Ράντου Ζ΄ της Βλαχίας

Ο Ράντου Ζ΄ Παϊσίε, ρουμανικά Radu VII Paisie, επίσημα Radul voievod(a), εκκλησιαστική σλαβονική: Радул воєвода, Ράντουλ-Βόδα,Slavonic transcriptions and transliterations as provided in Ionescu-Nișcov, pp. 153–154; Greek variant in Iorga (1923), p. 175 γνωστός και ως Ράντου βόντα Μαζεσκούλ, Ράντου βόντα Καλούγκαρουλ (Μοναχός), Πέτρου Α΄, και Πέτρου ντε λα Άρτζες (π. 1500 Gheonea, p. 50 – μετά το 1545), ήταν πρίγκιπας της Βλαχίας σχεδόν συνεχώς από τον Ιούνιο του 1535 έως τον Φεβρουάριο του 1545. Άνθρωπος αβέβαιης καταγωγής, παρουσίαζε τον εαυτό του ως κληρονόμο του Οίκου των Μπασαράμπ, του κλάδου των Ντρακουλέστι: γιος του πρίγκιπα Ράντου Δ΄ του Μεγάλου και ετεροθαλής αδελφός του Βλαντ Ζ΄ Βιντίλα και του Ράντου Ε΄ Αφουμάτσι. Ο λόγιος Nικόλαους Ολάχους υποστήριξε εν μέρει αυτή την αφήγηση, και ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι ο Ράντου Ζ΄ ήταν εξάδελφός του. Η καταγωγή επιδοκιμάζεται από ορισμένους σύγχρονους ιστορικούς, ενώ άλλοι προτείνουν ότι ο Ράντου Ζ΄ ήταν τακτικό μέλος της τάξης των βογιάρων ή ακόμη και ιχθυοπώλης. Είναι γνωστό ότι ήταν μοναχός της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Βλαχίας, πριν από τη στέψη του.

Ο Ράντου Ζ΄ πήρε τον θρόνο ως αγαπημένος των βογιάρων, μετά τη δολοφονία του Βλαντ Ζ΄ Βιντίλα. Παρά τον άμεσο φόρο τιμής του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία ασκούσε επικυριαρχικές εξουσίες στη Βλαχία, ορισμένα αρχεία υποδηλώνουν ότι κυνηγήθηκε από τον διεκδικητή Μπάρμπου Μαρατσίνε και πιθανώς επίσης ακρωτηριάστηκε, με μερική κοπή της μύτης του, στις αρχές του 1536. Επέστρεψε στη χώρα, πιθανώς με την υποστήριξη του Ανατολικού Ουγγρικού Βασιλείου, και πραγματοποίησε μια αιματηρή καταστολή. Στη συνέχεια επιβεβαίωσε την πίστη του στον Οθωμανό σουλτάνο, Σουλεϊμάν Α΄ Μεγαλοπρεπή, και συνέβαλε στις αποστολές του Σουλεϊμάν Α΄ στην Ουγγαρία. Η καταστολή των βογιάρων πυροδότησε νέες εξεγέρσεις, οι οποίες δημιούργησαν δύο άλλες σύντομες μεσοβασιλείες: το 1539, ο Σερμπάν του Iζβοράνι καθιερώθηκε ως αντιβασιλιάς. για δύο μήνες στις αρχές του 1544, ο Στρόε Φλορέσκου και ο Λαϊότα Μπασαράμπ κατέλαβαν την πρωτεύουσα Tεργκόβιστε, αλλά ηττήθηκαν από τον Ράντου Ζ΄ στο Φεντάνα Τσιγκάναλουι.

Ενδεχομένως ως χάρη για τη στρατιωτική τους υποστήριξη, ο Ράντου Ζ΄ παραχώρησε στους Οθωμανούς το λιμάνι της Βραΐλα. Αντίθετα, μετά τις επιδρομές του στην Τρανσυλβανία, επιβεβαιώθηκε ότι είχε προσωπική ιδιοκτησία δύο ακροπόλεων της ενδοχώρας, του Βίντσου ντε Ζος και του Βούρπαρ. Παρά το γεγονός ότι στηριζόταν στην υποστήριξη του Σουλεϊμάν Α΄, ο Pάντου Ζ΄ συνέχισε επίσης να δέχεται τις έννοιες της χειραφέτησης του Χριστιανικού κόσμου και των Βαλκανίων από την Οθωμανική κυριαρχία, και το 1543 υπέγραψε ακόμη και μια συμμαχία με το βασίλειο των Αψβούργων της Ουγγαρίας. Οι φήμες αυτής της αλλαγής πολιτικής και οι μηχανορραφίες ενός άλλου διεκδικητή, του αδελφού του Μίρτσεα Ε΄ του Ποιμένα, έκαναν τελικά τον Σουλεϊμάν Α΄ να τον καθαιρέσει. Αυτό έγινε με προσεκτικό σχεδιασμό, αφήνοντας την Pάντου Ζ΄ ανίκανο να αντιδράσει ώσπου ο Mίρτσα Ε΄ απέκτησε τον πλήρη έλεγχο της Βλαχίας. Ο Pάντου Ζ΄ τελικά εξορίστηκε στο εγιαλέτι της Αιγύπτου, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του.

Οι δύο βεβαιωμένοι γιοι του, συμπεριλαμβανομένου τού συγκυβερνήτη του Μάρκου, είτε σφαγιάστηκαν από την οικογένεια του Μίρτσεα Ε΄ είτε εξισλαμίστηκαν στην Αυλή του Σουλεϊμάν Α΄. Ένας πιθανός τρίτος γιος, ο Πατράσκου ο Καλός, ήρθε να κυβερνήσει τη Βλαχία τη δεκαετία του 1550, μεταξύ δύο βασιλειών του Μίρτσεα Ε΄. Αυτή η καταγωγή θα έκανε τον Ράντου Ζ΄ παππού δύο άλλων πριγκίπων, του Πέτρου Β΄ με το Ενώτιο και του Mιχαήλ Β΄ του Γενναίου. Στην πολιτιστική ιστορία, ο Pάντου Ζ΄ μνημονεύεται ως ο προστάτης της εκκλησιαστικής σλαβικής και κάποτε χορηγός του τυπογράφου Ντιμίτριζε Λιουμπάβικ. καθώς και ότι ήταν ο μονάρχης που ολοκλήρωσε τα μοναστηριακά συγκροτήματα στο Άρτζες, Κόζια, Ντάλου και Tισμάνα. Μέσω τέτοιων ενεργειών, αυτός και ο Μάρκο ανυψώθηκαν στη φανταστική θέση των Ανατολικών Ορθοδόξων προστατών, κάτι αντίθετο με την πραγματική υποταγή τους στον Σουλεϊμάν Α΄.

 Σημειώσεις 

 Βιβλιογραφικές αναφορές 

Κατηγορία:Χριστιανοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κατηγορία:Οίκος των Ντρακουλέστι
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας