Αικατερίνη Ντολγκορούκοβα

Η πριγκίπισσα Αικατερίνη Μιχαήλοβνα Ντολγκορούκοβα, (14 Νοεμβρίου [Π.Η.: 2 Νοεμβρίου] 184715 Φεβρουαρίου 1922) ήταν Ρωσίδα αριστοκράτισσα, κόρη του πρίγκιπα Μιχαήλ Ντολγκορούκοβ και της Βέρας Βισνέφσκαγιας.

Η Αικατερίνη ήταν μακροχρόνια ερωμένη του Τσάρου Αλεξάνδρου Β ́ και αργότερα, ως η μοργανατική σύζυγός του, έλαβε τον τίτλο της Πριγκίπισσας Γιουριέφσκαγιας ().

Ο Αλέξανδρος Β΄  και η Αικατερίνη είχαν ήδη τρία τέκνα, όταν έκαναν έναν μοργανατικό γάμο στις 18 Ιουλίου [Π.Η.: 6 Ιουλίου] 1880, έπειτα από το τέλος της συζύγου του Αυτοκράτορα, της Mαρίας της Έσσης (Μαρίας Αλεξάντροβνας), στις 3 Ιουνίου [Π.Η.: 22 Μαΐου] 1880. Ένα τέταρτο παιδί είχε αποβιώσει νήπιο. Μετά τη δολοφονία του Αλεξάνδρου Β΄ στις 13 Μαρτίου [Π.Η.: 1 Μαρτίου] 1881 από μέλη της Λαϊκής Θέλησης (Narodnaya Volya), η Αικατερίνη έμεινε χήρα.

 Η καταγωγή της 
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του πρίγκιπα Μιχαήλ Μιχαηλόβιτς Ντολγκορούκοβ (1816-1865) και της συζύγου του Βέρας Γκαβρίλοβνας Βισνέφσκαγιας (1820-1867).https://www.genealogics.org/getperson.php?personID=I00006400&tree=LEO Είχε μια μικρότερη αδελφή, την πριγκίπισσα Μαρία Μιχαήλοβνα Ντολγκορούκοβα, κόμισσα φον Μπεργκ (1850-1907). Η Αικατερίνη ήταν άμεση απόγονος της Αναστασίας Ρομάνοβας (απεβ. 1655), συζύγου του πρίγκιπα Μπόρις Μιχαήλοβιτς Λύκοβ-Ομπολένσκι (απεβ. 1648), ενός από τους Επτά Βογιάρους του 1610. Η Αναστασία ήταν κόρη του Νικίτα Ρομάνοβιτς (ρωσικά: Никита Романович, γενν. π. 1522 - 23 Απριλίου 1586), γνωστού επίσης ως Νικίτα Ρομάνοβιτς Ζαχάργιν-Γιουρίεβ, ο οποίος ήταν ένας εξέχων βογιάρος της Τσαρικής Ρωσίας. Ο εγγονός αυτού Μιχαήλ Α ́ (Τσάρος 1613-1645) ίδρυσε τη Δυναστεία των Ρομάνοφ των Ρώσων Τσάρων. Έτσι η Αναστασία ήταν θεία του Μιχαήλ Α ́ Τσάρου της Ρωσίας και ανιψιά της Αναστασίας Ρωμάνοβνας Ζαχάργινας-Γιουρίεβνας Τσαρίνας της Ρωσίας.http://w.genealogy.euweb.cz/russia/romanov1.html

 Η εμφάνισή της 
Ένας της εποχής της περιέγραψε τη νεαρή Αικατερίνη ως "μεσαίου ύψους, μία κομψή μορφή, με μεταξένιο φιλντισένιο δέρμα, με μάτια μιας φοβισμένης γκαζέλας, ένα αισθησιακό στόμα και ανοιχτές καστανές πλεξίδες".Lincoln (1981), p. 440

Ο ανιψιός τού συζύγου της, ο Αλέξανδρος Μιχαήλοβιτς μεγάλος δούκας της Ρωσίας, έγραψε: "[Δεν μπορούσα] να βγάλω τα μάτια μου από αυτήν: μου άρεσε η θλιβερή έκφραση του όμορφου προσώπου, της και η λάμψη των πλούσιων ξανθών μαλλιών της".Simon Sebag Montefiore, The Romanovs, p. 446

Μερικοί αυλικοί περιέγραψαν την Αικατερίνη ως "λαϊκή και άσχημη". Ο Κονσταντίν Πομπεντονόστσεφ έγραψε ότι "τα μάτια, από μόνα τους, θα ήταν ελκυστικά, υποθέτω, αλλά η ματιά της δεν έχει βάθος: το είδος στο οποίο η καθαρότητα και η απλότητα συναντούν το άψυχο και το ηλίθιο ... " Radzinsky (2005), pp. 377–378

 Ερωμένη του Αλεξάνδρου Β ́ 
αριστερά|μικρογραφία|Ο Αυτοκράτορας Αλέξανδρος Β΄  και η πριγκίπισσα Αικατερίνη Ντολγκορούκοβα με τα παιδιά τους Γεωργία και Όλγα.
Το 1859 η Αικατερίνη γνώρισε τον Αλέξανδρο Β ́, όταν αυτός επισκέφθηκε την ιδιοκτησία του πατέρα της. Στην 150η επέτειο της νίκης του Πέτρου Α΄ του Μεγάλου επί του Καρόλου ΙΒ΄ της Σουηδίας, παρατηρούσε στρατιωτικές επιδείξεις κοντά στη Πολτάβα.Edvard Radzinskii, Alexander II: The Last Great Tsar, p. 193 Αργότερα συλλογίστηκε: "Σε γνώρισα όταν δεν ήσουν καν έντεκα, αλλά από τότε γίνεσαι όλο και πιο όμορφη κάθε χρόνο".Simon Sebag Montefiore, The Romanovs, p. 407

Μετά το τέλος του πένητα πατέρα της, η Αικατερίνη και η αδελφή της Μαρία στάλθηκαν στο Ινστιτούτο Σμόλνι των Ευγενών Κοριτσιών στη Αγία Πετρούπολη, ένα σχολείο για ευγενούς καταγωγής κορίτσια. Η μητέρα της απευθύνθηκε στον Υπουργό της Αυλής κόμη Νικολάι Άντλερμπεργκ, ο οποίος κανόνισε ο Αλέξανδρος Β΄ να πληρώσει για την εκπαίδευσή τους και γι' αυτή των τεσσάρων αρρένων αδελφών τους.

Το φθινόπωρο του 1864 ο Αλέξανδρος Β΄ συναντήθηκε με την 16χρονη Κάθριν στο Ινστιτούτο Σμόλνι σε επίσημη επίσκεψη.Radzinsky (2005), pp. 194–198 Την επισκέφτηκε στο σχολείο και την πήγε για περίπατο και βόλτα με άμαξα. Η Αικατερίνη είχε φιλελεύθερες απόψεις, που σχηματίστηκαν εν μέρει από την εποχή της στο σχολείο, και τις συζήτησε μαζί του.[1] Αργότερα αυτός κανόνισε εκείνη να γίνει κυρία των τιμών τής συζύγου του, η οποία υπέφερε από φυματίωση.Lincoln (1981), p. 440

Η Αικατερίνη αγαπούσε τον Αυτοκράτορα και απολάμβανε να είναι στην ευχάριστη παρέα του, αλλά δεν ήθελε να γίνει κάποια από μια σειρά ερωμένων. Αν και η μητέρα της και η διευθύντρια του Ινστιτούτου Σμόλνι την ενθάρρυναν να αξιοποιήσει την ευκαιρία να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής της και της οικογένειάς της, η Αικατερίνη και ο Αλέξανδρος Β΄  δεν έγιναν πραγματικά στενοί φίλοι μέχρι τον Ιούλιο του 1866, όταν αυτή έδειξε τη συμπόνια της για τον Αυτοκράτορα μετά το τέλος τού μεγαλύτερου γιού του Νικολάου Αλεξανδρόβιτς Τσάρεβιτς της Ρωσίας, και μετά από μια απόπειρα δολοφονίας του. Η μητέρα της είχε αποβιώσει δύο μήνες πριν. Εκείνη τη νύχτα, όπως αναφέρει αργότερα στα απομνημονεύματά της, ο παντρεμένος Αυτοκράτορας της είπε: "Τώρα είσαι η μυστική μου σύζυγος. Ορκίζομαι ότι αν μείνω κάποτε ελεύθερος [χήρος], θα σε νυμφευτώ".Tarsaidze (1970), p. 92
μικρογραφία|Η Αικατερίνη ως έφηβη.
Ο Αλέξανδρος Β΄ επέμενε η Κάθριν και τα παιδιά τους να μείνουν κοντά του. Την έβλεπε τρεις ή τέσσερις φορές την εβδομάδαLincoln (1981), p. 441, όταν την συνόδευε η αστυνομία σε ένα ιδιωτικό διαμέρισμα στο Χειμερινό ΑνάκτοροBergamini (1969), p. 344 και έγραφαν ο ένας στον άλλον καθημερινά, και κάποτε αρκετές φορές την ημέρα, συζητώντας συχνά την ευχαρίστηση που βρίσκουν στο να κάνουν έρωτα. Σε μια επιστολή 28 σελίδων, που γράφτηκε όταν η Αικατερίνη ήταν έγκυος, ζητά από τον Αυτοκράτορα να παραμείνει πιστός σε αυτήν "διότι ξέρω ότι είσαι ικανός σε μια στιγμή όταν θέλεις να το κάνεις, να ξεχάσεις ότι επιθυμείς μόνο εμένα, και να πας και να το κάνεις με άλλη γυναίκα". Ο Αλέξανδρος Β ́ σχεδίασε την Αικατερίνη γυμνή, [2] της νοίκιασε ένα μέγαρο στην Αγία Πετρούπολη, [2] και την σκεπτόταν συνεχώς.

Ο Αλέξανδρος Β ́ και η Αικατερίνη έκαναν πολλά, για να κρύψουν τη σχέση τους. Ποτέ δεν υπέγραψαν τις μεταξύ τους επιστολές με τα αληθινά τους ονόματα, και χρησιμοποιούσαν την κωδική λέξη "bingerle" για να αναφέρουν την ερωτική πράξη. Όταν έμεινε έγκυος στο τρίτο παιδί της, τον Μπόρις, τον Φεβρουάριο του 1876, η Αικατερίνη επέμεινε να μεταφερθεί στο Χειμερινό Ανάκτορο, όπου γέννησε στα δωμάτια του Αυτοκράτορα, αλλά το μωρό μεταφέρθηκε πίσω στην ιδιωτική κατοικία της Αικατερίνης, ενώ αυτή ανέκαμπτε από τη γέννα στα δωμάτια του Αυτοκράτορα για εννέα ημέρες. Ο Μπόρις κρύωσε και απεβίωσε λίγες εβδομάδες αργότερα.Tarsaidze (1970)

Η οικογένεια του Αλέξανδρου Β ́ και η Αυλή δεν ενέκριναν τη σχέση τους. Η Αικατερίνη κατηγορήθηκε ότι σχεδίαζε να γίνει αυτοκράτειρα, και ότι επηρέαζε τον Αλέξανδρο Β΄ προς τον φιλελευθερισμό. Υποτίθεται ότι είχε σχέση με ασυνείδητους επιχειρηματίες.Bergamini (1969), p. 353 Στις 1 Μαρτίου 1880 έγινε έκρηξη στην τραπεζαρία του Χειμερινού Ανακτόρου. Ο Αλέξανδρος Β΄ έτρεξε επάνω στα δωμάτια της Αικατερίνης, φωνάζοντας "Κάτια, αγαπητή μου Κάτια!" Ο κουνιάδος του Αλεξάνδρου Β΄, ο Αλέξανδρος πρίγκιπας της Έσσης και του Ρήνου, θύμωσε που ο Αυτοκράτορας ξέχασε την Αυτοκράτειρα Μαρία της Έσσης, η οποία ήταν επίσης στο Ανάκτορο, και θα μπορούσε να είχε τραυματιστεί από την απόπειρα δολοφονίας.Mager (1998), p. 71

Φοβούμενος ότι η ερωμένη του θα μπορούσε να γίνει στόχος δολοφόνων, ο Αλέξανδρος Β΄ μετακίνησε την Αικατερίνη και τα παιδιά τους στον τρίτο όροφο του Χειμερινού Ανακτόρου τον χειμώνα του 1880. Οι αυλικοί διέδιδαν ιστορίες ότι η Αυτοκράτειρα που αργοπέθαινε, αναγκαζόταν να ακούει τον θόρυβο των παιδιών της Αικατερίνης που κινούνταν επάνω από το κεφάλι της, αλλά τα δωμάτια της Μαρίας της Έσσης και της Αικατερίνης ήταν πολύ μακριά.Radzinsky (2005), p. 300 Αν και ο Αυτοκράτορας ήταν άπιστος πολλές φορές στο παρελθόν, η σχέση του με την Αικατερίνη άρχισε όταν η Αυτοκράτειρα, η οποία είχε οκτώ παιδιά, σταμάτησε να έχει ερωτική επαφή με τον σύζυγό της, μετά από συμβουλή των ιατρών της. Όταν η Αυτοκράτειρα ζήτησε να συναντήσει τα παιδιά του από την Αικατερίνη, ο Αυτοκράτορας έφερε τα δύο μεγαλύτερα παιδιά, τον Γεώργιο και την Όλγα, στο κρεβάτι της Αυτοκράτειρας και αυτή φίλησε και ευλόγησε τα δύο παιδιά. Ο Αυτοκράτορας και η σύζυγός του δάκρυζαν κατά τη διάρκεια της συνάντησης.Tarsaidze (1970)

 Ο γάμος με τον Αλέξανδρο Β ́ 
Λίγο μετά το τέλος της Μαρίας της Έσσης, ο Αλέξανδρος Β΄ αποφάσισε να νυμφευτεί την Αικατερίνη. Όταν η Αυτοκράτειρα απεβίωσε στις 22 Μαΐου, αυτός έγραψε: "η διπλή μου ζωή τελειώνει σήμερα. Λυπάμαι, αλλά αυτή [η Αικατερίνη] δεν κρύβει τη χαρά της. Μιλά αμέσως για την νομιμοποίηση της κατάστασής μας: αυτή η δυσπιστία με σκοτώνει. Θα κάνω τα πάντα για εκείνη, αλλά όχι ενάντια στο εθνικό συμφέρον".Simon Sebag Montefiore, The Romanovs, p. 440 Στις 23 Μαΐου αποφάσισε να νυμφευτεί την Αικατερίνη, μόλις τελειώσει η περίοδος πένθους. Υποσχέθηκε να την στέψει αυτοκράτειρα την 1 Αυγούστου 1881.[1] Της έδωσε τον τίτλο της Γαληνοτάτης Πριγκίπισσας Γιουριέφσκαγιας και νομιμοποίησε τα παιδιά τους, αλλά όρισε ότι δεν είχαν δικαίωμα στον θρόνο, ως παιδιά ενός μοργανατικού γάμου.Radzinsky (2005), p. 368

Ο γάμος του Αλεξάνδρου Β΄  και της Αικατερίνης ήταν εξαιρετικά αντιδημοφιλής στο ρωσικό κοινό. Ο πατήρ Μπαζένοφ, ο οποίος ήταν μάρτυρας στον γάμο τού Αλεξάνδρου Β΄ με τη Μαρία της Έσσης, αρνήθηκε να είναι μάρτυρας στον γάμο του με την Αικατερίνη. Ο φίλος του από την παιδική ηλικία, ο Άντλερμπεργκ, προσπάθησε να τον "απογοητεύσει, αναφερόμενος στη δυσάρεστη εντύπωση που θα έκανε, αν δεν περίμενε έναν χρόνο μετά το τέλος της Αυτοκράτειρας".Simon Sebag Montefiore, The Romanovs, p. 409 Η Ντάρια Τίτσεβα, κάποτε κυρία των τιμών της Μαρίας της Έσσης, παραιτήθηκε από την θέση της στην Αυτοκρατορική Αυλή. Έδωσε την παραίτησή της στην Αλεξάνδρα Τόλσταγια, επειδή "δεν μπορώ να υποσχεθώ αν θα κάνω δημόσια σκηνή, και αν θα φτύσω στο πρόσωπο της πριγκίπισσας Γιουριέφσκαγιας στην πρώτη ευκαιρία".Simon Sebag Montefiore, The Romanovs, p. 443 Ο Κονσταντίν Πομπεντονόστσεφ, ένας αυλικός, έγραψε, "Πόσο με ενοχλεί να τη βλέπω στη θέση της αγαπημένης, σοφής και ευγενικής Αυτοκράτειρας!"

Η οικογένεια του Αλεξάνδρου Β΄  ήταν θυμωμένη με το γάμο του με την Αικατερίνη. Η μοναδική του νόμιμη κόρη και αγαπημένο παιδί, η Μαρία Αλεξάντροβνα μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας, του έγραψε: "Προσεύχομαι να μπορέσω εγώ και τα μικρά μου αδέλφια, τα οποία ήταν ιδιαίτερα κοντά στη μαμά, να σας συγχωρήσω μία ημέρα".Julia P. Gelardi, From Splendor to Revolution, p. 94 Η κουνιάδα του, η Καικιλία του Μπάντεν, δήλωσε: "Δεν θα αναγνωρίσω ποτέ αυτή τη μηχανορραφική περιπέτεια. Τη μισώ!"  Η κουνιάδα του Μαρία του Μεκλεμβούργου-Σβερίν έγραψε ότι ελπίζει ότι "τα μάτια του Τσάρου πρέπει τελικά να ανοίξουν στην αναξιότητα του πλάσματος, που φαίνεται να τον έχει δεσμευμένο σαν σε ένα ξόρκι, για να τον κάνει κουφό και τυφλό".Julia P. Gelardi, From Splendor to Revolution, p. 95

Η οικογένεια του Αλεξάνδρου Β΄  αρνήθηκε να δεχτεί την Αικατερίνη. Σε μια δεξίωση του Χειμερινού Ανακτόρου τον Φεβρουάριο του 1881, η Τσεσάρεβνα Μαρία Φιόντοροβνα (αρνήθηκε να ασπαστεί την Αικατερίνη. Ο Αλέξανδρος Β ́ θύμωσε και τιμώρησε τη νύφη του: "Ο Σάσα (ο μέλλων Αλέξανδρος Γ ́) είναι καλός γιος, αλλά εσύ: δεν έχεις καρδιά".Simon Sebag Montefiore, The Romanovs, p. 445 Η Μαρία Φιόντοροβνα αρνήθηκε να επιτρέψει στα παιδιά της να μείνουν με την Αικατερίνη και τα παιδιά της. Ο μεγάλος δούκας Αλέξανδρος Μιχαήλοβιτς έγραψε ότι ο πατέρας του, ο Μιχαήλ Νικολάεβιτς μεγάλος δούκας της Ρωσίας, λυπήθηκε την Αικατερίνη, επειδή η Οικογένεια τής φερόταν τόσο κρύα.Radzinsky (2005), pp. 378–380

Η Κάθριν ήταν θυμωμένη με τον τρόπο που η Οικογένεια του Αλεξάνδρου Β΄  την αντιμετώπιζε. Παραπονιόταν "έχω παραχωρήσει ... τις τιμές [στην νύφη του Αλεξάνδρου], αλλά δεν πρέπει να ξεχνούν ότι είμαι η σύζυγος του Κυρίου τους". Παραπονιόταν συχνά για "τα τέρατα στην Οικογένεια του [Αλεξάνδρου Β΄]", τα μέλη της οποίας αποκαλούσε "τόσο άκαρδα όσο αμόρφωτα είναι".

Παρά τις κριτικές, ο Αλέξανδρος Β ́ ήταν ευτυχής που νυμφεύτηκε την μακροχρόνια ερωμένη του, και ήταν ανοιχτός σχετικά με τη σχέση τους. Στα απομνημονεύματά του ο Αλέξανδρος Μιχαήλοβιτς μεγάλος δούκας της Ρωσίας έγραψε, ότι ο Αυτοκράτορας συμπεριφερόταν σαν έφηβος, όταν ήταν παρουσία της Αικατερίνης, και ότι επίσης φαινόταν αυτή να τον λατρεύει.Radzinsky (2005), p. 378 Ο Αλέξανδρος Β΄  έγραψε στην αδελφή του Όλγα βασίλισσα της Βυρτεμβέργης σχετικά με την ευτυχία του με την Αικατερίνη: "Προτιμά να εγκαταλείψει όλες τις κοινωνικές διασκέδασεις και τις ευχαριστήσεις που τόσο επιθυμούν οι νεαρές κυρίες της ηλικίας της ... και έχει αφιερώσει όλη τη ζωή της στην αγάπη και τη φροντίδα μου. Χωρίς να παρεμβαίνει σε καμία υπόθεση, παρά τις πολλές προσπάθειες από εκείνους που θα χρησιμοποιούσαν ανέντιμα το όνομά της, ζει μόνο για μένα, αφιερωμένη στην ανατροφή των παιδιών μας".Radzinsky (2005), p. 233

Υπήρχαν φόβοι ότι ο Αλέξανδρος σχεδίαζε να κάνει την Αικατερίνη αυτοκράτειρά του, και να αντικαταστήσει τους νόμιμους κληρονόμους του με τα παιδιά του από την Αικατερίνη. Κατά τη διάρκεια ενός οικογενειακού δείπνου, ρώτησε τον επτάχρονο Γεώργιο, το μεγαλύτερο παιδί του από την Αικατερίνη, αν ήθελε να γίνει μεγάλος δούκας. "Σάσα (Αλεξάντερ), για όνομα του Θεού, άσε τον!" τον επέπληξε η Αικατερίνη, αλλά η συνομιλία ενέπνευσε τους φόβους της Οικογένειας.

Αν και ήταν ευτυχισμένοι μαζί, η προβληματική πολιτική κατάσταση και οι συνεχείς απειλές δολοφονίας έριχναν μια σκιά επάνω στη ζωή τους. Την ημέρα που δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος Β ́, η Αικατερίνη τον παρακάλεσε να μην βγει έξω, επειδή είχε την προαίσθηση ότι κάτι θα τού συνέβαινε. Ηρέμησε τις αντιρρήσεις της κάνοντας έρωτα μαζί της σε ένα τραπέζι στα δωμάτιά της, και την άφησε πίσω. Μέσα σε λίγες ώρες τραυματίστηκε θανάσιμα, και μεταφέρθηκε πίσω στο ανάκτορο, πληγμένος και αιμορραγών.Radzinsky (2005), pp. 409–410
δεξιά|μικρογραφία|Ο Αλέξανδρος Β ́ στην επιθανάτιο κλίνη του το 1881.
Όταν άκουσε τα νέα, η Αικατερίνη έτρεξε μισοντυμένη στο δωμάτιο, όπου ήταν νεκρός και έπεσε επάνω στο σώμα του, φωνάζοντας "Σάσα! Σάσα!" Radzinsky (2005), p. 419 Στα απομνημονεύματά του, ο Μεγάλος Δούκας Αλέξανδρος Μιχαηλόβιτς θυμάται ότι η ροζ και λευκή νεγκλιζέ που φορούσε αυτή, βάφτηκε με το αίμα του Αλεξάνδρου Β΄ .Maylunas and Mironenko (1997), p. 7 Στην κηδεία του η Αικατερίνη και τα τρία παιδιά της αναγκάστηκαν να σταθούν στην είσοδο της εκκλησίας, και δεν έλαβαν θέση στην πομπή της Αυτοκρατορικής Οικογένειας. Αναγκάστηκαν επίσης να παρακολουθήσουν μια ξεχωριστή κηδεία από την υπόλοιπη οικογένεια.Bergamini (1969), p. 370

 Μετέπειτα ζωή 
αριστερά|μικρογραφία|Ο τάφος της στη Νίκαια.
Μετά το τέλος του Αυτοκράτορα, η Αικατερίνη έλαβε συνταξιοδότηση περίπου 3,4 εκατομμύρια ρούβλιαPerry and Pleshakov (1999), p. 31, και συμφώνησε να παραιτηθεί του δικαιώματος να ζήσει στο Χειμερινό Ανάκτορο ή σε οποιαδήποτε από τις αυτοκρατορικές κατοικίες στη Ρωσία, με αντάλλαγμα μια ιδιαίτερη κατοικία για την ίδια και τα τρία παιδιά της. 

Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και στη Γαλλική Ριβιέρα, όπου έγινε γνωστή ως μία μοντέρνα οικοδέσποινα και ήταν συνηθισμένη να έχει είκοσι υπηρέτες και μία ιδιωτική άμαξα,Bergamini (1969), pp. 370, 464 αν και ο Οίκος των Ρομάνοβ συνέχισε να κοιτάζει αυτή και τα παιδιά της με περιφρόνηση. Ο Αλέξανδρος Γ΄  είχε ένον μυστικό αστυνομικό να την κατασκοπεύει, και λάμβανε αναφορές για τις δραστηριότητές της στη Γαλλία.Perry and Pleshakov, p. 31 Ο Γεώργιος Αλεξάντροβιτς μεγάλος δούκας της Ρωσίας χρησιμοποίησε ασθένεια ως δικαιολογία, για να αποφύγει την κοινωνικοποίηση με αυτήν το 1895.Maylunas and Mironenko (1997), p. 133 Ο Νικόλαος Β ́ θυμήθηκε ότι η Αικατερίνη προσεβλήθη, όταν αυτός αρνήθηκε να είναι χορηγός στον γάμο της κόρης της Όλγας με τον κόμη του Μέρενμπεργκ την άνοιξη του 1895. Η μητέρα του, η χήρα Αυτοκράτειρα, είχε τρομάξει από την ιδέα αυτή, οπότε ο Νικόλαος Β΄  αρνήθηκε.[3] Ο γιος της Αικατερίνης Γεώργιος ήταν μια μεγάλη αποτυχία στο Αυτοκρατορικό Ρωσικό Ναυτικό, όπως την ενημέρωσε ο Αλέξιος Αλεξάνδροβιτς μεγάλος δούκας της Ρωσίας με επιστολή, αλλά του δόθηκε θέση στη Σχολή Ιππικού. [3] Η Αικατερίνη επέζησε τού συζύγου της 41 χρόνια, και απεβίωσε ακριβώς όταν τα χρήματά της τελείωναν.Bergamini (1969), p. 464

 Οικογένεια 
μικρογραφία|Το οικογενειακό δένδρο των πριγκίπων Γιουργιέφσκι (1872-2013).
μικρογραφία|Τα τρία επιζόντα παιδιά της Αικατερίνης και του Αλεξάνδρου Β΄, ως ενήλικες.
Η Αικατερίνη και ο Αλέξανδρος είχαν τέσσερα παιδιά με τον τίτλο πρίγκιπας/πριγκίπισσα (knyaz/knyazhna):

 Γεώργιος Αλεξάντροβιτς Γιουριέφσκι (12 Μαΐου 1872 - 13 Σεπτεμβρίου 1913), νυμφεύτηκε την Κόμισσα Αλεξάντρα φον Τσάρνεκαου, μοργανατική κόρη του Κωνσταντίνου Πέτροβιτς δούκα του Όλντενμπουργκ και της Αγκραφένα Γιαπαρίντζε, κόμισσας φον Τσάρνεκαου. Οι δύο τους ήταν συγγενείς, 2α εξαδέλφια με μία μετακίνηση, καθώς και οι δύο είχαν κοινό πρόγονο τον Παύλο Α΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας.
 Όλγα Αλεξάντροβνα Γιουριέφσκαγια (7 Νοεμβρίου 1873 - 10 Αυγούστου 1925), παντρεύτηκε τον Γκέοργκ Νίκολαους, κόμη του Μέρενμπεργκ, μοργανατικό γιο του Νικολάου-Γουλιέλμου πρίγκιπα της Νάσαου από τη σύζυγό του, Ναταλία Αλεξάντροβνα Πούσκινα, κόρη του Αλεξάνδρου Πούσκιν. Οι δύο τους ήταν συγγενείς, 3α εξαδέλφια με μία μετακίνηση, καθώς και οι δύο ήταν απόγονοι του Φρειδερίκου Β΄  Ευγενίου, δούκα της Βυρτεμβέργης.
 Μπόρις Αλεξάντροβιτς Γιουριέφσκι (23 Φεβρουαρίου 1876 - 11 Απριλίου 1876).
 Αικατερίνη Αλεξάνδροβνα Γιουριέφσκαγια (9 Σεπτεμβρίου 1878 - 22 Δεκεμβρίου 1959), παντρεύτηκε, πρώτα τον πρίγκιπα Αλεξάντερ Βλαντιμίροβιτς Μπαριατίνσκι, με τον οποίο ήταν μακρινή συγγενής. Ήταν 7α εξαδέλφια, καθώς και οι δύο ήταν απόγονοι του Φιλίππου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουργκ. Μετά  παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Σεργκέι Πλατόνοβιτς Ομπολένσκι, με τον οποίο ήταν επίσης μακρυνή συγγενής. Ήταν 5α εξαδέλφια, καθώς και οι δύο ήταν απόγονοι του πρίγκιπα Αλεκέι Γκρηγκοριέβιτς Ντολγκορούκοφ.

 Στα μέσα ενημέρωσης 
Μια βιογραφία της πριγκίπισσας Αικατερίνης γράφτηκε από την πριγκίπισσα Μάρθα Μπιμπέσκο. Αυτή η βιογραφία αποτέλεσε τη βάση για δύο ταινίες. Η αγγλική μετάφραση της Πρίσκιλλας Μπιμπέσκο εκδόθηκε το 1939.

Η πρώτη ταινία, Κάτια, που κυκλοφόρησε το 1938 με πρωταγωνίστρια τη Ντανιέλ Νταριέ, σκηνοθετήθηκε από τον Μωρίς Τουρνέρ. Η ομότιτλη Κάτια, η οποία προβλήθηκε το 1959 με τη συμμετοχή της Ρόμι Σνάιντερ, σκηνοθετήθηκε από τον Ρόμπερτ Σιόντμακ.   [<span title="This claim needs references to reliable sources. (October 2022)">citation needed</span>]

 Σημειώσεις 

 Αναφορές 
 Bergamini, John (1969). The Tragic Dynasty: A History of the Romanovs. Konecky and Konecky. ISBN 1-56852-160-X
 Lincoln, W. Bruce (1981). The Romanovs: Autocrats of All the Russias. Anchor Press/Doubleday. ISBN 0-385-27908-6.
 Mager, Hugo (1998). Elizabeth: Grand Duchess of Russia. Carroll & Graf Publishers Inc. 
 Mironenko, Sergei and Maylunas, Andrei (1997). A Lifelong Passion: Nicholas and Alexandra: Their Own Story. Doubleday. ISBN 0-385-48673-1
 Perry, John Curtis and Pleshakov, Constantine (1999), The Flight of the Romanovs. Basic Books. ISBN 0-465-02462-9
 Radzinsky, Edvard (2005). Alexander II: The Last Great Tsar. Free Press, a division of Simon and Schuster, Inc. 
 Tarsaidze, Alexandre (1970). Katia: Wife Before God. Macmillan. ISBN B000J1KZAU

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς