Superstudio

Το Superstudio ήταν ένα αρχιτεκτονικό γραφείο που ιδρύθηκε το 1966 στη Φλωρεντία της Ιταλίας από τους Adolfo Natalini και  . Οι Gian Piero Frassinelli, Alessandro και Roberto Magris, ενώ αργότερα προσχώρησαν και ο Alessandro Poli.  

 Ιστορία 
Το Superstudio ήταν ένα αξιοσημείωτο μέρος του κινήματος αρχιτεκτονικής και σχεδιασμού Radical στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Οι ιδρυτές είχαν φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας με τον διευθυντή του Archizoom Associati Andrea Branzi και έδειξαν για πρώτη φορά τη δουλειά τους στην παράσταση Superarchitettura το 1966  Αυτή η έκθεση έγινε το μανιφέστο του κινήματος Radical Design.

Το 1967, ο Ναταλίνι καθιέρωσε τρεις κατηγορίες μελλοντικής αναζήτησης: «αρχιτεκτονική του μνημείου», «αρχιτεκτονική της εικόνας» και «τεχνομορφική αρχιτεκτονική». Το 1969, το Superstudio παρουσίασε ένα από τα πιο σημαντικά έργα εννοιολογικής αρχιτεκτονικής του – Continuous Monument: An Architectural Model for Total Urbanization . Οι αντιαρχιτεκτονικές τους ιδέες χρησιμοποίησαν συστήματα πλέγματος ως τρόπο μεσολάβησης του χώρου.  Το Continuous Monument αντιπροσώπευε μια κριτική στον πολεοδομικό σχεδιασμό της εποχής εκείνης.

Το Superstudio αποσκοπούσε στην κοινωνική αλλαγή μέσω της αρχιτεκτονικής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, κατασκεύασαν μια σειρά από ταινές για να ευαισθητοποιήσουν τις επιβλαβείς επιπτώσεις των κατασκευών στη φύση.

Ο Adolfo Natalini έγραψε το 1971 «... Εάν ο σχεδιασμός είναι απλώς ένα κίνητρο για κατανάλωση, τότε πρέπει να μην επιτρέψουμε το σχέδιο. Εάν η αρχιτεκτονική είναι απλώς η κωδικοποίηση του αστικού μοντέλου ιδιοκτησίας και κοινωνίας, τότε πρέπει να απορρίψουμε την αρχιτεκτονική. Εάν η αρχιτεκτονική και η πολεοδομία είναι απλώς η επισημοποίηση των σύγχρονων άδικων κοινωνικών διαχωρισμών, τότε πρέπει να απορρίψουμε την πολεοδομία και τις πόλεις της... έως ότου όλες οι δραστηριότητες σχεδιασμού στοχεύουν στην κάλυψη πρωταρχικών αναγκών. Μέχρι τότε, το σχέδιο πρέπει να εξαφανιστεί. Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αρχιτεκτονική... «Μέσα από τα μοντέλα τους, το Superstudio πρότεινε μια διαφορετική στρατηγική ζωής χωρίς αντικείμενα, μια ιδέα της αρχιτεκτονικής πρακτικής ως ουσιαστικά θεωρητικής, με πρωταρχική έμφαση στην πολιτιστική κριτική.

Το 1970, δημιούργησαν την εμβληματική μινιμαλιστική συλλογή επίπλων τους - Quaderna, η οποία ακόμα και σήμερα είναι σε παραγωγή από την Zanotta . Άλλα γνωστά έργα τους περιλαμβάνουν: "Sofo Sofa" (1968) (ακόμη δημιουργείται), "Sofa Bazaar" (1968), Επιτραπέζιο φωτιστικό Passiflora (1966), επιτραπέζιο φωτιστικό Polaris Excelsior (1968).

Το Superstudio έβαλε συμμετοχή στην έκθεση MoMA "Italy: The New Domestic Landscape" (1972). 

Οι κριτικοί συμφωνούν ότι το διάσημο έργο του Superstudio επιρρέασε, ή ακόμα και εξ ολοκλήρου έμπνευση για, μεταξύ άλλων, αρχιτέκτονες όπως η Zaha Hadid, ο Rem Koolhaas και ο Bernard Tschumi . Η απόδειξη αυτού είναι ενδιαφέρουσα αν σκεφτεί κανείς ότι η χρήση ισχυρής συμμετρικής γραμμής και γεωμετρικής μορφής. Τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν από όλους αυτούς τους αρχιτέκτονες, έγιναν βασικά στοιχεία του Superstudio. Επιπλέον, η τάση του Superstudio να οραματίζεται τεράστιες, εξ ολοκλήρου φιλόδοξες μεγα-κατασκευές είναι ένα χαρακτηριστικό ορατό στο πρώιμο έργο αρχιτεκτόνων όπως οι Hadid και Koolhaas .  Ο Jonathon Keats βλέπει το έργο για το The Line, Σαουδική Αραβία ως εμπνευσμένο από το Continuous Monument χωρίς τα σατιρικά και αντικαπιταλιστικά στοιχεία του. 

Το Superstudio εγκατέλειψε τη δουλειά του ως κολεκτίβα το 1978, αλλά τα μέλη του συνέχισαν να αναπτύσσουν τις ιδέες τους ανεξάρτητα μέσα από τα γραπτά τους, μέσω της εκπαίδευσης, της αρχιτεκτονικής πρακτικής και άλλων σχεδίων σχεδιασμού.

 Παραπομπές 

 Δημοσιεύσεις 


 Eξωτερικοί σύνδεσμοι 
 The Continuous Monument: On the Rocky Coast, project Perspective (1969) 

Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Ιταλία