκλημάτων πολέμου των Ναζί και άρχισαν να κυκλοφορούν διαδικτυακά στις αρχές του 2010. Η μυστικότητα κάτω από την οποία καλύπτεται η έρευνα ενέπνευσε αρκετές θεωρίες συνωμοσίας. 

Στις 29 Δεκεμβρίου 1949, ένας μυστικός φάκελος παρουσιάστηκε στον Στάλιν, βασισμένος σε διεξοδική ανάκριση των Ναζί που ήταν παρόντες στο Führerbunker, συμπεριλαμβανομένων των Γκίντσε και Λίνγκε. Στους δυτικούς ιστορικούς επετράπη να εισέλθουν στα αρχεία της πρώην Σοβιετικής Ένωσης από το 1991, αλλά ο φάκελος παρέμεινε άγνωστος για 12 χρόνια μέχρι το 2005 που εκδόθηκε ως The Hitler Book. 

Το 1968, ο σοβιετικός δημοσιογράφος Λεβ Μπεζυμένσκι δημοσίευσε το βιβλίο του, το οποίο περιλάμβανε λεπτομέρειες της αυτοψίας.  Η υποτιθέμενη σοβιετική ιατροδικαστική εξέταση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Χίτλερ είχε πεθάνει από δηλητηρίαση με κυάνιο, ενώ ο Μπεζυμένσκι θεώρησε ότι ο Χίτλερ ζήτησε ένα πραξικόπημα για να εξασφαλίσει τον γρήγορο θάνατό του.  Ο Μπεζυμένσκι αργότερα παραδέχτηκε ότι το έργο του περιελάμβανε «εσκεμμένα ψέματα» όπως ο τρόπος θανάτου του Χίτλερ.

 Θεωρίες συνωμοσίας 
300px|thumb|Ο Χίτλερ απεικονίστηκε από τις Μυστικές Υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών το 1944, με στόχο να δείξει πώς θα μπορούσε να μεταμφιεστεί για να προσπαθήσει να αποφύγει τη σύλληψη.

Οι θεωρίες συνωμοσίας για το θάνατο του Αδόλφου Χίτλερ αμφισβητούν την αυτοκτονία στο Führerbunker στις 30 Απριλίου 1945. Οι περισσότεροι από αυτούς υποστηρίζουν ότι ο Χίτλερ και η σύζυγός του, Εύα Μπράουν, επέζησαν και διέφυγαν από το Βερολίνο , τη Γερμανία και την Ευρώπη. Αν και αυτές οι υποθέσεις έχουν λάβει κάποια έκθεση στη λαϊκή κουλτούρα, αυτές οι απόψεις θεωρούνται από ιστορικούς και επιστημονικούς ειδικούς ως αναπόδεικτες περιθωριακές θεωρίες. 

Ο μύθος ότι ο Χίτλερ και η Εύα Μπράουν δεν αυτοκτόνησαν και δραπέτευσαν δημοσιοποιήθηκε από τον στρατάρχη Γκεόργκι Ζούκοφ σε συνέντευξη Τύπου στις 9 Ιουνίου 1945 με εντολή του Στάλιν .   Όταν ρωτήθηκε στη Διάσκεψη του Πότσνταμ τον Ιούλιο του 1945 πώς πέθανε ο Χίτλερ, ο Στάλιν δήλωσε ότι ο ηγέτης των Ναζί ζούσε «στην Ισπανία ή την Αργεντινή».  Τον Ιούλιο του 1945, οι βρετανικές εφημερίδες επανέλαβαν τα σχόλια ενός Σοβιετικού αξιωματικού ότι ένα απανθρακωμένο σώμα που ανακάλυψαν οι Σοβιετικοί ήταν «έναν πολύ φτωχό σωσία». Οι αμερικανικές εφημερίδες επανέλαβαν επίσης αμφίβολα αποσπάσματα, όπως αυτό του διοικητή της ρωσικής φρουράς στο Βερολίνο, σύμφωνα με τον οποίο ο Χίτλερ κρυβόταν «κάπου στην Ευρώπη». Αυτή η παραπληροφόρηση, που διαδόθηκε από την κυβέρνηση του Στάλιν, τροφοδότησε πολυάριθμες θεωρίες συνωμοσίας, παρά το επίσημο συμπέρασμα των δυτικών δυνάμεων και τη συναίνεση των ιστορικών ότι ο Χίτλερ, στην πραγματικότητα, αυτοκτόνησε στις 30 Απριλίου 1945,  και μάλιστα προκάλεσε μια μικρή αναζωπύρωση του ναζισμού κατά τη διάρκεια της συμμαχικής κατοχής της Γερμανίας .

Η πρώτη λεπτομερής έρευνα από τις δυτικές δυνάμεις ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1945, αφού ο Ντικ Γουάιτ, τότε επικεφαλής της αντικατασκοπείας στον βρετανικό τομέα του Βερολίνου, ζήτησε από τον πράκτορά του Χιου Τρέβορ-Ρόπερ να ερευνήσει το θέμα για να αντικρούσει τους σοβιετικούς ισχυρισμούς. Τα ευρήματά τους, ότι ο Χίτλερ και ο Μπράουν είχαν αυτοκτονήσει στο Βερολίνο, γράφτηκαν σε μια έκθεση το 1946 και δημοσιεύτηκαν σε βιβλίο τον επόμενο χρόνο.  Όσον αφορά την υπόθεση, ο Τρέβορ-Ρόπερ αντανακλούσε «η επιθυμία να εφεύρουμε θρύλους και παραμύθια... είναι (μεγαλύτερη) από την αγάπη για την αλήθεια».   Το 1947, το 51% των Αμερικανών που ερωτήθηκαν πίστευαν ότι ο Χίτλερ ήταν ακόμα ζωντανός.

 Γκρίζος Λύκος: Η απόδραση του Αδόλφου Χίτλερ 
300px|thumb|Η Κάζα Ινάλκο, κοντά στον σημερινό οικισμό Βίλα λα Ανγκοστρούρα στην Αργεντινή. Σύμφωνα με θεωρίες συνωμοσίας, ο Χίτλερ έζησε σε αυτή την κατοικία λίγα χρόνια μετά το 1945.

Ορισμένα έργα, όπως το "Γκρίζος Λύκος: Η απόδραση του Αδόλφου Χίτλερ", των Βρετανών συγγραφέων Σάιμον Ντάνσταν και Τζέραλντ Γουίλιαμς, αναφέρουν ότι ο Χίτλερ και η Μπράουν δεν αυτοκτόνησαν αλλά, στην πραγματικότητα, διέφυγαν στην Αργεντινή. Το σενάριο που προτείνουν αυτοί οι δύο συγγραφείς είναι πως πολλά υποβρύχια θα είχαν μεταφέρει ορισμένους Ναζί στην Αργεντινή, όπου θα είχαν υποστηριχθεί από τον τότε μελλοντικό πρόεδρο Χουάν Περόν, ο οποίος, με τη σύζυγό του Εβίτα, θα είχαν λάβει χρήματα από τους Ναζί για κάποιο διάστημα. Ο Χίτλερ υποτίθεται ότι ταξίδεψε στην Αργεντινή, μένοντας πρώτα στην Χασιέντα Σαν Ραμόν, ανατολικά του Σαν Κάρλος ντε Μπαριλότσε.  Ο Χίτλερ στη συνέχεια μετακόμισε σε μια έπαυλη βαυαρικού τύπου στο Ινάλκο, μια απομακρυσμένη και απρόσιτη τοποθεσία στο βορειοδυτικό άκρο της λίμνης Χουάπι, κοντά στα σύνορα με τη Χιλή. Γύρω στο 1954, η Μπράουν λέγεται ότι άφησε τον Χίτλερ και μετακόμισε στο Νέγκεν με την κόρη της Ούρσουλα ενώ ο Χίτλερ φέρεται να πέθανε τον Φεβρουάριο του 1962. Dunstan, Simon and Williams, Gerrard. (2011) Grey Wolf: The Escape of Adolf Hitler. New York: Sterling Publishing. 

Αυτή η θεωρία της απόδρασης του Χίτλερ στην Αργεντινή έχει απορριφθεί από ιστορικούς, συμπεριλαμβανομένου του Γκάι Γουόλτερς, ο οποίος περιέγραψε τη θεωρία των Ντάνσταν και Γουίλιαμς ως "σκουπίδια" προσθέτοντας: «Δεν υπάρχει καμία βάση γι' αυτό. Απευθύνεται στις παραπλανημένες φαντασιώσεις των θεωρητικών συνωμοσίας» .Ο Γουόλτερς δηλώνει ότι «είναι απλώς αδύνατο να πιστέψει κανείς ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι θα μπορούσαν να διατηρήσουν μια τέτοια μεγάλης κλίμακας εξαπάτηση τόσο αθόρυβα» καταλήγοντας ότι κανένας σοβαρός ιστορικός δεν θα έδινε αξιοπιστία στην ιστορία. Ο Γουόλτερς «βρήκε λίγα για να ενισχύσει την πίστη στους ισχυρισμούς των θεωρητικών συνωμοσίας». 

 Φιλίπ Σιτροέν 

Ένα αποχαρακτηρισμένο έγγραφο της CIA από τις 3 Οκτωβρίου 1955 υπογραμμίζει τους ισχυρισμούς που έκανε ένας πρώην Γερμανός στρατιώτης των SS ονόματι Φιλίπ Σιτροέν ότι ο Χίτλερ ήταν ακόμα ζωντανός και ότι «έφυγε από την Κολομβία για την Αργεντινή γύρω στον Ιανουάριο του 1955». Μαζί με το έγγραφο, υπήρχε μια υποτιθέμενη φωτογραφία του Σιτροέν και ενός ατόμου που ισχυρίστηκε ότι ήταν ο Χίτλερ. Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας έγραφε «Adolf Schrïttelmayor» και το έτος 1954. Η έκθεση αναφέρει επίσης ότι ούτε η επαφή που ανέφερε τις συνομιλίες του με τον Σιτροέν ούτε ο σταθμός της CIA ήταν «σε θέση να παρέχουν μια σωστή αξιολόγηση των πληροφοριών».Οι προϊστάμενοι του αρχηγείου του σταθμού του είπαν ότι «θα μπορούσαν να καταβληθούν τεράστιες προσπάθειες για αυτό το θέμα με απομακρυσμένες δυνατότητες διαπίστωσης οτιδήποτε συγκεκριμένου» και ότι η έρευνα έκλεισε. Selk, Avi (20 May 2018) "Scientists say Hitler died in WWII. Tell that to 'Adolf Schüttelmayor' and the Nazi moon base." The Washington Post

 Κυνηγώντας τον Χίλτερ 
Οι ερευνητές στη τηλεοπτική σειρά "Κυνηγώντας τον Χίλτερ" του History Channel ισχυρίζονται ότι ανακάλυψαν απόρρητα έγγραφα και πήραν συνέντευξη από μάρτυρες που έδειξαν ότι ο Χίτλερ δραπέτευσε από τη Γερμανία και ταξίδεψε στη Νότια Αμερική με υποβρύχιο.  Ο Χίτλερ και άλλοι Ναζί υποτίθεται ότι σχεδίαζαν ένα «4ο Ράιχ ». Ωστόσο, αυτές οι θεωρίες συνωμοσίας της επιβίωσης και της απόδρασης απορρίφθηκαν από τον ιστορικό Ρίτσαρντ Έβανς.

 Σημειώσεις 

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
















































Περαιτέρω ανάγνωση
Βιβλία








Άρθρα







 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Κατηγορία:Αδόλφος Χίτλερ
Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας