Ό,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι

Το Ό,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι (Πρωτότυπος τίτλος: Umberto D) γνωστό και με τον τίτλο Ουμπέρτο Ντ. είναι Ιταλική δραματική ταινία του 1952 σε σκηνοθεσία Βιττόριο ντε Σίκα και σενάριο του Τσέζαρε Ζαβατίνι. Θεωρείται μια από τις κλασικές ταινίες του ιταλικού νεορεαλισμού, που άκμασε μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. 

Οι περισσότεροι ηθοποιοί ήταν ερασιτέχνες, συμπεριλαμβανομένου του Κάρλο Μπατίστι που έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ουμπέρτο Ντομένικο Φεράρι, ενός φτωχού ηλικιωμένου άνδρα στη Ρώμη που προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατήσει το ενοικιαζόμενο δωμάτιό του. Η σπιτονοικοκυρά του (Λίνα Τζενάρι) τον διώχνει και οι μόνοι αληθινοί φίλοι του, η υπηρέτρια (Μαρία-Πία Κασίλιο) και ο σκύλος του Φλάικ.

Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Όσμπορν της Turner Classic Movies, αυτή ήταν η αγαπημένη του Ντε Σίκα από όλες τις ταινίες του. Η ταινία συμπεριλήφθηκε στο "All-Time 100 Movies" του περιοδικού Time Magazine το 2005. Επίσης το 2008, συμπεριλήφθηκε στις 100 ιταλικές ταινίες του Ιταλικού Υπουργείου Πολιτιστικής Κληρονομιάς που πρέπει να διασωθούν, έναν κατάλογο με 100 ταινίες που άλλαξαν τη συλλογική μνήμη της χώρας μεταξύ 1942 και 1978.

 Πλοκή 
Η αστυνομία διαλύει μια οργανωμένη διαδήλωση ηλικιωμένων ανδρών που ζητούν αύξηση στις πενιχρές συντάξεις τους. Ένας από τους διαδηλωτές είναι ο Ουμπέρτο Ντ. Φεράρι, ένας συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος.

Ο Ουμπέρτο επιστρέφει στο δωμάτιό του και διαπιστώνει ότι η σπιτονοικοκυρά του το έχει νοικιάσει για μια ώρα σε ένα ερωτευμένο ζευγάρι. Απειλεί ότι θα διώξει τον Ουμπέρτο στο τέλος του μήνα, εάν δεν μπορεί να πληρώσει το ληξιπρόθεσμο ενοίκιο, το οποίο είναι δεκαπέντε χιλιάδες λιρέτες. Πουλάει ένα ρολόι και μερικά βιβλία, αλλά μαζεύει μόνο το ένα τρίτο του ποσού. Η σπιτονοικοκυρά αρνείται να δεχτεί την μερική πληρωμή. Στο μεταξύ, η συμπαθής υπηρέτρια εκμυστηρεύεται στον Ουμπέρτο ότι έχει τα δικά της προβλήματα. Είναι τριών μηνών έγκυος, αλλά δεν είναι σίγουρη ποιος από τους δύο εραστές της (και οι δύο στρατιώτες) είναι ο πατέρας, ο ψηλός από τη Νάπολη ή ο κοντός από τη Φλωρεντία.

Νιώθοντας άρρωστος, ο Ουμπέρτο εισάγεται σε νοσοκομείο. Αποδεικνύεται ότι είναι αμυγδαλίτιδα και παίρνει εξιτήριο μετά από λίγες μέρες. Όταν επιστρέφει στο διαμέρισμα, βρίσκει εργάτες να ανακαινίζουν ολόκληρο τον χώρο με την σπιτονοικοκυρά να παντρεύεται. Το δωμάτιο του Ουμπέρτο έχει μια ανοιχτή τρύπα στον τοίχο. Η καμαριέρα του λέει ότι πρόκειται να γίνει μέρος ενός διευρυμένου καθιστικού. Η καμαριέρα φρόντιζε τον σκύλο του που λέγεται Φλάικ, αλλά μια πόρτα που έμεινε ανοιχτή είχε σαν αποτέλεσμα ο Φλάικ να φύγει τρέχοντας.

Ο Ουμπέρτο ορμάει έξω βιαστικά στην πόλη και ανακουφίζεται βρίσκοντας τον σκύλο του. Ωστόσο, όταν κάνει μια συγκαλυμμένη έκκληση για δάνειο σε έναν από τους φίλους του που έχει δουλειά, ο φίλος αρνείται να τον ακούσει. Ανίκανος να πιέσει τον εαυτό του να ζητιανεύει από αγνώστους στο δρόμο, ο Ουμπέρτο σκέφτεται να αυτοκτονήσει, αλλά ξέρει ότι πρέπει πρώτα να δει ότι ο Φλάικ θα φροντίζεται από κάποιον. Μαζεύει τα πράγματά του και φεύγει από το διαμέρισμα. Η αποχωριστική συμβουλή του στην υπηρέτρια είναι να ξεφορτωθεί τον εραστή της από τη Φλωρεντία.

Ο Ουμπέρτο προσπαθεί να βρει μια θέση για τον Φλάικ, πρώτα με ένα ζευγάρι, μετά ένα κοριτσάκι που γνωρίζει, αλλά η νταντά της τελευταίας την κάνει να δώσει πίσω τον σκύλο. Ο Φλάικ πηγαίνει να παίξει με μερικά παιδιά και ο Ουμπέρτο ξεφεύγει, ελπίζοντας ότι κάποιο από αυτά θα τον υιοθετήσει. Παρά την προσπάθεια του Ουμπέρτο να εγκαταλείψει τον Φλάικ, ο σκύλος τον βρίσκει να κρύβεται κάτω από μια πεζογέφυρα. Τελικά σε απόγνωση, ο Ουμπέρτο παίρνει το σκυλί στην αγκαλιά του και περπατά σε μια σιδηροδρομική γραμμή καθώς πλησιάζει ένα τρένο με ταχύτητα. Ο Φλάικ τρομάζει, ελευθερώνεται και φεύγει. Ο Ουμπέρτο τρέχει πίσω του. Στην αρχή ο Φλάικ κρύβεται επιφυλακτικά, αλλά τελικά ο Ουμπέρτο παρακινεί τον Φλάικ να παίξει με ένα κουκουνάρι. Ακόμα άστεγος, ο Ουμπέρτο τρέχει στη λωρίδα του πάρκου ενώ παίζει με τον σκύλο του.

 Διανομή ρόλων 
Κάρλο Μπατίστι - Ουμπέρτο Ντομένικο Φεράρι
Μαρία-Πία Κασίλιο - Μαρία, υπηρέτρια
Λίνα Τζενάρι - Αντωνία Μπελόνι, σπιτονοικοκυρά
Ιλέανα Σίμοβα - γυναίκα στο δωμάτιο του Ουμπέρτο
Έλενα Ρέα - μοναχή στο νοσοκομείο
Μέμο Καροτενούτο - ασθενής στο νοσοκομείο
Αλμπέρτο Αλμπάρι Μπαρμπιέρι - φίλος της Αντωνία
Ναπολέων ως Φλάικ (χωρίς πίστωση)

 Υποδοχή 
Ο Ντε Σίκα ανέφερε ότι η ταινία ήταν αρκετά μη δημοφιλής στην Ιταλία, επειδή ήταν σε μια περίοδο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η χώρα είχε μόλις σταθεί στα πόδια της. Στη συνέχεια, είδαν τον Ουμπέρτο Ντ. ως υπερβολικά επικριτικό για την υπερηφάνεια τους που προσπαθούσαν να δημιουργήσουν στον εαυτό τους. Προκάλεσε τέτοια αντίθεση στους συντηρητικούς κύκλους, όπου ο Τζούλιο Αντρεότι, αρμόδιος υπουργός για τον κινηματογράφο εκείνη την εποχή, δημοσίευσε μια ανοιχτή επιστολή εναντίον του Ντε Σίκα, λέγοντας ότι αν η ταινία θεωρούσε ρεαλιστική απεικόνιση της Ιταλίας των μέσων του εικοστού αιώνα, θα είχε προσφέρει πολύ κακή υπηρεσία στη χώρα. Ωστόσο, ήταν αρκετά δημοφιλής στο εξωτερικό και η ταινία παρέμεινε αυτή από τις αγαπημένες του για την οποία ήταν πιο περήφανος (όπου την αφιέρωσε και στον πατέρα του).

Σε μια συνέντευξη όπου μίλησε για το Ημερολόγιο ενός Ιερέα της Χώρας, το Ψυχώ και τον Πολίτη Κέιν, ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν φέρεται να δήλωσε: Ο "Ουμπέρτο Ντ." είναι μια ταινία που έχω δει εκατό φορές και που μπορεί να αγαπήσω περισσότερο από όλες. Ο Μάρτιν Σκορσέζε το συμπεριέλαβε σε έναν κατάλογο με τις 39 βασικές ξένες ταινίες για έναν νεαρό κινηματογραφιστή.

Ο Αμερικανός κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Ίμπερτ συμπεριέλαβε την ταινία στον κατάλογο με τις 
"Μεγάλες Ταινίες", γράφοντας ότι το Ουμπέρτο Ντ. του Ντε Σίκα είναι η ιστορία του αγώνα ενός γέρου να μην πέσει από τη φτώχεια στην ντροπή. Ίσως είναι η καλύτερη από τις ιταλικές νεορεαλιστικές ταινίες --αυτός που είναι πιο απλά ο εαυτός του, και δεν αγγίζει τα αποτελέσματά του ή την πίεση για να κάνει ξεκάθαρο το μήνυμά του.

 Βραβεία & Υποψηφιότητες 
 Έτος Οργάνωση Κατηγορία Υποψήφιος Αποτέλεσμα1952Φεστιβάλ των Καννών Μεγάλο Βραβείο Βιττόριο ντε Σίκα 1955Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου Νέας Υόρκης Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία — 1957Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου Όσκαρ Καλύτερης Ιστορίας Τσέζαρε Ζαβατίνι 

 Ριμέικ 
Ένα γαλλικό ριμέικ με τίτλο Ένας άνθρωπος και ο σκύλος του έκανε πρεμιέρα το 2008 σε σκηνοθεσία του Φράνσις Χούστερ με πρωταγωνιστή τον Ζαν Πολ Μπελμοντό, ο οποίος επέστρεψε στον κινηματογράφο μετά από επτά χρόνια.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

Umberto D. ένα δοκίμιο του 1990 από τον Πίτερ Μπέκερ για το Criterion Collection.
Seeing Clearly Through Tears: On the Smart Sentiment of Umberto D. ένα δοκίμιο του Στιούαρτ Κλάβανς για το Criterion Collection.

Κατηγορία:Ταινίες του 1952
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες της δεκαετίας 1950
Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες
Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρώμη
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βιττόριο ντε Σίκα
Κατηγορία:Ταινίες ιταλικού νεορεαλισμού
Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σκύλους
Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Ρώμη