Μάχη του Μάλντον

Η μάχη του Μάλντον ήταν ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των Αγγλοσαξόνων με αρχηγό τον Μπέρτνοθ και των Βίκινγκς υπό τον Όλαφ Τρίγκβασον, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Έθελρεντ. Έλαβε χώρα στις 10 Αυγούστου 991 στην περιοχή του Μάλντον στον ποταμό Μπλάκγουοτερ στο Έσσεξ και έληξε με ήττα των Αγγλοσαξόνων.

Μετά τη μάχη, ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερυ και οι άρχοντες των νοτιοδυτικών επαρχιών συμβούλεψαν τον βασιλιά Έθελρεντ να εξαγοράσει τους Βίκινγκς αντί να συνεχίσει τον ένοπλο αγώνα. Το αποτέλεσμα ήταν η πληρωμή φόρου υποτελείας.

 Ιστορικό 
Δείτε επίσης: Ιστορία της Αγγλοσαξονικής Αγγλίας

Λόγω της γειτνίασής τους με τη Σκανδιναβία, τα βρετανικά νησιά ήταν συχνά στόχος επιδρομών των Βίκινγκς. Από τον 8ο αιώνα και μετά, οι επιδρομείς άρχισαν επίσης να κατακτούν και να εποικίζουν τμήματα της ανατολικής Αγγλίας. Η περιοχή που βρισκόταν στα χέρια των Σκανδιναβών ονομάστηκε Ντέινλο επειδή εκεί ίσχυε ο νόμος των Δανών Σκανδιναβών. Το 954, αυτή η περιοχή ανακτήθηκε από τους Αγγλοσάξονες, αλλά οι Βίκινγκς επανέλαβαν τις επιδρομές τους. Ως μέρος μιας από αυτές τις νέες επιδρομές, έλαβε χώρα η μάχη του Μάλντον, στην οποία οι επιτιθέμενοι επεδίωκαν λάφυρα και όχι γη, όπως φαίνεται από την ομιλία του διαπραγματευτή των Βίκινγκ: «Με το χρυσάφι θα κάνουμε ανακωχή μαζί σας».

Ευγενείς όπως ο Αγγλοσάξονας ηγέτης Μπέρτνοθ ήταν εκπρόσωποι του βασιλιά και τους ανατέθηκε το καθήκον της προστασίας των ακτών κατά τις επιθέσεις. Ο βαθμός του «έλντορμαν», ο οποίος κατά τον 11ο αιώνα εξελίχθηκε στον τίτλο του κόμη, που κληρονόμησε ο Μπέρτνοθ από τον πατέρα του, τον καθιστούσε διοικητή του Έσσεξ και αρχηγό μιας ομάδας ντόπιων αγροτών που οπλίζονταν κατά τη διάρκεια επιθέσεων.

 Η μάχη 
Με δύναμη περίπου 3.000 ανδρών, οι Βίκινγκς που πολέμησαν στη μάχη του Μάλντον, τις ημέρες που προηγήθηκαν της μάχης, λεηλάτησαν το Φόλκεστοουν, το Σάντουιτς και το Ίπσουιτς. Οι αγγλοσαξονικές δυνάμεις ανέρχονταν πιθανώς σε 3-4.000 και αποτελούνταν από τους προσωπικούς φρουρούς του αρχηγού και ντόπιους αγρότες και χωρικούς της πολιτοφυλακής του Έσσεξ. Σύμφωνα με την παράδοση, οι Βίκινγκς αποβιβάστηκαν στο νησί Νόρθεϊ, ανατολικά του Μάλντον, και αποκλείστηκαν εκεί από τους Αγγλοσάξονες. Οι Βίκινγκς προσφέρθηκαν να αποπλεύσουν με αντάλλαγμα λύτρα, αλλά κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ο Αγγλοσάξονας διοικητής Μπέρτνοθ αρνήθηκε κατηγορηματικά να συμφωνήσει σε μια τέτοια λύση. Καθώς οι δύο στρατοί χωρίζονταν από το νερό λόγω της παλίρροιας, οι διαπραγματεύσεις διεξήχθησαν με κραυγές.

Μετά την πτώση της στάθμης του νερού, οι δυνάμεις των Βίκινγκς έκαναν μια ανεπιτυχή προσπάθεια να περάσουν στην στεριά, αλλά τους σταμάτησε μια μικρή μονάδα του αγγλοσαξονικού στρατού. Θέλοντας να επιτύχει μια αποφασιστική μάχη, ο  Μπέρτνοθ υποχώρησε σε έναν σφιχτό σχηματισμό προστατευμένο από ασπίδες και επέτρεψε στους Βίκινγκς να περάσουν στη στεριά. Αρχικά, η σύγκρουση ήταν ομοιόμορφη, αλλά με τον θάνατο του Μπέρτνοθ, ο στρατός των Αγγλοσαξόνων χαλάρωσε και πολλοί πολεμιστές κατέφυγαν στα δάση. Μόνο μικρές προσωπικές μονάδες του πεσόντα ηγέτη παρέμειναν στο πεδίο της μάχης και πολέμησαν μέχρι που ηττήθηκαν ολοκληρωτικά. Οι απώλειες των επιτιθέμενων ήταν επίσης σημαντικές, τόσο που μετά τη νικηφόρα μάχη δεν μπόρεσαν να επιτεθούν στην πόλη Μάλντον.

 Αποτελέσματα 
Ως αποτέλεσμα της εισβολής, ο Άγγλος βασιλιάς Έθελρεντ Β' συμφώνησε να πληρώσει στους Βίκινγκς για πρώτη φορά φόρο υποτέλειας 10.000 ρωμαϊκών λιρών - 3.300 κιλά αργύρου (περίπου 1,8 εκατομμύρια £ σε τιμές 2022, γεγονός που σηματοδότησε την αρχή μιας νέας εποχής επιδρομών των Βίκινγκς στην Αγγλία. Η δωροδοκία σε αντάλλαγμα για ειρήνη παρακίνησε έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό επιδρομέων, που τελικά οδήγησε στην πλήρη κατάκτηση της χώρας με την Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας το 1066.

 Πηγές 
Μια αφήγηση της μάχης, εμπλουτισμένη με πολλά ονόματα των Άγγλων πολεμιστών και άλλες λεπτομέρειες, σώζεται σε ένα ποίημα γραμμένο στα παλαιά αγγλικά με τίτλο Η μάχη του Μάλντον.  Αναφορά στη μάχη υπάρχει επίσης στο Αγγλοσαξονικό Χρονικό στο οποίο υποστηρίζεται ότι αρχηγός των Βίκινγκς ήταν ο Νορβηγός Όλαφ Τρίγκβασον. Μια πηγή του 12ου αιώνα, το Liber Eliensis που γράφτηκε από τους μοναχούς του Έλυ, υποδηλώνει ότι μόνο ένας μικρός αριθμός πολεμιστών βρισκόταν υπό τις διαταγές του Μπέρτνοθ: «Ούτε πτοήθηκε από τον μικρό αριθμό των ανδρών του, ούτε φοβήθηκε από το πλήθος των εχθρών.»  Αριθμητική διαφορά δεν αναφέρεται στις άλλες πηγές.

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Μεσαιωνική ιστορία της Αγγλίας
Κατηγορία:Αγγλοσαξονική Αγγλία