Ελένη Ποταμιάνου

Η Ελένη Ποταμιάνου (27 Νοεμβρίου 1907 - 13 Ιανουαρίου 1998) ήταν Ελληνίδα εθελόντρια του Ερυθρού Σταυρού. Συμμετείχε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον ελληνικό Εμφύλιο, και σε άλλες Ελληνικές και διεθνείς αποστολές του Ερυθρού Σταυρού. Για το πολυετές ανθρωπιστικό και κοινωνικό της έργο βραβεύθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, και με άλλες αναγνωρίσεις.

 Δράση 
Στην διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου προσέφερε με την ιδιότητα της εθελόντριας αδελφής τις υπηρεσίες της στο 7ο Στρατιωτικό Νοσοκομείο φροντίζοντας τους τραυματίες.

Εργάστηκε χωρίς διακοπή σε δύο κέντρα διανομής γάλακτος, στην «Φανέλα του Στρατιώτη» και στον Εμφύλιο Πόλεμο αφοσιώθηκε στο 423 Στρατιωτικό Νοσοκομείο προσφέροντας τις νοσηλευτικές της υπηρεσίες.

Το 1953 συμμετείχε στο έργο της περίθαλψης των σεισμοπαθών των Πατρών, Κεφαλλονιάς και Ζακύνθου και το 1954 έλαβε μέρος στην αποστολή στην Βιέννη για τον επαναπατρισμό των Ελλήνων ομήρων από την Ουγγαρία.

Η Ελένη Ποταμιάνου δεν έπαψε, μέχρι τον θάνατό της, να προσφέρει τις υπηρεσίες της σε διάφορες δραστηριότητες του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, να βοηθάει με απέραντη καλοσύνη τις νεότερες αδελφές και να επισκέπτεται ασθενείς στο Νοσοκομείο, να φροντίζει φτωχούς και ανήμπορους με το μεγάλο αλτρουιστικό της πνεύμα.

Διετέλεσε:

Αντιπρόεδρος της Γενικής Εφορείας Αδελφών του ΕΕΣ, Πρόεδρος της Εφορείας Εθελοντών Αδελφών, Αντιπρόεδρος της Εφορείας της Ανωτέρας Σχολής Νοσοκόμων του ΕΕΣ, Μέλος των Εφορειών Νεότητος και Εξοχής Αδελφών του ΕΕΣ,

Πρόεδρος του Εθνικού Σωματείου «Η Παιδική Στέγη» (Στέγες Κρωσφηλδ, Κυνοσάργους, Παπαστράτειος Αθ.,Πειραιώς και Αργέντειος),

Αντιπρόεδρος του Μπενακείου Παιδικού Ιδρύματος Κηφισιάς,

Αντιπρόεδρος του ΠΙΚΠΑ,

Αντιπρόεδρος του Ωδείου Αθηνών,

Ιδρυτικό μέλος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Υπήρξε ενεργό μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Ελληνικής Επιτροπής Συνεργασίας με την UNICEF,της Ελληνοαμερικανικής Λέσχης Γυναικών και του Παγκόσμιου Συνεδρίου Κοινωνικής Πρόνοιας.

Επίσης ήταν δραστήριο μέλος των:

Μουσείο Γουλανδρή, Μουσείο Μπενάκη, Μουσείο «ΑΘΗΝΑ», Πολεμικό Μουσείο, Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος (ΝΟΕ),Φίλοι Αστυνομίας Βόρειων Προαστείων, Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών, Σωματείο «Η ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ», Σωματείο Μαιευτηρίου «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ», Φιλοδασική Ένωση Αθηνών, Φίλοι των Αθηνών, ΧΕΝ Ελλάδος, Φάρος Τυφλών, Ελληνική Φιλοζωική Εταιρία.

Μετάλλια και βραβεία:

Χρυσός Σταύρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, Χρυσό μετάλλιο Εράνου ΕΕΣ, Χρυσό μετάλλιο ΕΕΣ Πειραιώς, Χρυσό μετάλλιο «ΑΘΗΝΑ ΜΕΣΟΛΩΡΑ», Χρυσό μετάλλιο Ευποιίας, Άργυρος Σταύρος ΕΕΣ, Σταύρος Εθνικού Αγώνα, Αργυρό μετάλλιο ΕΕΣ, Αναμνηστικό μετάλλιο ΕΕΣ Αγώνα 1040-1941,Αναμνηστικό μετάλλιο Υπουργείου Στρατιωτικών πολέμου 1940-41,Αναμνηστικό μετάλλιο εκατονταετηρίδας ΕΕΣ, Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων Υπουργείου Στρατιωτικών, Άργυρος Σταυρός «ΦΑΝΕΛΑΣ», μετάλλιο «Αγ.Παύλου» Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης, μετάλλιο Αντικαρκινικής Εταιρίας και Αντικαρκινικού Εράνου, βραβείο τουριστικής επιτροπής Κηφισιάς, μετάλλιο Ακαδημίας Αθηνών για την φιλανθρωπική της δράση, πλακέτα Rotary,πλακέτα Πατριωτικού Ομίλου απογόνων αγωνιστών και ιστορικών γενών του 1821,διεθνές βραβείο «Paul de France»,διεθνές βραβείο «Florence Nightingale»,διεθνές βραβείο «Women of Europe»,βραβείο «International Society for the Welfare of Cripples 1939»κ.ά.

Λίγες μέρες αφότου έφυγε από την ζωή η Ελένη, ο Δήμος Κηφισιάς την τίμησε ονομάζοντας το πάρκο/παιδική χαρά της Χαριλάου Τρικούπη (μπροστά από το ξεν.Απέργη) «Πάρκο Εθελοντών Ελένη Ποταμιάνου».

(δυστυχώς το πάρκο και το μαρμάρινο γλυπτό που είχε σκαλισμένους

τους στίχους του Δ.Σολωμού υπέστησαν βανδαλισμούς και δεν υπάρχουν πλέον).

 Προσωπική ζωή 
Η Ελένη Ποταμιάνου γεννήθηκε το 1907 στην Αθήνα. Ήταν τελειόφοιτος της Γαλλικής Σχολής και του Ωδείου Αθηνών. Μιλούσε γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά.

Ήταν κόρη του δικηγόρου και πολιτικού  Επαμεινώνδα Ανδρέα Σουλτάνη, απογόνου του Γιαννάκη Σουλτάνη, οπλαρχηγού της Επανάστασης που τον Νοέμβριο του 1826 έδωσε τη ζωή του πολεμώντας τους Τούρκους στην Δόμβραινα της Βοιωτίας .

Μητέρα της ήταν η Αικατερίνη Παπασωτηρίου.

Παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία τον Αναστάσιο Ποταμιάνο, απόγονο εφοπλιστικής οικογένειας της Κεφαλονιάς που από τα μέσα του 18ου αιώνα έκανε μεταφορές φορτίων στον ποταμό Δούναβη.

Στις αρχές του 50’,ο Αναστάσιος, θα εισαγάγει την κρουαζιέρα στην Ελλάδα  ως συνέχεια της οικογενειακής επιχείρησης «Ηπειρωτική Ατμοπλοία».

Από τον γάμο αυτό απέκτησε τρία παιδιά, τον Γιώργο Ποταμιάνο ,τον Ανδρέα Ποταμιάνο και την Βαρβάρα Ποταμιάνου - Στοφοροπούλου, έξι εγγόνια, τον Τάσο, την Ελένη, την Κατερίνα, την Αλεξάνδρα, τον Χρίστο, άλλον ένα Τάσο και πολλά δισέγγονα που δυστυχώς δεν πρόλαβε να γνωρίσει.

 Παραπομπές