Mikoyan-Gurevich MiG-9

To Mikoyan-Gurevich MiG-9 (, ονομασία αναφοράς NATO: FargoParsch, Andreas and Aleksey V. Martynov. "Designations of Soviet and Russian Military Aircraft and Missiles." designation-systems.net, 2008. Retrieved: 19 August 2011.) ήταν το πρώτο αεριωθούμενο μαχητικό που ανέπτυξε το σοβιετικό Σχεδιαστικό Γραφείο Mikoyan-Gurevich. Οι εργασίες άρχισαν λίγα χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ως προωστικό σύστημα χρησιμοποιήθηκαν δύο κινητήρες turbojet RD-20, που ήταν αντίγραφα των γερμανικών BMW 003 από την περίοδο του πολέμου. Το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετώπισαν τα MiG-9 ήταν πως όταν έβαλλαν με το κύριο πυροβόλο τους σε μεγάλα ύψη υπήρχε εισρόφηση αερίων του πυροβόλου από τους κινητήρες. Δοκιμάστηκαν διαφορετικά όπλα και διατάξεις, χωρίς όμως να επιλυθεί το πρόβλημα. Επίσης εξετάστηκε η χρήση κινητήρων άλλου τύπου, όμως η έλευση του σαφώς ανώτερου MiG-15 ματαίωσε αυτά τα σχέδια. 

Κατασκευάστηκαν 610 αεροσκάφη συνολικά, συμπεριλαμβανομένων των πρωτοτύπων, με τα πρώτα εξ αυτών να εντάσσονται σε υπηρεσία με την Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία το 1948. Τουλάχιστον 372 αεροσκάφη παραδόθηκαν στην Αεροπορία του Λαϊκου Απελευθερωτικού Στρατού προκειμένου να υπερασπιστούν τις κινεζικές πόλεις από τις αεροπορικές επιδρομές που πραγματοποιούσαν οι δυνάμεις της Ταϊβάν και για να εκπαιδευτούν οι Κινέζοι στην χρήση των αεριωθουμένων. Η επιχειρησιακή πορεία των MiG-9 ήταν σύντομη, διότι σύντομα αντικαταστάθηκαν από τα MiG-15.

Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Τον Φεβρουάριο του 1945, το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων διέταξε το Σχεδιαστικό Γραφείο Mikoyan-Gurevich (MiG) να αναπτύξει ένα μονοθέσιο μαχητικό αεροσκάφος που θα προωθούνταν από δύο γερμανικούς κινητήρες BMW 003. Κύρια αποστολή του νέου αεροσκάφους θα ήταν η κατάρριψη των εχθρικών βομβαρδιστικών και για αυτό τον σκοπό θα ήταν οπλισμένο με ένα πυροβόλο των 57 mm ή των 37 mm, καθώς και με δύο πυροβόλα των 23 mm . Στις 9 Απριλίου εκδόθηκε πιο λεπτομερής οδηγία σύμφωνα με την οποία το αεροσκάφος θα έπρεπε να έχει μέγιστη ταχύτητα 900 km/h στο επίπεδο της θάλασσας και 910 km/h σε ύψος 5000 m. Επίσης θα έπρεπε να μπορεί να φθάσει στα 5000 m το πολύ μέσα σε τέσσερα λεπτά, καθώς και να έχει ακτίνα δράσης 820 km. Ζητήθηκε η κατασκευή τριών πρωτοτύπων, που θα έπρεπε να είναι έτοιμα για πτητικές δοκιμές μέχρι τις 15 Μαρτίου 1946.Gordon and Kommissarov, p. 49

Επιλέχθηκε η γενική διάταξη «pod-and-boom» για το νέο μαχητικό, που έφερε την ονομασία I-300, επειδή προσέφερε συγκριτικά πλεονεκτήματα όσον αφορά την συμπεριφορά του αεροσκάφους κατά την προσγείωση. Από την άλλη η επιλογή αυτή είχε και ορισμένα μειονεκτήματα, όπως την ασυνήθιστη διάταξη του τρίκυκλου ανασυρόμενου συστήματος προσγείωσης, ζητήματα προστασίας του πίσω μέρους της ατράκτου από τα θερμά αέρια των κινητήρων τζετ καθώς και της θέσης στην οποία θα τοποθετούνταν το πυροβόλο. Το αεροσκάφος ήταν μεσοπτέρυγο και οι πτέρυγές του δεν ήταν οπισθοκλινείς. Ήταν ολομεταλλικής κατασκευής, με τους αεραγωγούς για τους δύο κινητήρες στο ρύγχος. Προωθούνταν από δύο κινητήρες RD-20, οι οποίοι ήταν σοβιετικής κατασκευής εκδόσεις των BMW 003. Οι κινητήρες βρίσκονταν πίσω από το κόκπιτ, στο κάτω μέρος της ατράκτου. Το κόκπιτ δεν ήταν συμπιεζόμενο. Υπήρχαν τέσσερις δεξαμενές καυσίμου στην άτρακτο και τρεις σε κάθε πτέρυγα, παρέχοντας συνολική εσωτερική χωρητικότητα καυσίμου 1.625 λίτρων. Ο προβλεπόμενος οπλισμός αποτελούνταν από ένα πυροβόλο NL-57 των 57 mm τοποθετημένο κεντρικά, στο διάφραγμα των δύο αεραγωγών και δύο πυροβόλα Nudelman-Suranov NS-23 των 23 mm  στο κάτω χείλος των αεραγωγών.Gordon and Kommissarov, p. 50 Το πυροβόλο N-57 είχε αναχορηγία 28 βλημάτων και τα δύο πυροβόλα NS-23 ογδόντα βλημάτων έκαστο.Gunston and Gordon, p. 48

Η κατασκευή των τριών πρωτοτύπων ξεκίνησε στα τέλη του 1945 και οι στατικές δοκιμές του πρώτου άρχισαν στις 30 Δεκεμβρίου. Στις 25 Μαρτίου μεταφέρθηκε οδικώς στο Ραμενσκόγιε για να αρχίσει η προετοιμασία για τις πτητικές δοκιμές.Gordon and Kommissarov, pp. 50–51 Το I-300 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση, διάρκειας έξι λεπτών, στις 24 Απριλίου 1946.Gunston, p. 186 Οι πρώτες πτήσεις αποκάλυψαν πως υπήρχαν προβλήματα ευστάθειας και κραδασμών, καθώς και ζητήματα με το θερμομονωτικό κάλυμμα που προστάτευε το πίσω μέρος της ατράκτου από τα αέρια των κινητήρων. Το αρχικό πρωτότυπο συνετρίβη, με συνέπεια να χάσει τη ζωή του ο πιλότος. Οι δοκιμές συνεχίστηκαν τον Αύγουστο με τα δύο εναπομείναντα πρωτότυπα, όμως η προετοιμασίες για τον εορτασμό της Οκτωβριανής Επανάστασης καθυστέρησαν την έναρξη των δοκιμών αποδοχής του τύπου από την Αεροπορία μέχρι την 17η Δεκεμβρίου. Εν τω μεταξύ, ο οριζόντιος σταθεροποιητής του δεύτερου πρωτοτύπου διαλύθηκε κατά τη διάρκεια μιας πτήσης, αλλά ο πιλότος κατάφερε να προσγειώσει το αεροσκάφος. Ανάλογο περιστατικό συνέβη και στο τρίτο πρωτότυπο τον Φεβρουάριο του 1947, γεγονός που οδήγησε στην ενίσχυση του ουραίου.Gordon and Kommissarov, pp. 51–53

Σε υπηρεσία το νέο μαχητικό έλαβε την ονομασία MiG-9 και μια μικρή παρτίδα δέκα αεροσκαφών, εξοπλισμένων με αυθεντικούς γερμανικούς κινητήρες, παραγγέλθηκε κατά τη διάρκεια του 1946 από το εργοστάσιο Νο 1 στο Καζάν πριν ακόμα ολοκληρωθούν οι πτητικές δοκιμές. Προοριζόταν να χρησιμοποιηθούν στην παρέλαση, στο πλαίσιο των εορτασμών για την Οκτωβριανή Επανάσταση, όμως εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών ματαιώθηκε η πτήση τους. Δύο από αυτά τα αεροσκάφη χρησιμοποιήθηκαν για τις δοκιμές αποδοχής του τύπου από την Αεροπορία, ενώ άλλα χρησιμοποιήθηκαν ως αεροσκάφη δοκιμών για διάφορα προγράμματα. Οι δοκιμές ολοκληρώθηκαν τον Ιούνιο και τα MiG-9 σε γενικές γραμμές πληρούσαν τις προδιαγραφές που είχαν τεθεί. Οι δοκιμαστές πιλότοι θεωρούσαν πως το μαχητικό ήταν εύκολο και απλό στην πτήση. Τα ελαττώματα που παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια των δοκιμών ήταν ότι οι κινητήρες φλέγονταν κατά την πυροδότηση του πυροβόλου σε μεγάλα ύψη λόγω εισρόφησης αερίων του πυροβόλου, ενώ δεν υπήρχε εκτινασσόμενο κάθισμα ή σύστημα πυρόσβεσης. Οι δεξαμενές καυσίμων δεν ήταν αυτοστεγανοποιούμενες και ο πιλότος δεν προστατεύονταν από θωράκιση. Παρόλα αυτά το MiG-9 εντάχθηκε σε παραγωγή στο εργοστάσιο Νο 1 πριν ακόμα ολοκληρωθούν οι δοκιμές αποδοχής, καθώς η σοβιετική ηγεσία έκρινε ότι τα προαναφερθέντα ζητήματα θα μπορούσαν να διορθωθούν κατά τη διάρκεια της παραγωγής. Στα τέλη του 1946 παραγγέλθηκαν πενήντα αεροσκάφη, σαράντα μονοθέσια μαχητικά και δέκα διθέσια εκπαιδευτικά, για να συμμετάσχουν στην παρέλαση για την Εργατική Πρωτομαγιά του 1947. Σε αναγνώριση του επιτεύγματός τους, οι Αρτέμ Μικογιάν και Μιχαήλ Γκουρέβιτς τιμήθηκαν με το Βραβείο Στάλιν το 1947.Gordon and Kommissarov, pp. 53–55

Επιχειρησιακή ιστορία
Τα MiG-9 παραδόθηκαν σε συντάγματα μαχητικών της 1ης, 7ης, 14η, 15η και 16ης Αεροπορικής Στρατιάς. Οι δύο τελευταίες είχαν τις έδρες τους στην περιοχή του Καλίνινγκραντ και στην Ανατολική Γερμανία αντίστοιχα. Πέραν αυτών MiG-9 παρέλαβε το 1949 και το 177ο Σύνταγμα Μαχητικών που είχε την βάση του κοντά στο Γιαροσλάβλ.Gordon and Kommissarov, p. 55

Τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 1950 έξι αεροπορικές μεραρχίες εξοπλισμένες με MiG-9 στάλθηκαν στην Κίνα για να αναλάβουν καθήκοντα αεράμυνας καθώς και εκπαίδευσης. Ανέλαβαν την προστασία των πόλεων Σενγιάνγκ, Τανγκσάν, Γκουανγκτζόου, Γκονγκζουλίνγκ, της Σαγγάης και του Πεκίνου. Όταν ολοκληρώθηκε η εκπαίδευση των Κινέζων, οι Σοβιετικοί τους παρέδωσαν τα αεροσκάφη τους.Zhang, pp. 85, 215–17 Οι Κινέζοι εξέτασαν το ενδεχόμενο να στείλουν τα MiG-9 στην Κορέα, όμως κρίθηκε προτιμότερη η μετάπτωση στα MiG-15.Zhang, pp. 119–120

Εκδόσεις
 I-300
 Τρία αεροσκάφη δοκιμών/πρωτότυπα.

 MiG-9 (I-301)
 Μοναδική έκδοση παραγωγής, με κινητήρες RD-20 ή RD-21

 MiG-9 (I-302)
 Πρωτότυπο με το πυροβόλο N-37 εγκατεστημένο στο πλευρό της ατράκτου.Gordon, pp. 32, 35, 39

 MiG-9 (I-305)
 Πρωτότυπο με κινητήρα Lyulka TR-1. Παρέμεινε ημιτελές.Gordon and Kommissarov, p. 58

 MiG-9 (I-307)
 Δύο πρωτότυπα με κινητήρες RD-20F ή RD-21.Gordon and Kommissarov, p. 59

 MiG-9
 Πρωτότυπο με κινητήρα Rolls-Royce Nene. Παρέμεινε ημιτελές.Gordon and Kommissarov, pp. 61–62

 MiG-9L
 Αεροσκάφος το οποίο τροποποιήθηκε κατάλληλα προκειμένου να δοκιμαστεί ο πύραυλος cruise Raduga KS-1 Komet.Gordon, p. 44

 MiG-9M (I-308)
 Πρωτότυπο με κινητήρες RD-21.Gordon and Kommissarov, pp. 59–61

 MiG-9UTI (I-301T)
 Διθέσιο εκπαιδευτικό. Κατασκευάστηκαν μονάχα δύο αεροσκάφη.Gordon and Kommissarov, pp. 56–57

 Χρήστες 
 ΕΣΣΔ
 Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία

 Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
 Αεροπορία του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού

 Διασωζόμενα αεροσκάφη 
 Ένα MiG-9 εκτίθεται στο Αεροπορικό Μουσείο Μονίνο, στα περίζωρα της Μόσχας.Gordon and Kommissarov, p. 56
 Ένα MiG-9 εκτίθεται στο Κινέζικο Αεροπορικό Μουσείο στο Πεκίνο.

Δείτε επίσης

 Συγκρίσιμα αεροσκάφη
Dassault Ouragan
de Havilland Vampire
Lockheed P-80 Shooting Star
Nakajima Kikka
Saab 29 Tunnan
Sukhoi Su-9 (1946)
Yakovlev Yak-15

Παραπομπές

Βιβλιογραφία






Εξωτερικοί σύνδεσμοι


MiG-09
Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη