Ραδάγαισος

Ο Ραδάγαισος, λατιν.: Radagaisus, (απεβ. στις 23 Αυγούστου 406) ήταν Γότθος βασιλιάς που, ηγήθηκε μίας εισβολής στη Ρωμαϊκή Ιταλία στα τέλη του 405 και το πρώτο μισό του 406 Peter Heather, The Fall of the Roman Empire: A New History of Rome and the Barbarians, 2nd ed. 2006:194; Herwig Wolfram, History of the Goths (1979) 1988, "Radagaisus and his contribution to the Visigothic ethnogenesis" p168f. Ένας αφοσιωμένος ειδωλολάτρης, ο Ραδάγαισος προφανώς σχεδίαζε να θυσιάσει τους Συγκλητικούς της Χριστιανικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στους θεούς, και να κάψει τη Ρώμη ολοσχερώς. Orosius called Radagaisus a "Scythian and a pagan" (paganus et Scytha) (VII.37.4). Ο Ραδάγαισος εκτελέστηκε, αφού νικήθηκε από τον στρατηγό Στιλίχωνα. Από τους υψηλόβαθμους μαχητές του 12.000 επιστρατεύτηκαν στον ρωμαϊκό στρατό, και ορισμένοι από τους υπόλοιπους οπαδούς του διασκορπίστηκαν, ενώ τόσοι πολλοί από τους άλλους πωλήθηκαν ως σκλάβοι, που το σκλαβοπάζαρο κατέρρευσε για λίγο. Αυτοί οι Γότθοι αργότερα ενώθηκαν με τον Αλάριχο Α΄ στην κατάκτηση της Ρώμης το 410. Heather, p. 198 Heather, p. 205 Wolfram 1988:171

 Εισβολή 
Η δύναμη του Ραδάγαισου πιθανώς αποτελούνταν από περίπου 20.000 μαχητές. Heather, p. 198 Πολλοί από τους μαχητές συνοδεύονταν από τις οικογένειές τους και άλλους μη μάχιμους, που σημαίνει ότι το συνολικό μέγεθος της ομάδας του Ραδάγαισου μπορεί να πλησίαζε τις 100.000. 

Ο Ραδάγαισος, του οποίου η πρώιμη σταδιοδρομία και η τελική καταγωγή είναι άγνωστες, διαφεύγοντας από τις Ουννικές πιέσεις εισέβαλε στην Ιταλία, χωρίς να περάσει από τα Βαλκάνια, γεγονός που δείχνει ότι η εισβολή του ξεκίνησε κάπου στη Μεγάλη Ουγγρική Πεδιάδα, δυτικά των Καρπαθίων Ορέων. Peter Heather, The Fall of the Roman Empire: A New History of Rome and the Barbarians, 2nd ed. 2006:194; Τα αρχαιολογικά ευρήματα θησαυρών νομισμάτων, τα οποία θάφτηκαν από κατοίκους, που προφανώς γνώριζαν το ότι πλησιάζει ο Ραδάγαισος, υποδηλώνουν ότι η διαδρομή του περνούσε από το νοτιοανατολικό Noρικόν και τη δυτική Παννονία. Περίπου αυτή την εποχή η Flavia Solva κάηκε και εγκαταλείφθηκε σε μεγάλο βαθμό και το Aguntum Wilhelm Alzinger, "Das Municipium Claudium Aguntum", Aufstieg und Niedergang der Römischen Welt: Principat II:6 (Berlin, 1977:403), noted in Wolfram 1988:169 note 328. καταστράφηκε από φωτιά. Ένας απροσδιόριστος αριθμός προσφύγων τράπηκε σε φυγή μπροστά από τον στρατό του, καθώς βάδιζε επάνω από τις Άλπεις.  Ειπώθηκε από τους σύγχρονους ότι οι Αρειανοί Χριστιανοί διόγκωσαν τις δυνάμεις του. Wolfram :169.

Η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπό τον Στιλίχωνα κινητοποίησε τριάντα numeri (περίπου 15.000 άνδρες) από τον ιταλικό στρατό πεδίου, ως απάντηση στην εισβολή του Ραδάγαισου. Heather, p. 198 Heather, p. 205 Μία δεύτερη ομάδα ρωμαϊκών στρατευμάτων, που πιθανώς ανακλήθηκε από τα σύνορα του Ρήνου, συμπλήρωνε τις ιταλικές δυνάμεις.  Επιπλέον, έλαβαν βοήθεια από τους Γότθους υπόσπονδους (foederati) υπό τον Σάρο και τις Ουννικές δυνάμεις υπό τον Ουλντίν.  Ο Aλάριχ Α΄ παρέμεινε ανενεργός σε όλο το επεισόδιο, δεσμευμένος με συνθήκη στο Iλλυρικόν. Wolfram 1988:169, notes that Orosius placed them face to face and Isidore of Seville followed him..

Ο στρατός του Ραδάγαισου είχε τη βόρεια Ιταλία για τουλάχιστον έξι μήνες, ενώ η Αυτοκρατορία κινητοποιούσε τις δυνάμεις της. Heather, p. 205 Τελικά πήραν το δρόμο τους προς την κοινότητα του προγεφυρώματος της Φλωρεντίας. Απέκλεισαν την πόλη, όπου σκοτώθηκαν τουλάχιστον το ένα τρίτο των στρατευμάτων και των συμμάχων των Γότθων. 

 Σύλληψη, θάνατος και επακόλουθα 
Ο στρατός του Στιλίχωνος ανακούφισε την πολιορκία της Φλωρεντίας, καθώς η πόλη πλησίαζε στο σημείο της παράδοσης. Η ρωμαϊκή αντεπίθεση ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη, και ο Ραδάγαισος αναγκάστηκε να υποχωρήσει στους λόφους του Φιέζολε, περίπου 8 χλμ. μακριά. Εκεί, ο Ραδάγαισος εγκατέλειψε τους οπαδούς του και προσπάθησε να διαφύγει, αλλά συνελήφθη από τους Ρωμαίους. Heather, p. 205 Ο ιστορικός Πήτερ Χήδερ υποθέτει, ότι η απόπειρα απόδρασης του Ραδάγαισου μπορεί να εξαναγκάστηκε από μία εξέγερση στο στράτευμά του. Heather, p. 206 Εκτελέστηκε στις 23 Αυγούστου 406. Peter Heather, The Fall of the Roman Empire: A New History of Rome and the Barbarians, 2nd ed. 2006:194; L. Schmidt, Ostgermanen 267, following Auctarium Havniense, noted by Wolfram 1988:169. Από τους υψηλόβαθμους μαχητές του 12.000 στρατεύτηκαν στον ρωμαϊκό στρατό. Μερικοί από τους υπόλοιπους οπαδούς διασκορπίστηκαν, ενώ τόσοι πολλοί από τους άλλους πωλήθηκαν ως σκλάβοι, που το σκλαβοπάζαρο κατέρρευσε για λίγο. Heather, p. 198  Wolfram 1988:171

 Αρχαίες πηγές 
 Ιστορία του Οροσίου
 Ιστορία του Ζωσίμου
 Χρονικό του Προπέρου της Ακουιτανίας
 Χρονικό του κόμη Μαρκελλίνου
 Αυγουστίνος της Ιππώνος, Πόλη του Θεού, Βιβλίο 5, Κεφάλαιο 23

 Άλλες αναφορές 
 Edward Gibbon in the History of the Decline and Fall of the Roman Empire (1776), Κεφάλαιο 30 

 Δείτε επίσης 
 Γαϊνάς
 Aρβόγαστ
 Oδόακρος

 Σημειώσεις 

 Βιβλιογραφικές αναφορές 


 Περαιτέρω ανάγνωση 
 Drinkwater, John F., «The suurpers Constantine III (407-411) and Jovinus (411-413)», Britannia 29 (1998:269-98).
 Michael Kulikowski, «Βάρβαροι στη Γαλατία, Σφετεριστές στη Βρετανία» Britannia 31 (2000:325-345).

Κατηγορία:Γότθοι