Χριστιανική τρομοκρατία

Η χριστιανική τρομοκρατία αποτελεί μορφή θρησκευτικής τρομοκρατίας, που περιλαμβάνει τρομοκρατικές ενέργειες οι οποίες διαπράττονται από ομάδες ή άτομα που δηλώνουν χριστιανικά κίνητρα ή στόχους. Οι χριστιανοί τρομοκράτες δικαιολογούν τις βίαιες τακτικές τους μέσω της ερμηνείας τους για τη Βίβλο και τον Χριστιανισμό, σύμφωνα με τους δικούς τους σκοπούς και την κοσμοθεωρία τους.

Η χριστιανική τρομοκρατία μπορεί να διαπραχθεί εναντίον μελών άλλων χριστιανικών δογμάτων, πιστών άλλων θρησκειών, κοσμικών κυβερνήσεων, ομάδων, ατόμων ή της κοινωνίας στο σύνολό της. Ο Χριστιανισμός μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί κυνικά ως ρητορικό εργαλείο για την επίτευξη πολιτικών ή στρατιωτικών στόχων από τους τρομοκράτες.

Οι χριστιανικές τρομοκρατικές ομάδες περιλαμβάνουν παραστρατιωτικές οργανώσεις, αιρέσεις και ομάδες ανθρώπων που μπορεί να συγκεντρωθούν για να επιχειρήσουν να τρομοκρατήσουν άλλες ομάδες. Ορισμένες ομάδες ενθαρρύνουν επίσης ανεξάρτητα άτομα («μοναχικοί λύκοι») να διαπράξουν τρομοκρατικές ενέργειες. Οι παραστρατιωτικές ομάδες συνδέονται συνήθως με εθνοτικούς και πολιτικούς στόχους καθώς και με θρησκευτικούς στόχους και πολλές από αυτές τις ομάδες έχουν θρησκευτικές πεποιθήσεις που έρχονται σε αντίθεση με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του συμβατικού Χριστιανισμού.

Ορολογία
Η κυριολεκτική χρήση της φράσης χριστιανική τρομοκρατία αμφισβητείται. Στην ακαδημαϊκή βιβλιογραφία φαίνεται να περιγράφει ένα μεγάλο εύρος πράξεων και πεποιθήσεων.

Η θρησκεία μπορεί να αναφερθεί ως το κίνητρο για την τρομοκρατία σε συγκρούσεις που έχουν ποικίλα εθνικά, οικονομικά και πολιτικά αίτια, όπως αυτή στη Βοσνία. Σε περιπτώσεις όπως ο Στρατός της Αντίστασης του Κυρίου ή η Εξέγερση των Ταϊπίνγκ, οι πεποιθήσεις των ιδρυτών διαφέρουν σημαντικά από αυτό που είναι αναγνωρίσιμα χριστιανικό. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο όρος χριστιανική τρομοκρατία είναι προβληματικός παρά τον ισχυρισμό ότι υποκινούνται από τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.

Ιστορία
Ο Χριστιανισμός έγινε γνωστός στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά την κυριαρχία του Μεγάλου Κωνσταντίνου (324-337 μ.Χ.).Wendy Doniger (ed.), "Constantine I", in Britannica Encyclopedia of World Religions (Encyclopædia Britannica, 2006), p. 262. Μέχρι εκείνην τη στιγμή είχε εξαπλωθεί σε όλη τη δυτική Ασία ως μειονοτική πεποίθηση και κατέστη η επίσημη θρησκεία της Αρμενίας. Στην πρωτοχριστιανική περίοδο υπήρχαν πολλές αντίπαλες αιρέσεις, οι οποίες διώκονταν συλλογικά από ορισμένους ηγεμόνες. Δεν υπάρχει, ωστόσο, καμία καταγραφή αυτών των πρωτοχριστιανικών ομάδων που προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν τρομοκρατικές πράξεις ή αδιάκριτες πράξεις βίας ως θρησκευτικά όπλα.

Η απόκτηση κρατικής υποστήριξης από μια συγκεκριμένη χριστιανική αίρεση ή θρησκεία οδήγησε σε αύξηση της θρησκευτικής βίας. Αυτή η βία πήρε τη μορφή διώξεως υποστηρικτών αντίπαλων χριστιανικών πεποιθήσεων και διώξεως υποστηρικτών άλλων θρησκειών.R. MacMullen, "Christianizing The Roman Empire A.D.100-400, Yale University Press, 1984,  Στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ο χριστιανικός αντισημιτισμός αυξήθηκε και τόσο η Μεταρρύθμιση όσο και η Αντιμεταρρύθμιση οδήγησαν σε αύξηση της διαθρησκειακής βίας. Όπως και με τα σύγχρονα παραδείγματα, συζητείται κατά πόσον αυτές οι πράξεις ήταν θρησκευτικές εν αντιθέσει της εθνοτικής η πολιτικής φύσεως.

Βίβλος και βία
Η Εβραϊκή Βίβλος και η Καινή Διαθήκη περιέχουν αφηγήσεις, ποιήματα και οδηγίες που περιγράφουν, ενθαρρύνουν, διατάζουν, καταδικάζουν, ανταμείβουν, τιμωρούν και ρυθμίζουν βίαιες ενέργειες από τον Θεό, άτομα, ομάδες, κυβερνήσεις και έθνη-κράτη. Μεταξύ των βίαιων πράξεων που περιλαμβάνονται είναι ο πόλεμος, η ανθρωποθυσία, η θυσία ζώων, η δολοφονία, ο βιασμός, η γενοκτονία και η ποινική τιμωρία. Τα κείμενα έχουν μια ιστορία ερμηνείας εντός των αβρααμικών θρησκειών και του δυτικού πολιτισμού που περιλαμβάνει τόσο τη δικαιολόγηση όσο και την αντίθεση σε πράξεις βίας.

Παραπομπές

Κατηγορία:Τρομοκρατία