Μάρκος Λικίνιος Κράσσος Φρούγι (ύπατος το 27)

Ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος Φρούγι (λατιν.: Marcus Licinius Crassus Frugi, άκμασε τον 1ο αι. μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος ευγενής με υπατικό βαθμό, που έζησε κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η μητέρα του, Φρούγκι, ήταν Ρωμαία γυναίκα, ενώ ο πατέρας του ήταν ο ύπατος του 14 π.Χ. και ανθύπατος (κυβερνήτης) Μάρκος Λικίνιος Κράσσος Φρούγι. Ο υιοθετημένος παππούς τού Φρούγι ήταν ο ύπατος και στρατηγός Μάρκος Λικίνιος Κράσσος ο Νεώτερος. Ο Κράσσος ήταν εγγονός του Μάρκου Λικίνιου Κράσσου, ενός της Τριανδρίας, και ο τελευταίος γνωστός άμεσος απόγονος του πάππου του αυτού. Είχε μια κόρη, που ονομάστηκε Λικινία και παντρεύτηκε τον ύπατο Λεύκιο Καλπούρνιο Πίσωνα. Ο γιος τους, Γάιος Καλπούρνιος Πίσων, ήταν συνωμότης εναντίον του Αυτοκράτορα Νέρωνα.

 Βιογραφία 
Η σταδιοδρομία του ως δημόσιας προσωπικότητας έχει διατηρηθεί σε μια επιγραφή που σώζεται στη Ρώμη.Ο Φρούγι υπηρέτησε ως πραίτωρ του άστεως, στη συνέχεια το 27 ως κανονικός ύπατος με τον Λεύκιο Καλπούρνιο Πίσωνα ως συνάδελφό του. Attilio Degrassi, I fasti consolari dell'Impero Romano dal 30 avanti Cristo al 613 dopo Cristo (Rome, 1952), p. 9 Κάποτε μετά το 44 υπηρετούσε ως ανθύπατος (κυβερνήτης) της Μαυριτανίας. Επίσης, έγινε δεκτός στον Σύλλογο των Ποντιφικών, ένα από τα τέσσερα πιο διάσημα αρχαία ρωμαϊκά ιερατεία.

Όταν ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος έφυγε από τη Ρώμη για να ολοκληρώσει την κατάκτηση της Βρετανίας, σύμφωνα με τα λόγια της Μπάρμπαρα Λέβικ, ο Φρούγι ήταν ένας από τους "γαλαξίες των διακεκριμένων υπάτων με υψηλές προσδοκίες ή στρατιωτικό ταλέντο" που τον συνόδευε, μοιραζόμενος έτσι "τη δόξα, και αποφεύγοντας να βλάψει τη Ρώμη".Levick, Claudius (New Haven: Yale University, 1990), p. 142  Όταν ο Κλαύδιος εόρτασε τη νίκη του, όταν επέστρεψε στη Ρώμη το 43 με έναν θρίαμβο, ο Φρούγι ήταν επίσης μαζί του. Σε αυτή την περίπτωση, ο Κλαύδιος απάλλαξε τον Φρούγι από το να φορά μία με πορφυρή άκρη τόγκα (είχε κερδίσει την ίδια τιμή σε προηγούμενη περίπτωση). Ο Φρούγκι ήρθε στην παρέλαση ντυμένος με μια τουνίκα με κεντημένους φοίνικες και κάνοντας βόλτα έφιππος.

 Οικογένεια 
Ο Φρούγι είχε νυμφευτεί μια ευγενή γυναίκα, που ονομαζόταν Σκριβωνία Μάγνα.Syme, The Roman Revolution, p. 578 Η Σκριβωνία ήταν άμεση απόγονος της Πομπήιου, από την κόρη του Πομπήιου από τον τρίτο γάμο του με τη Μουκία Τέρτια.

Η Σκριβωνία γέννησε στον Φρούγι τα ακόλουθα παιδιά:
 Γναίος Πομπήιος Μάγνος.Syme, The Roman Revolution, p. 578 Νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Κλαυδία Αντωνία το 43, την κόρη και το μοναδικό παιδί του Κλαύδιου από τον δεύτερο γάμο του με την Αιλία Παιτίνα. Η Αντωνία τον παντρεύτηκε ως πρώτο σύζυγό της και δεν είχαν παιδιά. Ο Μάγνος δολοφονήθηκε το 47.
 Μάρκος Λικίνιος Κράσσος Φρούγι. Υπηρέτησε ως ύπατς το 64 υπό τον Αυτοκράτορα Νέρωνα. Ο Νέρων διέταξε την εκτέλεση του Φρούγι μεταξύ 66 και 68, λόγω των πληροφοριών που έφερε εναντίον του ο Μάρκος Ακουίλιος Ρέγουλος.Shelton, The Women of Pliny's Letters, p. 153 Μετά το τέλος του, η χήρα του, η Σουλπικία Πραιτεξτάτα, εμφανίστηκε το 70 σε μια συνεδρίαση της Συγκλήτου, αναζητώντας εκδίκηση για τον θάνατο του Φρούγι.  Αυτό οδήγησε στη δίωξη του Ρέγουλου από τη Σύγκλητο, μαζί με τον συνδεδεμένο πολιτικό κύκλο του. Rutledge, Imperial Inquisitions: Prosecutors and Informants from Tiberius to Domitian, p.119 Με τη Σουλπικία Πραιτεξτάτα, ο Φρούγι είχε τρεις γιους και μια κόρη: Λεύκιος Σκριβώνιος Λίβων Ρουπίλιος Φρούγι Μπόνος (ύπατος το 88), Μάρκος Λικίνιος Σκριβώνιος Καμερίνος και Γάιος Καλπούρνιος Πίσων Κράσσος Φρούγι Λικίνιος (ύπατος το 87) Rudich, Political Dissidence Under Nero: The Price of Dissimulation, p. 203. Η κόρη του ήταν η Λικινία Πραιτεξτάτα, η οποία υπηρέτησε ως αρχηγός των Εστιάδων Παρθένων.Romeins Imperium – Marcus Licinius Crassus Frugi translated from Dutch to English
 Μάρκος Λικίνιος Κράσσος Σκριβωνιανός. Κάποιες φορές μεταξύ του 68 και του 69 ο στρατηγός Μάρκος Αντώνιος Πρίμος είχε προσφερθεί να κάνει τον Σκριβωνιανό Αυτοκράτορα, αλλά ο Σκριβωνιός αρνήθηκε. Ο Τάκιτος δείχνει ότι δολοφονήθηκε κάποια στιγμή μετά τον θάνατο τού μικρότερου αδελφού του Λυκινιανού. Tacitus, The Histories, Book I:48.
 Λεύκιος Καλπούρνιος Πίσων Φρούγι Λικινιανός, που υιοθετήθηκε από μέλος του γένους των Καλπουρνίων. Αργότερα υιοθετήθηκε από τον -για λίγο- Αυτοκράτορα Γάλβα (βασ. 68-69). Ο Λικινιανός έγινε γιος και κληρονόμος του Γάλβα, αλλά δολοφονήθηκε με εντολή του Όθωνα, άλλου υποψήφου για τον θρόνο. Ο Λικινιανός νυμφεύτηκε μια γυναίκα που ονομαζόταν Βερανία Γεμίνα, η οποία προερχόταν από μια οικογένεια που είχε υπατικό βαθμό.
 Λικινία Μάγνα. Παντρεύτηκε τον συγκλητικό Λεύκιο Καλπούρνιο Πίσωνα, ο οποίος υπηρέτησε ως ένας από τους υπάτους το 57.[1]Elsner, Life, Death and Representation: Some New Work on Roman Sarcophagi, p. 57 Ο Πίσων αργότερα δολοφονήθηκε με εντολή του Αυτοκράτορα Βεσπασιανού. Η Λικινία και ο Πίσων είχαν μια κόρη που ονομαζόταν Καλπουρνία, η οποία παντρεύτηκε τον Καλπούρνιο Πίσωνα Γαλεριανό, γιο του Γάιου Καλπούρνιου Πίσωνα (συνύπατος το 41 με τον Κλαύδιο).The Cambridge Ancient History. Vol. 5, VII ed.  London: Cambridge University Press, 1970–2007. Ο Καλπούρνιος Πίσων Γαλεριανός εκτελέστηκε το 70 για την αντίθεσή του εναντίον τού Βεσπασιανού.Anne Publie. "Les Cneuius".  & Anne Publie. "Les Caesoninus"  Η Λικινία πέθανε σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ 70 και 80, καθώς ο τάφος της, που βρέθηκε στον χώρο της Βίλας Μποναπάρτε κοντά στην Πόρτα Σαλαρία, χρονολογείται από αυτή την περίοδο. Το κτήμα μπορεί να ήταν μέρος των προαστιακών ιδιοκτησιών της οικογένειας και η επιτάφια πλάκα της εκτίθεται στα Μουσεία του Βατικανού.Elsner, Life, Death and Representation: Some New Work on Roman Sarcophagi, pp. 31, 46

Την άνοιξη του 47 ο Φρούγι, η σύζυγός του και ο Γναίος Πομπήιος Μάγνος εκτελέστηκαν με εντολή της αυτοκράτειρας Βαλερίας Μεσσαλίνας. Μετά τα λείψανά τους τοποθετήθηκαν στον τάφο της Λικινίας Καλπουρνίας, που βρίσκεται στην Βία Σαλαρία. Επίσης, στον τάφο τάφηκε ο γιος τους, ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος Φρούγι ο Μικρός.

 Βλέπε επίσης 
 Γένος Λικινίων
 Λεύκιος Καλπούρνιος Πίσων Φρούγι

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
 Σουητόνιος, Οι Ζωές των Δώδεκα Καίσαρων, "Κλαύδιο", Κλ. 17
 Τακίτος, ΑναλΕφημερίδες
 Τακίτος, Οι Ιστορίες, Κλασικοί Πινγκουίνες, 2009
 http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Gazetteer/Places/Europe/Italy/Lazio/Roma/Rome/_Texts/Lanciani/LANPAC/6*.html
 Ρ. Σάιμ, Η Ρωμαϊκή Επανάσταση (Οξφόρδη: Πανεπιστημιακή Τύπο, 2002) 
 Σ.Χ. Ράτλετζ, Αυτοκρατορικές Ιερά Εξέτασεις: Εισαγγελείς και πληροφοριοδότες από τον Τιβέριο έως τον Δομιθιανό (Google eBook), Ράτλέτζ, 2002
 J. Elsner & J. Huskinson, Ζωή, Θάνατος και Αντιπροσωπεία: Μερικά Νέα Έργα για τους Ρωμαίους Σαρκοφάγους (Google eBook), Walter de Gruyter, 2010
 Β. Ρούντιχ, Πολιτική Αντίθεση υπό τον Νέρωνα: Η τιμή της απομίμησης, Ρουτλέτζ, 2013
 Η Τζ. Σέλτον, Οι Γυναίκες των Επιστολών του Πλίνι, Ρούτλέτζ, 2013

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Η Άννη Πμπλι. "Οι Κνεύους".  & Anne Publie. "Les Caesoninus" 
 Η οικογένεια Piso Frugi
 άρθρο της Ματίνια της Γηραιάς στο Livius.org 
 https://web.archive.org/web/20101202052050/http://www.ancientlibrary.com/smith-bio/2808.html
 https://web.archive.org/web/20090315042446/http://www.ancientlibrary.com/smith-bio/3091.html

Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα