Υπερσαρκοφάγο

Υπερσαρκοφάγο είναι ένα ζώο που καταναλώνει περισσότερο από 70% κρέας στη διατροφή του, είτε μέσω ενεργής θήρευσης είτε μέσω πτωματοφαγίας. Η υπόλοιπη μη σαρκοφαγική διατροφή μπορεί να αποτελείται από μη ζωική τροφή, όπως μύκητες, φρούτα ή άλλη φυτική ύλη. Μερικά υπάρχοντα παραδείγματα υπερσαρκοφάγων ζώων περιλαμβάνουν τους κροκόδειλους, κουκουβάγιες, λανιίδες, αετούς, γύπες, αιλουρίδες, τις περισσότερες άγριες κυνίδες, πολικές αρκούδες, οδοντοκήτη, φίδια, αράχνες, σκορπιούς, μαντώδη, μάρλιν, σερανίδες, πιράνχας και τους περισσότερους καρχαρίες. Κάθε είδος της οικογένειας των αιλουρίδων, συμπεριλαμβανομένης της εξημερωμένης γάτας, είναι υπερσαρκοφάγο στην φυσική του κατάσταση. Επιπλέον, ο όρος αυτός χρησιμοποιείται επίσης στην παλαιοβιολογία για να περιγράψει τάξη ζώων που έχουν αυξημένο συστατικό κοπής της οδοντοστοιχίας τους σε σχέση με το συστατικό άλεσης. Σε εγχώρια περιβάλλοντα, π.χ. οι γάτες μπορεί να έχουν μια διατροφή σχεδιασμένη μόνο από φυτικές και συνθετικές πηγές χρησιμοποιώντας σύγχρονες μεθόδους επεξεργασίας. Η τροφή των ζώων εκμετάλλευσης, όπως οι αλιγάτορες και οι κροκόδειλοι, τρέφονται σε μεγάλο βαθμό ή πλήρως με φυτική βάση, που μερικές φορές γίνεται για εξοικονόμηση κόστους ή ως φιλική προς το περιβάλλον εναλλακτική λύση. Τα υπερσαρκοφάγα δεν χρειάζεται να είναι απολύτως θηρευτές. Για παράδειγμα, ο σολομός είναι αποκλειστικά σαρκοφάγος, αλλά είναι θήραμα σε όλα τα στάδια της ζωής για μια ποικιλία οργανισμών.

Πολλά προϊστορικά θηλαστικά τους κλάδου Carnivoramorpha, μαζί με την πρώιμη τάξη Creodonta, και μερικά θηλαστικά ακόμη την πιο πρώιμη τάξη Cimolesta, ήταν υπερσαρκοφάγα. Το πιο πρώιμο σαρκοφάγο θηλαστικό θεωρείται ότι είναι ο κιμωληστής, ο οποίος υπήρχε κατά τη διάρκεια της Ύστερης Κρητιδικής και της Πρώιμης Παλαιογενούς περιόδων στη Βόρεια Αμερική περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια πριν. Οι δεινόσαυροι της ομάδας των θηριόποδων, όπως ο τυραννόσαυρος, που υπήρχαν κατά τη διάρκεια της Ύστερης Κρητιδικής περιόδου, αν και δεν ήταν θηλαστικά, ήταν υποχρεωτικά σαρκοφάγα.

Ως παράδειγμα συγγενών ειδών με διαφορετικές διατροφές, παρόλο που διαφοροποιήθηκαν μόλις πριν από 150.000 χρόνια, η πολική αρκούδα είναι η περισσότερο σαρκοφάγος αρκούδα (πάνω από το 90% της διατροφής της είναι κρέας), ενώ η αρκούδα γκρίζλι είναι μία από τις λιγότερο σαρκοφάγες σε πολλά μέρη, με λιγότερο από το 10% της διατροφικής της να αποτελείται από κρέας.

Τα γονιδιώματα του διαβόλου της Τασμανίας, της όρκας, της πολικής αρκούδας, της λεοπάρδαλης, του λιονταριού, της τίγρης, του γατόπαρδου και της εξημερωμένης γάτας αναλύθηκαν και διαπιστώθηκε η κοινή θετική επιλογή για δύο γονίδια που σχετίζονται με την ανάπτυξη και την αναδόμηση των οστών (DMP1, PTN), το οποίο δεν παρατηρείται σε παμφάγα ή φυτοφάγα. Αυτό δείχνει ότι μια ισχυρότερη δομή οστών είναι μια κρίσιμη απαίτηση και οδηγεί την επιλογή προς τον υπερσαρκοφαγικό θηρευτικό τρόπο ζωής σε θηλαστικά.

 Δείτε επίσης 
 Υποσαρκοφάγο
 Μεσοσαρκοφάγο

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Σαρκοφαγία