Αλ-Μουταμίντ

Ο βίος του 
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ|Γενεαλογικό δέντρο των Αββασιδών χαλιφών τού 9ου αι.
Ο μελλοντικός αλ-Μουταμίντ ήταν γιος τού χαλίφη αλ-Μουταβακίλ (βασ. 847–861 ) και μίας σκλάβας από το Κουφάν που ονομαζόταν Φιτγιάν.  Το πλήρες όνομά του ήταν Αχμάντ ιμπν Αμπί Τζα'φάρ και ήταν επίσης γνωστός με το πατρώνυμο Αμπού'λ-Αμπάς και από τη μητέρα του ως Ιμπν Φιτυάν.  Μετά την εκθρόνιση τού αλ-Μουχταντί από τούς Τούρκους διοικητές Μπαγιακμπάκ και Γιαρτζούχ, επιλέχθηκε από τον στρατό ως διάδοχός του, και ανακηρύχθηκε χαλίφης με το βασιλικό όνομα αλ-Μουταμίντ αλα 'λλάχ στις 16 ή 19 Ιουνίου 870. Στις 21 Ιουνίου, ο αλ-Μουχταντί εκτελέστηκε. 

 Βασιλεία και σχέση με τον αλ-Μουβαφάκ 
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ|Το παλάτι Κασρ αλ-Ασίκ κατασκευάστηκε υπό τον αλ-Μουταμίντ και κτίστηκε το 877–882.
Η άνοδος τού αλ-Μουταμίντ έθεσε τέλος στις αναταραχές τής «Αναρχίας στη Σαμάρα», η οποία είχε ξεκινήσει με τη δολοφονία τού αλ-Μουταβακίλ το 861. Η χαλιφική εξουσία στις επαρχίες κατέρρευσε κατά τη διάρκεια αυτής τής περιόδου, με αποτέλεσμα η κεντρική κυβέρνηση να χάσει τον αποτελεσματικό έλεγχο τού μεγαλύτερου μέρους τού χαλιφάτου, εκτός τής μητροπολιτικής περιοχής τού Ιράκ. Στα δυτικά, η Αίγυπτος είχε περιέλθει στον έλεγχο τού φιλόδοξου Τούρκου στρατιωτικού Αχμάντ ιμπν Τουλούν, ο οποίος είχε επίσης σχέδια για τη Συρία, ενώ το Χουρασάν και το μεγαλύτερο μέρος τής Ισλαμικής Ανατολής είχαν καταληφθεί από τούς Σαφαρίδες υπό τον Γιακούμπ ιμπν αλ-Λαΐθ, ο οποίος αντικατέστησε τον πιστό κυβερνήτη των Αββασιδών, Μουχαμάντ ιμπν Ταχίρ. Το μεγαλύτερο μέρος τής Αραβικής χερσονήσου χάθηκε επίσης από τούς τοπικούς ηγεμόνες, ενώ στο Ταβαριστάν μία ριζοσπαστική δυναστεία Ζαϊντί Σιϊτών ανέλαβε την εξουσία. Ακόμα και στο Ιράκ, είχε ξεκινήσει μία εξέγερση των σκλάβων Ζαντζ και σύντομα απείλησε την ίδια τη Βαγδάτη, ενώ νοτιότερα οι Καρματιανοί αποτελούσαν μία νεοσύστατη απειλή.    Επιπλέον, η θέση τού αλ-Μουταμίντ υπονομεύτηκε εκ των έσω, καθώς κατά τη διάρκεια των πραξικοπημάτων των προηγούμενων ετών η πραγματική εξουσία είχε περιέλθει στα χέρια των επίλεκτων τουρκικών στρατευμάτων και στον αδελφό τού αλ-Μουταμίντ, Αμπού Αχμάντ Ταλχά, ο οποίος, ως κύριος στρατιωτικός διοικητής τού χαλιφάτου, υπηρέτησε ως ο κύριος ενδιάμεσος μεταξύ τής χαλιφικής κυβέρνησης και των Τούρκων. Όταν ο χαλίφης αλ-Μουτάζ απεβίωσε το 869, υπήρξε ακόμη και λαϊκή αναταραχή στη Βαγδάτη υπέρ τής ανύψωσής του σε χαλίφη.  

Σε αντίθεση με τον αδελφό του, ο αλ-Μουταμίντ φαίνεται ότι δεν είχε κάποια εμπειρία και ανάμειξη στην πολιτική, καθώς και μία βάση εξουσίας, στην οποία θα μπορούσε να βασιστεί.  Την εποχή που ο αλ-Μουχταντί σκοτώθηκε από τούς Τούρκους, ο Αμπού Αχμάντ βρισκόταν στη Μέκκα. Αμέσως έσπευσε βόρεια προς τη Σαμάρα, όπου αυτός και ο Μουσά ιμπν Μπουγκά ουσιαστικά απέκλεισαν τον αλ-Μουταμίντ, και ανέλαβαν τον έλεγχο τής κυβέρνησης.   Έτσι, ο αλ-Μουταμίντ υποβιβάστηκε γρήγορα σε ηγεμόνα-προσωπικό, κάτι που παρέμεινε σε ισχύ για το υπόλοιπο τής βασιλείας του.  Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, στον Αμπού Αχμάντ απονεμήθηκε μία εκτεταμένη επικράτεια διακυβέρνησης, που κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που εξακολουθούσαν να βρίσκονται υπό χαλιφική εξουσία: τη δυτική Αραβία, το νότιο Ιράκ με τη Βαγδάτη και το Φαρς. Για να υποδηλώσει την εξουσία του, έλαβε ένα τιμητικό όνομα στο στυλ των χαλιφών, αλ-Μουβαφάκ μπι-Αλλάχ.   Ως ένα από τα λίγα απομεινάρια πραγματικής εξουσίας, ο αλ-Μουταμίντ διατήρησε το δικαίωμα να διορίζει τούς δικούς του βεζίρηδες, επιλέγοντας αρχικά τον έμπειρο Ουμπαΐντ Αλλάχ ιμπν Γιαχία ιμπν Χακάν, ο οποίος είχε ήδη υπηρετήσει τον αλ-Μουταβακίλ. Κατά τη διάρκεια τού χαλιφάτου του, ο χαλίφης διατήρησε κάποια ελευθερία δράσης, αλλά μετά το τέλος του το 877, αντικαταστάθηκε από τον γραμματέα τού αλ-Μουβαφάκ, Σουλεϊμάν ιμπν Ουάχμπ. Ο Ιμπν Ουάχμπ σύντομα ατιμάστηκε και αντικαταστάθηκε ως βεζίρης από τον Ισμαήλ ιμπν Μπουλμπούλ. Η πραγματική εξουσία, ωστόσο, βρισκόταν ξανά στον νέο γραμματέα τού αλ-Μουβαφάκ, Σαΐντ ιμπν Μαχλάντ, μέχρι τη δική του ατιμία και πτώση το 885, μετά την οποία ο Ιμπν Μπουλμπούλ έγινε ο μοναδικός βεζίρης, τόσο τού αλ-Μουταμίντ όσο και του αλ-Μουβαφάκ. 

Στις 20 Ιουλίου 875 ο αλ-Μουταμίντ κανόνισε επίσημα τη διακυβέρνηση τού κράτους και τη διαδοχή του: στον ανήλικο γιο του, Τζαφάρ, δόθηκε το τιμητικό όνομα αλ-Μουφαβάντ ιλα-λλάχ, ονομάστηκε διάδοχος, και τού ανατέθηκε το δυτικό μισό τού χαλιφάτου - Ιφρικία, Αίγυπτος, Συρία, Τζαζίρα και Μοσούλη, Αρμενία, Μιχραζανκαντάκ και Χουλβάν- ενώ ο αλ-Μουβαφάκ έλαβε τις ανατολικές επαρχίες και ονομάστηκε δεύτερος διάδοχος, εκτός από την περίπτωση που ο χαλίφης απεβίωνε ενώ ο αλ-Μουφαβάντ ήταν ακόμη ανήλικος. Στην πράξη, ο αλ-Μουφαβάντ δεν άσκησε ποτέ κάποια πραγματική εξουσία, και ο αλ-Μουβαφάκ συνέχισε να ασκεί έλεγχο και στις δυτικές επαρχίες, μέσω τού έμπιστου υποδιοικητή του, Μουσά ιμπν Μπουγά, ο οποίος ονομάστηκε αναπληρωτής τού αλ-Μουφαβάντ.    Η δύναμη τού αλ-Μουβαφάκ ενισχύθηκε από τις στρατιωτικές απειλές, που αντιμετώπιζε το χαλιφάτο σε όλα τα μέτωπα, καθώς διοικούσε την πίστη τού στρατού.  Τον Απρίλιο τού 876, ο αλ-Μουβαφάκ και ο Μουσά ιμπν Μπουγά νίκησαν την προσπάθεια τού Γιακούμπ ιμπν αλ-Λαΐθ να καταλάβει τη Βαγδάτη στη Μάχη τού Ντεΐρ αλ-Ακούλ, και έσωσαν το χαλιφάτο από την κατάρρευση.   Η απόκρουση των Σαφαριδών, επέτρεψε στη συνέχεια στους Αββασίδες να συγκεντρώσουν τούς πόρους τους στην καταστολή τής Εξέγερσης των Ζαντζ στο νότο. Οι επαναστάτες των Ζαντζ είχαν καταφέρει να καταλάβουν μεγάλο μέρος τού κάτω Ιράκ, και προκάλεσαν αρκετές ήττες στα στρατεύματα των Αββασιδών. Το 879 ο γιος τού αλ-Μουβαφάκ, Αμπούλ-Αμπάς, ο μελλοντικός χαλίφης αλ-Μουταντίντ (βασ. 892–902 ), ανέλαβε τη διοίκηση εναντίον των Ζαντζ, και τον επόμενο χρόνο, ο ίδιος ο αλ-Μουβαφάκ συμμετείχε στην εκστρατεία. Σε μία σειρά από εμπλοκές στα έλη τού νότιου Ιράκ, οι δυνάμεις των Αββασιδών απώθησαν τούς Ζαντζ προς την πρωτεύουσά τους, τη Μουχτάρα, η οποία έπεσε τον Αύγουστο τού 883.  

 Η απόπειρα φυγής τού Ιμπν Τουλούν και τού αλ-Μουταμίντ στην Αίγυπτο 
εναλλ.=Obverse and reverse of round gold coin with Arabic inscriptions|μικρογραφία|Χρυσό δηνάριο, κοπής στο Φουστάτ το 881/2, στο όνομα των αλ-Μουταμίντ, αλ-Μουφαβάντ και τού ηγεμόνα τής Αιγύπτου Αχμάντ ιμπν Τουλούν.
Ταυτόχρονα, ο αλ-Μουβαφάκ έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσει τις φιλοδοξίες τού Αχμάντ ιμπν Τουλούν στις δυτικές επαρχίες. Ο Ιμπν Τουλούν και ο Αββασίδης αντιβασιλιάς διαφώνησαν το 875/6, με την ευκαιρία μίας μεγάλης αποστολής εσόδων από την Αίγυπτο στην κεντρική κυβέρνηση. Βασιζόμενος στην αντιπαλότητα μεταξύ τού χαλίφη και τού πανίσχυρου αδελφού του για να διατηρήσει τη δική του θέση, ο Ιμπν Τουλούν προώθησε μεγαλύτερο μερίδιο των φόρων στον αλ-Μουταμίντ αντί για τον αλ-Μουαφάφ: 2,2 εκατομμύρια χρυσά δηνάρια πήγαν στον χαλίφη, και μόνο 1,2 εκατομμύρια δηνάρια στον αδελφό του.  Ο αλ-Μουβαφάκ, ο οποίος στον αγώνα του εναντίον των Ζαντζ θεωρούσε τον εαυτό του δικαιούχο τού μεγαλύτερου μεριδίου των επαρχιακών εσόδων, εξοργίστηκε από αυτό, καθώς και από τις υπονοούμενες μηχανορραφίες μεταξύ τού Ιμπν Τουλούν και τού αδελφού του. Ο αλ-Μουβαφάκ όρισε τον Μουσά ιμπν Μπουγά ως κυβερνήτη τής Αιγύπτου, και τον έστειλε με στρατεύματα στη Συρία, αλλά η έλλειψη κεφαλαίων οδήγησε στην αποτυχία τής εκστρατείας πριν καν φτάσει στην Αίγυπτο.   Σε μία δημόσια χειρονομία υποστήριξης προς τον αλ-Μουταμίντ και αντίθεσης προς τον αλ-Μουβαφάκ, ο Ιμπν Τουλούν ανέλαβε τον τίτλο τού «Υπηρέτη τού Διοικητή των Πιστών» (mawlā amīr al-muʾminīn) το 878.  Με την υποστήριξη τού αλ-Μουταμίντ, το 877/8 ο Ιμπν Τουλούν κατάφερε να τού ανατεθεί η ευθύνη για ολόκληρη τη Συρία, και την Κιλικική παραμεθόρια ζώνη (Thughur, Θουγκούρ) με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. 

Το 881 ο Ιμπν Τουλούν πρόσθεσε το δικό του όνομα, σε νομίσματα που εκδίδονταν από τα νομισματοκοπεία υπό τον έλεγχό του, μαζί με αυτά τού χαλίφη και διαδόχου, αλ-Μουφαβάντ.  Το φθινόπωρο τού 882, ο στρατηγός των Τουλουνίδων Λουλού αυτομόλησε στους Αββασίδες, και οι πόλεις τού Θουγούρ απέρριψαν την κυριαρχία των Τουλουνιδών, αναγκάζοντας τον Ιμπν Τουλούν να πάει για άλλη μία φορά αυτοπροσώπως στη Συρία.  Ο Αλ-Μουταμίντ χρησιμοποίησε την ευκαιρία, για να δραπετεύσει από τον περιορισμό του στη Σαμάρα, και με μία μικρή συνοδεία κατευθύνθηκε προς τις κτήσεις των Τουλουνιδών. Αγγελιοφόροι από τον χαλίφη έφθασαν στον Ιμπν Τουλούν στη Δαμασκό, και ο ηγεμόνας τής Αιγύπτου σταμάτησε, και περίμενε την άφιξη τού χαλίφη με μεγάλη ανυπομονησία: όχι μόνο η μοναδική πηγή πολιτικής νομιμοποίησης στον μουσουλμανικό κόσμο θα βρισκόταν υπό τον έλεγχό του, αλλά θα μπορούσε επίσης να παρουσιαστεί ως ο «σωτήρας» τού χαλίφη από τον υπερασπιστή αδελφό του.   Τελικά, ωστόσο, ο Σαΐντ ιμπν Μαχλάντ κατάφερε να ειδοποιήσει τον κυβερνήτη τής Μοσούλης, Ισάκ ιμπν Κουντάτζ, ο οποίος πρόλαβε και νίκησε τον αλ-Μουταμίντ και τη συνοδεία του στην αλ-Χαντίθα στον Ευφράτη. Ο αλ-Μουταμίντ μεταφέρθηκε πίσω στη Σαμάρα (Φεβρουάριος 883), όπου τέθηκε ουσιαστικά σε κατ' οίκον περιορισμό στο Παλάτι Τζαουσάκ. Τον Μάιο/Ιούνιο, μεταφέρθηκε ακόμη και νότια στο Ουασίτ, όπου ο αλ-Μουβαφάκ μπορούσε να τον παρακολουθεί αυτοπροσώπως. Μόνο τον Μάρτιο τού 884 επετράπη στον ανίσχυρο χαλίφη να επιστρέψει στη Σαμάρα. Εν τω μεταξύ, αναγκάστηκε να καταγγείλει τον Ιμπν Τουλούν και να διορίσει -τουλάχιστον ονομαστικά- τον Ισάκ ιμπν Κουντάτζ ως κυβερνήτη τής Συρίας και τής Αιγύπτου.  

Το 886/7 ο χαλίφης απένειμε τον τίτλο τού «βασιλιά» στον μακροχρόνιο ηγεμόνα τής Αρμενίας, Ασώτ Α΄ (βασ. 862–890). Αν και ο Αρμένιος βασιλιάς συνέχισε να αποτίει φόρο τιμής στην Αυλή των Αββασιδών και να αναγνωρίζει την επικυριαρχία τους, τόσο αυτός όσο και οι διάφοροι ανήλικοι Αρμένιοι πρίγκιπες ήταν de facto ανεξάρτητοι μονάρχες. 

 Η άνοδος τού αλ-Μουταντίντ και το τέλος 
δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης τού χαλιφάτου των Αββασιδών κατά το τελευταίο έτος τής βασιλείας τού αλ-Μουταντίτ: περιοχές υπό άμεσο έλεγχο των Αββασιδών με σκούρο πράσινο, περιοχές υπό χαλαρή κυριαρχία των Αββασιδών, αλλά υπό αυτόνομοι κυβερνήτες ή επαναστάτες, με ανοιχτό πράσινο.
Το 889 ο αλ-Μουβαφάκ ήλθε σε ρήξη με τον γιο του, Αμπούλ-Αμπάς, για λόγους που δεν είναι σαφείς, και τον φυλάκισε. Ο αλ-Μουβαφάκ πέρασε τα επόμενα δύο χρόνια σε εκστρατεία στην Τζιμπάλ, σε αυτό που σήμερα είναι το δυτικό Ιράν. Όταν επέστρεψε στη Βαγδάτη τον Μάιο τού 891, ο αλ-Μουβαφάκ ήταν ήδη κοντά στον θάνατο. Ο διοικητής τής φρουράς τής Βαγδάτης και ο βεζίρης Ισμαήλ ιμπν Μπουλμπούλ, κατέστρωσαν μία πλεκτάνη για να κρατήσουν τον Αμπούλ-Αμπάς φυλακισμένο, και να επιτρέψουν την εξουσία να περάσει στον αλ-Μουταμίντ. Ως εκ τούτου, κάλεσαν τον χαλίφη και τον γιο του να έρθουν στην πόλη, κάτι που και έκαναν. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η προσπάθεια να παραγκωνιστεί ο Αμπούλ-Αμπάς απέτυχε, λόγω τής δημοτικότητάς του στους στρατιώτες και τον απλό λαό: οι στρατιώτες τον άφησαν ελεύθερο, και όταν ο αλ-Μουβαφάκ απεβίωσε στις 2 Ιουνίου, ο Αμπούλ-Αμπάς ανέλαβε αμέσως τη θέση τού πατέρα του.  Ο Αμπούλ-Αμπάς ανέλαβε τον τίτλο τού αλ-Μουταντίντ μπι-λλάχ και ανέλαβε τη θέση τού πατέρα του στη σειρά διαδοχής μετά τον χαλίφη και τον αλ-Μουφαβάντ.  Ο ανίσχυρος αλ-Μουφαβάντ παραμερίστηκε στις 30 Απριλίου 892,  και όταν ο αλ-Μουταμίντ απεβίωσε στις 14 Οκτωβρίου 892,  «από ό,τι φαίνεται ως αποτέλεσμα τής υπερβολικής κατανάλωσης ποτού και φαγητού» (Χιου Ν. Κένεντι), ο αλ-Μουταντίντ ανέλαβε την εξουσία ως χαλίφης.  

Επίσης, ο Χασάν αλ-Ασκαρί, ο ενδέκατος Ιμάμης των Δωδεκαδικών Σιιτών, σκοτώθηκε με εντολή τού αλ-Μουταμίντ.

 Αναφορές 

 Πηγές 












Κατηγορία:Αββασίδες