Φερνάνδο ντε λα Ρούα

Ο Φερνάνδο ντε λα Ρούα (ισπαν.:Fernando de la Rúa, 15 Σεπτεμβρίου 19379 Ιουλίου 2019) ήταν Αργεντινός πολιτικός και μέλος του πολιτικού κόμματος Ριζοσπαστική Πολιτική Ένωση (UCR) που διετέλεσε Πρόεδρος της Αργεντινής από τις 10 Δεκεμβρίου 1999 έως τις 21 Δεκεμβρίου 2001. Ο Ντε λα Ρούα γεννήθηκε στην Κόρδοβα και εισήλθε στην πολιτική μετά την αποφοίτησή του με πτυχίο νομικής. Εξελέγη γερουσιαστής το 1973 και ανεπιτυχώς έθεσε υποψηφιότητα για το αξίωμα του Αντιπροέδρου με τον Ρικάρντο Μπαλμπίν την ίδια χρονιά. Επανεξελέγη γερουσιαστής το 1983 και το 1993 και ως αναπληρωτής το 1991. Ανεπιτυχώς αντιτάχθηκε στο σύμφωνο του Ολίβος μεταξύ του προέδρου Κάρλος Μένεμ και του αρχηγού του κόμματος Ραούλ Αλφονσίν, το οποίο επέτρεψε την τροποποίηση του Συντάγματος της Αργεντινής το 1994 και την επανεκλογή του Μένεμ το 1995.

Ο Ντε λα Ρούα ήταν ο πρώτος αρχηγός της κυβέρνησης του Μπουένος Άιρες που εξελέγη με λαϊκή ψηφοφορία, μια αλλαγή που εισήχθη με την τροποποίηση του Συντάγματος. Επέκτεινε τον υπόγειο σιδηρόδρομο του Μπουένος Άιρες, προσθέτοντας νέους σταθμούς στη Γραμμή Δ, ξεκινώντας την επέκταση της Γραμμής Β και ιδρύοντας τη Γραμμή Η. Ίδρυσε τη λεωφόρο Ρομπέρτο Γογιενέτσε και τον πρώτο ποδηλατόδρομο της πόλης.

Το 1999, ο Ντε λα Ρούα εξελέγη Πρόεδρος ως υποψήφιος της Συμμαχίας, έναν πολιτικό συνασπισμό του UCR και του Frepaso. Τον αντιπολιτεύτηκαν τα περονιστικά συνδικάτα και ο αντιπρόεδρός του Κάρλος Άλβαρες παραιτήθηκε αφού κατήγγειλε δωροδοκίες στη Γερουσία. Η οικονομική κρίση που ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Μένεμ επιδεινώθηκε και στα τέλη του 2001 οδήγησε σε τραπεζικό πανικό. Η κυβέρνηση ίδρυσε το Corralito για να περιορίσει τις τραπεζικές αναλήψεις. Ο Δε λα Ρούα κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κατά τη διάρκεια των ταραχών του Δεκεμβρίου 2001. Μετά την παραίτησή του στις 20 Δεκεμβρίου, το Κογκρέσο της Αργεντινής διόρισε νέο πρόεδρο. Αφού άφησε τα καθήκοντά του, ο Δε λα Ρούα αποσύρθηκε από την πολιτική και αντιμετώπισε νομικές διαδικασίες για μεγάλο μέρος της υπόλοιπης ζωής του μέχρι το θάνατό του το 2019.

 Πρώιμη ζωή 
Ο Φερνάνδο δε λα Ρούα ήταν γιος της Ελεονώρας Μπρούνο και του Αντόνιο Δε λα Ρούα. Γεννήθηκε στην πόλη της Κόρδοβα και φοίτησε στο τοπικό Στρατιωτικό Λύκειο προτού εισέλθει στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Κόρδοβα, από το οποίο αποφοίτησε με πτυχίο νομικής σε ηλικία 21 ετών. Παντρεύτηκε μια κοσμική του Μπουένος Άιρες, την Ινές Περτινέ, το 1970. Απέκτησαν τρία παιδιά, συμπεριλαμβανομένου του Αντόνιο δε λα Ρούα. Ο Ντε λα Ρούα ασχολήθηκε με την πολιτική σε νεαρή ηλικία, ξεκινώντας το 1963 ως σύμβουλος του υπουργού Χουάν Παλμέρο του Προέδρου Αρτούρο Ίλια.
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4d/UCR1973.jpg/170px-UCR1973.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Διαφήμιση για τις γενικές εκλογές Σεπτεμβρίου 1973, για το ψηφοδέλτιο Ρικάρντο Μπαλμπίν - Φερνάνδο δε λα Ρούα
Εξελέγη γερουσιαστής στις γενικές εκλογές του Μαρτίου 1973, νικώντας τον περονιστή Μαρσέλο Σάντσες Σορόντο. Ήταν ο μόνος πολιτικός από τη Ριζοσπαστική Πολιτική Ένωση (UCR) που μπορούσε να νικήσει τον Περονιστή υποψήφιο στην εκλογική του περιφέρεια. Ο εκλεγμένος πρόεδρος Έκτορ Χοσέ Καμπόρα και ο αντιπρόεδρός του παραιτήθηκαν λίγους μήνες αργότερα, οδηγώντας στην προκήρυξη νέων εκλογών. Ο Ρικάρντο Μπαλμπίν έθεσε υποψηφιότητα για πρόεδρος στις γενικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, με τον Ντε λα Ρούα ως υποψήφιό του για τη θέση του αντιπροέδρου. Το UCR ηττήθηκε εμφατικά από τον Χουάν Περόν.Smith, p. 136 Ο Ντε λα Ρούα απομακρύνθηκε από το Κογκρέσο κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος του 1976. Άφησε την πολιτική και εργάστηκε ως δικηγόρος στην εταιρεία Bunge y Born.

Η Εθνική Διαδικασία Αναδιοργάνωσης ολοκληρώθηκε το 1983. Ο Ντε λα Ρούα σκόπευε να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος, αλλά έχασε στις προκριματικές εκλογές του UCR από τον Ραούλ Αλφονσίν, ο οποίος εξελέγη στις γενικές εκλογές.  Ο Δε λα Ρούα έθεσε υποψηφιότητα για τη θέση του γερουσιαστή, νικώντας τον περονιστή Κάρλος Ρουκάουφ. Έβαλε υποψηφιότητα για επανεκλογή ως γερουσιαστής το 1989 αλλά, παρά την εκλογική του νίκη, το εκλογικό σώμα ψήφισε τον περονιστή Εδουάρδο Βάκα. Ο Ντε λα Ρούα εξελέγη βουλευτής το 1991 και επέστρεψε στη Γερουσία το 1993. Ο Πρόεδρος Κάρλος Μένεμ, που εξελέγη το 1989, ήθελε να τροποποιήσει το σύνταγμα για να του επιτρέψει να είναι υποψήφιος για επανεκλογή το 1995, κάτι που αντιτάχθηκε από το UCR. Ο Αλφονσίν υπέγραψε το Σύμφωνο Ολίβος με τον Μένεμ, διαπραγματευόμενοι όρους για την υποστήριξη της πρότασης. Ο Ντε λα Ρούα ηγούταν της εσωκομματικής αντιπολίτευσης στο σύμφωνο, αλλά ο Αλφονσίν επικράτησε στην εσωτερική διαμάχη. Αυτό κατέστρεψε τη σχέση μεταξύ των δύο ηγετών, αλλά βοήθησε το κόμμα να διατηρήσει έναν αριθμό ριζοσπαστών που ήταν ενάντια στο σύμφωνο.Reato, p. 73 Ο Ντε λα Ρούα δεν μπόρεσε να αποτρέψει την τροποποίηση του Συντάγματος της Αργεντινής το 1994. Ως αποτέλεσμα, ο Μένεμ επανεξελέγη το 1995 Romero, pp. 286–287 Το UCR κατέληξε τρίτο στις εκλογές για πρώτη φορά, ξεπερνώντας το Frepaso, ένα νέο κόμμα που αποτελείται από πρώην Περονιστές.

 Δήμαρχος του Μπουένος Άιρες 
Η συνταγματική τροποποίηση έδωσε αυτονομία στην πόλη του Μπουένος Άιρες, επιτρέποντάς της να εγκρίνει τους τοπικούς νόμους και να εκλέγει τον δικό της δήμαρχο, ο οποίος προηγουμένως διοριζόταν από τον πρόεδρο του έθνους. Ο Ντε λα Ρούα ήταν ο πρώτος δήμαρχος που εξελέγη με αυτόν τον τρόπο, νικώντας τον προηγούμενο δήμαρχο Χόρχε Ντομίγκες. Κατά τη διάρκεια της θητείας του δημιούργησε ή αναδιατύπωσε αρκετούς θεσμούς για να ταιριάζουν στο νέο καθεστώς της πόλης, όπως απαιτούσε το εθνικό σύνταγμα και το πρόσφατα εγκεκριμένο Σύνταγμα του Μπουένος Άιρες. 

Ο Ντε λα Ρούα εργάστηκε για την επέκταση του μετρό του Μπουένος Άιρες. Οι πρώτοι σταθμοί της εκτεταμένης γραμμής D, Ογιέρος και Χοσέ Ερνάνδες, άνοιξαν το 1997, ο σταθμός Χουραμέντο άνοιξε το 1999 και ο σταθμός Συμβουλίου του Τουκουμάν το 2000. Ξεκίνησε επίσης τις εργασίες επέκτασης της Γραμμής Β. Ο Κάρλος Μένεμ άρχισε να μεταφέρει τον έλεγχο και τη χρηματοδότηση του μετρό στην πόλη, αλλά η οικονομική κρίση του 2001 σταμάτησε τη διαδικασία. 

Ο πρώην δήμαρχος Ντομίγκες σκόπευε να επεκτείνει τον Παναμερικανικό αυτοκινητόδρομο στη Σααβέδρα, αλλά το έργο συνάντησε ευρεία αντίθεση. Ο Ντε λα Ρούα αναδιατύπωσε το έργο και έχτισε μια λεωφόρο αντί για αυτοκινητόδρομο, κάτι που έγινε αποδεκτό. Η λεωφόρος ονομάστηκε Ρομπέρτο Γογιενέτσε. Ξεκίνησε επίσης ένα έργο για την κατασκευή του αυτοκινητόδρομου Κάμπορα που συνδέει τη λεωφόρο Ντελεπιάνε με το Ριατσουέλο και ίδρυσε τον πρώτο μη ψυχαγωγικό ποδηλατόδρομο στο Μπουένος Άιρες στην Αβενίδα δελ Λιμπερταδόρ.

 Προεδρικές εκλογές 
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9d/De_la_R%C3%BAa_jura_como_presidente.jpg/220px-De_la_R%C3%BAa_jura_como_presidente.jpg|μικρογραφία| Ο Φερνάνδρο δε λα Ρούα ορκίζεται δίπλα στον αντιπρόεδρό του Κάρλος Άλβαρες.
Το Σύμφωνο του Ολίβος μείωσε την εκλογική δύναμη του UCR, οδηγώντας στην άνοδο του Frepaso. Και τα δύο κόμματα ενώθηκαν σε έναν πολιτικό συνασπισμό, τη Συμμαχία, η οποία νίκησε το PJ στις ενδιάμεσες εκλογές του 1997.Romero, p. 295 Ήταν η πρώτη εθνική ήττα του PJ από το 1985. Τα κόμματα διεξήγαγαν ανοιχτές προκριματικές εκλογές για τις προεδρικές εκλογές του 1999. Ο Ντε λα Ρούα αντιπροσώπευε το UCR και ολόκληρο το κόμμα, συμπεριλαμβανομένου του Αλφονσίν, τον υποστήριξε. Η υποψήφια του Frepaso ήταν η Γκρασιέλα Φερνάνδες Μεϊχίδε, η οποία είχε νικήσει τον περονισμό στην πολυπληθή επαρχία του Μπουένος Άιρες. Ο Ντε λα Ρούα κέρδισε τις προκριματικές εκλογές με μεγάλη διαφορά. Στις προκριματικές εκλογές, ο Ντε λα Ρούα ψηφίστηκε από περισσότερα άτομα από αυτά που ψήφισαν υπέρ του UCR το 1995.Reato, p. 75 Παρά τη νίκη του, ο Αλφονσίν ήταν ακόμα ο πρόεδρος του UCR. Διαφώνησαν για τον αντιπρόεδρο για το ψηφοδέλτιο του Ντε λα Ρούα. Σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να είναι η Μεϊχίδε γιατί πήρε μέρος στις προκριματικές εκλογές και προερχόταν από διαφορετική περιφέρεια από αυτόν. Ο Αλφονσίν προτίμησε τον δημοφιλή Κάρλος Άλβαρες, ηγέτη του Frepaso, λέγοντας ότι θα μπορούσε να προσελκύσει περισσότερους ψηφοφόρους και ότι είχε περισσότερη πολιτική εμπειρία. Ήταν επίσης αποτέλεσμα της εσωτερικής πολιτικής της Συμμαχίας: εκτός από την Μεϊχίδε, το Frepaso δεν είχε μια πολιτική προσωπικότητα που θα μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα με καλές προοπτικές για να κερδίσει τη θέση του Κυβερνήτη της επαρχίας του Μπουένος Άιρες. Αν είχε υποβάλει υποψηφιότητα για αντιπρόεδρος, το Frepaso θα έπρεπε να χρήσει υποψήφιο κάποιον ριζοσπαστικό.Reato, p. 76

Ο Κάρλος Μένεμ απέρριψε τον Ντε λα Ρούα ως «βαρετό» υποψήφιο. Ο Ντε λα Ρούα εκμεταλλεύτηκε αυτή την περιγραφή στις τηλεοπτικές διαφημίσεις, την αγκάλιασε και συγκρίνοντας το λαμπερό στυλ του Μενέμ και την αντιληπτή πολιτική διαφθορά της κυβέρνησής του. Σύγκρινε επίσης τον εαυτό του με τον υποψήφιο Περονιστή Εδουάρδο Ντουάλδε. Υποσχέθηκε να λύσει την οικονομική κρίση με δημοσιονομική λιτότητα και υψηλότερους φορολογικούς ελέγχους, ελπίζοντας ότι θα μειώσει τα επιτόκια, θα φέρει περισσότερες ξένες επενδύσεις και θα μειώσει την ανεργία. Υποσχέθηκε επίσης να διατηρήσει το σχέδιο μετατρεψιμότητας που καθιέρωσε ο Μένεμ που συνέδεσε το πέσο Αργεντινής ένα προς ένα με το δολάριο Ηνωμένων Πολιτειών.

Οι προεδρικές εκλογές του 1999 διεξήχθησαν στις 24 Οκτωβρίου. Ο Ντε λα Ρούα κέρδισε τον Ντουάλδε με 48,4% έναντι 38,3%, πολύ πριν από το όριο για να αποφύγει τον δεύτερο γύρο των εκλογών. Ο Δομίγκο Καβάγιο, ο πρώην υπουργός Οικονομίας του Μένεμ, τερμάτισε στην τρίτη θέση. Ο Ντε λα Ρούα ορκίστηκε Πρόεδρος της Αργεντινής στις 10 Δεκεμβρίου 1999. Ανέλαβε καθήκοντα με ποσοστό αποδοχής 75%. Σε αντίθεση με τον Μένεμ, του οποίου το αρχικό υπουργικό συμβούλιο αποτελούνταν από έμπιστους φίλους, το υπουργικό συμβούλιο του Ντε λα Ρούα περιλάμβανε πέντε άτομα με διεθνή πτυχία και τέσσερις οικονομολόγους.Reato, p. 77

 Προεδρία 
Ο Φερνάντο ντε λα Ρούα διετέλεσε Πρόεδρος της Αργεντινής από τις 10 Δεκεμβρίου 1999 έως τις 21 Δεκεμβρίου 2001.

 Εσωτερική πολιτική 
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/04/Fernando_De_la_R%C3%BAa%2C_su_hijo_Antonio_y_Dar%C3%ADo_Lop%C3%A9rfido.jpg/220px-Fernando_De_la_R%C3%BAa%2C_su_hijo_Antonio_y_Dar%C3%ADo_Lop%C3%A9rfido.jpg|μικρογραφία| Ο Ντε λα Ρούα ετοιμάζει ομιλία μετά την παραίτηση του αντιπροέδρου του, Κάρλος Άλβαρες. Είναι με τον γιο του Αντόνιο ντε λα Ρούα και τον γραμματέα Νταρίο Λοπέρφιδο.
Τις πρώτες ημέρες της προεδρίας του, ο Ντε λα Ρούα έστειλε ένα νομοσχέδιο στο Κογκρέσο για να ζητήσει ομοσπονδιακή παρέμβαση στην επαρχία Κορρίεντες. Η επαρχία είχε υψηλό επίπεδο χρέους και οι οργανώσεις των πικετέρος έκλειναν δρόμους για να πραγματοποιήσουν διαδηλώσεις. Υπήρχαν δύο μεταβατικοί κυβερνήτες που αμφισβητούσαν την εξουσία. Το νομοσχέδιο εγκρίθηκε αμέσως.  Ο παρεμβαίνων που επιλέχθηκε για το έργο ήταν ο Ραμόν Μέστρε.

Τα περονιστικά συνδικάτα αντιτάχθηκαν στον Ντε λα Ρούα και πραγματοποίησαν επτά γενικές απεργίες εναντίον του. Έστειλε ένα νομοσχέδιο γνωστό ως νόμος για την ευελιξία στην εργασία για την απορρύθμιση των συνθηκών εργασίας, προσπαθώντας να μειώσει την πολιτική επιρροή των συνδικάτων, στο Κογκρέσο. Αυτό το έργο αντιτάχθηκε από το PJ και άλλαξε από το αρχικό προσχέδιο. Τελικά εγκρίθηκε, αλλά ο Άλβαρες είπε ότι πολλοί νομοθέτες δωροδοκήθηκαν για να υποστηρίξουν το νομοσχέδιο. Ο Άλβαρες ζήτησε την απομάκρυνση του υπουργού Εργασίας Αλμπέρτο Φλαμαρίκε, αλλά ο Ντε λα Ρούα τον προσέλαβε ως προσωπικό του γραμματέα.Reato, pp. 117–118 Ο Άλβαρες παραιτήθηκε την επόμενη μέρα και το πολιτικό σκάνδαλο δίχασε τον συνασπισμό. Αρκετοί βουλευτές που υποστήριζαν αρχικά τον Ντε λα Ρούα μεταπήδησαν στην αντιπολίτευση. Ο Αλφονσίν προσπάθησε να αποτρέψει τη διάλυση του UCR. Μερικούς μήνες αργότερα, προτάθηκε ο Άλβαρες να επιστρέψει στην κυβέρνηση Ντε λα Ρούα ως Αρχηγός του Υπουργικού Συμβουλίου. Ο Άλβαρες αρχικά υποστήριξε την ιδέαReato, pp. 94–96 αλλά ο Ντε λα Ρούα αρνήθηκε.Reato, p. 105 Ο Καβάγιο προτάθηκε επίσης για το αξίωμα πριν διοριστεί υπουργός Οικονομίας.Reato, p. 104 Ο Ντε λα Ρούα σκόπευε να συμπεριλάβει το Frepaso στο νέο υπουργικό συμβούλιο, αλλά να αποκλείσει τον ίδιο τον Άλβαρες επειδή εξακολουθούσε να δυσανασχετεί με την παραίτηση του τελευταίου. Οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν και το νέο υπουργικό συμβούλιο δεν περιλάμβανε πολιτικούς του Frepaso, αλλά η Συμμαχία εξακολουθούσε να λειτουργεί ως συνασπισμός στο Κογκρέσο. Περιλάμβανε επίσης αρκετούς ριζοσπάστες πολιτικούς από την εσωτερική παράταξη του Αλφονσίν. Ο νέος αρχηγός του υπουργικού συμβουλίου ήταν ο Κρίστιαν Κολόμπο, ο οποίος μεσολάβησε μεταξύ του Αλφονσίν και του προέδρου.Reato, pp. 105–107

Το PJ κέρδισε τις ενδιάμεσες εκλογές του 2001 με ποσοστό 40% προς 24%, δίνοντάς του την πλειοψηφία και στα δύο σώματα του Κογκρέσου. Ωστόσο, το ποσοστό της αποχής και οι διάφορες μορφές ψήφων διαμαρτυρίας μαζί έφτασαν το 41%, το υψηλότερο στην ιστορία της Αργεντινής, ως συνέπεια της λαϊκής δυσαρέσκειας με τα δύο κύρια κόμματα. Ακόμη και οι λίγοι υποψήφιοι της Συμμαχίας που κέρδισαν στις περιφέρειές τους, όπως ο ριζοσπάστης Ροδόλφο Τερράνο στο Μπουένος Άιρες, το έκαναν με πολιτικές πλατφόρμες εναντίον της διακυβέρνησης του Ντε λα Ρούα.Reato, p. 85

 Εξωτερική πολιτική 
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b8/Fernando_de_la_R%C3%BAa_with_George_W._Bush.jpg/175px-Fernando_de_la_R%C3%BAa_with_George_W._Bush.jpg|δεξιά|μικρογραφία|175x175εσ| Ο Ντε λα Ρούα και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους στον Λευκό Οίκο τον Απρίλιο του 2001.
Το πρώτο έτος της προεδρίας του Ντε λα Ρούα συνέπεσε με το τελευταίο έτος της προεδρίας του Μπιλ Κλίντον στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ρικάρδο Λόπεζ Μέρφι, υπουργός Άμυνας εκείνη την εποχή, συνάντησε τον Γουίλιαμ Κόεν, Υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, σε μια σύνοδο κορυφής των υπουργών που έλαβε χώρα στη Βραζιλία το 2000. Και οι δύο χώρες συμφώνησαν να ανταλλάξουν απόρρητες πληροφορίες και να διεξάγουν κοινές επιχειρήσεις κατά της τρομοκρατίας.
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2a/George_W._Bush%2C_Mireya_Moscoso_and_Fernando_de_la_R%C3%BAa_in_2001.jpg/220px-George_W._Bush%2C_Mireya_Moscoso_and_Fernando_de_la_R%C3%BAa_in_2001.jpg|μικρογραφία| Ο Ντε λα Ρούα, η Μιρέγια Μοσκόσο και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους κατά τη διάρκεια της 3ης Συνόδου Κορυφής της Αμερικής .
Ο Τζορτζ Μπους ανέλαβε τα καθήκοντά του ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών τον Ιανουάριο του 2001 και άλλαξε την αμερικανική πολιτική έναντι των χωρών σε οικονομική κρίση. Ο Υπουργός Οικονομικών του, Πολ Χ. Ο΄Νηλ, επικριτής της οικονομικής βοήθειας, είπε: «Εργαζόμαστε για να βρούμε έναν τρόπο να δημιουργήσουμε μια βιώσιμη Αργεντινή, όχι μόνο μια που συνεχίζει να καταναλώνει τα χρήματα των υδραυλικών και των ξυλουργών στην Ηνωμένες Πολιτείες που βγάζουν 50.000 δολάρια το χρόνο και αναρωτιούνται τι κάνουμε με τα χρήματά τους». Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου συνέβησαν λίγους μήνες αργότερα και οι ΗΠΑ εστίασαν την εξωτερική τους πολιτική στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας εναντίον χωρών που θεωρούνταν ύποπτες ότι φιλοξενούν τρομοκρατικές οργανώσεις. Ως αποτέλεσμα, οι ΗΠΑ δεν έδωσαν περαιτέρω οικονομική βοήθεια στην Αργεντινή.Reato, pp. 137–138 Αυτή η πολιτική επιβεβαιώθηκε μετά από συνέντευξη του Μπους με τον Βραζιλιάνο πρόεδρο, Φερνάντο Ενρίκε Καρντόζο, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι η Βραζιλία δεν θα επηρεαστεί από την κρίση της Αργεντινής.Reato, p. 140

Αν και η Αργεντινή παρέμεινε ουδέτερη ως προς την ίδια τη σύγκρουση στο Αφγανιστάν για να ανατρέψει την κυριαρχία των Ταλιμπάν, ο υπουργός Άμυνας Οράσιο Χαουναρένα διέταξε την Αργεντινή Πολεμική Αεροπορία να προετοιμαστεί να αναπτυχθεί στο Αφγανιστάν υπό την ανθρωπιστική αποστολή του ΟΗΕ «μετά το τέλος του πολέμου» με στρατιωτικό προσωπικό που επέστρεψε από το Κοσσυφοπέδιο. Η αποστολή δεν υλοποιήθηκε ποτέ καθώς ο πόλεμος επεκτάθηκε χρονικά πέρα από τη θητεία του Ντε λα Ρούα.

 Οικονομική πολιτική 
μικρογραφία|Ο υπουργός οικονομικών Ρικάρδο Λόπες Μέρφι ανακοινώνει μέτρα μεγάλης χρηματοοικονομικής λιτότητας. Παραιτήθηκε λίγο αργότερα εξαιτίας των αντιδράσεων.
Ο πρώτος υπουργός Οικονομίας του Ντε λα Ρούα ήταν ο προοδευτικός Χοσέ Λουίς Ματσινέα, ο οποίος προτάθηκε από τον Αλφονσίν και τον Άλβαρες. Ο Μένεμ είχε αφήσει ένα έλλειμμα 5 μονάδων Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) που ο Ματσινέα προσπάθησε να αντισταθμίσει με υψηλότερους φόρους στα άτομα με τα υψηλότερα εισοδήματα και μείωση των υψηλότερων συντάξεων.Reato, pp. 99–100 Το έλλειμμα μειώθηκε αλλά η κρίση συνεχίστηκε. Το σκάνδαλο για το εργατικό δίκαιο και η παραίτηση του Άλβαρες αύξησαν τον κίνδυνο της χώρας και έκαναν την πρόσβαση της Αργεντινής στη διεθνή πίστη πιο δύσκολη. Η κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε πιστωτική γραμμή ύψους 38 δις δολαρίων ΗΠΑ από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για να αποτραπεί μια χρεοκοπία και να επιτραπεί στην οικονομία να αναπτυχθεί ξανά. Ο Ματσινέα πρότεινε επίσης τον διορισμό του πρώην υπουργού Καβάγιο ως νέου προέδρου της Κεντρικής Τράπεζας της Αργεντινής. Ωστόσο, ο Ματσινέα δεν μπόρεσε να επιτύχει τα επίπεδα λιτότητας που είχε διαπραγματευτεί με το ΔΝΤ και παραιτήθηκε λίγες μέρες αργότερα.Reato, pp. 101–103 Ο υπουργός Άμυνας Ρικάρδο Λόπες Μέρφι έγινε ο νέος υπουργός Οικονομίας. Κατά τη διάρκεια της εκλογικής εκστρατείας, ο Ντε λα Ρούα είχε υποσχεθεί να μην τον διορίσει σε αυτό το υπουργείο, αλλά με τη συνεχιζόμενη κρίση δεν ήθελε να διακινδυνεύσει την πρόκληση προβλημάτων από την προσωρινή έλλειψη υπουργού.Reato, pp. 98–99 Ο Λόπεζ Μέρφι ανακοίνωσε ένα αυστηρότερο σχέδιο λιτότητας, με μείωση των προϋπολογισμών για την υγεία και την εκπαίδευση. Το σχέδιό του απορρίφθηκε με διαδηλώσεις στους δρόμους και από το Frepaso, οπότε ο Ντε λα Ρούα το απέρριψε. Ο Μέρφι παραιτήθηκε αφότου παρέμεινε υπουργός για 16 ημέρες.Reato, p. 103
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/Fernando_De_La_Rua_en_el_Salon_Blanco.jpg/172px-Fernando_De_La_Rua_en_el_Salon_Blanco.jpg|δεξιά|μικρογραφία|172x172εσ| Ο ντε λα Ρούα με τον νέο υπουργό του, Καβάγιο, τον Μάρτιο του 2001.
Ο Ντε λα Ρούα διόρισε τον Καβάγιο, ο οποίος είχε υπηρετήσει υπό τον Μένεμ και είχε καθιερώσει το σχέδιο μετατρεψιμότητας. Υποστηρίχτηκε από το PJ, τον Κάρλος Άλβαρες και τους χρηματοοικονομικούς ομίλους, αλλά απορρίφθηκε από το υπόλοιπο UCR.Reato, p. 97 Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα διατηρήσει το σχέδιο μετατρεψιμότητας και ότι δεν θα υπάρξει υποτίμηση ή χρεοκοπία του κράτους.Reato, p. 96 Ο Καβάγιο πρότεινε πολλά νομοσχέδια. Ο Ντε λα Ρούα τα έστειλε στο Κογκρέσο και εγκρίθηκαν. Ο «νόμος των υπερδυνάμεων» εξουσιοδότησε τον αρχηγό της κυβέρνησης να τροποποιήσει τον εθνικό προϋπολογισμό χωρίς την παρέμβαση του Κογκρέσου. Επιβλήθηκε νέος φόρος στις τραπεζικές εργασίες και περισσότερα προϊόντα απέκτησαν φόρο προστιθέμενης αξίας. Οι μισθοί των εθνικών τελωνειακών υπαλλήλων αυξήθηκαν και ορισμένες βιομηχανίες επωφελήθηκαν από φορολογικές απαλλαγές.Reato, pp. 128–129 Το Μεγακάνχε ήταν μια διαπραγμάτευση για την καθυστέρηση της πληρωμής του εξωτερικού χρέους με αντάλλαγμα υψηλότερα επιτόκια.Reato, p. 130 Ωστόσο, το εσωτερικό χρέος εξακολουθούσε να αποτελεί πρόβλημα επειδή οι επαρχίες, ειδικά το Μπουένος Άιρες, ήταν στα πρόθυρα χρεοκοπίας.Reato, p. 132 Αυτό οδήγησε σε διαμάχες μεταξύ του Καβάλο και των επαρχιακών κυβερνητών.Reato, pp. 132–133 Το Κογκρέσο ενέκρινε νομοσχέδιο για πολιτική «μηδενικού ελλείμματος» ώστε να αποτραπεί περαιτέρω αύξηση του χρέους και να λειτουργήσει μόνο με χρήματα από φορολογικά έσοδα.Reato, p. 136 Ακολούθησε τραπεζικός πανικός τον Νοέμβριο. Η κυβέρνηση αντέδρασε εισάγοντας το «κορραλίτο», το οποίο εμπόδιζε τους ανθρώπους να κάνουν ανάληψη μετρητών από τις τράπεζες. Αρχικά ήταν ένα προσωρινό μέτρο.Reato, p. 145 Το ΔΝΤ αρνήθηκε να στείλει τη μηνιαία πληρωμή από την πιστωτική γραμμή που εγκρίθηκε στις αρχές του έτους επειδή η κυβέρνηση δεν είχε τηρήσει την πολιτική του «μηδενικού ελλείμματος».Reato, p. 144

 Αναταραχές και παραίτηση 
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c7/De_la_Rua_renuncia.JPG/220px-De_la_Rua_renuncia.JPG|μικρογραφία| Ο Ντε λα Ρούα συλλέγει τα προσωπικά του αντικείμενα μετά την παραίτησή του, 21 Δεκεμβρίου 2001
Η κρίση επιδεινώθηκε και στις 19 Δεκεμβρίου 2001 ξέσπασαν ταραχές και λεηλασίες σε πολλά σημεία της χώρας. Ο Ντε λα Ρούα ανακοίνωσε σε διάγγελμα που μεταδόθηκε μέσω του εθνικού δικτύου ότι είχε κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Μετά την ομιλία οι ταραχές, γνωστές ως κασερολάσος εντάθηκαν με αποτέλεσμα 27 θανάτους και χιλιάδες τραυματίες. Ο Καβάγιο παραιτήθηκε τα μεσάνυχτα της ίδιας ημέρας και το υπόλοιπο υπουργικό συμβούλιο ακολούθησε το παράδειγμά του.

Υπήρξαν λεηλασίες στις 20 Δεκεμβρίου, τόσο στο Μπουένος Άιρες όσο και στο Κονουρμπάνο. Το κασερολάζος συνέχισε και μεγάλες ομάδες ανθρώπων ξεκίνησαν διαδηλώσεις ζητώντας την παραίτηση της κυβέρνησης. Τα συνδικάτα - πρώτα το CTA και μετά το CGT - ξεκίνησαν γενικές απεργίες ενάντια στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Το μεγαλύτερο μέρος του UCR απέσυρε την υποστήριξή του προς τον Ντε λα Ρούα, έτσι ζήτησε από το PJ να δημιουργήσει έναν κυβερνητικό συνασπισμό. Το PJ αρνήθηκε και ο Ντε λα Ρούα παραιτήθηκε από την κυβέρνηση. Η τελευταία του διοικητική ενέργεια ήταν η άρση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Παρέδωσε την παραίτησή του στο Κογκρέσο στις 19:45 τοπική ώρα στις 20 Δεκεμβρίου 2001 και έφυγε από την Κάσα Ροσάδα με ελικόπτερο. Παρέμεινε πρόεδρος για δύο χρόνια, το ήμισυ της θητείας που του αναλογούσε.

Επειδή ο αντιπρόεδρος Κάρλος Άλβαρες είχε ήδη παραιτηθεί, το Κογκρέσο συγκλήθηκε για να διορίσει νέο πρόεδρο. Ο Αδόλφο Ροδρίγες Σαά, κυβερνήτης της επαρχίας Σαν Λουίς, ήταν στην εξουσία για δύο μήνες ενώ ζήτησε νέες προεδρικές εκλογές. Οι ανανεωμένες διαδηλώσεις τον ανάγκασαν επίσης να παραιτηθεί και ο Εδουάρδο Δουάλντε διορίστηκε νέος πρόεδρος. Μπόρεσε να ολοκληρώσει τη θητεία του Ντε λα Ρούα.

 Ύστερη ζωή και θάνατος 
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ef/Macri_Velatorio_de_De_la_R%C3%BAa.jpg/220px-Macri_Velatorio_de_De_la_R%C3%BAa.jpg|μικρογραφία| Ο Πρόεδρος Μαουρίσιο Μάκρι στην κρατική κηδεία του Φερνάνδρο ντε λα Ρούα.
Ο Ντε λα Ρούα αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή μετά την παραίτησή του. Το σκάνδαλο σχετικά με τον νόμο για την ευελιξία της εργασίας ανανεώθηκε το 2003 όταν ένας πρώην εργαζόμενος στη Γερουσία, ο Μάριο Ποντακουάρτο, ισχυρίστηκε ότι είδε τον φάκελο με τον οποίο παραδόθηκαν 5.000.000 $ στους νομοθέτες. Ο Ντε λα Ρούα κατηγορήθηκε μαζί με επτά πολιτικούς τόσο από το UCR όσο και από το PJ. Το 2013, απαλλάχθηκαν όλοι από κατηγορίες με ομόφωνη απόφαση και ο Ποντακουάρτο απομακρύνθηκε από το πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων.Reato, pp. 121–122

Ο Ντε λα Ρούα κατηγορήθηκε επίσης για την αστυνομική καταστολή κατά τη διάρκεια της κρίσης. Δικάστηκε από τον δικαστή Κλαούδιο Μποναδίο, ο οποίος το 2009 τον κήρυξε αθώο. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την απόφαση του Μποναδίο και τον διέταξε να διερευνήσει περαιτέρω το θέμα.  Οι Ντε λα Ρούα και Καβάγιο κατηγορήθηκαν για παράνομα όφελος των τραπεζών που συμμετείχαν στο Μεγακάνχε. Κηρύχθηκαν αθώοι στις 6 Οκτωβρίου 2014.Reato, p. 130

Πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στις 9 Ιουλίου 2019 σε ηλικία 81 ετών. Έγινε δημόσια κηδεία στο Κογκρέσο πριν από μια ιδιωτική ταφή την επόμενη μέρα.

 Δημόσια εικόνα 
Ο Ντε λα Ρούα άρχισε να ασχολείται με την πολιτική σε πολύ νεαρή ηλικία. Είχε το παρατσούκλι «Chupete» (ισπανικά σημαίνει ειρηνοποιός) και το παρατσούκλι εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται όταν μεγάλωσε. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Κάρλος Μένεμ θεωρούνταν σοβαρός και εθιμοτυπικός πολιτικός, σε πλήρη αντίθεση με το στυλ του Μένεμ. Ο Ντε λα Ρούα εκμεταλλεύτηκε αυτήν την αντίληψη κατά την προεκλογική εκστρατεία του 1999.Reato, p. 79 Όταν έγινε πρόεδρος και η οικονομική κρίση επιδεινώθηκε, έγινε αντιληπτός ως ένας αδύναμος και κουρασμένος άνθρωπος που δεν μπορούσε να αντιδράσει στην κρίση. Θεωρούταν ένας άνθρωπος χωρίς ηγετικές ικανότητες που δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει την προεδρική του εξουσία. Ο Ντε λα Ρούα σκέφτηκε ότι η παρωδία του από τον τηλεοπτικό κωμικό Φρέντι Βιγιαρεάλ βοήθησε στη δημιουργία αυτής της εικόνας.Reato, p. 80 Προσπάθησε να αλλάξει την εικόνα του εμφανιζόμενος στην τηλεοπτική κωμική εκπομπή El show de Videomatch, αλλά η εμφάνισή του στο πρόγραμμα απέτυχε. Μπέρδεψε τα ονόματα της εκπομπής και της συζύγου του παρουσιαστή Μαρσέλο Τινέγι. Μετά τη λήξη της συμμετοχής του Ντε λα Ρούα, ο Τινέγι άρχισε να κλείνει το πρόγραμμα. Ο Ντε λα Ρούα φαινόταν να αναζητά μια έξοδο από το σετ στο βάθος. Η προαναφερθείσα εικόνα του Ντε λα Ρούα μεγεθύνθηκε περαιτέρω όταν νοσηλεύτηκε για περιφερική αρτηριακή νόσο που προκλήθηκε από υψηλή χοληστερόλη στο αίμα. Αν και πρόκειται για μια τυπική, απλή ιατρική παρέμβαση, ο γιατρός είπε στον Τύπο ότι ο Ντε λα Ρούα έπασχε από αρτηριοσκλήρωση, η οποία συνήθως συνδέεται με έλλειψη ταχύτητας και αντανακλαστικών.Reato, pp. 81–82

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 





Κατηγορία:Πρόεδροι της Αργεντινής