Oldsmobile 98

Το Oldsmobile 98 ήταν ένα μεγάλο πολυτελές αυτοκίνητο που παρήχθη από την Oldsmobile (Όλντσμομπιλ), μια εταιρεία που ιδρύθηκε το 1897 και υπήρξε θυγατρική του ομίλου της General Motors από το 1908 έως το 2004. Κατά τη διάρκεια της μακράς χρονικής περιόδου παραγωγής του, μεταξύ του 1940 και του 1996, το 98 σε όλες τις γενιές του ήταν σταθερά το κορυφαίο μοντέλο της Oldsmobile και αντιστοιχούσε στο πολυτελές μοντέλο της αδελφής μάρκας Buick όσον αφορά το μέγεθος και το κύρος και, μαζί με το Buick Electra, ξεπεράστηκε μόνο από τα μοντέλα της πολυτελούς μάρκας Cadillac. Όπως και με τα περισσότερα αμερικανικά αυτοκίνητα της εποχής, για όλη την παραγωγή τους, αυτά τα αυτοκίνητα ήταν πολύ μεγάλα, πάνω από 5 μέτρα σε μήκος και με ισχυρούς κινητήρες V8, με το βάρος των αυτοκινήτων, ανάλογα με τη γενιά, να κυμαίνεται από 1.650 έως 2.100 κιλά.

 Από χρόνο σε χρόνο 
 1940–1947 

Ο διάδοχος της Σειράς 80 είχε μεταξόνιο που επεκτάθηκε στα 3.150 χιλιοστά το 1940, κυκλοφόρησε στην αγορά ως Σειρά 90 και είχε το παρατσούκλι "Custom Cruiser". Εκτός από το 4-θυρο σεντάν και το 2-θυρο κουπέ, υπήρχε επίσης ένα σπάνιο κάμπριο, το οποίο κατασκευάστηκε σε μόλις 290 αντίτυπα, και ένα 2-θυρο Phaeton, από το οποίο κατασκευάστηκαν μόλις 50 αντίτυπα. Ο κορυφαίος πλευρικά ελεγχόμενος I8, δηλαδή σε σειρά οκτακύλινδρος, κινητήρας είχε κυβισμό 4.211 κυβικών εκατοστών και απέδιδε ισχύ 110 ίππους (81 kW) στις 3.200 σ.α.λ.Tad Burness: American Car Spotter’s Guide 1940–1965. Motorbooks International, 1978, ISBN 0-87938-057-8.

Μόνο το 1941 υπήρχε ένας I6, δηλαδή εν σειρά εξακύλινδρος, κινητήρας με κυβισμό 3.900 κυβικών εκατοστών, επίσης πλευρικά ελεγχόμενος, εναλλακτικά του οκτακύλινδρου κινητήρα, ο οποίος είχε επίσης ισχύ 3.200 σ.α.λ. 100 ίππων (74 kW). Ελάχιστα είχαν αλλάξει στις υπερκατασκευές των βαγονιών.

Το 1942, η σειρά ονομάστηκε 98, επειδή ο εξακύλινδρος κινητήρας είχε καταργηθεί ξανά (το τελικό 8 σήμαινε 8-κύλινδρο κινητήρα). Το μεταξόνιο αυξήθηκε στα 3.226 χιλιοστά, το Phaeton και το Coupé δεν προσφέρονταν πλέον, αλλά προσφέρθηκε ένα 2-θυρο σεντάν. Στη μάσκα του ψυγείου δόθηκε μια ενιαία, επιχρωμιωμένη εγκάρσια μπάρα σε όλο το πλάτος του οχήματος.

Στις 5 Φεβρουαρίου 1942, η παραγωγή σταμάτησε λόγω του πολέμου και το εργοστάσιο μετατράπηκε σε πολεμική παραγωγή, όπως συνέβη τότε και με όλες τις αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες.

Από τις 15 Οκτωβρίου 1945, το νέο μοντέλο εμφανίστηκε ξανά το 1946 ως Σειρά 90 με τον γνωστό οκτακύλινδρο κινητήρα και μεταξόνιο 3.175 χιλιοστά. Όπως με όλα τα νεοεκδοθέντα Oldsmobile, τα σώματα αντιστοιχούσαν σε αυτά πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η νέα μάσκα ψυγείου αποτελούνταν από τέσσερις ράβδους χρωμίου τραβηγμένες προς τα κάτω στα εξωτερικά άκρα. Οι προφυλακτήρες τραβήχτηκαν γύρω από τις γωνίες του οχήματος στις εγκοπές των τροχών.

Το 1947 υπήρξαν λίγες αλλαγές και μόνο ο χαρακτηρισμός 98 διατηρήθηκε.

 1948–1953 

Το 1948 εμφανίστηκε η πρώτη γενιά μοντέλων των μεταπολεμικών χρόνων με κάποιες καινοτομίες. Το Oldsmobile 98 ήταν ένα από τα πρώτα μοντέλα της General Motors που έλαβε ένα αμάξωμα ποντονίου με ενσωματωμένα μπροστινά φτερά. Αντί για Custom Cruiser, το 98 πωλήθηκε πλέον ως "Futuramic". Το 1949, ήρθε ο νέος κινητήρας V8 με βαλβίδες εναέριας κυκλοφορίας. Αυτός ο κινητήρας των 4.976 κυβικών εκατοστών εντυπωσίασε ιδιαίτερα το κοινό, καθώς βοήθησε τα βαριά αυτοκίνητα να βελτιώσουν σημαντικά τις επιδόσεις τους με τους 135 ίππους (99 kW). Αυτός ο κινητήρας οδήγησε σε έναν αγώνα επιδόσεων στην αμερικανική κατασκευή οχημάτων, που παρήγαγε όλο και πιο ισχυρούς κινητήρες τα επόμενα 20 χρόνια.

Το 1950, προστέθηκε ένα κουπέ με σκληρή οροφή που ονομάζεται Holiday και υπήρχαν δύο επίπεδα εξοπλισμού (standard και deluxe). Το 1952, η ισχύς του κινητήρα αυξήθηκε στους 160 ίππους (118 kW) και το μεταξόνιο από 120 σε 122 ίντσες (3.048 και 3.099 χιλιοστά, αντίστοιχα). Την ίδια χρονιά, η Oldsmobile άρχισε να γράφει με λέξεις το όνομα του κορυφαίου μοντέλου της: το 98 αντικαταστάθηκε από το Ninety-Eight.

Το 1953 σημειώθηκε ένα ελαφρύ λίφτινγκ και αύξηση της ισχύος στους 165 ίππους (123 kW). Στο φετινό Motorama, η Oldsmobile παρουσίασε ένα νέο μοντέλο επίδειξης, το Starfire. Αυτό το εφάπαξ βασίστηκε στο Ninety-Eight και διέθετε ένα 5θέσιο, ανοιχτό πλαστικό σώμα και ένα πανοραμικό παρμπρίζ. Το Rocket V8 του απέδιδε 200 ίππους (149,1 kW). Επιπλέον, η Oldsmobile, μαζί με την Cadillac (Eldorado) και την Buick (Wildcat), πρόσφεραν για πρώτη φορά ένα λεγόμενο «Dream Car». Επρόκειτο για κάμπριο που βασίζονταν σε τεχνολογία παραγωγής μεγάλης κλίμακας, αλλά ήταν εξαιρετικά εξατομικευμένα: πραγματικά «ονειρικά αυτοκίνητα» της εποχής τους, αλλά στην πραγματικότητα μπορούσαν να αγοραστούν με την απαραίτητη αλλαγή. Η έκδοση του Oldsmobile ονομαζόταν Fiesta και τεχνικά ήταν μια έκδοση του Ninety-Eight. Διέθετε έναν ιδιαίτερα πολυτελή εξοπλισμό, έναν κινητήρα 170 ίππων (127 kW), το νέο πανοραμικό παράθυρο και μια τιμή 5.717 δολαρίων. Ένα «κανονικό» Ninety-Eight Cabriolet ήταν αρκετά ελαφρύτερο κατά 150 κιλά στα 1.868 κιλά και κόστιζε μόλις 3.229 δολάρια. Ωστόσο, μόλις 458 αντίτυπα κατασκευάστηκαν το μοναδικό έτος παραγωγής του «Fiesta».

Τα αμαξώματα άλλαξαν ελάχιστα, μόνο τα μικρά στρογγυλά πίσω φώτα προεξείχαν όλο και περισσότερο προς τα πάνω από τα φτερά, οδηγώντας σταδιακά στην εποχή των πίσω πτερυγίων.

 1954–1960 

Το 1954, το Ninety-Eight δημιούργησε ένα νέο, πιο επίπεδο σώμα με μικρά ουρά πτερύγια. Τα κέρατα του μπροστινού προφυλακτήρα είχαν πάρει το σχήμα πυραύλων. Τα μπροστινά και πίσω παράθυρα σχεδιάστηκαν ως πανοραμικά παράθυρα. Ο κινητήρας V8 είχε διευρυνθεί στα 5.309 κυβικά εκατοστά και απέδιδε 185 ίππους (136 kW) στις 4.000 σ.α.λ. Στο κάμπριο δόθηκε το παρατσούκλι "Starfire". Το 1955, μόνο ο μπροστινός προφυλακτήρας μετακινήθηκε ελαφρώς ψηλότερα, δίνοντας στο αυτοκίνητο μια πιο μοντέρνα εμφάνιση. Η ισχύς του κινητήρα αυξήθηκε στους 202 ίππους (149 kW). Το 1956, η μάσκα του ψυγείου μεταλλάχθηκε σε στόμα καρχαρία με ένα κεντρικό κάθετο γόνατο χρωμίου. Η ισχύς του κινητήρα αυξήθηκε και πάλι στους 240 ίππους (176 kW) στις 4.400 σ.α.λ.

Το 1957, το στόμιο του καρχαρία στον μπροστινό προφυλακτήρα έγινε ελαφρώς μικρότερο, το μεσαίο χρωμιωμένο γόνατο παραλείφθηκε και τα πτερύγια της ουράς ξεχώριζαν πιο έντονα. Ολόκληρη η σειρά Ninety-Eight έφερε πλέον το ψευδώνυμο Starfire και δημιούργησε έναν σημαντικά διευρυμένο κινητήρα. Από κυβισμό 6.080 κυβικών εκατοστών, απέδιδε 277 ίππους (204 kW) στις 4.400 σ.α.λ. Το 1958, μια φαρδιά μάσκα ψυγείου με διπλούς προφυλακτήρες και διπλούς προβολείς κοσμούσε το μπροστινό μέρος. Τα πίσω φτερά ήταν εξοπλισμένα με τέσσερις επιχρωμιωμένες διακοσμητικές λωρίδες στα πλαϊνά, που τους έδιναν μια όψη σαν σανίδα πλυσίματος. Η ισχύς του κινητήρα αυξήθηκε στους 305 ίππους (224 kW) στις 4.600 σ.α.λ.

Το 1959, το στυλ των αυτοκινήτων Oldsmobile αναθεωρήθηκε ξανά πλήρως. Τα πτερύγια της ουράς έφτασαν στη μέγιστη έκφρασή τους και στο μπροστινό μέρος τα οχήματα φορούσαν μια φαρδιά μάσκα ψυγείου με διπλούς προβολείς σε μεγάλη απόσταση, μεταξύ των οποίων ήταν τοποθετημένα τα φώτα θέσης. Στη μέση, το καπό ήταν ελαφρώς χαμηλωμένο. Στα 5.664 χιλιοστά, το σώμα είχε φτάσει σε άγνωστα μέχρι τότε μήκη. Ο κινητήρας μεγεθύνθηκε ξανά και απέδιδε 315 ίππους (232 kW) στις 4.600 σ.α.λ από κυβισμό 6.457 κυβικών εκατοστών.

Το 1960, τα πτερύγια της ουράς έγιναν ξανά μικρότερα και οι δίδυμοι προβολείς πλησίασαν ο ένας τον άλλο. Εκείνη τη χρονιά, ένα Oldsmobile Ninety-Eight Pace Car βρισκόταν στο Ράλι Ιντιανάπολις 500.

 1961–1970 

Το Oldsmobile Ninety-Eight του μοντέλου του 1961 είχε κωνικό άκρο της ουράς αντί για ουρά πτερύγια. Είχε το παρατσούκλι Classic. Τα πανοραμικά παράθυρα είχαν επίσης εξαφανιστεί. Οι στρογγυλοί δίδυμοι προβολείς οριοθετούσαν τη φαρδιά μάσκα του ψυγείου, στο κάτω τρίτο της οποίας μπορούσε να διαβαστεί η λέξη "Oldsmobile". Αυτό το τοπίο πλαισιώθηκε από τον λείο μπροστινό προφυλακτήρα και το καπό. Ο κινητήρας των 6,5 λίτρων έλαβε αύξηση της ισχύος του στους 325 ίππους (239 kW). Το 1962, υπήρχε μια απλούστερη γρίλια και ο κινητήρας απέδιδε 330 ίππους (243 kW). Το 1963, η μάσκα ήταν διαμορφωμένη έτσι ώστε η κεντρική γραμμή και οι άκρες των φτερών να προεξέχουν ελαφρώς, ενώ οι δίδυμοι προβολείς κάθονταν χαμηλότερα στη μάσκα. Τα στρογγυλά πίσω φώτα έδωσαν τη θέση τους σε στενά, κάθετα μοντέλα. Το 1964 δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου αλλαγές, μόνο οι πίσω τροχοί ήταν σχεδόν πλήρως καλυμμένοι από τα φτερά.

Το 1965, η μάσκα έλαβε ένα "σχήμα οστού" (ήταν ελαφρώς χαμηλότερα μεταξύ των δίδυμων προβολέων) και μια "αιώρηση ισχίου" φαινόταν πάνω από τους θόλους των πίσω τροχών. Ο νέος κινητήρας είχε κυβισμό 6.965 cc και απέδιδε ισχύ 360 ίππους (265 kW) στις 4.800 σ.α.λ. Το 1966, το μπροστινό μέρος ήταν λίγο πιο διαμορφωμένο και η ισχύς του κινητήρα αυξήθηκε στους 365 ίππους (268 kW). Το 1967, η μάσκα του ψυγείου έδειξε ένα έντονα προεξέχον, πολύ χαμηλό μεσαίο τμήμα και οι δίδυμοι προβολείς τοποθετήθηκαν ακόμη πιο βαθιά στις υποδοχές τους.

Το 1968, το περίγραμμα της μάσκας του ψυγείου ενισχύθηκε για να δημιουργηθεί ένα πραγματικό σχήμα V. Η μάσκα εκτεινόταν και στις δύο πλευρές αυτής της βαμμένης "μύτης". Για άλλη μια φορά χρησιμοποιήθηκε ένας μεγαλύτερος κινητήρας με κυβισμό 7.456 κυβικών εκατοστών, αλλά όπως και ο προκάτοχός του, απέδιδε «μόνο» 365 ίππους (268 kW) στις 4.600 σ.α.λ. Το 1969, το μεταξόνιο αυξήθηκε κατά 25,4 χλστ. (1") στα 3.226 χλστ., ενώ το στυλ και ο κινητήρας παρέμειναν τα ίδια. Λίγες αλλαγές έγιναν και το 1970.

 1971–1976 

Ενώ τα προηγούμενα χρόνια χαρακτηρίζονταν από συνεχή αύξηση της απόδοσης του κινητήρα, η ισχύς του κινητήρα μειώθηκε και πάλι υπό την επίδραση της κρίσης πετρελαίου, αν και ο κυβισμός παρέμεινε ο ίδιος. Το 1971 υπήρχαν μόνο 320 ίπποι, το 1972 ήταν μόνο 225 ίπποι. Το 1973, η ισχύς αυξήθηκε ξανά στους 275 ίππους, για να πέσει στους 210 ίππους το επόμενο έτος. Αυτό παρέμεινε έτσι και το 1975, αλλά το 1976 προσφέρθηκαν μόνο 190 ίπποι. Με το ίδιο μεταξόνιο, τα αυτοκίνητα έγιναν μακρύτερα και βαρύτερα από ποτέ. Οι στόχοι ανάπτυξης αυτής της σειράς ήταν το μέγεθος και η οδηγική άνεση, ενώ η ενεργειακή απόδοση δεν είχε ακόμη ληφθεί υπόψη. Με την πετρελαϊκή κρίση του 1973, που έπιασε τις ΗΠΑ εντελώς απροετοίμαστες, η ζήτηση για μεγάλα «οδικά κρουαζιερόπλοια» μειώθηκε ξαφνικά. Το Oldsmobile 98, ως τυπικός εκπρόσωπος αυτού του τύπου αυτοκινήτου, επηρεάστηκε άμεσα από την προκύπτουσα πτώση της ζήτησης.James M. Flammang, Ron Kowalke: Standard Catalog of American Cars 1976–1999. Krause Publications, Iola 1999, ISBN 0-87341-755-0.

Στυλιστικά, επίσης, ελάχιστα άλλαξαν. Ενώ οι στρογγυλοί δίδυμοι προβολείς βρίσκονταν ήδη σε ορθογώνια πλαίσια το 1971, αντικαταστάθηκαν πλήρως από ορθογώνιους προβολείς το 1976. Ακόμη και η σιγά-σιγά απαρχαιωμένη αιώρηση ισχίου άντεξε στο Oldsmobile 98 όλα τα χρόνια.

 1977–1984 

Χρειάστηκαν τρία χρόνια για να αντιδράσει ο (διαχρονικά) δυσκίνητος όμιλος της General Motors στις μεταβαλλόμενες συνθήκες. Το φθινόπωρο του 1976, όλα τα μεγάλα μοντέλα του 1977 εμφανίστηκαν σε νέα και, για πρώτη φορά, μικρότερη μορφή. Λόγω της βελτιωμένης χρήσης του χώρου στο σαλόνι, ο διαθέσιμος χώρος στο εσωτερικό παρέμεινε αμετάβλητος. Το Ninety-Eight ήταν διαθέσιμο μόνο ως 2-θυρο κουπέ ή 4-θυρο σεντάν. Ο κινητήρας των 7,5 λίτρων V8 είχε παραχωρήσει τη θέση του σε έναν V8 κινητήρα κυβισμού 5.735 κυβικών εκατοστών, ο οποίος είχε μέγιστη ισχύ 170 ίππους (125 kW) στις 3.800 σ.α.λ. Ένας κινητήρας V8 με κυβισμό 6.603 κυβικών εκατοστών ήταν επίσης διαθέσιμος προαιρετικά, ο οποίος απέδιδε 185 ίππους (136 kW) στις 3.600 σ.α.λ. Το μοντέλο του 1978 έφερε λίγες αλλαγές στην εμφάνιση και την τεχνολογία. Το μόνο νέο χαρακτηριστικό ήταν ο προαιρετικός κινητήρας ντίζελ (βλ. παρακάτω). Το 1979, οι αλλαγές περιορίστηκαν επίσης στη μάσκα του ψυγείου – και οι βενζινοκινητήρες ήταν κάπως πιο αδύναμοι με τον ίδιο κυβισμό: ο μικρός V8 εξακολουθούσε να παράγει 160–165 ίππους (118–121 kW), ο μεγάλος 175 ίππους (129 kW).

Το 1980 έλαβε χώρα άλλο ένα μικρό λίφτινγκ, οι γραμμές έγιναν λίγο πιο ήπιες, το καπό κατέβηκε μπροστά και τα μπροστινά φλας μετακινήθηκαν από την προηγούμενη θέση τους κάτω από τους ορθογώνιους προβολείς στον προφυλακτήρα. Ο κινητήρας 5,7 λίτρων, ο βασικός εξοπλισμός του προηγούμενου μοντέλου, ήταν διαθέσιμος μόνο προαιρετικά ως η πιο ισχυρή έκδοση με 160 ίππους (118 kW). ο νέος βασικός εξοπλισμός ήταν ένας κινητήρας V8 με κυβισμό 5.031 κυβικών εκατοστών και ισχύ 150 ίππους (110 kW) στις 3.600 σ.α.λ.

Το 1981, όπως κάθε χρόνο, υπήρχε μια μάσκα ψυγείου με νέο μοτίβο και ο προηγούμενος κινητήρας παραγωγής έγινε προαιρετικός επιπλέον, αν και έχασε επίσης 10 ίππους σε 140 ίππους (103 kW). Ο νέος κινητήρας παραγωγής ήταν εξακύλινδρος κινητήρας για πρώτη φορά από το 1941, αυτή τη φορά V6 με κυβισμό 4.130 κυβικών εκατοστών και ισχύ 125 ίππων (92 kW) στις 4.000 σ.α.λ. Το 1982 και το 1983, οι αλλαγές περιορίστηκαν επίσης στην εμφάνιση της μάσκας του ψυγείου. Το 1984, ο V6 εγκαταλείφθηκε ξανά, κάνοντας τον V8 των 5,0 λίτρων ξανά μέρος του βασικού εξοπλισμού. Τα αυτοκίνητα είχαν πλέον (απομιμήσεις) ακτινωτούς τροχούς και το έμβλημα της Oldsmobile ήταν επίσης αποτυπωμένο στα κάθετα πίσω φώτα.

 1984–1990 

Η σειρά μοντέλων που κυκλοφόρησε το 1977 ήταν μόνο μια προσωρινή αντίδραση στις αυξημένες διεθνείς τιμές του πετρελαίου. Η General Motors είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα οχήματα με την προηγούμενη συμβατική φιλοσοφία δεν θα μπορούσαν να παρέχουν την απαραίτητη οικονομία, αν οι επιδόσεις και οι χώροι οδήγησης παραμένουν σε αποδεκτά επίπεδα. Ως εκ τούτου, αποφασίστηκε να μετατραπεί ολόκληρη η παλέτα των μοντέλων σε μπροστοκίνητα – ακόμα και για τα μεγάλα μοντέλα. Μετά το συμπαγές Chevrolet Citation το 1979 και το μεσαίας κατηγορίας Chevrolet Celebrity το 1982, τα μεγάλα μοντέλα εμφανίστηκαν επίσης σε νέα μορφή το 1984.

Το νέο Ninety-Eight ήταν πολύ μικρότερο από τον προκάτοχό του και είχε ένα σχετικά άτολμης και δυσδιάκριτης αισθητικής αμάξωμα, αν και υιοθέτησε για πρώτη φορά μια ελαφρώς αεροδυναμική σχεδίαση. Τον πρώτο χρόνο, κινούνταν με βενζινοκινητήρα V6 κυβισμού 2.966 κυβικών εκατοστών, ο οποίος απέδιδε μόνο 110 ίππους (81 kW) στις 4.800 σ.α.λ. Επίσης, ένας βενζινοκινητήρας V6 με κυβισμό 3.785 κυβικών εκατοστών και με ψεκασμό καυσίμου, ο οποίος προερχόταν από την αδελφή μάρκα Buick, ήταν επίσης διαθέσιμος προαιρετικά. Οι επιδόσεις του ήταν λίγο καλύτερες, καθώς απέδιδε 125 ίππους (92 kW) στις 4.400 σ.α.λ. Το 1984 προσφέρθηκε επίσης ένας μικρότερος V6 κινητήρας ντίζελ, ο οποίος απέδιδε τους πενιχρούς 85 ίππους (62,5 kW) από 4.293 κ.εκ. Το Oldsmobile 98 και το αδελφό του μοντέλο, η Buick Park Avenue, έμοιαζαν πολύ στην εμφάνιση. Το Oldsmobile Ninety-Eight ήταν διαθέσιμο ως 2-πορτο ή 4-πορτο sedan.

Αυτή η αλλαγή μοντέλου, που προετοιμάστηκε με μεγάλη προσπάθεια, εξελίχθηκε σε καταστροφή για τον όμιλο της General Motors με το Oldsmobile Ninety-Eight. Η εναπομείνασα πελατεία δεν κατάλαβε γιατί θα έπρεπε να ξοδεύουν τόσα χρήματα σε ένα μικρότερο και λιγότερο ισχυρό μοντέλο όσο σε ένα μεγαλύτερο, πιο αριστοκρατικό μοντέλο, έτσι ώστε οι νεότερες ομάδες αγοραστών να στραφούν σε μοντέλα από τη Mercedes-Benz ή τη BMW. Το Oldsmobile Ninety-Eight αυτής της σειράς μοντέλων ήταν επομένως υποδειγματικό για την (διαχρονικά) εσφαλμένη εκτίμηση της κατάστασης της αγοράς από την General Motors.

Το επόμενο έτος, ο μικρός V6 βενζινοκινητήρας με καρμπυρατέρ και ο ντίζελ δεν προσφέρθηκαν πλέον, διότι είχαν επίσης αποδειχθεί πολύ αδύναμοι για το μικρότερο αυτοκίνητο. Ο κινητήρας με σύστημα ψεκασμού είχε τώρα ισχύ 140 ίππων (103 kW). Επιπλέον, προσφέρθηκε για πρώτη φορά ένα Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS). Το 1987, η απόδοση του κινητήρα αυξήθηκε περαιτέρω στους 150 ίππους (110 kW).

Το 1987, υπήρχε ένας αναθεωρημένος βενζινοκινητήρας, ο οποίος απέδιδε 165 ίππους (121 kW) στις 4.800 σ.α.λ. από κυβισμό 3,8 λίτρων χάρη στον διαδοχικό ψεκασμό. Τα επόμενα έτη, 1988 - 1990, δεν υπήρξαν αξιόλογες αλλαγές στο Ninety-Eight, με την εμπορική πορεία να επιδεινώνεται ραγδαία για το μοντέλο, αλλά και για την εταιρεία γενικότερα. Αξιοσημείωτη εξαίρεση ήταν ότι από τη σεζόν (model year) του 1989 εμφανίστηκε ένας προαιρετικός αερόσακος οδηγού στο Ninety-Eight, αλλά στην πράξη σπάνια παραγγέλθηκε από τους αγοραστές.

 1990–1996 

Η Oldsmobile έκανε μια τελευταία προσπάθεια να διασώσει το μοντέλο Ninety-Eight το 1990. Διατηρώντας τη χρήση της πλατφόρμας GM C Platform του προκατόχου της, του δόθηκε μια νέα και έντονα αεροδυναμική σχεδίαση, αν και πλέον ήταν ελαφρώς μεγαλύτερο σε μέγεθος και ήταν διαθέσιμο μόνο ως τετράπορτο σεντάν. Ο βενζινοκινητήρας των 3,8 λίτρων που προσφέρθηκε, απέδιδε 170 ίππους (125 kW) στις 4.800 σ.α.λ. Επίσης, με την έναρξη του πωλήσεών του, για τη σεζόν του 1991, ο αερόσακος οδηγού έγινε στάνταρ, ενώ από τη σεζόν του 1994 απέκτησε και στάνταρ αερόσακο συνοδηγού. Τελικώς όμως, παρά τον ριζικό επανασχεδιασμό και τις βελτιώσεις στον εξοπλισμό, ούτε αυτό το μοντέλο πέτυχε πραγματική επιτυχία.

Προσπαθώντας να αντιδράσει, στα τέλη του 1993 η Oldsmobile παρουσίασε το Aurora, ένα μεγάλο πολυτελές σεντάν με εντυπωσιακή εμφάνιση και αποκλειστικά βενζινοκινητήρα 4.0 λίτρων V8, το οποίο απέσπασε άκρως θετικά σχόλια για την αισθητική του, την ποιότητα κατασκευής του, την οδική συμπεριφορά και την ασφάλεια του αμαξώματος. Το μοντέλο σχεδιάστηκε με πολύ πιο μοντέρνο τρόπο και είχε σκοπό να βοηθήσει τη μάρκα να αποκτήσει ξανά μια πιο νεανική και δυναμική εικόνα. Το Oldsmobile Aurora μπήκε στην παραγωγή στις 24 Ιανουαρίου 1994Ward's Automotive Yearbook 1995. Ward's Communications, Inc. 1995. και κυκλοφόρησε για τη σεζόν (model year) του 1995, και έγινε η έμπνευση για το σχεδιασμό των αυτοκινήτων της μάρκας από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και μετά.

Το 1995, το Ninety-Eight ήταν διαθέσιμο με έναν ακόμα πιο ισχυρό κινητήρα, ο οποίος απέδιδε 205 ίππους (151 kW) στις 5.200 σ.α.λ με αμετάβλητο κυβισμό. Αυτός ο κινητήρας ήταν επίσης διαθέσιμος με υπερσυμπιεστή κατόπιν παραγγελίας και απέδιδε 225 ίππους (165 kW) στις 5.000 σ.α.λ σε αυτήν την έκδοση. Η παραγωγή του έληξε οριστικά στις 31 Μαΐου 1996Ward's Automotive Yearbook 1997. Ward's Communications, Inc. 1997. και μάλιστα τον τελευταίο χρόνο παραγωγής του, η τούρμπο έκδοση δεν προσφερόταν πλέον.

Από το 1997, το Aurora ενήργησε ως διάδοχος του Oldsmobile Ninety-Eight, ως το κορυφαίο μοντέλο της εταιρείας. Τελικώς όμως, ούτε το Aurora ούτε και όλα τα άλλα μοντέλα που εισήγαγε στα επόμενα χρόνια η Oldsmobile κατάφεραν να αναθερμάνουν τη ζήτηση του αγοραστικού κοινού και, ως αποτέλεσμα, η General Motors ανακοίνωσε την οριστική κατάργηση της μάρκας Oldsmobile στις 12 Δεκεμβρίου 2000 και σταμάτησε εντελώς την παραγωγή οχημάτων της στις 29 Απριλίου 2004.

 Αναφορές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 The 1980's Olds 98 Page 1977–1984 Models
 Oldsmobile Ads from the Forties to the Sixties
 The Oldsmobile Connection - The Site For Oldsmobile Enthusiasts
 Cotner-Bevington built professional cars using the Ninety-Eight chassis

98
Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας