Εκδίκιος

Ο Εκδίκιος Άβιτος, λατιν.: Ecdicius Avitus, (π. 420 – μετά το 475) ήταν Αρβέρνος αριστοκράτης, συγκλητικός και magister militum praesentalis από το 474 έως το 475.

Ως γιος του Aυτοκράτορα στη Δύση Aβίτου, ο Εκδίκιος εκπαιδεύτηκε στο Arvernis (σημερινό Κλερμόν-Φερράν), όπου έζησε και είχε κάποια γη. Τη δεκαετία του 460 ήταν ένα από τα πλουσιότερα και σημαντικότερα πρόσωπα της δυτικής Αυτοκρατορίας και ήταν παρών στην αυλή του Ανθεμίου μέχρι το 469. 

Ο Εκδίκιος και ο κουνιάδος του Σιδόνιος Απολλινάρις, επίσκοπος του Κλερμόν, ανέλαβαν την υπεράσπιση του Ωβέρν κατά των Βησιγότθων από το 471 έως το 475. Ο βασιλιάς των Βησιγότθων Εύριχ πολιόρκησε πολλές πόλεις την πόλη, αλλά ο Εκδίκιος, με έναν ιδιωτικό στρατό ιππέων που πλήρωσε από τον ίδιο του τον πλούτο, έφερε προμήθειες σε αυτές τις πόλεις, ήρε τις πολιορκίες τους και τάισε πλήθος φτωχών. Sidonius Apollinaris, Epistulae III.3; translated by W.B. Anderson, Sidonius: Poems and Letters (Harvard: Loeb Classical Library, 1965), vol. 2 pp. 13ff Το μέγεθος της ομάδας του φαίνεται να ήταν αρκετά μικρό: έλυσε μία Βησιγοτθική πολιορκία του Κλερμόν-Φερράν με μόνο 18 ιππείς, ή 10 σύμφωνα με τη μη σύγχρονη αφήγηση του Γρηγορίου του Τουρ. Gregory, II.24; presumably referring to the skirmish mentioned by Sidonius (Epistulae, III.3.4). See also Bachrach, Bernard S. Merovingian Military Organization, 481–751. (Minneapolis: University of Minnesota Press, 1971), p. 16.

Ο Εκδίκιος επέτυχε επίσης την υποταγή του Χιλπέριχ Β΄ της Βουργουνδίας για λογαριασμό της Αυτοκρατορίας. 

Το 471 ο Ανθέμιος έστειλε στρατό στη Γαλατία υπό τη διοίκηση τού γιου του Ανθεμιόλου εναντίον των Βησιγότθων, αλλά ηττήθηκε κοντά στην Αρελάτη (Αρλ). Μέχρι το 473 οι Βησιγότθοι είχαν καταλάβει την Αρελάτη και τη Μασσαλία και φάνηκαν έτοιμοι για μία εισβολή στην ίδια την Ιταλία. A.H.M. Jones, The Later Roman Empire (Baltimore: Johns Hopkins, 1986), vol. 1 pp. 242f Ο Εκδίκιος ανυψώθηκε το 474 στο βαθμό του πατρικίου από τον νέο Αυτοκράτορα Ιούλιο Νέπο και έλαβε τον τίτλο magister militum praesentialis, προφανώς με σκοπό να διεξάγει πόλεμο κατά των Βησιγότθων. Όταν ο Σιδόνιος έμαθε γι' αυτήν την προαγωγή, μοιράστηκε τις ελπίδες του με τη σύζυγό του Παπιανίλλα ότι ο Εκδίκιος θα μπορούσε να κερδίσει νίκες και να ανταμειφθεί με την υπατεία. Sidionius, Epistulae, V.16.4; translated by W.B. Anderson, Sidonius, vol. 2 p. 225

Ωστόσο το 475, μόλις ο Εκδίκιος ξεκίνησε την εκστρατεία του κατά των Βησιγότθων, ανακλήθηκε στην Ιταλία από τον Ιούλιο Νέποτα και ο Φλάβιος Ορέστης τον αντικατέστησε ως επικεφαλής του ρωμαϊκού στρατού. Jordanes, Gothica 240f. Translated by Charles C. Mierow, The Gothic History of Jordanes, 1915 (Cambridge: Speculum Historiale, 1966), pp. 118f Στη συνέχεια, ο Αυτοκράτορας αντάλλαξε το Ωβέρ με την Προβηγκία, δίνοντας στους Βησιγότθους τα εδάφη που επιθυμούσαν από καιρό. Ο λόγος για το πρόσωπο του Νέποτα είναι συγκεχυμένος, όπως παραδέχεται ο Ραλφ Γου. Μάθισεν πριν κατηγορήσει τη Σύγκλητο στη Ρώμη ως υπεύθυνη. "Why did Nepos replace Ecdicius with Orestes, when the first move of the latter was to seize Ravenna and raise a pretender to the throne? Who were the 'enemies' against whom Orestes was being sent (Jordanes)? Who 'sent' Orestes against Nepos (Auctarium Prosperi Havniense)? In default of additional information, one can only speculate. One possible reconstruction might be that the Senate of Rome was up to its old tricks and, as in the days of Avitus (455–456), became involved in an insurrection against a foreign emperor." De Imperatoribus Romanis: Julius Nepos: Expulsion

Αφού αντικαταστάθηκε, ο Εκδίκιος ουσιαστικά εξαφανίζεται από τα ιστορικά αρχεία. Σώζεται μία επιστολή που έγραψε ο Σιδόνιος Απολλινάρις, στην οποία παρακαλεί τον κουνιάδο του να επιστρέψει στο Ωβέρν. Sidonius Apollinaris, Epistulae III.3; translated by W.B. Anderson, Sidonius: Poems and Letters (Harvard: Loeb Classical Library, 1965), vol. 2 pp. 13ff αλλά αν ο Εκδίκιος επέστρεψε ή όχι –ή ακόμα και αν ο Σιδόνιος έστειλε τελικά την επιστολή– είναι άγνωστο. Κάποια στοιχεία δείχνουν ότι παρέμεινε στην Ιταλία: υπάρχει μία επιστολή στις Variae του Κασσιόδωρου (2.4.22), γραμμένη μετά τη μάχη του Βουγιέ το 507, σχετικά με τους γιους ενός Εκδικίου, που ήθελε να επιστρέψει στη Γαλατία,, όπου είχαν περιουσία. Σε ένα άρθρο του 1984 ο Mάθισεν υποστήριξε την ταύτιση, επισημαίνοντας ότι «όχι μόνο είναι γνωστό ότι ο Αρβέρνιος Εκδίκιος ήταν στη Ρώμη νωρίτερα, αλλά ο Εκδίκιος είναι επίσης ένα σπάνιο όνομα». Mathisen, "Emigrants, Exiles, and Survivors: Aristocratic Options in Visigothic Aquitania", Phoenix, 38 (1984), p. 166 and note

 Σημειώσεις 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Jones, AHM; Martindale, JR; Morris, J. Prosopography of the Later Roman Empire . τόμ. 2, σελ. 395–527. Cambridge, 1971-1992.
 Γρηγόριος του Τουρ . Historia Francorum .  μεταφράστηκε Earnest Brehaut, 1916.

Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα