Nixon (ταινία)

Το Nixon είναι Αμερικανική επική ιστορική δραματική ταινία του 1995 σε σκηνοθεσία Όλιβερ Στόουν και σενάριο των Στόουν, Κρίστοφερ Γουίλκινσον και Στίβεν Ρέβελι. Η ταινία αφηγείται την πολιτική και προσωπική ζωή του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον, τον οποίο υποδύεται ο Άντονι Χόπκινς.

Η ταινία απεικονίζει τον Νίξον ως ένα περίπλοκο και, από πολλές απόψεις, αξιοθαύμαστο, αν και βαθιά ελαττωματικό, άτομο. Το Nixon ξεκινά με μια αποποίηση ευθυνών ότι η ταινία είναι «μια προσπάθεια κατανόησης της αλήθειας [...] βασισμένη σε πολυάριθμες δημόσιες πηγές και σε ένα ημιτελές ιστορικό αρχείο».

Συμπρωταγωνιστούν επίσης οι Τζόαν Άλεν, Άναμπεθ Γκις, Μάρλεϊ Σέλτον, Πάουερς Μπουθ, Τζέιμς Γουντς, Πολ Σορβίνο, Μπομπ Χόσκινς, Λάρι Χάγκμαν, Εντ Χάρις, καθώς και πολιτικές προσωπικότητες όπως ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον σε τηλεοπτικά πλάνα από την κηδεία του Νίξον.

Η ταινία έλαβε γενικά ευνοϊκές κριτικές από τους κριτικούς, με την ερμηνεία του Χόπκινς να λαμβάνει ιδιαίτερους επαίνους. Παρόλα αυτά, η ταινία είχε εισπράξεις μόλις 13,7 $ εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως έναντι προϋπολογισμού 44 εκατομμυρίων δολαρίων, καθιστώντας το μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές αποτυχίες της χρονιάς, καθώς και την προεδρική βιογραφική ταινία του Στόουν με τις χαμηλότερες εισπράξεις μέχρι σήμερα. Η ταινία ήταν υποψήφια για τέσσερα Βραβεία Όσκαρ: Α' Ανδρικού Ρόλου (Χόπκινς), Β' Γυναικείου Ρόλου (Άλεν), Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής (Γουίλιαμς) και Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου .

Αυτή ήταν η δεύτερη από τις τρεις ταινίες του Στόουν για τους προέδρους της Αμερικής, που γυρίστηκε τέσσερα χρόνια μετά το JFK, που αφορούσε τη δολοφονία του Τζον Κένεντι, και ακολούθησε 13 χρόνια αργότερα το W., που αφορούσε τον Τζορτζ Μπους.

 Πλοκή 
Το 1972, οι υδραυλικοί του Λευκού Οίκου εισβάλλουν στο κτίριο Γουότεργκεϊτ και στη συνέχεια συλλαμβάνονται.

Δεκαοκτώ μήνες αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1973, ο Αρχηγός του Επιτελείου του Ρίτσαρντ Νίξον, Αλεξάντερ Χέιγκ, φέρνει τις ηχογραφημένες κασέτες του Νίξον για να τις ακούσει. Οι δύο άνδρες συζητούν για το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ και το χάος που προέκυψε. Αφού συζήτησε τον θάνατο του Τζέι Έντγκαρ Χούβερ, ο Νίξον χρησιμοποιεί βωμολοχίες όταν συζητά για τους John Dean, James McCord και άλλους που εμπλέκονται στο Γουότεργκεϊτ. Καθώς ο Χέιγκ γυρίζει να φύγει, ο Νίξον ρωτά τον Χέιγκ γιατί δεν του έδωσαν ένα πιστόλι για να αυτοκτονήσει σαν αξιότιμος στρατιώτης.

Η πλειονότητα της ταινίας λέγεται μέσα από αναδρομές στις κασέτες του Νίξον.

Ο Νίξον ξεκινά το σύστημα μαγνητοσκόπησης, το οποίο ενεργοποιεί αναμνήσεις που ξεκινούν μια σειρά από αναδρομές στην ταινία. Η πρώτη ξεκινά στις 23 Ιουνίου 1972, περίπου μία εβδομάδα μετά τη διάρρηξη, κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης με τους Χάλντεμαν, Τζον Έρλιχμαν και Ντιν. Ο Έρλιχμαν και ο Ντιν φεύγουν και ο Νίξον μιλάει την κασέτα « όπλο καπνίσματος » στον Χάλντεμαν.

Ο Χένρυ Κίσινγκερ πρωταγωνιστεί στην ταινία, ξεκινώντας ως σεβαστός καθηγητής και αργότερα ως Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας και Υπουργός Εξωτερικών. Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, υπάρχει μια μάχη με τον Νίξον και το επιτελείο του για το ποιος είναι στην πραγματικότητα ο Κίσινγκερ - είναι ένας διαρρήκτης που ενδιαφέρεται μόνο για τη φήμη του στον Τύπο ή είναι ένα πιστό υποκείμενο που ακολουθεί τις εντολές του προέδρου; Αν και πολλά μέλη του υπουργικού συμβουλίου κατηγορούν τον Κίσινγκερ για τις διαρροές, ο Νίξον δεν μπορεί να του γυρίσει την πλάτη.

Ενώ στο απόγειο της πολιτικής του καριέρας, ο Νίξον σκέφτεται την παιδική του ηλικία και πώς μεγάλωσαν οι γονείς του τον ίδιο και τα αδέρφια του. Δύο από τα αδέρφια του πέθαναν από φυματίωση σε νεαρή ηλικία και αυτό επηρέασε βαθιά τον πρόεδρο.

Η ταινία καλύπτει τις περισσότερες πτυχές της ζωής και της πολιτικής καριέρας του Νίξον και υπονοεί ότι αυτός και η σύζυγός του έκαναν κατάχρηση αλκοόλ και συνταγογραφούμενων φαρμάκων . Τα προβλήματα υγείας του Νίξον, συμπεριλαμβανομένης της κρίσης φλεβίτιδας και πνευμονίας κατά τη διάρκεια της κρίσης Γουότεργκεϊτ, παρουσιάζονται επίσης. Η βαριά χρήση φαρμάκων αποδίδεται μερικές φορές σε αυτά.

Η ταινία υπαινίσσεται επίσης κάποιο είδος ευθύνης, πραγματικής ή φανταστικής, που ένιωθε ο Νίξον απέναντι στη δολοφονία του Τζον Κένεντι μέσω αναφορών στην Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων, που σημαίνει ότι οι μηχανισμοί που τέθηκαν σε εφαρμογή για την εισβολή του Νίξον κατά τη διάρκεια της 8ετής θητείας του ως αντιπρόεδρος του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ βγήκαν εκτός ελέγχου για να κορυφωθεί με τη δολοφονία του Κένεντι και, τελικά, του Γουότεργκεϊτ.

Η ταινία τελειώνει με την παραίτηση του Νίξον και την αποχώρηση από τον κήπο του Λευκού Οίκου με το ελικόπτερο. Πραγματικά πλάνα από την κρατική κηδεία του Νίξον στην Γιόρμπα Λίντα της Καλιφόρνια παίζονται πάνω από τους εκτεταμένους τίτλους τέλους, και όλους τους εν ζωή πρώην προέδρους εκείνη την εποχή —Τζέραλντ Φορντ, Τζίμι Κάρτερ, Ρόναλντ Ρήγκαν και Τζορτζ Χ. Β. Μπους — καθώς και ο τότε πρόεδρος Μπιλ Κλίντον.

 Διανομή ρόλων 
 Προεδρική οικογένεια 

 Άντονι Χόπκινς ως Ρίτσαρντ Νίξον
 Τζόαν Άλεν ως Πατ Νίξον
 Η Άναμπεθ Γκις ως Τζούλι Νίξον Αϊζενχάουερ
 Μάρλεϊ Σέλτον ως Tricia Nixon Cox

 Προσωπικό και υπουργικό συμβούλιο του Λευκού Οίκου 

 Τζέιμς Γουντς ως HR Haldeman, ο Αρχηγός του Επιτελείου και ο στενότερος σύμβουλος του Νίξον. Ο Γουντς είπε στον Στόουν να του δώσει το ρόλο, έναν ρόλο που ο σκηνοθέτης είχε σχεδιάσει να προσφέρει στον Εντ Χάρις.
JT Walsh ως John Ehrlichman, Σύμβουλος Εσωτερικών Υποθέσεων, είναι ο πρώτος που παρατηρεί την παράνοια του προέδρου και πιστεύει ότι ο Νίξον παραβαίνει το νόμο.
 Πολ Σορβίνο ως Χένρυ Κίσινγκερ, Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας και αργότερα Υπουργός Εξωτερικών, φημολογείται ότι είναι αυτοεξυπηρετούμενος και ότι διαρρέει πληροφορίες.
 Πάουερς Μπουθ ως Στρατηγός Αλεξάντερ Χέιγκ, στρατηγός του αμερικανικού στρατού που υπηρέτησε υπό τον Χένρι Κίσινγκερ ως Αναπληρωτής Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας και αργότερα Επιτελάρχης του Προέδρου του Λευκού Οίκου κατά τη διάρκεια του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ.
 EG Marshall ως John N. Mitchell, μακροχρόνιος φίλος του Νίξον και αργότερα Γενικός Εισαγγελέας, τον οποίο αναφέρει ως «οικογένεια».
 Ντέιβιντ Πέιμερ ως Ρον Ζίγκλερ, Γραμματέας Τύπου του Λευκού Οίκου που ο Νίξον σπρώχνει, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
 Ντέιβιντ Χάιντ Πιρς ως Τζον Ντιν, σύμβουλος του Λευκού Οίκου και ο πρώτος που κατέθεσε ενώπιον του Κογκρέσου για το Γουότεργκεϊτ και τη συγκάλυψη.
 Kevin Dunn ως Charles Colson, σύμβουλος του Λευκού Οίκου και αργότερα Διευθυντής Δημοσίων Συνδέσμων, επίσης στενός σύμβουλος του Nixon.
 Saul Rubinek ως Herbert G. Klein, γραμματέας τύπου της εκστρατείας του Νίξον το 1960 και το 1962. Στη συνέχεια Διευθυντής Επικοινωνιών.
 Fyvush Finkel ως Murray Chotiner, ένας από τους μέντορες του Νίξον και πρόεδρος των εκστρατειών του το 1960, το 1962, το 1968 και το 1972.
 Tony Plana ως Manolo Sanchez, ο παρκαδόρος του Νίξον και μια έμπιστη επαφή.
 James Karen ως William P. Rogers, Υπουργός Εξωτερικών του Νίξον που προτρέπει τον Νίξον να μην βομβαρδίσει την Καμπότζη. Ο Νίξον πιστεύει ότι είναι αδύναμος και τον αποκλείει από τις διεθνείς συναντήσεις, αναβάλλοντας αντ' αυτού στον Κίσινγκερ.
Richard Fancy ως Melvin Laird, Υπουργός Άμυνας που συμφωνεί με τον Rogers να μην βομβαρδίσει την Καμπότζη.

 Οικογένεια Νίξον 

 Μέρι Στίνμπεργκεν ως Hannah Milhous Nixon, η παθητική αλλά δυνατή Quaker μητέρα του Richard.
 Τόνι Γκόλντγουιν ως Χάρολντ Νίξον, ο αδερφός του Ρίτσαρντ που πεθαίνει από φυματίωση.
 Τομ Μπάουερ ως Φράνσις Νίξον, ο αυταρχικός και τραχύς πατέρας του Ρίτσαρντ.
 Σον Στόουν ως Ντόναλντ Νίξον, ο μικρότερος αδερφός του Ρίτσαρντ.
 Τζόσουα Πρέστον ως Άρθουρ Νίξον
 Corey Carrier ως έφηβος Richard Nixon
 Ντέιβιντ Μπάρι Γκρέι ως νεαρός ενήλικας Ρίτσαρντ Νίξον

 Υδραυλικοί του Λευκού Οίκου 
 Εντ Χάρις ως Χάουαρντ Χαντ, πρώην πράκτορας της CIA που ήταν προσκολλημένος στον Κόλπο των Χοίρων και γίνεται «υδραυλικός» του Λευκού Οίκου. Αρχίζει να εκβιάζει τη διοίκηση και λέει στον Τζον Ντιν να φύγει όσο μπορεί.
 John Diehl ως G. Gordon Liddy
 Ρόμπερτ Μπέλτραν ως Frank Sturgis

 Άλλα μέλη του καστ 
 Μπομπ Χόσκινς ως J. Edgar Hoover, διευθυντής του FBI.
 Μπράιαν Μπέντφορντ ως Κλάιντ Τόλσον, συνεργάτης του Χούβερ και αναπληρωτής διευθυντής του FBI.
 Μάντλιν Καν ως Martha Beall Mitchell, η τρελή και λαϊκή σύζυγος του John Mitchell που επιμένει ότι ο Dick Nixon δεν ήταν παρά ένας απατεώνας και κατέστρεψε το οικογενειακό της όνομα. Στην πραγματική ζωή, η Μάρθα έκανε πολλά τηλεφωνήματα σε δημοσιογράφους για το Γουότεργκεϊτ και τον σύζυγό της.
Έντουαρντ Χέρμαν ως Νέλσον Ροκφέλερ, ένας πλούσιος υποψήφιος για την προεδρία το 1964. Προειδοποιεί τον Νίξον ότι είναι πολύ ακραίος στην ιδεολογία του. Αν και δεν απεικονιζόταν στην ταινία, ο Ροκφέλερ θα γινόταν ο Αντιπρόεδρος του Τζέραλντ Φορντ .
 Dan Hedaya ως Trini Cardoza, βασισμένος στον Bebe Rebozo, στενό σύμβουλο του Nixon.
 Η Bridgette Wilson ως Sandy
 Ρικ Γιανγκ ως Μάο Τσετούνγκ, ηγεμόνας της κομμουνιστικής Κίνας.
 Μπάι Λινγκ ως διερμηνέας του Μάο
 Μπόρις Σίτσκιν ως Λεονίντ Μπρέζνιεφ, Σοβιετικός ηγέτης.
 Σαμ Γουότερστον ως Ρίτσαρντ Χελμς (σκηνές υπάρχουν μόνο σε σκηνοθετική περικοπή), ο Διευθυντής της CIA που ξέρει περισσότερα για τον Νίξον από τον Νίξον αισθάνεται άνετα να γνωρίζει. Οι δυο τους επιστρέφουν στο φιάσκο του Bay of Pigs.
 Τόνι Λο Μπιάνκο ως Τζον Ροσέλλι, ένας γκάνγκστερ που γνώριζε ο Νίξον στην Κούβα, ο οποίος ήταν προσκολλημένος στην απόπειρα δολοφονίας του Κάστρο.
 Τζορτζ Πλίμπτον ως δικηγόρος του Προέδρου.
 Λάρι Χάγκμαν ως «Τζακ Τζόουνς» - Σε αντίθεση με μερικούς άλλους χαρακτήρες της ταινίας που αντιπροσωπεύουν πραγματικούς ανθρώπους, ο Τζακ Τζόουνς, ένας δισεκατομμυριούχος τραπεζίτης επενδύσεων και μεγιστάνας ακινήτων, είναι ένας σύνθετος χαρακτήρας, που είναι εμβληματικός των «μεγάλων επιχειρήσεων» γενικά. Ο χαρακτήρας μπορεί να είναι μια αναφορά στις συναντήσεις του Nixon με τον Clint Murchison Sr., αν και φωτίζει επίσης τις σχέσεις του Nixon με τον Χάουαρντ Χιουζ και άλλους επιχειρηματίες.
 Μιχαήλ Τσικλής ως τηλεοπτικός σκηνοθέτης
 Τζακ Γουάλας ως προπονητής ποδοσφαίρου
 John C. McGinley ως οι πωλητές στην εκπαιδευτική ταινία του Τμήματος Εργασίας
 Τζέιμς Πίκενς Τζ. ως ταραχοποιός κοινού

 Παραγωγή 

 Προέλευση 
Ο Έρικ Χάμπουργκ, πρώην συγγραφέας ομιλιών και μέλος του προσωπικού της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, πήρε την ιδέα μιας ταινίας για τον Νίξον μετά από δείπνο με τον Όλιβερ Στόουν. Αρχικά, ο Όλιβερ Στόουν είχε αναπτύξει δύο έργα - το μιούζικαλ Evita και μια ταινία για τον Παναμά δικτάτορα Manuel Noriega . Όταν κανένα από τα δύο δεν έγινε, ο Στόουν έστρεψε την προσοχή του σε μια βιογραφική ταινία για τον Ρίτσαρντ Νίξον. Ο θάνατος του πρώην Προέδρου στις 22 Απριλίου 1994 ήταν επίσης βασικός παράγοντας στην απόφαση του Στόουν να κάνει μια ταινία του Νίξον. Παρουσίασε την ταινία στη Warner Bros, αλλά, σύμφωνα με τον Stone, την είδαν «ως ένα σωρό μη ελκυστικούς ηλικιωμένους λευκούς άνδρες που κάθονταν τριγύρω με κοστούμια, με πολλούς διαλόγους και ανεπαρκή δράση».

Το 1993, ο Έρικ Χάμπουργκ ανέφερε την ιδέα μιας ταινίας του Νίξον στον συγγραφέα Stephen J. Rivele με την ιδέα ότι θα ενσωματώνουν όλα τα παραπτώματα του πολιτικού, τόσο γνωστά όσο και εικαστικά. Η ιδέα άρεσε στον Rivele και προηγουμένως είχε σκεφτεί να γράψει ένα θεατρικό έργο που θα εξερευνούσε τα ίδια θέματα. Ο Χάμπουργκ ενθάρρυνε τον Rivele να γράψει μια ταινία και με τον σεναριογράφο του συνεργάτη του, Christopher Wilkinson, έγραψαν ένα προσχεδιο τον Νοέμβριο του 1993. Συνέλαβαν μια έννοια που αναφέρεται ως «το Τέρας», το οποίο ο Wilkinson περιγράφει ως «ένα ακέφαλο τέρας που παρασύρεται στη μεταπολεμική ιστορία», μια μεταφορά για ένα σύστημα σκοτεινών δυνάμεων που οδήγησε στις δολοφονίες των Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, Ρόμπερτ Κένεντι και Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο πόλεμος του Βιετνάμ και βοήθησαν στην άνοδο του Νίξον στην εξουσία και την πτώση του από αυτόν επίσης. Ο Στόουν είπε σε συνέντευξή του ότι ο Νίξον συνειδητοποιεί ότι "το Τέρας" "είναι πιο ισχυρό από αυτόν. Δεν μπορούμε να ασχοληθούμε τόσο πολύ με αυτό, αλλά το υπαινίσσομαι τόσες φορές—το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, οι δυνάμεις του χρήματος ".

Αυτή η ιδέα ήταν που έπεισε τον Στόουν να κάνει τον Νίξον και είπε στον Χάμπουργκ να προσλάβει τον Ρίβελ και τον Γουίλκινσον. Ο Στόουν ανέθεσε το πρώτο σχέδιο του σεναρίου της ταινίας το φθινόπωρο του 1993. Οι Rivele και Wilkinson παρέδωσαν το πρώτο προσχέδιο του σεναρίου τους στις 17 Ιουνίου 1994, την επέτειο του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ . Ο Στόουν λάτρεψε το σενάριο αλλά θεώρησε ότι η τρίτη πράξη και το τέλος χρειάζονταν περισσότερη δουλειά. Έγραψαν ένα άλλο προσχέδιο και το παρέδωσαν στις 9 Αυγούστου, την 20ή επέτειο από την παραίτηση του Νίξον .

 Επιλογή ηθοποιών 
Στο στούντιο δεν άρεσε η επιλογή του Στόουν να παίξει τον Νίξον. Ήθελαν τον Τομ Χανκς ή τον Τζακ Νίκολσον – δύο από τις αρχικές επιλογές του Στόουν. Ο σκηνοθέτης εξέτασε επίσης τους Τζιν Χάκμαν, Ρόμπιν Ουίλιαμς, Γκάρι Όλντμαν και Τόμι Λι Τζόουνς . Ο Στόουν συναντήθηκε με τον Γουόρεν Μπίτι, αλλά ο Μπίτι αρνήθηκε καθώς ένιωθε ότι «ο Νίξον δεν του φέρθηκαν με συμπόνια». Η επιλογή του Χόπκινς βασίζεται στις ερμηνείες του στα The Remains of the Day και Shadowlands . Για τον Χόπκινς, ο Στόουν είπε: "Η απομόνωση του Τόνι είναι αυτό που με χτύπησε. Η μοναξιά. Ένιωσα ότι αυτή ήταν η ιδιότητα που πάντα σημάδευε τον Νίξον."   Όταν ο ηθοποιός συνάντησε τον σκηνοθέτη, απέκτησε την εντύπωση ότι ο Στόουν ήταν «ένα από τα μεγάλα κακά παιδιά της αμερικανικής ποπ κουλτούρας». Αυτό που έπεισε τον Χόπκινς να αναλάβει τελικά τον ρόλο και να «υποδυθεί την ψυχή του Νίξον που ήταν οι σκηνές στην ταινία όταν μιλά για τη μητέρα και τον πατέρα του.». Ο Χόπκινς φορούσε ένα περούκα μαλλιών και ψεύτικα δόντια «για να υπαινίσσεται μια φυσική ομοιότητα με τον Νίξον».

Όταν ο Μπίτι σκεφτόταν να κάνει την ταινία, επέμενε να κάνει μια ανάγνωση του σεναρίου με μια ηθοποιό και η Τζόαν Άλεν μεταφέρθηκε από τη Νέα Υόρκη. Στη συνέχεια, ο Μπίτι είπε στον Στόουν ότι είχε βρει την Πατ Νίξον.

 Υποδοχή 
 Εισπράξεις 
Το πρώτο Σαββατοκύριακο του, το Nixon κέρδισε συνολικά 2,2 εκατομμύρια δολάρια σε 514 αίθουσες στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Η ταινία απέφερε συνολικά 13,6 εκατομμύρια δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, λιγότερο από τα 44  εκατομμύρια δολάρια του προϋπολογισμού της.

 Κριτικές 
Στο Rotten Tomatoes η ταινία έχει βαθμολογία αποδοχής 75%, με βάση 63 κριτικές, με μέσο όρο βαθμολογίας 6,8/10. Η συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Όπως και η περίοδος του υποκειμένου του στην εξουσία, το  Νίξον μπορεί να είχε τελειώσει νωρίτερα — αλλά αυτό που μένει είναι μια συναρπαστική, καλοθεωρημένη ματιά στην άνοδο και την πτώση μιας συναρπαστικής πολιτικής φιγούρας». Το Metacritic έδωσε στην ταινία βαθμολογία 66 με βάση 22 κριτικές, υποδεικνύοντας «γενικά ευνοϊκές κριτικές». Το κοινό που ερωτήθηκε από το CinemaScore έδωσαν στην ταινία βαθμό "Β" σε κλίμακα από Α+ έως F.

Μερικοί κριτικοί επαίνεσαν τον Στόουν να παρουσιάσει τον Νίξον ως αλκοολικό, αν και ο Στόουν λέει ότι βασίστηκε σε πληροφορίες από βιβλία των Stephen Ambrose, Fawn Brodie και Tom Wicker . Ο κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Ίμπερτ επαίνεσε την ταινία για το πώς πήρε "την απήχηση της κλασικής τραγωδίας. Η τραγωδία απαιτεί την πτώση ενός ήρωα, και ένα από τα επιτεύγματα του Νίξον είναι να δείξει ότι το μεγαλείο ήταν στα μέτρα του."  Ο Ίμπερτ τοποθέτησε επίσης την ταινία στη λίστα του με τις δέκα καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Η Τζάνετ Μάσλιν από τους New York Times επαίνεσε την ερμηνεία του Άντονι Χόπκινς και «την ταλαιπωρημένη οπτική του χαρακτήρα του και την άκαμπτη, καμπουριασμένη γλώσσα του σώματος με εκπληκτική δεξιοτεχνία».

 Διακρίσεις 
Βραβείο Κατηγορία Παραλήπτες Αποτέλεσμα Αναφ. Όσκαρ Καλύτερος Ηθοποιός Άντονι Χόπκινς    Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία Τζόαν Άλεν   Καλύτερο πρωτότυπο σενάριο Stephen J. Rivele, Όλιβερ Στόουν & Christopher Wilkinson    Καλύτερη Πρωτότυπη Μουσική Τζον Γουίλιαμς    BAFTA Καλύτερη Ηθοποιός σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο Τζόαν Άλεν    Χρυσές Σφαίρες Καλύτερος Ηθοποιός – Κινηματογραφική Δράμα Άντονι Χόπκινς    Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών Κινηματογράφου Εξαιρετικό καστ σε κινηματογραφική ταινία Τζόαν Άλεν, Brian Bedford, Powers Boothe, Kevin Dunn ,Fyvush Finkel, Annabeth Gish, Tony Goldwyn, Λάρι Χάγκμαν, Εντ Χάρις, Έντουαρντ Χέρμαν, Άντονι Χόπκινς, Μπομπ Χόσκινς,Μάντλιν Καν, EG Marshall, David Paymer, Πολ Σορβίνο,David Hyde Pierce, Μέρι Στίνμπεργκεν, JT Walsh, Τζέιμς Γουντς    Εξαιρετικός ηθοποιός σε πρωταγωνιστικό ρόλο Άντονι Χόπκινς    Εξαιρετική ηθοποιός σε πρωταγωνιστικό ρόλο Τζόαν Άλεν  
Το Entertainment Weekly κατέταξε το Νίξον στο Νο. 40 στη λίστα με τις "50 καλύτερες βιογραφίες που έγιναν ποτέ"  και ένα από τα 25 "ισχυρά πολιτικά θρίλερ".

 Οικιακά μέσα 
Το κινηματογραφικό κομμάτι της ταινίας κυκλοφόρησε σε DVD στις 15 Ιουνίου 1999. Ένα σκηνοθετικό σχόλιο κυκλοφόρησε σε DVD του Oliver Stone το 2001, διάρκειας 212 λεπτών και περιλαμβάνοντας 28 λεπτά προηγουμένως διαγραμμένων σκηνών. Μεγάλο μέρος του προστιθέμενου χρόνου αποτελείται από δύο σκηνές: μια στην οποία ο Νίξον συναντά τον διευθυντή της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Ρίτσαρντ Χελμς (που υποδύεται ο Σαμ Γουότερστον) και μια άλλη την ημέρα του γάμου της Τρίσια Νίξον, όπου ο Τζ. Έντγκαρ Χούβερ πείθει τον Νίξον να εγκαταστήσει το σύστημα μαγνητοταινίας στο Οβάλ Γραφείο. Το Director's Cut επανακυκλοφόρησε από την Walt Disney Studios Home Entertainment (με την επωνυμία Hollywood Pictures Home Entertainment) σε DVD και Blu-ray στις 19 Αυγούστου 2008, με την πρώτη αναμορφική έκδοση ευρείας οθόνης της ταινίας στη Βόρεια Αμερική.

 Παραπομπές 


 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Hollywood Pictures
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ.
Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Όλιβερ Στόουν
Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες του 1995
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Όλιβερ Στόουν
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα