Μπαχμούτ

Το Μπαχμούτ (), παλαιότερα γνωστό ως Αρτέμιφσκ () ή Αρτιόμοφσκ () από το 1924 έως το 2016, είναι πόλη που βρίσκεται στην ανατολική Ουκρανία. Λειτουργεί ως διοικητικό κέντρο της ομώνυμης επαρχίας στην Περιφέρεια του Ντονέτσκ. Η πόλη βρίσκεται περίπου 89 χιλιόμετρα βόρεια του Ντονέτσκ, του διοικητικού κέντρου της περιφέρειας και ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 71.094 κατοίκους σύμφωνα με εκτίμηση για την 1η Ιανουαρίου 2022.  

Το Μπαχμούτ ήταν η πρωτεύουσα της στρατιωτικής περιφέρειας της  Σλαβοσερβίας (1753–1764), η οποία ιδρύθηκε από Σέρβους κυρίως που οι Ρώσοι έστειλαν για κατοίκηση και ως φύλακες στα τότε νοτιοανατολικά σύνορα. Το 1920-1924, η πόλη ήταν διοικητικό κέντρο του Κυβερνείου Ντονέτς της Ουκρανικής ΣΣΔ.

Κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022, το Μπαχμούτ πολιορκήθηκε και υπέστη εκτεταμένες ζημιές από τις ρωσικές δυνάμεις, με τον Ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκι ν' αναφέρει στις 11 Δεκεμβρίου 2022 ότι η πόλη είχε μετατραπεί σε «καμένα ερείπια».  Ο πληθυσμός της πόλης ενδέχεται να έχει μειωθεί κατά 97%. Οι ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν την πόλη Μπαχμούτ μέχρι τις 21 Μαΐου 2023.   
μικρογραφία| Ιστορικός χάρτης του Μπαχμούτ και των οχυρώσεών του
μικρογραφία| Το Μπαχμούτ στα τέλη του 19ου αιώνα
μικρογραφία| Η Πλατεία Ελευθερίας στο Μπαχμούτ
μικρογραφία| Πρώην γυμνάσιο
μικρογραφία| Κτήριο Ινστιτούτου Σιδηροδρόμων
μικρογραφία| Παλαιό κτήριο τράπεζας
μικρογραφία| Στο κέντρο της πόλης Μπαχμούτ
μικρογραφία| Κτήριο Δημοτικού Συμβουλίου
μικρογραφία| Μικροπεριφέρεια σοβιετικής εποχής
μικρογραφία| Στάδιο Bakhmut Avanhard (Ιανουάριος 2019)
μικρογραφία| Συναγωγή του Μπαχμούτ

 Ετυμολογία 
Υπάρχει μια θεωρία ότι η προέλευση της λέξης Μπαχμούτ είναι παραφθορά της λέξης Muhammad / Mahmud στα τουρκικά/ταταρικά.  Μια άλλη θεωρία είναι ότι μια παρόμοια παραλλαγή της ίδιας λέξης σημαίνει «αλμυρό νερό». Και στις δύο περιπτώσεις, το όνομα της πόλης θεωρείται ότι συνδέεται με την παλαιά κατοχή των γύρω εδαφών από Τούρκους/Τατάρους. 

 Ονομασίες της πόλης ανά περίοδο 

 1571–1924: Μπαχμούτ
 1924–1941: Αρτιόμοφσκ
 1942–1943: Μπαχμούτ
 1943–1992: Αρτιόμοφσκ
 1992–2016: Αρτέμιφσκ
 2016–σήμερα: Μπαχμούτ

 Ιστορία 
Αν και υπάρχουν ενδείξεις προηγούμενης εγκατάστασης το 1556, η πρώτη επίσημη αναφορά του Μπαχμούτ χρονολογείται από το 1571, όταν ο Ιβάν ο Τρομερός, προκειμένου να προστατεύσει τα νότια σύνορα του ρωσικού κράτους από τις επιδρομές των Τατάρων της Κριμαίας  και των Τατάρων Νογκάι, διέταξε τη δημιουργία συνοριακών οχυρώσεων κατά μήκος των ποταμών Αϊντάρ και Ντονέτς.Булавинское восстание. (1707—1708 гг.) Труды Историко-Археографического Института Академии Наук СССР. — Москва 1935.  Ο οικισμός περιγράφηκε τότε ως φρούριο φρουράς (στορόζα) που πήρε το όνομά του από τον κοντινό ποταμό Μπαχμούτκα, παραπόταμο του Ντονέτς, και βρισκόταν στις εκβολές ενός ρέματος που ονομάζεται Τσόρνι Ζαρεμπέτς.Artemivsk (Артемівськ) . The History of cities and villages of the Ukrainian SSR. 

Το 1701, ο Πέτρος Α' διέταξε ν' αναβαθμιστεί το οχυρό στο Μπαχμούτ και να χαρακτηριστεί πόλη το παρακείμενο σλόμποντα (ελεύθερο χωριό) του Μπαχμούτ. Το νέο φρούριο ολοκληρώθηκε το 1703 και στέγασε 170 άτομα. Το 1704 ο Πέτρος διέταξε μερικούς Κοζάκους να εγκατασταθούν στον ποταμό Μπαχμούτκα και να εξορύξουν αλάτι. Ο πληθυσμός του Μπαχμούτ διπλασιάστηκε και η πόλη υπήχθη στο Σύνταγμα Ιζιούμ, μια επαρχία της Ελεύθερης Ουκρανίας.

Το φθινόπωρο του 1705, το Μπαχμούτ έγινε ένα από τα κέντρα της εξέγερσης Μπουλαβίν. Ένα απόσπασμα των Κοζάκων του Ντον με επικεφαλής τον αταμάνο Κοντράτι Μπουλαβίν κατέλαβε τα αλατωρυχεία του Μπαχμούτ και την ίδια την πόλη μέχρι τις 7 Μαρτίου 1708, όταν και ανακαταλήφθηκε από τα κυβερνητικά στρατεύματα.

Από το 1708 έως τις 22 Απριλίου 1725, το Μπαχμούτ τέθηκε υπό το Κυβερνείο του Αζόφ. Στις 29 Μαΐου 1719, έγινε το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Μπαχμούτ εντός του Κυβερνείου του Αζόφ. Από το 1753 έως το 1764, ήταν μια μεγάλη πόλη της περιοχής-στρατιωτικής περιφέρειας της Σλαβοσερβίας, που κατοικήθηκε από αποίκους από τη Σερβία και αλλού που εγκατέστησε εκεί ο τσάρος για φύλαξη των συνόρων.

Το 1783, το Μπαχμούτ υπήχθη στην επαρχία Γιεκατερινοσλάβ (Κυβερνείο Νοβοροσίσκ).  Εκείνη την εποχή η πόλη είχε 49 μεγάλα σπίτια και πέντε εργοστάσια που παρήγαν τούβλα, κεριά και σαπούνι. Η πόλη είχε περίπου 150 καταστήματα, ένα νοσοκομείο και τρία σχολεία: δύο ιδιωτικά οικοτροφεία για παιδιά πλουσίων και ένα κυριακάτικο σχολείο για παιδιά εργατών. Το Μπαχμούτ είχε ένα μεγάλο κέντρο της πόλης όπου γίνονταν πανηγύρια δύο φορές το χρόνο, στις 12 Ιουλίου (Ημέρα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου) και στις 21 Σεπτεμβρίου (Ημέρα Γεννήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου). Ο ετήσιος κύκλος εργασιών της πόλης ήταν περίπου 1 εκατομμύριο ρούβλια.

Στις 2 Αυγούστου 1811 εγκρίθηκε το έμβλημα της πόλης. Στις 25 Ιανουαρίου 1851, η πόλη έγινε δήμος, με δήμαρχο τον Βασίλι Περσίν. Το 1875 εγκαταστάθηκε δημοτικό σύστημα ύδρευσης. Οι δρόμοι στρώθηκαν το 1900. Το 1876 ανακαλύφθηκαν μεγάλα κοιτάσματα ορυκτού αλατιού στη λεκάνη του Μπαχμούτ, οδηγώντας σε ταχεία αύξηση του αριθμού των αλατωρυχείων. Το Μπαχμούτ παρήγε σύντομα το 12% της συνολικής ρωσικής παραγωγής αλατιού.

Η κατασκευή του σιδηροδρόμου Χάρκοβο - Μπαχμούτ - Ποπάσνα ενθάρρυνε την παραγωγή αλάβαστρου, σοβά, τούβλων, πλακιδίων και ανθρακικού νατρίου στην πόλη. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, αναπτύχθηκε μια μεταλλουργική βιομηχανία. Μέχρι το 1900, η πόλη είχε 76 μικρές βιομηχανικές επιχειρήσεις, που απασχολούσαν 1.078 εργάτες, καθώς και τέσσερα αλατωρυχεία, τα οποία απασχολούσαν 874 εργάτες.

Μέχρι το 1913, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 28.000 κάτοικοι. Υπήρχαν δύο νοσοκομεία με 210 κλίνες, τέσσερα γυμνάσια και δύο επαγγελματικά σχολεία, έξι μονοτάξια σχολεία, τέσσερα ενοριακά σχολεία και μια ιδιωτική βιβλιοθήκη. Τον Απρίλιο του 1918, μετά την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, στρατεύματα πιστά στη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας ανέλαβαν τον έλεγχο του Μπαχμούτ. Στις 27 Δεκεμβρίου 1919, επιβλήθηκε ο σοβιετικός έλεγχος στην πόλη. Το 1923, υπήρχαν 36 επιχειρήσεις στο Μπαχμούτ, συμπεριλαμβανομένου ενός εργοστασίου που προηγουμένως κατασκεύαζε καρφιά, ένα εργοστάσιο που παρήγε προϊόντα χύτευσης για τη γεωργία, καθώς και εργοστάσια τούβλων, κεραμιδιών και αλάβαστρου, και ένα εργοστάσιο υποδημάτων. Από τις 16 Απριλίου 1920 έως την 1η Αυγούστου 1925, το Μπαχμούτ ήταν το διοικητικό κέντρο της επαρχίας του Ντονέτσκ.

Το 1924, το όνομα της πόλης άλλαξε από Μπαχμούτ σε Αρτιόμοφσκ, προς τιμήν ενός Ρώσου Μπολσεβίκου της επανάστασης, γνωστού ως Αρτιόμ, που έζησε και εργάστηκε στην πόλη τα πρώτα χρόνια της επανάστασης. 

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν το Αρτιόμοφσκ από τις 31 Οκτωβρίου 1941 έως τις 5 Σεπτεμβρίου 1943. Ο Νικολάι Μιχάηλοβιτς Ζόροφ ήταν γραμματέας της υπόγειας Επιτροπής του Κόμματος της Πόλης κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής από το 1941. Στις αρχές του 1942, το Γερμανικό Einsatzgruppe C μετέφερε περίπου 3.000 Εβραίους από το Αρτιόμοφσκ σε ένα ορυχείο δύο χιλιόμετρα έξω από την πόλη και πυροβόλησε στο πλήθος, σκοτώνοντας αρκετούς ανθρώπους και οδηγώντας τους υπόλοιπους σε μια σήραγγα. Στη συνέχεια, οι στρατιώτες έκλεισαν με τούβλα την είσοδο της σήραγγας, πνίγοντας τους χιλιάδες ανθρώπους που είχαν παγιδευτεί μέσα. 

Το 1961, ο Κούζμα Πέτροβιτς Γκολόβκο έγινε Πρώτος Γραμματέας της Επιτροπής του Κόμματος της Πόλης, ακολουθούμενος από τον Ιβάν Μαλυούκιν το 1966, τον Νικολάι Σ. Ταγκάν το 1976 και τον Γιούρι Κ. Σμιρνόφ από το 1980 έως το 1983. Από τον Απρίλιο του 1990 έως το 1994, κατά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Αλεξέι Ρέβα ήταν Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου και εξελέγη δήμαρχος το 1994, τρία χρόνια αφότου η Ουκρανία ανέκτησε την ανεξαρτησία της. 

Τον Ιανουάριο του 1999, ένα φιλανθρωπικό εβραϊκό ίδρυμα στο Μπαχμούτ, το δημοτικό συμβούλιο του Αρτέμιφσκ (ουκρανικό όνομα της πόλης) και ένα οινοποιείο που άνοιξε στην περιοχή το 1952, εγκαινίασαν ένα μνημείο για τη μνήμη των θυμάτων της μαζικής δολοφονίας του 1942. Το μνημείο χτίστηκε σε μια πρόσοψη βράχου στο παλιό ορυχείο όπου συγκεντρώνεται το νερό και ονομάστηκε «Τείχος των Δακρύων» για τους δολοφονημένους Εβραίους του Μπαχμούτ. 

 Ρωσο-Ουκρανικός Πόλεμος 

 2014  Πόλεμος στο Ντονμπάς 
Κατά τη διάρκεια των αναταραχών υπέρ της αυτονομίας του 2014, οι αντάρτες της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ διεκδίκησαν την πόλη του Αρτέμιφσκ (ουκρανικό όνομα) ως μέρος της επικράτειάς τους.   Οι ουκρανικές κυβερνητικές δυνάμεις ανακατέλαβαν την πόλη, μαζί με τη Ντρουζκίφκα, στις 7 Ιουλίου 2014.  

Στις 15 Μαΐου 2015, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο υπέγραψε νομοσχέδιο με το οποίο ξεκίνησε μια εξάμηνη περίοδος για την αφαίρεση κομμουνιστικών μνημείων και την υποχρεωτική μετονομασία οικισμών, διαγράφοντας ονόματα που σχετίζονταν με τον κομμουνισμό. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2015, το δημοτικό συμβούλιο ψήφισε για την αποκατάσταση του πρώην ονόματος της πόλης Μπαχμούτ. Renaming city and streets.  Η τελική απόφαση ελήφθη από τη Βερχόβνα Ράντα (εθνικό κοινοβούλιο της Ουκρανίας) στις 4 Φεβρουαρίου 2016. 

 2022 Ρωσική εισβολή 
Κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022, το Μπαχμούτ έγινε πόλη της πρώτης γραμμής τον Μάιο  και άρχισε να βομβαρδίζεται τακτικά από τον ρωσικό στρατό.    , σύμφωνα με τις τοπικές αρχές, περίπου 20.000 άνθρωποι παρέμεναν στην πόλη.  Η Ρωσία έδωσε προτεραιότητα στο Μπαχμούτ ως την κύρια επιθετική της προσπάθεια μέχρι τον Αύγουστο του 2022.

Σύμφωνα με το Associated Press τον Οκτώβριο του 2022, «η κατάληψη του Μπαχμούτ θα διέκοπτε τις γραμμές ανεφοδιασμού της Ουκρανίας και θα άνοιγε μια διαδρομή για τις ρωσικές δυνάμεις να πιέσουν προς το Κραματόρσκ και το Σλοβιάνσκ, βασικά ουκρανικά προπύργια στην επαρχία Ντονέτσκ».  Σε μια ανάλυση του Δεκεμβρίου για τη ρωσική επίθεση, ωστόσο, το Υπουργείο Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου ανέφερε ότι «η κατάληψη της πόλης θα είχε περιορισμένη επιχειρησιακή αξία αν και θα επέτρεπε δυνητικά στη Ρωσία να απειλήσει τις μεγαλύτερες αστικές περιοχές του Κραματόρσκ και του Σλοβιάνσκ». 

Στις 11 Δεκεμβρίου 2022, ο πρόεδρος της Ουκρανίας Ζελένσκι είπε ότι οι ρωσικές δυνάμεις μετέτρεψαν την πόλη Μπαχμούτ σε «καμένα ερείπια».                      Μετά από πολύνεκρες συγκρούσεις, οι ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν την πόλη Μπαχμούτ μέχρι τις 21 Μαΐου 2023.

 Δημογραφικά στοιχεία 
Την 1η Ιουνίου 2017, ο πληθυσμός του Μπαχμούτ ήταν 75.900. 

Σύμφωνα με την ουκρανική απογραφή του 2001, η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Ουκρανοί που μιλούν ρωσικά ως πρώτη γλώσσα: Національний склад та рідна мова населення Донецької області. Розподіл постійного населення за найбільш численними національностями та рідною мовою по міськрадах та районах. (tr.  

 Εθνότητα Ποσοστό Ουκρανοί 69,4% Ρώσοι 27,5% Λευκορώσοι 0,6% Αρμένιοι 0,3% Ρομά 0,2% Εβραίοι 0,2%
 Γλώσσα Ποσοστό Ρωσική 62% Ουκρανική 35% Αρμενική 0,19% Ρομανί 0,15% Λευκορωσική 0,10%

 Οικονομία 
μικρογραφία| Οινοποιείο Bakhmut
Από το 1951, το Οινοποιείο Bakhmut βρίσκεται στην πόλη. Το αλατωρυχείο Artemsil βρίσκεται στο προάστιο Σολεντάρ, το οποίο περιέχει τον μεγαλύτερο υπόγειο θόλο αλατιού στον κόσμο. Είναι αρκετά μεγάλος ώστε να έχει επιπλεύσει μέσα ένα αερόστατο, να έχουν παιχτεί συμφωνίες στο παρελθόν και να έχουν διεξαχθεί ταυτόχρονα δύο επαγγελματικοί ποδοσφαιρικοί αγώνες. 

 Μεταφορές 
μικρογραφία| Σιδηροδρομικός Σταθμός Bakhmut-1
Οι αυτοκινητόδρομοι Χάρκοβο - Ροστόφ και Ντονέτσκ - Κίεβο διασχίζουν το Μπαχμούτ. Οι πόλεις Τσάσιβ Γιαρ και Σολεντάρ περιλαμβάνονται στον δήμο του Μπαχμούτ. Η πόλη διαθέτει ένα σύστημα δημόσιας συγκοινωνίας που αποτελείται από ένα δίκτυο τρόλεϊ και λεωφορείων.

 Εκπαίδευση 
μικρογραφία| Μαθητές και καθηγητές του Επαγγελματικού Κολλεγίου Πολιτισμού και Τεχνών του Μπαχμούτ
μικρογραφία| Συμφωνική Ορχήστρα και Χορωδία του BKM με το όνομα Ιβάν Καραμπύτς
Μέχρι την αρχή του πολέμου λειτουργούσαν 20 σχολεία (11.600 μαθητές), 29 νηπιαγωγεία (3.500 παιδιά), 4 επαγγελματικές σχολές (2.000 μαθητές), 2 τεχνικές σχολές (6.000 μαθητές), και αρκετές μουσικές σχολές. 

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι


Κατηγορία:Κατεστραμμένες πόλεις
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουκρανικά (uk)
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις