Fiat 125

Το Fiat 125 ήταν ένα μεγάλο οικογενειακό αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε και διατέθηκε στο εμπόριο από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat από το 1967 έως το 1972. Αρκετά παράγωγα κατασκευάζονταν με άδεια εκτός Ιταλίας μέχρι τη δεκαετία του 1990 σε πολλές χώρες. Όταν κυκλοφόρησε, το αυτοκίνητο ήταν ασυνήθιστο στο συνδυασμό πρακτικής χρήσης επιβατικών αυτοκινήτων σεντάν με επιδόσεις σπορ αυτοκινήτου, ένας συνδυασμός που θα υιοθετούνταν ευρύτερα από τις ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες μεγάλου όγκου την επόμενη δεκαετία.

 Αμάξωμα 
Το πάτωμα έμεινε ουσιαστικά αμετάβλητο από αυτό της μεγαλύτερης παραλλαγής του απερχόμενου μοντέλου, του Fiat 1300/1500, και το πλαίσιο που χρησιμοποιήθηκε ήταν το ίδιο με το Fiat 1300/1500. Το αμάξωμα ήταν μια ελαφρώς μακρύτερη εξέλιξη του Fiat 124: τα δύο μοντέλα είχαν τον ίδιο χώρο επιβατών και πόρτες, αλλά το πίσω κάθισμα του 125 ήταν λίγο πιο πίσω, αντανακλώντας το 2.505 χιλιοστά στο μεταξόνιο, που κληρονομήθηκε από το Fiat 1500 και άνω 8 cm (3 ίντσες) μεγαλύτερο από αυτό από το 124.

 Κινητήρας και εξοπλισμός κίνησης 
Ο κινητήρας του νέου αυτοκινήτου βασίστηκε σε αυτόν που τοποθετήθηκε στο Fiat 124 Sport: ένας βενζινοκινητήρας DOHC 1.608 κυβικών εκατοστών με ισχύ 90 ίππους, που κινεί τους πίσω τροχούς. Το 125 ήταν εξοπλισμένο με καρμπυρατέρ Weber 34 DCHE 20 ή Solex 34 PIA. Το αυτοκίνητο ήταν εφοδιασμένο με έναν εναλλάκτη, που αντανακλά τους δίδυμους προβολείς και τον αυξανόμενο αριθμό ενεργοβόρων ηλεκτρικών εξαρτημάτων που εμφανίζονται στα αυτοκίνητα αυτή τη στιγμή. Άλλα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν τον ηλεκτρομαγνητικό συμπλέκτη ανεμιστήρα ψύξης.Autotest: Fiat 125 Special". Autocar. 19 June 1969. pp. 16–21.

 Εξελίξεις 
Το 125 διέθετε έναν από τους πρώτους διακοπτόμενης λειτουργίας υαλοκαθαριστήρες στον κόσμο και επαινέθηκε όταν ήταν νέο στην αγορά για τον χειρισμό και τη δυναμική του. Το βρετανικό περιοδικό Autocar διαπίστωσε τότε ότι οι ελαφρές τάσεις υποστροφής θεραπεύονταν εύκολα με τη ρύθμιση της μπροστινής κλίσης.

Το 1968, το 125S ("Special") προστέθηκε στην παλέτα των εκδόσεων, με ισχύ 100  ίππους (από μια βελτιωμένη κυλινδροκεφαλή, εκκεντροφόρους άξονες, πολλαπλή εισαγωγής/εξόδου και καρμπυρατέρ Weber/Solex) και, ασυνήθιστο για τα στάνταρ της τότε εποχής, ένα χειροκίνητο κιβώτιο πέντε ταχυτήτων. Διέθετε επίσης φώτα αλογόνου, διπλά φρένα κυκλώματος με σερβοβοήθεια και προαιρετικούς υπερελαφρούς τροχούς μαγνησίου. Πραγματοποιήθηκαν διάφορες άλλες βελτιώσεις, συμπεριλαμβανομένου του βελτιωμένου αερισμού της καμπίνας, της επένδυσης και του στυλ.

Το Special ανανεώθηκε το 1971 χρησιμοποιώντας σχεδόν την ίδια επένδυση με το 125S, αλλά τόσο τα εμπρός όσο και τα πίσω φώτα ήταν νέα και φαρδύτερα, ενισχύοντας το οπτικό πλάτος του αυτοκινήτου. Το εσωτερικό απέκτησε αναβαθμισμένη ταπετσαρία των καθισμάτων και ξύλινη πρόσοψη. Ένα αυτόματο κιβώτιο τριών ταχυτήτων, καθώς και κλιματισμός, ήταν διαθέσιμα προαιρετικά.

 Παραλλαγές 
Μια παραλλαγή του 125, η 125 T, κατασκευάστηκε από τους εισαγωγείς της Fiat στη Νέα Ζηλανδία, Torino Motors, για τον ετήσιο αγώνα αυτοκινήτων παραγωγής 6 ωρών, το Benson and Hedges 500. Το 125T είχε μεγαλύτερες βαλβίδες, δύο διπλά καρμπυρατέρ Weber DCOH ή Dell'Orto 40DHLA (ανάλογα με τη διαθεσιμότητα), τροποποιημένους εκκεντροφόρους και υψηλότερο λόγο συμπίεσης για παραγωγή 125 ίππων, χαμηλωμένη και πιο άκαμπτη ανάρτηση. Όλες είχαν ζάντες αλουμινίου Ward και ήταν βαμμένες σε έντονο κίτρινο χρώμα. Οι πηγές για τα στοιχεία παραγωγής αναφέρουν ότι μεταξύ 84 και 89 αντιτύπων τροποποιήθηκαν. Οι λόγοι για τη διακοπή της παραγωγής δίνονται μερικές φορές ότι τα κεντρικά γραφεία της Fiat ανακάλυψαν και σταμάτησαν αυτό το εγχείρημα. Ωστόσο, ένα πιο πιθανό σενάριο είναι ότι η πώληση των απαιτούμενων 200 αυτοκινήτων σε μια αγορά που οι πωλήσεις έφταναν μόλις τα 1.000 Fiat συνολικά κάθε χρόνο ήταν μια μεγάλη παραγγελία για τα στάνταρ αυτής της χώρας.https://web.archive.org/web/20140507043921/http://homepages.ihug.co.nz/~malsim/projects_8.htm

Άλλες εκδόσεις κατασκευάστηκαν από τον Moretti, ο οποίος έφτιαξε το 125GS 1.6 με στυλ παρόμοιο με το Fiat Dino Spider. Η Zagato έφτιαξε το 125Z Savio, ένα 125 Coupé και 125 Station Wagon. Bertone, το 125 Executive, και η Vignale παρήγαγε τη Samantha, ένα δίθυρο κουπέ με αναδυόμενους προβολείς, σχεδιασμένο από τον Virginio Vairo .
αριστερά|μικρογραφία|Μπροστινή δεξιά όψη της Samantha.

 Παραγωγή 
μικρογραφία|Fiat 125 στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Η παραγωγή του 125 από τη Fiat στην Ιταλία σταμάτησε το 1972 όταν παρουσιάστηκε ο διάδοχος Fiat 132. Συνολικά είχαν κατασκευαστεί 603.877 αυτοκίνητα σειράς 125.

 Ξένη παραγωγή 

 Πολωνία 
μικρογραφία|200x200εσ|Polski Fiat 125p στο Ηνωμένο Βασίλειο (μετά το 1983).

Ένα αντίγραφο άδειας παρήχθη επίσης στην Πολωνία από την Fabryka Samochodów Osobowych (FSO) από το 1967 έως το 1991, με την επωνυμία Polski Fiat ως Polski Fiat 125p και αργότερα ως FSO 1500, FSO 1300 ή FSO 125p.Büschi, Hans-Ulrich, ed. (3 March 1988), Automobil Revue 1988 (in German and French), vol. 83, Berne, Switzerland: Hallwag AG, p. 307, ISBN 3-444-00469-9

Ήταν μια κάπως απλοποιημένη παραλλαγή του αυτοκινήτου Fiat, με εντελώς αναχρονιστικούς κινητήρες 1.300 ή 1.500 κυβικών εκατοστών και μηχανικά στοιχεία από το Fiat 1300/1500. Τα πολωνικά αυτοκίνητα διέφεραν στις λεπτομέρειες από τα ιταλικά, και οι πιο ορατές ήταν: οι τέσσερις στρογγυλοί προβολείς αντί για τους τετράγωνους, απλούστεροι προφυλακτήρες και μπροστινή σχάρα, πορτοκαλί μπροστινοί φακοί φλας, διαφορετικές λεπτομέρειες σχήματος στο σχέδιο των πίσω και μπροστινών φανών, απλούστερες στάμπες από λαμαρίνα, και παλαιότερα σχεδιαστικά στοιχεία, από το Fiat 1300/1500 στην εξωτερική του αισθητική και στο σαλόνι. Αυτό το μοντέλο ήταν επίσης διαθέσιμο ως στέισον βάγκον (το Polski Fiat 125p Kombi) και ένα pick-up (αγροτικό) που αναπτύχθηκε στην Πολωνία μετά τη λήξη της παραγωγής του ιταλικού Fiat 125 το 1972.

 Γιουγκοσλαβία / Σερβία 
Το Zastava 125 ήταν ένα μοντέλο παραγωγής Zastava πανομοιότυπο με το πολωνικό 125p. Οι διαθέσιμες εκδόσεις ονομάζονταν 125 PZ με κινητήρες 1.295 ή 1.481 κ.εκ.

 Αίγυπτος 
αριστερά|μικρογραφία|Nasr 125.
Στην Αίγυπτο η παραγωγή της πολωνικής έκδοσης 125p συνεχίστηκε με το όνομα Nasr 125 μέχρι το 1983.

 Αργεντινή 
δεξιά|μικρογραφία|Αργεντίνικης παραγωγής Fiat 125 Potenciado Familiar του 1978.
μικρογραφία|Fiat 125 Multicarga του 1978.

Στην Αργεντινή το 125 κατασκευάστηκε από το 1972 έως το 1982, αρχικά από τη Fiat-Concord και αργότερα από τη Sevel Argentina. Εκτός από την 4-θυρη έκδοση σεντάν, κατασκευάστηκε ένα στέισον βάγκον (που ονομάστηκε "Familiar"), ένα pickup (αγροτικό) (που ονομάστηκε "Multicarga", ένα μοναδικό σχέδιο της Αργεντινής). Υπήρχε επίσης ένα κουπέ που ονομάστηκε 125 Sport με την ίδια μηχανική με το σεντάν, αλλά βασισμένο στο Fiat Coupé 1500 Vignale.

 Κολομβία 
Μερικά αντίγραφα κατασκευάστηκαν από το γνήσιο ιταλικό 125 στην Κολομβία, αλλά γρήγορα αντικαταστάθηκαν από τα πολωνικά 125p που ταίριαξαν καλύτερα στην τοπική αγορά.

 Χιλή 
Ένα αντίγραφο του Fiat 125 Special κατασκευάστηκε στη Χιλή από τον Μάρτιο του 1970.

 Μαρόκο 
Η SOMACA (Société Marocaine de Construction Automobile) συναρμολόγησε το 125 στην Καζαμπλάνκα.https://web.archive.org/web/20150520020851/http://somaca.e-monsite.com/

 Σοβιετική Ένωση 
Κανένα αυτοκίνητο της Lada δεν βασίστηκε στο Fiat 125, αλλά μόνο στο μικρότερο Fiat 124.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

125