Ισραηλινή κατοχή της Δυτικής Όχθης

Η Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, βρίσκεται υπό στρατιωτική κατοχή από το Ισραήλ από τις 7 Ιουνίου 1967, όταν οι ισραηλινές δυνάμεις κατέλαβαν την περιοχή, που τότε κυβερνούσε η Ιορδανία, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών .  Το καθεστώς της Δυτικής Όχθης ως στρατιωτικά κατεχόμενης περιοχής έχει επιβεβαιωθεί από το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης και, με εξαίρεση την Ανατολική Ιερουσαλήμ, από το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ .  Η επίσημη άποψη της ισραηλινής κυβέρνησης είναι ότι οι νόμοι της εμπόλεμης κατοχής δεν ισχύουν για τα εδάφη, τα οποία αντίθετα θεωρεί «αμφισβητούμενα», και διοικεί τη Δυτική Όχθη, με εξαίρεση την Ανατολική Ιερουσαλήμ, υπό την Ισραηλινή Πολιτική Διοίκηση, που είναι κλάδος του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ .    Θεωρούμενο ως ένα κλασικό παράδειγμα μιας «δυσδιάλυτης σύγκρουσης»,   η διάρκεια της κατοχής του Ισραήλ θεωρούνταν ήδη εξαιρετική μετά από δύο δεκαετίες και τώρα είναι η μεγαλύτερη στη σύγχρονη ιστορία.     Το Ισραήλ έχει αναφέρει αρκετούς λόγους για τη διατήρηση της Δυτικής Όχθης εντός των ορίων του: μια αξίωση που βασίζεται στην έννοια των ιστορικών δικαιωμάτων σε αυτήν ως πατρίδα, όπως υποστηρίζεται στη Διακήρυξη του Μπάλφουρ του 1917, επίσης λόγους ασφαλείας, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά· και τη βαθιά συμβολική αξία για τους Εβραίους της κατεχόμενης περιοχής.  Το Διεθνές Δικαστήριο απέρριψε την ισραηλινή άποψη ότι το έδαφος δεν είναι κατεχόμενο και έκρινε ότι η «συνεχιζόμενη παρουσία του Ισραήλ στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη είναι παράνομη». 

Το Ισραήλ έχει αμφισβητηθεί, και κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, έχει δημιουργήσει πολυάριθμους εβραϊκούς οικισμούς σε όλη τη Δυτική Όχθη.  Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών έχει επανειλημμένα επιβεβαιώσει ότι οι εποικισμοί σε αυτό το έδαφος αποτελούν «κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου», με πιο πρόσφατα το 2016 με την απόφαση 2334 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών .  Το Διεθνές Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι η ίδρυση ισραηλινών εποικισμών είναι παράνομη βάσει του διεθνούς δικαίου.  Η δημιουργία και η συνεχιζόμενη επέκταση των εποικισμών οδήγησε στην κριτική των πολιτικών του Ισραήλ ως παράδειγμα αποικιοκρατίας εποίκων.      

Το Ισραήλ έχει κατηγορηθεί για συνεχείς παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της συλλογικής τιμωρίας, κατά τη διοίκηση των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών.  Ισραηλινοί έποικοι και πολίτες που ζουν ή ταξιδεύουν μέσω της Δυτικής Όχθης υπόκεινται στην ισραηλινή νομοθεσία και εκπροσωπούνται στην Κνέσετ. Αντίθετα, οι Παλαιστίνιοι άμαχοι, κυρίως περιορισμένοι σε διάσπαρτους θύλακες, υπόκεινται σε στρατιωτικό νόμο και δεν τους επιτρέπεται να ψηφίσουν στις εθνικές εκλογές του Ισραήλ.  Αυτό το σύστημα δύο επιπέδων έχει προκαλέσει το Ισραήλ να κατηγορηθεί για δημιουργία καθεστώτος απαρτχάιντ, μια κατηγορία που το Ισραήλ απορρίπτει πλήρως.      Η τεράστια στρατιωτική υπεροχή του Ισραήλ, με σύγχρονο στρατό και αεροπορία, σε σύγκριση με την παλαιστινιακή χρήση τακτικών ανταρτών, έχει οδηγήσει σε κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου και από τις δύο πλευρές, με το Ισραήλ κατηγορούμενο για δυσαναλογία και οι Παλαιστίνιοι για αδιάκριτες επιθέσεις.

Η κατοχή έχει επίσης πολλούς επικριτές μέσα στο ίδιο το Ισραήλ, με ορισμένους Ισραηλινούς στρατεύσιμους να αρνούνται να υπηρετήσουν λόγω των αντιρρήσεων τους για την κατοχή.  Το νομικό καθεστώς της ίδιας της κατοχής, και όχι μόνο οι ενέργειες που έγιναν ως μέρος της, εξετάζονται όλο και περισσότερο από τη διεθνή κοινότητα και από μελετητές στον τομέα του διεθνούς δικαίου, με τους περισσότερους να διαπιστώνουν ότι ανεξάρτητα από το αν η κατοχή ήταν νόμιμη όταν ξεκίνησε, έγινε παράνομη με την πάροδο του χρόνου.   {{Efn|even if the occupation was not illegal ab initio, it has been rendered illegal over time for being in violation of the aforementioned jus cogens norms." }}

 Η Δυτική Όχθη το 1967 
Η οικονομία του Ισραήλ ήταν 10 φορές μεγαλύτερη από εκείνη της Δυτικής Όχθης τις παραμονές της κατοχής, αλλά είχε βιώσει δύο χρόνια ύφεσης. Ο πληθυσμός της Δυτικής Όχθης ήταν μεταξύ 585.500 και 803.600 και, ενώ βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Ιορδανίας, αντιπροσώπευε το 40% του ΑΕΠ της Ιορδανίας,  με ετήσιο ρυθμό αύξησης 6–8%.  Η ιδιοκτησία της γης ήταν γενικά συλλογική και επικράτησε ο οθωμανικός κώδικας γης του 19ου αιώνα, ο οποίος ταξινομούσε τη γη είτε ως – Βακούφι, mülk, miri, matruke και mawat – τα τρία τελευταία ήταν επίσημα κρατική γη, αν και η Ιορδανία δεν θεώρησε ποτέ αυτές τις τρεις τελευταίες ως κρατικές περιουσία, και μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό της Δυτικής Όχθης ήταν εγγεγραμμένο ως τέτοιο υπό την κυριαρχία της Ιορδανίας. 

Η εκπαίδευση ήταν (και παραμένει  ) υψηλή προτεραιότητα,  Το ποσοστό εγγραφών σε σχολεία είχε κατά μέσο όρο ετήσια αύξηση 7% την προηγούμενη δεκαετία, και μέχρι το 1966, η παλαιστινιακή νεολαία είχε το υψηλότερο ποσοστό εγγραφών από όλες τις αραβικές χώρες.  Οι Παλαιστίνιοι στη Δυτική Όχθη είχαν μια ευνοϊκή εκπαιδευτική βάση σε σύγκριση με τους Άραβες του Ισραήλ και τους Ιορδανούς νέους, λόγω των προϋπαρχόντων διατάξεων του ιορδανικού σχολικού συστήματος που παρείχε 12 χρόνια δωρεάν και υποχρεωτική εκπαίδευση, με περίπου 44,6% των εφήβων της Δυτικής Όχθης να είναι στα 15- 17, μια  ηλικιακή ομάδα που συμμετέχει σε κάποια μορφή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. 

 Κατάκτηση 
Το 1956, ο Ισραηλινός ηγέτης Νταβίντ Μπεν Γκουριόν δήλωσε ότι: «Η Ιορδανία δεν έχει δικαίωμα ύπαρξης. [...] Το έδαφος στα δυτικά του Ιορδάνη θα πρέπει να γίνει αυτόνομη περιοχή του Ισραήλ».  Υπήρξε μια πολύ έντονη αντίθεση σε κάθε «βαλκανοποίηση» ή διχοτόμηση της Παλαιστίνης, ειδικά μεταξύ των Αμερικανών, στα μέσα της δεκαετίας του τριάντα, αφού θα είχε κάνει μια μελλοντική πατρίδα, έτσι περικομμένη, και μικρή.  Ήταν σε αυτό το πλαίσιο που ο Μπεν-Γκουριόν υποστήριξε σθεναρά την αποδοχή των συμφωνιών διχοτόμησης ως προσωρινό μέτρο, βήματα στον δρόμο για μια σταδιακή ενσωμάτωση ολόκληρης της Παλαιστίνης σε ένα εβραϊκό κράτος. 

Σύμφωνα με τον Ισραηλινό ιστορικό Adam Raz, ήδη από το 1961, οι Δυνάμεις Άμυνας του Ισραήλ είχαν εκπονήσει σχολαστικά σχέδια για την κατάκτηση και διατήρηση όχι μόνο της Δυτικής Όχθης, αλλά και της χερσονήσου του Σινά και της Λωρίδας της Γάζας από την Αίγυπτο και των Υψωμάτων του Γκολάν από τη Συρία. Τον Αύγουστο του 1963 στα πλαίσια «αναμενόμενων κατευθύνσεων επέκτασης» εντάχθηκε και ο νότιος Λίβανος μέχρι τον ποταμό Λιτάνι . Αν και η διεθνής πίεση θα μπορούσε αναμενόμενα να αναγκάσει το Ισραήλ να εκκενώσει αυτά τα κατακτημένα εδάφη, τα σχέδια έκτακτης ανάγκης προέβλεπαν επίσης πολιτικές συνθήκες των οποίων η ανάπτυξη θα επέτρεπε στο Ισραήλ να διατηρήσει τον έλεγχο αυτών των κατεχόμενων εδαφών επ' αόριστον. Το μοντέλο για τον έλεγχο των Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη, αν γινόταν αυτό, επρόκειτο να βασιστεί στο πρότυπο της ισραηλινής διακυβέρνησης των παλαιστινιακών κοινοτήτων τους υπό ένα αυστηρό καθεστώς αδειών. 

Πριν από τον πόλεμο των έξι ημερών, υπήρχε μια άγραφη συμφωνία μεταξύ του Ισραήλ και της ιορδανικής κυβέρνησης για τη διατήρηση της ουδετερότητας των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών κατά μήκος της Πράσινης Γραμμής. Σύμφωνα με τον βασιλιά Χουσεΐν, αφού το Ισραήλ αντέδρασε ενάντια στις υποστηριζόμενες από τη Συρία διεισδύσεις και δολιοφθορές ανταρτών  πραγματοποιώντας στις 13 Νοεμβρίου 1966 μια επίθεση στο Samu στη Δυτική Όχθη, μια περιοχή που διοικείται από την Ιορδανία, αυτή η σιωπηρή συμφωνία έσπασε.  Όταν το Ισραήλ επιτέθηκε στην Αίγυπτο στις 5 Ιουνίου 1967, η Ιορδανία απάντησε βομβαρδίζοντας ισραηλινούς στόχους στη Δυτική Ιερουσαλήμ και οικισμούς κατά μήκος των συνόρων και στη συνέχεια, αφού αγνόησε την ισραηλινή προειδοποίηση, επιτέθηκε στα ισραηλινά αεροδρόμια στο Ramat David και στο Kfar Syrkin, αλλά και στη Νετάνια .  Σε απάντηση, ο ισραηλινός στρατός σε μια ταχεία εκστρατεία κατέλαβε την Ανατολική Ιερουσαλήμ και, μετά την είδηση ότι ο βασιλιάς Χουσεΐν διέταξε τις δυνάμεις του να αποσυρθούν πέρα από τον Ιορδάνη, κατέλαβε ολόκληρη τη Δυτική Όχθη μέχρι το μεσημέρι της 8ης Ιουνίου.  

Το Ισραήλ έδιωξε πολλούς ανθρώπους από περιοχές που είχε κατακτήσει, ξεκινώντας με περίπου 12.000 ανθρώπους που την πρώτη κιόλας μέρα συγκεντρώθηκαν στα χωριά Imwas, Yalo και Bayt Nuba στο Latrun Salient και διετάχθηκαν από τον ισραηλινό στρατό να εξοριστούν προς τα ανατολικά. Και τα τρία χωριά καταστράφηκαν τότε και μέσα σε δύο χρόνια η περιοχή σχεδιάστηκε ως περιοχή αναψυχής που τώρα ονομάζεται Canada Park .  Δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι κατέφυγαν στην Ιορδανία από τους προσφυγικούς καταυλισμούς Aqabat Jaber και Άιν ας-Σουλτάν αφού το Ισραήλ βομβάρδισε τους καταυλισμούς.  Ο συνολικός αριθμός των Παλαιστινίων που εκτοπίστηκαν από αυτόν τον πόλεμο υπολογίζεται γενικά ότι ήταν περίπου 280.000–325.000, από τους οποίους έχει υπολογιστεί ότι περίπου 120–170.000 ήταν δύο φορές πρόσφυγες, αφού είχαν εκτοπιστεί νωρίτερα κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1948 .  Ο αριθμός που εγκατέλειψαν τη Δυτική Όχθη ως συνέπεια του πολέμου κυμαίνεται από 100.000 έως 400.000,  από τους οποίους από 50.000 έως 200.000 ζούσαν στην κοιλάδα του Ιορδάνη. 

 Στρατιωτική-Πολιτική Διοίκηση 
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Ιουνίου του 1967, το Ισραήλ διόρισε Στρατιωτικό Διοικητή για να κυβερνήσει τη Δυτική Όχθη, με αρμοδιότητα να διατηρήσει τον ιορδανικό νόμο, εκτός από τις περιπτώσεις όπου αυτό έρχεται σε σύγκρουση με τα δικαιώματα του Ισραήλ ως εμπόλεμη δύναμη κατοχής. Η ισραηλινή διοίκηση των παλαιστινιακών εδαφών έγινε με τον καιρό «η πιο μακροχρόνια –και, κατά συνέπεια, η πιο εδραιωμένη και θεσμοθετημένη– πολεμική κατοχή στη σύγχρονη ιστορία»,  εκδίδοντας από το 1967 έως το 2014 περισσότερες από 1.680 στρατιωτικές εντολές σχετικά με τη Δυτική Όχθη.  Η τρίτη στρατιωτική διαταγή, που εκδόθηκε δύο ημέρες μετά την έναρξη της κατοχής, όριζε ότι τα στρατοδικεία επρόκειτο να εφαρμόσουν τις διατάξεις της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης σχετικά με την προστασία των αμάχων σε εμπόλεμη ζώνη: ωστόσο εντός 4 μηνών η διάταξη αυτή διαγράφηκε από τη διαταγή.  Η Ιορδανία υποστηρίζει ότι ορισμένοι από τους νόμους που φαινομενικά διατηρήθηκαν από τον κώδικά της, οι οποίοι απορρέουν από τους Κανονισμούς Υποχρεωτικής Άμυνας (Επείγουσας Ανάγκης) του 1945, είχαν στην πραγματικότητα καταργηθεί και ήταν άκυροι καθώς έρχονταν σε αντίθεση με την Τέταρτη Σύμβαση της Γενεύης του 1949. Το Ισραηλινό Στρατιωτικό Κυβερνείο διαλύθηκε το 1981 και στη θέση του ο ισραηλινός στρατός ίδρυσε την Ισραηλινή Πολιτική Διοίκηση . Το στρατιωτικό διάταγμα για την ίδρυση της Ισραηλινής Πολιτικής Διοίκησης, με αριθμό 947, όριζε ότι «η Πολιτική Διοίκηση θα διαχειρίζεται τις πολιτικές υποθέσεις ... όσον αφορά την ευημερία και το όφελος του πληθυσμού.»     Ο Meron Benvenisti υποστηρίζει ότι αυτή η μετάβαση σηματοδότησε τη μετατροπή της κατοχής από προσωρινό σε μόνιμο σύστημα  .

Ο στρατός επέβλεπε στενά τις εκλογές σε τοπικούς συλλόγους, συνεταιρισμούς ή φιλανθρωπικές οργανώσεις. Απαγορεύτηκε στους δικηγόρους της Δυτικής Όχθης για λόγους ασφαλείας να οργανώσουν επαγγελματικό δικηγορικό σύλλογο .  Οι Παλαιστίνιοι αρνήθηκαν την άμεση πολιτική εκπροσώπηση μετά το 1976, και αντ 'αυτού, εισήχθησαν τα χωριουδάκια ( rawabit al-qura )   και εφοδιάστηκαν από το Ισραήλ με όπλα και πολιτοφυλακές. Αυτές οι λίγκες είχαν σύντομη ζωή: οι διορισμένοι τους θεωρούνταν κουίσλινγκ από τον στρατηγό Binyamin Ben-Eliezer  και συνεργάτες από τον τοπικό πληθυσμό, και ότι είχαν στρατολογηθεί από άτομα που ήταν τεμπέληδες ή είχαν εγκληματικό υπόβαθρο.   Με τις Συμφωνίες του Όσλο, το Ισραήλ διαπραγματεύτηκε με την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης μια προσωρινή συμφωνία που άφηνε στην τελευταία κάποια αυτονομία στην Περιοχή Α, μικτή ρύθμιση της Περιοχής Β και συνολική ισραηλινή διοίκηση της μεγαλύτερης ζώνης, της Περιοχής Γ. Το Ισραήλ διατηρεί το δικαίωμα να λειτουργεί στρατιωτικά και στις τρεις ζώνες,  αλλά τα θέματα ασφάλειας έχουν διμερή διάσταση που είχε οδηγήσει αρκετούς επικριτές να υποστηρίξουν ότι ουσιαστικά η Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή έχει γίνει ο υπεργολάβος του Ισραήλ.  Σύμφωνα με μια ανάλυση της ισραηλινής δεξαμενής σκέψης Molad το 2017, το Ισραήλ αναπτύσσει το 50-75% των ενεργών δυνάμεών του IDF στη Δυτική Όχθη,  ενώ μόνο το ένα τρίτο έχει συμφωνίες με αραβικά κράτη, το Ιράν, τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς και άλλα εξωτερικές απειλές.  Το 80% των πρώτων υπερασπίζεται τους οικισμούς, ενώ το 20% χειρίζεται οποιαδήποτε συμπεριφορά που το Ισραήλ θεωρεί απειλή για την ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένης της τρομοκρατίας. 

 Ισραηλινές ανησυχίες για την ασφάλεια 
Η ανησυχία για την ασφάλεια στο Ισραήλ λέγεται ότι «ξεπερνά κατά πολύ τον κανόνα από άλλες δυτικές χώρες».  Το στρατιωτικός-βιομηχανικός τομέας του Ισραήλ, ο οποίος στις αρχές της δεκαετίας του 1980 απασχολούσε το ένα τέταρτο του συνόλου των βιομηχανικών εργαζομένων με το 28% του ΑΕΠ να δίνεται στις αμυντικές δαπάνες, έγινε ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος τομέας της οικονομίας μετά το 1967.  Αυτό ήρθε να επεκτείνει τις δραστηριότητές της πέρα από θέματα άμυνας, επεκτείνοντας τη διοίκηση και τον εποικισμό των κατεχόμενων εδαφών. 

Η κατοχή, σύμφωνα με ορισμένους Ισραηλινούς ερευνητές, έχει δημιουργήσει ένα ήθος σύγκρουσης, του οποίου οι αντιληπτές ανησυχίες για την ασφάλεια, που μερικές φορές προκαλούν σύγχυση στους ξένους,  αποτελούν κεντρικό χαρακτηριστικό.   Αν και η ασφάλεια είναι μια θεμελιώδης ενασχόληση του Ισραήλ, το κράτος δεν έχει επισημοποιήσει ποτέ μια επίσημη πολιτική ή δόγμα εθνικής ασφάλειας.   Πριν από τον Ιούνιο του 1967, το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο δεν θεωρούσε τη Δυτική Όχθη ως «ζωτική αξία ασφαλείας».  Πριν τελειώσει ο πόλεμος, το τμήμα ερευνών του Ισραηλινού Στρατού υπό τον Σλόμο Γκαζίτ συνέταξε μια πρόταση να αποσυρθεί σχεδόν ολοκληρωτικά από τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα με αντάλλαγμα μια συνθήκη ειρήνης, καθώς, κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι δεν υπήρχε ανάγκη διατήρησης οποιουδήποτε εδάφους για λόγους ασφαλείας. Το έγγραφο αγνοήθηκε.  Ήταν στον απόηχο της κατάκτησης που τα ασφαλή αμυντικά σύνορα έγιναν βασικό στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής του Ισραήλ. 

Τέσσερις σχολές σκέψης άρχισαν να κυριαρχούν στο ζήτημα των κεκτημένων εδαφών.  Δύο ήταν στενά συνδεδεμένα με στρατηγικά ζητήματα ασφάλειας. Η εδαφική προσέγγιση, που σχετίζεται με το Σχέδιο Allon του Yigal Allon (1967–1970), θα είχε προσαρτήσει όλη τη Δυτική Όχθη νότια της Ιερουσαλήμ και τα πεδινά σύνορα κατά μήκος του ποταμού Ιορδάνη, και θα είχε αποκλείσει περιοχές πιο κοντά στα προ του 1967 σύνορα είχε μεγάλη πυκνότητα Παλαιστινίων. Η φονξιοναλιστική άποψη, που συνδέεται με τον Μοσέ Νταγιάν και αργότερα τον Σιμόν Πέρες, προέβλεπε τη δημιουργία πέντε στρατιωτικών βάσεων κατά μήκος των κορυφογραμμών του Ιορδάνη, οι οποίες άφηναν επίσης τους Παλαιστίνιους στο ενδιάμεσο με έναν βαθμό αυτονομίας, αν και υποχρεώθηκαν να αποδεχτούν την παρουσία Ισραηλινών ανάμεσά τους.    Από το 1968 έως το 1977 οι κυβερνήσεις των Εργατικών διευκόλυναν έναν αριθμό οικισμών που είχαν σχεδιαστεί για να σχηματίσουν ένα προπύργιο ενάντια στην απειλή μελλοντικών μαζικών στρατιωτικών επιθέσεων από την Ιορδανία και το Ιράκ. 

Η τρίτη προσέγγιση, που σχετίζεται με τον Μεναχέμ Μπέγκιν και το κόμμα Λικούντ, είναι προσαρτητική και με την άνοδο του Λικούντ, η βιβλική απήχηση της επικράτειας της Δυτικής Όχθης αντιστάθμισε τα ζητήματα που έχουν σημασία για την ασφάλεια στην ώθηση της επέκτασης των οικισμών,  αν και τόσο το Λικούντ όσο και το Gush Το Emunim αντιτάχθηκε στην παλαιστινιακή ανεξαρτησία για λόγους ασφαλείας και αντιμετώπισε τους Παλαιστίνιους της Δυτικής Όχθης είτε ως πιθανούς εχθρούς είτε ως απειλή για την ασφάλεια, υποστηρίζοντας ότι η εθνική αυτονομία θα εξελισσόταν σε βάση για επιθετικότητα της PLO.  Η τέταρτη θέση, που σχετίζεται με τον Abba Eban, τον Pinhas Sapir και τον Yehoshafat Harkabi είναι συμφιλιωτική'', όντας αντίθετη στην ιδέα του «Φρουρίου Ισραήλ». Οι υποστηρικτές του δεν θεωρούν γενικά τη διατήρηση της Δυτικής Όχθης απαραίτητη για τη διασφάλιση των συμφερόντων ασφαλείας του Ισραήλ, με τον Harkabi, πρώην επικεφαλής της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών, να υποστηρίζει την απόσυρση στα σύνορα του 1967 με αντάλλαγμα μια διευθέτηση κατόπιν διαπραγματεύσεων με την PLO. 

Η Δυτική Όχθη θεωρήθηκε διαπραγματευτικό χαρτί για τη διασφάλιση μιας ευρείας συνθήκης ειρήνης με τα αραβικά έθνη.  Με τον καιρό, ειδικά μετά την απόσυρση του Σινά και τις προτάσεις ότι τα Υψώματα του Γκολάν ήταν επίσης διαπραγματεύσιμα, η ιδέα της διατήρησης εδάφους για στρατηγικά συμφέροντα μειώθηκε σε σημασία, ως στρατιωτικός αναχρονισμός σε μια εποχή πυραυλικού πολέμου.  Τα στρατιωτικά επιχειρήματα για τη διατήρηση εδάφους αντικαταστάθηκαν από πολιτικούς λόγους, καθώς η αραβική συναίνεση στα συμφωνηθέντα σύνορα είναι μεγαλύτερης σημασίας και ότι οι οικισμοί, που προηγουμένως τοποθετούνταν κατά μήκος πιθανών οδών εισβολής, δεν ήταν πλέον λειτουργικοί για την ασφάλεια, εάν αποτελούσαν εμπόδιο στην ειρήνη.  Οι Συμφωνίες του Όσλο, επιπλέον, είχαν δημιουργήσει έναν παλαιστινιακό μηχανισμό ασφαλείας που, όπως παραδέχτηκε ο Γιτζάκ Ράμπιν, συνεργάστηκε με το Ισραήλ για να προστατεύσει τα συμφέροντα ασφαλείας του Ισραήλ. 

Σύμφωνα με αναλυτές που υποστηρίζουν τους ισραηλινούς εποικισμούς, η παρουσία εχθρικών, ένοπλων δυνάμεων στο υψηλό έδαφος της Δυτικής Όχθης θα αποτελούσε κίνδυνο ασφάλειας για τη στενή ισραηλινή γη μεταξύ της Δυτικής Όχθης και της Μεσογείου, η οποία περιέχει μερικά από τα μεγαλύτερα στρατηγικά σημεία της χώρας, όπως περιουσιακά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένου του αεροδρομίου Μπεν Γκουριόν, του μεγαλύτερου σταθμού ηλεκτρικής ενέργειας και πολυπληθών πόλεων.  Πάνω από το μισό ισραηλινό κοινό πιστεύει ότι οι εποικισμοί ενισχύουν την ασφάλεια του Ισραήλ. Τα τελευταία χρόνια, πολλοί κορυφαίοι ειδικοί στον τομέα της άμυνας διαφωνούν, απορρίπτοντας την ιδέα ως μύθο ή ξεπερασμένη ψευδαίσθηση.   106 απόστρατοι Ισραηλινοί στρατηγοί, όπως οι Eyal Ben-Reuven, Moshe Kaplinsky και Gadi Shamni,  και επικεφαλής της Σιν Μπετ, όπως ο Yuval Diskin,  έχουν αντιταχθεί δημόσια στον Μπενιαμίν Νετανιάχου. Ο ισχυρισμός του Νετανιάχου ότι ένα ανεξάρτητο κράτος της Παλαιστίνης θα ήταν απειλή για την ασφάλεια, υποστηρίζοντας ποικιλοτρόπως την κατοχή εκατομμυρίων Παλαιστινίων για δήθεν λόγους που σχετίζονται με την ασφάλεια, αντί να επιδιώξει ένα συνολικό σχέδιο ειρήνης με τις αραβικές χώρες, θέτει σε κίνδυνο το μέλλον του Ισραήλ. 

 Εδαφος 
Το Ισραήλ επέκτεινε τη δικαιοδοσία του στην Ανατολική Ιερουσαλήμ στις 28 Ιουνίου 1967, προτείνοντας εσωτερικά την προσάρτησή της ενώ στο εξωτερικό υποστήριξε ότι ήταν απλώς μια διοικητική κίνηση για την παροχή υπηρεσιών στους κατοίκους.   Η κίνηση κρίθηκε «παράνομη» από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών .   Το εκλεγμένο αραβικό συμβούλιο διαλύθηκε και ορισμένες υπηρεσίες που παρείχαν παλαιστινιακές εταιρείες μεταφέρθηκαν στους Ισραηλινούς ανταγωνιστές τους. Η αναλογία πληθυσμού για αυτήν την ενωμένη Ιερουσαλήμ ορίστηκε ιδανικά ως 76% Εβραίους και 24% Άραβες,  και οι Εβραίοι Ισραηλινοί έποικοι έλαβαν 5ετή φορολογική απαλλαγή, που δεν εφαρμόστηκε στους Παλαιστίνιους Ιεροσολυμίτες, οι οποίοι τοποθετήθηκαν σε υψηλό φόρο εισοδήματος, και πλήρωσαν το 26% των δημοτικών υπηρεσιών ενώ λάμβαναν το 5% των παροχών.  Οι παλαιστινιακές περιοχές περικυκλώθηκαν από εβραϊκές νέες πόλεις που ουσιαστικά τις απέκλειαν από την επέκταση τους και οι υπηρεσίες διατηρήθηκαν χαμηλές, έτσι ώστε μετά από δεκαετίες, οι βασικές υποδομές να παραμελούνται, με ελλείψεις σχολείων, ανεπαρκή λύματα και αποκομιδή σκουπιδιών.  Μέχρι το 2017, 370.000 ζούσαν στις υπερπληθυσμένες αραβικές περιοχές, ζώντας υπό αυστηρούς περιορισμούς στην καθημερινή μετακίνηση και το εμπόριο.  Μια έκθεση του 2012 ανέφερε ότι το αποτέλεσμα των ισραηλινών πολιτικών ήταν ότι, μέσα σε ακμάζοντες σύγχρονους εβραϊκούς οικισμούς, ο αραβικός τομέας είχε επιτραπεί να αποσυντεθεί σε μια παραγκούπολη όπου οι εγκληματίες, πολλοί από τους οποίους ήταν συνεργάτες, ευδοκιμούσαν.  Το 2018 ανακοινώθηκαν νομοθετικά μέτρα για την αφαίρεση του δικαιώματός τους από άλλους 12.000 Παλαιστίνιους να ζουν στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. 

Οι πολιτικές του Ισραήλ σχετικά με τη χρήση της γης στην υπόλοιπη Δυτική Όχθη εμφανίζουν τρεις αλληλένδετες πτυχές, όλες σχεδιασμένες γύρω από ένα σχέδιο Ιουδαϊσμού αυτού που ήταν παλαιστινιακό έδαφος. Οι πολιτικές αυτές συνίστανται σε (α) σχεδιασμό χρήσης γης (β) απαλλοτριώσεις γης και (γ) κατασκευή οικισμών. 

 Σημειώσεις 


 Παραπομπές 

Κατηγορία:Δυτική Όχθη
Κατηγορία:Ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση