Vita Karoli Magni

Το Vita Karoli Magni (Η ζωή του Καρλομάγνου) είναι βιογραφία του Καρλομάγνου, βασιλιά των Φράγκων και αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, γραμμένη στα λατινικά από τον λόγιο και αυλικό Άινχαρντ τον 9ο αιώνα, πιθανόν περίπου από το 817 έως το 833. Η αφήγηση περιλαμβάνει 33 κεφάλαια και αρχίζει με τη γενεαλογία της δυναστείας των Μεροβίγγειων, περνά στην άνοδο της δυναστείας των Καρολιδών και στη συνέχεια περιγράφει λεπτομερώς τα ανδραγαθήματα και την ιδιοσυγκρασία του Καρλομάγνου. Θεωρείται μια από τις βασικές πηγές για τη βασιλεία και τα γεγονότα της εποχής και παρέχει ανεκτίμητες πληροφορίες για την αυλή του βασιλιά και τα πρόσωπα που τον περιέβαλαν.

 Περιεχόμενο 
μικρογραφία|Απεικόνιση του Καρλομάγνου σε βιτρό του 15ου αιώνα στον καθεδρικό ναό της Μουλέν στην κεντρική Γαλλία
Το έργο ξεκινά με έναν πρόλογο στον οποίο ο Άινχαρντ - πρόσωπο κοντά στον Καρλομάγνο, που βασίλεψε από το 768 έως το 814 πρώτα ως βασιλιάς των Φράγκων και στη συνέχεια ως αυτοκράτορας από το 800, και τον γιο του Λουδοβίκο τον Ευσεβή, αυτοκράτορα από το 814 έως το 840 - εξηγεί γιατί γράφει το βιβλίο: τονίζει την προσωπική υποχρέωσή του προς τον βασιλιά λόγω της εκπαίδευσης που έλαβε στην αυλή του, τη φιλία που τον συνέδεε με τον Καρλομάγνο και τα παιδιά του και τις ευεργετικές πράξεις του ηγεμόνα που ένιωθε ότι θα ήταν τραγωδία αν περνούσαν στη λήθη. 

Στη συνέχεια, το βιβλίο προχωρά με μια ιστορική αναδρομή περιγράφοντας την πτώση της δυναστείας των Μεροβίγγειων και τον τρόπο με τον οποίο οι Καρολίδες ήρθαν στην εξουσία, αναφέροντας εν συντομία τη βασιλεία του Πιπίνου και τα χρόνια κοινής διακυβέρνησης μεταξύ του Καρλομάγνου και του αδελφού του Καρλομάνου Α'. 

Ένα μεγάλο μέρος είναι αφιερωμένο στις πολλές κατακτητικές και στρατιωτικές εκστρατείες του Καρλομάγνου. Ο συγγραφέας καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες για να χαρακτηρίσει όλες τις κατακτήσεις ως δικαιολογημένες και ακόμη και δίκαιες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ωστόσο, είναι ασαφής σχετικά με τις λεπτομέρειες για το πώς διεξήχθησαν οι πόλεμοι και απλώς συνοψίζει τους λόγους για τους οποίους ξεκίνησαν και ποιο ήταν το αποτέλεσμα. 

Στη συνέχεια, ο Άινχαρντ περιγράφει εκτενώς τη φυσική εμφάνιση του Καρλομάγνου, την προσωπικότητά του, τον τρόπο ζωής του, την εκπαίδευσή του και την οικογένειά του φροντίζοντας να τονίσει όλες τις καλές ιδιότητες του Καρόλου, ειδικά την ευσέβεια και το μέτρο του σε όλες τις κοσμικές απολαύσεις. Περιγράφει επίσης τα μέτρα του βασιλιά για την ανάπτυξη του πολιτισμού - Καρολίγγεια αναγέννηση - τη θρησκεία και τη νομοθεσία. Γράφει ότι για τη διασκέδασή του και από ενδιαφέρον, ο βασιλιάς συνέλεξε παλιά παραδοσιακά τραγούδια από τους γερμανικούς ηρωικούς θρύλους για βασιλικούς (Φράγκους) προγόνους. Για το ενδιαφέρον του για ιστορικά θέματα από βιβλία της βιβλιοθήκης του τα οποία διαβάζονταν στην αυλή παρουσία του, όπως και ποιήματα που γράφτηκαν στο αυλικό περιβάλλον. Σ' αυτήν την ενότητα του βιβλίου, αναφέρεται σε μερικά από τα πολλά παιδιά του βασιλιά και προσπαθεί να εξηγήσει ότι ο λόγος που ο Καρλομάγνος δεν επέτρεψε ποτέ στις κόρες του να παντρευτούν ήταν επειδή απλώς τις αγαπούσε πάρα πολύ για να τις αποχωριστεί. Ωστόσο, είναι πολύ σύντομη η αναφορά στην περιθωριοποίηση και εξέγερση του Πεπίνου του Κυφού και πολλοί ιστορικοί το έχουν δει ως αποτέλεσμα της μεροληψίας του συγγραφέα. 
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Καρλομάγνος καθοδηγώντας τον Λουδοβίκο τον Ευσεβή, Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας
Το τελευταίο μέρος του βιβλίου ασχολείται κυρίως με τη στέψη του Καρλομάγνου ως αυτοκράτορα την ημέρα των Χριστουγέννων του έτους 800. Περιγράφει επίσης τον θάνατό του και τις τελευταίες του επιθυμίες καθώς και την ανάληψη της εξουσίας από τον γιο του Λουδοβίκο τον Ευσεβή. Το βιβλίο ισχυρίζεται ότι ο Κάρολος δεν είχε ιδέα ότι επρόκειτο να στεφθεί αυτοκράτορας, φτάνοντας στο σημείο να δηλώσει ότι:

«Στην αρχή είχε τέτοια αποστροφή που δήλωσε ότι δεν θα είχε πατήσει το πόδι του στην Εκκλησία την ημέρα που απονεμήθηκαν (οι αυτοκρατορικοί τίτλοι), αν και ήταν μια μεγάλη γιορτή, αν μπορούσε να είχε προβλέψει τα σχέδια του Πάπα». 

Υπήρξε μεγάλη συζήτηση μεταξύ των ιστορικών για το εάν αυτή η άποψη του Άινχαρντ είναι σωστή, με τους περισσότερους σύγχρονους ιστορικούς να έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Καρλομάγνος πρέπει να γνώριζε σίγουρα τα σχέδια του Πάπα πολύ πριν τη στέψη. Το έργο τελειώνει με ένα αντίγραφο της διαθήκης του Καρλομάγνου και μια περιγραφή της ταφής του, τελειώνοντας με μια μάλλον ζοφερή νότα. 

 Λογοτεχνικό πλαίσιο 
Οι ιστορικοί έχουν παραδοσιακά περιγράψει το έργο ως την πρώτη βιογραφία Ευρωπαίου βασιλιά. Ο συγγραφέας προσπάθησε να μιμηθεί το ύφος του αρχαίου Ρωμαίου ιστορικού Σουητώνιου στο έργο του De Vita Caesarum (Οι Δώδεκα Καίσαρες), βασιζόμενος ιδιαίτερα στο μοντέλο της βιογραφίας του Αυγούστου, πρώτου αυτοκράτορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 

Το τεράστιο ενδιαφέρον για τον Καρλομάγνο και η εξαιρετική λογοτεχνική επιτυχία του έργου φαίνονται και στη χειρόγραφη παράδοση. Με 123 σωζόμενα χειρόγραφα ή αποσπάσματα, 105 από τα οποία είναι του Μεσαίωνα, και άλλα επιβεβαιωμένα αλλά χαμένα αντίγραφα, το έργο ανήκει στην κορυφαία ομάδα κειμένων της λατινικής λογοτεχνίας του Μεσαίωνα. Παραδόθηκε κυρίως σε συλλογικά χειρόγραφα μαζί με άλλα κείμενα για τον Καρλομάγνο και άλλο ιστοριογραφικό υλικό.

 Αξιοπιστία 
μικρογραφία|Ο Καρλομάγνος και ο Άινχαρντ, Ρέικσμουζεουμ
Η βιογραφία του Άινχαρντ, παρά την καταφανή μεροληψία του συγγραφέα που εκφράζει σαφώς την ευγνωμοσύνη και τον θαυμασμό του, θεωρείται γενικά μια αξιόπιστη αφήγηση της ζωής του Καρλομάγνου λόγω της μακροχρόνιας σχέσης του με τον στενότερο κύκλο του ηγεμόνα - ήταν στην υπηρεσία για 23 χρόνια, την έρευνα των βασιλικών χρονικών, των εξαιρετικών ευκαιριών πληροφόρησης ως μέλος της αυλικής κοινωνίας και της εγγύτητας του χρόνου συγγραφής των γεγονότων. Είναι μια σημαντική προσθήκη στις άλλες πηγές για την Καρολίγγεια περίοδο και περιέχει επίσης πληροφορίες που δεν έχουν διασωθεί πουθενά αλλού. Παρά κάποιες συγγραφικές αδεξιότητες, καθώς ήταν η πρώτη απόπειρα του συγγραφέα σε μια σημαντική γραφή, ο Βρετανός ιστορικός Τόμας Χόντγκιν έγραψε ότι «σχεδόν όλη η πραγματική, ζωντανή γνώση μας για τον Κάρολο τον Μέγα προέρχεται από τον Άινχαρντ, και ότι το Vita Karoli Magni είναι ένα από τα πιο πολύτιμα λογοτεχνικά κληροδοτήματα του πρώιμου Μεσαίωνα».Thomas Hodgkin/Charles the Great (1897), Read Books, 2006

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Βιογραφία
Κατηγορία:Καρλομάγνος