Πτήση 19

Πτήση 19 () ήταν η κωδική ονομασία μιας εκπαιδευτικής πτήσης πέντε βομβαρδιστικών αεροσκαφών τύπου TBM Αβέντζερ που εξαφανίστηκε πάνω από το Τρίγωνο των Βερμούδων στις 5 Δεκεμβρίου 1945, αφού έχασαν προηγουμένως την επαφή τους με τον Ναυτικό Αεροπορικό Σταθμό του Φορτ Λόντερντεϊλ, της Φλόριντα. Και οι 14 αεροπόροι του σμήνους χάθηκαν, όπως και τα 13 μέλη του πληρώματος ενός υδροπλάνου τύπου Μάρτιν Μάρινερ PBM που στη συνέχεια στάλθηκε από τον Ναυτικό Σταθμό Μπανάνα Ρίβερ για να αναζητήσει την Πτήση 19.

Ένα πόρισμα από ερευνητές του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο επικεφαλής του σμήνους υποπλοίαρχος Τσαρλς Κ. Τέιλορ παρέκαμψε μικρά νησιά στην ανοικτή θάλασσα για τα Φλόριντα Κις αφού οι πυξίδες του σταμάτησαν να λειτουργούν, με αποτέλεσμα το σμήνος να κατευθυνθεί πάνω από την ανοιχτή θάλασσα και μακριά από τη στεριά. Το πόρισμα τροποποιήθηκε αργότερα από το Πολεμικό Ναυτικό για να περιγράψει "άγνωστη αιτία" προκειμένου για να αποφευχθεί να κατηγορηθεί ο Τέιλορ για την απώλεια των πέντε αεροσκαφών και των 14 ανδρών. Το πόρισμα απέδωσε την απώλεια του υδροπλάνου Μάρινερ PBM σε έκρηξη στον αέρα κατά την αναζήτηση του σμήνους.

 Εκπαιδευτική πτήση 
Η πτήση 19 ανέλαβε να εκτελέσει μια άσκηση ρουτίνας περιπολίας και εκπαίδευσης βομβαρδισμών σε μια διαδρομή, που σχεδόν συμπίπτει με αυτή που αργότερα ονομάστηκε Τρίγωνο των Βερμούδων (Μαϊάμι – Πουέρτο Ρίκο – Μπαχάμες – Μαϊάμι) με αεροσκάφη τύπου TBM. Η αποστολή ονομάστηκε Πρόβλημα περιπολίας Νο.1 και ήταν ένας συνδυασμός βομβαρδισμών και περιπολίας που είχαν ολοκληρώσει άλλες πτήσεις ή ήταν προγραμματισμένο να πραγματοποιήσουν εκείνη την ημέρα.

Ο επικεφαλής του σμήνους, ο υποπλοίαρχος του Ναυτικού των ΗΠΑ Τσαρλς Κάρολ Τέιλορ, είχε περίπου 2.500 ώρες πτήσης στο ενεργητικό του, κυρίως σε αεροσκάφη αυτού του τύπου, ενώ οι εκπαιδευόμενοι πιλότοι του είχαν 300 συνολικά και 60 ώρες πτήσης στο Αβέντζερ. Ο Τέιλορ είχε ολοκληρώσει μια περιοδεία βομβαρδισμών στο θέατρο του Ειρηνικού ως πιλότος βομβαρδιστικών στο αεροπλανοφόρο USS Hancock και είχε φτάσει πρόσφατα από το Μαϊάμι όπου ήταν επίσης εκπαιδευτής σε VTB (αεροπλάνο βομβαρδισμού τορπιλών). Οι εκπαιδευόμενοι πιλότοι είχαν πρόσφατα ολοκληρώσει άλλες εκπαιδευτικές αποστολές στην περιοχή που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί η πτήση. Ήταν οι Αμερικανοί πεζοναύτες Έντουαρντ Τζόζεφ Πάουερς και Τζορτζ Γουίλιαμ Στίβερς, ο Ανθυπλοίαρχος Φόρεστ Τζέιμς Γκέρμπερ και ο Σημαιοφόρος Τζόζεφ Τίπτον Μπόσι.

Τα αεροσκάφη ήταν τρία TBM-1C (BuNo 45714, 'FT3'; BuNo 46325, 'FT81'; BuNo 73209, 'FT117'), ένα TBM-1E (BuNo 46094, 'FT36') και ένα TBM-3 (BuNo 23307, 'FT28'). Κάθε αεροσκάφος ήταν μια έκδοση του Γκρούμαν Αβέντζερ TBF, που κατασκευάστηκε από την Eastern Aircraft Division της General Motors με άδεια παραγωγής εν καιρώ πολέμου. Σύμφωνα με το σύστημα χαρακτηρισμού αεροσκαφών του Ναυτικού των ΗΠΑ που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, τα Αβέντζερ που κατασκευάστηκαν από την Γκρούμαν ονομάστηκαν TBF και τα αεροσκάφη που κατασκευάστηκαν από την General Motors, όπως αυτά χαρακτηρίστηκαν ως TBM. Καθένα ήταν πλήρως τροφοδοτημένα και κατά τους ελέγχους πριν από την πτήση, ανακαλύφθηκε ότι όλα τους έλειπαν μετρητές χρόνου. Η περιπολία της διαδρομής είχε σκοπό να διδάξει αρχές υπολογισμού νεκρών, οι οποίες περιελάμβαναν τον υπολογισμό, μεταξύ άλλων, του χρόνου που πέρασε. Η προφανής έλλειψη εξοπλισμού μέτρησης χρόνου δεν ήταν λόγος ανησυχίας, καθώς υποτίθεται ότι κάθε πιλότος  είχε το δικό του ρολόι. 

Η απογείωση του σμήνους ήταν προγραμματισμένη για τις 13:45 τοπική ώρα, αλλά η καθυστερημένη άφιξη του Τέιλορ καθυστέρησε την αναχώρηση μέχρι τις 14:10. Ο καιρός στο Ναυτικό Αεροπορικό Σταθμό του Φορτ Λόντερντεϊλ περιεγράφηκε ως ευνοϊκός, με θαλάσσια κατάσταση μέτρια έως άγρια.  Η άσκηση περιελάμβανε τρία σκέλη, με την πτήση να έχει πετάξει τέσσερα, με το τέταρτο να επιστρέφει στο ΝΑΣ του Φορτ Λόντερντεϊλ αφού έφτασε στην ακτή της Φλόριντα. Μετά την απογείωση, πέταξαν με κατεύθυνση 091° μοίρες (σχεδόν προς ανατολάς) για 56 ναυτικά μίλια μέχρι να φτάσουν στο Χενς και Τσίκεν Σόαλς, που συνήθως ονομάζονται Τσίκεν Ροκς, όπου πραγματοποιούνταν πρακτική βομβαρδισμών χαμηλού επιπέδου. Το σμήνος επρόκειτο να συνεχίσει σε αυτήν με κατεύθυνση για άλλα 67 ν.μ. πριν στρίψει σε μια πορεία 346° μοίρες για 73 ν.μ., κατά τη διαδικασία υπερπτήσεων από το νησί Γκραντ Μπανάνα. Η επόμενη προγραμματισμένη στροφή ήταν προς μια κατεύθυνση 241° μοίρες για να πετάξει 120 ν.μ. στο τέλος της οποίας ολοκληρώθηκε η άσκηση και το σμήνος θα έστριβε αριστερά για να επιστρέψει στη συνέχεια στο ΝΑΣ του Φορτ Λόντερντεϊλ.

Οι ραδιοεπικοινωνίες μεταξύ των πιλότων ακούστηκαν από τη βάση και άλλα αεροσκάφη στην περιοχή. Η επιχείρηση βομβαρδισμών είναι γνωστό ότι πραγματοποιήθηκε επειδή, περίπου στις 15:00, ένας πιλότος ζήτησε και του δόθηκε άδεια να ρίξει την τελευταία του βόμβα. Σαράντα λεπτά αργότερα, ένας άλλος εκπαιδευτής του σμήνους, ο υποπλοίαρχος Ρόμπερτ Κοξ στο FT-74, ο οποίος σχημάτιζε την ομάδα των εκπαιδευόμενων πιλότων του για την ίδια αποστολή, έλαβε μια άγνωστη μετάδοση.

Ένα άγνωστο μέλος του σμήνους ζήτησε από τον Πάουερς, έναν από τους εκπαιδευόμενους, να διαβάσει την πυξίδα του. Ο Πάουερς απάντησε: Δεν ξέρω πού βρισκόμαστε. Πρέπει να χαθήκαμε μετά από αυτή την τελευταία στροφή." Ο Κοξ μετά μετέδωσε. Από το FT-74, αεροπλάνο ή σκάφος που καλεί τον "Πάουερς" παρακαλώ αναγνωρίστε τον εαυτό σας ώστε κάποιος να σας βοηθήσει. Ο Κοξ προσπάθησε ξανά και ένας άνδρας που αναγνωρίστηκε ως FT-28 (Τέιλορ) μπήκε στην συχνότητα: "Και οι δύο πυξίδες μου είναι εκτός", απάντησε ο Τέιλορ και προσπαθώ να βρω το Φορτ Λόντερντεϊλ, στη Φλόριντα. Είμαι πάνω από τη στεριά αλλά έχει χαλάσει. Είμαι σίγουρος ότι είμαι πάνω από τα Κις αλλά δεν ξέρω πώς να φτάσω στο Φορτ Λόντερντεϊλ. 

Ο Κοξ ενημέρωσε το ΝΑΣ του Φορτ Λόντερντεϊλ ότι τα αεροσκάφη χάθηκαν και στη συνέχεια συμβούλεψε τον Τέιλορ να βάλει τον ήλιο στην πτέρυγα του αεροσκάφους του και να πετάξει βόρεια μέχρι την ακτή προς το Φορτ Λόντερντεϊλ . Στη συνέχεια, ο πύργος ελέγχου της βάσης ρώτησε εάν το αεροσκάφος του αρχηγού του σμήνους ήταν εξοπλισμένο με έναν τυπικό πομπό YG (IFF), ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον τριγωνισμό της θέσης της πτήσης, αλλά το μήνυμα δεν αναγνωρίστηκε από το FT-28. (Αργότερα θα έδειχνε ότι ο πομπός του ήταν ενεργοποιημένος.) Αντίθετα, στις 16:45, ο Τέιλορ εκπέμπει στον ασύρματο: Κατευθυνόμαστε 030 μοίρες για 45 λεπτά, μετά θα πετάξουμε βόρεια για να βεβαιωθούμε ότι δεν είμαστε πάνω από τον Κόλπο του Μεξικού. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν μπορούσαν να γίνουν επαφές με το σμήνος και δεν ήταν δυνατή η παραλαβή του πομπού IFF. Ο Τέιλορ ανέφερε ότι εκπέμπει στα 4805 kHz. Αυτή η εντολή δεν αναγνωρίστηκε και του ζητήθηκε να αλλάξει στα 3000 kHz, τη συχνότητα έρευνας και διάσωσης. Ο Τέιλορ απάντησε πως δεν μπορώ να αλλάξω συχνότητες. Πρέπει να διατηρήσω την επαφή με τα αεροπλάνα μου.Στις 16:56, ζητήθηκε και πάλι από τον Τέιλορ να ενεργοποιήσει τον πομπό του, αν είχε. Δεν το αναγνώρισε, αλλά, λίγα λεπτά αργότερα, συμβούλεψε στο σμήνος του: Αλλαγή πορείας στις 090 μοίρες (ανατολικά) για 10 λεπτά. Περίπου την ίδια στιγμή, κάποιος στο σμήνος είπε, Διαβάστε, αν μπορούσαμε να πετάξουμε προς τα δυτικά, θα γυρνούσαμε στο σπίτι, κατευθυνθείτε δυτικά, διάολε." Αυτή η διαφορά απόψεων οδήγησε αργότερα σε ερωτήματα σχετικά με το γιατί οι εκπαιδευόμενοι πιλότοι δεν κατευθύνθηκαν απλώς προς τα δυτικά μόνοι τους. Έχει εξηγηθεί ότι αυτό μπορεί να αποδοθεί στη στρατιωτική πειθαρχία.   

Καθώς ο καιρός χειροτέρευε, η ραδιοεπαφή έγινε διακοπτόμενη, και πιστεύεται ότι τα πέντε αεροσκάφη μέχρι αυτό το σημείο ήταν πάνω από 200 ν.μ. (370 χλμ.) έξω από τη θάλασσα, ανατολικά της χερσονήσου της Φλόριντα. Ο Τέιλορ επικοινώνησε μέσω ασυρμάτου: Θα πετάξουμε 270 μοίρες δυτικά μέχρι την ξηρά ή μέχρι να τελειώσει η βενζίνη και ζήτησε έλεγχο καιρού στις 17:24. Μέχρι τις 17:50, αρκετοί επίγειοι ραδιοφωνικοί σταθμοί είχαν τριγωνοποιήσει τη θέση της Πτήσης 19 ως σε ακτίνα 100 ν.μ. σε 29° μοίρες Βόρεια και 79° μοίρες Δυτικά. Το σμήνος της πτήσης 19 αποδείχτηκε ότι ήταν ήταν βόρεια από τις Μπαχάμες και πολύ μακριά από τις ακτές της κεντρικής Φλόριντα. Στις 18:04, ο Τέιλορ επικοινώνησε με το σμήνος του: Δεν πετάξαμε αρκετά ανατολικά, αλλά μπορούμε επίσης να γυρίσουμε και να πετάξουμε ξανά ανατολικά. Εκείνη την ώρα, ο καιρός είχε χειροτερέψει ακόμη περισσότερο και ο ήλιος είχε δύσει. Γύρω στις 18:20, ελήφθη το τελευταίο μήνυμα του Τέιλορ. (Έχει επίσης αναφερθεί ότι το τελευταίο μήνυμα του Τέιλορ λήφθηκε στις 19:04.) Ακούστηκε να λέει: Όλα τα αεροπλάνα κλείνουν σφιχτά... θα πρέπει να τα χαντακώσουμε εκτός αν πέσουμε στην ξηρά... Όταν το πρώτο αεροπλάνο πέσει κάτω από τα 38 λίτρα, κατεβαίνουμε όλοι μαζί.

 Επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης 

Όταν έγινε φανερό ότι το σμήνος χάθηκε, ειδοποιήθηκαν αεροπορικές βάσεις, αεροσκάφη και εμπορικά πλοία. Ένα αεροσκάφος Consolidated Catalina αναχώρησε μετά τις 18:00 για να αναζητήσει την Πτήση 19 και να τους καθοδηγήσει πίσω εάν μπορούσαν να εντοπιστούν. Μετά το σκοτάδι, δύο υδροπλάνα Μάρτιν PBM Μάρινερ που ήταν αρχικά προγραμματισμένα για τις δικές τους εκπαιδευτικές πτήσεις, εκτράπηκαν για να πραγματοποιήσουν αναζητήσεις βάση σχεδίου στην περιοχή δυτικά των 29° μοίρων Βόρεια και 79° μοίρων Δυτικά. Ένα εκπαιδευτικό Μάρτιν Μάρινερ PBM-5 BuNo 59225 του Ναυτικού των ΗΠΑ  απογειώθηκε στις 19:27 από τον Ναυτικό Αεροπορικό Σταθμό Μπανάνα Ρίβερ (σημερινή Βάση Διαστημικής Δύναμης Πάτρικ), κάλεσε σε ένα συνηθισμένο ραδιοφωνικό μήνυμα στις 19:30 και δεν ακούστηκε ποτέ πάλι.

Στις 21:15, το δεξαμενόπλοιο SS Gaines Mills ανέφερε ότι είχε παρατηρήσει φωτιές από μια προφανή έκρηξη που εμφανίστηκε 100 πόδια (30 μέτρα) σε ύψος και έκαιγε για 10 λεπτά. Ο καπετάνιος Σόνα Στάνλεϊ ανέφερε ότι έψαχνε ανεπιτυχώς για επιζώντες. Το αεροπλανοφόρο USS Solomons ανέφερε επίσης ότι έχασε επαφή με ραντάρ με το αεροσκάφος στην ίδια θέση και ώρα.

 Πόρισμα του Ναυτικού 
Ένα πόρισμα του Συμβουλίου του Πολεμικού Ναυτικού 500 σελίδων που δημοσιεύθηκε λίγους μήνες αργότερα έκανε αρκετές παρατηρήσεις:
Ο επικεφαλής του σμήνους υποπλοίαρχος Τσαρλς Κ. Τέιλορ, είχε πιστέψει λανθασμένα ότι τα μικρά νησιά που πέρασε ήταν τα Φλόριντα Κις και ότι η πτήση του ήταν πάνω από τον Κόλπο του Μεξικού και ότι κατευθυνόμενος βορειοανατολικά θα πήγαινε στη Φλόριντα. Διαπιστώθηκε ότι ο Τέιλορ είχε περάσει πάνω από τις Μπαχάμες όπως είχε προγραμματιστεί, και στην πραγματικότητα οδήγησε την πτήση του στα βορειοανατολικά πάνω από τον Ατλαντικό. Το πόρισμα σημείωσε ότι ορισμένοι υφιστάμενοι αξιωματικοί πιθανότατα γνώριζαν την κατά προσέγγιση θέση τους, όπως υποδεικνύεται από ραδιοφωνικές εκπομπές που δήλωναν ότι η πτήση δυτικά θα είχε ως αποτέλεσμα να φτάσουν στην ηπειρωτική χώρα.
Όπως σημειώνεται στο πόρισμα, ο Τέιλορ αρνήθηκε να αλλάξει τη συχνότητα ραδιοφωνικής εκπαίδευσης στη ραδιοφωνική συχνότητα έρευνας και διάσωσης. (Η συχνότητα εκπαίδευσης ήταν δύσκολη στη χρήση λόγω παρεμβολών από κουβανικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και επίσης κύματος ραδιοκυμάτων.)
Ο Τέιλορ δεν έφταιγε γιατί οι πυξίδες σταμάτησαν να λειτουργούν.
Η απώλεια του υδροπλάνου Μάρτιν Μάρινερ PBM-5 BuNo 59225 αποδόθηκε σε έκρηξη.

Αυτό το πόρισμα στη συνέχεια τροποποιήθηκε αναφέροντας "άγνωστη αιτία" από το Πολεμικό Ναυτικό αφού η μητέρα του Τέιλορ ισχυρίστηκε ότι το Πολεμικό Ναυτικό κατηγορούσε άδικα τον γιο της για την απώλεια 5 αεροσκαφών και 14 ανδρών, όταν το Πολεμικό Ναυτικό δεν είχε ούτε τα πτώματα ούτε τα αεροπλάνα ως αποδεικτικά στοιχεία.

Αν η πτήση 19 ήταν πράγματι εκεί που πίστευε ο Τέιλορ, η πτήση θα είχε φτάσει στην ξηρά με την ακτογραμμή της Φλόριντα μέσα σε 20 λεπτά, ανάλογα με το πόσο μακριά ήταν. Ωστόσο, μια μεταγενέστερη αναπαράσταση του περιστατικού έδειξε ότι τα νησιά που ήταν ορατά στον Τέιλορ ήταν πιθανότατα οι Μπαχάμες, πολύ βορειοανατολικά των Κις, και ότι η πτήση 19 ήταν ακριβώς εκεί που έπρεπε να ήταν. Το συμβούλιο έρευνας διαπίστωσε ότι λόγω της (δογματικής) πεποίθησής του ότι βρισκόταν σε μια βασική πορεία προς τη Φλόριντα, ο Τέιλορ ουσιαστικά καθοδήγησε την πτήση πιο βορειοανατολικά και στη θάλασσα. Επιπλέον, ήταν γενική γνώση του ΝΑΣ του Φορτ Λόντερντεϊλ ότι, εάν κάποιος πιλότος χαθεί στην περιοχή, πρέπει να πετάξει με κατεύθυνση 270° μοιρών (προορίζεται δυτικά). Ομοίως, ένας εμπειρικός κανόνας ήταν ότι οποιοσδήποτε πιλότος χανόταν πηγαίνοντας νότια, απλώς έστρεφε το αεροπλάνο του με τον ήλιο στην πλευρά του φτερού του [αριστερά] και μετά ακολουθούσε την ακτή της Φλόριντα με κατεύθυνση βόρεια. Μέχρι τη στιγμή που η πτήση στράφηκε προς τα δυτικά, ήταν πιθανόν τόσο μακριά στη θάλασσα που είχαν ήδη περάσει το αποθέματα καυσίμων του αεροσκάφους τους. Αυτός ο παράγοντας, σε συνδυασμό με τις κακές καιρικές συνθήκες και τα χαρακτηριστικά του Αβέντζερ, σήμαινε ότι υπήρχαν ελάχιστες ελπίδες διάσωσης, ακόμα κι αν είχαν καταφέρει να παραμείνουν στη ζωή.

Είναι πιθανό ότι ο Τέιλορ ξεπέρασε το Γκόρντα και αντ' αυτού έφτασε σε άλλο χερσαίο σημείο στα νότια νησιά Αμπάκο. Στη συνέχεια προχώρησε βορειοδυτικά όπως είχε προγραμματιστεί. Περίμενε εώς ότου να βρει το νησί Γκραντ Μπαχάμα να βρίσκεται μπροστά του όπως αναμενόταν. Αντίθετα, είδε τελικά μια χερσαία μάζα στη δεξιά του πλευρά, το βόρειο τμήμα του νησιού Αμπάκο. Πιστεύοντας ότι αυτή η στεριά στα δεξιά του ήταν το νησί Γκραντ Μπαχάμα και η πυξίδα του δυσλειτουργούσε, έκανε μια πορεία προς αυτό που νόμιζε ότι ήταν νοτιοδυτικά για να κατευθυνθεί κατευθείαν πίσω στο Φορτ Λόντερντεϊλ. Ωστόσο, στην πραγματικότητα αυτό άλλαξε την πορεία του πιο βορειοδυτικά, προς τον ανοιχτό ωκεανό. Για να επιδεινωθεί η σύγχυσή του, συνάντησε μια σειρά από νησιά βόρεια του νησιού Αμπάκο, τα οποία μοιάζουν πολύ με τα νησιά Κι Γουέστ. Ο πύργος ελέγχου τότε πρότεινε ότι η ομάδα του Τέιλορ έπρεπε να πετάξει δυτικά, κάτι που θα τους είχε οδηγήσει τελικά στη στεριά της Φλόριντα. Ο Τέιλορ κατευθύνθηκε προς αυτό που νόμιζε ότι ήταν δυτικά, αλλά στην πραγματικότητα ήταν βορειοδυτικά, σχεδόν παράλληλα με τη Φλόριντα.

Αφού το προσπάθησαν για λίγο και χωρίς να φαινόταν ξηρά, ο Τέιλορ αποφάσισε ότι ήταν αδύνατο να πετάξουν τόσο μακριά δυτικά και να μην φτάσουν στη Φλόριντα. Πίστευε ότι μπορεί να βρισκόταν κοντά στα νησιά Κι Γουέστ. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια σειρά από σοβαρές συνομιλίες μεταξύ του Τέιλορ, του άλλου πληρώματος του αεροσκάφους και του πύργου ελέγχου. Ο Τέιλορ δεν ήταν σίγουρος αν βρισκόταν κοντά στις Μπαχάμες ή στο Κι Γουέστ και δεν ήταν σίγουρος ποια κατεύθυνση αντιμετώπιζε εξαιτίας μιας δυσλειτουργίας της πυξίδας. Ο πύργος ελέγχου ενημέρωσε τον Τέιλορ ότι δεν μπορούσε να βρίσκεται στο Κι Γουέστ μιας και ο άνεμος εκείνη την ημέρα δεν φυσούσε με αυτόν τον τρόπο. Μερικοί από το πλήρωμα πίστεψαν ότι η πυξίδα τους λειτουργούσε. Στη συνέχεια, ο Τέιλορ όρισε μια πορεία βορειοανατολικά σύμφωνα με την πυξίδα του, η οποία θα τους πήγαινε στη Φλόριντα αν βρίσκονταν στο Κι Γουέστ. Όταν αυτό απέτυχε, ο Τέιλορ έκανε μια πορεία προς τα δυτικά σύμφωνα πάλι με την πυξίδα του, η οποία θα έπρεπε να τους είχε οδηγήσει στη Φλόριντα αν βρίσκονταν στις Μπαχάμες. Αν ο Τέιλορ είχε μείνει σε αυτή την πορεία, θα είχε φτάσει στη στεριά πριν ξεμείνει από καύσιμα. Ωστόσο, κάποια στιγμή, ο Τέιλορ αποφάσισε ότι είχε προσπαθήσει να πάει δυτικά αρκετά. Στη συνέχεια, για άλλη μια φορά έκανε μια πορεία βορειοανατολικά, νομίζοντας ότι τελικά ήταν κοντά στο Κι Γουέστ. Τελικά, η πτήση του τελείωσε από καύσιμα και μπορεί να συνετρίβη στον ωκεανό κάπου βόρεια του νησιού Αμπάκο και ανατολικά της Φλόριντα. 

 Συντρίμμια ενός Αβέντζερ που μπερδεύτηκαν με την Πτήση 19 
Το 1986, τα συντρίμμια ενός Αβέντζερ βρέθηκαν στα ανοικτά των ακτών της Φλόριντα κατά τη διάρκεια της έρευνας για τα συντρίμμια του διαστημικού λεωφορείου Τσάλεντζερ. Ο ερευνητής της αεροπορίας Τζον Μάιρ ανύψωσε αυτό το ναυάγιο από τον πυθμένα του ωκεανού το 1990. Πίστεψε λανθασμένα ότι ήταν ένα από τα αεροπλάνα της Πτήσης 19 που έλειπαν.The aircraft was TBM Avenger 45798, lost January 1945 off Florida coast from USS|Solomons. NAS Ft Lauderdale Museum and J. Baugher aircraft listing

Το 1991, μια αποστολή κυνηγιού θησαυρού με επικεφαλής τον Γκράχαμ Χοκς ανακοίνωσε ότι τα συντρίμμια πέντε Αβέντζερς είχαν ανακαλυφθεί στα ανοιχτά της Φλόριντα, αλλά οι αριθμοί της ουράς τους αποκάλυψαν ότι δεν ήταν η Πτήση 19. Το 2004, ένα ντοκιμαντέρ του BBC έδειξε ότι ο Χοκς επέστρεψε με ένα νέο υποβρύχιο 12 χρόνια αργότερα και αναγνώρισε ένα από τα αεροπλάνα με τον αριθμό εγγραφής (ευανάγνωστο με αριθμό 23990) ως η πτήση που χάθηκε στη θάλασσα στις 9 Οκτωβρίου 1943, δύο χρόνια πριν από την πτήση 19, αλλά δεν μπόρεσε να αναγνωρίσει οριστικά τα άλλα αεροπλάνα. Το ντοκιμαντέρ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι παρά τις πιθανότητες, είναι απλώς μια τυχαία συλλογή ατυχημάτων που συνέβησαν στο ίδιο μέρος, 19 χιλιόμετρα από τη Βάση.

Τον Μάρτιο του 2012, αναφέρθηκε ότι ο Χοκς δήλωσε ότι ταίριαζε τόσο σε αυτόν (και έμμεσα στους επενδυτές του) όσο και στο Πεντάγωνο να κάνουν την ιστορία να κλείσει, επειδή ήταν μια δαπανηρή και χρονοβόρα απόσπαση της προσοχής και ότι, ενώ παραδέχτηκε ότι δεν είχε βρει κάποιο στοιχείο, ένας στατιστικολόγος που συμβουλεύτηκε είπε ότι ήταν η πτήση 19.

Τα αρχεία έδειξαν ότι τα εκπαιδευτικά ατυχήματα μεταξύ 1942 και 1945 αντιπροσώπευαν την απώλεια 95 προσωπικού της αεροπορίας από το ΝΑΣ του Φορτ Λόντερντεϊλ. Το 1992, μια άλλη αποστολή εντόπισε διάσπαρτα συντρίμμια στον πυθμένα του ωκεανού, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να εντοπιστεί. Στη δεκαετία του 2000, άλλοι ερευνητές επέκτειναν την περιοχή αναζήτησής τους πιο ανατολικά, στον Ατλαντικό Ωκεανό, αλλά τα συντρίμμια της πτήσης 19 δεν έχουν ακόμη επιβεβαιωθεί. 

Ένα ρεπορτάζ εφημερίδας του 2015 ισχυρίστηκε ότι ένα κατεστραμμένο πολεμικό αεροσκάφος της εποχής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου με διακριτικά του Πολεμικού Ναυτικού και δύο πτώματα ακόμα μέσα, ανασύρθηκε από το Ναυτικό στα μέσα της δεκαετίας του 1960 αφού ανακαλύφθηκε από έναν κυνηγό στο δάσος κοντά στο Σεμπάστιαν της Φλόριντα. Το Πολεμικό Ναυτικό αρχικά δήλωσε ότι προερχόταν από την πτήση 19, αλλά αργότερα ανακάλεσε τη δήλωσή του. Παρά τα αιτήματα του Νόμου για την Ελευθερία της Πληροφορίας το 2013,τα ονόματα δεν είναι ακόμη γνωστά επειδή το Πολεμικό Ναυτικό δεν έχει αρκετές πληροφορίες για την αναγνώριση των σορών.

Ένα κατεστραμμένο αεροπλάνο που βρέθηκε στο Εβεργκλάιντς στην κομητεία Μπρόουαρντ υποτίθεται επίσης ότι ήταν από την Πτήση 19.Στην πραγματικότητα αυτό ήταν το TBN-3E που συνετρίβη στις 16 Μαρτίου 1947.  Η συντριβή φέρεται να συνέβη επειδή ο πιλότος του, Ραλφ N. Γουάτσομπ, εμφάνισε ίλιγγο. Ο Γουάτσομπ σκοτώθηκε κατά τη συντριβή.

Από τη δεκαετία του 2020, δεν έχει βρεθεί κανένα ίχνος από τα πέντε TBM Αβέντζερ ή το Μάρτιν Μάρινερ PBM και τους 27 αγνοούμενους πιλότους. Το πιο πιθανό συμπέρασμα είναι ότι τα Αβέντζερ ξέμειναν από καύσιμα και βυθίστηκαν στη θάλασσα και το Μάρτιν Μάρινερ εξερράγη στον αέρα.
 Στη μυθοπλασία 
Η Πτήση 19 εμφανίζεται στην ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1977, Στενές επαφές τρίτου τύπου σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ. Στην έναρξη της ταινίας, τα αεροσκάφη ανακαλύπτονται στην έρημο Σονόρα, σε καλή κατάσταση με γεμάτες δεξαμενές καυσίμων, ένα από τα πολλά μυστηριώδη γεγονότα που υποδηλώνουν εξωγήινη δραστηριότητα. Στη σκηνή τέλους της ταινίας, το συνεργείο επιστρέφει στη Γη από το μητρικό σκάφος των εξωγήινων, φαινομενικά στην ίδια ηλικία με την εξαφάνισή τους.

 Συγκρίσιμες εξαφανίσεις 
Η απώλεια του σμήνους της Πτήσης 19 και του αεροσκάφους διάσωσης που πήγε να τους αναζητήσει δεν ήταν η μοναδική απώλεια του Πολεμικού Ναυτικού στο Τρίγωνο των Βερμούδων. Ενώ πολλά αεροσκάφη και πλοία έχουν εξαφανιστεί στην περιοχή, ορισμένα έχουν εντοπιστεί ή έχουν επιτύχει μεγαλύτερη ανάλυση. Μία από τις άλλες ανεξιχνίαστες απώλειες ήταν η εξαφάνιση του μεγαλύτερου πλοίου του Πολεμικού Ναυτικού εκείνη την εποχή, του USS Cyclops. Το πλοίο εξαφανίστηκε τον Μάρτιο του 1918 σε ένα ταξίδι από τα Μπαρμπάντος στη Βαλτιμόρη και δεν εντοπίστηκε ποτέ ξανά.  Το πλοίο εξαφανίστηκε με 306 πλήρωμα και επιβάτες, καθιστώντας το μια από τις μεγαλύτερες απώλειες ζωών εκτός πολέμου. Το USS Cyclops εξαφανίστηκε κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά επιβεβαιώθηκε μετά τον πόλεμο ότι δεν βυθίστηκε από υποβρύχιο.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

"The Loss Of Flight 19" by the Navy History and Heritage Command
"The Mystery of Flight 19" by Naval Air Station Fort Lauderdale Museum
"The Lost Patrol" a 1982 Flight article

Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα και συμβάντα
Κατηγορία:Αστικοί μύθοι
κατηγορία:Μυστήρια
Κατηγορία:Κωδικές ονομασίες