Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Πίος Σκιπίων

Ο Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Πίος Σκιπίων, λατιν.: Quintus Caecilius Metellus Pius Scipio, D. R. Shackleton Bailey, Two Studies in Roman Nomenclature, Atlanta, GA: Scholars Press, p. 107. Broughton, Magistrates of the Roman Republic vol. 3, p. 41. Oxford Classical Dictionary, "Caecilius Metellus Pius Scipio, Quintus". (π. 95 – 46 π.Χ.), συχνά αναφερόμενος ως Mέτελλος Σκιπίων, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και στρατιωτικός διοικητής. Κατά τη διάρκεια τού εμφυλίου πολέμου μεταξύ τού Ιουλίου Καίσαρα και της συγκλητικής φατρίας με επικεφαλής τον Πομπήιο, ήταν ένθερμος υποστηρικτής τού τελευταίου. Οδήγησε στρατεύματα εναντίον των δυνάμεων τού Καίσαρα, κυρίως στις μάχες της Φαρσάλου και της Θάψου, όπου και ηττήθηκε. Αργότερα αυτοκτόνησε. Ο Ρόναλντ Σάιμ τον αποκάλεσε «τον τελευταίο Σκιπίωνα οποιασδήποτε συνέπειας στη ρωμαϊκή ιστορία». Ronald Syme, "Imperator Caesar: A Study in Nomenclature," Historia 7 (1958), p. 187.

 Καταγωγή και όνομα 
Ήταν γιος τού Πόπλιου Κορνήλιου Σκιπίωνα Νασίκα πραίτορα περί το 95 π.Χ., και της Λικινίας Πρεσβύτερης. Ο Σκιπίων ήταν εγγονός του Πόπλιου Κορνήλιου Σκιπίωνα Νασίκα υπάτου το 111, και τού Λεύκιου Κορνήλιου Κράσσου υπάτου το 95. Ο προπάππος του ήταν ο Σκιπίων Νασίκα Σεραπίων, ο άνθρωπος που δολοφόνησε τον Τιβέριο Γράκχο το 133 π.Χ.· μέσω της μητέρας του Κορνηλίας, ο Σεράπιος ήταν επίσης εγγονός τού Σκιπίωνα τού Αφρικανού. Ο πατέρας τού Σκιπίωνα απεβίωσε λίγο μετά την πραιτορία του Cicero, Brutus 212., και άφησε δύο γιους και δύο κόρες. Ο αδελφός του Σκιπίωνα υιοθετήθηκε από τον παππού τους Κράσσο, αλλά άφησε ελάχιστα σημάδια στην ιστορίαRonald Syme, The Augustan Aristocracy (Oxford University Press, 1989), p. 244..

Ο Πόπλιος Σκιπίων, όπως αναφέρεται στις σύγχρονες πηγές νωρίς στη ζωή του, υιοθετήθηκε στην ενηλικίωση μέσω της διαθήκης τού Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου Πίου, υπάτου το 80 π.Χ. και μεγίστου αρχιερέα. Διατήρησε την ιδιότητά του ως πατρικίου: «η καταγωγή τού Σκιπίωνα», σημειώνει ο Σάιμ, «ήταν απαράμιλλη για το μεγαλείο». Syme, The Augustan Aristocracy, p. 244. Όπως έχει δείξει εκτενώς ο Γιέρζυ Λιντέρσκι, Jerzy Linderski, "Q. Scipio Imperator," in Imperium sine fine: T. Robert S. Broughton and the Roman Republic (Franz Steiner, 1996), pp. 148–149. The adoption is recorded by Cassius Dio, lx. 51, where he is referred to as "Quintus Scipio"; for the passage, see Bill Thayer's edition at LacusCurtius online. αυτή η νομική διαδικασία συνιστά υιοθεσία μόνο με χαλαρή έννοια. Ο Σκιπίωνας γίνεται Καικίλιος Μέτελλος στο όνομα Condicio nominis ferendi: a condition of accepting the inheritance was to preserve the name of Metellus Pius, who died without a male heir; Linderski, p. 148., ενώ κληρονόμησε την περιουσία τού Καικίλιου Μέτελλου, αλλά δεν ήταν ποτέ «γιος» του, όσο ο μέγιστος αρχιερέας ήταν εν ζωή. Μερικές φορές τον αποκαλούσαν «Metellus Scipio», ή απλώς «Scipio», μετά την υιοθεσία του. Η επίσημη μορφή του ονόματός του, όπως αποδεικνύεται σε διάταγμα της Συγκλήτου, ήταν «Q. Caecilius Q. f. Fab. Μetellus Scipio.» Syme, The Augustan Aristocracy, p. 244 online. Linderski asserted that the official form of his name is unknown because the Fasti Consulares for 52 BC are lost; see "The Dramatic Date of Varro, De re rustica, Book III and the Elections in 54," Historia 34 (1985), p. 251, note 21. Linderski later amplified his view Scipio's nomenclature in the Imperium sine fine essay.

Οικογένεια
Ο Σκιπίων νυμφεύτηκε την Αιμιλία Λεπίδα, κόρη του Mαμέρκου Αιμίλιου Λέπιδος Λιβιανού, υπάτου το 77 π.Χ., αλλά δεν ήταν χωρίς αντίπαλο στην προσπάθειά του να νυμφευτεί. Ο παρθένος Μ. Π. Κάτων ήθελε επίσης να νυμφευτεί την Aιμιλία Λεπίδα, αλλά έχασε:

Το ζευγάρι είχε έναν γιο, τον Mέτελλο Σκιπίωνα που φαίνεται να απεβίωσε όταν ήταν μόλις 18 ετών  Ένας άλλος γιος μπορεί να γεννήθηκε γύρω στο 70 π.Χ. ή ένας γιος μπορεί να υιοθετήθηκε. Εκείνη την περίοδο γεννήθηκε και η πολύ πιο διάσημη κόρη του ζευγαριού Syme explores the possibilities pertaining to a little attested son in The Augustan Aristocracy, pp. 245 ff.: ο Σκιπίων πάντρεψε για πρώτη φορά την περίφημη Κορνηλία Μετέλλα με τον Πόπλιο Λικίνιο Κράσσο, τον γιο τού Mάρκου Λικινίου Κράσσου. Μετά το τέλος τού Πόπλιου στις Κάρρες, ο Σκιπίωνας αποφάσισε να διαδεχθεί τον Καίσαρα ως πεθερός τού Πομπήιου, και πλησίασε τον Πομπήιο με πρόταση να τον παντρέψει με την Κορνηλία, το οποίο ο Πομπήιος αποδέχτηκε. Ο Πομπήιος ήταν τουλάχιστον τριάντα χρόνια μεγαλύτερος από την Κορνηλία. Αυτός ο γάμος ήταν μία από τις πράξεις, με τις οποίες ο Πομπήιος διέκοψε τη συμμαχία του με τον Καίσαρα, και δήλωσε ότι ήταν ηγέτης των άριστων (optimates). Αυτός και ο Σκιπίων ήταν μαζί ύπατοι το 52.

 Πολιτική σταδιοδρομία 
Ο Κικέρων ονομάζει τον «Π. Σκιπίωνα» μεταξύ των νεαρών ευγενών της ομάδας υπεράσπισής του, όταν ο Σέξτος Ρόσκιος διώχθηκε το 80 π.Χ. Τοποθετείται στην εταιρεία τού Mάρκου Μεσσάλα και τού Mέτελλου Κέλερ, και των δύο μελλοντικών προξένων. Cicero, Pro Roscio Amerino 77, as cited by Syme, The Augustan Aristocracy, p. 245.

Ο Μέτελλος Σκιπίωνας ήταν πιθανότατα tribune τού λαού το 59 π.Χ.,  αλλά η ιδιότητά του ως πατρικίου συνηγορεί κατά της κατοχής του αξιώματος. Syme, The Augustan Aristocracy, p. 244, note 6, citing D.R. Shackleton Bailey, Two Studies in Roman Nomenclature (1976), p. 98 ff. (see also for discussion of Metellus Scipio's names). Tribunate rejected and patrician status affirmed most emphatically by Linderski, "Q. Scipio Imperator," p. 149 ff. online. Scipio was an interrex; patrician rank was a prerequisite for the office. Είναι πιθανό ότι η υιοθέτηση τού Σκιπίωνα σε ένα πληβείο γένος, μπορεί να τον προσδιόριζε για μία τριβουνία σε μια τεχνική. Μπορεί να ήταν αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) το 57 π.Χ., όταν παρουσίασε νεκρικούς αγώνες προς τιμήν τού τέλους τού υιοθετημένου πατέρα του, έξι χρόνια νωρίτερα. Υπήρξε πραίτορας, πιθανότατα το 55 π.Χ., κατά τη διάρκεια της δεύτερης υπατείας τού Πομπηίου και τού Μάρκου Κράσσου.

Το 53 π.Χ. ο Σκιπίων ήταν μεσοβασιλιάς (interrex) με τον Μάρκο Βαλέριο Μεσσάλλα. Since only a patrician could be interrex, the holding of this office casts further doubt on whether he was ever plebeian tribune. Έγινε ύπατος με τον Πομπήιο το 52 π.Χ., τη χρονιά που κανόνισε τον γάμο της πρόσφατα χήρας κόρης του μαζί του.

Αδιαμφισβήτητα αριστοκρατικός και συντηρητικός, ο Μέτελλος Σκιπίωνας ήταν τουλάχιστον ένα συμβολικό αντίβαρο στη δύναμη της λεγόμενης Α΄ Τριανδρίας πριν από το τέλος τού Κράσσου το 53 π.Χ. «Οι εύκαιροι θάνατοι», σημειώνει ο Σάιμ, «είχαν ενισχύσει την αξία του, χωρίς να έχει μείνει κανένας από τους υπάτους του Μέτελλου». Syme, The Augustan Aristocracy, p. 245.

Είναι γνωστό ότι ήταν μέλος τού Συλλόγου των Ποντιφίκων από το 57 π.Χ., και πιθανότατα προτάθηκε μετά το τέλος τού θετού πατέρα του το 63 και στη συνέχεια εξελέγη. Lily Ross Taylor, "Caesar's Colleagues in the Pontifical College," American Journal of Philology, vol. 63 (1942) 385–412, especially pp. 398, 412.

 Ρόλος στον εμφύλιο πόλεμο 
μικρογραφία|300εσ| Δηνάριο που εκδόθηκε στη Βόρεια Αφρική το 47–46 π.Χ. Εμπρός όψη: κεφαλή Δία (Jupiter), Q. METEL. PIVS. Πίσω όψη: ελέφαντας, SCIPIO IMP[ΕRATOR].
Τον Ιανουάριο του 49 π.Χ. ο Σκιπίωνας έπεισε τη Σύγκλητο να εκδώσει το τελεσίγραφο στον Καίσαρα, που έκανε τον πόλεμο αναπόφευκτο. Caesar, De Bello Civili, i. 5; William W. Batstone and Cynthia Damon, Caesar's Civil War, Oxford University Press, (2006), p. 109 online. Την ίδια χρονιά ο Σκιπίων έγινε ανθύπατος της επαρχίας της Συρίας. Caesar, De Bello Civili, i. 6, see also i. 4, iii. 31, 33; Cicero, Epistulae ad Atticum, ix. 11, see also viii. 15 and ix. 1; Plutarch, "The Life of Pompeius", 62. Στη Συρία και την Ασία, όπου κατέλαβε χειμερινά καταλύματα, χρησιμοποιούσε συχνά καταπιεστικά μέσα για να συγκεντρώσει πλοία, στρατεύματα και χρήματα: Caesar, De Bello Civili, iii. 31–33.

{{Παράθεμα|Έβαλε κατά κεφαλήν φόρο σε δούλους και παιδιά, φορολογούσε κολώνες, πόρτες, σιτηρά, στρατιώτες, όπλα, κωπηλάτες και μηχανήματα. Αν μπορούσε να βρεθεί ένα όνομα για ένα πράγμα, αυτό θεωρούνταν αρκετό, για να κερδίσει χρήματα από αυτό.}}

Ο Σκιπίωνας σκότωσε τον Αλέξανδρο της Ιουδαίας Josephus, Antiquities of the Jews xiv. 123–125, The Wars of the Jews i. 183–185, 195; see also Cassius Dio, xli. 18. και ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας (imperator) στρατηγός για τις νίκες που διεκδίκησε στα Όρη Αμανού See Broughton, Magistrates, pp. 260–261 for references in addition to Caesar., όπως σημειώθηκε απαξιωτικά από τον Καίσαρα. Caesar, De Bello Civili, iii. 31: "It was during this time that Scipio sustained some losses around Mount Amanus and called himself imperator, after which achievement he demanded large sums of money from the states and rulers [in the area]" (his temporibus Scipio detrimentis quibusdam circa montem Amanum acceptis imperatorem se appellaverat. Quo facto civitatibus tyrannisque magnas imperaverat pecunias). John H. Collins calls this remark "the only genuine joke in the Commentaries." "Caesar and the Corruption of Power", in Historia, No. 4 (1955), p. 457, note 64.

Το 48 π.Χ. ο Σκιπίωνας έφερε τις δυνάμεις του από την Ασία στην Ελλάδα, όπου έκανε ελιγμούς ενάντια στον Γναίο Δομίτιο Καλβίνο και τον Λεύκιο Κάσσιο Λογγίνο μέχρι την άφιξη του Πομπηίου. Στη μάχη των Φαρσάλων διοικούσε το κέντρο. Μετά την ήττα των αρίστων από τον Καίσαρα, ο Μέτελλος κατέφυγε στην Αφρική. Με την υποστήριξη τού πρώην -αντιπάλου του στη νύφη- Κάτωνα, απέσπασε την επικεφαλής των δυνάμεων του Πομπηίου από τον πιστό Πόπλιο Άττιο Βάρρο, πιθανότατα στις αρχές τού 47. Το 46 κατείχε την αρχηγία στη μάχη της Θάψου, «χωρίς ικανότητα ή επιτυχία» Syme, The Augustan Aristocracy, p. 245. και ηττήθηκε μαζί με τον Κάτωνα. See Broughton, Magistrates, pp. 275, 288, and 297, for numerous citations of primary sources. Μετά την ήττα προσπάθησε να δραπετεύσει στην Ιβηρική Χερσόνησο, για να συνεχίσει τον αγώνα, αλλά υπερκεράστηκε από τον στόλο του Πόπλιου Σίττιου. Αυτοκτόνησε μαχαιρώνοντας τον εαυτό του, για να μην πέσει στα χέρια των εχθρών του.

 Το με αξιοπρέπεια τέλος του 
Αντιμετωπίζοντας το τέλος, ο Μέτελλος Σκιπίων επέτυχε μία αχαρακτήριστη αξιοπρέπεια, αποχωρώντας από τους στρατιώτες του με έναν αδιάφορο Imperator se bene habet («Ο στρατηγός σας καλώς έχει»). A translation that draws on Scipio's usual superbia over the sprezzatura supposedly demonstrated here might be "The Imperator conducts himself well." Αυτά τα τελευταία λόγια ότι "είναι καλά" προκάλεσαν έντονο έπαινο από τον Στωικό ηθικό φιλόσοφο Σενέκα:

 Εκτίμηση 
Ο κλασικός μελετητής Τζον Χ. Κόλινς συνόψισε τον χαρακτήρα και τη φήμη τού Mέτελλου Σκιπίωνα:

 Δείτε επίσης 
 Γένος των Καικιλίων

 Επιλεγμένη βιβλιογραφία 
 Linderski, Jerzy . "Q. Scipio Imperator." Στο Imperium sine fine: T. Robert S. Broughton and the Roman Republic . Franz Steiner, 1996, σσ. 144–185. Περιορισμένη προεπισκόπηση στο διαδίκτυο.
 Σάιμ, Ρόναλντ . «Οι τελευταίοι Σκιπιώνες». Στην Αυγουστιανή Αριστοκρατία'' . Oxford University Press, 1989, σσ. 244–245 διαδικτυακά.

 Παραπομπές 

 Πηγές 


 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 


Κατηγορία:Σκιπίωνες
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι του 1ου αιώνα π.Χ.