Λαμπέρ-Σιγκισμπέρ Αντάμ

Ο Λαμπέρ-Σιγκισμπέρ Αντάμ (, 10 Οκτωβρίου 170012 Μαΐου 1759) ήταν Γάλλος γλύπτης που γεννήθηκε το 1700 στη Νανσί. Ο μεγαλύτερος γιος του γλύπτη Ζακόμπ-Σιγκισμπέρ Αντάμ, ήταν γνωστός ως Adam l'aîné ("ο μεγαλύτερος") για να τον διακρίνει από τους δύο αδελφούς του γλύπτες Νικολά-Σεμπαστιάν Αντάμ, γνωστούς ως Adam le jeune ("ο νεότερος"), και Φρανσουά Γκασπάρ Μπαλταζάρ Αντάμ. Η αδελφή του Αν Αντάμ παντρεύτηκε τον Τομάς Μισέλ, έναν μη διακεκριμένο γλύπτη, και έγινε η μητέρα του διάσημου γλύπτη Κλωντ Μισέλ, γνωστού ως Clodion, ο οποίος έλαβε τη βασική εκπαίδευσή του στο εργαστήριο του θείου του Λαμπέρ-Σιγκισμπέρ.

Βίος και σταδιοδρομία
Το 1723 ο Αντάμ έλαβε το Βραβείο της Ρώμης για σπουδές στη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης, το οποίο του έδωσε υποτροφία για ένα χρόνο στη Ρώμη, όπου μελέτησε τα έργα των μεγάλων, συμπεριλαμβανομένου του Μπερνίνι και αποκατέστησε με μεγάλη ικανότητα και ελευθερία ερμηνείας του ύστερου μπαρόκ μια ετερόκλητη ομάδα αποσπασματικών ρωμαϊκών γλυπτών σε ένα πολύ θαυμαστό σύνολο που απεικονίζει τον Αχιλλέα και τις κόρες του Λυκομήδη.Στο επεισόδιο, μέρος του "προοιμίου" της Ιλιάδας, ο Οδυσσέας με ένα τέχνασμα ανακαλύπτει τον νεαρό Αχιλλέα κρυμμένο ανάμεσα στις κόρες του Λυκομήδη. Το έργο αγοράστηκε από τον Γάλλο πρεσβευτή στην Αγία Έδρα, καρδινάλιο Μελχιόρ ντε Πολινιάκ, και αγοράστηκε από την περιουσία του από τον Φρειδερίκο τον Μέγα για το Πότσνταμ. Για το σύνολο ο Αντάμ επεξεργάστηκε εκ νέου θωρακισμένους κορμούς τύπου Απόλλων Μουσαγέτης για τις μορφές του Οδυσσέα και του Αχιλλέα. Το κεφάλι του Αχιλλέα είχε ως πρότυπο τον αρχαιοκάπηλο Φίλιπ φον Στος, "έναν διαβόητο κατάσκοπο, ομόφυλο ερωτύλο και συλλέκτη πολύτιμων λίθων".Seymour Howard, "Some Eighteenth-Century 'Restored' Boxers" Journal of the Warburg and Courtauld Institutes 56 (1993, σσ. 238-255) σελ. 245. Τον δέκατο ένατο αιώνα, μετά τη δημοσίευση του συνόλου από τον K. Levezow (Levezow, Über die Familie des Lykomedes Βερολίνο 1804), η κεφαλή του Στος χάθηκε, αναφέρει ο Χάουαρντ (1993:245:σημ. 35). Ο Αντάμ εξελέγη μέλος της συντεχνίας των Ρωμαίων καλλιτεχνών, της Ακαδημίας  του Αγίου Λουκά το 1732.Το έργο υποδοχής του, μια προτομή που εκφράζει τη "Θλίψη", παραμένει στη συλλογή της Ακαδημίας.

Ήταν συνταξιούχος της Ακαδημίας το 1732, όταν ήταν ένας από τους 16 γλύπτες και σχεδιαστές που υπέβαλαν σχέδια για τη νέα Φοντάνα ντι Τρέβι. Το σχέδιό του έγινε ομόφωνα αποδεκτό και οι διαδικασίες με τις οποίες η απόφαση ανατράπηκε υπέρ του Νίκολα Σάλβι και του μαθητή του Λουίτζι Βανβιτέλλι δεν είναι απολύτως σαφείς. Η αντίδραση των Ρωμαίων εναντίον ενός ξένου που έλαβε την ανάθεση φαίνεται να έπαιξε ρόλο, καθώς στο μεταξύ επέλεξαν και στη συνέχεια απέρριψαν τον Φλωρεντινό γλύπτη Αλεσσάντρο Γκαλιλέι, και σε μια επιστολή του 1741 ο Αντάμ έγραψε ότι, επειδή δεν είχε λάβει προηγούμενη άδεια να διαγωνιστεί από τον διευθυντή της Γαλλικής Ακαδημίας, Σαρλ Βλεγκέλ, ανακλήθηκε στο Παρίσι το 1733 ως τιμωρία.A. Thirion, Les Adams et Clodion, (Paris) 1885:57, ως υποσημείωση στο Hereward Lester Cooke Jr., "The Documents Relating to the Fountain of Trevi" The Art Bulletin 38.3 (Σεπτέμβριος 1956, σσ. 149-173) σελ. 155. Τα σχέδια του διαγωνισμού του Αντάμ δεν φαίνεται να έχουν διασωθεί.

Ο Αντάμ ήταν τριάντα επτά ετών όταν, με την εκλογή του στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, εξέθεσε στο Σαλόνι του Παρισιού το 1737 το μοντέλο του κολοσσιαίου συνόλου του Θριάμβου του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης που στη συνέχεια (1740) χυτεύτηκε σε μόλυβδο για το κεντρικό σιντριβάνι στο Bassin de Neptune στο Παλάτι των Βερσαλλιών, το οποίο του χάρισε τη φήμη,Ο αδελφός του Νικολά-Σεμπαστιάν συνεργάστηκε μαζί του στο έργο αυτό. στη συνέχεια βρήκε μεγάλη απασχόληση στη διακόσμηση των βασιλικών κατοικιών και στη γλυπτική κήπων και σιντριβανιών. Επίσης, αποκατέστησε με μεγάλη ικανότητα τα 12 αγάλματα (Λυκομήδης) που βρέθηκαν στη λεγόμενη Βίλα του Μάριου στη Ρώμη και εξελέγη μέλος της Ακαδημίας του Αγίου Λουκά.

Η δραματική υλοποίηση της μορφής του Ποσειδώνα (εικονογράφηση, κάτω δεξιά) θα μπορούσε να οδηγήσει κάποιον να περιμένει ότι θα είχε ζήτηση για προτομές πορτραίτων- στην πραγματικότητα, εκτός από την προτομή του προσωπογράφου Υακίντ Ριγκώ (1726), και δύο εκδοχές του νεαρού Λουδοβίκου του ΙΕ' ως Απόλλωνα,Terence Hodgkinson, "A Bust of Louis XV by Lambert Sigisbert Adam" The Burlington Magazine 94 No. 587 (February 1952), σσ. 37-41, περιγράφει την προτομή από τερακότα (σήμερα στο Μουσείο Βικτώριας και Αλβέρτου) που εκτέθηκε σε γύψινο εκμαγείο στο Σαλόνι του 1741 και το μάρμαρο που εκτέθηκε το 1745, ρετουσαρισμένο και χρονολογημένο το 1749, στη συλλογή του βαρόνου Μορίς ντε Ρόθσιλντ. καμία άλλη δεν έχει ταυτοποιηθεί.

Το έργο των αδελφών Αντάμ ήταν πολύ τολμηρό σε σύγκριση με το ύφος του Μπερνίνι ώστε να κερδίσει την έγκριση των γλυπτών και των κριτικών της επόμενης γενιάς, που βρήκε τους κύριους πρωταγωνιστές του στους Εντμέ Μπουσαρντόν και Ζαν-Μπατίστ Πιγκάλ. Ο Πιερ-Ζαν Μαριέτ εξέφρασε το νέο ύφος με την αυστηρή κριτική που άσκησε στον μεγαλύτερο από τους αδελφούς Αντάμ:
"Αυτός ο καλλιτέχνης έβαλε σε ό,τι έκανε ένα άγριο και βάρβαρο γούστο και έγινε γνωστός μόνο και μόνο επειδή φανταζόταν κανείς ότι κανείς δεν ήξερε πώς να σμιλεύει το μάρμαρο όπως εκείνος, και, για να το αποδείξει, δούλευε με τέτοιο τρόπο ώστε τα πάντα σχημάτιζαν κοιλότητες στα έργα του. Έτσι, οι μορφές του έχουν περισσότερο τον αέρα της βραχοτεχνίας παρά οτιδήποτε άλλο."Cet artiste mettoit dans tout ce qu'il faisoit un gout sauvage et barbare et ne se faisoit regarder que parcequ'on imaginoit que personne ne scavoit fouiller le marbre comme lui, et, pour le persuader, il faisoit en sorte que tout formait trous dans son ouvrages. Aussi ses figures ont-elles plutost l'air de rochers que de tout autre chose. (Mariette's Abecedario, στο Hodgkinson 1952:40

Δύο έργα
Δύο από τα σημαντικότερα έργα του εκτελέστηκαν για τον Φρειδερίκο τον Μέγα στην Πρωσία. Ο Μαριέτ παρατήρησε για το Κυνήγι και το Ψάρεμα του Αντάμ, που στάλθηκαν στον Φρειδερίκο, ότι "δεν θα τους λείψουν οι θαυμαστές σε μια χώρα όπου κανείς δεν γνωρίζει ακόμη πλήρως την αξία της όμορφης και ευγενούς απλότητας"."...n'auront pas manqué d'admirateurs dans un pays ou l'on ne connoit pas encore tout a fait le prix de la belle et noble simplicité" (στο Hodginson 1952:40).

Ο τόμος μιας σειράς χαρακτικών από διάφορα χέρια, με βάση σχέδια του Αντάμ, με τίτλο Recueil de sculptures antiques Grecques et Romaines."Collection of Antique sculpture, Greek and Roman". (Παρίσι, 1754) αντιπροσώπευε μια ομάδα αρχαιοτήτων, όπως είχε αποκατασταθεί σε γενικές γραμμές από τον Αντάμ, τις οποίες ήλπιζε να μπορέσει να πουλήσει. Παρέμειναν στην κατοχή του και εμφανίζονται στην απογραφή του ατελιέ του στον αρ. 4, rue Basse du Rempart, η οποία συντάχθηκε κατά το θάνατό του.Hodgkinson 1952:38.

Σημαντικά έργα
Μεταξύ των σημαντικότερων έργων του είναι:
Η Παρθένος που εμφανίζεται στον Άγιο Ανδρέα Κορσίνι 1732, ένα ανάγλυφο για την Cappella Corsini του Πάπα Κλήμη ΙΓ', Σαν Τζιοβάννι ιν Λατεράνο, Ρώμη.
 Νύμφες και Τρίτωνες
 Κυνηγός με λιοντάρι στο δίχτυ του", ανάγλυφο για το παρεκκλήσι της Αγίας Αδελαΐδας
 Ο Σηκουάνας και ο Μάρνης (1733–34) σε πέτρα για τον μεγάλο καταρράκτη του Αντουάν Λε Πωτρ στη Μονή του Σαιν ΚλωΤο σύνολο αναπαράχθηκε για το Château de Pomponne, αναμφίβολα τον δέκατο ένατο αιώνα. (Peter Fusco, κρίνοντας τους Allan Braham και Peter Smith, François Mansart στο The Art Bulletin 58.2 (Ιούνιος 1976), σελ. 301.
 Ο θρίαμβος του Ποσειδώνα που ηρεμεί τα κύματα 1737, έργο υποδοχής για την Ακαδημία (Μουσείο του Λούβρου).
 Κυνήγι και Ψάρεμα, μαρμάρινα σύνολα για τον Σανσουσί
 Ο Άρης αγκαλιάζεται από την αγάπη Ο ενθουσιασμός της ποίησης''

Παραπομπές

Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι του 18ου αιώνα