Έλρεντ του Ρίβοου

Ο Έλρεντ του Ρίβοου (, , 1110 – 12 Ιανουαρίου 1167) ήταν Άγγλος Κιστερκιανός μοναχός και συγγραφέας που υπηρέτησε ως ηγούμενος του Ρίβοου από το 1147 έως το θάνατό του. Τιμάται από την Καθολική Εκκλησία και από ορισμένους Αγγλικανούς ως άγιος.

 Βίος 
μικρογραφία|Τα ερείπια του αβαείου Ρίβοου στον ποταμό Ράι στο Βόρειο Γιόρκσαϊρ.
Ο Έλρεντ γεννήθηκε στο Χέξαμ της Νορθουμβρίας το έτος 1110,Thurston, Herbert. "St. Ælred." The Catholic Encyclopedia, τόμ. 1 (New York: Robert Appleton Company, 1907)  ένας από τους τρεις γιους του Έιλαφ, ιερέα του Αγίου Ανδρέα στο Χέξαμ, ο οποίος ήταν γιος ενός άλλου Έιλαφ, ταμία του Ντάραμ. Το 1095, το Συμβούλιο του Κλέρμοντ είχε απαγορεύσει τη χειροτονία των γιων ιερέων. Αυτό έγινε εν μέρει για να τερματιστεί η κληρονομικότητα των ευεργεσιών.Davies, John Reuben. "Aspects of Church Reform in Wales, c.1093 -c.1223", Anglo-Norman Studies XXX, (C. P. Lewis, επιμ.), Boydell & Brewer Ltd, 2008, , σελ. 93 Ενδέχεται να εκπαιδεύτηκε εν μέρει από τον Λόρενς του Ντάραμ, ο οποίος του έστειλε μια αγιογραφία της Αγίας Μπρίτζιντ.

Η πρώιμη εκπαίδευση του Έλρεντ ήταν πιθανότατα στο σχολείο του καθεδρικού ναού στο Ντάραμ. Ο Έλρεντ πέρασε αρκετά χρόνια στην αυλή του βασιλιά Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας στο Ρόξμπουργκ, πιθανώς από την ηλικία των 14 ετών,Δεν είναι σαφές πότε ακΡίβοους ο Έλρεντ εντάχθηκε στην αυλή του βασιλιά Δαυίδ. Ωστόσο, ο Δαυίδ έγινε βασιλιάς το 1124, όταν ο Έλρεντ ήταν 14 ετών, και στον θρήνο του για τον Δαυίδ ο Έλρεντ λέει ότι γνώριζε τον Δαυίδ «από την αρχή της ηλικίας του», κάτι που θα μπορούσε κάλλιστα να σημαίνει ότι ο Έλρεντ βρισκόταν στην αυλή από το 1124 περίπου. Βλ. Aelred Squire, OP, Aelred of Rievaulx: A Study (London: SPCK, 1969), σελ. 12. και έφτασε στον βαθμό του echonomusΒλ. Walter Daniel, Vita A, ca. 2. (σελ. 91 της μετάφρασης των Κιστερκιανών Πατέρων) (οικονόμος). Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Έλρεντ έγινε στόχος προσωπικής παρενόχλησης από έναν ιππότη της αυλής του βασιλιά, η οποία κορυφώθηκε παρουσία του βασιλιά και περιελάμβανε μια εξευτελιστική σεξουαλική προσβολή.McGuire, Brother and Lover, 1994, σσ. 48-49 Ο Γουόλτερ Ντάνιελ διηγήθηκε αυτό το περιστατικό για να καταδείξει τη συγχώρεση του Έλρεντ προς τον ιππότη και την ικανότητά του στην επίλυση συγκρούσεων, αλλά περίπου αυτή την περίοδο ο Έλρεντ ανέπτυξε αισθήματα κατάθλιψης και αποξένωσης και εγκατέλειψε την αυλή σε ηλικία είκοσι τεσσάρων ετών (το 1134) για να εισέλθει στο αβαείο των Κιστερκιανών του Ρίβοου στο Γιόρκσαϊρ.'"The Lives of the Saints," Rev. S. Baring-Gould, 1:178 (Edinburgh: John Grant, 1914)McGuire, Brother and Lover, 1994, σσ. 50-52

Το 1138, όταν ο προστάτης του Ρίβοου, Γουόλτερ Έσπεκ, επρόκειτο να παραδώσει το κάστρο του Γουάρκ στο Τουίντ στον βασιλιά Δαυίδ της Σκωτίας, ο Έλρεντ φέρεται να συνόδευσε τον ηγούμενο Γουλιέλμο του Rievaulx στα σκωτσέζικα σύνορα για να διαπραγματευτεί τη μεταβίβαση.Marsha L. Dutton, 'Introduction,' στο Aelred of Rievaulx, Spiritual Friendship, Cistercian Fathers series 5 (Collegeville, MN: Cistercian Publications, 2010), σελ. 16; Aelred Squire, OP, Aelred of Rievaulx: A Study (London: SPCK, 1969), σελ. 24. Είδε ότι η απροθυμία του να αποχωριστεί τους φίλους του στην αυλή, καθυστερούσε την υιοθέτηση της μοναστικής του κλήσης. Για τον Έλρεντ, η πηγή και το αντικείμενο της αληθινής φιλίας είναι ο Χριστός.Houston, James M., "Aelred of Rievaulx (1110-1167, Friend and Counselor", Knowing & Doing, February 2007

Το 1142 ο Έλρεντ ταξίδεψε στη Ρώμη, μαζί με τον Γουόλτερ του Λονδίνου, αρχιδιάκονο της Υόρκης, για να εκπροσωπήσει ενώπιον του Πάπα Ιννοκέντιου Β΄ τους ιεράρχες του Βορρά που αντιτάχθηκαν στην εκλογή του Ερρίκου του Συλλύ, ανιψιού του βασιλιά Στεφάνου, ως αρχιεπισκόπου της Υόρκης. Το αποτέλεσμα του ταξιδιού ήταν ότι ο Έλρεντ έφερε πίσω επιστολή από τον Πάπα Ιννοκέντιο με την οποία καλούσε τους προϊσταμένους τους οποίους εκπροσωπούσε ο Έλρεντ να εμφανιστούν στη Ρώμη τον επόμενο Μάρτιο για να υποβάλουν την κατάθεσή τους στην απαιτούμενη κανονική μορφή. Οι επακόλουθες διαπραγματεύσεις διήρκεσαν αρκετά χρόνια.Marsha L. Dutton, 'Introduction,' στο Aelred of Rievaulx, Spiritual Friendship, Cistercian Fathers series 5 (Collegeville, MN: Cistercian Publications, 2010), σελ. 16; Aelred Squire, OP, Aelred of Rievaulx: A Study (London: SPCK, 1969), σελ. 24.

Μετά την επιστροφή του από τη Ρώμη, ο Έλρεντ έγινε δόκιμος δάσκαλος στο Ρίβοου.Aelred Squire, OP, Aelred of Rievaulx: A Study, (London: SPCK, 1969), σελ. 53. Το 1143, τοποθετήθηκε ηγούμενος του νέου αβαείου Ρέβεσμπι, θυγατρικού οίκου του Ρίβοου στο Λίνκολνσαϊρ. Το 1147, εξελέγη ηγούμενος του ίδιου του Ρίβοου, μια θέση που θα κατείχε μέχρι τον θάνατό του. Υπό τη διοίκησή του, το αβαείο λέγεται ότι αυξήθηκε σε περίπου 140 μοναχούς και 500 πιστούς και λαϊκούς.Walteri Danielis Vita Ailredi Abbatis Rievall', επιμ. F. M. Powicke, (London, 1959), σελ. 30.

Παράλληλα με τον ρόλο του ως μοναχός και αργότερα ως ηγούμενος, ο Έλρεντ συμμετείχε καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του σε πολιτικές υποθέσεις. Η έκδοση του 14ου αιώνα του Χρονικού του Πίτερμπορο αναφέρει ότι οι προσπάθειες του Έλρεντ κατά τη διάρκεια του παπικού σχίσματος του 12ου αιώνα επέφεραν την αποφασιστική υποστήριξη του Ερρίκου Β΄ προς τον υποψήφιο των Κιστερκιανών, με αποτέλεσμα το 1161 την επίσημη αναγνώριση από τον Πάπα Αλέξανδρο Γ΄.Marsha L. Dutton, "Introduction," στο Aelred of Rievaulx, Spiritual Friendship, Cistercian Fathers series 5 (Collegeville, MN: Cistercian Publications, 2010), σελ. 17.

Ο Έλρεντ έγραψε αρκετά σημαντικά βιβλία για την πνευματικότητα, μεταξύ των οποίων το Speculum caritatis («Ο καθρέφτης της φιλανθρωπίας», που φέρεται να γράφτηκε κατόπιν αιτήματος του Βερνάρδου του Κλαιρβώ) και το De spiritali amicitia («Περί πνευματικής φιλίας»).Για τη χρήση του spiritali αντί του spirituali, βλ. Aelred of Rievaulx, Spiritual Friendship, transl. by L. Braceland Cistercian Fathers series 5 (Kalamazoo, MI: Cistercian Publications, 2010), 25.

Έγραψε επίσης επτά ιστορικά έργα, εκ των οποίων τα τρία απηύθυνε στον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας, συμβουλεύοντάς τον πώς να είναι καλός βασιλιάς και δηλώνοντας ότι είναι ο αληθινός απόγονος των Αγγλοσάξονων βασιλιάδων.

Στα τελευταία του χρόνια, πιστεύεται ότι υπέφερε από τις πέτρες στα νεφρά και την αρθρίτιδα.Walter Daniel, "Vita Aelredi" Ο Γουόλτερ αναφέρει ότι το 1157 το Γενικό Συμβούλιο των Κιστερκιανών του επέτρεψε να κοιμάται και να τρώει στο ιατρείο του Ρίβοου- αργότερα έζησε σε ένα κοντινό κτίριο που κατασκευάστηκε γι' αυτόν.

Ο Έλρεντ πέθανε το χειμώνα του 1166-7, πιθανότατα στις 12 Ιανουαρίου 1167This is the traditional date for his feast within the Cistercian Order, as celebrated on the authority of Walter Daniel, Vita A, ca. 57. στο Ρίβοου.

 De spirituali amicitia 
Το De spirituali amicitia («Περί πνευματικής φιλίας»), που θεωρείται το σπουδαιότερο έργο του, είναι ένα χριστιανικό αντίστοιχο του De amicitia του Κικέρωνα και ορίζει τον Χριστό ως την πηγή και την τελική ώθηση της πνευματικής φιλίας. Πάνω στην πνευματική του θεμελίωση, ο Έλρεντ αντλεί από την προσωπική του εμπειρία για να παράσχει «συγκεκριμένες και απτές»McGuire, Brother and Lover, 1994, σελ. 110 συστάσεις για τη δημιουργία και τη διατήρηση μακροχρόνιων φιλικών σχέσεων. Σύμφωνα με τον Μπράιαν ΜακΓκουάιρ, «ο Έλρεντ πίστευε ότι η αληθινή αγάπη έχει ένα αξιοσέβαστο όνομα και μια νόμιμη θέση στην καλή ανθρώπινη παρέα, ειδικά σε εκείνη του μοναστηριού». Αυτή «η έμφαση στην κεντρική θέση της φιλίας στη μοναστική ζωή τον τοποθετεί εκτός του κυρίαρχου ρεύματος της παράδοσης. Γράφοντας μια ειδική πραγματεία αφιερωμένη στη φιλία και υποδεικνύοντας ότι δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς φίλους, ο Έλρεντ ξεπέρασε όλους τους μοναστικούς προκατόχους του και δεν είχε άμεσους διαδόχους. Είτε η ανάγκη του για φιλία αποτελεί έκφραση της σεξουαλικής ταυτότητας του Έλρεντ είτε όχι, η επιμονή του στις ατομικές φιλίες στη μοναστική ζωή σήμαινε μια απόκλιση από ό,τι υπονοεί ο Κανόνας του Αγίου Βενέδικτου».McGuire, Brother and Lover, 1994, σελ. 142 Στο ευρύτερο πλαίσιο της χριστιανικής μοναστικής φιλίας, «ο Έλρεντ ήταν αυτός που έθεσε συγκεκριμένα τη φιλία και την ανθρώπινη αγάπη ως βάση της μοναστικής ζωής καθώς και ως μέσο προσέγγισης της θείας αγάπης, ο οποίος ανέπτυξε και διακήρυξε μια συστηματική προσέγγιση στα πιο δύσκολα προβλήματα των έντονων φιλικών σχέσεων μεταξύ μοναχών».Boswell, Christianity, Social Tolerance, and Homosexuality, 1980, σελ. 222

Πιθανότατα στο Ντάραμ ο Έλρεντ συνάντησε για πρώτη φορά το έργο του Κικέρωνα Laelius de amicitia. Στη ρωμαϊκή ορολογία amicitia σημαίνει «φιλία» και μπορούσε να είναι μεταξύ κρατών ή ατόμων. Υποδήλωνε μια ισότητα του καθεστώτος και στην πράξη θα μπορούσε να είναι μόνο μια συμμαχία για την επιδίωξη αμοιβαίων συμφερόντων. Για τον Κικέρωνα, η amicitia περιελάμβανε γνήσια εμπιστοσύνη και στοργή. «Αλλά πρέπει να θέσω εξ αρχής αυτή την αρχή -η φιλία μπορεί να υπάρξει μόνο μεταξύ καλών ανθρώπων. Εννοούμε λοιπόν με τον όρο «καλοί» εκείνους των οποίων οι πράξεις και η ζωή δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ως προς την τιμή, την καθαρότητα, τη δικαιοσύνη και την ελευθεριότητά τους- οι οποίοι είναι απαλλαγμένοι από την απληστία, τη λαγνεία και τη βία- και οι οποίοι έχουν το θάρρος των πεποιθήσεών τους».Marcus Tullius Cicero. Treatise on Friendship and Old Age, (E.S. Shuckburgh, tr.), 1903

Στις Εξομολογήσεις, ο Αυγουστίνος του Ιππώνος προσδιορίζει τρεις φάσεις της φιλίας: την εφηβεία, την πρώιμη ενηλικίωση και την ενηλικίωση. Οι φιλίες στην εφηβεία είναι ουσιαστικά συντροφικές σχέσεις με ιδιοτελή συμφέροντα. Στη συνέχεια ο Αυγουστίνος περιγράφει μια στενή φιλία που είχε ως νεαρός ενήλικας με έναν συνάδελφό του. Αυτή βασιζόταν στην αγάπη και αναπτύχθηκε μέσα από κοινά ενδιαφέροντα και εμπειρίες και όσα ο καθένας έμαθε από τον άλλον. Η τρίτη ώριμη φάση για τον Αυγουστίνο είναι υπερβατική, με την έννοια ότι αγαπά τους άλλους «εν Χριστώ»: η εστίαση είναι στον Χριστό και το νόημα της φιλίας είναι να πλησιάσουμε τον Χριστό με και μέσω των φίλων. Γράφοντας για την εφηβική φιλία, ο Αυγουστίνος έλεγε: «Διότι και στη νιότη μου μέχρι πρότινος, για να χορτάσω στα κάτω πράγματα, και τόλμησα να αγριέψω ξανά, με αυτές τις διάφορες και σκιώδεις αγάπες: η ομορφιά μου καταναλώθηκε, ...ευχαριστώντας τον εαυτό μου, και επιθυμώντας να αρέσω στα μάτια των ανθρώπων. Και τι ήταν αυτό που με ευχαριστούσε, εκτός από το να αγαπώ και να με αγαπούν;»

Ο Έλρεντ επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Κικέρωνα, αλλά αργότερα τροποποίησε την ερμηνεία του διαβάζοντας τις Εξομολογήσεις του Αυγουστίνου του Ιππώνος. Στο De spirituali amicitiâ, ο Έλρεντ υιοθέτησε τη μορφή διαλόγου του Κικέρωνα. Στον πρόλογο ωστόσο, αναπτύσσεται με βάση την περιγραφή του Αυγουστίνου για την πρώιμη εφηβεία του, με τον αφηγητή να περιγράφει την εποχή του στο σχολείο, όπου «η γοητεία των συντρόφων μου μου έδινε τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Ανάμεσα στα συνήθη σφάλματα που συχνά θέτουν σε κίνδυνο τη νεότητα, το μυαλό μου παραδόθηκε εξ ολοκλήρου στη στοργή και αφοσιώθηκε στον έρωτα. Τίποτα δεν μου φαινόταν πιο γλυκό, τίποτα πιο ευχάριστο, τίποτα πιο πολύτιμο από το να αγαπιέμαι και να αγαπώ».Aelred of Rievaulx, Spiritual Friendship , (Lawrence C. Braceland, tr.), Collegeville, MN: Cistercian Publications, 2010, , σελ. 53

 Μεταθανάτια φήμη 
Ο Έλρεντ δεν αγιοποιήθηκε ποτέ επίσημα με τον τρόπο που καθιερώθηκε αργότερα, αλλά έγινε το κέντρο μιας λατρείας στη βόρεια Αγγλία που αναγνωρίστηκε επίσημα από τους Κιστερκιανούς το 1476. Ως εκ τούτου, τον τιμούσαν ως άγιο, ενώ το σώμα του φυλασσόταν στο Ρίβοου. Τον δέκατο έκτο αιώνα, πριν από τη διάλυση του μοναστηριού, ο Τζον Λίλαντ, ισχυρίζεται ότι είδε το ιερό του Έλρεντ στο Ρίβοου που περιείχε το σώμα του Έλρεντ να λάμπει από χρυσό και ασήμι.Aelred Squire, OP, Aelred of Rievaulx: A Study (London: SPCK, 1969), σελ. 2.Σήμερα, ο Έλρεντ του Ρίβοου τιμάται ως άγιος στις 12 Ιανουαρίου, την παραδοσιακή ημερομηνία του θανάτου του, στην τελευταία επίσημη έκδοση της Ρωμαϊκής Μαρτυρολογίας,Martyrologium Romanum, ex decreto sacrosancti oecumenici Concilii Vaticani II instauratum auctoritate Ioannis Pauli Pp. II promulgatum, editio [typica] altera, Typis Vaticanis, A.D. MMIV (2004), σελ. 96. που εκφράζει την επίσημη θέση της Καθολικής Εκκλησίας.

Εμφανίζεται επίσης στα ημερολόγια διαφόρων άλλων χριστιανικών ομολογιών.

Μεγάλο μέρος της ιστορίας του Έλρεντ είναι γνωστό λόγω του Βίου που έγραψε γι' αυτόν ο Γουόλτερ Ντάνιελ λίγο μετά το θάνατό του.

Για πολλούς αιώνες το πιο διάσημο έργο του ήταν ο Βίος του Αγίου Εδουάρδου, Βασιλιά και Ομολογητή.

Ο Έλρεντ μνημονεύεται στην Εκκλησία της Αγγλίας με μια μικρότερη γιορτή και στο ημερολόγιο της Επισκοπικής Εκκλησίας με μια γιορτή στις 12 Ιανουαρίου.

 Σεξουαλικότητα 
Ο Έλρεντ ήταν δημοφιλής σε μικρούς κύκλους ομοφυλόφιλων καθολικών τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1970,McGuire, Brother and Lover, 1994, σελ. 149 και κατά την ίδια χρονική περίοδο, ο Μπράιαν Πάτρικ ΜακΓκουάιρ και οι μαθητές του συζήτησαν την πιθανότητα ο Έλρεντ να είχε ομοφυλοφιλικό προσανατολισμό.McGuire, Brother and Lover, 1994, σελ. 142 Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, «υπάρχει μια κίνηση μεταξύ ιερέων και θρησκευτικών που θεωρούν τους εαυτούς τους ομοφυλόφιλους ως προς τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό να βρουν σε ιστορικές μορφές όπως ο Έλρεντ προγενέστερες εκφράσεις της δικής τους ταυτότητας».McGuire, Brother and Lover, 1994, σελ. 155

Το 1980, ο ιστορικός Τζον Μπόσγουελ χαρακτήρισε τον Έλρεντ ως ομοφυλόφιλο άνδρα στο Christianity, Social Tolerance, and Homosexuality, τη μελέτη-ορόσημο για τη σχέση μεταξύ της μεσαιωνικής Εκκλησίας και της ομοφυλοφιλίας.Boswell, σσ. 221-226 Αυτό άνοιξε τη συζήτηση για τη σεξουαλικότητα του Έλρεντ σε ένα ευρύτερο κοινό και πυροδότησε μια συζήτηση που « έχει τραβήξει σε μάκρος, συχνά με ύβρεις». Οι επικριτές αυτής της υπόθεσης έχουν γενικά χρησιμοποιήσει παραδοσιακές λογοτεχνικοκριτικές μεθόδους για να υποστηρίξουν ότι τα γραπτά του Έλρεντ περιέχουν συμβατική μοναστηριακή γλώσσα και όχι ομοερωτική γλώσσα, και περιλαμβάνουν την Ελίζαμπεθ Φρίμαν,Cambridge Companion to Cistercianism (2013) Ζαν Λεκλέρκ,LeClercq, Love of Learning and Desire for God, σσ. 113-4 και Τζούλια Κρίστεβα.Companion to Aelred of Rievaulx, σσ. 211-214

Η Ρουθ Μάζο Κάρρας, ως ειδικός στο μεσαιωνικό φύλο και τη σεξουαλικότητα, αναφέρει τον Έλρεντ ως παράδειγμα άνδρα «για τον οποίο οι ερωτικές σχέσεις του ίδιου φύλου, ακόμη και αν ήταν αγνές, ήταν σημαντικές».Karras, Sexuality in Medieval Europe: Doing Unto Others, 2005, σελ. 144 Αναφέρει επίσης ότι «οι απεικονίσεις ενός Μεσαίωνα που ασχολείται μόνο με πνευματικά ζητήματα σε αντίθεση με τα υλικά, ενός πολιτισμού του οποίου οι άνθρωποι ήταν τόσο ριζικά διαφορετικοί από εμάς που τα σώματά τους κατέστησαν άσχετα, έχουν αντικατασταθεί από την πρόσφατη επιστήμη».Karras, σελ. 151 Ο Μπράιαν ΜακΓκουάιρ, ομοίως, δέχεται τον Έλρεντ ως «έναν άνδρα που ένιωθε σωματικά και πνευματικά να έλκεται περισσότερο από άλλους άνδρες παρά από γυναίκες».

Η Μάρσα Λ. Ντάτον δηλώνει ότι «...δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες της ζωής του Έλρεντ, πολύ περισσότερο τις σεξουαλικές του εμπειρίες ή τους αγώνες του».A Companion to Aelred of Rievaulx, επιμ. M. L. Dutton, 2017 Παρ' όλα αυτά, ο Μπράιαν ΜακΓκουάιρ παραδέχεται στη συναισθηματική βιογραφία του Έλρεντ ότι «η απουσία γυναικών, η εξομολόγηση του ίδιου του Έλρεντ για το πάθος του και οι αισχρολογίες του ιππότη δείχνουν ότι ο Έλρεντ στην αυλή του βασιλιά Δαβίδ έχασε το κεφάλι του, την καρδιά του και ίσως το σώμα του από έναν άλλο νεαρό άνδρα».McGuire, Brother and Lover, 1994, σελ. 49

Στη σύγχρονη εποχή, αρκετές οργανώσεις φιλικές προς τους ομοφυλόφιλους έχουν υιοθετήσει τον Έλρεντ ως προστάτη τους, συμπεριλαμβανομένης της Integrity USA της Επισκοπικής Εκκλησίας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και του Τάγματος του Αγίου Έλρεντ στις Φιλιππίνες. Η ένταξη του Έλρεντ στο ημερολόγιο της Επισκοπικής Εκκλησίας έγινε με πρωτοβουλία της Integrity USA το 1985 και εγκρίθηκε από τη Βουλή των Επισκόπων με πλήρη επίγνωση ότι η Integrity πίστευε ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Δύο χρόνια αργότερα, η Integrity αγιοποίησε τον Έλρεντ ως επίσημο προστάτη της, υποσχόμενη «να τηρεί τακτικά τη γιορτή του, να προωθεί τη λατρεία του και να ζητά ενώπιον του ουράνιου θρόνου της χάρης την υποστήριξη των προσευχών του για τη δικαιοσύνη και την αποδοχή των λεσβιών και των ομοφυλόφιλων ανδρών».

 Κριτική 
Η Ελίζαμπεθ Φρίμαν υποστήριξε ότι η συζήτηση για την υποτιθέμενη ομοφυλοφιλία του ήταν γεμάτη από παρανοήσεις της μοναστικής γλώσσας και από την παρερμηνεία του ενδιαφέροντός του για τη χριστιανική φιλία με την ομοφυλοφιλία. Ο Έλρεντ ομολόγησε στο De institutione inclusarum ότι για ένα διάστημα παραδόθηκε στη λαγνεία, «ένα σύννεφο επιθυμίας προέκυψε από τις κατώτερες ορμές της σάρκας και την αναβλύζουσα πηγή της εφηβείας» και «η γλυκύτητα του έρωτα και η αγνότητα της λαγνείας συνδυάστηκαν για να εκμεταλλευτούν την απειρία της νεότητάς μου». Ο ΛεΚλέρκ το χαρακτηρίζει αυτό ως «λογοτεχνική υπερβολή», συνηθισμένη στη μοναστική γραφή.Leclercq, Love of Learning and Desire for God, σελ. 131 Ο Έλρεντ αναφέρεται επίσης ευθέως στη σχέση του Ιησού και του Ιωάννη του Αποστόλου ως «γάμο», κάτι που ευθυγραμμίζεται με την έμφαση των Κιστερκιανών στο Άσμα Ασμάτων και τον συμβολισμό της αγάπης μεταξύ ανθρώπου και Θεού, που εκφράζεται μέσω ενός κυρίως βιργιλιανού και οβιδιακού τόπου. Ο Έλρεντ αποκάλεσε αυτόν τον «γάμο» «όργανο της εμπειρίας», χωρίς καμία σχέση με τη ρομαντική ή σεξουαλική πραγματικότητα, οι οποίες θεωρούνταν θεμελιωδώς αντίθετες με τη μοναστική ζωή. Η Τζούλια Κρίστεβα υποστηρίζει ότι αυτό αντικατοπτρίζεται πολύ πιο σωστά από την έννοια της «imaginatio» παρά από την «amor» (ρομαντική αγάπη): «Αποτελούσε τον στενό σύνδεσμο μεταξύ του όντος και του κόσμου, μέσω του οποίου το άτομο μπορεί να αφομοιώσει τον εξωτερικό κόσμο, ενώ παράλληλα ορίζει τον εαυτό του ως υποκείμενο». Ο ΜακΓκουάιρ σημειώνει ότι «στον Βίο του Βάλντεφ υπάρχει μια πολύχρωμη ιστορία για το πώς μια γυναίκα προσπάθησε να δελεάσει τον εκκολαπτόμενο Κιστερκιανό άγιο στο κρεβάτι και πώς εκείνος της αντιστάθηκε. Στον Βίο του Έλρεντ δεν βρίσκουμε τέτοιους πειρασμούς».McGuire, Brother and Lover, 1994, σελ. 49

 Γραπτά 
μικρογραφία|Ο Βίος του Εδουάρδου του Ομολογητή του Έλρεντ, ένα εικονογραφημένο χειρόγραφο των τελών του 12ου αιώνα στη Βρετανική Βιβλιοθήκη
Για τις προσπάθειές του στη συγγραφή και τη διοίκηση, ο Ντέιβιντ Νόουλς αποκάλεσε τον Έλρεντ «Άγιο Βερνάρδο του Βορρά». Ο Νόουλς, ιστορικός του μοναχισμού στην Αγγλία, τον περιέγραψε επίσης ως «μια μοναδικά ελκυστική μορφή», λέγοντας ότι «κανένας άλλος Άγγλος μοναχός του δωδέκατου αιώνα δεν μένει τόσο έντονα στη μνήμη».Attwater, Donald και Catherine Rachel John. The Penguin Dictionary of Saints, 3η έκδοση (New York:Penguin Books, 1995). .

Όλα τα έργα του Έλρεντ έχουν κυκλοφορήσει μεταφρασμένα, τα περισσότερα στα αγγλικά και στα γαλλικά.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 


 Burton, Pierre-André, Aelred de Rievaulx (1110–1167): De l'homme éclaté à l'être unifié. Essai de biographie existentielle et spirituelle. Paris: Éditions du Cerf, 2010.
 Burton, Pierre-André, Aelred de Rievaulx (1110–1167): An Existential and Spiritual Biography, translated by Christopher Coski. Cistercian Studies series no. 276, (Collegeville: Cistercian Publications, 2020).
 Sommerfeldt, John R., Aelred of Rievaulx: Pursuing Perfect Happiness. Mahwah, NJ: Newman Press, 2005.

 Περαιτέρω ανάγνωση 
 Boquet, Damien, L'ordre de l'affect au Moyen Âge: Autour de l'anthropologie affective d'Aelred de Rievaulx. Caen: CRAHM, 2005.
 Christensen, Katherine, "Walter Daniel's Life of Aelred of Rievaulx: The Heroism of Intelligence and the Miracle of Love," in Jason Glenn (ed), The Middle Ages in Texts and Texture: Reflections on Medieval Sources (Toronto, University of Toronto, 2012)

 Dutton, Marsha L.,"Friendship and the Love of God: Augustine's Teaching in the Confessions and Aelred of Rievaulx's Response in Spiritual Friendship", in American Benedictine Review 56 (2005), σσ. 3–40.
 Dutton, Marsha L., "A Model for Friendship: Ambrose's Contribution to Aelred of Rievaulx's Spiritual Friendship, The American Benedictine Review 64 (2013): 39–66.
 Dutton, Marsha L., "A Historian's Historian: The Place of Bede in Aelred's Contributions to the New History of his Age", στο: Marsha L. Dutton, Daniel M. La Corte, and Paul Lockey (επιμ.), Truth as Gift: Studies in Cistercian History in Honor of John R. Sommerfeldt (Cistercian Studies Series 204). Kalamazoo: Cistercian, 2004, σσ. 407–48.
 Dutton, Marsha L., "Sancto Dunstano Cooperante: Aelred of Rievaulx’s Advice to the Heir to the English Throne in Genealogy of the Kings of the English," in: Emilia Jamroziak and Janet Burton (ed.), Religious and Laity in Northern Europe 1000–1400: Interaction, Negotiation, and Power. Turnhout: Brepols, 2007, σσ. 183–195.
 Freeman, Elizabeth, "Aelred of Rievaulx’s De Bello Standardii: Cistercian Historiography and the Creation of Community Memories," στο: Cîteaux 49 (1998), σσ. 5–28.
 Freeman, Elizabeth, "The Many Functions of Cistercian Histories Using Aelred of Rievaulx’s Relatio de Standardo as a Case Study," στο: Erik Kooper (επιμ.) The Medieval Chronicle: Proceedings of the 1st International Conference on the Medieval Chronicle. Amsterdam, Atlanta: Rodopi, 1999, σσ. 124–32.
 Freeman, Elizabeth, Narratives of a New Order: Cistercian Historical Writing in England, 1150–1220. Turnhout: Brepols, 2002.
 Freeman, Elizabeth, "Nuns in the Public Sphere: Aelred of Rievaulx's De Sanctimoniali de Wattun and the Gendering of Authority", στο: Comitatus 17 (1996), σσ. 55–80.
 Garrison, John, “One Mind, One Heart, One Purse: Integrating Friendship Traditions and the Case of Troilus and Criseyde,” στο Medievalia et Humanistica 36 (2010), σσ. 25–48.
 La Corte, Daniel M., "Abbot as Magister and Pater in the Thought of Bernard of Clairvaux and Aelred of Rievaulx", στο: Marsha L. Dutton, Daniel M. La Corte, και Paul Lockey (επιμ.), Truth as Gift: Studies in Cistercian History in Honor of John R. Sommerfeldt (Cistercian Studies Series 204). Kalamazoo: Cistercian, 2004, σσ. 389–406.
 Mayeski, Marie Anne, "Secundam naturam: The Inheritance of Virtue in Ælred’s Genealogy of the English Kings", στο: Cistercian Studies Quarterly 37 (2002), σσ. 221–28.
 McGuire, Brian Patrick, Brother & Lover: Aelred of Rievaulx. New York, Crossroad, 1994.
 Nouzille, Philippe, Expérience de Dieu et Théologie Monastique au XIIe Siècle: Étude sur les sermons d'Aelred de Rievaulx. Paris: Les Éditions du Cerf, 1999.
 Powicke, Frederick M., "Ailred of Rievaulx", in Ways of Medieval Life and Thought. London, 1949.
 Raciti, Gaetano. "The Preferential Option for the Weak in the Ælredian Community Model", CSQ 32 (1997), σσ. 3–23.
 Ransford, Rosalind, "A Kind of Noah's Ark: Aelred of Rievaulx and National Identity", Stuart Mews (επιμ.), Studies in Church History 18 (1982), σσ. 137–46.
 Sommerfeldt, John R., Aelred of Rievaulx on Love and Order in the World and the Church (Mahwah, NJ: Newman Press, 2006).
 Squire, Aelred, "Aelred and King David", Collectanea Cisterciensia 22 (1960), σσ. 356–77.
 Squire, Aelred, "Aelred and the Northern Saints.", Collectanea Cisterciensia 23 (1961), σσ. 58–69.
 Squire, Aelred, Aelred of Rievaulx: A Study, Cistercian Studies 50 (Kalamazoo: Cistercian Publications, 1969).
 Squire, Aelred, "Historical Factors in the Formation of Aelred of Rievaulx", Collectanea Cisterciensia 22 (1960), σσ. 262–82.
 Yohe, Katherine, "Aelred’s Recrafting of the Life of Edward the Confessor", CSQ 38 (2003): 177–89.

 Βιβλιογραφίες 
 Burton, Pierre-André. Bibliotheca Aelrediana Secunda: Une Bibliographie Cumulative (1962[-]1996). Fédération Internationale des Instituts d'Études Médiévales. Textes et Études du Moyen Âge, 7. Louvain-la-Neuve (France), 1997.
 Dutton, Marsha L. "Aelred of Rievaulx." Oxford Bibliographies in Medieval Studies. New York, 2013. www.oxfordbiblographies.com.
 Hoste, Anselm. "Bibliotheca Aelrediana: Survey of Manuscripts, Old Catalogues, Editions and Studies concerning St. Aelred of Rievaulx." Steenbrugge, 1962.

Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς
Κατηγορία:Άγιοι της Αγγλικανικής Εκκλησίας
Κατηγορία:Μεσαιωνική ΛΟΑΤ ιστορία
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 12ου αιώνα