Οργάνωση Αμπού Νιντάλ

Η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ (συντόμευση: ΑΝΟ) είναι το πιο κοινό όνομα για την παλαιστινιακή εθνικιστική μαχητική ομάδα Φατάχ - Το Επαναστατικό Συμβούλιο ( Φατάχ αλ-Μάτζλες αλ-Τάουρι ). Η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ πήρε το όνομά του από τον ιδρυτή του Αμπού Νιντάλ. Δημιουργήθηκε από μια διάσπαση από τη φατρία Φατάχ της PLO του Γιάσερ Αραφάτ το 1974. Η Οργάνωση έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από τις Ηνωμένες Πολιτείες,  το Ηνωμένο Βασίλειο,  την Ιαπωνία,  το Ισραήλ, τον Καναδά,  και την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ ήταν κοσμική και εξέφραζε τον αντιδυτικισμό, αλλά δεν συνδέθηκε ιδιαίτερα με καμία ιδεολογία ή τουλάχιστον δεν κοινοποιήθηκε τέτοια αρχή.   Η οργάνωση ήταν στενά συνδεδεμένη με την προσωπική ατζέντα του Αμπού Νιντάλ.  Η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ πραγματοποίησε αεροπειρατείες, δολοφονίες και απαγωγές διπλωματών και επιθέσεις σε συναγωγές – 90 επιθέσεις κατά την περίοδο 1974–1992. Ο Νιντάλ πέθανε στη Βαγδάτη το 2002. 

 Σχηματισμός και υπόβαθρο 
Η οργάνωση  ιδρύθηκε από τον Σαμπρί Χαλίλ αλ-Μπάνα (Αμπού Νιντάλ), έναν Παλαιστίνιο Άραβα εθνικιστή και πρώην μέλος του κόμματος Μπάαθ . Ο αλ-Μπάνα ίδρυσε τη φατρία του εντός της PLO, λίγο πριν από τον Μαύρο Σεπτέμβρη στην Ιορδανία, και μετά από εσωτερικές διαφωνίες εντός της PLO. Κατά τη διάρκεια του Τρίτου Συνεδρίου της Φατάχ στη Δαμασκό το 1971, αναδείχθηκε ηγέτης μιας αριστερής συμμαχίας ενάντια στον Γιάσερ Αραφάτ.

Η πρώτη ανεξάρτητη επιχείρηση του Αμπού Νιντάλ έλαβε χώρα στις 5 Σεπτεμβρίου 1973, όταν πέντε ένοπλοι χρησιμοποιώντας το όνομα Al-Iqab ("Η τιμωρία") κατέλαβαν την πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στο Παρίσι, παίρνοντας 11 ομήρους και απειλώντας να ανατινάξουν το κτίριο εάν ο Abu Dawud δεν ήταν απελευθερώνοταν από τη φυλακή στην Ιορδανία, όπου είχε συλληφθεί τον Φεβρουάριο του 1973 για απόπειρα κατά της ζωής του βασιλιά Χουσεΐν. Melman 1986, p. 69. Μετά το περιστατικό, ο Μαχμούντ Αμπάς της PLO μετέβη στο Ιράκ για να συναντήσει τον Αμπού Νιντάλ. Στη συνάντηση αυτή, ο Αμπάς θύμωσε τόσο πολύ που βγήκε από τη συνεδρίαση, ακολουθούμενος από τους άλλους αντιπροσώπους της PLO, και από εκείνο το σημείο και μετά, η PLO θεώρησε τον Αμπού Νιντάλ ως μισθοφόρο. Seale 1992, p. 92.

Δύο μήνες αργότερα, ακριβώς μετά τον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ τον Οκτώβριο του 1973, κατά τη διάρκεια συζητήσεων για τη σύγκληση ειρηνευτικής διάσκεψης στη Γενεύη, η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ απήγαγε ένα αεροσκάφος της KLM, χρησιμοποιώντας το όνομα της Αραβικής Οργάνωσης Εθνικιστών Νέων. Η επιχείρηση είχε σκοπό να δώσει το μύνημα στη Φατάχ να μην στείλει εκπροσώπους σε καμία ειρηνευτική διάσκεψη. Σε απάντηση, ο Αραφάτ έδιωξε επίσημα τον Αμπού Νιντάλ από τη Φατάχ τον Μάρτιο του 1974 και η ρήξη μεταξύ των δύο ομάδων και των δύο ανδρών ήταν οριστική. Melman 1986, p. 70. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, η Αμπού Νιντάλ σχημάτισε το Μέτωπο Απόρριψης, έναν πολιτικό συνασπισμό που αντιτάχθηκε στο Πρόγραμμα Δέκα Σημείων που εγκρίθηκε από την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης στη 12η σύνοδο του Παλαιστινιακού Εθνικού Κογκρέσου. Chakhtoura, Maria, La guerre des graffiti, Beyrouth, Éditions Dar an-Nahar, 2005, page 136.

Ο Αμπού Νιντάλ στη συνέχεια μετακόμισε στο Μπααθικό Ιράκ όπου ίδρυσε την οργάνωση του, η οποία σύντομα ξεκίνησε μια σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων με στόχο το Ισραήλ και τις δυτικές χώρες. Καθιερωμένος ως ανεξάρτητος εργολάβος, ο Αμπού Νιντάλ θεωρείται από το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών ότι διέταξε επιθέσεις σε 20 χώρες, σκοτώνοντας ή τραυματίζοντας περισσότερους από 900 ανθρώπους.  Οι πιο διαβόητες επιθέσεις της ομάδας ANO ήταν στα γκισέ εισιτηρίων της El Al στα αεροδρόμια της Ρώμης και της Βιέννης τον Δεκέμβριο του 1985, όταν Άραβες ένοπλοι άνοιξαν πυρ εναντίον επιβατών, σκοτώνοντας 18 και τραυματίζοντας 120. Ο Πάτρικ Σιλ, ο βιογράφος του Αμπού Νιντάλ, έγραψε για τις επιθέσεις ότι «η τυχαία σκληρότητά τους τις χαρακτήρισε ως τυπικές επιχειρήσεις του Αμπού Νιντάλ». Seale 1992, pp. 243–244.

 Επιθέσεις της Αμπού Νιντάλ 
Η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ πραγματοποίησε επιθέσεις σε 20 χώρες, σκοτώνοντας ή τραυματίζοντας σχεδόν 1.650 άτομα. Στους στόχους περιλαμβάνονται οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, το Ισραήλ, οι μετριοπαθείς Παλαιστίνιοι, η PLO και διάφορες αραβικές και ευρωπαϊκές χώρες. Η Οργάνωση δεν έχει επιτεθεί σε δυτικούς στόχους από τα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Σημαντικές επιθέσεις περιελάμβαναν τις επιθέσεις στα αεροδρόμια της Ρώμης και της Βιέννης τον Δεκέμβριο του 1985, τη συναγωγή Neve Shalom στην Κωνσταντινούπολη και την αεροπειρατεία της πτήσης 73 της Pan Am στο Καράτσι τον Σεπτέμβριο του 1986 και την επίθεση στο πλοίο ημερήσιας εκδρομής City of Poros στην Ελλάδα τον Ιούλιο του 1988.

Η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ έχει σημειωθεί ιδιαίτερα για την αδιάλλακτη στάση της στη διαπραγμάτευση με το Ισραήλ, αντιμετωπίζοντας οτιδήποτε λιγότερο από τον ολοκληρωτικό ένοπλο αγώνα εναντίον του Ισραήλ ως προδοσία. Αυτό οδήγησε την ομάδα να πραγματοποιήσει πολυάριθμες επιθέσεις κατά της PLO, η οποία είχε καταστήσει σαφές ότι αποδέχτηκε μια λύση στη σύγκρουση μέσω διαπραγματεύσεων. Η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ πιστεύεται ότι δολοφόνησε τον αναπληρωτή αρχηγό της PLO Abu Iyad και τον αρχηγό ασφαλείας της PLO Abul Hul στην Τύνιδα τον Ιανουάριο του 1991. Επίσης δολοφόνησε έναν Ιορδανό διπλωμάτη στον Λίβανο τον Ιανουάριο του 1994 και έχει συνδεθεί με τη δολοφονία του εκπροσώπου της PLO εκεί. Ο γνωστός μετριοπαθής της PLO Issam Sartawi σκοτώθηκε από την οργάνωση το 1983. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η ομάδα έκανε επίσης μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του σημερινού Παλαιστίνιου προέδρου και προέδρου της PLO, Μαχμούντ Αμπάς . Αυτές οι επιθέσεις, και πολλές άλλες, οδήγησαν την PLO να εκδώσει ερήμην θανατική ποινή κατά του Αμπού Νιντάλ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, έκανε μια προσπάθεια να αποκτήσει τον έλεγχο ενός προσφυγικού καταυλισμού στο Λίβανο, αλλά αυτό ματαιώθηκε από τις οργανώσεις της PLO.

 Εσωτερικά βασανιστήρια και εκτελέσεις 
Η επίσημη εφημερίδα της Οργάνωσης Αμπού Νιντάλ Filastin al-Thawra ανήγγειλε τακτικά ιστορίες για την εκτέλεση προδοτών μέσα στο κίνημα. Abu Khalil, 2000. Κάθε νέος που στρατολογούνταν στην Οργάνωση Αμπού Νιντάλ έλαβε αρκετές ημέρες για να γράψει την ιστορία της ζωής του και να υπογράψει ένα χαρτί συμφωνώντας με την εκτέλεσή του, εάν κάτι δεν ήταν αληθές. Κάθε τόσο, ο νεοσύλλεκτος καλείται να ξαναγράψει ολόκληρη την ιστορία. Τυχόν ασυμφωνίες θεωρήθηκαν ως απόδειξη ότι ήταν κατάσκοπος και θα τον έβαζαν να το ξαναγράψει, συχνά μετά από μέρες ξυλοδαρμού και νύχτες αναγκασμένος να κοιμάται όρθιος. Seale 1992, pp. 6–7.

Μέχρι το 1987, η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ χρησιμοποίησε ακραίες τακτικές βασανιστηρίων σε μέλη της που ήταν ύποπτοι για προδοσία και απιστία. Seale 1992, pp. 287–289. Η τακτική περιελάμβανε τον κρεμασμό των κρατουμένων γυμνών, μαστίγωμα μέχρι να χάσουν τις αισθήσεις τους, τη χρήση αλατιού ή σκόνης τσίλι για να τους αναζωογονήσει. Επίσης τους βάζανε σε ελαστικά αυτοκινήτου για μαστίγωμα και αλάτι, το λιώσιμο πλαστικού στο δέρμα τους, το τηγάνισμα των γεννητικών τους οργάνων και τον περιορισμό τους σε μικροσκοπικά κελιά χειροπόδαρα. Εάν τα κελιά ήταν γεμάτα, οι κρατούμενοι μπορεί να θάβονταν ζωντανοί με έναν ατσάλινο σωλήνα για να αναπνέουν. Η εκτέλεση τους πραγματοποιούνταν με βολή μιας σφαίρας στον σωλήνα. Clarridge 1997, cited in Ledeen 2002.

Από το 1987 έως το 1988, εκατοντάδες μέλη της οργάνωσης του Αμπού Νιντάλ σκοτώθηκαν λόγω εσωτερικής παράνοιας και τρομοκρατικών τακτικών. Με ψευδείς κατηγορίες σκοτώθηκε και η ηλικιωμένη σύζυγος ενός βετεράνου μέλους. Οι δολοφονίες πραγματοποιήθηκαν κυρίως από τέσσερα άτομα: τον Μουσταφά Ιμπραήμ Σαντούκα, τον Ισάμ Μαράκα, τον Σουλεϊμάν Σαμρίν και τον Μουσταφά Αουάντ. Οι αποφάσεις για τη δολοφονία ελήφθησαν κυρίως από τον ίδιο τον Αμπού Νιντάλ αφού προηγουμένος είχε καταναλώσει ένα ολόκληρο μπουκάλι ουίσκι τη νύχτα. Seale 1992, pp. 287–289. Σύμφωνα με αντιφρονούντες της οργάνωσης, οι επιθέσεις που έγιναν από την ομάδα δεν είχαν σχέση με την παλαιστινιακή υπόθεση και οδήγησαν στην αποστασία τους. Επιπλέον, ισχυρίστηκαν ότι το αντάρτικο ήταν το «ζωντανό παράδειγμα της παράνοιας». 

 Δείτε επίσης 
 Αμπού Νιντάλ
 Αραβικό Λαϊκό Κίνημα
 Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης
 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 



Κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις
Κατηγορία:Παλαιστίνη