Ντμίτρι Ανούτσιν

Ο Ντμίτρι Νικολάγιεβιτς Ανούτσιν (ρωσ. Дмитрий Николаевич Анучин, 27 Αυγούστου 1843 – 4 Ιουνίου 1923) ήταν Ρώσος γεωγράφος, ανθρωπολόγος, εθνογράφος και αρχαιολόγος, που θεωρείται ο δημιουργός της ρωσικής πανεπιστημιακής «σχολής» στη γεωγραφία.

 Βιογραφικά στοιχεία 
Ο Ανούτσιν γεννήθηκε στην Αγία ΠετρούποληΤο λήμμα «Анучин Дмитрий Николаевич» στη Большая советская энциклопедия, 3η έκδ., Μόσχα 1969, αλλά σπούδασε στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, από όπου πήρε το πτυχίο του το 1867. Αργότερα, το 1881, πήρε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στη ζωολογία, ενώ το 1889 έλαβε το διδακτορικό του στη γεωγραφία. Ως επικεφαλής του τομέα εθνογραφίας του 12ου Συνεδρίου των Ρώσων Φυσικών Επιστημόνων και Ιατρών (XII съезда русских естествоиспытателей и врачей), που διεξάχθηκε στη Μόσχα το 1909, ώθησε προς την κατεύθυνση της πανεπιστημιακής, «επαγγελματικής» εθνογραφίας έναντι εκείνης στην οποία επιδίδονταν έως τότε στη Ρωσία ιεραπόστολοι και ερασιτέχνες. Ωστόσο αντιτέθηκε στην έκκληση του Λεβ Στέρνμπεργκ για την ίδρυση ενός αυτοκρατορικού Γραφείου Εθνογραφίας, φοβούμενος ότι έτσι ο κλάδος θα εμπλεκόταν υπερβολικά με την τσαρική γραφειοκρατία. Από την άλλη, ανέβασε τη διδασκαλία της γεωγραφίας στη μέση και την ανώτερη εκπαίδευση σε ένα σύγχρονο επιστημονικό επίπεδο.

Το 1915 ο Ανούτσιν αναμίχθηκε με την «Επιτροπή για τη Μελέτη του Φυσικού Παραγωγικού Δυναμικού» (KEPS), η οποία βοήθησε στην κινητοποίηση για την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στα πλαίσια της συμμετοχής της χώρας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επιχειρηματολόγησε υπέρ της συστάσεως μιας δεύτερης κρατικής επιτροπής με σκοπό τη μελέτη των πληθυσμών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, παρόμοια με το αμερικανικό Γραφείο Εθνολογίας. Η Ρωσική Ακαδημία Επιστημών απέρριψε τότε την πρότασή του ως ανέφικτη, αλλά δημιούργησε εντός της KEPS μια υποεπιτροπή «για την περιγραφή της Ρωσίας ανά περιφέρεια».

 Μελέτες και έργα 
Από τις ανθρωπολογικές εργασίες του Ανούτσιν σημαντικότερες θεωρούνται οι μελέτες του για τους Αϊνού (1876) και για τις ανωμαλίες του κρανίου του ανθρώπου (1880). Από τα αρχαιολογικά έργα του ξεχωρίζουν Τα αρχαία τόξα και βέλη (1887), Ιστορική γνωριμία της Σιβηρίας ως τον Γιερμάκ (1890) και άλλα.

 Τιμητικές διακρίσεις 
 Παράσημο του Τάγματος της Αγίας Άννας (β΄ τάξεως)
 Λεγεώνα της Τιμής (Γαλλία)

 Ονομάσθηκαν προς τιμή του 
 Ο κρατήρας Ανούτσιν στην αόρατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης
 Ένας παγετώνας στη Νόβαγια Ζεμλιά
 Η νήσος Ανούτσινα, μία από τις Κουρίλες Νήσους
 Βουνό στην περιοχή των Ουραλίων και ακρωτήριο στο ανατολικό όριο της Θάλασσας του Κάρα
 Το Ινστιτούτο Ανθρωπολογίας Ανούτσιν στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας

Παραπομπές

Πηγές
 Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 792

Βιβλιογραφία



Κατηγορία:Ρώσοι ανθρωπολόγοι
Κατηγορία:Ρώσοι γεωγράφοι
Κατηγορία:Εθνογράφοι
Κατηγορία:Ρώσοι αρχαιολόγοι
Κατηγορία:Ρώσοι εξερευνητές
Κατηγορία:Αποδέκτες της Λεγεώνας της Τιμής