Παρτονοπέας του Μπλουά

Παρτονοπέας του Μπλουά  (γαλλικά: Partonopeus de Blois) είναι αυλικό μυθιστόρημα γραμμένο στα παλαιά γαλλικά στη δεκαετία του 1170 ή του 1180. Ο συγγραφέας είναι άγνωστος. Η ιστορία, με 11.000 έως 14.000 στίχους ανάλογα με τα χειρόγραφα, αφηγείται τις περιπέτειες και τον έρωτα του Παρτονοπέα, ανιψιού του βασιλιά της Γαλλίας, και της μάγισσας Μελιόρ, πριγκίπισσας της Κωνσταντινούπολης. Το κείμενο σώζεται σε 14 χειρόγραφα, γνώρισε μεγάλη επιτυχία στον Μεσαίωνα, επηρέασε άλλα γαλλικά μυθιστορήματα και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Το 1889 διασκευάστηκε στην όπερα Εσκλαρμόντ του Ζυλ Μασνέ .

 Θέματα 
Η ιστορία συνδυάζει δύο αφηγηματικά μοτίβα:

 Το ένα προέρχεται από τη Λατινική αρχαιότητα: είναι μια παραλλαγή του μύθου του Έρωτα και της Ψυχής από τις Μεταμορφώσεις του Λεύκιου Απουλήιου που γράφτηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ., με αντιστροφή των ρόλων των πρωταγωνιστών που αντικαθιστά το ζευγάρι θεός-θνητή με ένα ζευγάρι θνητός-μάγισσα.
 Το άλλο προέρχεται από το θέμα της Βρετανίας: το ταξίδι με μια μαγική βάρκα, η διαμονή ενός θνητού σε υπέροχο κόσμο με μια νεράιδα.

Το όνομα του ήρωα φαίνεται να είναι εμπνευσμένο από τον Έλληνα ήρωα Παρθενοπαίο, έναν από τους επτά αρχηγούς που εξεστράτευσαν εναντίον των Θηβών και έγιναν γνωστοί ως οι Επτά επί Θήβας, πρόσωπο που εμφανίζεται στη Μυθιστορία των Θηβών, που συντέθηκε γύρω στο 1150. Έχει προταθεί ότι το όνομα μπορεί να συνδέεται με το Παρτεναί και τον ιδρυτικό μύθο που συνδέει την πόλη με τον οίκο των Λουζινιάν, λόγω ομοιοτήτων της ιστορίας με τον μύθο της Μελουζίν.

 Αφηγηματικά χαρακτηριστικά 
Ο συγγραφέας/αφηγητής παίζει σημαντικό ρόλο στο έργο: σχολιάζει την ιστορία, παρεμβαίνει στο κείμενο αναστέλλοντας την αφήγηση με προβληματισμούς για την προσωπική του ιστορία αγάπης, συγκρίνοντάς την με αυτή του πρωταγωνιστή.

Συγκρίνει τα συναισθήματα των ηρώων του με τα δικά του ή την ομορφιά της Μελιόρ με την κυρία που αγαπά. Παρουσιάζεται ως ένας ευγενικός εραστής που επιδιώκει να ευχαριστήσει την αγαπημένη του, αλλά πάντα αντιμετωπίζει τη σκληρότητα και τις αρνήσεις της. Μετά την επανένωση των εραστών αφήνει τη ζήλια του να αναδυθεί, τόσο που ο ψευδο-αυτοβιογραφικός λόγος αναμειγνύεται στον αφηγηματικό ιστό του μυθιστορήματος, χωρίς να γνωρίζουμε αν αυτά τα στοιχεία της αυτοβιογραφίας είναι ειλικρινή ή είναι μόνο λογοτεχνικό τέχνασμα.

Τα ίδια χαρακτηριστικά βρίσκονται στο Ο ωραίος άγνωστος (Le Bel Inconnu) του Ρενώ ντε Μπωζέ και στο Φλοριμόν (Florimont) του Αιμόν ντε Βαρέν.

 Υπόθεση 
Ο νεαρός Παρτονοπέας είναι γιος του κόμη του Μπλουά και ανιψιός του βασιλιά της Γαλλίας Κλόβις. Χάνεται κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού αγριογούρουνου στο δάσος των Αρδεννών και ανακαλύπτει ένα μαγικό πλοίο, που πλέει χωρίς πανιά και χωρίς πλήρωμα, το οποίο τον μεταφέρει στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, σε μια θαυμάσια πόλη που ταυτίζεται με την Κωνσταντινούπολη. Η Μελιόρ, κληρονόμος της αυτοκρατορίας που ζει εκεί σε ένα μαγεμένο κάστρο όπου όλα γίνονται δια μαγείας χωρίς ζωντανή ψυχή, τον ερωτεύεται. Γίνονται εραστές και συναντιούνται κάθε βράδυ για δυόμισι χρόνια, η Μελιόρ κάνει τον Παρτονοπέα αόρατο στους κατοίκους, που είναι επίσης αόρατοι, και υπόσχεται να τον παντρευτεί αν σεβαστεί μια απαγόρευση: δεν πρέπει ποτέ να προσπαθήσει να τη δει: βλέπονται πάντα στο σκοτάδι.

Ο Παρτονοπέας επιστρέφει στη Γαλλία δύο φορές, για να σώσει τη χώρα του από τους Σαρακηνούς και τους Βίκινγκς, καθώς και για να ολοκληρώσει την ιπποτική του εκπαίδευση. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης παραμονής, η μητέρα του, ο Αρχιεπίσκοπος του Παρισιού και ο νεαρός βασιλιάς που μόλις διαδέχθηκε τον πατέρα του τον πείθουν ότι η Μελιόρ, για να μη θέλει να τη δουν, είναι κακό πλάσμα. Επιστρέφει κοντά της με ένα μαγεμένο φανάρι που του έδωσε η μητέρα του, του οποίου η φλόγα του δεν σβήνει ποτέ. Βλέπει έτσι τη Μελιόρ γυμνή, σε όλη της την ομορφιά, αλλά αυτή τον διώχνει γιατί την έκανε να χάσει όλες τις μαγικές της δυνάμεις, δεν μπορεί πλέον να τον κάνει αόρατο και θα πρέπει να υποταχθεί στην εξουσία των βαρόνων της.

Ο Παρτονοπέας μεταφέρεται πίσω με το μαγικό πλοίο στη Γαλλία. Απελπισμένος, καταφεύγει στο δάσος. Μια μέρα που θρηνεί τον έρωτά του, βλέπει ένα πλοίο που ταξιδεύει κατά μήκος της ακτής: η Ουράκ, η αδερφή της Μελιόρ, τον πηγαίνει στο ιδιωτικό της νησί. Εκεί, ενημερώνονται για ένα τουρνουά που διοργανώνουν οι Βυζαντινοί βαρόνοι για να ορίσουν τον καλύτερο ιππότη ως σύζυγο της Μελιόρ. Συμμετέχει στο τουρνουά χωρίς να γίνει γνωστός και κερδίζει, αφού θριάμβευσε έναντι όλων των ανταγωνιστών, μεταξύ των οποίων ο βασιλιάς της Καρχηδόνας, ο βασιλιάς της Λυδίας, ο βασιλιάς της Γαλλίας και τέλος ο σουλτάνος της Περσίας, ένας τρομερός ερωτικός του αντίπαλος. Οι κριτές τον ορίζουν νικητή του τουρνουά, παντρεύεται τη Μελιόρ και γίνεται αυτοκράτορας του Βυζαντίου.

 Η συνέχεια 
Μερικά χειρόγραφα συνεχίζουν την ιστορία με λεπτομέρειες για άλλους χαρακτήρες: η Ουράκ παντρεύεται τον βασιλιά της Γαλλίας, η ακόλουθος Περσεβίς παντρεύεται τον Γκοντέν, τον ακόλουθο του Παρτονοπέα. Δύο χειρόγραφα περιλαμβάνουν μια συνέχεια της ιστορίας μετά τον γάμο του Παρτονοπέα και της Μελιόρ, ποικίλης διάρκειας (ιστορία των περιπετειών του Ανζελότ, ενός φίλου του Παρτονοπέα, ιστορία της επίθεσης του σουλτάνου της Περσίας εναντίον της χώρας με έναν τεράστιο στρατό, γραμμένο σε ύφος επικού άσματος).
 Παραπομπές 

Κατηγορία:Μεσαιωνική λογοτεχνία
Κατηγορία:Μεσαιωνική γαλλική λογοτεχνία