Αντρέας Μπάαντερ

Ο Μπερντ Αντρέας Μπάαντερ (), (6 Μαΐου 1943 – 18 Οκτωβρίου 1977), ήταν Δυτικογερμανός κομμουνιστής και ηγέτης της αριστερής τρομοκρατικής οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF) επίσης γνωστή ως Ομάδα Μπάαντερ-Μάινχοφ.

 Πρώτα χρόνια 
Ο Αντρέας Μπάαντερ γεννήθηκε στο Μόναχο στις 6 Μαΐου 1943. Ήταν το μοναχοπαίδι του ιστορικού και αρχειονόμου δρ. Μπερντ Φίλιπ Μπάαντερ και της Αναλίζα Χέρνιν "Νίνα" (το γένος Κρότσερ). Ο Ανδρέας μεγάλωσε με την μητέρα του, τη θεία του και τη γιαγιά του.  Ο πατέρας του υπηρέτησε στη Βέρμαχτ, συνελήφθη στο ρωσικό μέτωπο το 1945 και δεν επέστρεψε ποτέ. 

Ο Μπάαντερ εγκατέλειψε το λύκειο και έκανε μποέμικη ζωή πριν από τη συμμετοχή του στην Φράξια Κόκκινος Στρατός.  Ήταν ένα από τα λίγα μέλη της RAF που δεν φοίτησε σε πανεπιστήμιο. 

Σε ηλικία είκοσι ετών, ο Μπάαντερ μετακόμισε από το Μόναχο στο Δυτικό Βερολίνο, υποτίθεται ότι θα έκανε καλλιτεχνική εκπαίδευση.  Εργάστηκε ως οικοδόμος και ανεπιτυχώς ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες ταμπλόιντ. Συμμετείχε στις ταραχές του Σβάμπινγκ το 1962. Σύμφωνα με τη μητέρα του, φέρεται να έβγαλε το συμπέρασμα από τις ενέργειες της αστυνομίας ότι «κάτι δεν πήγαινε καλά» στο κράτος. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Μπατζ Πίτερς, τα γεγονότα του καλοκαιριού της πόλης του Μονάχου το 1962 ήταν «μια συγκλονιστική εμπειρία για τον δεκαεννιάχρονο Αντρέα».

 Συμμετοχή στην RAF 
Το 1968, ο Μπάαντερ και η φίλη του Γκούντρουν Ένσλιν καταδικάστηκαν για την εμπρηστική βομβιστική επίθεση σε πολυκατάστημα στη Φραγκφούρτη,  για να διαμαρτυρηθούν για αυτό που περιέγραψαν ως «αδιαφορία του κοινού για τη γενοκτονία στο Βιετνάμ». 

Αφού καταδικάστηκαν, ο Μπάαντερ και η Ένσλιν τράπηκαν σε φυγή τον Νοέμβριο του 1969.  Μεταφέρθηκαν παράνομα από τη Δυτική Γερμανία από συμπαθούντες και έκαναν την περιοδεία στις αριστερές κοινότητες της Γαλλίας, της Ελβετίας και της Ιταλίας προτού εισέλθουν ξανά στη Δυτική Γερμανία κρυφά στις αρχές του 1970.   

Η Ένσλιν σχεδίασε ένα σχέδιο απόδρασης. Η δημοσιογράφος Ουλρίκε Μάινχοφ και οι δικηγόροι του Μπάαντερ επινόησαν μια ψεύτικη «συμφωνία βιβλίου» στην οποία η Μάινχοφ θα έπαιρνε συνέντευξη από τον Μπάαντερ. Λίγες εβδομάδες αργότερα, τον Μάιο του 1970, του επετράπη να τη συναντήσει στη βιβλιοθήκη του Βερολίνου Zentralinstitut έξω από τη φυλακή, χωρίς χειροπέδες αλλά συνοδευόμενος από δύο ένοπλους φρουρούς. Στην Μάινχοφ επιτράπηκε να έρθει μαζί του. Οι ομοσπονδιακοί φύλακες Ιρέν Γιόργκενς και Ινγκριντ Σούμπερτ μπήκαν στη βιβλιοθήκη κουβαλώντας βαλίτσες, μετά άνοιξαν μια πόρτα για να αντικρύσουν έναν μασκοφόρο ένοπλο. Στη συνέχεια πυροβόλησαν με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ένας 64χρονος βιβλιοθηκάριος, χτυπώντας τον στο συκώτι του. Στη συνέχεια, ο Μπάαντερ, ο μασκοφόρος ένοπλος και οι τρεις γυναίκες τράπηκαν σε φυγή από ένα παράθυρο.  

Η ομάδα έγινε γνωστή ως ομάδα Μπάαντερ-Μάινχοφ . Στη συνέχεια, ο Μπάαντερ και άλλοι πέρασαν λίγο χρόνο σε στρατόπεδο εκπαίδευσης της Φατάχ στην Ιορδανία προτού απελαθούν λόγω «διαφορών στη συμπεριφορά τους».  Πίσω στη Δυτική Γερμανία, ο Μπάαντερ λήστεψε τράπεζες και προχώρησε σε βομβιστικές επιθέσεις σε κτίρια από το 1970 έως το 1972.   Αν και δεν απέκτησε ποτέ δίπλωμα οδήγησης, ο Μπάαντερ είχε εμμονή με την οδήγηση. Έκλεβε τακτικά ακριβά σπορ αυτοκίνητα για χρήση από τη οργάνωση και συνελήφθη να οδηγεί ένα Iso Rivolta IR 300. 

Την 1η Ιουνίου 1972, ο Μπάαντερ και τα άλλα μέλη της RAF Γιαν-Καρλ Ράσπε, και Χόλγκερ Μέινς συνελήφθησαν μετά από μακρά ανταλλαγή πυρών στη Φρανκφούρτη. 

 Κράτηση στην Φυλακή Στάνχαϊμ 
μικρογραφία|Φυλακή Στάνχαϊμ, φωτογραφημένη το 1982
Από το 1975 έως το 1977, μια μακρά και δαπανηρή δίκη έλαβε χώρα σε ένα οχυρωμένο κτίριο στο χώρο της φυλακής Στάνχαϊμ της Στουτγάρδης. Ως προφύλαξη από τη λαθραία εισαγωγή αντικειμένων, όλοι οι κρατούμενοι υποβλήθηκαν σε έρευνα και επιθεώρηση και τους δόθηκαν νέα ρούχα πριν και μετά τη συνάντηση με τους δικηγόρους. 

Κατά τη διάρκεια μιας συλλογικής απεργίας πείνας το 1974, η οποία οδήγησε στο θάνατο του Μέινς, ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν-Πολ Σαρτρ επισκέφτηκε τον Μπάαντερ στο Στάνχαϊμ όπου κρατούνταν. Ο ίδιος φέρεται να περιέγραψε τον Μπάαντερ μετά τη συνάντηση ως " twat " ("Quel con!").  Αν και δεν του άρεσε η συμπεριφορά του Μπάαντερ, επέκρινε τις σκληρές συνθήκες φυλάκισης που υπέστη ο Μπάαντερ.  

Η Μάινχοφ βρέθηκε νεκρή στο κελί της στη φυλακή Στάμχαϊμ στις 9 Μαΐου 1976, κρεμασμένη από τη σχάρα που κάλυπτε το παράθυρο του κελιού της.  Μέλη της RAF και άλλοι ισχυρίστηκαν ότι δολοφονήθηκε από τις γερμανικές αρχές. Η δεύτερη γενιά της RAF διέπραξε αρκετές απαγωγές και επιθέσεις σε μια εκστρατεία υποστήριξης των συντρόφων της. 

Οι τρεις εναπομείναντες κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν τον Απρίλιο του 1977 για αρκετούς φόνους, απόπειρες δολοφονιών και για σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης και καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη.   Μαχητές προσπάθησαν να εξαναγκάσουν την απελευθέρωση του Μπάαντερ και δέκα άλλων φυλακισμένων μελών της RAF απαγάγοντας τον επιχειρηματία Χανς Μάρτιν Σλέγιερ στην Κολωνία στις 5 Σεπτεμβρίου 1977, ως μέρος της σειράς γεγονότων που είναι γνωστό ως «Γερμανικό φθινόπωρο», που ξεκίνησε στις 30 Ιουλίου 1977 με δολοφονία του τραπεζίτη Γιούργκεν Πόντο.

Στις 6 Σεπτεμβρίου 1977, κυκλοφόρησε επίσημη δήλωση στην οποία το Γερμανικό κράτος δήλωνε ότι οι κρατούμενοι δεν θα αποφυλακίζονταν σε καμία περίπτωση, και την ίδια μέρα τέθηκε σε ισχύ η «απαγόρευση επικοινωνίας» όλων των κρατουμένων της RAF.  Αυτή η διαταγή στέρησε από τους κρατούμενους κάθε επαφή μεταξύ τους καθώς και όλες οι επισκέψεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των δικηγόρων και των μελών της οικογένειας, οι οποίες απαγορεύτηκαν. Οι κρατούμενοι στερήθηκαν την πρόσβασή τους σε αλληλογραφία, εφημερίδες, περιοδικά, τηλεόραση και ραδιόφωνο.  Η επίσημη αιτιολόγηση γι' αυτό ήταν ο ισχυρισμός του κράτους ότι οι κρατούμενοι είχαν σχεδιάσει την απαγωγή του Σλέγιερ από τα κελιά τους με τη βοήθεια των δικηγόρων τους. Υποστηρίχθηκε ότι είχε βρεθεί ένας χάρτης σχεδιασμένος στο χέρι, ο οποίος είχε χρησιμοποιηθεί στην απαγωγή στο αυτοκίνητο του Νιούερλα στις 5 Σεπτεμβρίου. Στις 10 Σεπτεμβρίου, οι δικηγόροι των κρατουμένων έχασαν την έφεσή τους κατά της διαταγής και στις 2 Οκτωβρίου τέθηκε σε ισχύ. Στις 18 Οκτωβρίου 1977, η RAF εκτέλεσε τον Σλέγιερ στη Γαλλία. 

Στις 13 Οκτωβρίου 1977 τέσσερα μέλη του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης κατέλαβαν την πτήση 181 της Lufthansa σε πτήση από την Πάλμα ντε Μαγιόρκα προς τη Φρανκφούρτη, με τον αρχηγό τους να απαιτήσει την απελευθέρωση των έντεκα κρατουμένων της RAF που κρατούνταν στο Στάνχαιμ. Το αεροσκάφος τελικά πέταξε στο Μογκαντίσου της Σομαλίας, όπου έφτασε τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης Οκτωβρίου. Οι επιβάτες του Boeing 737 αφέθηκαν ελεύθεροι μετά από επιχείρηση που διεξήχθη από τις γερμανικές ειδικές δυνάμεις GSG 9 τις πρώτες πρωινές ώρες της 18ης Οκτωβρίου 1977, όπου σκοτώθηκαν τρεις από τους αεροπειρατές.  

 Θάνατος 
δεξιά|μικρογραφία|Χώρος ταφής των Μπάαντερ, Ράσπε και Ένσλιν στη Στουτγάρδη.
Σύμφωνα με επίσημες αναφορές του θανάτου του, ο Ράσπε έμαθε για την επιτυχία του GSG 9 σε ένα λαθραίο ραδιόφωνο και πέρασε τις επόμενες ώρες μιλώντας με τους Μπάαντερ, Ένσλιν και Μέλερ, οι οποίοι συμφώνησαν σε αυτοκτονήσουν ομαδικά. Το πρωί, ο Μπάαντερ και ο Ράσπε βρέθηκαν νεκροί στα κελιά τους, έχοντας πεθάνει από πυροβολισμούς, ενώ η Ένσλιν βρέθηκε κρεμασμένη σε μια θηλιά φτιαγμένη από το καλώδιο του ηχείου. Το μέλος της RAF, Ίρμγκαρντ Μέλερ, βρέθηκε με τέσσερα τραύματα από μαχαίρι στο στήθος της, αλλά επέζησε.  

Όλες οι επίσημες έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο Μπάαντερ και οι δύο συνεργοί του αυτοκτόνησαν συλλογικά και ο βιογράφος της ομάδας Μπάαντερ-Μάινχοφ, Στέφαν Οστ, υποστήριξε στην αρχική έκδοση του βιβλίου του, The Baader-Meinhof Group (1985), ότι όντως αυτοκτόνησαν. Υπήρχε όμως μια διαμάχη για τα όπλα που χρησιμοποίησαν για να αυτοκτονήσουν. 

Οι πτυχές των θανάτων έχουν συζητηθεί: Ο Μπάαντερ υποτίθεται ότι αυτοπυροβολήθηκε στη βάση του λαιμού, έτσι ώστε η σφαίρα να βγει από το μέτωπό του. Ωστόσο επανειλημμένες δοκιμές έδειξαν ότι ήταν σχεδόν αδύνατο για ένα άτομο να κρατήσει και να πυροβολήσει ένα όπλο με τέτοιο τρόπο.  Επιπλέον, βρέθηκαν τρεις τρύπες από σφαίρες στο κελί του: μία στον τοίχο, μία στο στρώμα και η ίδια η μοιραία σφαίρα στο πάτωμα, υποδηλώνοντας ότι ο Μπάαντερ είχε πυροβολήσει δύο φορές πριν αυτοκτονήσει.  Τέλος, ο Μπάαντερ είχε εγκαύματα από σκόνη στο δεξί του χέρι, αλλά ήταν αριστερόχειρας. Ο Ράσπε δεν έδειξε σημάδια εγκαυμάτων από σκόνη. 

Η ίδια η θεωρία ότι τα όπλα είχαν εισαχθεί λαθραία στο Στάνχαιμ εξαρτιόταν από τη μαρτυρία του Χανς Γιοάκιμ Ντέλβο (αδερφός του κρατούμενου Καρλ Χάινζ Ντέλβο) και του Βόλκερ Σπέιτελ (σύζυγος της Αντζέλικα Σπέιτελ). Και οι δύο είχαν συλληφθεί στις 2 Οκτωβρίου 1977 και κατηγορήθηκαν για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Υπό την πίεση της αστυνομίας, στη συνέχεια έγιναν βασικοί μάρτυρες και παραδέχθηκαν ότι ενεργούσαν ως αγγελιαφόροι και κατέθεσαν ότι γνώριζαν ότι δικηγόροι έκαναν λαθρεμπόριο αντικειμένων στους κρατούμενους κατά τη διάρκεια της δίκης. Λαμβάνοντας υπόψη αυτή τη μαρτυρία, οι αρχές μείωσαν τις ποινές τους και τους παρείχαν νέες ταυτότητες. Το 1979, δύο συνήγοροι υπεράσπισης της Μπάαντερ-Μάινχοφ δικάστηκαν και καταδικάστηκαν για λαθρεμπόριο όπλων. Ωστόσο, όπως σημειώθηκε παραπάνω, οι δικηγόροι δεν μπόρεσαν να συναντηθούν με τους πελάτες τους μετά τις 6 Σεπτεμβρίου 1977 λόγω της διαταγής «απαγόρευση επικοινωνίας». 

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστοσελίδα baader-meinhof.com
 Βγάζοντας τον σύντροφο Μπάαντερ έξω
 Άρθρο του Guardian για την ταινία Baader Meinhof

Κατηγορία:Γερμανοί κομμουνιστές
Κατηγορία:Μέλη της οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός