Εριμένα

Ο Εριμένα''' ήταν σύμφωνα με την παράδοση ο 12ος βασιλεύς των Ουραρτίων (635 π.Χ.-629 π.Χ.).https://www.cambridge.org/core/journals/history-in-africa/article/abs/primary-history-of-armenia-an-examination-of-the-validity-of-an-immemorially-transmitted-historical-tradition/761E882B91151FCC5EFE209B75A49C35 Ο Εριμένα ήταν ο διάδοχος του Σαρντούρι Γ΄ και ο πατέρας του Ρούσα Γ΄ που κυβέρνησε την Ουραρτού την περίοδο (629 π.Χ.-615 π.Χ.).Barnett, Richard (1928). John Bagnell Bury; John Bernard Bury; Martin Percival Charlesworth; Stanley Arthur Cook (eds.). Urartu (2 ed.). Cambridge: Cambridge University Press. σ. 363 Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τον Εριμένα. Το όνομα του καταγράφεται σε επιγραφή που βρέθηκε από τον Χόρμουζτ Ρασάμ σε μπρούτζινη πινακίδα στο Τόπρα-καλλέ (1880), βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο.Chahin, Mack (2001). The Kingdom of Armenia: A History (2 ed.). England: Routledge. σ. 104 Το βασίλειο των Ουραρτίων δέχτηκε πολλές επιθέσεις από την Βαβυλωνία υπό την βασιλεία του Ναβοπολάσσαρ με αποτέλεσμα την παρακμή του.Gérard Dédéyan (2007). History of the Armenian people. Toulouse: Éditions Privat. σ. 93 Υπάρχουν πολλές ερμηνείες σχετικά με την άνοδο του Εριμένα στον θρόνο. Ο Ίγκορ Μ. Ντιάκονοφ πιστεύει ότι ήταν αδελφός του Σαρντούρι Γ΄, τον διαδέχθηκε ο ίδιος στον θρόνο επειδή ο γιος του Σαρντούρι Δ΄ ήταν ακόμα ανήλικος.Dyakonov I. M. The last years of the Urartian state according to the Assyrian-Babylonian sources // Bulletin of Ancient History No. 2, 1951 Ο Εριμένα έμεινε επίσης γνωστός από μια επιγραφή ενός από τους κυβερνήτες του, διατηρήθηκε σε μία πέτρινη πινακίδα από το Καρμίρ-Μπλουρ.Areshian, Gregory E. (2019). Pavel S. Avetisyan; Roberto Dan; Yervand H. Grekyan (eds.). Bisotun, 'Urartians' and 'Armenians' of the Achaemenid Texts. Oxford: Archaeopress. σ. 7 Τα επόμενα χρόνια ο Χαρουτγιουνιάν εξετάζοντας προσεκτικότερα τα δεδομένα της πινακίδας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν προκύπτει από πουθενά ότι ήταν διάδοχος του Σαρντούρι Γ΄, ανέβηκε κανονικά στον θρόνο μετά τον θάνατο του Σαρντούρι Δ΄.Harutyunyan N.V. Biainili (Urartu), Publishing House of the Academy of Sciences of the Armenian SSR, Yerevan, 1970Arutyunyan N. V. Some questions of the last period of the history of Urartu // Ancient East, Publishing House of the Academy of Sciences of the Armenian SSR, Yerevan, No. 2, 1976

Άλλες θεωρίες αναφέρουν τον Εριμένα ως γιο του Σαρντούρι Δ΄ και άλλες ότι ανατράπηκε από τον Σαρντούρι Δ΄ που έγινε ο ιδρυτής μιας νέας δυναστείας. Δεν απουσιάζει και η πιθανότητα να ανατράπηκε ο Σαρντούρι Δ΄ από τον Ρούσα Γ΄ γιο του Εριμένα και ο ίδιος ο Εριμένα να μην υπήρξε ποτέ βασιλιάς. Οι σύγχρονοι ιστορικοί δεν έχουν πολλές πληροφορίες από τις πηγές για να λύσουν τα αινίγματα. Στις αρχές του 20ου αιώνα ο Ιβάν Μεσχανίνοφ διατύπωσε την άποψη ότι το πατρώνυμο του Ρούσα Γ΄ δεν προέρχεται από το "Εριμένα" αλλά από το εθνώνυμο του λαού των Αρμενίων "Αρμένα".Meshchaninov I. I. To the analysis of the name of Erimen // Language and thinking, vol. 1, Leningrad, 1933 Με την ίδια άποψη συμφώνησε και ο Άγγλος ιστορικός Ρίτσαρντ Ντέιβιντ Μπάρνετ αλλά αργότερα απορρίφθηκε με τα νέα δεδομένα.R.D. Barnett. Urartu  // Edwards IES, Gadd CJ, Hammond NGL, Boardman J. Cambridge Ancient history. - London: Cambridge University Press, 1982. - Τομ. 3, Μέρος 1. - σσ. 314-371 Οι απόψεις αυτές έχουν δημιουργήσει πολλούς θρύλους ότι το 620 π.Χ. είχε ήδη ανέβει στον θρόνο της Ουραρτού η εθνική δυναστεία των Αρμενίων, οι σύγχρονοι ιστορικοί ωστόσο τους απέρριψαν.Dyakonov I. M. Urartian Letters and Documents, Moscow - Leningrad, 1963Piotrovsky B. B. Kingdom of Van (Urartu), Eastern Literature Publishing House, Moscow, 1959 Ο Ρόμπερτ Χ. Χιούσεν σημειώνει ότι υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στον Εριμένα και στην θρυλική φυσιογνωμία "Αρμενάκ"'' που καταγράφει ο εθνικός ιστορικός των Αρμενίων Μοβσές Χορενατσί.

Παραπομπές

Πηγές

Arutyunyan N. V. Some questions of the last period of the history of Urartu // Ancient East, Publishing House of the Academy of Sciences of the Armenian SSR, Yerevan, No. 2, 1976
Areshian, Gregory E. (2019). Pavel S. Avetisyan; Roberto Dan; Yervand H. Grekyan (eds.). Bisotun, 'Urartians' and 'Armenians' of the Achaemenid Texts. Oxford: Archaeopress.
Barnett, Richard (1928). John Bagnell Bury; John Bernard Bury; Martin Percival Charlesworth; Stanley Arthur Cook (eds.). Urartu (2 ed.). Cambridge: Cambridge University Press. 
Chahin, Mack (2001). The Kingdom of Armenia: A History (2 ed.). England: Routledge.
Dyakonov I. M. The last years of the Urartian state according to the Assyrian-Babylonian sources // Bulletin of Ancient History No. 2, 1951
Gérard Dédéyan (2007). History of the Armenian people. Toulouse: Éditions Privat. 
Harutyunyan N.V. Biainili (Urartu), Publishing House of the Academy of Sciences of the Armenian SSR, Yerevan, 1970
Meshchaninov I. I. To the analysis of the name of Erimen // Language and thinking, vol. 1, Leningrad, 1933
R.D. Barnett. Urartu  // Edwards IES, Gadd CJ, Hammond NGL, Boardman J. Cambridge Ancient history. - London: Cambridge University Press, 1982.
Piotrovsky B. B. Kingdom of Van (Urartu), Eastern Literature Publishing House, Moscow, 1959

Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας