Χουάν Αντόνιο Σαμαράνκ

Ο Χουάν Αντόνιο Σαμαράνκ ι Τορέγιο (ισπανικά: Juan Antonio Samaranch y Torelló, καταλανικά: Joan Antoni Samaranch i Torelló) (17 Ιουλίου 1920 – 21 Απριλίου 2010) ήταν Ισπανός αθλητικός διευθυντής υπό το καθεστώς του Φρανθίσκο Φράνκο (1973–1977), ο οποίος υπηρέτησε ως ο 7ος Πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) από το 1980 έως το 2001.Obituary The Times, 22 April 2010.Obituary The Guardian, 22 April 2010.Juan Antonio Samaranch – The Independent Obituary – 22 April 2010 (By Martin Childs)

 Βιογραφία 
Ο Χουάν Αντόνιο Σαμαράνκ γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1920 στη Βαρκελώνη. Ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά μιας πλούσιας καταλανικής οικογένειας. Το 1938, κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, επιστρατεύτηκε για να υπηρετήσει ως ιατρικός βοηθός στις Ισπανικές Δημοκρατικές Ένοπλες Δυνάμεις. Οι πολιτικές συμπάθειες του Σαμαράνκ ήταν προς τους Εθνικιστές και εγκατέλειψε την επικράτεια που κατείχαν οι Εθνικιστές μέσω της Γαλλίας. Την 1η Δεκεμβρίου 1955 παντρεύτηκε τη Μαρία Τερέσα Σαλίσαχς Ρόβουε, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά: τον Χουάν Αντόνιο το νεότερο, μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, και τη Μαρία Τερέσα.

Ο Σαμαράνκ ξεκίνησε τις σπουδές του στη Σχολή Διοίκησης της Βαρκελώνης, την οποία ολοκλήρωσε στο Λονδίνο και τις ΗΠΑ, και απέκτησε δίπλωμα από το Ανώτατο Ινστιτούτο Επιχειρηματικών Σπουδών της Βαρκελώνης (IESE). Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, εξασκήθηκε στο χόκεϊ με πατίνια, για το οποίο δημιούργησε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1951 και το οποίο κέρδισε η ισπανική ομάδα.

Μέλος της «Φάλαγγας» (Falange) στη Φρανκιστική Ισπανία, ο Σαμαράνκ κατείχε διάφορες πολιτικές θέσεις στη δημοτική και εθνική κυβέρνηση: έγινε δημοτικός σύμβουλος της Βαρκελώνης, υπεύθυνος για τον αθλητισμό το 1954 και στη συνέχεια εκπρόσωπος για τη φυσική αγωγή και τον αθλητισμό στο Ισπανικό Κοινοβούλιο το 1967. Ο Σαμαράνκ διορίστηκε πρόεδρος του επαρχιακού συμβουλίου της Βαρκελώνης το 1973, μέχρι που παραιτήθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν διορίστηκε πρέσβης της Ισπανίας στη Σοβιετική Ένωση και τη Μογγολία, μετά την επανέναρξη των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.

Διατηρώντας μια ενεργή σταδιοδρομία στο Ολυμπιακό Κίνημα, ο Σαμαράνκ εξελέγη αντιπρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Μεσογειακών Αγώνων για τη δεύτερη έκδοση των Μεσογειακών Αγώνων το 1955 στη Βαρκελώνη. Σε αρκετές περιπτώσεις, διορίστηκε αρχηγός ολυμπιακής αποστολής: για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 στην Κορτίνα ντ'Αμπέτσο, τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη και τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 στο Τόκιο. Για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης και του Τόκιο ήταν επίσης πρόεδρος της ισπανικής αποστολής. Εξελέγη μέλος της Ισπανικής Ολυμπιακής Επιτροπής το 1956, έγινε πρόεδρος της το 1967 έως το 1970. Το 1966 εξελέγη μέλος της ΔΟΕ. Δύο χρόνια αργότερα, ο τότε Πρόεδρος της ΔΟΕ, Έιβερι Μπράντεϊτζ, τον διόρισε επικεφαλής του πρωτοκόλλου (1968–1975 και 1979–1980). Ήταν μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου (1970–1978 και 1979–1980) και αντιπρόεδρος της ΔΟΕ από το 1974 έως το 1978. Εξελέγη στην προεδρία της ΔΟΕ στον πρώτο γύρο ψηφοφορίας στις 16 Ιουλίου 1980 στην 83η Σύνοδο, όπου διαδέχθηκε τον Μάικλ Μόρις στις 3 Αυγούστου του ίδιου έτους.

Ο Σαμαράνκ ανέλαβε την προεδρία της ΔΟΕ κατά την ταραγμένη πολιτική περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων του 1980 στη Μόσχα. Επιδίωξε να υπερασπιστεί το Ολυμπιακό κίνημα και να ανεβάσει το προφίλ του στα πολυάριθμα ταξίδια και τις συναντήσεις του με αρχηγούς κρατών και αθλητικούς ηγέτες. Το 1981, απέκτησε για τη ΔΟΕ το καθεστώς του μη κυβερνητικού διεθνούς οργανισμού και έγινε ο πρώτος Πρόεδρος της ΔΟΕ, μετά τον Πιερ ντε Κουμπερτέν, που εγκαταστάθηκε στη Λωζάνη. Ήταν επίσης υπέρ της ενσωμάτωσης των γυναικών στο Ολυμπιακό Κίνημα και κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου του Μπάντεν-Μπάντεν κέρδισε το δικαίωμα για τις γυναίκες να γίνουν μέλη της ΔΟΕ. Με την προτροπή του, η ΔΟΕ συμμετείχε σε διάφορες πρωτοβουλίες για την προώθηση των γυναικών και του αθλητισμού.

Ο Σαμαράνκ κατάφερε να συμπεριλάβει τις Ολυμπιακές Επιτροπές τόσο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας όσο και της Κινεζικής Ταϊπέι. Με τη βοήθεια του Κεμπά Μπαγιέ, συνέβαλε στην επανένταξη της Νότιας Αφρικής στους Ολυμπιακούς Αγώνες μετά την κατάργηση του Απαρτχάιντ. Επισκέφτηκε το Σαράγεβο κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου για να εκφράσει την Ολυμπιακή αλληλεγγύη και οι δύο Κορεές παρέλασαν υπό την ίδια σημαία στην τελετή έναρξης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ. 

Για τον αθλητισμό, ενέτεινε την υποστήριξη της ΔΟΕ για τη διοργάνωση των Παραολυμπιακών Αγώνων, αρχής γενομένης από τους Χειμερινούς Αγώνες του 1984 στο Σαράγεβο. Έκανε επίσης το ντόπινγκ θέμα προτεραιότητας με την έναρξη προγραμμάτων έρευνας και ελέγχου. Η δημιουργία του Παγκόσμιου Οργανισμού κατά του Ντόπινγκ το 1999 επέτρεψε στην Ιατρική Επιτροπή της ΔΟΕ να επεκτείνει το πεδίο δράσης της. Επίσης, επέβλεψε το τέλος του Ολυμπιακού ερασιτεχνισμού, με την πλήρη επιλεξιμότητα για όλους τους επαγγελματίες αθλητές από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 και έπειτα. Τέλος, υπό την προεδρία του διοργανώθηκαν οι Θερινοί και Χειμερινοί Αγώνες με διαφορά δύο ετών, αντί για την ίδια χρονιά.

Μεταξύ των μεταρρυθμίσεων στη λειτουργία της ΔΟΕ, επέβαλε μια νέα οικονομική πολιτική που επέτρεψε την αύξηση των εσόδων και τη διαφοροποίηση των πόρων. Χάρη σε ένα μεγάλο μέρος των εσόδων που προέκυψαν από συμφωνίες με τηλεοπτικά κανάλια, αναδιάρθωσε την Ολυμπιακή Αλληλεγγύη το 1981 και παρείχε βοήθεια στις Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές που αντιμετώπιζαν δυσκολίες και ανέπτυξε σχέδια δράσης για να συμβάλει στην οικουμενικότητα των Αγώνων.

Το 1991, έλαβε τον τίτλο του Marqués από τον Βασιλιά της Ισπανίας για τη συμμετοχή του στο Ολυμπιακό Κίνημα. Στις 23 Ιουνίου 1993, τα εγκαίνια του Ολυμπιακού Μουσείου, που αντιπροσωπεύει τη μνήμη και το πνεύμα του σύγχρονου Ολυμπισμού, έργο της καριέρας του, στέφθηκαν από την προεδρία του. Στις 16 Ιουλίου 2001, άφησε την έδρα της προεδρίας της ΔΟΕ στον Ζακ Ρογκ. Ο Σαμαράνκ έγινε Επίτιμος Ισόβιος Πρόεδρος της ΔΟΕ και του απονεμήθηκε το Χρυσό Ολυμπιακό Τάγμα μετά την αποχώρησή του από την προεδρία. Η ΔΟΕ ψήφισε επίσης να αλλάξει το όνομα του Ολυμπιακού Μουσείου σε Μουσείο Σαμαράνκ.

Ο Σαμαράνκ ήταν πιστός Καθολικός και λαϊκό μέλος του Opus Dei.

Πέθανε στις 21 Απριλίου 2010 σε ηλικία 89 ετών, στη Βαρκελώνη.

 Επιχειρηματική και πολιτική καριέρα 
μικρογραφία| Ο Σαμαράνκ (στη μέση) στην ετήσια συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ το 1987.
Αφού συμμετείχε ενεργά στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ο Σαμαράνκ σπούδασε εμπόριο στη Σχολή Διοίκησης του Πανεπιστημίου της Ναβάρρας στη Βαρκελώνη. Έκανε μια σύντομη καριέρα ως αθλητικός δημοσιογράφος για τη La Prensa, η οποία έληξε με την απόλυσή του το 1943 επειδή άσκησε κριτική στους υποστηρικτές της Ρεάλ Μαδρίτης μετά την ήττα του συλλόγου από την Μπαρτσελόνα με 11-1, και στη συνέχεια εντάχθηκε στην επιχείρηση κλωστοϋφαντουργίας της οικογένειάς του. Έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της La Caixa, του μεγαλύτερου ταμιευτηρίου της Ισπανίας, το 1984, και διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου από το 1987 έως το 1999. Παρέμεινε επίτιμος πρόεδρος από τη συνταξιοδότησή του το 1999 έως τον θάνατό του.. 

Ο Σαμαράνκ υπηρέτησε στο δήμο της Βαρκελώνης, με ευθύνη για τον αθλητισμό, από το 1955 έως το 1962. Υπήρξε εισαγγελέας (μέλος της κάτω βουλής) του Cortes Españolas (Ισπανικά Δικαστήρια) κατά την τελευταία δεκαετία του καθεστώτος του Φράνκο, από το 1964 έως την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1977. Από το 1967 έως το 1971, υπηρέτησε επίσης ως «εθνικός εκπρόσωπος» (υπουργός) για τον αθλητισμό και από το 1973 έως το 1977 ήταν ο πρόεδρος του diputación (διοικητικό συμβούλιο) της Επαρχίας της Βαρκελώνης. Διορίστηκε πρέσβης της Ισπανίας στη Σοβιετική Ένωση και τη Μογγολία το 1977, αμέσως μετά την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των χωρών: αυτή η θέση τον βοήθησε να κερδίσει την υποστήριξη των χωρών του Σοβιετικού Μπλοκ στις εκλογές για την προεδρία της ΔΟΕ, που διεξήχθη στη Μόσχα το 1980.

Διετέλεσε αρχηγός αποστολής της ισπανικής ολυμπιακής αποστολής σε μια σειρά Ολυμπιακών διοργανώσεων, πριν διοριστεί Κυβερνητικός Γραμματέας Αθλητισμού από τον αρχηγό του Ισπανού Κράτους, Φρανθίσκο Φράνκο, το 1967. Έγινε επίσης πρόεδρος της Εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής της Ισπανίας και μέλος της ΔΟΕ. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της ΔΟΕ από το 1974 έως το 1978.

 Προεδρία της ΔΟΕ 
μικρογραφία| Ο Σαμαράνκ (αριστερά) και ο Ζαν-Πασκάλ Ντελαμουρά (περ. 1982–1984).
Ο Σαμαράνκ εξελέγη Πρόεδρος το 1980 στην 83η Σύνοδο της ΔΟΕ (15–18 Ιουλίου), που πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα, πριν από τους  Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 — και ανέλαβε καθήκοντα αμέσως μετά τους Αγώνες.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Σαμαράνκ έκανε τους Ολυμπιακούς Αγώνες οικονομικά υγιείς, με μεγάλες τηλεοπτικές συμφωνίες και χορηγίες. Αν και οι  Ολυμπιακοί Αγώνες του 1984 εξακολουθούσαν να μποϊκοτάρονται από το σοβιετικό μπλοκ, ο αριθμός των συμμετεχόντων χωρών-μελών της ΔΟΕ αυξανόταν σε κάθε διοργάνωση κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Σαμαράνκ. Ο Σαμαράνκ ήθελε επίσης τους καλύτερους αθλητές να αγωνίζονται στους Ολυμπιακούς Αγώνες, γεγονός που οδήγησε στη σταδιακή αποδοχή των επαγγελματιών αθλητών.

Ένα επίτευγμα του Σαμαράνκ ήταν η οικονομική διάσωση της ΔΟΕ, η οποία βρισκόταν σε οικονομική κρίση τη δεκαετία του 1970. Οι ίδιοι οι αγώνες επιβάρυναν τόσο τις πόλεις που φιλοξενούνταν, που φαινόταν ότι δεν θα βρισκόταν οικοδεσπότης για τις μελλοντικές Ολυμπιάδες. Υπό το Σαμαράνκ, η ΔΟΕ ανανέωσε τις συμφωνίες χορηγιών της (επιλέγοντας να πάει με παγκόσμιους χορηγούς αντί να επιτρέψει σε κάθε εθνική ομοσπονδία να λάβει τοπικούς) και νέες συμφωνίες μετάδοσης, εμπορευματοποιώντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες και καθιστώντας τους πιο οικονομικά βιώσιμους.

Του απονεμήθηκε το Βραβείο Ειρήνης της Σεούλ το 1990.

Έγινε παράδοση για τον Σαμαράνκ, όταν έδινε την ομιλία του προέδρου στο κλείσιμο κάθε Ολυμπιακών Αγώνων, να επαινεί τους διοργανωτές σε κάθε Ολυμπιάδα για τη διεξαγωγή των «καλύτερων» Αγώνων όλων των εποχών.

Το 1999 ψηφίστηκε από τη ΔΟΕ ως το δεύτερο σημαντικότερο διοικητικό στέλεχος στη ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων μετά τον Πιερ ντε Κουμπερτέν.
Το 2001, ο Σαμαράνκ δεν υπέβαλε ξανά αίτηση για την προεδρία. Τον διαδέχθηκε ο Ζακ Ρογκ. Στη συνέχεια, έγινε επίτιμος ισόβιος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Ο Σαμαράνκ υπηρέτησε τη δεύτερη μεγαλύτερη θητεία ως επικεφαλής της ΔΟΕ, 21 χρόνια, με τη μεγαλύτερη θητεία να είναι αυτή του  ντε Κουμπερτέν (29 χρόνια). Μετά τη συνταξιοδότησή του, ο Σαμαράνκ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια της Μαδρίτης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 και του 2016, αν και και οι δύο ήταν ανεπιτυχείς. Το 1991, εντάχθηκε στην ισπανική αριστοκρατία από τον Βασιλιά Χουάν Κάρλος Α΄ της Ισπανίας και του δόθηκε ο κληρονομικός τίτλος Marqués de Samaranch (Μαρκήσιος του Σαμαράνκ), αυτό σε αναγνώριση της συμβολής του στο Ολυμπιακό κίνημα.

 Θάνατος και κληρονομιά 
δεξιά|μικρογραφία| Ολυμπιακή Αίθουσα «Χουάν Αντόνιο Σαμαράνκ», πρώην Ολυμπιακή Αίθουσα της Ζέτρα, στο Σαράγεβο.
Ο Σαμαράνκ πέθανε από καρδιοαναπνευστική ανεπάρκεια στο Νοσοκομείο Κιρόν (Quirón) της Βαρκελώνης στις 21 Απριλίου 2010, έχοντας υποστεί προβλήματα υγείας για αρκετά χρόνια πριν..

Ως αποδέκτης του Χρυσού Μεταλλίου της Κυβέρνησης της Καταλονίας, ο Σαμαράνκ τοποθετήθηκε δημόσια στο Παλάτι της Κυβέρνησης της Καταλονίας. Η κηδεία του τελέστηκε στον Καθεδρικό Ναό της Βαρκελώνης, στις 22 Απριλίου 2010 και παρευρέθηκαν εκπρόσωποι της ισπανικής βασιλικής οικογένειας και του Ολυμπιακού κινήματος..  Κηδεύτηκε στο Κοιμητήριο Μοντζουίκ. Μετά τον θάνατό του, τον Ιούνιο του 2010, το Ολυμπιακό και Αθλητικό Μουσείο «Χουάν Αντόνιο Σαμαράνκ» και η Ολυμπιακή Αίθουσα «Χουάν Αντόνιο Σαμαράνκ», πρώην Ολυμπιακή Αίθουσα της Ζέτρα, στο Σαράγεβο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, μετονομάστηκαν προς τιμήν του.

 Τιμές και βραβεία 

 Εθνικές τιμές 

 :
 Το 1991, δημιουργήθηκε ο 1ος Μαρκίσιος του Σαμαράνκ με βασιλικό διάταγμα
 Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας (20 Οκτωβρίου 1980)Boletín Oficial del Estado
 Τάγμα της Ισαβέλλας της Καθολικής
 Μεγαλόσταυρος Ιππότης (29 Σεπτεμβρίου 1975)Boletín Oficial del Estado
 Κολάρο (31 Μαρτίου 2000)Boletín Oficial del Estado
 Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος της Πολιτικής Αξίας (1 Απριλίου 1959)Boletín Oficial del Estado
 Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Θισνέρος (1 Οκτωβρίου 1968)Boletín Oficial del Estado
 Μεγαλόσταυρος του Βασιλικού Τάγματος της Αθλητικής Αξίας (5 Δεκεμβρίου 1986)Boletín Oficial del Estado
 Χρυσό Μετάλλιο της Κυβέρνησης της Καταλονίας (1985)

 Ξένες τιμές 

 : Διοικητής με Αστέρι του Τάγματος της Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας (1994)
 : Τιμητικό Παράσημο για τις υπηρεσίες στην Δημοκρατία της Αυστρίας (1994)http://www.sportministerium.at/files/doc/Auszeichnungen-Ehrungen/Hall-of-Fame.pdf 
 : Τάγμα της Γιουγκοσλαβικής Σημαίας με Αστέρι (9 Ιανουαρίου 1984)
 : Τάγμα του Σταυρού της Τέρρα Μαριάνα, 1η Τάξη (2003)
 : Μεγαλόσταυρος του Μεγάλου Τάγματος του Βασιλιά Τόμισλαβ
 : Τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος (2001)
 : Μεγαλόσταυρος του Αρχαίου Τάγματος του Σικατούνα (11 Απριλίου 2001)
 : Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Μεγάλου Δούκα Γκεντιμίνας (4 Απριλίου 1994)
 : Τάγμα της Δημοκρατίας (14 Μαΐου 1999)
 :
 Τάγμα της Φιλίας (14 Ιουλίου 1994)
 Τάγμα της Τιμής (25 Ιουνίου 2001)
 : Τάγμα του Λευκού Διπλού Σταυρού, 1η Τάξη (2000)Slovak republic website, State honours : 1st Class in 2000 (click on "Holders of the Order of the 1st Class White Double Cross" to see the holders' table)
 : Τάγμα του Πρίγκηπα Γιάροσλαβ του Σοφού, 3η Τάξη (21 Μαΐου 2005)
 : Μετάλλιο της Ανατολικής Δημοκρατίας της Ουρουγουάης (2000)
 :
 Μέγας Διοικητής του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας (2 Ιουνίου 1971)
 Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας ( 27 Ιανουαρίου 1981)

 Βραβεία 

 Το 1982 του απονεμήθηκε το Κύπελλο Σταδίου για την προώθηση του ισπανικού αθλητισμού.
 Το 1988, του απονεμήθηκε το Βραβείο Αθλητισμού Πρίγκηπας της Αστούριας και το Βραβείο Ειρήνης που απονέμεται από τη Νότια Κορέα.
 Μέλος της Ακαδημίας Française des Sports.
 Το 1986 διορίστηκε πρόεδρος του πιστωτικού ιδρύματος La Caixa, το οποίο ήταν ήδη σύμβουλος μέλους από το 1984.
 Το 2010, του απονεμήθηκε το βραβείο «"Excellence Guirlande d'Honneur» από τη Διεθνής Αθλητική Ομοσπονδία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης.
 Το 2016, εισήχθη στο FIBA Hall of Fame.

 Δείτε επίσης 
 Πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής
 Ολυμπιακή Αίθουσα «Χουάν Αντόνιο Σαμαράνκ»
 Ολυμπιακό και Αθλητικό Μουσείο «Χουάν Αντόνιο Σαμαράνκ»

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 



Κατηγορία:Πρόεδροι της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής
Κατηγορία:Μέλη Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής
Κατηγορία:Ισπανοί δημοσιογράφοι
Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Ισπανίας
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας
Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος
Κατηγορία:Αποδέκτες του Παραολυμπιακού Τάγματος
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος (Γεωργία)
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού της Τέρρα Μαριάνα, 1η Τάξη
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τιμητικού Παρασήμου για τις υπηρεσίες στη Δημοκρατία της Αυστρίας
Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος του Μεγάλου Δούκα Γκεντιμίνας
Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι Ιππότες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Δημοκρατίας (Μολδαβία)
Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA