Οργάνωση Μαύρος Σεπτέμβρης

Η Οργάνωση Μαύρος Σεπτέμβρης (,  ή ), ήταν παλαιστινιακή ένοπλη οργάνωση που ιδρύθηκε το 1970. Εκτός από άλλες ενέργειες, η οργάνωση ήταν υπεύθυνη για τη δολοφονία του Ιορδανού πρωθυπουργού Ουάσφι Ταλ, και τη σφαγή του Μονάχου, κατά την οποία έντεκα Ισραηλινοί αθλητές και αξιωματούχοι απήχθησαν και δολοφονήθηκαν, καθώς και ένας Δυτικογερμανός αστυνομικός που έχασε τη ζωή του, κατά την διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων το 1972 στο Μόναχο. Αυτές οι επιθέσεις οδήγησαν στη δημιουργία ή εξειδίκευση μόνιμων αντιτρομοκρατικών δυνάμεων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

 Προέλευση 
μικρογραφία|Επίκαιρα για τα γεγονότα του 1970.
Το όνομα της οργάνωσης προέρχεται από τη σύγκρουση του Μαύρου Σεπτέμβρη που ξεκίνησε στις 16 Σεπτεμβρίου 1970, όταν ο βασιλιάς Χουσεΐν της Ιορδανίας κήρυξε στρατιωτικό νόμο ως απάντηση στους φενταγίν που προσπάθησαν να καταλάβουν το βασίλειό του – με αποτέλεσμα τον θάνατο και την απέλαση χιλιάδων Παλαιστινίων μαχητών από την Ιορδανία. Η Οργάνωση του Μαύρου Σεπτέμβρη ξεκίνησε ως μία μικρή ομάδα ανδρών της Φατάχ αποφασισμένοι να εκδικηθούν τον βασιλιά Χουσεΐν και τις ένοπλες δυνάμεις της Ιορδανίας.  

 Δομή της οργάνωσης
Υπάρχει διαφωνία μεταξύ ιστορικών, δημοσιογράφων και πρωτογενών πηγών σχετικά με τη φύση της οργάνωσης και τον βαθμό στον οποίο ελέγχονταν από τη Φατάχ, τη φατρία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) που ελεγχόταν εκείνη την εποχή από τον Γιάσερ Αραφάτ.

Στο βιβλίο του Χωρίς Πολιτεία, ο Σαλάχ Χαλάφ (Αμπού Ιιάντ), αρχηγός ασφαλείας του Αραφάτ και ιδρυτικό μέλος της Φατάχ, έγραψε ότι: Ο Μαύρος Σεπτέμβρης δεν ήταν τρομοκρατική οργάνωση, αλλά ήταν μάλλον μια βοηθητική μονάδα του κινήματος αντίστασης, σε μια εποχή που η τελευταία δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει πλήρως τις στρατιωτικές και πολιτικές της δυνατότητες. Τα μέλη της οργάνωσης αρνούνταν πάντα τυχόν δεσμούς μεταξύ της οργάνωσής τους και της Φατάχ ή της PLO.

Η άρνηση που περιγράφεται στον ισχυρισμό του Αμπού Ιιάντ ήταν αμοιβαία: σύμφωνα με ένα άρθρο του 1972 στην ιορδανική εφημερίδα Ad-Dustour, ο Μοχάμεντ Ντάουντ, γνωστός και ως Αμπού Ντάουντ, στέλεχος του Μαύρου Σεπτέμβρη και πρώην ανώτερο μέλος της PLO, δήλωσε στην ιορδανική αστυνομία: Δεν υπάρχει οργάνωση όπως ο Μαύρος Σεπτέμβρης. Η Φατάχ ανακοινώνει τις δικές της επιχειρήσεις με αυτό το όνομα, ώστε η Φάταχ να μην εμφανιστεί ως ο άμεσος εκτελεστής της επιχείρησης. Ένα έγγραφο του Μαρτίου 1973 που κυκλοφόρησε το 1981 από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ φαινόταν να επιβεβαιώνει ότι η Φατάχ ήταν η μητρική οργάνωση του Μαύρου Σεπτέμβρη. 

Σύμφωνα με τον Αμερικανό δημοσιογράφο Τζον Κόλεϊ, ο Μαύρος Σεπτέμβρης αντιπροσώπευε μια ολική ρήξη με τις παλιές επιχειρησιακές και οργανωτικές μεθόδους των φενταγίν. Τα μέλη του λειτουργούσαν σε αεροστεγή ομάδα (κύτταρο) τεσσάρων ή περισσότερων ανδρών και γυναικών. Τα μέλη κάθε ομάδας διατηρήθηκαν σκόπιμα σε άγνοια των άλλων ομάδων. Η ηγεσία ασκήθηκε απ' έξω από μεσάζοντες, αν και δεν υπήρχε κεντρική ηγεσία. 

Ο Κόλεϊ, γράφει ότι πολλά από τις ομάδες αυτές στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο αποτελούνταν από Παλαιστίνιους και άλλους Άραβες που είχαν ζήσει στις χώρες διαμονής τους ως φοιτητές, δάσκαλοι, επιχειρηματίες και διπλωμάτες για πολλά χρόνια. Λειτουργώντας χωρίς κεντρική ηγεσία, ήταν μια αληθινή συλλογική κατεύθυνση.  Η δομή των κυττάρων και η επιχειρησιακή φιλοσοφία της ανάγκης γνώσης προστάτευαν τους χειριστές διασφαλίζοντας ότι η σύλληψη ή η επιτήρηση ενός κυττάρου δεν θα επηρέαζε τα άλλα. Η δομή πρόσφερε εύλογη άρνηση στην ηγεσία της Φατάχ, η οποία φρόντισε να αποστασιοποιηθεί από τις επιχειρήσεις του Μαύρου Σεπτέμβρη.

Η Φατάχ χρειαζόταν τον Μαύρο Σεπτέμβριο, σύμφωνα με τον ιστορικό Μπένι Μόρις. Γράφει ότι υπήρχε πρόβλημα εσωτερικής συνοχής της PLO ή της Φάταχ, με τους εξτρεμιστές να απαιτούν συνεχώς μεγαλύτερη μαχητικότητα. Οι μετριοπαθείς προφανώς συναίνεσαν στη δημιουργία του Μαύρου Σεπτέμβρη για να επιβιώσουν. Morris 2001, p. 379 Ως αποτέλεσμα της πίεσης από τους μαχητές, γράφει ο Μόρις, ένα συνέδριο της Φάταχ στη Δαμασκό τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1971 συμφώνησε να ιδρύσει τον Μαύρο Σεπτέμβριο. Η νέα οργάνωση βασίστηκε στον υπάρχοντα ειδικό μηχανισμό πληροφοριών και ασφάλειας της Φατάχ, στα γραφεία και τους εκπροσώπους της PLO σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, και από πολύ νωρίς υπήρχε συνεργασία μεταξύ του Μαύρου Σεπτέμβρη και του PFLP. 

Η PLO σταμάτησε τον Μαύρο Σεπτέμβρη τον Σεπτέμβριο του 1973, την επέτειο που δημιουργήθηκε από τον πολιτικό υπολογισμό ότι η τρομοκρατία στο εξωτερικό δεν θα είχε άλλο καλό σύμφωνα με τον Μόρις. Morris 2001, p. 383 Το 1974 ο Αραφάτ διέταξε την PLO να αποσυρθεί από πράξεις βίας έξω από τη Δυτική Όχθη, τη Λωρίδα της Γάζας και το Ισραήλ.

 Σφαγή του Μονάχου 
Η ομάδα ήταν υπεύθυνη για τη σφαγή του Μονάχου το 1972 κατά την οποία δολοφονήθηκαν 11 Ισραηλινοί Ολυμπιονίκες, οι εννέα από τους οποίους πιάστηκαν αρχικά όμηροι, και τη δολοφονία ενός Γερμανού αστυνομικού, κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1972 στο Μόναχο της Γερμανίας.

Μετά την επίθεση, η ισραηλινή κυβέρνηση, με επικεφαλής την πρωθυπουργό Γκόλντα Μέιρ, ξεκίνησε την Επιχείρηση Οργή του Θεού και διέταξε τη Μοσάντ να δολοφονήσει όσους ήταν γνωστό ότι συμμετείχαν στη σφαγή του Μονάχου.  Μέχρι το 1979, τουλάχιστον μια μονάδα της Μοσάντ είχε δολοφονήσει οκτώ μέλη του Μαύρου Σεπτέμβρη και της PLO, συμπεριλαμβανομένου του Αλί Χασάν Σαλαμέ, γνωστό με το παρατσούκλι «Κόκκινος Πρίγκιπας», επιδεικτικό γιο μιας ανώτερης τάξης και τον διοικητή της Δύναμης 17, Γιασέρ Αραφάτ. Ο Σαλαμέ βρισκόταν επίσης πίσω από την αεροπειρατεία το 1972 της πτήσης 572 της Sabena από τη Βιέννη στο Λοντ. Σκοτώθηκε από παγιδευμένο αυτοκίνητο στη Βηρυτό στις 22 Ιανουαρίου 1979. Στην Επιχείρηση Spring of Youth, τον Απρίλιο του 1973, Ισραηλινοί κομάντος σκότωσαν τρία ανώτερα μέλη του Μαύρου Σεπτέμβρη στη Βηρυτό του Λιβάνου. Τον Ιούλιο του 1973, σε αυτό που έγινε γνωστό ως η υπόθεση Λιλχάμερ, σκοτώθηκε στη Νορβηγία ο Αχμέντ Μπουκίνι, ένας αθώος Μαροκινός σερβιτόρος που περάστηκε για τον Αλί Χασάν Σαλαμέ. Έξι Ισραηλινοί πράκτορες συνελήφθησαν για τη δολοφονία.

Σε πρόσφατες δηλώσεις του, ο Αμπού Ντάουντ, του φερόμενου ως εγκέφαλου των απαγωγών στο Μόναχο, αρνήθηκε ότι κάποιος από τους Παλαιστίνιους που δολοφονήθηκαν από τη Μοσάντ είχε οποιαδήποτε σχέση με την επιχείρηση του Μονάχου,  παρά το γεγονός ότι ο κατάλογος περιλαμβάνει δύο από τα τρία επιζώντα μέλη της ομάδας απαγωγέων που συνελήφθη στο αεροδρόμιο. 

 Άλλες επιθέσεις 
Άλλες ενέργειες που αποδίδονται στον Μαύρο Σεπτέμβρη περιλαμβάνουν:
 Στις 28 Νοεμβρίου του 1971 και την δολοφονία του πρωθυπουργού της Ιορδανίας, Wasfi al-Tal, ως αντίποινα για την απέλαση της PLO από την Ιορδανία το 1970–71.
 Τον Δεκέμβριο του 1971 την απόπειρα δολοφονίας του Zeid al Rifai, πρεσβευτή της Ιορδανίας στο Λονδίνο και πρώην επικεφαλής της βασιλικής αυλής της Ιορδανίας.
 Στις 6 Φεβρουαρίου του 1972 την δολιοφθορά μιας δυτικογερμανικής ηλεκτρικής εγκατάστασης και εγκαταστάσεων αερίου στο Ravenstein και στο Ommen στην Ολλανδία και στο Αμβούργο της Δυτικής Γερμανίας.
Στις 8 Μαΐου του 1972 την αεροπειρατεία του βελγικού αεροσκάφους, Sabena Flight 572, που πετούσε από τη Βιέννη στο Λοντ.
Τον Σεπτέμβριο και Οκτώβριο του 1972 όπου δεκάδες επιστολικές βόμβες στάλθηκαν από το Άμστερνταμ σε ισραηλινές διπλωματικές θέσεις σε όλο τον κόσμο, σκοτώνοντας την Ισραηλινή Αγροτική Σύμβουλο Αμί Σαχόρι στη Βρετανία. And Now, Mail-a-Death, Time, 2 October 1972. Accessed 5 September 2006.
Την 1η Μαρτίου του 1973 με την επίθεση στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στο Χαρτούμ του Σουδάν όπου 10 όμηροι κρατήθηκαν στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας, πέντε από τους οποίους διπλωμάτες. Ο πρέσβης των ΗΠΑ, ο αναπληρωτής πρέσβης των ΗΠΑ και ο Βέλγος επιτετραμμένος δολοφονήθηκαν. Οι υπόλοιποι όμηροι αφέθηκαν ελεύθεροι. Ένα έγγραφο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ του 1973, που αποχαρακτηρίστηκε το 2006, κατέληγε: Η επιχείρηση του Χαρτούμ σχεδιάστηκε και πραγματοποιήθηκε με την πλήρη γνώση και την προσωπική έγκριση του Γιάσερ Αραφάτ. 
 Στις 5 Αυγούστου του 1973 όπου δύο Παλαιστίνιοι μαχητές που ισχυρίζονται ότι συνδέονται με τον Μαύρο Σεπτέμβρη άνοιξαν πυρ σε αίθουσα επιβατών στο κλειστό πλέον Διεθνές Αεροδρόμιο του Ελληνικού της Αθήνας, σκοτώνοντας τρεις και τραυματίζοντας 55. Ένα Boeing 737 της Lufthansa απήχθη από τη Ρώμη τον Δεκέμβριο του 1973 για να απαιτήσει την απελευθέρωση των ενόπλων από την ελληνική αστυνομία. 
 Στις 20 Οκτωβρίου του 1981 ο Μαύρος Σεπτέμβρης ανέλαβε την ευθύνη για τη βομβιστική επίθεση στη συναγωγή της Αμβέρσας το 1981 στο Βέλγιο, η οποία σκότωσε τρεις και τραυμάτισε 106 άτομα. 

 Επιστολές με βόμβες και η δολοφονία του Αμί Σαχόρι 
δεξιά|μικρογραφία|Αναμνηστική πλακέτα στην Πρεσβεία του Ισραήλ, Λονδίνο.
Ο Αμί Σαχόρι ήταν σύμβουλος σε θέματα γεωργίας στην Ισραηλινή Πρεσβεία στο Ηνωμένο Βασίλειο στο Κένσινγκτον του Λονδίνου. Ο Σαχόρι δολοφονήθηκε από βόμβα μέσα σε επιστολή στις 19 Σεπτεμβρίου 1972, που διέπραξε ο Μαύρος Σεπτέμβρης.

Οκτώ βόμβες απευθύνθηκαν σε υπαλλήλους της πρεσβείας. Τέσσερις εντοπίστηκαν σε μια αίθουσα διαλογής ταχυδρομείων στο Earls Court,  αλλά τα άλλα τέσσερα γράμματα έφτασαν στην πρεσβεία. Τρία από τα γράμματα εντοπίστηκαν στην αίθουσα ταχυδρομείου του προξενείου  αλλά ο Σαχόρι άνοιξε το δικό του, πιστεύοντας ότι περιείχε σπόρους ολλανδικών λουλουδιών που είχε παραγγείλει. Η έκρηξη που προέκυψε έσκισε μια τρύπα στο γραφείο και τραυμάτισε θανάσιμα τον Σαχόρι στο στομάχι και στο στήθος.

 Παραπομπές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 

 Reeve, Simon. One Day in September: the story of the 1972 Munich Olympics massacre, Faber & Faber, 2000, .
 One day in September, Sony Pictures
 Katz, Samuel M.: Soldier Spies – Israeli Military Intelligence, Presidio Press, Novato, CA, 1992, .
 "Munich 1972: When the Terror Began", Time, 25 August 2002
 Dahlke, Matthias, Der Anschlag auf Olympia 72, Meidenbauer, 2006,  (German).


 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 FBI file on Black September
 Incidents attributed to Black September on the START database

Κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις
Κατηγορία:Αραβοϊσραηλινή σύγκρουση