Οι εν Εφέσω επτά παίδες

Η ιστορία αναφέρεται σε τουλάχιστον εννέα μεσαιωνικές γλώσσες και διατηρείται σε περισσότερα από 200 χειρόγραφα, που χρονολογούνται κυρίως μεταξύ του 9ου και του 13ου αιώνα.

 Ιστορικό 
Ο θρύλος σώζεται σε διάφορες εκδοχές και σε πολλές γλώσσες. Όσον αφορά τη χριστιανική εκδοχή, η παλαιότερη γνωστή διήγηση αυτής της ιστορίας βρίσκεται στα γραπτά του Σύριου επισκόπου Ιακώβ του Σερούχ (περ.  450 - 521), ο οποίος βασίζεται σε παλαιότερη ελληνική πηγή, τώρα χαμένη. Η ιστορία εμφανίζεται επίσης στα λατινικά στα γραπτά του  Γρηγορίου της Τουρ (538-594) και του Παύλου του Διακόνου (720–799) καθώς και σε μια ελληνική αφήγηση που αποδίδεται στον Συμεών Μεταφραστή (10ος αιώνας). Η ιστορία αναφέρεται επίσης σε ένα αγγλο-νορμανδικό ποίημα και σε ένα παλιό σκανδιναβικό κείμενο. Η πιο γνωστή δυτική εκδοχή της ιστορίας εμφανίζεται στον Χρυσό Θρύλο του Ιάκωβου του Βαραγινού (1230-1298). Στις διάφορες εκδοχές της ιστορίας, η τοποθεσία του σπηλαίου, ο αριθμός καθώς και τα ονόματα των νέων ποικίλλουν σημαντικά. Η δυτική παράδοση αποκαλεί τους Επτά Κοιμώμενους Μαξιμιανό, Μάλχο, Μαρκιανό, Ιωάννη, Διονύσιο, Σεραπίωνα και Κωνσταντίνο. Η ανατολική παράδοση τους ονομάζει Μαξιμιλιανό, Ιάμβλιχο, Μαρτινιανό, Διονύσιο, Αντωνίνο (ή Ιωάννη), Κωνσταντίνο και Εξακουστοδιανό. Μια εκδοχή της ιστορίας περιλαμβάνεται στη 18η σούρα του Κορανίου, που ονομάζεται «Σούρα του Σπηλαίου». Έχει μεταφραστεί επίσης στα Κοπτικά, Περσικά, Κιργιζικά και Ταταρικά. 

Η ιστορία απέκτησε ευρεία διάδοση σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο. Κατά την περίοδο των Σταυροφοριών, οστά από τους τάφους κοντά στην Έφεσο, που αναγνωρίστηκαν ως λείψανα των Επτά Κοιμωμένων, μεταφέρθηκαν στη Μασσαλία σε ένα μεγάλο πέτρινο φέρετρο, το οποίο παραμένει στο αβαείο του Αγίου Βίκτωρα στη Μασσαλία.  

Έχουν ανακηρυχθεί Άγιοι και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους στις 27 Ιουλίου, η δε Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία στις 4 Αυγούστου. Στη Γερμανία, στις 27 Ιουνίου. 

 Ο θρύλος 
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Δέκιος διατάζει να σφραγιστεί η σπηλιά. Από χειρόγραφο του 14ου αιώνα.
Η ιστορία αφηγείται ότι κατά τη διάρκεια των διωγμών των Χριστιανών από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Δέκιο, γύρω στο 250 μ.Χ., επτά νέοι, γιοι ευγενών οικογενειών, κατηγορήθηκαν ότι ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό. Τους δόθηκε λίγος χρόνος να αποκηρύξουν την πίστη τους, αλλά αρνήθηκαν να προσκυνήσουν τα Ρωμαϊκά είδωλα. Αντίθετα, μοίρασαν τα εγκόσμια αγαθά τους στους φτωχούς και αποσύρθηκαν σε μια ορεινή σπηλιά για να προσευχηθούν στον Θεό. Ο αυτοκράτορας, βλέποντας ότι η στάση τους απέναντι στον παγανισμό δεν είχε αλλάξει, διέταξε να σφραγίσουν το στόμιο της σπηλιάς, ώστε να ταφούν ζωντανοί και να βρουν φρικτό θάνατο. 

Δύο Χριστιανοί υπηρέτες του αυτοκράτορα, έγραψαν κρυφά τι συνέβη και σημείωσαν τα ονόματα των νεαρών σε μολύβδινες πλάκες που έκρυψαν κάτω από τις πέτρες στην είσοδο της σπηλιάς. 

 200 χρόνια αργότερα 
μικρογραφία|Εσωτερικό του σπηλαίου των Επτά κοιμωμένων στην Έφεσο Ο Δέκιος πέθανε το 251 και πέρασαν πολλά χρόνια κατά τα οποία ο Χριστιανισμός από διωκόμενη έγινε η επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κάποια μεταγενέστερη εποχή - που συνήθως αναφέρεται ως το 38ο έτος της βασιλείας του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β' - το 447, κάποιοι αιρετικοί αρνήθηκαν την Ανάσταση κατά την ημέρα της κρίσης και τη μετά θάνατον ζωή και ακόμη και ο Θεοδόσιος δεν ήταν βέβαιος για τις πεποιθήσεις του και ζήτησε από τον Θεό να τον βοηθήσει. Ενώ αυτή η διαμάχη συνεχιζόταν, ο ιδιοκτήτης της περιοχής όπου βρισκόταν η σπηλιά αποφάσισε να χτίσει έναν στάβλο και οι εργάτες του χρησιμοποίησαν τις πέτρες από την είσοδο της σπηλιάς. Όταν η σπηλιά αποκαλύφθηκε, οι επτά κοιμισμένοι νέοι ξύπνησαν, πιστεύοντας ότι είχαν κοιμηθεί μόνο μια νύχτα, και έστειλαν τον μικρότερο στην Έφεσο για να αγοράσει φαγητό, με οδηγίες να προσέχει. 
Μόλις έφτασε στην πόλη, ο νέος έμεινε έκπληκτος όταν είδε κτίρια με σταυρούς και άκουσε ανθρώπους να υμνούν τον Χριστό. Ο έμπορος από τον οποίο πήγε να αγοράσει ψωμί δεν μπορούσε να εξηγήσει την προέλευση των παλαιών νομισμάτων της εποχής του Δέκιου που είχε ο νεαρός και πίστεψε ότι ανήκαν σε κάποιο θησαυρό. Έτσι, τον οδήγησαν αλυσοδεμένο στον έπαρχο και τελικά έφεραν τον επίσκοπο, ο οποίος κατά την ανάκριση κατάλαβε ότι συμβαίνει κάτι θαυμαστό. 
μικρογραφία|250x250εσ|Σε χειρόγραφο περ. το 1170
Το αγόρι τους οδήγησε στη σπηλιά και ο επίσκοπος ανακάλυψε εκεί τις πλάκες με τη γραπτή ιστορία. Καθώς μπήκαν στη σπηλιά, τα πρόσωπα των νέων έλαμπαν σαν φωτισμένα. Ο κόσμος το θεώρησε θαύμα και ενημέρωσαν τον αυτοκράτορα. Όταν έφθασε ο Θεοδόσιος, οι επτά νέοι του διηγήθηκαν την ιστορία τους και αυτός ευχαρίστησε τον Θεό που η παράκλησή του εισακούστηκε και του έστειλε τόσο χειροπιαστή απόδειξη για την ανάσταση των νεκρών. Και ενώ ο αυτοκράτορας, οι επίσκοποι και οι άλλοι άρχοντες συνομιλούσαν με τους νέους, εκείνοι παρέδωσαν τις ψυχές τους και κοιμήθηκαν τον αιώνιο ύπνο δοξάζοντας τον Θεό.

Ο αυτοκράτορας θέλησε να χτίσει χρυσούς τάφους, αλλά του εμφανίστηκαν σε όνειρο και ζήτησαν να ταφούν στη σπηλιά τους. Το σπήλαιο στολίστηκε με πολύτιμους λίθους και μια εκκλησία χτίστηκε πάνω από τη σπηλιά. Τους επόμενους αιώνες επεκτάθηκε σε εκκλησιαστικό συγκρότημα που ήρθε στην επιφάνεια μετά από ανασκαφές, το 1927.

 Στη σύγχρονη λογοτεχνία 
Πολλοί σύγχρονοι λογοτέχνες εμπνεύστηκαν από το θέμα, μεταξύ των οποίων ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος στο μυθιστόρημα Τα Εφτά Κοιμισμένα Παιδιά (1956). Ο  Αμερικανός συγγραφέας Μαρκ Τουέιν, ο οποίος επισκέφτηκε την περιοχή της Εφέσου το 1867, αναφέρθηκε με τον δικό του τρόπο στον «θρύλο των επτά κοιμωμένων» στο μυθιστόρημα Οι αθώοι στο εξωτερικό όπου συμπλήρωσε εύθυμα: «Αυτή είναι η ιστορία των Επτά κοιμωμένων (με μικρές τροποποιήσεις) και είμαι σίγουρος ότι είναι αλήθεια, γιατί έχω δει το σπήλαιο με τα μάτια μου.»

 Παραπομπές 


Κατηγορία:Άγιοι από την Ρωμαϊκή Μικρά Ασία
Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θρύλοι