Holden Commodore

Το Holden Commodore (Χόλντεν Κόμοντορ) ήταν ένα μεγάλο αυτοκίνητο που παρήχθη από την αυστραλιανή αυτοκινητοβιομηχανία Holden από το 1978 έως το 2020, σε 5 γενιές. Το επιβατικό αυτοκίνητο παράχθηκε ως σεντάν, στέισον βάγκον (το μοναδικό στο είδος του, είναι το μόνο οικογενειακό αυτοκίνητο που παράχθηκε και σχεδιάστηκε στην Αυστραλία) και Ute pick-up (αγροτικά). Πλαισιώθηκε, επίσης, από μια έκδοση με μακρύ μεταξόνιο: το Statesman/Caprice. Από το 2001 έως το 2006, ωστόσο, έγινε διαθέσιμη και με μια έκδοση κουπέ, το Holden Monaro, το οποίο πήρε το όνομά του από το ομώνυμο κουπέ που παρήχθη τις δεκαετίες του 1960 και του 1970.http://www.news.com.au/national/south-australia/no-tears-as-holden-has-its-last-hurrah-at-elizabeth-plant/news-story/bb9d5050f1a1031698a70b452af808b9

 Βελτιώσεις από χρόνο σε χρόνο 
 Commodore/Calais/Berlina (VB/VC/VH/VK/VL, 1978–1988) 
Τον Νοέμβριο του 1978, η Holden παρουσίασε το πιο συμπαγές Commodore VB ως διάδοχο των μοντέλων μήκους σχεδόν 5 μέτρων της σειράς HZ (Holden Belmont/Kingswood/Premier). Το όχημα ήταν σχεδόν ένα πλήρες αντίγραφο του ευρωπαϊκού Opel Commodore C, αλλά είχε τους κινητήρες και τα κιβώτια ταχυτήτων της Holden που είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί στο HZ. Συγκεκριμένα, οι κινητήρες αυτοί ήταν V8 2,85 και 3,3 λίτρων 6-κύλινδροι σε σειρά και 4,2 και 5,0 λίτρων V8. Στον τομέα του κιβωτίου ταχυτήτων, χρησιμοποιήθηκαν κιβώτια τεσσάρων ταχυτήτων ή ένα αυτόματο τριών ταχυτήτων που ονομάζεται Holden Trimatic.Whelan, Matt, ed. (December 1978). "The "I can't believe it's a Holden" Holden". Modern Motor. Rushcutters Bay, New South Wales: Modern Magazines (Holdings).

Το Commodore κέρδισε τον τίτλο του αυτοκινήτου της χρονιάς, ο οποίος απονέμεται από το αυστραλιανό εμπορικό περιοδικό Wheels. Το αυτοκίνητο θεωρήθηκε προοδευτικό και σηματοδότησε μια απομάκρυνση από τα παραδοσιακά αυτοκίνητα των πέντε μέτρων που οι Holden, Ford και Chrysler είχαν κατασκευάσει στην Αυστραλία από τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Το βασικό Commodore, το Commodore SL και το Commodore SL/E ήταν διαθέσιμα, το καθένα ως τετράθυρο σεντάν και ένα πεντάθυρο στέισον βάγκον. Έως τον Μάρτιο του 1980, είχαν παραχθεί 95.906 μονάδες Commodore VB.Bebbington, Terry (2009). 60 Years of Holden. Padstow, New South Wales: Haynes Manuals. ISBN 978-1-876953-58-4.Bebbington, Terry (1998). 50 Years of Holden. Hornsby, New South Wales: Clockwork Media. ISBN 0-947216-59-6.

Τον Μάρτιο του 1980, η Holden παρουσίασε το Commodore VC, το οποίο διέφερε από το VB από τις καλλυντικές λεπτομέρειες και την εισαγωγή της ηλεκτρονικής ανάφλεξης. Το βασικό μοντέλο ονομαζόταν τώρα Commodore L.

Επίσης νέα στην παλέτα ήταν μια τετρακύλινδρη παραλλαγή του Commodore, η οποία σημείωσε μόνο μέτριες πωλήσεις στην Αυστραλία. Ο κινητήρας των 1,9 λίτρων δεν είχε καμία σχέση με τον τετρακύλινδρο Opel του ίδιου κυβισμού, αλλά ήταν μια κατά 2 κυλίνδρους κοντύτερη έκδοση του εξακύλινδρου 2,85 λίτρων.

Η τετρακύλινδρη έκδοση επιπλήχθηκε για την έλλειψη ισχύος, αλλά ήταν αρκετά δημοφιλής σε ορισμένες εξαγωγικές αγορές και παρέμεινε σε προσφορά μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Το VC κατασκευάστηκε σε 121.807 μονάδες μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1981.

Το Commodore VH εμφανίστηκε στα τέλη του 1981 και έλαβε ένα σημαντικό λίφτινγκ χωρίς καμία τεχνική αλλαγή. Τα νέα χαρακτηριστικά περιελάμβαναν ένα χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων πέντε σχέσεων για τα τετρακύλινδρα και τα 2,85 λίτρων εξακύλινδρα μοντέλα, καθώς και το επίπεδο εξοπλισμού SL/X, το οποίο βρισκόταν μεταξύ του βασικού μοντέλου που τώρα ονομάζεται SL και του κορυφαίου σειρά έκδοσης SL/E. Στο τελευταίο, το cruise control και ο ενσωματωμένος υπολογιστής ταξιδιού ήταν πλέον στάνταρ εξοπλισμός.

Μέχρι τον Μάρτιο του 1984, είχαν παραχθεί 141.018 μονάδες του Commodore VH.

Αφού παρουσιάστηκε το 1984, το Commodore VK υιοθέτησε πολλά εξωτερικά στοιχεία στυλ του Opel Senator A με έξι πλαϊνά παράθυρα σε αναθεωρημένο σχεδιασμό.

Στην πλευρά του συστήματος μετάδοσης κίνησης, ήταν διαθέσιμος ο τετρακύλινδρος, ο εξακύλινδρος 3,3 λίτρων με καρμπυρατέρ ή ψεκασμό, και ο V8 των 5,0 λίτρων.

Τα επίπεδα εξοπλισμού ονομάζονταν πλέον Executive, Berlina και Calais αντί για SL, SL/X και SL/E. Για πρώτη φορά, υπήρχαν ειδικά μοντέλα από το Ηνωμένο Βασίλειο με το όνομα Vacationer, ένα "έθιμο" που η Holden διατήρησε μέχρι τη δεκαετία του 1990.

Ακριβώς 135.705 μονάδες του Commodore VK κατασκευάστηκαν μέχρι τον Φεβρουάριο του 1986.

Αφού παρουσιάστηκε τον Μάρτιο του 1986, το Commodore VL ήταν ένα VK με σημαντικό λίφτινγκ και το τελευταίο από τα «συμπαγή» Commodore. Συνολικά, οι γραμμές ήταν πιο στρογγυλεμένες από τον προκάτοχό τους και ένα μικρό χείλος αεροτομής ήταν ενσωματωμένο στο καπό του πορτμπαγκάζ. Το Calais έλαβε αναδυόμενους προβολείς.

Ο βασικός κινητήρας στο VL ήταν ένας εξακύλινδρος σε σειρά τριών λίτρων και 155 ίππων της Nissan, καθώς οι εξακύλινδροι κινητήρες της ίδιας της εταιρείας δεν μπορούσαν να μετατραπούν στην αμόλυβδη βενζίνη που είχε εισαχθεί στην Αυστραλία στο μεταξύ. Το ηλεκτρονικά ελεγχόμενο τετρατάχυτο αυτόματο κιβώτιο, το οποίο ήταν διαθέσιμο στη θέση του πεντατάχυτου κιβωτίου της Holden, προερχόταν επίσης από τη Nissan.

Το φθινόπωρο του 1986, εμφανίστηκε μια υπερτροφοδοτούμενη έκδοση του κινητήρα Nissan (τύπου RB30ET) με υγρόψυκτο στροβιλοσυμπιεστή Garrett. Με νέα έμβολα, χαμηλότερη συμπίεση και τροποποιημένο εκκεντροφόρο, αυτός ο κινητήρας απέδιδε 150 kW (204 ίπποι). Αυτή η έκδοση μπορούσε να φτάσει ταχύτητες έως και 220 km/h και είχε ισχυρότερα φρένα με μπροστινές δαγκάνες κοριτσιών από τη Chevrolet Corvette C4.

Τον Οκτώβριο του 1986, το VL ακολούθησε με έναν πενταλίτρο V8 και καρμπυρατέρ διπλής εγγραφής. Ο V8 ήταν πιο ισχυρός από τον προκάτοχό του, με απόδοση ισχύος 166 ίππων στις 4.400 σ.α.λ. και μέγιστη ροπή 323 Nm.

Το VL υπέφερε από προβλήματα ποιότητας, ειδικά η ελαττωματική στεγανοποίηση του παρμπρίζ οδήγησε σε εισροή νερού και σχηματισμό σκουριάς κάτω από το παρμπρίζ. Η ποιότητα του αμαξώματος δεν ήταν επίσης η καλύτερη και ορισμένα μέρη του εσωτερικού φαινόταν αρκετά φθηνά.

Κατασκευάστηκαν συνολικά 151.801 μονάδες του Commodore VL.

 Commodore/Calais/Berlina (VG/VN/VP/VR/VS, 1988–1997) 
Το Commodore VN, το οποίο προσφέρθηκε από το 1988, βασιζόταν στην εκτεταμένη πλατφόρμα των προηγούμενων Commodore, αλλά το αμάξωμά του προερχόταν από το Opel Senator B. Σε μέγεθος, το VN ήταν ισοδύναμο με το σύγχρονο Ford Falcon, τον μεγαλύτερο αντίπαλό του. Ως VG Commodore, η Holden πρόσφερε επίσης ένα μοντέλο pick-up Ute βασισμένο στο Commodore για πρώτη φορά από το 1990.

Το Commodore VN ήταν διαθέσιμο στα επίπεδα εξοπλισμού Executive, Berlina, Calais, S και SS, ενώ υπήρχε επίσης μια έκδοση SL με μειωμένο εξοπλισμό για αρχές και πελάτες στόλου. Το VN ήταν το δεύτερο Commodore που αναδείχθηκε Αυτοκίνητο της Χρονιάς από την Wheels. Τα πλήρους μεγέθους μοντέλα Holden Caprice και Statesman βασίστηκαν στο μεγαλύτερο μεταξόνιο των μοντέλων Commodore στέισον βάγκον και ute.

Οι αλλαγές στις συναλλαγματικές ισοτιμίες δεν κατέστησαν σκόπιμο για την Holden να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τον δημοφιλή κινητήρα τριών λίτρων της Nissan. Αντίθετα, το εργοστάσιο άρχισε να παράγει τον δικό του V6 3,8 λίτρων που προέρχεται από κινητήρα Buick. Ο V8 των πέντε λίτρων παρέμεινε στην παλέτα και αυξήθηκε σε ισχύ στους 224 ίππους. Τόσο το V6 όσο και το V8 διέθεταν έγχυση πολλαπλών σημείων. Το V6 δεν ήταν πρότυπο ομαλότητας, αλλά έλαβε υψηλή βαθμολογία για τις επιδόσεις του. Για τις εξαγωγικές αγορές, δηλαδή τη Νέα Ζηλανδία και τη Σιγκαπούρη, το Commodore συνέχισε να προσφέρεται με τετρακύλινδρο κινητήρα. Αυτός ήταν τώρα ένας δίλιτρος με ψεκασμό, από το Opel Vectra A.

Το τετρατάχυτο αυτόματο κιβώτιο της Jatco αντικαταστάθηκε από μια μονάδα της General Motors στο VN. Το χειροκίνητο κιβώτιο πέντε ταχυτήτων T-5 της εταιρείας Borg Warner ήταν επίσης διαθέσιμο.

Το Commodore VN πουλήθηκε επίσης από την Toyota με το όνομα Toyota Lexcen, που πήρε το όνομά του από τον σχεδιαστή γιοτ Μπεν Λέξσεν. Σε αντάλλαγμα, η Holden διέθεσε επίσημα τα Toyota Corolla και Camry για ένα διάστημα ως Holden Nova και Holden Apollo, αντίστοιχα.

Το Commodore VN ήταν επίσης το τελευταίο Commodore που συναρμολογήθηκε στη Νέα Ζηλανδία. Μετά την πτώση των τελωνειακών συνόρων, η εταιρεία Χόλντεν έκλεισε το εργοστάσιο συναρμολόγησης εκεί και εισήγαγε τα αυτοκίνητα από την Αυστραλία.

Κατασκευάστηκαν συνολικά 215.180 μονάδες του Commodore VN.

Το Commodore VP, το οποίο κατασκευάστηκε από το 1991 και μετά, ήταν ένα λίφτινγκ του VN. την κίνηση ανέλαβαν οι γνωστοί κινητήρες V6 και V8, αλλά αναθεωρήθηκαν όσον αφορά την ομαλότερη λειτουργία. Ένας πίσω άξονας οπίσθιου βραχίονα αντικατέστησε τον πίσω άκαμπτο άξονα στα Commodore Calais και SS και ήταν διαθέσιμος για τα άλλα μοντέλα με επιπλέον κόστος. Ως αποτέλεσμα, η οδική συμπεριφορά και ο χειρισμός είχαν πλέον βελτιωθεί αισθητά. Η τετρακύλινδρη έκδοση απορρίφθηκε. Το ABS ήταν διαθέσιμο για πρώτη φορά, αν και με επιπλέον κόστος.

Συνολικά 111.770 μονάδες του Commodore VP κατασκευάστηκαν μέχρι τον Ιούλιο του 1993.

Τον Ιούλιο του 1993, το Commodore VR, που φαινόταν πιο μοντέρνο, μπήκε στη σειρά παραγωγής. Τα διακριτικά χαρακτηριστικά περιλάμβαναν στρογγυλές (αντί για γωνιακές όπως πριν) εγκοπές πίσω τροχών και πίσω φώτα υψηλότερης ρύθμισης. Το Calais ήταν το πρώτο αυστραλιανό αυτοκίνητο που έλαβε στάνταρ αερόσακο οδηγού. Το ABS και ο πίσω άξονας του πίσω βραχίονα ήταν διαθέσιμα μόνο σε συνδυασμό με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων. Αυτό ήταν πλέον ηλεκτρονικά ελεγχόμενο (τύπος 4L60E). Το VR ψηφίστηκε ως Αυτοκίνητο της Χρονιάς το 1993 από το περιοδικό Wheels.

Νέο στη σειρά ήταν το Commodore Acclaim με εξοπλισμό προσανατολισμένο στην ασφάλεια. Το ABS, ο άξονας του πίσω βραχίονα, ο αερόσακος οδηγού και το cruise control ήταν στάνταρ στο Acclaim.

Κατασκευάστηκαν 165.262 μονάδες του Commodore VR.

Το Commodore VS, που κυκλοφόρησε το 1995, αντιστοιχούσε σε μεγάλο βαθμό οπτικά με το VR, αλλά έλαβε αναθεωρημένους κινητήρες V6 3,8 λίτρων από τη λεγόμενη σειρά ECOTEC σε ατμοσφαιρικές και υπερτροφοδοτούμενες εκδόσεις. Ο V8 των πέντε λίτρων παρέμεινε αμετάβλητος από το VR. Διατηρώντας τις διαστάσεις για διάτρηση και διαδρομή, η GM είχε σχεδιάσει έναν σχεδόν εντελώς νέο V6. Το Ecotec V6 ήταν 13% πιο ισχυρό από τον προκάτοχό του, αλλά κατανάλωνε 5% λιγότερο. Μέτρα όπως η αύξηση της συμπίεσης, τα ελαφρύτερα έμβολα, οι αναθεωρημένες κυλινδροκεφαλές και οι μεγαλύτερες βαλβίδες αύξησαν την ισχύ από 177 σε 200 ίππους.

Το VS πωλήθηκε στη Σιγκαπούρη και τη Μαλαισία ως Opel Calais με V6 2,6 λίτρων και ήταν το τελευταίο Commodore που ήταν επίσης διαθέσιμο ως Toyota Lexcen.

277.774 μονάδες του Commodore VS παρήχθησαν σε λίγο περισσότερο από δύο χρόνια.

 Commodore/Calais/Berlina (VT/VX/VY/VZ, 1997–2006) 
Το Commodore VT, που παρουσιάστηκε το 1997 και κατασκευάστηκε σε 303.895 μονάδες μέχρι το 2000, βασίστηκε στην ίδια πλατφόρμα με τα προηγούμενα μοντέλα, αλλά χρησιμοποιούσε μια διευρυμένη έκδοση του αμαξώματος του Opel Omega B. Από το VT και μετά, όλα τα μοντέλα Commodore είχαν πίσω άξονας οπίσθιου βραχίονα στάνταρ. Ωστόσο, το υπερβολικό φορτίο στον άξονα, για παράδειγμα στη λειτουργία του ρυμουλκούμενου, θα μπορούσε να προκαλέσει την αποσύνδεσή του, γεγονός που προκάλεσε αυξημένη φθορά των ελαστικών.

Το 1999, το Commodore VT υποβλήθηκε σε μια μικρή αναθεώρηση με τη μορφή της Σειρά II, με τον κινητήρα πέντε λίτρων της Holden να αντικατασταθεί από έναν V8 5,7 λίτρων από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος ήταν αρχικά 220 kW (299 ίπποι), αργότερα μέχρι 250 kW (340 ίπποι). Από το Commodore Calais και πάνω, οι πλευρικοί αερόσακοι ήταν διαθέσιμοι για πρώτη φορά με επιπλέον κόστος.

Το 1997, το Commodore VT κέρδισε το βραβείο Αυτοκινήτου της Χρονιάς από το περιοδικό Wheels για τέταρτη φορά.

Τον Οκτώβριο του 2000, το Commodore VX μπήκε στην παραγωγή. Ο κινητήρας V6 απέδιδε 152 kW (207 ίπποι) χάρη στις αλλαγές στο σύστημα διαχείρισης κινητήρα. στη Σειρά II του VX (από το 2001), ο πίσω άξονας τροποποιήθηκε για να βελτιωθεί η κατευθυντική ευστάθεια.

Το Commodore VX ήταν διαθέσιμο σε επίπεδα εξοπλισμού Executive, Acclaim, Berlina, Calais, S και SS. Τα Executive, Acclaim και Berlina ήταν επίσης διαθέσιμα ως στέισον βάγκον. Μέχρι το φθινόπωρο του 2002, συνολικά 211.125 Commodore VX είχαν βγει από τις γραμμές παραγωγής.

Το Commodore VY κατασκευάστηκε από τον Σεπτέμβριο του 2002 έως τον Αύγουστο του 2004, ενώ από τον Αύγουστο του 2003 ως VY Series II.

Το VY ήταν ένα πλήρως αναθεωρημένο VX με τροποποιημένα εμπρός και πίσω τμήματα και ανακαινισμένο εσωτερικό με νέο ταμπλό, κεντρική κονσόλα και τιμόνι, καθώς και επανασχεδιασμένους μοχλούς αλλαγής ταχυτήτων και χειρόφρενου. Στις πιο ακριβές εκδόσεις, οι προβολείς που ανάβουν ή σβήνουν αυτόματα, το ραδιόφωνο της Blaupunkt, οι διακοπτόμενης λειτουργίας υαλοκαθαριστήρες και οι αερόσακοι του συνοδηγού ήταν στάνταρ.

Η παλέτα των μοντέλων περιελάμβανε τα Executive, Acclaim, Berlina, Calais, S, SV8 και SS. τα τρία πρώτα ήταν διαθέσιμα και ως στέισον βάγκον. Σε δύο χρόνια κατασκευάστηκαν 241.909 μονάδες.

Το Commodore VZ, που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2004, διέθετε, εκτός από τον αμετάβλητο V8 των 5,7 λίτρων, ολοκαίνουργιους κινητήρες Alloytec V6 3,6 λίτρων με δύο εκκεντροφόρους πάνω και απόδοση από 175 kW (238 ίπποι) έως 190 kW (258 ίπποι). Παραλλαγές αυτού του κινητήρα λειτούργησαν επίσης στην Alfa Romeo 159 και, με στροβιλοσυμπιεστή, στο Saab 9-3 Aero.

Επίσης νέο ήταν ένα αυτόματο κιβώτιο πέντε σχέσεων GM (τύπος 5L40E) και ένα εξατάχυτο μηχανικό κιβώτιο της Aisin για τα σπορ μοντέλα.

Τον Ιανουάριο του 2006, ο έξι λίτρων V8 (τύπος L76) προστέθηκε στην παλέτα της Holden. Αυτός ο κινητήρας δεν είχε την απενεργοποίηση του κυλίνδρου και τον μεταβλητό χρονισμό βαλβίδων που τον ξεχώρισαν στην έκδοση των ΗΠΑ.

Το Commodore VZ προσφέρθηκε ως Executive, Acclaim, Berlina, Calais, SV6, SV8 και SS. από Executive, Berlina και Acclaim υπήρχαν combi εκδόσεις όπως πριν.

Ενώ τα σεντάν αντικαταστάθηκαν από το Commodore VE τον Αύγουστο του 2006, τα στέισον βάγκον και τα pick-up παρέμειναν στην παραγωγή μέχρι να εμφανιστεί ο διάδοχος το 2007.

Παρήχθη επίσης μια τετρακίνητη παραλλαγή του στέισον βάγκον Holden Commodore, ως Holden Adventra από το 2003 έως το 2006. Όλα τα μοντέλα είχαν κινητήρα V8 5,7 λίτρων με 235 kW (320 ίππους) και αυτόματο τεσσάρων ταχυτήτων. Τα εξακύλινδρα μοντέλα είχαν V6 3,6 λίτρων με 190 kW (258 ίππους) και αυτόματο πεντατάχυτο. Η ισχύς του κινητήρα V8 που είναι γνωστός από το VY αυξήθηκε στα 250 kW (340 ίππους) και ήταν διαθέσιμη μόνο στο κορυφαίο μοντέλο LX8. Η παραγωγή αυτού του μοντέλου διακόπηκε τον Δεκέμβριο του 2005 επειδή η Holden εγκατέλειψε την παραγωγή αυτού του κινητήρα και δεν είδε επαρκή λόγο να επενδύσει στην παραγωγή του V8 κινητήρα 6,0 λίτρων 4ης γενιάς της GM.

 Commodore/Calais/Berlina VE/VF (2006–2017) 
Το Commodore VE παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Μελβούρνη στις 16 Ιουλίου 2006 και τέθηκε σε παραγωγή τον Αύγουστο του 2006.

Μετά τη διακοπή της παραγωγής του γερμανικού Opel Omega, αυτή η γενιά μοντέλων αναπτύχθηκε εξ ολοκλήρου στην Αυστραλία. Υπήρχε μια νέα πλατφόρμα για αυτό, η πλατφόρμα GM Zeta.

Οι εκδόσεις V6 έλαβαν αναθεωρημένες εκδόσεις του κινητήρα Alloytec, οι οποίοι λειτουργούσαν πιο αθόρυβα από πριν χάρη στις τροποποιημένες αλυσίδες χρονισμού. Ο V8 των έξι λίτρων στο VE παρήγαγε 10 kW περισσότερα από τον προκάτοχό του. Αυτή η νέα έκδοση, που ονομάζεται L98, πέτυχε έτσι 270 kW (367 ίπποι).

Από την πλευρά του κιβωτίου ταχυτήτων, ανάλογα με το μοντέλο, υπήρχε η δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε μηχανικά κιβώτια έξι σχέσεων της Aisin και της Tremec, και σε αυτόματο κιβώτιο τεσσάρων, πέντε ή έξι σχέσεων της General Motors.

Εκτός από το βασικό μοντέλο Commodore Omega, η παλέτα περιλαμβάνει τις γραμμές Berlina, Calais, SV6, SS και International.

Το αυτοκίνητο εξήχθη επίσης, αλλά πωλήθηκε με διαφορετικά ονόματα σε ορισμένες αγορές. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια προσαρμοσμένη έκδοση (με το τιμόνι αριστερά) πουλήθηκε αρχικά ως Pontiac G8 και στη συνέχεια ως Chevrolet SS μετά την κατάργηση της εταιρείας Pontiac το 2010. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ήταν διαθέσιμο (ως δεξιοτίμονο) ως Vauxhall VXR8. Στην ηπειρωτική Ευρώπη, ωστόσο, αυτό το αυτοκίνητο δεν ήταν διαθέσιμο.

Μετά από 11 χρόνια παραγωγής, το τελευταίο αυτοκίνητο αυτής της σειράς, ένα κόκκινο Commodore V8, βγήκε από τη γραμμή παραγωγής στις 20 Οκτωβρίου 2017. Ταυτόχρονα, ήταν το τελευταίο αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε στην Αυστραλία, καθώς στη συνέχεια η Holden ξεκίνησε να προσφέρει μόνο εισαγόμενα οχήματα.

 ZB (2017–2020) 
Από το 2017, ένα νέο μοντέλο βασισμένο στη μικρότερη και μπροστοκίνητη πλατφόρμα Epsilon II προσφέρθηκε ως αδελφό μοντέλο στα Buick Regal και Opel Insignia B. Και τα τρία μοντέλα κατασκευάζονταν στο Ρύσελσχαϊμ της Γερμανίας. Μόλις τρία χρόνια αργότερα, η εισαγωγή αυτού του μοντέλου στην Αυστραλία διακόπηκε. Το εισαγόμενο μοντέλο δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στην επιτυχία των πωλήσεων των προκατόχων του που κατασκευάστηκαν στην Αυστραλία.https://web.archive.org/web/20210612181423/https://www.autocar.co.nz/autocar-news-app/holden-just-killed-the-commodorehttps://www.whichcar.com.au/news/the-decline-of-holden-and-the-commodore-in-numbers

Το 2021, η General Motors κατήργησε εντελώς τη μάρκα Holden.

 Αναφορές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημη ιστοσελίδα
 Δοκιμές στο δρόμο του Holden Commodore του 1980 |Retro Focus
 Holden Model History – Holden Commodore
 3D σχεδιασμός του Holden Commodore 1980
 The Unofficial Holden Commodore Archive 
 Τεράστια ιστοσελίδα γύρω από τα Opel της εποχής, συμπεριλαμβανομένου του Holden Commodore VB

Commodore
Κατηγορία:Αυστραλιανά αυτοκίνητα