Φαύστος Κορνήλιος Σύλλας (ταμίας το 54 π.Χ.)

Ο Φαύστος Κορνήλιος Σύλλας, λατινικά: Faustus Cornelius Sulla (πριν το 86 π.Χ. - 46 π.Χ.) ήταν πολιτικός της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Ήταν γιος του δικτάτορα Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη σκιά του Πομπήιου, τον οποίο ακολούθησε κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου Πολέμου εναντίον του Ιούλιου Καίσαρα. Σκοτώθηκε λίγο μετά τη Μάχη της Θάψου το 46 π.Χ.

 Βιογραφία 

 Καταγωγή 
Ο Φαύστος ήταν ο μόνος επιζών γιος του Ρωμαίου δικτάτορα Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα και της τέταρτης συζύγου του, Καικιλία Μετέλλα, και ως εκ τούτου ήταν μέλος ενός από τα αρχαιότερα γένη των πατρικίων, αυτό των Κορνηλίων. Μετά το τέλος τού πατέρα του το 78 π.Χ., αυτός και η δίδυμη αδελφή του, Φαύστα Κορνηλία, μεγάλωσαν από τον κηδεμόνα του και τον φίλο τού πατέρα του, Λ. Λ. Λούκουλλο.

Ο Φαύστος νυμφεύτηκε την Πομπηία Μάγνα, κόρη του Πομπηίου του Μεγάλου. Ο Φαύστος συνόδευσε τον Πομπήιο στις ασιατικές του εκστρατείες, και ήταν ο πρώτος που ανέβηκε επάνω από τα τείχη του Ναού της Ιερουσαλήμ, όταν εισέβαλε ο Πομπήιος το 63 π.Χ. Josephus, Jewish War, 1.149 and 1.154. Μετά την επιστροφή του στη Ρώμη, έκανε αγώνες με μονομάχους για να εορτάσει τον πατέρα του το 60.Cassius Dio 37.51.4. Σε μια άγνωστη στιγμή πριν από το 57, ο Φαύστος Σύλλας έγινε οιονωσκόπος (augur).Cassius Dio 39.17.2. Ως ιδιοκτήτης των κεντρικών πλαγιών του Φαλερνού όρους, το όνομά του έγινε συνώνυμο με το πιο αξιοσέβαστο κρασί της αρχαίας Ρώμης, τον Φαυστιανό Φαλερνιανό.

 Επίτροπος του νομισματοκοπείου (56 π.Χ.) 
μικρογραφία|Δηνάριο του Φαύστου με το κεφάλι της Diana (Άρτεμης) και το μνημείο του Βόκχου. Η πίσω όψη είναι μια αναπαραγωγή του σφραγιστικού δακτύλιου του Σύλλα.
Ο Φαύστος έγινε triumvir monetalis το 56 π.Χ., μαζί με τον Λεύκιο Μάρκιο Φίλιππο και τον Γάιο Κονσίδιο Νονιανό. Είχε σημαντική δραστηριότητα ως χρηματιστής (επίτροπος του νομισματοκοπείου), παράγοντας τέσσερις τύπους δηναρίων, που εορτάζουν με μια περίτεχνη εικόνα τόσο τον πατέρα του Σύλλα, όσο και τον πεθερό του Πομπήιο.Crawford, Roman Republican Coinage, pp. 449–451. Ο Μάικλ Κρώφορντ χρονολόγησε όλα τα νομίσματα στο 56, αλλά έχουν προτεθεί άλλες ημερομηνίες: ο Χ. A. Γκρούεμπερ προτίμησε το έτος 62 για τα δύο δηνάρια για τον Σύλλα, ενώ ο Μάικλ Χάρλαν πρότεινε το 55.Grueber, Coins of the Roman Republic in the British Museum, vol. I, p. 448. Και οι δύο προτιμούσαν το 54 για τα δηνάρια που αφορούν τον Πομπήιο, επειδή έφεραν τα γράμματα SC, για Senatus Consulto, γεγονός που κάνει τον Χάρλαν να πιστεύει ότι ανήκουν στην εποχή του Φαύστου ως ταμία εκείνο το έτος.Harlan, Roman Republican Moneyers and their Coins, pp. 100, 106.
μικρογραφία|Δηνάριο με το κεφάλι του Ηρακλή και την Άρτεμη που ελαύνει το άρμα στον ουρανό.

 Άρτεμις / Μνημείο του Βόκχου: Αυτό το δηνάριο παρουσιάζει το κεφάλι της Diana, στην οποία ο Σύλας είχε δώσει ένα όρκο ευγνωμοσύνης μετά τη νίκη του στο Όρος Τιφάτα κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου Πολέμου του Σύλα το 83 π.Χ.Velleius, ii. 25. Η παρουσία της στο νόμισμά του δείχνει ότι ο Φαύστος νόμιζε ότι κληρονόμησε τη σχέση τού πατέρα του μαζί της. Το κυρτό ραβδί (lituus) αναφέρεται στην εκλογή του Φαύστου ως οιωνοσκόπου (augur) το 57 π.Χ. Η σύνδεσή του με την Άρτεμη πιθανότατα σημαίνει ότι πίστευε ότι ήταν πίσω από την επιτυχία του. Η πίσω όψη απεικονίζει την αιχμαλωσία του Ιουγούρθα από τον Σύλλα, που τερμάτισε τον Ιουγουρθικό Πόλεμο το 106. Ο Ιουγούρθας προδόθηκε από τον πεθερό του, τον βασιλιά Βόκχο της Μαυριτανίας, ο οποίος τον συνέλαβε κατά τη διάρκεια ψεύτικων ειρηνευτικών συνομιλιών και τον παρέδωσε στον Σούλα. Το 91 π.Χ. ο Βόκχος έστειλε στη Ρώμη ως δώρο ένα μνημείο με χρυσά αγάλματα, που αναπαριστούν τη σκηνή της σύλληψης του Ιουγούρθα, αλλά αυτό αναστάτωσε τον Γάιο Μάριο, ο οποίος ήταν ο διοικητής του Σύλλας και ο επίσημος νικητής του πολέμου. Η σκηνή στο νόμισμα είναι μια αναπαραγωγή των αγαλμάτων, με τον Σύλλα να εμφανίζεται ένθρονος, τον Βόκχο στα πόδια του και τον Ιουγούρθα με αλυσίδες, οι οποίες εμφανίζονται επίσης στο δαχτυλίδι σφράγισης του Σύλλα.Harlan, Roman Republican Moneyers and their Coins, pp. 100, 101. Αυτή η ομάδα αγαλμάτων τοποθετήθηκε στο Καπιτώλιο, όπου ο Μάριος είχε κατασκευάσει το τρόπαιό του για τη νίκη του στον μετέπειτα Πόλεμο των Κίμβρων. Αυτή η σύγκρουση μέσω μνημείων είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή και των δύο ομάδων αγαλμάτων κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου της δεκαετίας του 80 π.Χ., αλλά ο Ιούλιος Καίσαρας ως αγορανόμος (aedile) ξαναέκτισε το μνημείο του Μάριου το 65 π.Χ.Harlan, Roman Republican Moneyers and their Coins, p. 105. Το νόμισμα του Φαύστου είναι επομένως μια προσπάθεια να αποκατασταθεί η κληρονομιά τού πατέρα του, σε αντίθεση με την αποκατάσταση της μνήμης του Μάριου από τον Καίσαρα.Harlan, Roman Republican Moneyers and their Coins, p. 106.

μικρογραφία|Δηνάριο με την Αφροδίτη και τα τρία τρόπαια, τα οποία υπάρχουν επίσης στον σφραγιστικό δακτύλιο του Πομπήιου (το οποίο είναι έμπνευση από το δεύτερο δαχτυλίδι του Σύλλα).

 Ηρακλής / Άρτεμις: το δεύτερο δηνάριο με το κεφάλι του Ηρακλή που φορά το δέρμα του λέοντα της Νεμέας. Ο Μάικλ Κρόφορντ υποδηλώνει ότι αναφέρεται επίσης στην αιχμαλωσία του Ιουγούρθα, την οποία η οικογενειακή παράδοση του Σύλλα συνδέει με την εύνοια του Ηρακλή. Ο θεός εμφανίζεται επίσης στο πάνθεον του Σύλλα, καθώς πριν εορτάσει τον θρίαμβό του για τον Μιθριδάτη το 82, έδωσε το 10% της περιουσίας του στον Ηρακλή.Plutarch, Sulla, 35.Sumi, "Spectacles", p. 418. Ήταν κατά τη διάρκεια της πολυτελούς επιτυχίας προς τιμήν του Ηρακλή που απεβίωσνε η μητέρα του Φαύστου, η Καικιλία Μετέλλα.Harlan, Roman Republican Moneyers and their Coins, p. 103. Ο Σύλας, επιπλέον, αποκατέστησε τον ναό του Hercules Custos στη Ρώμη.Santangelo, Sulla, p. 220. Το αντίστροφο δείχνει την Άρτεμη να περπατάει στους ουρανούς, μια άλλη αναφορά στην ευλογία της προς τον Φαύστο για να γίνει οιωνοσκόπος.Crawford, Roman Republican Coinage, p. 450.
 Αφροδίτη / τρία τρόπαια: Τα υπόλοιπα δύο δηνάρια είναι αφιερωμένα στον Πομπήιο. Ο Φαύστος υπέγραψε τα νομίσματά του με ένα μονόγραμμα που κρύβει το όνομά του, ενώ τα δηνάρια τα αναμνηστικά για τον πατέρα του είχαν το όνομα "Φαύστος" και το επίθετο "Felix" (ευτυχής). Το κεφάλι της Αφροδίτης εμφανίζεται στην εμπρόσθια όψη, ενώ η αντίστροφη δείχνει τρία τρόπαια. Είναι αντίγραφο του δαχτυλιδιού σφράγισης του Πομπήιου, το οποίο είναι και το ίδιο μια μίμηση του δεύτερου δαχτυλιδιού του Σύλλα που έγινε μετά τη Μάχη της Χαιρώνειας, που κέρδισε το 86 π.Χ. εναντίον του Αρχέλαου, κατά τη διάρκεια του Α΄ Μιθριδατικού Πολέμου. Ο Σύλλας είχε ανεγείρει δύο τρόπαια στο σημείο της μάχης, το οποίο έκανε μια διαρκή εντύπωση στον ελληνικό κόσμο.Plutarch, Sulla, 19. Ο lituus (κυρτή ράβδος) και η κανάτα εκατέρωθεν των τρόπαιων, παραπέμπουν στο αξίωμα του οιωνοσκόπου του Πομπήιου, το οποίο έλαβε πριν από το 59 π.Χ.Broughton, Magistrates, vol. II, p. 191.Crawford, Roman Republican Coinage, p. 451. Τα τρία τρόπαια εορτάζουν τις νίκες του Πομπήιου σε τρεις ηπείρους (Αφρική, Ευρώπη και Ασία), που εορτάστηκαν κατά τη διάρκεια του τριπλού θριάμβου του το 61 π.Χ.Sumi, "Spectacles", p. 417 (note 25)

μικρογραφία|Δηνάριο με τον Ηρακλή και τέσσερα στεφάνια.

 Ηρακλής / τέσσερα στεφάνια: Όπως ο Σύλλας, ο Πομπήιος ήταν αφιερωμένος ευλαβείτο τόσο την Αφροδίτη όσο και τον Ηρακλή, που εμφανίζεται σε αυτό το δηνάριο, καθώς αφιερώθηκε ένας ναός για κάθε θεό την ίδια μέρα (12 Αυγούστου). Ωστόσο, αυτή τη φορά ο Ηρακλής εμφανίζεται με το δέρμα του λιονταριού στο κεφάλι του, συνδέοντάς τον με τη νίκη.Harlan, Roman Republican Moneyers and their Coins, p. 107. Η πίσω όψη δείχνει ένα μεγάλο στεφάνι στην κορυφή, το οποίο αναφέρεται στο χρυσό στέμμα (corona aurea) που ο Πομπήιος έλαβε το 63 π.Χ. από δύο τριβούνους των πληβείων (Τίτος Λαβιηνός και Τίτος Άμπιος), ως μέρος ενός πρωτοφανούς συνόλου τιμών που του δόθηκαν. Τα άλλα τρία μικρότερα στεφάνια είναι μια άλλη αναφορά στούς τρεις θριάμβους του Πομπήιου το 61 π.Χ. Το κεντρικό κομμάτι της πίσω όψης είναι μία σφαίρα του κόσμου, που παρήλασε ο Πομπήιος κατά τη διάρκεια των θριάμβων. Στο κάτω μέρος της πίσω όψης, το στάχυ και το διακοσμητικό πρύμνης αναφέρονται στην εντολή του Πομπήιου του 57 π.Χ., καθώς είχε αναλάβει την προμήθεια σιτηρών της Ρώμης (cura annonae).Broughton, Magistrates, vol. II, pp. 203, 204.Crawford, Roman Republican Coinage, pp. 450, 451. Ο Φίλιπ ντε Σόουζα υποδηλώνει περαιτέρω ότι το διακοσμητικό πρύμνης πλοίου αναφέρεται επίσης στην εκστρατεία του Πομπήιου ενάντια στους πειρατές της Κιλικίας το 67 π.Χ.de Souza, Piracy, p. 174.

 Μετέπειτα σταδιοδρομία 
Ο Φαύστος Σύλλα ήταν ταμίας(quaestor) το 54 π.Χ. Η Σύγκλητος του ανέθεσε να ξανακτίσει την Κουρία Οστιλία το 52, που είχε καεί μετά τις ταραχές που ακολούθησαν τη δολοφονία του Κλόδιου Πούλχερ.Cassius Dio 40.50.2. Μετά από αυτό, η Κουρία έγινε γνωστή ως η Κουρία Κορνηλία.

Η σταδιοδρομία του ως δικηγόρου διακόπηκε, ωστόσο, από τον Εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Πομπήιου και Ιουλίου Καίσαρα. Αυτός, ως οπαδός του Λούκουλου και γαμπρός του Πομπήιου, τάχθηκε με τον πρώτο. Ο Φαύστος ήταν στη Μάχη της Φαρσάλου το 48 π.Χ., ενώνοντας τους ηγέτες του κόμματός του στην Αφρική. Μετά τη Μάχη της Θάψου, προσπάθησε να δραπετεύσει στη Μαυριτανία, αλλά συνελήφθη και σκοτώθηκε από τον Πόπλιο Σίτιο, υποστηρικτή του Καίσαρα, το 46 π.Χ.Ps.-Caesar: De bello Africo 95; Titus Livius, Perioche 114; Sueton, Caesar 75.3; Aurelius Victor, de viris illustribus 78.9.

Με την Πομπηία είχε τουλάχιστον δύο παιδιά:Ps.-Caesar: De bello Africo 95: Pompeiae cum Fausti liberis ένας γιος αναφέρεται με το όνομα Φαύστος Κορνήλιος Σύλλας ο Νεώτερος. Ο Φαύστος Κορνήλιος Σύλλας Λούκουλος αντικαταστάτης ύπατος του 31 μ.Χ., ήταν απόγονός του.

 Αναφορές 

 Βιβλιογραφία 
 Λύφος Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας, Μυθολογίας και Γεωγραφίας VII από τον W. Smith & C. Anthon.
 Μάικλ Κρόφορντ, Ρωμαϊκός Ρεπουμπλικανός Κομισιόν, Πανεπιστημιακή Τύπου του Κέιμπριτζ, 1974.  Δελτίο ΕΕ 978-0-521-07492-6
 Χ. Α. Γκρούεμπερ, Νομίσματα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας στο Βρετανικό Μουσείο, 3 τόμοι, Λονδίνο, 1910.
 Μάικλ Χάρλαν, Ρωμαίοι Ρεπουμπλικανοί Χρηματιστές και τα νομίσματά τους, 63 π.Χ. - 49 π.Χ., Λονδίνο, Seaby, 1995.
 Ο Federico Santangelo, Sulla, οι Ελίτ και η Αυτοκρατορία, Μια μελέτη της ρωμαϊκής πολιτικής στην Ιταλία και την Ελληνική Ανατολή, Leiden/Boston, Brill, 2007.  Δελτίο ΕΕ 978-90-04-16386-7
 Ο Τζεφρί Σ. Σουμί, "Οι Spectacles και η δημόσια εικόνα του Σούλα", Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte, Β. 51, H. 4 (4η Qtr., 2002), σ. 414-432.
 Φίλιπ ντε Σούζα, Πειρατεία στον Ελληνορωμικό Κόσμο, Cambridge University Press, 2002, σ. 149-178.  Δελτίο ΕΕ 978-0-521-01240-9
 Ο Μπρίλ είναι ο Νέος Πόλι. Σ.Β. Κορνέλιους [I 87].Ο Κορνελίος [I 87].

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί