Μέθοδος Folin–Ciocalteu

Η μέθοδος Folin–Ciocalteu είναι ευρέως γνωστή χημική αναλυτική μέθοδος με την οποία προσδιορίζονται και ελέγχονται τα φαινολικά συστατικά που απαντώνται σε φυτικά δείγματα μέσω του φασματοφωτομέτρου υπεριώδου-ορατού (UV-vis) διά της μέτρησης της απορρόφησής των στα 765nm. 

Η όλη εργαστηριακή διαδικασία βασίζεται ουσιαστικά στην οξείδωση των φαινολικών συστατικών από το λεγόμενο αντιδραστήριο Folin–Ciocalteu που περιλαμβάνει φωσφορομολυβδενικό και φωσφοροβολφραμικό οξύ. Έτσι συντίθεται ένα φωσφορομολυβδενικό/φωσφοροβολφραμικό-φαινολικό σύμπλοκο, το οποίο εμφανίζει αμέσως μπλε χρώμα σε ένα κατεξοχήν αλκαλικό περιβάλλον.

Ο ποσοτικός προσδιορισμός των ολικών φαινολών πραγματοποιείται με τη χρήση πρότυπης καμπύλης του γαλλικού οξέος, ενώ η ακριβής ταυτοποίηση κάθε φαινολικής ένωσης ξεχωριστά δεν είναι εφικτή.

 Αντιδραστήριο 
Το αντιδραστήριο Folin–Ciocâlteu (γνωστό ως FCR) ή αντιδραστήριο Folin ή αντιδραστήριο Folin–Denis, είναι μίγμα φωσφομολυβδαινικού και φωσφοβολφραμικού που χρησιμοποιείται για τη χρωματομετρική in vitro δοκιμασία φαινολικών και πολυφαινολικών αντιοξειδωτικών, που ονομάζεται επίσης μέθοδος γαλλικού οξέος (GAE). 

Έλαβε αυτή την ονομασία από τους χημικούς Otto Folin, Vintilă Ciocâlteu και Willey Glover Denis. Το αντιδραστήριο Folin-Denis παρασκευάζεται με ανάμιξη βολφραμικού νατρίου και φωσφομολυβδικού οξέος σε φωσφορικό οξύ. Το αντιδραστήριο Folin–Ciocalteu είναι απλώς μια τροποποίηση του αντιδραστηρίου Folin-Denis. Η τροποποίηση συνίσταται στην προσθήκη θειικού λιθίου και βρωμίου στο φωσφοβολφραμικό-φωσφομολυβδικό αντιδραστήριο.

Το αντιδραστήριο δεν μετρά μόνο τις φαινόλες, αλλά θα αντιδράσει με οποιαδήποτε αναγωγική ουσία. Επομένως, μετρά τη συνολική αναγωγική ικανότητα ενός δείγματος, όχι μόνο των φαινολικών ενώσεων. Αυτό το αντιδραστήριο είναι μέρος της δοκιμασίας πρωτεΐνης Lowry και θα αντιδράσει επίσης με ορισμένες ενώσεις που περιέχουν άζωτο, όπως την υδροξυλαμίνη και την γουανιδίνη. Το αντιδραστήριο έχει επίσης αποδειχθεί ότι αντιδρά προς θειόλες, πολλές βιταμίνες, τη νουκλεοτιδική βάση γουανίνη, τις τριόζες γλυκεραλδεΰδη και διυδροξυακετόνη, και ορισμένα ανόργανα ιόντα. Η συμπλοκοποίηση του χαλκού αυξάνει την αντιδραστικότητα των φαινολών προς αυτό το αντιδραστήριο.

Αυτό το αντιδραστήριο διαφέρει από το αντιδραστήριο Folin, το οποίο χρησιμοποιείται για την ανίχνευση αμινών και ενώσεων που περιέχουν θείο.

Η πρωτοποριακή ερευνητική εργασία του 1951 που είχε τον τίτλο "Μέτρηση πρωτεΐνης με το αντιδραστήριο φαινόλης Folin"  υπήρξε ευρέως αναγνωρίσιμη και έφερε τότε τις περισσότερες ετεροαναφορές στη βάση Science Citation Index 1945-1988, με 187.652 παραπομπές.

 Χημεία τροφίμων 
Επειδή η μέθοδος αυτή μετρά την αντιοξειδωτική ικανότητα in vitro, το εν λόγω αντιδραστήριο Folin–Ciocâlteu έχει χρησιμοποιηθεί και για τον προσδιορισμό τροφίμων και συμπληρωμάτων στην επιστήμη των τροφίμων. 

Η ικανότητα απορρόφησης ριζών οξυγόνου (γνωστή ως ORAC) αποτελούσε βιομηχανικό πρότυπο για την αντιοξειδωτική ικανότητα τροφίμων, χυμών και προσθέτων τροφίμων. Προηγούμενες αξιολογήσεις από το Υπουργείο Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών αποσύρθηκαν το 2012 ως βιολογικά μη συναφείς με την ανθρώπινη υγεία, εξαιτίας και της απουσίας στοιχείων φυσιολογίας για τις πολυφαινόλες που έχουν αντιοξειδωτικές δράσεις in vivo. Κατά συνέπεια, η μέθοδος ORAC, που προέρχεται μόνο από πειράματα in vitro, δεν θεωρείται ως συσχετιζόμενη με τις ανθρώπινες δίαιτες ή τη βιολογία.

Η ισοδύναμη δοκιμασία αντιοξειδωτικής ικανότητας Trolox – επίσης βασισμένη στην παρουσία πολυφαινολών – είναι μια εναλλακτική in vitro μέθοδος, που σχετίζεται με μετρήσεις της αντιοξειδωτικής ικανότητας.

 Δείτε επίσης 

 Γαλλικό οξύ

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Χημικές δοκιμές