Εντ Γκειν

Ο Έντουαρτ («Εντ») Θίοντορ Γκειν (Αγγλ.: Edward "Ed" Theodore Gein, 27 Αυγούστου 1906, Λα Κρος, Ουισκόνσιν - 26 Ιουλίου 1984, Μάντισον , Ουισκόνσιν) ήταν Αμερικανός δολοφόνοςΤο «τέρας» που σαρώνει στο Netflix: Ο πραγματικός Εντ Γκέιν ήταν πολύ χειρότερος από την τηλεοπτική εκδοχή του,  .

Τα εγκλήματα του Γκειν, που διαπράχθηκαν γύρω από τη γενέτειρά του, το Πλέινφιλντ, στο Ουισκόνσιν, απέκτησαν ευρεία φήμη το 1957 αφού οι αρχές ανακάλυψαν ότι έκανε εκταφή πτωμάτων από τοπικά νεκροταφεία και είχε φτιάξει τρόπαια και αναμνηστικά από τα οστά και το δέρμα τους. Ο Γκειν ομολόγησε επίσης ότι σκότωσε δύο γυναίκες: την ιδιοκτήτρια ταβέρνας, Mary Hogan, το 1954, και την ιδιοκτήτρια καταστήματος υλικού, Bernice Worden, το 1957.

Το 1968 θεωρήθηκε ικανός να δικαστεί. Κρίθηκε ένοχος για τη δολοφονία της Worden, όμως κρίθηκε νομικά παράφρων και οδηγήθηκε σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Είναι θαμμένος δίπλα στην οικογένειά του στο νεκροταφείο του Πλέινφιλντ, σε έναν τάφο που πλέον είναι άσημος. Η ιστορία του κέρδισε ευρεία δημοσιότητα με την κυκλοφορία της σειράς Monster του Netflix με τίτλο Monster: The Ed Gein Story, στην οποία τον υποδύεται ο Τσάρλι Χάναμ.

 Πρώτα χρόνια 

 Παιδική ηλικία 
Ο Έντουαρντ Θίοντορ Γκιν γεννήθηκε στην κομητεία Λα Κρος του Ουισκόνσιν στις 27 Αυγούστου 1906, ο δεύτερος από τους δύο γιους του Τζορτζ Φίλιπ Γκιν (1873–1940) και της Αουγκούστα Βιλχελμίν Γκιν ( το γένος Λέρκε, 1878–1945), και οι δύο γερμανικής καταγωγής. Ο μόνος αδελφός του Γκιν ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός ονόματι Χένρι.  Η Αουγκούστα, η οποία ήταν ένθερμα θρησκευόμενη και κατ' όνομα Λουθηρανή,  συχνά κήρυττε στους γιους της για την έμφυτη ανηθικότητα του κόσμου, τα κακά του ποτού και την πεποίθησή της ότι όλες οι γυναίκες ήταν από τη φύση τους ακόλαστες και όργανα του διαβόλου. Κάθε απόγευμα έβρισκε χρόνο για να τους διαβάζει από τη Βίβλο, συνήθως επιλέγοντας εδάφια από την Παλαιά Διαθήκη και το Βιβλίο της Αποκάλυψης σχετικά με τον θάνατο, τη δολοφονία και τη θεϊκή τιμωρία.  Ο Γκιν είχε πρότυπο και τελικά έγινε εμμονικός με τη μητέρα του.

Στο Λα Κρος, ο πατέρας του Γκιν εργαζόταν ως ξυλουργός, βυρσοδέψης και πυροσβέστης. Είχε επίσης ένα τοπικό παντοπωλείο, αλλά σύντομα πούλησε την επιχείρηση και έφυγε από την πόλη με την οικογένειά του για να ζήσει σε ένα αγρόκτημα 155 στρεμμάτων (63 εκταρίων) στην πόλη Πλέινφιλντ του Ουισκόνσιν, το οποίο έγινε η μόνιμη κατοικία τους.  Ο πατέρας του Γκιν ήταν γνωστός ως βίαιος αλκοολικός που χτυπούσε τακτικά και τους δύο γιους του. Αυτό προκάλεσε εμβοές στα αυτιά του Εντ όταν ο πατέρας του τον χτυπούσε στο κεφάλι.  Η Αουγκούστα εκμεταλλεύτηκε την απομόνωση του αγροκτήματος απομακρύνοντας τους ξένους που θα μπορούσαν να είχαν επηρεάσει τους γιους της.

Ο Εντ έφευγε από το αγρόκτημα μόνο για να πάει σχολείο. Εκτός σχολείου, περνούσε τον περισσότερο χρόνο του κάνοντας δουλειές στο αγρόκτημα. Ήταν ντροπαλός και οι συμμαθητές και οι δάσκαλοι τον θυμόντουσαν ως ένα αινιγματικό περίεργο παιδί το οποίο  γελούσε με τα δικά του προσωπικά αστεία. Η Αυγούστα τον τιμωρούσε κάθε φορά που προσπαθούσε να κάνει φίλους, σύμφωνα με γνωστούς της οικογένειας. Παρά την κακή κοινωνική του ανάπτυξη, τα πήγαινε αρκετά καλά στο σχολείο, ιδιαίτερα στην ανάγνωση.

 Θάνατοι στο άμεσο οικογενειακό κύκλο 
Την 1η Απριλίου 1940, ο Τζορτζ Γκιν πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια σε ηλικία 66 ετών. Ο Εντ και ο αδελφός του Χένρι άρχισαν να κάνουν διάφορες δουλειές στην πόλη για να καλύψουν τα έξοδα διαβίωσης. Τα αδέρφια θεωρούνταν γενικά αξιόπιστα και έντιμα από την υπόλοιπη κοινότητα. Ενώ και οι δύο εργάζονταν ως μάστορες, ο Εντ συχνά έκανε μπέιμπι σίτινγκ για τους γείτονες, φαινομενικά ταυτιζόμενος πιο εύκολα με τα παιδιά παρά με τους ενήλικες. Ο Χένρι άρχισε να βγαίνει με μια διαζευγμένη μητέρα δύο παιδιών και σχεδίαζε να μετακομίσει μαζί της. Ανησυχούσε για την προσκόλληση του αδελφού του στη μητέρα τους και συχνά μιλούσε άσχημα γι' αυτήν στον Εντ, ο οποίος αντιδρούσε άσχημα και διαφωνούσε μαζί του.

Στις 16 Μαΐου 1944, ο Χένρι έκαιγε βλάστηση στην ιδιοκτησία.  Η φωτιά ξέφυγε από τον έλεγχο, απαιτώντας την παρέμβαση της τοπικής πυροσβεστικής υπηρεσίας. Μέχρι το τέλος της ημέρας —μετά την κατάσβεση της φωτιάς και την αποχώρηση των πυροσβεστών— ο Εντ ανέφερε την εξαφάνιση του Χένρι. Με φανάρια και φακούς, μια ομάδα έρευνας αναζήτησε τον 43χρονο Χένρι, του οποίου το πτώμα βρέθηκε μπρούμυτα.  Προφανώς, ο Χένρι ήταν νεκρός εδώ και αρκετό καιρό και φαινόταν ότι η αιτία θανάτου ήταν καρδιακή ανεπάρκεια, καθώς δεν είχε καεί ή τραυματιστεί με άλλο τρόπο.

Αργότερα, ο βιογράφος Χάρολντ Σέχτερ ανέφερε ότι ο Χένρι είχε μώλωπες στο κεφάλι του.  Η αστυνομία απέρριψε την πιθανότητα εγκληματικής ενέργειας και ο ιατροδικαστής της κομητείας αργότερα ανέφερε την ασφυξία ως αιτία θανάτου.  Οι αρχές αποδέχτηκαν τη θεωρία του ατυχήματος, αλλά δεν διεξήχθη επίσημη έρευνα και δεν πραγματοποιήθηκε νεκροψία.  Ανακρίνοντας τον Εντ σχετικά με τον θάνατο της Μπέρνις Γουόρντεν το 1957, ο πολιτειακός ερευνητής Τζο Γουιλιμόφσκι έθεσε ερωτήματα σχετικά με τον θάνατο του Χένρι.  

Με τον θάνατο του Χένρι, ο Εντ και η μητέρα του ήταν πλέον μόνοι. Η Αυγούστα υπέστη ένα παραλυτικό εγκεφαλικό επεισόδιο λίγο μετά τον θάνατο του Χένρι και ο Εντ αφοσιώθηκε στη φροντίδα της. Κάποια στιγμή το 1945, όπως αφηγήθηκε αργότερα, αυτός και η μητέρα του επισκέφθηκαν έναν άντρα ονόματι Σμιθ, που έμενε κοντά, για να αγοράσουν άχυρο. Σύμφωνα με τον Γκιν, η Αυγούστα είδε τον Σμιθ να χτυπάει έναν σκύλο. Μια γυναίκα μέσα στην κατοικία των Σμιθ βγήκε έξω και του φώναξε να σταματήσει, αλλά ο Σμιθ ξυλοκόπησε τον σκύλο μέχρι θανάτου. Η Αυγούστα ήταν εξαιρετικά αναστατωμένη από αυτή τη σκηνή. Αυτό που την ενόχλησε δεν φαινόταν να είναι η βιαιότητα προς τον σκύλο, αλλά, μάλλον, η παρουσία της γυναίκας.

Η Αυγούστα είπε στον Γκιν ότι η γυναίκα δεν ήταν παντρεμένη με τον Σμιθ και επομένως δεν είχε κανένα λόγο να βρίσκεται εκεί, αποκαλώντας την θυμωμένα «πόρνη του Σμιθ». Λίγο αργότερα υπέστη δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο και η υγεία της επιδεινώθηκε ραγδαία.  Η Αυγούστα τελικά πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου 1945, σε ηλικία 67 ετών. Ο Γκιν ήταν συντετριμμένος από τον θάνατο της μητέρας του. Σύμφωνα με τα λόγια του Σέχτερ, είχε «χάσει τον μόνο φίλο του και την μία αληθινή του αγάπη και ήταν απολύτως μόνος στον κόσμο».

 Εργασία 
Ο Γκιν κράτησε το αγρόκτημα και έβγαζε χρήματα από διάφορες δουλειές του ποδαριού. Έκλεισε τα δωμάτια που χρησιμοποιούσε η μητέρα του, συμπεριλαμβανομένου του επάνω ορόφου και του σαλονιού του κάτω ορόφου αφήνοντάς τα ανέγγιχτα. Ενώ το υπόλοιπο σπίτι γινόταν ολοένα και πιο άθλιο, αυτά τα δωμάτια παρέμειναν άθικτα. Ο Γκιν ζούσε σε ένα μικρό δωμάτιο δίπλα στην κουζίνα. Γύρω σε αυτή την εποχή, άρχισε να ενδιαφέρεται να διαβάζει περιοδικά pulp και ιστορίες περιπέτειας, ιδιαίτερα εκείνες που αφορούσαν κανίβαλους ή ναζιστικές θηριωδίες, ειδικά για την Ίλζε Κοχ, η οποία είχε κατηγορηθεί ότι επέλεγε κρατούμενους που είχαν τατουάζ για θανάτωση για να κατασκευάσει αμπαζούρ και άλλα αντικείμενα από το δέρμα τους. Το 1951, ο Γκιν άρχισε να λαμβάνει αγροτική επιδότηση από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και εργαζόταν περιστασιακά για το τοπικό συνεργείο οδοποιίας και για συνεργεία αλωνισμού στην περιοχή Πλέινφιλντ. Κάποια στιγμή μεταξύ 1946 και 1956, πούλησε ένα οικόπεδο 80 στρεμμάτων (32 εκταρίων) που κατείχε ο Χένρι.

 Εγκλήματα 

 Επιβεβαιωμένα 
Το πρωί της 16ης Νοεμβρίου 1957, η 58χρονη ιδιοκτήτρια καταστήματος εργαλείων στο Plainfield, Bernice Worden, εξαφανίστηκε. Το φορτηγό του καταστήματος εθεάθη να βγαίνει από το πίσω μέρος του κτιρίου γύρω στις 9:30  π.μ.  Ο γιος της Worden, ο βοηθός σερίφη Frank Worden, μπήκε στο κατάστημα γύρω στις 5:00  μ.μ. για να βρει το ταμείο ανοιχτό και λεκέδες αίματος στο πάτωμα.

Ο Φρανκ Γουόρντεν είπε στους ερευνητές ότι το βράδυ πριν από την εξαφάνιση της μητέρας του, ο Γκιν βρισκόταν στο κατάστημα και αναμενόταν να επιστρέψει το επόμενο πρωί για ένα γαλόνι αντιψυκτικό. Μια απόδειξη πώλησης για το αντιψυκτικό ήταν η τελευταία απόδειξη που έγραψε η Μπέρνις Γουόρντεν το πρωί που εξαφανίστηκε.  Εκείνο το βράδυ, ο Γκιν συνελήφθη σε ένα παντοπωλείο στο Γουέστ Πλέινφιλντ. Στο μεταξύ ο Σερίφης της Κομητείας Γουάουσαρα έψαξε το αγρόκτημα των Γκιν.

Ένας βοηθός σερίφη ανακάλυψε το αποκεφαλισμένο σώμα της Worden σε ένα υπόστεγο στην ιδιοκτησία του Γκιν, κρεμασμένο ανάποδα από τα πόδια της με μια οριζόντια ράβδο στους αστραγάλους της και σχοινιά στους καρπούς της. Ο κορμός ήταν «ντυμένος σαν ελάφι».  Η Worden είχε πυροβοληθεί με ένα τουφέκι διαμετρήματος 22mm και μετά τον θάνατό της το σώμα της ακρωτηριάστηκε. Ψάχνοντας στο σπίτι του Γκιν, οι αρχές βρήκαν ολόκληρα ανθρώπινα οστά και θραύσματα, ανθρώπινο δέρμα που κάλυπτε αρκετές καρέκλες, ανθρώπινα κρανία τοποθετημένα σε κολώνες κρεβατιού, μπολ φτιαγμένα από ανθρώπινα κρανία, κορσές και κολάν φτιαγμένα από ανθρώπινο δέρμα, μάσκες φτιαγμένες από το δέρμα γυναικείων κεφαλιών και αμπαζούρ φτιαγμένο από το δέρμα ενός ανθρώπινου προσώπου.

Αυτά τα αντικείμενα φωτογραφήθηκαν στο κρατικό εργαστήριο εγκληματολογίας και στη συνέχεια «απορρίφθηκαν με αξιοπρεπή τρόπο».  Όταν ανακρίθηκε, ο Γκιν είπε στους ερευνητές ότι μεταξύ 1947 και 1952, είχε κάνει έως και σαράντα νυχτερινές επισκέψεις σε τρία τοπικά νεκροταφεία για να ξεθάψει πρόσφατα θαμμένα σώματα, ενώ βρισκόταν σε κατάσταση «ζάλης». Σε περίπου τριάντα από αυτές τις επισκέψεις, είπε ότι βγήκε από τη ζάλη ενώ βρισκόταν στο νεκροταφείο, άφησε τον τάφο σε καλή κατάσταση και επέστρεψε σπίτι με άδεια χέρια. Σε άλλες περιπτώσεις, ξέθαψε τους τάφους πρόσφατα θαμμένων μεσήλικων γυναικών που νόμιζε ότι έμοιαζαν με τη μητέρα του και πήρε τα σώματα σπίτι, όπου έβρεξε το δέρμα τους για να φτιάξει συλλεκτικά αντικείμενα.

Ο Γκιν παραδέχτηκε ότι άνοιξε εννέα τάφους και οδήγησε τους ερευνητές σε αυτούς.  Ο Άλαν Γουιλίμοφσκι του κρατικού εργαστηρίου εγκληματολογίας συμμετείχε στο άνοιγμα τριών δοκιμαστικών τάφων που εντόπισε ο Γκιν. Τα φέρετρα βρίσκονταν μέσα σε ξύλινα κουτιά. Ο Γκιν είχε συλήσει τους τάφους λίγο μετά τις κηδείες, ενώ οι τάφοι ήταν ημιτελείς. Οι τάφοι εξετάστηκε αν ανοίχτηκαν επειδή οι αρχές δεν ήταν σίγουροι για το αν ο λεπτός Γκιν ήταν ικανός να σκάψει μόνος του έναν τάφο κατά τη διάρκεια μιας βραδιάς. Βρέθηκαν όπως περιέγραψε ο Γκιν: ένα φέρετρο ήταν άδειο, ένα άλλο φέρετρο ήταν άδειο αλλά περιείχε μερικά οστά και τον λοστό του Γκιν, και από το τελευταίο φέρετρο έλειπε το μεγαλύτερο μέρος του σώματος, ωστόσο ο Γκιν είχε επιστρέψει δαχτυλίδια και ορισμένα μέλη του σώματος.  Έτσι, η ομολογία του Γκιν επιβεβαιώθηκε σε μεγάλο βαθμό.

Λίγο μετά τον θάνατο της μητέρας του,  άρχισε να δημιουργεί ένα «γυναικείο κοστούμι» ώστε «να μπορεί να γίνει η μητέρα του—να σέρνεται κυριολεκτικά στο δέρμα της».  Αρνήθηκε ότι είχε σεξουαλική επαφή με τα σώματα που ξέθαψε, εξηγώντας: «Μύριζαν πολύ άσχημα».  Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης από το κρατικό εγκληματολογικό εργαστήριο,  παραδέχτηκε ότι πυροβόλησε την 51χρονη Mary Hogan, ιδιοκτήτρια ταβέρνας που αγνοούνταν από τις 8 Δεκεμβρίου 1954. Το κεφάλι της βρέθηκε αργότερα στο σπίτι του, αν και αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμνηση των λεπτομερειών γύρω από τον θάνατό της.

Ένας 16χρονος νεαρός, του οποίου οι γονείς ήταν φίλοι του Γκιν και ο οποίος παρακολουθούσε αγώνες μπέιζμπολ και ταινίες μαζί του, ανέφερε ότι ο Γκιν κρατούσε συρρικνωμένα κεφάλια στο σπίτι του, τα οποία είχε περιγράψει ως κειμήλια που είχε στείλει ένας ξάδερφός του που είχε υπηρετήσει στις Φιλιππίνες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.  Μετά από έρευνα της αστυνομίας, διαπιστώθηκε ότι επρόκειτο για ανθρώπινα δέρματα προσώπου, τα οποία είχαν αφαιρεθεί προσεκτικά από πτώματα και είχαν χρησιμοποιηθεί από τον Γκιν ως μάσκες.

Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, ο σερίφης Art Schley φέρεται να επιτέθηκε στον Γκιν χτυπώντας τον στο κεφάλι και το πρόσωπό του σε έναν τοίχο από τούβλα. Ως αποτέλεσμα, η αρχική ομολογία του Γκιν κρίθηκε μη αποδεκτή.  Ο Schley πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια το 1968 πριν τη δίκη του Γκιν σε ηλικία 43 ετών.  Πολλοί που γνώριζαν τον Schley είπαν ότι είχε τραυματιστεί ψυχικά από τη φρίκη των εγκλημάτων του Γκιν και αυτό, μαζί με τον φόβο της κατάθεσης, ειδικά για την επίθεση στον Γκιν, προκάλεσε τον θάνατό του.

 Μη επιβεβαιωμένα 
Ο Γκιν θεωρήθηκε ύποπτος σε αρκετές άλλες ανεξιχνίαστες υποθέσεις στο Ουισκόνσιν.  Τον Νοέμβριο του 1957, οι αρχές έφεραν αντιμέτωπο τον Γκιν με υποθέσεις αγνοουμένων που είχαν συμβεί μεταξύ του θανάτου της μητέρας του και της Worden. Οι υποψίες τους ενισχύθηκαν περαιτέρω μετά την ανακάλυψη των λειψάνων της Χόγκαν. Οι δοκιμές ανίχνευσης ψεύδους δεν κατάφεραν να εμπλέξουν τον Γκιν σε άλλες δολοφονίες και οι ψυχίατροί του κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η βία που ασκούσε απευθυνόταν μόνο σε γυναίκες που έμοιαζαν σωματικά με τη μητέρα του.

 Η Τζόρτζια Τζιν Γουέκλερ (8) εξαφανίστηκε κοντά στο σπίτι της στο Φορτ Άτκινσον περίπου στις 3:30 μ.μ. την 1η Μαΐου 1947. Η Γουέκλερ εθεάθη τελευταία φορά να σταματάει για να ανοίξει το γραμματοκιβώτιο της οικογένειας και να αφαιρέσει μια στοίβα αλληλογραφίας.  Μάρτυρες ανέφεραν ότι είδαν ένα σκούρο, πιθανώς μαύρο, Ford sedan του 1936 με ένα γκρι πλαστικό προβολέα στην περιοχή εκείνο το απόγευμα. Ο Γκιν είχε ένα μαύρο Ford του 1937.
 Η Έβελιν Γκρέις Χάρτλεϊ (14) εξαφανίστηκε ενώ φρόντιζε ένα 20 μηνών κορίτσι στο σπίτι του καθηγητή του La Crosse State College, Βίγκο Ράσμουσεν, το βράδυ της 24ης Οκτωβρίου 1953.  Εκείνο το βράδυ, ο πατέρας της, Ρίτσαρντ, τηλεφώνησε στην κατοικία των Ράσμουσεν αρκετές φορές, αφού δεν κατάφερε να κάνει check in όπως είχε προγραμματιστεί στις 8:30 μ.μ. Δεν έλαβε απάντηση. Μετά τη σύλληψή του, ο Γκιν ανακρίθηκε σχετικά με την εξαφάνιση της Χάρτλεϊ, αλλά αρνήθηκε οποιαδήποτε εμπλοκή και πέρασε δύο τεστ ανιχνευτή ψεύδους. Η αστυνομία δεν βρήκε κανένα ίχνος της σορού της Χάρτλεϊ κατά τη διάρκεια έρευνας στην ιδιοκτησία του Γκιν.
 Ο Βίκτορ Χάρολντ Τράβις (42), κάτοικος της κομητείας Άνταμς, πήγε να κυνηγήσει ελάφια παρέα με τον γνωστό του Ρέιμοντ Μπέρτζες την 1η Νοεμβρίου 1952. Αργά το απόγευμα, τη παρέα σταμάτησε για αναψυκτικά στο Mac's Bar στο Πλέινφιλντ για αρκετές ώρες. Γύρω στις 7 μ.μ., έφυγαν και οι δύο από το μπαρ, μπήκαν στο αυτοκίνητο του Μπέρτζες και έφυγαν. Οι κυνηγοί, μαζί με το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Μπέρτζες, δεν ξαναεμφανίστηκαν ποτέ και δεν βρέθηκε κανένα ίχνος τους. Ο Τράβις και ο Μπέρτζες κυνηγούσαν στην ιδιοκτησία δίπλα στο αγρόκτημα του Γκιν, παρά τις αντιρρήσεις του να κυνηγήσουν την ημέρα της εξαφάνισής τους.
 Ο Γκιν έχει συνδεθεί διστακτικά με την εξαφάνιση του γείτονά του James Walsh (32) τον Ιούνιο του 1954. Ο Walsh και η σύζυγός του ζούσαν κοντά στον Γκιν, ο οποίος έκανε δουλειές για την κυρία Walsh μετά την εξαφάνιση του συζύγου της.

 Επακόλουθα 

 Δίκη 
Στις 21 Νοεμβρίου 1957, ο Εντ Γκιν κατηγορήθηκε για μία κατηγορία ανθρωποκτονίας πρώτου βαθμού στο Δικαστήριο της Κομητείας Waushara, όπου δήλωσε αθώος λόγω παραφροσύνης.  Διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια και κρίθηκε διανοητικά ανίκανος, επομένως ακατάλληλος για δίκη. Στάλθηκε στο Κεντρικό Κρατικό Νοσοκομείο για τους Ποινικά Τρελούς, τώρα Dodge Correctional Institution, μια εγκατάσταση υψίστης ασφαλείας στο Waupun, και αργότερα μεταφέρθηκε στο Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας Mendota στο Μάντισον.

Το 1968, οι γιατροί έκριναν ότι ο Γκιν ήταν «πνευματικά ικανός να συσκεφθεί με τον συνήγορό του και να συμμετάσχει στην υπεράσπισή του».  Η δίκη ξεκίνησε στις 7 Νοεμβρίου 1968, και διήρκεσε μία εβδομάδα. Ένας ψυχίατρος κατέθεσε ότι ο Γκιν του είχε πει ότι δεν γνώριζε αν η δολοφονία της Worden ήταν σκόπιμη ή τυχαία. Του είπε ότι ενώ εξέταζε ένα όπλο στο κατάστημα της Worden, το όπλο εκπυρσοκρότησε και την σκότωσε. Ισχυρίστηκε ότι δεν είχε σημαδέψει το τουφέκι προς την Worden και δεν θυμόταν τίποτα άλλο που συνέβη εκείνο το πρωί.

Κατόπιν αιτήματος της υπεράσπισης, η δίκη του Γκιν διεξήχθη χωρίς ενόρκους, με πρόεδρο τον δικαστή Robert H. Gollmar. Ο Γκιν κρίθηκε ένοχος από τον Gollmar στις 14 Νοεμβρίου.  Μια δεύτερη δίκη ασχολήθηκε με την ψυχική υγεία του. Μετά από καταθέσεις γιατρών της κατηγορίας και της υπεράσπισης, ο Gollmar έκρινε ότι ο Γκιν ήταν «αθώος λόγω παραφροσύνης» και διέταξε την εισαγωγή του στο Κεντρικό Κρατικό Νοσοκομείο για Ποινικά Τρελούς. Τελικά ο Εντ Γκιν πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του σε ψυχιατρική κλινική.  Ο δικαστής Gollmar έγραψε: «Λόγω απαγορευτικών εξόδων, ο Γκιν δικάστηκε μόνο για έναν φόνο - αυτόν της κυρίας Worden. Ομολόγησε επίσης ότι σκότωσε τη Mary Hogan».

 Η τύχη της περιουσίας του Γκιν 
Το σπίτι του, τα βοηθητικά κτίρια και η περιουσία του, έκτασης 79 εκταρίων, εκτιμήθηκαν στα 4.700 δολάρια, που ισοδυναμούν με 51.000 δολάρια το 2024.  Τα υπάρχοντά του είχαν προγραμματιστεί να δημοπρατηθούν στις 30 Μαρτίου 1958, εν μέσω φημών ότι το σπίτι και η γη στην οποία βρισκόταν θα μπορούσαν να γίνουν τουριστικό αξιοθέατο. Νωρίς το πρωί της 20ής Μαρτίου, το σπίτι καταστράφηκε από πυρκαγιά. Ένας βοηθός πυροσβέστη ανέφερε ότι μια πυρκαγιά σκουπιδιών είχε ανάψει 23 μέτρα από το σπίτι από ένα συνεργείο καθαρισμού στο οποίο είχε ανατεθεί η απόρριψη των απορριμμάτων. Υπήρχαν υποψίες για εμπρησμό , αλλά η αιτία της πυρκαγιάς δεν προσδιορίστηκε ποτέ επίσημα.

Είναι πιθανό η πυρκαγιά να μην θεωρήθηκε επείγον ζήτημα από τον αρχηγό της πυροσβεστικής, Φρανκ Ουόρντεν, γιο του θύματος του Γκιν, Μπέρνις Ουόρντεν.  Όταν ο Γκιν έμαθε για το περιστατικό ενώ βρισκόταν υπό κράτηση, σήκωσε τους ώμους του και είπε: «Επιτέλους».  Το Ford sedan του Γκιν, το οποίο χρησιμοπούσε για να μεταφέρει τα σώματα των θυμάτων του, πουλήθηκε σε δημόσια δημοπρασία για 760 δολάρια (ισοδύναμο με 8.300 δολάρια το 2024) στον διοργανωτή παράστασης καρναβαλιού, Μπάνι Γκίμπονς. Ο Γκίμπονς χρέωνε στους θεατές του καρναβαλιού 25 σεντς για να το δουν.  Η τρέχουσα τύχη του Ford sedan του Γκιν είναι άγνωστη.

 Θάνατος 
μικρογραφία|200x200εσ|Η βανδαλισμένη ταφόπλακα του Γκιν όπως εμφανιζόταν το 1999 πριν κλαπεί
Ο Γκιν πέθανε στο Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας Mendota λόγω αναπνευστικής ανεπάρκειας, δευτερογενούς καρκίνου του πνεύμονα, στις 26 Ιουλίου 1984, σε ηλικία 77 ετών. Είναι θαμμένος ανάμεσα στους γονείς και τον αδελφό του στο νεκροταφείο Plainfield. Με τα χρόνια, διάφοροι περίεργοι έκοβαν κομμάτια από την ταφόπλακά του, μέχρι που η ίδια η πέτρα κλάπηκε το 2000. Ανακτήθηκε τον Ιούνιο του 2001, κοντά στο Σιάτλ της Ουάσινγκτον, και τοποθετήθηκε σε αποθήκη στο Τμήμα Σερίφη της κομητείας Waushara. Έκτοτε, ο τάφος του παραμένει άγνωστος.

 Στη δημοφιλή κουλτούρα 
Η ιστορία του Γκιν έχει απεικονιστεί ευρέως στην αμερικανική ποπ κουλτούρα μέσω πολυάριθμων εμφανίσεων στον κινηματογράφο, τη μουσική και τη λογοτεχνία. Η ιστορία τράβηξε για πρώτη φορά την προσοχή του κοινού στην μυθιστορηματική εκδοχή που παρουσίασε ο Robert Bloch στο μυθιστόρημά του, Psycho, το 1959. Εκτός από την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Bloch στη ταινία τρόμου Ψυχώ από τον Άλφρεντ Χίτσκοκ με πρωταγωνιστή τον Άντονι Πέρκινς το 1960,  η ιστορία του Γκιν διασκευάστηκε χαλαρά σε πολυάριθμες ταινίες, όπως οι Deranged (1974),  Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι (1974), In the Light of the Moon (2000) (κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία ως Ed Gein [2001]), Ed Gein: The Butcher of Plainfield (2007), Ed Gein, the Musical (2010) και οι ταινίες του Rob Zombie House of 1000 Corpses (2003) και The Devil's Rejects (2005).

Ο Γκιν αποτέλεσε την έμπνευση για μυριάδες φανταστικούς κατά συρροή δολοφόνους, κυρίως τους Νόρμαν Μπέητς ( Ψυχώ ), Leatherface ( Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι),  Buffalo Bill ( Η Σιωπή των Αμνών ),  Garland Greene ( Con Air ) και τον χαρακτήρα του Dr. Oliver Thredson στην τηλεοπτική σειρά American Horror Story: Asylum.

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης Έρολ Μόρις και ο Γερμανός σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτζογκ προσπάθησαν να συνεργαστούν σε ένα κινηματογραφικό πρότζεκτ για τον Γκιν από το 1975 έως το 1976. Ο Μόρις ισχυρίστηκε ότι είχε πάρει συνέντευξη από τον Γκιν αρκετές φορές και κατέληξε να περάσει σχεδόν ένα χρόνο στο Πλέινφιλντ παίρνοντας συνεντεύξεις από δεκάδες ντόπιους. Μαζί σχεδίαζαν κρυφά να ξεθάψουν τη μητέρα του Γκιν από τον τάφο της για να δοκιμάσουν μια θεωρία, αλλά ποτέ δεν υλοποίησαν το σχέδιο και τελικά τερμάτισαν τη συνεργασία τους.

Ο χαρακτήρας Πάτρικ Μπέιτμαν, στο μυθιστόρημα American Psycho του 1991 και στην κινηματογραφική μεταφορά του το 2000, αποδίδει λανθασμένα στον Γκιν ένα απόφθεγμα του Έντμουντ Κέμπερ που λέει: «Ξέρετε τι είπε ο Εντ Γκιν για τις γυναίκες; ... Είπε: «Όταν βλέπω ένα όμορφο κορίτσι να περπατάει στον δρόμο, σκέφτομαι δύο πράγματα. Το ένα μέρος μου θέλει να τη βγάλω έξω, να της μιλήσω, να είμαι πολύ ευγενικός και γλυκός και να της φερθώ σωστά... [το άλλο μέρος αναρωτιέται] πώς θα ήταν το κεφάλι της πάνω σε ένα ξυλάκι».

Η τρίτη σεζόν της σειράς Monster του Netflix με τίτλο Monster: The Ed Gein Story, επικεντρώθηκε στη ζωή και τα εγκλήματα του Γκιν, με τον Τσάρλι Χάναμ να πρωταγωνιστεί.  Η σεζόν κυκλοφόρησε στο Netflix στις 3 Οκτωβρίου 2025.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι


Γκειν