Βιολάντε Σάντσεθ της Καστίλης

Η Βιολάντε Σάντσεθ, ισπαν.: Violante Sánchez de Castilla (πριν από το 1281 — μετά τον Ιανουάριο του 1330), ήταν καστιλιανή αρχόντισσα και με τον γάμο της έγινε κυρία των Λέμος, Σάρια, Σεβρέρα και Ριβέρα.

Από μόνη της, ήταν η κυρία των Ουσέρo, της Oΐμπρα και Βιλαμαρτίν δε Βαλδεόρας, μεταξύ άλλων πόλεων,  και αφού έγινε χήρα, δήλωνε μοναχή στο Τάγμα του Σαντιάγο, στο οποίο έδωσε όλα τα υπάρχοντά της το 1327. Ήταν προστάτης και διοικητής της μονής Σάνκτι Σπίριτους στη Σαλαμάνκα.

 Βιογραφία 

 Καταγωγή 
Η Βιολάντε ήταν η νόθη κόρη του ινφάντε Σάντσο της Καστίλης (που έγινε ο βασιλιάς Σάντσο Δ΄ το 1295) και της Μαρίας δε Μενέσες, κυρίας του Ουσέρο. Οι γονείς του πατέρα της ήταν ο Αλφόνσος Ι΄ της Καστίλης και η Γιολάντα της Αραγωνίας (από την οποία θα πήρε το όνομα) και οι γονείς της μητέρας της ήταν ο ρικοχόμπρε Aλφόνσο Αλφόνσο δε Μενέσες "ο Καπνός" και η Μαγιόρ Γκονθάλεθ Χιρόν.

Επιπλέον, η Βιολάντε ήταν η αμφιθαλής αδελφή  ή η νόθη ετεροθαλής αδελφή (οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί διαβεβαιώνουν την τελευταία), της Tερέσας Σάντσεθ της Καστίλης, η οποία παντρεύτηκε τον Χοάνιo Αλφόνσο Τέλο, 1ο κόμη του Μπαρσέλος.   Άλλα νόθα ετεροθαλή αδέλφια ήταν ο Αλφόνσο Σάντσεθ της Καστίλης και ο Χουάν σάντσεθ. Μεταξύ των νόμιμων ετεροθαλών αδελφών της ήταν ο βασιλιάς Φερδινάνδος Δ' της Καστίλης, ο ινφάντε Πέτρος και η ινφάντα Βεατρίκη, η οποία έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας με τον γάμο της με τον βασιλιά Αφόνσο Δ'.  

 Νεανική ζωή και γάμος με τον Φερνάνδο Ροντρίγκεθ δε Κάστρο (1281–1305) 
Η ακριβής ημερομηνία γέννησης της Βιολάντε είναι άγνωστη, αν και πρέπει να είχε γεννηθεί πριν από το 1281 . Κατά τη διάρκεια τής παιδικής της ηλικίας μεγάλωσε στην Καστιλιανή Αυλή και η Μαρία δε Μολίνα (που παντρεύτηκε τον πατέρα της το 1282) ήταν νονά της  . Η μητέρα της, Mαρία δε Μενέσες, η οποία ανήκε στην υψηλή αριστοκρατία της Καστίλης και είχε παντρευτεί τον Χουάν Γκαρθία κύριο του Ουσέρo, , μπήκε σε ένα μοναστήρι όταν ο ινφάντε Σάντσο νυμφεύτηκε με τη Mαρία δε Μολίνα, εγγονή του βασιλιά Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν. 

Μερικοί συγγραφείς, όπως ο Aντόνιο δε Μπεναβίδες υ Φερνάνδεθ δε Ναβαρέτε, την αποκαλούσαν λανθασμένα Mαρία αντί για Βιολάντε, και άλλοι επεσήμαναν λανθασμένα ότι το 1285 παντρεύτηκε τον Φερνάνδο Ροδρίγεθ δε Κάστρo, αν και ο ιστορικός Λουίς δε Σαλαθάρ υ Κάστρo έδειξε σε διαφορετικά έγγραφα, ότι ο γάμος τελέστηκε το 1293, όπως συνάγεται από ένα έγγραφο που χορηγήθηκε στη Λαγιόσα στις 17 Απριλίου του ίδιου έτους από τον Φερνάνδο Ροδρίγες δε Κάστρo, ο οποίος επικύρωσε εκ νέου το έγγραφο μεταβίβασης (carta de arras), που ο πατέρας του Eστεβάν Φερνάνδεθ δε Κάστρo  είχε συντάξει το 1291 στο όνομα τού γιου του, καθώς εκείνος ήταν ανήλικος εκείνη την εποχή.

Στην αναφερθείσα carta de arras, ο Eστεβάν Φερνάνδεθ δε Κάστρo έδωσε στη νύφη του Βιολάντε την πόλη και το κάστρο Βιλαμαρτίν δε Βαλδεόρας, που βρίσκεται στην επαρχία Oουρένσε,  και τις εκτάσεις (cotos) Άρκος δε λα Κονδέσα, Σαουσέδα, Βαγιαδάρες, Γκουγιάες, Nογουέρα, Καλδέλας και Πίας, που βρίσκονταν στα εδάφη του Σαντιάγο δε Κομποστέλα και Toρόνιο, και στα οποία προστέθηκαν οι πολιτείες Ουσέρο και Tρασπινέδo, στην κοιλάδα Eσγουέβα, την οποία η Βιολάντε κληρονόμησε από τη μητέρα της, και άλλες περιοχές που κληρονόμησε από αυτήν στο Μπούργος, Σαχαγούν, Σέα και Βιγιαφάμορ. Ο σύζυγός της, Φερνάνδο Ροδρίγεθ δε Κάστρo, κληρονόμησε την κυριότητα του Λέμος και πολλές άλλες ιδιοκτησίες, και, όπως ο πατέρας του, κατείχε τη θέση τού pertiguero mayor (τίτλος παρόμοιος με τον γαλλικό vidame) του Σαντιάγο δε Κομποστέλα, που τον έκανε τον πιο ισχυρό Γαλικιανό ευγενή  επί βασιλείας του Σάντσο Δ' και του Φερδινάνδου Δ'. 

Το 1295 ο πατέρας της Βιολάντε, ο βασιλιάς Σάντσο Δ΄ της Καστίλης, απεβίωσε και ο ετεροθαλής αδελφός της Φερδινάνδος Δ΄ ανέβηκε στον θρόνο. Στο Χρονικό αυτού του ηγεμόνα αναφέρεται ότι ο Φερνάνδο Ροδρίγεθ δε Κάστρο απεβίωσε το 1304 κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μονφόρτε δε Λέμος, ενώ πολεμούσε εναντίον του ινφάντε Φιλίππου της Καστίλης, κυρίου των Καμπρέρα & Ριμπέρα, γιου του Σάντσο Δ΄ και ενός άλλου ετεροθαλούς αδελφού της Βιολάντε . Πάντως άλλοι συγγραφείς   όπως ο Aντόνιο Λόπεθ Φερέιρo, υποστήριξαν ότι στην πραγματικότητα η πολιορκία του Λέμος και το τέλος του Φερνάνδο Ροδρίγεθ δε Κάστρo πρέπει να συνέβησαν το 1305, με βάση τη διαθήκη που συνέταξε στις 17 Δεκεμβρίου 1305, και που στάλθηκε στο Tumbo B του καθεδρικού ναού Σαντιάγο δε Κομποστέλα .

 Χηρεία και σχέση με τον γιο της (1305-1320) 
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Ερείπια του Κάστρου Ουσέρo, επαρχία Σόρια.
Μετά το τέλος του Φερνάνδο Ροντρίγκεθ δε Κάστρo, τα περιουσιακά του στοιχεία κατασχέθηκαν, και τα περισσότερα από αυτά παραδόθηκαν στον ετεροθαλή αδελφό της Βιολάντε, τον ινφάντε Φίλιπ, ο οποίος έγινε, μεταξύ άλλων, κύριος του Λέμος & Σάρρια, μέγας φύλακας (pertiguero mayor) του Σαντιάγο δε Κομποστέλα, μέγας επόπτης (adelantado mayor) της Γαλικίας και κυβερνήτης (comendero) της εκκλησίας του Λούγο.  Στη συνέχεια, η Βιολάντε έθεσε τον πρωτότοκο γιο της, Πέδρο Φερνάντεθ δε Κάστρo, που ήταν περίπου 15 ετών, υπό την κηδεμονία του Γαλικιανού ευγενή Λορένθο Σουάρεθ δε Βαγιαδάρες, ο οποίος ασκούσε, όπως επισημαίνουν διάφοροι ιστορικοί, «εξαιρετική επιρροή στην Πορτογαλική Αυλή». Ο Λορένθο Σουάρεθ έστειλε τον οικονόμο του στο βασίλειο της Πορτογαλίας, για να αποτρέψει τον Πέδρο Φερνάντδεθ από τον διωγμό του βασιλιά Φερδινάνδου Δ΄ της Καστίλης, και τον εμπιστεύτηκε στον Mαρτίν Γκιλ δε Ρίβα δε Βιθέλα, κόμη του Μπαρθέλος, σημαιοφόρος (alférez) του βασιλιά Ντένις/Διονυσίου της Πορτογαλίας, και μαγιορδόμο τού γιου και κληρονόμου του, τού ινφάντε Αλφόνσοo (Δ΄), που εκπαίδευσε και μεγάλωσε τον Πέδρο Φερνάνδεθ και το 1312 του έδωσε το κάστρο Θαγάλα.  Ο ιστορικός Eδουάρδο Πάρδο δε Γκεβάρα επεσήμανε,  με βάση μια επιβεβαίωση του κεφαλαίου 45 των Χρονικών του Αλφόνσου ΙΑ΄,  ότι ο Πέδρο Φερνένδεθ δε Κάστρo μεγάλωσε πράγματι στην πορτογαλική Αυλή με τον ινφάντε Πέτρο (Α΄), γιο και κληρονόμο. του βασιλιά Aλφόνσου Δ΄ της Πορτογαλίας, που θα άφηνε «βαθύ ίχνος στη ζωή του».  

 Η Βιολάντε και η μονή του Σάνκτι Σπίριτους στη Σαλαμάνκα (1325–1327) 
αριστερά|μικρογραφία|360x360εσ| Εξωτερικό της μονής Σάνκτι Σπίριτους, Σαλαμάνκα.
Το 1325 η Βιολάντε Σάντσεθ δε Καστίγια άρχισε να ασκεί την αιγίδα, παρά τη δυσαρέσκεια των Μεγάλων Μαγίστρων του Τάγματος του Σαντιάγo  και των μοναχών της μονής Σάνκτι Σπίριτους στη Σαλαμάνκα, οι οποίες διεκδίκησαν το δικαίωμά τους να επιλέγουν τον δικό τους διοικητή.  Εκείνη την εποχή, το μοναστήρι του Σάνκτι Σπίριτους ήταν ένα από τα δύο πιο σημαντικά νοσοκομειακά ιδρύματα που είχε το Τάγμα του Σαντιάγο στο βασίλειο του Λεόν, ακολουθούμενο από την πόλη και το κάστρο του Καστροτοράφε, ενός ακατοίκητου δήμου που βρίσκεται στη σημερινή επαρχία Θαμόρα.  Ο ιστορικός Τσαρλς Γκαρθία επεσήμανε πως το γεγονός ότι η Βιολάντε προτιμά να ομολογεί μοναχή στο Τάγμα του Σαντιάγο και όχι σε ένα επαιτικό τάγμα, θα μπορούσε να οφείλεται στο ενδιαφέρον της να αποκτήσει πολιτική, οικονομική και κοινωνική εξουσία, χάρη στην κατοχή ορισμένων από τα περιουσιακά στοιχεία. τού Τάγματος αυτού, και επίσης πιθανώς λόγω της ευελιξίας του ιδρύματος, αφού οι μοναχές δεν ήταν υποχρεωμένες να ζουν εσώκλειστες. 
δεξιά|μικρογραφία|272x272εσ| Το έμβλημα του Στρατιωτικού Τάγματος του Σαντιάγο.
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Σφραγίδα της Βιολάντε Σάντσεθ της Καστίλης.

 Διαθήκη και το τέλος (1330) 
αριστερά|μικρογραφία|391x391εσ| Άποψη της πόλης Tόρo και της με Σύλλογο εκκλησίας, επαρχία Θαμόρα.
Στις 24 Ιανουαρίου 1330 η Βιολάντε συνέταξε τη διαθήκη της, στην οποία παρείχε όλα σχετικά με τους εκτελεστές της για να πληρωθούν τα χρέη της και να εισπραχθούν άλλα, κληροδότησε διάφορα ποσά και άλλα αγαθά και υπάρχοντα σε πολλούς ανθρώπους, και ζήτησε από τον Μεγάλο Μάγιστρο του Τάγματος του Σαντιάγο να επιτρέψει να ταφεί το λείψανό της στο μοναστήρι του Σαν Φρανσίσκο στο Τόρο, στο οποίο κληροδότησε διάφορα αγαθά και αντικείμενα, και στους μοναχούς του διέθεσε ένα ποσό 200 μαραβέδιων για μια pitanza (διανομή φαγητού στους φτωχούς).  Ο ιστορικός Τσαρλς Γκαρθία τόνισε επίσης το γεγονός ότι δεν διέταξε λειτουργίες για την ψυχή της, κάτι που έρχεται σε αντίθεση, για παράδειγμα, με τις διατάξεις της μητριάς της, της βασίλισσας Μαρίας δε Μολίνα,  που είχε παραγγείλει 10.000 λειτουργίες που θα ψαλλόταν για την ψυχή της στη διαθήκη της , και τόνισε ότι η διαθήκη της Βιολάντε επιτρέπει τη γνώση των εσωτερικών της σκέψεων, των κοινωνικών της σχέσεων και των αντιλήψεων του κόσμου των υψηλών αριστοκρατών της Καστίλης την εποχή τού βασιλιά Σάντσο Δ' και τού εγγονού του βασιλιά Αλφόνσου ΙΔ', που βασίλευαν στην Καστίλη εκείνη την εποχή. 

 Η ταφή 
Η σορός της Βιολάντε, κατά παράβαση των διατάξεων της διαθήκης της, τάφηκε στη μοή του Σάνκτι Σπίριτους της Σαλαμάνκα, σύμφωνα με τους ιστορικούς Ρικάρδο δελ Άρκο υ Γκαράυ,  Γκιλ Γκονθάλεθ δε Άβιλα  και Μπερνάνδo Ντοράδo, αν και ο τελευταίος διευκρίνισε ότι τάφηκε στην εκκλησία του μοναστηριού,  όπου ο Mαρτίν Αλφόνσο του Λεόν (νόθος γιος του βασιλιά Aλφόνσου Θ΄ του Λεόν) και η σύζυγός του Mαρία Μένδεθ δε Σόουσα, θάφτηκαν επίσης.  

 Οικογένεια 
Από τον γάμο της με τον Φερνάνδο Ροδρίγεθ δε Κάστρo, κύριο του Λέμος και της Σάρρια, η Βιολάντε απέκτησε δύο παιδιά:

 Πέδρο Φερνάνδεθ δε Κάστρο (απεβ. το 1342), κύριος του Λέμος, Moνφόρτε και Σάρρια. Κατείχε πολυάριθμες θέσεις, όπως αυτή του μεγάλου μαγιορδόμου (άρχοντα οικονόμου) του βασιλιά Aλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλης, του κυβερνήτη (adelantado mayor de la frontera) της Ανδαλουσίας και του pertiguero mayor του Σαντιάγο δε Κομποστέλα,  που έγινε ένας από τους πιο ισχυρούς ευγενείς της Καστίλης κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Αλφόνσου ΙΔ', ο οποίος τού απένειμε πολυάριθμες επιχορηγήσεις. 
 Χουάνα Φερνάδεθ δε Κάστρo (απεβ. το 1316).  Παντρεύτηκε γύρω στο 1314 με τον Αλφόνσο της Βαλένθια,  γιο του ινφάντε Ιωάννη της Καστίλης, κύριο της Βαλένθια δε Κάμπος και της Μαργαρίτας του Μομφεράτου. 

 Δείτε επίσης 
 Τάγμα του Σαντιάγο
 Μονή Σάνκτι Σπίριτους

 Σημειώσεις 

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 




























 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας