Πόπλιος Κορνήλιος Ρουφίνος (ύπατος το 290 π.Χ.)

Ο Πόπλιος Κορνήλίος Ρουφίνος ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός του τ3ου αι. π.Χ. 

 Βιογραφία 
Συχνά θεωρείται ότι ήταν γιος του Πόπλιου Κορνήλιου Ρουφίνου, δικτάτορα το 334 π.Χ., αλλά αυτό είναι αδύνατο, επειδή οι Fasti Capitolini λένε ότι ο πατέρας του ήταν κάποιος Γναίος Κορνήλιος Ρουφίνος και ο πάππος του ήταν ο Πόπλιος Κορνήλιος Ρουφίνος, πιθανότατα ο δικτάτορας (σημειώστε το 44 ετών χάσμα μεταξύ της δικτατορίας του Πόπλιου του Πρεσβύτερου και της πρώτης υπατείας του Πόπλιου του Νεότερου). 

Ο Ρουφίνιος ήταν δύο φορές ύπατος και μία φορά δικτάτορας, το τελευταίο έγινε σε ένα άγνωστο έτος. Έφερε το τέλος στον Πόλεμο των Σαμνιτών με την πρώτη του υπατεία, το 290 π.Χ., με τον συνάδελφό του Μάνιο Κούριο Δενάτο. Στις εκλογές του 277 π.Χ., ο Γάιος Φαβρίκιος Λουσκίνος, ύπατος του προηγούμενου έτους, ήταν αντίπαλος του Ρουφίνου, αλλά τον ψήφισε έτσι κι αλλιώς, βλέποντας ότι ο Ρουφίνος ήταν ο μόνος υποψήφιος με στρατιωτική ιδιοφυΐα. Όταν ο Ρουφίνιος τον ευχαρίστησε για την υποστήριξή του, ή όταν ο λαός ρώτησε γιατί ψήφισε τον αντίπαλό του, ο Φαβρίκιος απάντησε, "Προτιμώ να ληστεύομαι από έναν συμπατριώτη, παρά να πωληθώ από τον εχθρό [ως σκλάβος]".Aulus Gellius. Attic Nights Vii, 4.8. Retrieved August 16, 2023.

Ο Ρουφίνος ανέλαβε τα όπλα ξανά λόγω της ευπάθειας του εχθρού, στη δεύτερη υπατεία του το 277 π.Χ., κατά την οποία κατέλαβε τις πόλεις του Κρότωνα και των Επιζεφύριων Λοκρών, αλλά η φήμη του επλήγη σοβαρά λόγω της απληστίας και της σκληρότητάς του. Δύο χρόνια αργότερα, ο Ρουφίνος διώχθηκε από τη Σύγκλητο με ενέργειες του Φαβρίκιου, ο οποίος ήταν τιμητής εκείνη την εποχή, όταν βρέθηκε ότι είχε περισσότερες από δέκα λίβρες (librae) αργύρου σε πλάκες. 

 Οικογένεια 
Ήταν επίσης ο προ-προ-προπάππος του δικτάτορα Λεύκιου Κορνήλιου Σύλα, και πατέρας του Πόπλιου Κορνήλιου Σύλλα, Ιερέα του Διός (Flamen Dialis) περί το 250 π.Χ.Secondary sources: Reams (1985) The First Fifty Years of Sulla: A Re-assessment, pp. 14 - 17; Keaveney (2005) Sulla: The Last Republican, p. 5; Cagniart (1986) The Life and Career of Lucius Cornelius Sulla through his Consulship in 88 BC: A Study in Politics, p. 21; Badian (1970) Lucius Sulla: The Deadly Reformer, pp. 4 - 5; Carcopino (1931) Sylla; ou, la monarchie manquée, p. 20 n. 4; Broughton MRR 1.183, 187 and 194; ed. Smith (1872) A Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, Volume 3, p. 665 (Rufinus no. 2); Crawford (1993) The Roman Republic, pp. 29 - 30; Keulen (2009) Gellius the Satirist: Roman Cultural Authority in Attic Nights, p. 186.

Primary sources: Dion. Hal. 20.13.1; Val. Max. 2.9.4; Vell. Pat. 1.14.6; Plin. NH. 7.166; Eutrop. 2.9.3; Cic. Orat. 2.268; Aul. Gell. 4.8.1,17.21.39; Front. Strat. 3.6.4; Zonar. 8.6; L. Amp. 18.9; Plut. Sul. 1.1; Flor. 1.18.2;Tert. Apol. 6; Aug. Civ. Dei 5.18; Plin. NH. 18.8; Juv. Sat. 9.142.

 Βλέπε επίσης 
 Γένος των Κορνηλίων

 Αναφορές 

Κατηγορία:Ρωμαίοι δικτάτορες
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 3ου αιώνα π.Χ.