Αντρέι Μάρκοφ

Ο Αντρέι Αντρέιγεβιτς Μάρκοφ (; 14 Ιουνίου 1856 – 20 Ιουλίου 1922), αναφέρεται και ως Ανδρέι Ανδρέιγεβιτς Μαρκώφ ή Αντρέι Αντρέιγεβιτς Μάρκοφφ, ήταν Ρώσος μαθηματικός, περισσότερο γνωστός για το έργο του στις στοχαστικές διαδικασίες. Ένα κύριο αντικείμενο της έρευνάς του έγινε αργότερα γνωστό ως η αλυσίδα Μάρκοφ. Ήταν επίσης ένας δυνατός σκακιστής, κοντά στο επίπεδο master.

Ο Μάρκοφ και ο μικρότερος αδελφός του Βλαδίμηροσ Αντρέιγεβιτς Μάρκοφ (1871–1897) απέδειξαν την ανισότητα των αδελφών Μάρκοφ. Ο γιος του, που είχε επίσης το όνομα Αντρέι Αντρέιγεβιτς Μάρκοφ (1903–1979), ήταν επίσης αξιόλογος μαθηματικός, συνεισφέροντας στα κατασκευαστικά μαθηματικά και στη θεωρία των αναδρομικών συναρτήσεων.

 Βιογραφία 
Ο Αντρέι Μάρκοφ γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1856 στη Ρωσία. Φοίτησε στο Grammar School της Αγίας Πετρούπολης, όπου ορισμένοι δάσκαλοι τον είδαν ως άναρχο μαθητή. Οι ακαδημαϊκές του επιδόσεις ήταν χαμηλές στα περισσότερα μαθήματα εκτός από τα μαθηματικά. Αργότερα στη ζωή του φοίτησε στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης (τώρα Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης). Μεταξύ των δασκάλων του ήταν ο Yulian Sokhotski (διαφορικός λογισμός, ανώτερη άλγεβρα), ο Konstantin Posse (αναλυτική γεωμετρία), ο Yegor Zolotarev (ολοκληρωτικός λογισμός), ο Παφνούτι Τσεμπισιόφ (θεωρία αριθμών και η θεωρία πιθανοτήτων), ο Aleksandr Korkin (συνήθεις και μερικές διαφορικές εξισώσεις), (θεωρία μηχανισμών), Osip Somov (μηχανική) και Nikolai Budajev (περιγραφική και ανώτερη γεωμετρία). Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο και αργότερα ρωτήθηκε αν θα ήθελε να μείνει και να κάνει καριέρα ως μαθηματικός. Αργότερα δίδαξε σε λύκεια και συνέχισε τις δικές του μαθηματικές σπουδές. Σε αυτό το διάστημα βρήκε μια πρακτική χρήση των μαθηματικών του δεξιοτήτων. Κατάλαβε ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αλυσίδες για να μοντελοποιήσει την αλλοίωση των φωνηέντων και των συμφώνων στη ρωσική λογοτεχνία. Συνέβαλε επίσης σε πολλές άλλες μαθηματικές πτυχές στην εποχή του. Πέθανε σε ηλικία 66 ετών στις 20 Ιουλίου 1922.

 Χρονοδιάγραμμα 
Το 1877, ο Μάρκοφ βραβεύτηκε με χρυσό μετάλλιο για την εξαιρετική επίλυση του προβλήματος

Σχετικά με την ολοκλήρωση διαφορικών εξισώσεων με συνεχή κλάσματα με μια εφαρμογή στην εξίσωση  .

Την επόμενη χρονιά πέρασε τις εξετάσεις του υποψηφίου και παρέμεινε στο πανεπιστήμιο για να προετοιμαστεί για τη θέση του λέκτορα.

Τον Απρίλιο του 1880, ο Μάρκοφ υπερασπίστηκε την μεταπτυχιακή του διατριβή του με τίτλο «Περί δυαδικών τετραγωνικών μορφών με θετική ορίζουσα», την οποία επέβλεχαν οι Aleksandr Korkin και Yegor Zolotarev. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1884, υπερασπίστηκε τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο «Περί ορισμένων εφαρμογών των αλγεβρικών συνεχών κλασμάτων».

Το παιδαγωγικό του έργο ξεκίνησε μετά την υπεράσπιση της μεταπτυχιακής του διατριβής το φθινόπωρο του 1880. Ως υφηγητής έδωσε διαλέξεις για τον διαφορικό και ολοκληρωτικό λογισμό. Αργότερα έδωσε διαλέξεις εναλλάξ για την «εισαγωγή στην ανάλυση», τη θεωρία πιθανοτήτων (διαδέχοντας τον Τσεμπισιόφ, ο οποίος είχε εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο το 1882) και τον λογισμό των διαφορών. Από το 1895 έως το 1905 έδωσε επίσης διαλέξεις στον διαφορικό λογισμό .

Ένα χρόνο μετά την υπεράσπιση της διδακτορικής του διατριβής, ο Μάρκοφ διορίστηκε έκτακτος καθηγητής (1886) και την ίδια χρονιά εξελέγη βοηθός στην Ακαδημία Επιστημών. Το 1890, μετά τον θάνατο του Βίκτορ Μπουνιακόφσκι, ο Μάρκοφ έγινε έκτακτο μέλος της ακαδημίας. Ακολούθησε η προαγωγή του σε απλό καθηγητή του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης το φθινόπωρο του 1894.

Το 1896, ο Μάρκοφ εξελέγη απλό μέλος της ακαδημίας ως διάδοχος του Τσεμπισιόφ. Το 1905 διορίστηκε άξιος καθηγητής και του χορηγήθηκε το δικαίωμα να συνταξιοδοτηθεί, κάτι που έγινε αμέσως. Μέχρι το 1910, ωστόσο, συνέχισε να δίνει διαλέξεις στον λογισμό των διαφορών.

Σε σχέση με φοιτητικές ταραχές το 1908, καθηγητές και διδάσκοντες του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης διατάχθηκαν να παρακολουθούν τους μαθητές τους. Ο Μάρκοφ αρνήθηκε να δεχτεί αυτό το διάταγμα και έγραψε μια εξήγηση στην οποία αρνήθηκε να είναι «πράκτορας της κυβέρνησης». Ο Μάρκοφ απομακρύνθηκε από περαιτέρω καθήκοντα διδασκαλίας στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης και ως εκ τούτου αποφάσισε να αποσυρθεί από το πανεπιστήμιο.

Ο Μάρκοφ ήταν άθεος. Το 1912, απάντησε στον αφορισμό του Λέοντος Τολστόι από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, ζητώντας τον αφορισμό του. Η Εκκλησία ανταποκρίθηκε στο αίτημά του."Of course, Markov, an atheist and eventual excommunicate of the Church quarreled endlessly with his equally outspoken counterpart Nekrasov. The disputes between Markov and Nekrasov were not limited to mathematics and religion, they quarreled over political and philosophical issues as well." Gely P. Basharin, Amy N. Langville, Valeriy A. Naumov, The Life and Work of A. A. Markov, page 6.
εναλλ.=Markov's headstone|δεξιά|μικρογραφία| Η ταφόπετρα του Μάρκοφ
Το 1913, το συμβούλιο της Αγίας Πετρούπολης εξέλεξε εννέα επιστήμονες επίτιμα μέλη του πανεπιστημίου. Ο Μάρκοφ ήταν μεταξύ αυτών, αλλά η εκλογή του δεν επιβεβαιώθηκε από τον υπουργό Παιδείας. Η επιβεβαίωση συνέβη μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα, μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου το 1917. Στη συνέχεια ο Μάρκοφ συνέχισε τις διδακτικές του δραστηριότητες και έδωσε διαλέξεις για τη θεωρία πιθανοτήτων και τον λογισμό των διαφορών μέχρι το θάνατό του το 1922.

 Δείτε επίσης 
 Αλυσίδα Μάρκοφ
 Ανισότητα Μάρκοφ

 Παραπομπές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ξένη βιβλιογραφία 





Κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί
Κατηγορία:Ρώσοι άθεοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα