Μάριο Λάγκο

Ο Μάριο Λάγκο (ιταλικά: Mario Lago, 27 Απριλίου 1878, Σαβόνα -  27 Απριλίου 1950, Κάπρι) ήταν Ιταλός διπλωμάτης και κρατικός λειτουργός.

Βιογραφία

Γεννημένος στο Πεβεράνιο ο Μάριο Λάγκο ήταν ο διοικητής των υπό ιταλική κατοχή Δωδεκανήσων από το 1922 ως το 1936.https://web.archive.org/web/20120128002558/http://www.comune.peveragno.cn.it/nelmondo.asp Η θητεία του Λάγκο στα Δωδεκάνησα χαρακτηρίζεται από μία μετριοπαθή πολιτική και από σεβασμό στην εθνική και πολιτιστική ταυτότητα των κατοίκων της Ιταλικής αποικίας. Ο Λάγκο ήταν ικανός στο να επιτευχθεί η αρμονική συμβίωση της ελληνικής, της τουρκικής και της σεφαρδίτικης εβραϊκής κοινότητας στο νησί της Ρόδου μαζί με τους Ιταλούς αποικιοκράτες. Επίσης, υπήρχε αρμονικό πνεύμα και ανάμεσα στις τρεις κοινότητες αφού παρότρυνε σημαντικά τους γάμους μεταξύ τους.Marc Dubin (2002). Rough Guide to the Dodecanese & East Aegean islands. Rough Guides. σ. 436 Η περίοδος που κυβέρνησε χαρακτηρίζεται ως η "Χρυσή Εποχή της Ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα" με αναπτυγμένη οικονομία και αρμονική κοινωνία.https://web.archive.org/web/20090422043115/http://www.dodecaneso.org/2336a.htm Ο Λάγκο συμμετείχε επίσης ως διπλωμάτης της Ιταλίας στη Συνδιάσκεψη της Λωζάνης. 

Ο Λάγκο επίσης δημιούργησε ένα μεγάλο πλάνο από δημόσια έργα στη Ρόδο και στα άλλα νησιά των Δωδεκανήσων. Αυτά τα σχέδια οδήγησαν στη δημιουργία μίας βάσης στο νησί της Λέρου, το Λακκί Λέρου ως έδρα του Ιταλικού Βασιλικού Ναυτικού, επίσης ίδρυσε το Πεβεράνιο Ρόδιο σαν οικισμό μόνιμης εγκατάστασης Ιταλών εποίκων.Anthony J. Papalas (2005). Rebels and radicals: Icaria 1600-2000. Bolchazy-Carducci Publishers. σ. 101Τον Δεκέμβριο του 1936 τον αντικατέστησε ο Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκκι κορυφαίο στέλεχος του Φασιστικού Κόμματος του Μπενίτο Μουσολίνι, αρκετά βίαιος σε αντίθεση με τον Λάγκο και με περισσότερες εξουσίες.Ανδρέας Μαυρίδης, Η Ρόδος από την οθωμανική αυτοκρατορία μέχρι την εθνική ολοκλήρωση (1912-1947). Ο Μητροπολίτης Ρόδου Απόστολος (1913-1946), εκκλησία και εκπαίδευση, Διδακτορική Διατριβή, ΑΠΘ, 2009, σελ. 274.Καρπάθου και Κάσου Απόστολος, Το χρονικόν της Ιταλοκρατίας της Ρόδου, Αθήναι 1973, σελ. 53.

Παραπομπές

Πηγές

Marc Dubin (2002). Rough Guide to the Dodecanese & East Aegean islands. Rough Guides. 
Anthony J. Papalas (2005). Rebels and radicals: Icaria 1600-2000. Bolchazy-Carducci Publishers. 
 https://www.protothema.gr/stories/article/1397729/sunthiki-tis-lozanis-100-hronia-i-istoria-tis-ti-provlepei-kai-giati-oi-tourkoi-theloun-na-tin-allaxoun/
 https://lerosisland.gr/listings/%CE%BF-%CE%B1%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%BB%CE%AD%CF%80%CE%B9%CE%B4%CE%B1/
 https://www.rodiaki.gr/article/468179/tos 
 https://www.rodiaki.gr/article/374082/mario-lagko-dolios-dioikhths-h-ethnikos-eyergeths
 https://www.karpathiakanea.gr/mario-lago-karpathos-1926/#google_vignette
 https://www.mononews.gr/politismos/i-ippotiki-rodos-ke-i-italiki-katochi-i-politiki-ikonografia-tou-nisiou
 https://www.mixanitouxronou.gr/i-italiki-katochi-ton-dodekanison-irthan-os-quot-apeleytherotes-quot-kai-apagoreysan-akoma-kai-to-mple-chroma-sta-parathyrofylla-ton-spition-pos-quot-pazarepsan-quot-toys-othomanoys-nea-ekpompi/

Κατηγορία:Ιταλοί διπλωμάτες
Κατηγορία:Μεγάλοι Αξιωματούχοι του Τάγματος των Αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου