Τοπόλνιτσα Σερρών

Η Τοπόλνιτσα ή Τοπολίντσα είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρισκόταν στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε πολύ μικρή απόσταση από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Βρισκόταν στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Μπέλλες, δίπλα στις όχθες του Στρυμόνα, σε απόσταση 12 χιλιόμετρα βόρεια από το χωριό Νέο Πετρίτσι.

 Ιστορία 
 Οθωμανική περίοδος 
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά του Πετριτσίου του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης.

Στη δημογραφική μελέτη Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, αναφέρεται ότι το 1873 ο οικισμός είχε 25 σπίτια με 80 κατοίκους. Το έτος 1891, ο Γκεόργκι Στρέζοφ έγραψε σχετικά: «Τοπόλνιτσα, στη δεξιά όχθη του Στρυμόνα, απέναντι από τα Κούλατα. Εδώ είναι τα σύνορα (σ.σ. των καζάδων) Πετριτσίου και Δεμίρ Ισάρ. Βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του Μπέλλες, 6 ώρες βορειοδυτικά του Δεμίρ Ισάρ. Η κτηνοτροφία έχει την πρώτη θέση. Από αυτό το μέρος βγαίνουν τα περίφημα βόδια Τοπόλνιτσας. 30 τουρκικά σπίτια, 25 βουλγαρικά.»Ο Στρέζοφ αναφέρεται στον οικισμό και μια δεύτερη φορά: Τοπόλνιτσα, στους πρόποδες του Μπέλλες, 2 ώρες ταξίδι ανατολικά από το Πετρίτσι, ούτε μισή ώρα έως τον Στρυμόνα, ίδια απόσταση έως τον Στρωμνιτσιώτη. Τα χωράφια τους είναι κατά μήκος αυτών των δύο ποταμών. Υπάρχουν 25 σπίτια, βουλγαρικά.
Η στατιστική μελέτη «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική» του Βούλγαρου γεωγράφου Βασίλ Κάντσωφ, εκτιμά ότι το 1900 ο οικισμός είχε 220 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με τη μελέτη «La Macédoine et sa Population Chrétienne» του Βούλγαρου Ντίμιταρ Μπρανκόφ, το 1904 ζούσαν εκεί 224 κάτοικοι. Στην «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, αναφέρεται ότι ο οικισμός είχε 150 κατοίκους. Σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 160 εξαρχικοί κάτοικοι.

 Σύγχρονη ιστορία 
Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων και τον προσδιορισμό των ελληνοβουλγαρικών συνόρων με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια. Οι κάτοικοί του τον εγκατέλειψαν και ίδρυσαν ένα νέο οικισμό με το ίδιο όνομα, περίπου 1 χιλιόμετρο βορειότερα, σε βουλγαρικό έδαφος.

Ο οικισμός προσαρτήθηκε το 1920 στη νεοσύστατη κοινότητα Ορτά Μαχαλά (Μεσαία), μαζί με τα χωριά Δερέ Μαχαλέ (Ποταμοχώρι), Ασαγιά Μαχαλέ (Κατώμερο) και Χάνδερε (Ξενόρρευμα). Καταργήθηκε τυπικά το 1928, καθώς έπαψε να καταγράφεται στις ελληνικές απογραφές.


Το 1968 με το ΦΕΚ 146Α΄/6-7-1968, η θέση του πρώην οικισμού μετονομάστηκε σε «Ασήμαντο».

Εκατέρωθεν των ελληνικών και βουλγαρικών συνόρων, στον χαμηλό λόφο Κρεμενίτσα, εντοπίστηκε το 1979 ο νεολιθικός οικισμός Προμαχώνας–Topolnica.PROMACHON-TOPOLNICA. Contacts and communication breakdowns in the distant past at the modern Bulgarian-Greek border.Ch. Koukouli-Chryssanthaki, H. Todorova, I. Aslanis, I. Vajsov, M. Valla. Promachon-Topolnica: A Greek-Bulgarian Archaeological Project. - In: H. Todorova, M. Stefanivic and G. Ivanov (eds.). The Struma/Strymon River Valley in Prehistory. In The Steps of James Harvey Gaul, Vol. 2 (Sofia, 2007), 43–78.Ivan Vajsov. Promachon-Topolnica. A Typology of Painted Decorations and Its Use as a Chronological Marker. - In: H. Todorova, M. Stefanivic and G. Ivanov (eds.). The Struma/Strymon River Valley in Prehistory. In The Steps of James Harvey Gaul, Vol. 2 (Sofia, 2007), 79–120

Πληθυσμός
ΑπογραφήΚάτοικοιΆνδρεςΓυναίκεςΣύνολο1913χαρακτηρίζεται ως ακατοίκητο1920151328

Παραπομπές

Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά της περιφερειακής ενότητας Σερρών
Κατηγορία:Δήμος Σιντικής