Αντιεπιληπτικό φάρμακο

Αντιεπιληπτικό φάρμακο, λέγεται και αντισπασμωδικό φάρμακο, είναι ένας όρος που αναφέρεται σε ένα φάρμακο ή άλλη ουσία που προορίζεται να καταπολεμήσει, να αποτρέψει ή να διακόψει τις επιληπτικές κρίσεις και σπασμούς, μέσω του ελέγχου της μη φυσιολογικής ηλεκτρικής δραστηριότητας του εγκεφάλου. Συνήθως ονομάζεται αντιεπιληπτικό, αν και υπάρχουν και άλλοι τύποι κρίσεων που δε σχετίζονται με την επιληψία, όπως: εμπύρετο σπασμωδικό σύνδρομο σε παιδιά και επιληπτικές κρίσεις που προκαλούνται από την ξαφνική απόσυρση τοξινών και κατασταλτικών φαρμάκων του κεντρικού νευρικού συστήματος. Ωστόσο, αυτά τα συμβάντα δεν απαιτούν τακτική χρήση ενός φαρμάκου.

Τα αντιεπιληπτικά έχουν χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της διπολικής διαταραχής, επειδή δρουν ως σταθεροποιητές της διάθεσης (ψυχοτρόπα). Άλλες ιατρικές καταστάσεις που αντιμετωπίζονται με τη χρήση των αντισπασμωδικών είναι ο νευροπαθητικός πόνος, οι πονοκέφαλοι λόγω ημικρανίας, η ινομυαλγία και το σύνδρομο ανήσυχων ποδιών.

 Φαρμακολογία 
Τα αντισπασμωδικά είναι φάρμακα που γενικά απορροφώνται καλά από το στόμα, με περίπου 80-100% του φαρμάκου να φτάνει στην κυκλοφορία του αίματος, όπου τείνει να μην παραμένει συνδεδεμένο με τις πρωτεΐνες. Σχεδόν όλα αποβάλλονται με κάποιο ηπατικό μηχανισμό, παρουσιάζοντας σχετικά μεγάλο χρόνο ημιζωής 12 ωρών ή και περισσότερο.Katzung, Bertram G. (2007). «24». Basic & Clinical Pharmacology (9th ed.). McGraw-Hill. p. 550. ISBN 0071451536.

 Χρήση 
Περίπου το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει επιληψίες, τη δεύτερη νευρολογική διαταραχή μετά το εγκεφαλικό. Τα υπάρχοντα αντισπασμωδικά παράγουν επαρκή επιληπτικό έλεγχο σε περίπου 50 έως 80% των ασθενών, ωστόσο, οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι συχνές.H. P. Rang; M. M. Dale; J.M. Ritter; P.K. Moore (2004). «Capítulo 39:Antiepilépticos». Farmacología (5a Ed. edición). España: Elsevier-España. pp. 550-561. ISBN 84-8174-745-9. ISBN 0-443-07145-4
Κλινικές εφαρμογές αντιεπιληπτικώνΤονικοκλονικές κρίσειςΜερικές κρίσειςΑφαιρετικές κρίσειςΜυοκλονικές κρίσειςΝευροπαθητικός πόνοςΨυχική διάθεση (σταθεροποιητές)Φάρμακα επιλογής

 Καρβαμαζεπίνη (προτιμάται, λόγω της χαμηλής συχνότητας ανεπιθύμητων ενεργειών)
 Φαινυτοΐνη
 Βαλπροϊκό οξύ

Νεότερα φάρμακα (δεν έχουν ακόμη αξιολογηθεί πλήρως)

 Βιγκαμπατρίνη
 Λαμοτριγίνη
 ΓκαμπαπεντίνηΦάρμακα επιλογίας

 Καρβαμαζεπίνη
 Βαλπροϊκό οξύ

Eναλλακτικές επιλογές

 Κλοναζεπάμη
 Φαινυτοΐνη Αιθοσουξιμίδη (πρώτο φάρμακο επιλογής)
 Βαλπροϊκό οξύ (όταν παρουσιάζεται σε συνδυασμό με τονικοκλονικές κρίσεις, τα περισσότερα άλλα αντιεπιληπτικά μπορεί να επιδεινώσουν τις αφαιρετικές κρίσεις) (δεύτερο φάρμακο επιλογής)
 Λαμοτριγίνη (τρίτο φάρμακο επιλογής)
 Κλοναζεπάμη (τέταρτο φάρμακο επιλογής) Διαζεπάμη (IV) Καρβαμαζεπίνη, Γκαμπαπεντίνη, ΠρεγκαμπαλίνηΌταν το λίθιο δεν λειτουργεί

 Καρβαμαζεπίνη
 Βαλπροϊκό οξύ

 Τύποι αντιεπιληπτικών φαρμάκων 
Τα περισσότερα αντιεπιληπτικά που χρησιμοποιούνται για γενικευμένες ή μερικές τονικοκλονικές κρίσεις είναι βαρβιτουρικά, βενζοδιαζεπίνες, βρωμιούχα, καρβαμιδικά και υδαντοϊνικά. Νεότερα φάρμακα όπως η λαμοτριγίνη, η γκαμπαπεντίνη και άλλα είναι διαθέσιμα σε ορισμένες χώρες.

Τα αντισπασμωδικά μπορούν να χωριστούν σε 8 κύριες ομάδεςCavazos, Jose E; Mark Spitz (2009). «Seizures and Epilepsy, Overview and Classification». Neurology: Seizures and Epilepsy. eMedicine.com:

 Επαναλαμβανόμενα ενεργοποιημένοι αναστολείς διαύλων νατρίου: φαινυτοΐνη, καρβαμαζεπίνη, οξκαρβαζεπίνη
 Φάρμακα που ενισχύουν τη δράση του νευροδιαβιβαστή GABA: φαινοβαρβιτάλη, βενζοδιαζεπίνες
 Τροποποιητές γλουταμικού, άλλοι νευροδιαβιβαστές: τοπιραμάτη, λαμοτριγίνη, φελμπαμάτη
 Αναστολείς διαύλων ασβεστίου Τ: Αιθοσουξιμίδη και βαλπροϊκό οξύ
 Αναστολείς διαύλων ασβεστίου N και L: Λαμοτριγίνη, τοπιραμάτη, ζονισαμίδη και βαλπροϊκό οξύ
 Ρυθμιστές ρευματος h: γκαμπαπεντίνη και λαμοτριγίνη
 Αναστολείς ειδικής θέσης δέσμευσης: γκαμπαπεντίνη και λεβετιρακετάμη
 Αναστολείς καρβονικής ανυδράσης: τοπιραμάτη και ζονισαμίδη

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Αντιεπιληπτικά