Ανάγειν εις τον πρατήρα

Η φράση «ανάγειν εις τον πρατήρα» ήταν όρος του αρχαίου Αττικού δικαίου με την εξής έννοια: Αν κάποιος τρίτος αμφισβητούσε νομικώς το αντικείμενο (πράγμα ή και δούλο) μιας αγοραπωλησίας, τότε ο αγοραστής μπορούσε είτε να αναλάβει τη δίκη, είτε να στραφεί κατά του πωλητή (του «πρατήρα») προκειμένου να αναλάβει ο πωλητής τη δίκη κατά του τρίτου. Η δεύτερη αυτή επιλογή ήταν το «ανάγειν εις τον πρατήρα». Με τα λόγια του ρήτορα Λυσία: «Το μηνύειν τον πεπρακότα και επί εκείνον ιέναι.»Λυσίου Προς Βίωνα ει γνήσιος Παρόμοιος είναι και ο ορισμός του Δεινάρχου: «Ανάγειν εις πράτην και ανάγειν ωνήν: δίκης όνομα, όταν αμφισβητεί τις περί οικέτου ως ου δεόντως πραθέντος, ο τον οικέτην διακατέχων παραγίνεται επί τον πεπρακότα και αναγκάζει αυτόν συνίστασθαι την δίκην προς τους αμφισβητούντας...» Αλλά και ο μέγας φιλόσοφος Πλάτων αναφέρει την πρακτική αυτή: «... αναγέτω μεν ο έχων εις πρατήρα ή τον δόοτα...»

Το δικαίωμα του «ανάγειν εις τον πρατήρα» στηριζόταν στην υποχρέωση που είχε ο πωλητής να παραδώσει το πράγμα στον αγοραστή «αναμφισβήτητον», δηλαδή χωρίς αμφισβητήσεις τρίτων. Αν ο πωλητής δεν ήθελε να αναλάβει αυτός τη δίκη κατά του τρίτου, τότε εξαναγκαζόταν με τη «δίκην βεβαιώσεως». Η αναγωγή αυτή είναι παρόμοια με την παραγγελία (ανακοίνωση) του Ρωμαϊκού Δικαίου.

Παραπομπές

Πηγές
 Το ομώνυμο λήμμα (υπό το ρήμα «ανάγω») στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 336

Αναγειν εις τον πρατηρα