Σκάνδαλο της Μπούντεσλιγκα (1965)

Το σκάνδαλο της Μπούντεσλιγκα του 1965 προέκυψε από την αποτυχία της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Deutsche Fußball-Bund, DFB) να ασπαστεί πλήρως τον επαγγελματισμό με πληρωμή, μια αποστροφή που έχει παρατηρηθεί κατά την διάρκεια της ευρύτερης ιστορίας του αθλητισμού στη χώρα. Πολλοί σύλλογοι παρέκαμψαν τα αυστηρά οικονομικά όρια που ίσχυαν τότε στο γερμανικό ποδόσφαιρο και έγινε κοινή πρακτική οι σύλλογοι να πληρώνουν τους παίκτες ή τους αντιπροσώπους τους πέρα από τα όρια που είχε θέσει η ομοσπονδία σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Επιπρόσθετα, ορισμένοι σύλλογοι πλήρωναν παίκτες από ανταγωνιστικές ομάδες για να παίξουν σκόπιμα άσχημα σε σημαντικούς αγώνες.

Το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε τον Φεβρουάριο του 1965, όταν ο ελεγκτής της ομοσπονδίας διαπίστωσε ασυμφωνίες στους λογαριασμούς του συλλόγου της Χέρτα Βερολίνου που γρήγορα αναγνωρίστηκαν ως παράνομες πληρωμές παικτών. Η θέση της Χέρτα στην οικονομική δυσχέρεια και πτώση του γερμανικού ποδοσφαίρου αποδυναμώθηκε από την επικίνδυνη πολιτική κατάσταση της πόλης του Βερολίνου ως ένα απομονωμένο θύλακα στη μέση της σοβιετοκρατούμενης Ανατολικής Γερμανίας κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Πολλοί παίκτες δεν ήθελαν να παίξουν στην Χέρτα και ο σύλλογος αναγκάστηκε να πληρώσει ασφάλιστρα μεγαλύτερα από αυτά που πλήρωναν παράνομα άλλες ομάδες. Παρά τα στοιχεία εκτεταμένων προβλημάτων, μόνο η Χέρτα έλαβε κυρώσεις και ο σύλλογος υποβιβάστηκε από την πρώτη κατηγορία της Γερμανίας, Μπούντεσλιγκα, στη δεύτερη κατηγορία, Ρεγκιονάλλιγκα του Βερολίνου.

Για πολιτικούς λόγους, η DFB επιθυμούσε να διατηρήσει την εκπροσώπηση του Βερολίνου στην Μπούντεσλιγκα. Στο διαγωνισμό που είχε διεξαχθεί για την άνοδο στην Μπουντεσλίγκα, η Τένις Μπορούσια Βερολίνου είχε τερματίσει στην τελευταία θέση του ομίλου της πίσω από τις Μπάγερν Μονάχου, 1. ΦΚ Σααρμπρύκεν και Αλεμάνια Άαχεν και έτσι δεν μπορούσαν να μπουν στην διεκδίκηση για την άνοδο πριν από αυτούς τους συλλόγους. Η DFB στράφηκε στην Σπαντάουερ SV, η οποία είχε τερματίσει δεύτερη στην Ρεγκιονάλλιγκα του Βερολίνου και της πρόσφερε τον προβιβασμό, κάτι που ο σύλλογος αρνήθηκε. Η Τασμάνια 1900 Βερολίνου, η ομάδα που τερμάτισε στην τρίτη θέση και ήταν η πρωταθλήτρια της προηγούμενης σεζόν, προσεγγίστηκε στη συνέχεια και δέχτηκε την άνοδο.

Αυτό οδήγησε σε αντιρρήσεις από την Καρλσρούη ΣΚ και την ΦΚ Σάλκε 04, οι οποίες είχαν υποβιβαστεί αλλά θεώρησαν ότι άξιζαν περισσότερο την θέση που άνοιξε με τον υποβιβασμό της Χέρτα από οποιαδήποτε από τις ομάδες με έδρα το Βερολίνο από την Ρεγκιονάλλιγκα. Για να κατευνάσουν αυτούς τους συλλόγους, η Μπούντεσλιγκα επεκτάθηκε από 16 σε 18 συλλόγους την επόμενη σεζόν και οι δύο ομάδες διατήρησαν τις θέσεις τους στην πρώτη κατηγορία.

Όσο για την κατώτερη ομάδα της Τασμάνια Βερολίνου, η μοναδική της σεζόν στην κορυφαία κατηγορία ήταν η χειρότερη σεζόν που έχει σημειώσει κάποια ομάδα στην ιστορία της Μπουντεσλίγκα, θέτοντας ρεκόρ ματαιότητας που εξακολουθούν να υπάρχουν.

Ως απάντηση στα υποκείμενα οικονομικά ζητήματα, η DFB έδωσε μόνο μια συμβολική απάντηση, αυξάνοντας τα προηγούμενα όρια στις τιμές των μεταγραφών και στους μισθούς των παικτών, αλλά όχι όσο χρειάζονταν για να γίνει η Μπούντεσλιγκα ένα πραγματικά επαγγελματικό πρωτάθλημα στο ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Αυτό έθεσε τις βάσεις για ένα δεύτερο παρόμοιο σκάνδαλο το οποίο έλαβε χώρα περίπου έξι χρόνια αργότερα.

 Παραπομπές 

 Ούλριχ Χέσε-Λίχτενμπεργκερ (2002). Tor! The Story of German Football. WSC Books 
 Das deutsche Fußball-Archiv ιστορικές βαθμολογίες εγχώριων γερμανικών πρωταθλημάτων (στα γερμανικά)
Κατηγορία:Ποδoσφαιρικά σκάνδαλα
Κατηγορία:Μπούντεσλιγκα