Αλλαντοΐνη

Η αλλαντοΐνη είναι οργανική χημική ένωση με τύπο C4H6N4O3, που ονομάζεται επίσης και 5-ουρεϊδοϋδαντοΐνη ή γλυοξυδιουρίδη. Αποτελεί ένα διουρίδιο του γλυοξυλικού οξέος και είναι σημαντική μεταβολική ενδιάμεση ένωση στους περισσότερους οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων των ζώων, των φυτών και των βακτηρίων. Παράγεται από το ουρικό οξύ το οποίο είναι προϊόν αποικοδόμησης των νουκλεϊκών οξέων διαμέσου της δράσης της ουρικής οξειδάσης (ουρικάσης). Η αλλαντοΐνη δύναται να εμφανίζεται ως φυσική ορυκτή ένωση.

 Ιστορική αναδρομή 
Η αλλαντοΐνη απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1800 από τον Ιταλό γιατρό Michele Francesco Buniva (1761-1834) και τον Γάλλο χημικό Λουί Νικολά Βωκελέν, ο οποίος λανθασμένα πίστεψε ότι υπήρχε στο αμνιακό υγρό.See:

Το 1821 ο Γάλλος χημικός Jean Louis Lassaigne το ανακάλυψε στο υγρό του <i>allantois</i>. Το ονόμασε "l'acid allantoique".Lassaigne (1821) "Nouvelles recherches sur la composition les eaux de l'allantoïde et de l'amnios de la vache" (New investigations into the composition of the allantoic and amniotic fluids of the cow), Annales de chimie et de physique, 2nd series, 17 : 295-305. On pp. 300 ff, Lassaigne names and characterizes "l'acide allantoique" (allantoic acid). Το 1837 οι Γερμανοί χημικοί Φρήντριχ Βέλερ και Γιούστους φον Λήμπιχ το συνέθεσαν από ουρικό οξύ και το μετονόμασαν σε «αλλαντοΐνη».See:

 Ζωική προέλευση 
Πήρε την ονομασία της αυτή από το αμνιακό εμβρυικό απεκκριτικό όργανο στο οποίο συγκεντρώνεται κατά την ανάπτυξη στα περισσότερα θηλαστικά εκτός από τον άνθρωπο και άλλα ανθρωποειδή. Είναι προϊόν οξείδωσης του ουρικού οξέος με καταβολισμό πουρίνης.

Μετά τη γέννηση, είναι το κυρίαρχο μέσο με το οποίο τα αζωτούχα απόβλητα απεκκρίνονται στα ούρα αυτών των ζώων. Στους ανθρώπους και άλλους ανώτερους πιθήκους, η μεταβολική οδός για τη μετατροπή του ουρικού οξέος σε αλλαντοΐνη δεν υπάρχει, επομένως το πρώτο απεκκρίνεται.Στα ψάρια, η αλλαντοΐνη διασπάται περαιτέρω (σε αμμωνία) πριν την απέκκριση.

Η αλλαντοΐνη έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει την αντίσταση στην ινσουλίνη όταν χορηγείται σε αρουραίους και ότι αυξάνει τη διάρκεια ζωής όταν χορηγείται στον νηματώδη Caenorhabditis elegans.

 Βακτήρια 
Στα βακτήρια, οι πουρίνες και τα παράγωγά τους (όπως η αλλαντοΐνη) χρησιμοποιούνται ως δευτερεύουσες πηγές αζώτου υπό συνθήκες περιορισμού των θρεπτικών συστατικών. Η αποικοδόμησή τους αποδίδει αμμωνία, η οποία στη συνέχεια μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Για παράδειγμα, ο βάκιλλος Bacillus subtilis είναι σε θέση να χρησιμοποιεί αλλαντοΐνη ως μοναδική πηγή αζώτου.

Οι μεταλλάξεις στο γονίδιο B. subtilis pucI δεν μπόρεσαν να αναπτυχθούν στην αλλαντοΐνη, υποδεικνύοντας ότι κωδικοποιεί έναν μεταφορέα αλλαντοΐνης.

Στον στρεπτομύκητα Streptomyces coelicolor, η αλλαντοϊνάση (EC 3.5.2.5) και η αλλαντοϊκάση (EC 3.5.3.4) είναι απαραίτητες για το μεταβολισμό της αλλαντοΐνης. Σε αυτό το είδος ο καταβολισμός της αλλαντοΐνης και η επακόλουθη απελευθέρωση αμμωνίου αναστέλλει την παραγωγή αντιβιοτικών (τα είδη Streptomyces συνθέτουν περίπου τα μισά από όλα τα γνωστά αντιβιοτικά μικροβιακής προέλευσης).

 Εφαρμογές 
Η αλλαντοΐνη υπάρχει στα βοτανικά εκχυλίσματα του φυτού comfrey και στα ούρα των περισσότερων θηλαστικών.

Η αλλαντοΐνη που συντίθεται χημικά, η οποία είναι χημικά ισοδύναμη με τη φυσική αλλαντοΐνη, είναι ασφαλής, μη τοξική, συμβατή με καλλυντικές πρώτες ύλες και πληροί τις απαιτήσεις CTFA και JSCI.

Περισσότερες από 10.000 πατέντες σχετίζονται με την αλλαντοΐνη.

 Καλλυντικά 
Παρασκευαστές ειδών υγιεινής μπορούν να χρησιμοποιούν αλλαντοΐνη ως συστατικό σε καλλυντικά χωρίς συνταγή. 

 Φαρμακευτικά σκευάσματα 
Απαντάται συχνά σε οδοντόκρεμες, στοματικά διαλύματα και άλλα προϊόντα στοματικής υγιεινής, σε σαμπουάν, κραγιόν, προϊόντα κατά της ακμής, προϊόντα αντηλιακής φροντίδας και λοσιόν καθαρισμού, διάφορες καλλυντικές λοσιόν και κρέμες και άλλα καλλυντικά και φαρμακευτικά προϊόντα.

 Βιοδείκτης οξειδωτικού στρες 
Δεδομένου ότι το ουρικό οξύ είναι το τελικό προϊόν του μεταβολισμού των πουρινών στους ανθρώπους, μόνο οι μη ενζυματικές διεργασίες με δραστικές μορφές οξυγόνου θα οδηγήσουν στην αλλαντοΐνη, η οποία είναι επομένως ένας κατάλληλος βιοδείκτης για τη μέτρηση του οξειδωτικού στρες σε χρόνιες ασθένειες και τη γήρανση.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι


Κατηγορία:Καρβαμίδια