Σερβική εξέγερση του 1737-1739

Η Σερβική εξέγερση του 1737-1739 ξέσπασε μετά από την ήττα της Αυστρίας ενάντια στους Οθωμανούς, όταν ο Αυστριακός Αυτοκράτορας εξέδωσε διακηρύξεις ότι οι Χριστιανοί στα Βαλκάνια θα ξεσηκώνονταν ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Αυστριακός Αυτοκράτορας κάλεσε τους Σέρβους, που ήταν έτοιμοι να επαναστατήσουν, στις 15 Ιουνίου 1737, και τόνισε ότι θα πολεμούσαν με σύμμαχο τη Ρωσία ενάντια σε έναν κοινό εχθρό. Οι Σέρβοι οργανώθηκαν υπό τον Σέρβο Πατριάρχη Αρσένιε Δ. Η εξέγερση είχε ευρεία γεωγραφική έκταση, από το Βελιγράδι έως την ανατολική Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Μαυροβούνιο και το Βουνό Σαρ. Η αλβανική φυλή Κέλμεντι συμμετείχε επίσης στην εξέγερση. Ο αποτυχημένος πόλεμος ώθησε τους Σέρβους, κυρίως από την Ερζεγοβίνη, το Σάντζακ, τη Μετόχια και το Μαυροβούνιο, να καταφύγουν υπό την ηγεσία του Αρσένιε Δ στην μοναρχία των Αψβούργων (όπως είχε γίνει παλαιότερα στα 1689-92) εγκαταλείποντας τα οθωμανικά εδάφη.

 Συζητήσεις 
Ο Σέρβος Πατριάρχης Αρσένιε Δ είχε συνομιλίες με την αυστριακή κυβέρνηση μέσω του επισκόπου του Τεμεσβάρ, Νικόλα Ντιμίτριεβιτς. Ο Αρσένιε υποσχέθηκε ότι ο λαός θα επαναστατούσε και θα βοηθούσε τον αυστριακό στρατό με τρόφιμα.

Οι φυλές στη Μπρντα, υπό την ηγεσία του Ραντόνια Πέτροβιτς, θα εκπαίδευαν 500 ένοπλους άνδρες από το Κούτσι, ο βοϊβόδας Τόσκο από Πίπερι 200 άνδρες κλπ.

Ο Σέρβος Πατριάρχης και ο Ραντόνια κάλεσαν τον Μητροπολίτη Σάββα Πέτροβιτς να ενταχθεί τον πόλεμο κατά των Οθωμανών, αλλά ήταν υπό την επιρροή της Δημοκρατίας της Βενετίας και παρέμεινε ουδέτερος κατά τη διάρκεια του πολέμου.

 Επιχειρήσεις 

 Στη Σερβία 
Η Σερβική Μιλίτια (1718-1739) λειτουργούσε κυρίως στην κεντρική Σερβία.

 Επιθέσεις στο Ούζιτσε (1737) 
 Επιθέσεις στη Λέσνιτσα
 Απελευθέρωση του Κρούσεβατς (20 Ιουλίου 1737), υπό την διοίκηση του Μλατισούμα
 Υποχώρηση στη Σύρμια (στο τέλος Οκτωβρίου 1737), υπό την διοίκηση του Ισάκοβιτς
 Επιθέσεις στον Μοράβα και στο Ρούντνικ (7 Ιανουαρίου 1739), υπό την διοίκηση του Μλατισούμα

Η περιοχή Τόπλιτσα και Νις απελευθερώθηκαν.

 Στο Μαυροβούνιο και την Παλιά Σερβία 
Ο Ραντόνια ζήτησε από τον Αυστριακό αρχιστράτηγο (feltmarschal) ότι σε περίπτωση που οι αντάρτες νικούσαν, θα συνέχιζαν να τον υπηρετούν. Όταν διεξάγονταν οι συνομιλίες, ξέσπασε εξέγερση στο Μαυροβούνιο. Οι αντάρτες του Ραντόνια και τα Σερβικά στρατεύματα, καθώς και μια βοηθητική δύναμη του Στάνισα Μάρκοβιτς-Μλατισούμα, επιτέθηκαν στους ντόπιους μουσουλμάνους.  Σύμφωνα με το Σερβικό σχέδιο, έπρεπε να καταλάβουν το Νόβι Πάζαρ, το Ροζάγιε, το Μπιέλο Πόλιε και το Ιπέκιο. Ένα Σερβικό απόσπασμα επιτέθηκε στο Μπίχορ και διείσδυσε στο Γκοντίγεβο, όπου εγκατέστησαν το αρχηγείο τους στο σπίτι του Μουσταφά Σιζάριτς. Ο Ραντόνια άκουσε ότι οι Οθωμανοί θα επιτίθεντο πρώτα στο Ζούπλιανι, που είχε ήδη συνταχθεί προς την πλευρά της Βενετίας. Την ίδια στιγμή, ο Ραντόνια ενημέρωσε τον εντεταλμένο του Καττάρο Τζέρολιμ Μπούτσα ότι ο Ντερβίς-πασά Τσένγκιτς είχε διαταχθεί να γυρίσει με το στρατό του από το Σαντζάκι της Ερζεγοβίνης προς το Κνιν, στο οποίο έπρεπε να επιτεθούν. Επίσης έγινε γνωστό ότι ο βεζίρης Μουσταφά-πασά με τους στρατούς άλλων Σαντζακίων και 4.000 Τατάρους σύμφωνα με το σχέδιο θα στρεφόταν προς το Ζάνταρ. Αυτές οι πληροφορίες ήταν πιθανότατα υπερβολικές.

 Δεύτερη Μεγάλη Μετανάστευση 
Η αποτυχία του πολέμου ώθησε τους Σέρβους, κυρίως από την Ερζεγοβίνη, το Σάντζακ, τη Μετόχια και το Μαυροβούνιο, να τραπούν σε φυγή υπό την ηγεσία του Αρσένιε Δ από τα οθωμανικά εδάφη προς την μοναρχία των Αψβούργων (όπως είχε γίνει παλαιότερα κατά τα έτη  1689-92). Η Αυστριακή κυβέρνηση είχε ενθαρρύνει τους Σέρβους να εγκατασταθούν σε εδάφη των Αψβούργων.

 Παραπομπές 

 Πηγές 



Κατηγορία:Ιστορία των Σέρβων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Κατηγορία:Ιστορία της Ερζεγοβίνης
Κατηγορία:Ιστορία της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κατηγορία:Οθωμανικό Μαυροβούνιο