Νταχομέη

Η Νταχομέη, Δαχομέη ή αλλιώς το Βασίλειο της Νταχομέη βρισκόταν στη Δυτική Αφρική, στα εδάφη του σημερινού Μπενίν, περίπου από το 1600 έως το 1904. Αναπτύχθηκε στο οροπέδιο Αμπομέι μεταξύ της φυλής Φον στις αρχές του 17ου αιώνα και έγινε περιφερειακή δύναμη τον 18ο αιώνα επεκτείνοντας τα εδάφη του νότια με σκοπό να κατακτήσει βασικές πόλεις όπως την Γουίντα που ανήκε στο Βασίλειο της Γουίντα, στις ακτές του Ατλαντικού, γεγονός που παρείχε απρόσκοπτη πρόσβαση στο τριηπειρωτικό δουλεμπόριο του Ατλαντικού. Για μεγάλο μέρος των μέσων του 19ου αιώνα, το Βασίλειο της Νταχομέη έγινε βασικό περιφερειακό κράτος, αφού τελικά τερμάτισε το καθεστώς φόρου υποτελείας στην Αυτοκρατορία Όγιο.

Οι Ευρωπαίοι επισκέπτες κατέγραψαν εκτενώς το βασίλειο και έτσι έγινε ένα από τα πιο οικεία αφρικανικά έθνη στους Ευρωπαίους. Το Βασίλειο της Νταχομέη ήταν μια σημαντική περιφερειακή δύναμη με οργανωμένη οικονομία βασισμένη στις κατακτήσεις και την εργασία των σκλάβων, σημαντικές διεθνείς εμπορικές και διπλωματικές σχέσεις με τους Ευρωπαίους, κεντρική διοίκηση, φορολογικό σύστημα και οργανωμένο στρατό. Αξιοσημείωτα στο βασίλειο ήταν τα έργα τέχνης, μια αποκλειστικά γυναικεία στρατιωτική μονάδα που ονομαζόταν οι Αμαζόνες της Δαχομέης από Ευρωπαίους παρατηρητές και οι περίτεχνες θρησκευτικές πρακτικές του Βουντού.

Η Δαχομέη ήταν μια εξαιρετικά μιλιταριστική κοινωνία οργανωμένη ανά πάσα στιγμή για οποιαδήποτε απειλή ή επίθεση. Συμμετείχε σε πολέμους και επιδρομές εναντίον γειτονικών εθνών και πούλησε πολλούς αιχμαλώτους στο δουλεμπόριο του Ατλαντικού, με αντάλλαγμα ευρωπαϊκά αγαθά όπως τουφέκια, μπαρούτι, υφάσματα, όστρακα, καπνό, πίπες και αλκοόλ. Άλλοι αιχμάλωτοι έγιναν σκλάβοι στη Νταχομέη, όπου δούλευαν σε βασιλικές φυτείες ή σκοτώθηκαν σε ανθρωποθυσίες κατά τη διάρκεια των εορτασμών του φεστιβάλ που είναι γνωστά ως Ετήσια Έθιμα της Δαχομέης. Τα Ετήσια έθιμα της Δαχομέης περιλάμβαναν σημαντική συλλογή και διανομή δώρων και αφιερωμάτων, θρησκευτικές τελετές Βουντού, στρατιωτικές παρελάσεις και συζητήσεις από αξιωματούχους για το μέλλον του βασιλείου.

Στη δεκαετία του 1840, η Νταχομέη άρχισε να παρακμάζει λόγω της βρετανικής πίεσης να καταργήσει το δουλεμπόριο, μέσω επιβολής ναυτικού αποκλεισμού από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό ενάντια στο βασίλειο, με περιπολίες στις ακτές του για την αποτροπή παράνομου δουλεμπόριου. Το βασίλειο αποδυναμώθηκε επίσης αφού απέτυχε να εισβάλει και να συλλάβει σκλάβους στην Αμπεοκούτα, μια πόλη-κράτος των Γιορούμπα που ιδρύθηκε από τους πρόσφυγες της Αυτοκρατορίας Όγιο που μετανάστευσαν προς τα νότια. Η Νταχομέη αργότερα άρχισε να αντιμετωπίζει εδαφικές διαφορές με τη Γαλλία που οδήγησαν στον πόλεμο το 1890 με αποτέλεσμα μέρος του βασιλείου να μετατραπεί σε γαλλικό προτεκτοράτο. Το βασίλειο έπεσε τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν οι νέες μάχες είχαν ως αποτέλεσμα να ανατραπεί ο τελευταίος βασιλιάς, ο Μπεχανζίν, και η χώρα να προσαρτηθεί στη Γαλλική Δυτική Αφρική. Η γαλλική Νταχομέη θα αποκτούσε ανεξαρτησία το 1960 ως Δημοκρατία της Νταχομέη, η οποία θα μετονομαστεί σε Μπενίν το 1975.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Κράτη της προαποικιακής Αφρικής
Κατηγορία:Πρώην βασίλεια
Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Αφρικής
Κατηγορία:Γαλλική Δυτική Αφρική