AMC Matador

μικρογραφία|Πίσω όψη
Το AMC Matador ήταν ένα μεσαίας τάξης αυτοκίνητο που πρόσφερε η American Motors Corporation (AMC) από τις αρχές του 1971 έως την άνοιξη του 1978.

 Ιστορία 
Το Matador αντικατέστησε το AMC Rebel, το οποίο προσφερόταν από το 1967. Όπως το Rebel, το Matador βασίστηκε στο μεγαλύτερο AMC Ambassador, το οποίο μετά από το 1974 κατέληξε και να αντικαθιστά.

Η διαφήμιση της AMC υποσχέθηκε ότι το Matador δεν ήταν απλώς ένας εκσυγχρονισμός του προηγούμενου οχήματος με αλλαγή ονόματος, αλλά ένα τελείως νέο όχημα. Βέβαια, στην πραγματικότητα τα πράγματα αποδείχθηκαν αλλιώς, αφού πρακτικά το "νέο όχημα" ήταν απλά μια αρκετά εκσυγχρονισμένη έκδοση το Rebel του 1970 με μεγαλύτερο χώρο κινητήρα και νέο εσωτερικό. Από την κολόνα Α μέχρι το πίσω μέρος, το αμάξωμα του Matador αντιστοιχούσε σε αυτό του AMC Ambassador, το οποίο είχε μεγαλύτερο μεταξόνιο και χώρο κινητήρα, πιο εμφανίσιμη μάσκα και πιο πολυτελή στοιχεία, όπως κλιματισμό. Αν και το "Matador" ήταν ένα βήμα μακριά από τη νότια ορολογία που εμπνεύστηκε από την άνοδο του Κινήματος Πολιτικών Δικαιωμάτων, δεν άλλαξε το γεγονός ότι το όνομα δεν είχε μεγάλη αναγνώριση, έτσι η AMC ένιωσε υποχρεωμένη να ξεκινήσει μια διαφημιστική καμπάνια με το όνομα, "What's a Matador".

Το Matador ήταν διαθέσιμο με έναν εν σειρά 6-κύλινδρο κινητήρα και μερικούς κινητήρες V8, ως δίθυρο κουπέ με σκληρή οροφή, τετράπορτο σεντάν και πεντάθυρο στέισον βάγκον. Η έκδοση στέισον βάγκον αντιστοιχούσε ακριβώς στον προκάτοχό της, Rebel. Το στέισον βάγκον είχε επίσης ένα τρίτο πάγκο στο οποίο μπορούσαν να κάθονται οι επιβάτες με θέα προς τα πίσω. Όλα τα βάγκον ήταν εξοπλισμένα με ράγες οροφής και διπλή πόρτα του χώρου αποσκευών, η οποία μπορούσε να ανοίξει προς τα κάτω ή στο πλάι όταν το πίσω παράθυρο ήταν ανοιχτό.

Ένα πιο εκτεταμένο λίφτινγκ πραγματοποιήθηκε το 1974 στις εκδόσεις σεντάν και στέισον βάγκον, ενώ το προηγούμενο δίθυρο μοντέλο αντικαταστάθηκε με ένα επίσημα εντελώς ανεξάρτητο, ριζοσπαστικού στιλ κουπέ. Αυτά τα μοντέλα μπορούν να περιγραφούν ως η δεύτερη γενιά του Matador.

Αλλά η αγορά αυτοκινήτων στράφηκε σε μικρότερα αυτοκίνητα. Δεδομένου ότι η AMC δεν είχε οικονομικούς πόρους για πλήρες ανανέωση (επίσης λόγω του υψηλού κόστους εργαλείων για το κουπέ), το μεγάλο Ambassador σταμάτησε να κυκλοφορεί στα τέλη του 1974, ενώ το Matador κατασκευαζόταν μέχρι το 1978, περίπου την ίδια εποχή που η Ford άρχιζε να μικραίνει τα μεγάλα μοντέλα της.

Φυσικά, το Chevrolet Impala του 1977 σφράγισε τη μοίρα των μεγάλων μεσαίων αυτοκινήτων της AMC και της Chrysler. Αργότερα, η AMC είχε στη γκάμα της μόνο την Jeep, μοντέλα που προέρχονταν από τα οχήματα Hornet και Renault προσαρμοσμένα στην αγορά των ΗΠΑ. Η American Motors Corporation δεν πρόσφερε άλλο μεγάλο όχημα έως ότου το Eagle Premier, που αναπτύχθηκε σε συνεργασία με τη Renault, παρουσιάστηκε λίγο μετά την πώληση της εταιρείας στην Chrysler.

 Αυτοκίνητο αστυνομίας 
Αν και το Ambassador προσφέρθηκε επίσης σε ειδική αστυνομική έκδοση, το Matador ήταν επίσης πολύ δημοφιλές. Ο καλύτερος πελάτης από το 1972 έως το 1974 ήταν το αστυνομικό τμήμα της πόλης του Λος Άντζελες. Αλλά τμήματα, όπως το Τμήμα του Σερίφη του Λος Άντζελες και οι μονάδες της στρατιωτικής αστυνομίας, χρησιμοποίησαν επίσης το όχημα.

Ενώ οι κινητήρες V8 της εποχής πρόσφεραν όλο και χαμηλότερες επιδόσεις, η AMC χρησιμοποίησε έναν V8 6,6 λίτρων για τα αστυνομικά της αυτοκίνητα, ο οποίος ήταν πιο ισχυρός από τα περισσότερα άλλα αυτοκίνητα της αστυνομίας. Το όχημα είχε επιτάχυνση από 0 έως 100 χιλιόμετρα την ώρα σε 7 δευτερόλεπτα, συγκρίσιμο με το Dodge Hemi Charger του 2006. Η τελική ταχύτητα ήταν 200 χιλιόμετρα την ώρα και επιτεύχθηκε σε μόλις 43 δευτερόλεπτα, πολύ πιο γρήγορα από το προηγούμενο Plymouth Satellite. Το LAPD χρησιμοποίησε για τελευταία φορά το Matador το 1974. Η δεύτερη σειρά με μακριά μύτη ήταν πιο βαριά, πιο δύσκαμπτη, λιγότερο ισχυρή και αναξιόπιστη. Το μοντέλο εξαφανίστηκε γρήγορα από τους στόλους της αστυνομίας και αντικαταστάθηκε από το  Chevrolet Impala και το Dodge Diplomat στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Τα αστυνομικά αυτοκίνητα Matador εμφανίζονται σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες της δεκαετίας του 1970.

 Matador Machine 
Το Matador εξακολουθούσε να συμμετέχει στην τάση των "μυϊκών αυτοκινήτων". Ο εξοπλισμός "The Machine", ο οποίος ήταν ήδη διαθέσιμος ως προαιρετικό πακέτο για το Rebel, μεταφέρθηκε στα κουπέ σκληρής οροφής του 1971. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, το Matador Machine παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό άγνωστο. κατασκευάστηκαν μόνο 50 οχήματα. Το πακέτο αποτελούνταν από μια διπλή εξάτμιση, μια σπορ ανάρτηση και έναν κινητήρα V8 5,9 λίτρων ή 6,6 λίτρων. Σε μια αξιοσημείωτη αλλαγή, το σχέδιο με κόκκινες, λευκές και μπλε ρίγες του Rebel "The Machine" δεν ήταν πια εκεί.

 Matador Coupe 
Το μοντέλο του 1974, κυκλοφόρησε ένα αεροδυναμικά σχεδιασμένο κουπέ fastback με τους κύριους προβολείς σε εσοχή στο αμάξωμα. Το Matador Coupé ήταν το μόνο εντελώς νέο μοντέλο στη δημοφιλή κατηγορία μεσαίου μεγέθους εκείνη τη χρονιά. Σχεδιάστηκε από τον αντιπρόεδρο της AMC και επικεφαλής του styling, Richard A. Teague, μετά από προτάσεις του διάσημου οδηγού αγώνων Mark Donohue. Η σχεδίαση του πίσω μέρους, ιδιαίτερα η αξιοσημείωτη αιώρηση του ισχίου, επηρεάστηκε από ένα εκθεσιακό αυτοκίνητο Vignale, το οποίο με τη σειρά του εμπνεύστηκε από το κουπέ Studio GT Due Litri του Ιταλού αμαξώματος Neri e Bonacini.

Η κομψή εμφάνιση του κουπέ επιτεύχθηκε μέσω ενός πολύ μακριού καπού και ενός κοντού πίσω μέρους. Ωστόσο, η βασική μορφή του 4-θυρου σεντάν και του 5-θυρου στέισον βάγκον παρέμεινε αμετάβλητη. Ο νέος κανονισμός που έλεγαν πως συγκρούσεις έως 8 km/h δεν επιτρεπόταν να προκαλέσουν οποιαδήποτε ζημιά στο όχημα, γεγονός που οδήγησε σε τεράστιους προφυλακτήρες (αυτά τα Matador είχαν το παρατσούκλι coffin noses - "μούρες φερέτρου"). Το κουπέ ξεχώρισε ως ένα από τα πιο φανταχτερά και πιο αμφιλεγόμενα σχέδια της δεκαετίας του 1970, δεύτερο μόνο μετά το AMC Pacer. Το Matador Coupé κέρδισε το βραβείο καλύτερου στυλ αυτοκινήτου του 1974 από τους συντάκτες του περιοδικού Car and Driver.

Οι πωλήσεις του κουπέ ήταν αρχικά υψηλές, αλλά μειώθηκαν όταν τα κουπέ μεσαίου μεγέθους έγιναν λιγότερο δημοφιλή λόγω της πετρελαϊκής κρίσης του 1973. Τα σχέδια για την κυκλοφορία του σεντάν και του στέισον βάγκον στο στυλ του κουπέ απορρίφθηκαν.

 Oleg Cassini 
Μια ειδική έκδοση Oleg Cassini του Matador Coupé ήταν διαθέσιμη στα μοντέλα του 1974 και του 1975. Η American Motors Corporation ανέθεσε στον διάσημο Αμερικανό σχεδιαστή μόδας να δημιουργήσει μια κομψή, πολυτελή έκδοση του νέου κουπέ. Ο Cassini ήταν γνωστός στο Χόλιγουντ και την υψηλή κοινωνία για τα κομψά pret-a-porter φορέματά του, τα οποία φορούσε και η Jacqueline Kennedy.

Το κουπέ Cassini είχε διαφορετικό σχεδιασμό από τα άλλα προσωπικά πολυτελή αυτοκίνητα. Το νέο Matador δεν είχε τυπικές κλασικές σχεδιαστικές αναμνήσεις, όπως κάθετη μάσκα ψυγείου ή γωνιακή οροφή με εσοχή πίσω πλαϊνά παράθυρα πλαισιωμένα από την οροφή βινυλίου. Το πακέτο Cassini ήταν διαθέσιμο μόνο για 2-θυρα μοντέλα Brougham με πολυτελή χαρακτηριστικά, όπως τυπικά ανακλινόμενα καθίσματα. Τα κουπέ Cassini ήταν διαθέσιμα μόνο στα χρώματα του μαύρου, του χαλκού ή του λευκού, το καθένα με οροφή βινυλίου και χάλκινη επένδυση στη μάσκα του ψυγείου, καλύμματα προβολέων, καλύμματα τροχών σε σχήμα τουρμπίνας και την εσοχή της πίσω πινακίδας κυκλοφορίας.

Το εσωτερικό ήταν – τυπικό Cassini – άνετο και πολυτελές. Ένα ιδιαίτερο μαύρο ύφασμα με χάλκινα κουμπιά στα καθίσματα και τα πάνελ των θυρών συμπληρώθηκε από χοντρά χαλιά στο χρώμα του χαλκού. Υπήρχαν επίσης χάλκινες πινελιές στο τιμόνι, στα υποβραχιόνια των θυρών και στο ταμπλό. Στα προσκέφαλα υπήρχαν ανάγλυφα μετάλλια Cassini. Η πόρτα του συνοδηγού, το καπό του πορτμπαγκάζ, τα μπροστινά φτερά και η κουκούλα έφεραν την υπογραφή φαξ της Cassini.

 Barcelona 
μικρογραφία|AMC Matador Barcelona Coupe (1977)
Το 1976, παρουσιάστηκε το AMC Matador Barcelona ως ανταγωνιστικό όχημα στα Chrysler Cordoba και Chevrolet Monte Carlo. Το Barcelona Coupé, διαθέσιμο στα μοντέλα του 1977 και του 1978, διέθετε μια γεμισμένη οροφή Landau με παράθυρα Opera, εξαρτήματα στυλ που ήθελαν οι αγοραστές στην τότε πολύ δημοφιλή κατηγορία «προσωπικών πολυτελών αυτοκινήτων».

 Αγώνες NASCAR 
Με τη βοήθεια του εργοστασίου Matador, η Penske Racing ετοίμασε κουπέ με σκληρή οροφή για αγώνες NASCAR, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν με επιτυχία εκεί από τους νικητές της Indianapolis Mark Donohue και Bobby Allison. Το νέο coupe αντικατέστησε το προηγούμενο "ιπτάμενο τούβλο" κουπέ με σκληρή οροφή. Ο Penske αναφέρεται ότι είπε ότι είχαν πάρει τα πάντα από το παλιό κουπέ με σκληρή οροφή. Ταίριαζε βέβαια καλύτερα σε διαδρομές με πολλές στροφές και λίγες ευθείες. Ο Donohue δεν έζησε αρκετά για να οδηγήσει το νέο αεροδυναμικό fastback κουπέ, το οποίο πολλοί πίστευαν ότι κατασκευάστηκε ειδικά με γνώμονα τους αγώνες NASCAR. Το κουπέ Matador πέτυχε πέντε νίκες:

 Winston Western 500 – Riverside – Mark Donohue – 21 Ιανουαρίου 1973
 Los Angeles Times 500 - Οντάριο - Bobby Allison - 24 Νοεμβρίου 1974
 Winston Western 500 – Riverside – Bobby Allison – 19 Ιανουαρίου 1975
 Rebel 500 – Darlington – Bobby Allison – 13 Απριλίου 1975
 Southern 500 – Darlington – Bobby Allison – 1 Σεπτεμβρίου 1975

Ο Μπόμπι Άλισον κέρδισε επίσης τον αγώνα Daytona 125 χωρίς πρωτάθλημα στις 13 Φεβρουαρίου 1975 και τερμάτισε δεύτερος στον αγώνα Daytona 500 τρεις ημέρες αργότερα.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Μια σύντομη ιστορία του Matador (Αγγλικά)
 Matador Foto Sampler von Norbert Vance     
 Σελίδα Arcticboy's Matador (Αγγλικά)
 The Coupe Coop, ένας ιστότοπος αποκλειστικά αφιερωμένος στο κουπέ Matador (Αγγλικά)
 Das Cassini Matador Coupé (englisch)     
 Die Barcelona-Matadors (englisch)     
 AMC Matador station wagon από το 1972 (Αγγλικά)
 AMC Matador X-Coupé από το 1974 (Αγγλικά)
 Archived MatadorSedan.com     
 Alter Matador der Polizei von Los Angeles     
 Βάση δεδομένων ταινιών αυτοκινήτου IMCDB

Matador
Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα