Τζούλια Μόργκαν

Η Τζούλια Μόργκαν (αγγλικά: Julia Morgan) (20 Ιανουαρίου 1872–2 Φεβρουαρίου 1957) ήταν Αμερικανίδα αρχιτέκτονας και μηχανικός.(fr) Agorha.inha, Biographie rédigée par Marie-Laure Crosnier Leconte  Σχεδίασε περισσότερα από 700 κτίρια στην Καλιφόρνια κατά τη διάρκεια μιας μακράς και παραγωγικής καριέρας.Erica Reder: "Julia Morgan was a local, in The New Fillmore, 1 February 2011. Retrieved 2015-10-23. Είναι περισσότερο γνωστή για τη δουλειά της στο Κάστρο Χερστ στο Σαν Σίμεον της Καλιφόρνια.

Η Μόργκαν ήταν η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή στο πρόγραμμα αρχιτεκτονικής στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι και η πρώτη γυναίκα αρχιτέκτονας που έλαβε άδεια στην Καλιφόρνια. Σχεδίασε πολλά κτίρια για ιδρύματα που εξυπηρετούν γυναίκες και κορίτσια, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων YWCA και κτιρίων για το Κολέγιο Μιλς.

Σε πολλές από τις κατασκευές της, η Μόργκαν πρωτοστάτησε στην αισθητική χρήση του οπλισμένου σκυροδέματος, ενός υλικού που αποδείχθηκε ότι είχε ανώτερη σεισμική απόδοση στους σεισμούς του 1906 και του 1989. Ασπάστηκε το Κίνημα Τεχνών και Χειροτεχνίας και χρησιμοποίησε διάφορους παραγωγούς αγγείων της Καλιφόρνια για να κοσμήσει τα κτίριά της. Προσπάθησε να συμφιλιώσει το κλασικό και τον τεχνίτη, τη φιλολογία και την καινοτομία, τον φορμαλισμό και την φαντασία.

Η Τζούλια Μόργκαν ήταν η πρώτη γυναίκα που έλαβε το υψηλότερο βραβείο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων, το Χρυσό Μετάλλιο του ΔΑΑ, μεταθανάτια το 2014.Wendy Moonan: "AIA Awards 2014 Gold Medal to Julia Morgan" , in the Architectural Record, 16 December 2013

 Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση 
Η Μόργκαν, κόρη του Charles Bill Μόργκαν και της Eliza Woodland Parmelee Μόργκαν, γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1872, το δεύτερο από πέντε παιδιά. Η μητέρα της, Ελίζα, μεγάλωσε ως η καλομαθημένη κόρη του Albert O. Parmelee, ενός εμπόρου βαμβακιού και εκατομμυριούχου που στήριξε οικονομικά το ζευγάρι όταν μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο. Δύο χρόνια μετά τη γέννηση της κόρης τους, μετακόμισαν σε ένα σπίτι που είχαν φτιάξει στο προάστιο του Όουκλαντ. Αν και διέμεναν στη Δυτική Ακτή, η Ελίζα διατηρούσε ακόμα στενούς δεσμούς με την οικογένειά της. Μετά τη γέννηση κάθε παιδιού, οι γονείς της μητέρας της, Ελίζα, έστελναν χρήματα για να ταξιδέψει η οικογένεια με τον διηπειρωτικό σιδηρόδρομο, ώστε το βρέφος να βαφτιστεί στην παραδοσιακή εκκλησία της οικογένειας Parmelee στη Νέα Υόρκη.
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/84/Merrill Hall Asilomar.jpg/220px-Merrill Hall Asilomar.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Merrill Hall (1928) στο χώρο του Συνεδριακού Κέντρου Asilomar στο Pacific Grove, Καλιφόρνια
Ο Τσαρλς Μόργκαν, ένας μηχανικός ορυχείων από τη Νέα Αγγλία, ο οποίος είχε παντρευτεί μια γυναίκα από πλούσια οικογένεια, δεν πέτυχε σε κανένα από τα επιχειρηματικά του εγχειρήματα, έτσι η οικογένεια βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην περιουσία του Parmelee. Το 1865, ο Τσαρλς έκανε την πρώτη του επιχείρηση στην Καλιφόρνια όταν αγόρασε γη στη Σάντα Πάουλα με στόχο γεώτρηση πετρελαίου, ανεπιτυχώς. Αργότερα ίδρυσε την Shasta Iron Company, η οποία διαλύθηκε το 1975 μετά από περιορισμένα έσοδα.McNEILL, KAREN. “Julia Morgan: Gender, Architecture, and Professional Style.” Pacific Historical Review 76, no. 2 (2007): 229–68. https://doi.org/10.1525/phr.2007.76.2.229. Στα μέσα του 1878, η Ελίζα πήρε τα παιδιά στη Νέα Υόρκη για να ζήσουν κοντά στους γονείς της για ένα χρόνο, ενώ ο Τσαρλς εργαζόταν στο Σαν Φρανσίσκο. Στη Νέα Υόρκη, η Τζούλια γνώρισε τη μεγαλύτερη ξαδέρφη της Λούσι Θόρντον, η οποία ήταν παντρεμένη με τον επιτυχημένο αρχιτέκτονα Πιερ Λε Μπρουν. Αφού επέστρεψε στο Όουκλαντ, η Τζούλια διατήρησε επαφή με τον Λε Μπρουν, ο οποίος την ενθάρρυνε να ακολουθήσει ανώτερη εκπαίδευση. Στη Νέα Υόρκη, η Τζούλια ήταν άρρωστη με οστρακιά και κρατήθηκε στο κρεβάτι για μερικές εβδομάδες. Ως αποτέλεσμα αυτής της ασθένειας, ήταν επιρρεπής σε λοιμώξεις του αυτιού σε όλη την ενήλικη ζωή της. Μετά τον θάνατο του Albert Parmelee τον Ιούλιο του 1880, η γιαγιά της μετακόμισε στο σπίτι του Όουκλαντ, φέρνοντας μαζί της τον πλούτο της Parmelee οικογένειας. Τόσο η μητέρα όσο και η γιαγιά της Τζούλια αποτελούσαν ισχυρά γυναικεία πρότυπα, που λόγω του πλούτου τους είχαν σημαντικό ρόλο στο νοικοκυριό της Μόργκαν.

Η Μόργκαν αποφοίτησε από το γυμνάσιο του Όουκλαντ το 1890. Ήταν αφοσιωμένη στην εκπαίδευσή της και σε μια επαγγελματική σταδιοδρομία στην αρχιτεκτονική. Γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο κοντινό Μπέρκλεϊ, όπου σπούδασε Μηχανικός, καθώς δεν υπήρχε αρχιτεκτονικό πρόγραμμα. Στο πανεπιστήμιο, ήταν μέλος της αδελφότητας Κάπα Άλφα Θήτα και συχνά ήταν η μόνη γυναίκα στα μαθήματα μαθηματικών, τις επιστημών και μηχανικής. Σπούδασε στο Μπέρκλεϊ κατά τη διάρκεια μιας περιόδου ανάπτυξης της γυναικείας συμμετοχής, που έλαβε χώρα μεταξύ 1889 και 1891, όταν οι γυναίκες ίδρυαν συλλόγους και αποκτούσαν πρόσβαση σε νέους χώρους και εξωσχολικές δραστηριότητες. Η Μόργκαν βοήθησε στη δημιουργία ενός κεφαλαίου του YWCA κατά τη διάρκεια της ως προπτυχιακής φοιτήτριας, το οποίο επέτρεψε στις γυναίκες να χρησιμοποιούν το γυμναστήριο. Αποφοίτησε το 1894 ως η πρώτη γυναίκα με πτυχίο B.S. ως πολιτικός μηχανικός στο Μπέρκλεϊ με άριστα. Μετά την αποφοίτησή της, έγινε μέλος του Συλλόγου Αποφοίτων Κολλεγίων, γνωστού σήμερα ως η  Αμερικανική Ένωση Πανεπιστημιακών Γυναικών.
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/54/Berkeley Women's City Club (Berkeley, CA).JPG/220px-Berkeley Women's City Club (Berkeley, CA).JPG|μικρογραφία| Μπέρκλεϊ Πόλη Γυναικών Κλαμπ
Ένας από τους καθηγητές μηχανικής του τελευταίου της έτους ήταν ο Bernard Maybeck, ένας εκκεντρικά ντυμένος αρχιτέκτονας που σχεδίασε κτίρια που η Μόργκαν θαύμαζε για το σεβασμό τους για την γύρω τοπογραφία και το περιβάλλον. Ο Maybeck έγινε μέντορας της Μόργκαν, μαζί και των συμμαθητών της Arthur Brown, Jr., Edward H. Bennett και Lewis P. Hobart, στην αρχιτεκτονική στο σπίτι του στο Μπέρκλεϊ. Ενθάρρυνε τη Μόργκαν να συνεχίσει τις σπουδές της στην περίφημη École nationale supérieure des Beaux-Arts στο Παρίσι όπου ο ίδιος είχε διακριθεί. Μετά την αποφοίτησή της το 1894, η Μόργκαν απέκτησε ένα χρόνο εργασιακής εμπειρίας με τον Maybeck και στη συνέχεια ταξίδεψε στο Παρίσι το 1896 για να προετοιμαστεί για τις εισαγωγικές εξετάσεις για το Beaux-Arts. Το σχολείο δεν είχε επιτρέψει ποτέ πριν σε μια γυναίκα να σπουδάσει αρχιτεκτονική, αλλά το 1897, άνοιξε τη διαδικασία εισαγωγής του σε γυναίκες υποψήφιες, κυρίως λόγω της πίεσης από μια ένωση γυναικών Γαλλίδων καλλιτεχνών, τις οποίες η Μόργκαν χαρακτήρισε «μποέμ». Κατά τη φοίτηση της στο Beaux-Arts, η Μόργκαν αλληλοεπιδρούσε με μέλη της Union des femmes peintres et sculpteurs, μιας ομάδας που επικεντρωνόταν στην προώθηση των γυναικών στην τέχνη.McNEILL, KAREN. “Julia Morgan: Gender, Architecture, and Professional Style.” Pacific Historical Review 76, no. 2 (2007): 234. https://doi.org/10.1525/phr.2007.76.2.229. Συναντήθηκε με αυτές τις γυναίκες και εκτέθηκε στις φεμινιστικές τους απόψεις. Συζητούσαν για τον τρόπο αύξησης της επιρροής των γυναικών στην επαγγελματική σταδιοδρομία.

Κατ' αρχήν, το σχολείο δέχθηκε τους 30 πρώτους υποψηφίους. Η Μόργκαν χρειάστηκε τρεις προσπάθειες για να μπει: στην πρώτη προσπάθεια, κατατάχθηκε πολύ χαμηλά, ενώ στη δεύτερη προσπάθεια, το 1898, αν και κατατάχθηκε στην πρώτη 30άδα, οι εξεταστές «κατέβασαν αυθαίρετα» τους βαθμούς της. Μετά από περισσότερο από ένα χρόνο περαιτέρω μελέτης, με δάσκαλο τον François-Benjamin Chaussemiche, νικητή του Βραβείου της Ρώμης, τελικά πέρασε τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Πρόγραμμα Αρχιτεκτονικής, κατακτώντας τη 13η θέση σε 376 υποψηφίους και έγινε δεόντως δεκτή. Ωστόσο, μπορούσε να σπουδάσει μόνο μέχρι τα 30ά της γενέθλια, καθώς το σχολείο απαγόρευε μεγαλύτερους φοιτητές. Στις αρχές του 1902, καθώς πλησίαζαν τα γενέθλιά της, υπέβαλε ένα εξαιρετικό σχέδιο για ένα ανακτορικό θέατρο. Αυτό της χάρισε ένα πιστοποιητικό αρχιτεκτονικής, καθιστώντας την την πρώτη γυναίκα που έλαβε ένα από τη σχολή. Το κατάφερε σε τρία χρόνια, αν και ο συνήθης χρόνος ολοκλήρωσης ήταν τα πέντε χρόνια (τόσο χρειάστηκε για παράδειγμα ο Maybeck)., Retrieved 2009-05-26 Έμεινε στο Παρίσι για αρκετό καιρό για να συνεργαστεί με τον Chaussemiche πάνω σε ένα έργο για τη Harriet Fearing, μια πρώην Νεοϋορκέζα που υπέγραψε συμβόλαιο για ένα σχέδιο "μεγάλου σαλονιού" για την κατοικία της στο Φονταινεμπλώ.

 Καριέρα 
Μετά την επιστροφή της από το Παρίσι, η Μόργκαν εργάστηκε με τον αρχιτέκτονα του Σαν Φρανσίσκο John Galen Howard, ο οποίος επέβλεπε το Master Plan του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια. Η Μόργκαν εργάστηκε σε πολλά κτίρια στην πανεπιστημιούπολη του Μπέρκλεϊ, παρέχοντας τα διακοσμητικά στοιχεία για το Χερστ Mining Building και μια πρώιμη πρόταση για το Sather Gate. Ήταν η κύρια σχεδιάστρια του Χερστ Greek Theatre. Ο Χάουαρντ είπε σε έναν συνάδελφό του ότι η Μόργκαν ήταν «μία εξαιρετική σχεδιάστρια στην οποία δεν χρειάζεται να πληρώσω σχεδόν τίποτα, καθώς είναι γυναίκα». Αποταμίευσε τα χρήματά της και έκανε σχέδια να δουλέψει μόνη της, δεχόμενη σημαντικά παράπλευρα έργα.

Το 1904, η Μόργκαν ήταν η πρώτη γυναίκα που πήρε άδεια αρχιτεκτονικής στην Καλιφόρνια. Ενώ ζούσε στο παλιό σπίτι της οικογένειας στο Όουκλαντ, άνοιξε το δικό της γραφείο στο Σαν Φρανσίσκο, όπου το προσωπικό τη γνώριζε ως «JM». Αφού το πρώτο της γραφείο καταστράφηκε από την πυρκαγιά του 1906, άνοιξε το γραφείο της το 1907 στον 13ο όροφο του Merchants Exchange Building, στην οδό 465 California Street, στην καρδιά της οικονομικής περιοχής του Σαν Φρανσίσκο, όπου εργάστηκε για το υπόλοιπο της καριέρας της. Μεταξύ των ετών 1907 και 1910, συνεργάστηκε με τον Ira Hoover, πρώην σχεδιαστή του Howard. Η Μόργκαν επανίδρυσε μια ατομική ιδιωτική πρακτική στα τέλη του 1910.

Τον Απρίλιο του 1904, η Τζούλια Μόργκαν ολοκλήρωσε την πρώτη της κατασκευή από οπλισμένο σκυρόδεμα, το καμπαναριό των 72 ft στο Κολλέγιο Μιλς, Ελ Καμπανίλ, που βρίσκεται απέναντι από τον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο. Δύο χρόνια αργότερα, η Ελ Καμπανίλ επέζησε από τον σεισμό του 1906 στο Σαν Φρανσίσκο αλώβητη χωρίς καμία ζημιά, κάτι που βοήθησε να χτίσει τη φήμη της και να ξεκινήσει την καριέρα της.

Η καταστροφή του σεισμού του Σαν Φρανσίσκο το 1906 της έδωσε την ευκαιρία να σχεδιάσει πολυάριθμα σπίτια, εκκλησίες, γραφεία και εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις. Ένα σημαντικό έργο ήταν ο επανασχεδιασμός του ορόσημου ξενοδοχείου Fairmont στο Σαν Φρανσίσκο, αφού το εσωτερικό του υπέστη σοβαρές ζημιές από πυρκαγιά μετά τον σεισμό του 1906. Επιλέχθηκε λόγω των σπάνιων τότε γνώσεων της σε αντισεισμικές κατασκευές από οπλισμένο σκυρόδεμα. Η δουλειά της για την αποκατάσταση του Fairmont σε λιγότερο από ένα χρόνο της έφερε μια εθνική φήμη ως «εξαιρετικής μηχανικού, καινοτόμου σχεδιάστριας και αρχιτέκτονα και αφοσιωμένης επαγγελματία». Η αξιοσημείωτη αύξηση των προμηθειών μετά τον σεισμό του Σαν Φρανσίσκο του 1906 της έφερε οικονομική επιτυχία.Ιδιαίτερα εντυπωσιασμένη από τη δουλειά της στο Fairmont, η Χερστ συνέστησε τη Μόργκαν για πολλά μεγάλα κατασκευαστικά έργα, συμπεριλαμβανομένου του Asilomar. Ο γιος της, Γουίλιαμ Ράντολφ Χερστ, εντυπωσιάστηκε επίσης πολύ και, μετά το θάνατο της μητέρας του, προσέλαβε τη Μόργκαν να σχεδιάσει αυτό που θα γινόταν το μεγαλύτερο και πιο διάσημο έργο της καριέρας της, το Κάστρο Χερστ.

 Έργα Χερστ 
Η συναναστροφή της Τζούλια Μόργκαν με την οικογένεια Χερστ συνεχίστηκε για τρεις γενιές. Το πρώτο της σχετικό αρχιτεκτονικά έργο ανατέθηκε από την οικογένεια το 1902, όταν επέστρεψε από την Ecole. Η πρώτη της παραγγελία από την οικογένεια ήταν το Hacienda της Phoebe Apperson Χερστ στο Pleasanton. Ο πιο διάσημος υποστηρικτής της Μόργκαν ήταν ο μεγιστάνας εφημερίδων και συλλέκτης αρχαιοτήτων William Randolph Χερστ, ο οποίος της είχε συστηθεί από τη μητέρα του, Phoebe Apperson Χερστ, την επικεφαλής χορηγό του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ. Πιστεύεται ότι αυτή η γνωριμία οδήγησε στην πρώτη ανάθεση της Μόργκαν από τον Χερστ για το σχεδιασμό του Los Angeles Examiner Building (περίπου το 1914), ένα έργο στυλ αναβίωσης της αποστολής που περιλάμβανε συνεισφορές από τους αρχιτέκτονες του Λος Άντζελες William J. Dodd και J. Martyn Haenkel. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική γωνία του Μπρόντγουεϊ και της 11ης οδού σε ένα αστικό τετράγωνο στο κέντρο του Λος Άντζελες, σε αναμονή προσαρμοστικής επαναχρησιμοποίησης.

Το 1919, ο Χερστ επέλεξε την Μόργκαν ως αρχιτέκτονα για το La Cuesta Encantada, πιο γνωστό ως Κάστρο Χερστ, το οποίο χτίστηκε στην κορυφή του οικογενειακού κάμπινγκ με θέα στο λιμάνι San Simeon. Η Μόργκαν χρησιμοποίησε πλακάκια, σχεδιάζοντας πολλά από αυτά η ίδια, από την Καλιφόρνια Faience.

Το έργο αποδείχτηκε το μεγαλύτερο και πιο περίπλοκο της, καθώς το όραμα του Χερστ για το κτήμα του γινόταν ολοένα και μεγαλύτερο κατά τη διάρκεια των δεκαετιών σχεδιασμού και κατασκευής. Το έργο περιλάμβανε το Hacienda, ένα συγκρότημα κατοικίας ιδιωτικών ξενώνων χτισμένο σε υβριδικά στυλ Mission Revival, Spanish Colonial Revival (σε συνεργασία με τους Ισπανούς ειδικούς Mildred Stapley και Arthur Byne) και στυλ Μαυριτανικής Αναγέννησης. Βρισκόταν σε απόσταση μιας ημέρας ιππασίας στην ενδοχώρα από το Κάστρο Χερστ, δίπλα στην Αποστολή Σαν Αντόνιο ντε Πάντοβα κοντά στο Τζολόν της Καλιφόρνια. Η δουλειά της στο «The Castle» και στο San Simeon Ranch συνεχίστηκε μέχρι το 1947, και τελείωσε μόνο λόγω της δυσχερούς υγείας του Χερστ.

Η Μόργκαν έγινε η κύρια αρχιτέκτονας του William Randolph Χερστ, παράγοντας τα σχέδια για δεκάδες κτίρια, όπως το Wyntoon της Phoebe Apperson Χερστ, το οποίο εκείνος κληρονόμησε. Το κτήμα περιλαμβάνει ένα κάστρο και ένα "βαυαρικό χωριό" με τέσσερις βίλες, όλα σε  δασικού αποθέματος που περιλαμβάνει τον ποταμό McCloud κοντά στο όρος Shasta στη Βόρεια Καλιφόρνια. Έκανε επίσης εργασίες στούντιο και εργοταξίου για το ανολοκλήρωτο Babicora,  στο Τσιουάουα του Μεξικό, ράντσο βοοειδών και καταφύγιο.

 Έργα YWCA 
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7c/Oakland YWCA (Oakland, CA).JPG/220px-Oakland YWCA (Oakland, CA).JPG|μικρογραφία| Oakland YWCA
Η σχέση της Τζούλια Μόργκαν με το YWCA ξεκίνησε όταν η Phoebe Apperson Χερστ τη συνέστησε για το καλοκαιρινό συνεδριακό κέντρο Asilomar του οργανισμού, ένα έργο που ξεκίνησε το 1913. Το Συνεδριακό Κέντρο Asilomar, όχι πλέον YWCA αλλά κρατικό, βρίσκεται ακόμα στο Pacific Grove κοντά στο Μοντερέι της Καλιφόρνια. Η Μόργκαν σχεδίασε επίσης YWCA στην Καλιφόρνια, τη Γιούτα, την Αριζόνα και τη Χαβάη.

Πέντε από τα κτίρια YWCA της Νότιας Καλιφόρνια σχεδιάστηκαν από την Μόργκαν. Το κτίριο Harbor Area YWCA (Σαν Πέντρο, Καλιφόρνια) του 1918 εξακολουθεί να στέκεται, όπως και το Hollywood Studio Club YWCA του 1926. Το Riverside YWCA από το 1929 εξακολουθεί να στέκεται, αλλά ως Μουσείο Τέχνης Riverside. Το Italian Renaissance υποκατάστημά της στο Long Beach  του 1925 κατεδαφίστηκε. Το «πανέμορφο» Πασαντίνα YWCA αποκτάται από τη πόλη για αποκατάσταση και δημόσια χρήση μετά από αρκετές δεκαετίες σήψης.

Σχεδίασε επίσης YWCA στη Βόρεια Καλιφόρνια, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στο Όουκλαντ και στην Chinatown του Σαν Φρανσίσκο. Το κτίριο YWCA στο Σαν Φρανσίσκο αντικατοπτρίζει την κατανόησή της για την παραδοσιακή κινεζική αρχιτεκτονική. Το κτίριο ανακαινίστηκε το 2001 από την Κινεζική Ιστορική Εταιρεία της Αμερικής(CHSA), και τώρα στεγάζει το Μουσείο και Κέντρο Εκμάθησης της Κινεζικής Ιστορικής Εταιρείας της Αμερικής.

 Mills College 
Η Μόργκαν έκανε πολλές αρχιτεκτονικές συνεισφορές στο Mills College, ένα κολλέγιο γυναικών στους πρόποδες του East Bay του Όουκλαντ της Καλιφόρνια. Όπως και η δουλειά της για το YWCA, έγιναν με την ελπίδα να προωθηθούν ευκαιρίες για τις γυναίκες.

Η πρόεδρος του Mills Σούζαν Μιλς άρχισε να ενδιαφέρεται για την Μόργκαν το 1904 επειδή ήθελε να προωθήσει την καριέρα μιας γυναίκας αρχιτέκτονα και επειδή η Μόργκαν, έχοντας μόλις ξεκινήσει την καριέρα της, χρέωνε λιγότερα από τους άντρες ομόλογούς της. Σχεδίασε έξι κτίρια για την πανεπιστημιούπολη Mills, συμπεριλαμβανομένου του El Campanil, που πιστεύεται ότι είναι το πρώτο καμπαναριό σε μια πανεπιστημιούπολη των Ηνωμένων Πολιτειών. Το El Campanil δεν πρέπει να συγχέεται με το The Campanile, ένα παρατσούκλι του Sather Tower, το ρολόι/καμπαναριό του κοντινού UC Berkeley. Η Μόργκαν βοήθησε στη σύνταξη τμημάτων της πανεπιστημιούπολης του UC Berkeley υπό τον John Galen Howard, αλλά ο Πύργος Sather δεν ήταν το σχέδιό της. Παρά το γεγονός ότι επιλέχθηκε από τη Mills για να σχεδιάσει το El Campanil και τα ακαδημαϊκά διαπιστευτήριά της, συνάδελφοι όπως ο Μπέρναρντ Ράνσομ, γιος του Έρνεστ Ράνσομ, δεν εμπιστεύονταν τις ικανότητές της ως πραγματικού ειδικού στο σκυρόδεμα. Η υπονόμευση της ικανότητας της Μόργκαν από τον Ράνσομ οδήγησε σε λιγότερη εμπιστοσύνη στο έργο της και σε επαίνους που καλύπτονταν από έμφυλη ρητορική εκείνη την εποχή. Για παράδειγμα, ένας ομιλητής στην τελετή αφιέρωσης επαίνεσε τον El Campanil επειδή «ανατράφηκε από την ιδιοφυΐα του εγκεφάλου μιας γυναίκας».

Η φήμη της Μόργκαν μεγάλωσε όταν ο πύργος έμεινε αλώβητος από τον σεισμό του Σαν Φρανσίσκο το 1906. Οι καμπάνες στον πύργο «επιλέχθηκαν για την Παγκόσμια Κολομβιανή Έκθεση(Σικάγο-1893) και δόθηκαν στην Μιλς από μία διαχειρίστρια». Αυτή η επιτυχία οδήγησε στην μετατροπή της Μόργκαν στην ανεπίσημη αρχιτέκτονα του Mills College για τις επόμενες δύο δεκαετίες.

Η Μόργκαν σχεδίασε επίσης τη Βιβλιοθήκη Margaret Carnegie (1906), που πήρε το όνομά της από την κόρη του Άντριου Κάρνεγκι και το σπίτι Ming Quong για κινέζικα κορίτσια, που χτίστηκε το 1924 και αγοράστηκε για τους Mills το 1936. Τελικά μετονομάστηκε σε Alderwood Hall, προτού γίνει το Τζούλια Μόργκαν School for Girls το 2004 (ανεξάρτητο από το Κολλέγιο). Σχεδίασε το Mills College Student Union το 1916. Το Kapiolani Cottage της Μόργκαν έχει χρησιμεύσει ως αναρρωτήριο, στέγαση σχολών και γραφεία διοίκησης. Η Μόργκαν σχεδίασε επίσης το αρχικό γυμναστήριο και την πισίνα, τα οποία αντικαταστάθηκαν από το Tea Shop και την Suzanne Adams Plaza, την πρώτη κατασκευή από οπλισμένο σκυρόδεμα στη δυτική ακτή.

 Άλλα έργα 
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/St. John's Presbyterian Church (Berkeley, CA).JPG/220px-St. John's Presbyterian Church (Berkeley, CA).JPG|μικρογραφία| Η πρώην Πρεσβυτεριανή Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, Μπέρκλεϊ, Καλιφόρνια
Μεταξύ των πρώτων έργων της ήταν το North Star House στο Grass Valley της Καλιφόρνια, που παραγγέλθηκε το 1904-5 από τον μηχανικό ορυχείων Arthur De Wint Foote και τη σύζυγό του, τη συγγραφέα και εικονογράφο Mary Hallock Foote.

Θεωρούσε την Πρεσβυτεριανή Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια, το καλύτερο κτίριο της σε στυλ τεχνίτη. Τώρα είναι το Playhouse του Μπέρκλεϊ.

Άλλα έργα περιλαμβάνουν το Chapel of the Chimes στο Όουκλαντ. το  κοντινό τούβλινο κτίριο πολλαπλών χρήσεων στη λεωφόρο Piedmont 4021, το ιερό της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας Ocean Avenue στη λεωφόρο Ocean 32, Σαν Φρανσίσκο (όπου συνεδριάζει επίσης η Εκκλησία Mission Bay Community ), και το μεγάλο Berkeley City Club δίπλα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Σχεδίασε το YWCA Hostess House του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στο Πάλο Άλτο, που χτίστηκε το 1918, για να γίνει αργότερα η τοποθεσία του εστιατορίου MacArthur Park.

Μερικά από τα οικιστικά της έργα, τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονται στην περιοχή του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, είναι υπέροχα μπανγκαλόου. Το στυλ συνδέεται συχνά με το έργο του Greene και του Greene και ορισμένων άλλων συγχρόνων και δασκάλων της Μόργκαν. Τα κτίρια αντιπροσωπεύουν το κίνημα Arts and Crafts και το αμερικανικό στυλ αρχιτεκτονικής Craftsman. Πολλά σπίτια βρίσκονται στο Russian Hill του Σαν Φρανσίσκο. Έζησε δυτικότερα στο Σαν Φρανσίσκο. Ένα από τα πρώτα οικιστικά έργα της ήταν η αναδιαμόρφωση και η ολοκλήρωση της Hacienda del Pozo de Verona της Phoebe Χερστ στο Pleasanton της Καλιφόρνια, σε στυλ Μεσογείου και Καλιφόρνιας Mission. Το 1908, η Τζούλια Μόργκαν σχεδίασε την κατοικία του James Henry Pierce στο 1650 The Alameda στο Σαν Χοσέ, η οποία διαθέτει σπάνια ξυλεία από την Καλιφόρνια.
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d9/Hearst Building, San Francisco (2013) - 1.JPG/220px-Hearst Building, San Francisco (2013) - 1.JPG|μικρογραφία| Χερστ Building, Market & 3rd, San Francisco, 1937 επανασχεδιασμός από την Μόργκαν

 Προσωπική ζωή 
Αν και η Μόργκαν έχαιρε μεγάλης εκτίμησης ως αρχιτέκτονας, δεν είναι πολλά γνωστά για την προσωπική της ζωή. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν είχε γνωστά ειδύλλια. Κρατούσε χαμηλό προφίλ και ζούσε σεμνά, παρά την πλούσια πελατεία της. Οι συνάδελφοι και οι γνωστοί της ήταν έκπληκτοι από τη χαμηλών τόνων αίσθηση της μόδας της, μια συνάδελφος έφτασε στο σημείο να πει ότι η Μόργκαν ντυνόταν σαν «κανείς». Η Μόργκαν έδωσε λίγες συνεντεύξεις και δεν έγραψε για τον εαυτό της. Οι πρώτες συνεντεύξεις χρησιμοποιούσαν έμφυλη ρητορική για να μιλήσουν για τα επιτεύγματά της και τα πρώτα άρθρα εφημερίδων ακολούθησαν την πρόοδό της στην École des Beaux Arts. Μετά από αυτό απέφευγε ως επί το πλείστον τις συνεντεύξεις και συμφωνούσε μόνο σε άρθρα που επικεντρώνονταν στη δουλειά της με στόχο τη προώθηση της φήμης της. Δούλευε ακούραστα με ελάχιστο ύπνο και φαγητό.

Ήταν πολύ ανεξάρτητη. Κατά τη μετάβασή της στο Παρίσι, της δόθηκε ένα σύνολο χρημάτων από τους γονείς της για όλα τα έξοδα του πρώτου έτους της. Ακόμη και όταν τα χρήματά της τελείωσαν, δεν ζήτησε ποτέ από την οικογένειά της επιπλέον χρήματα, αλλά έμαθε να ζει με περιορισμένο προϋπολογισμό. Αυτή η εμπειρία της έδωσε μια συγκεκριμένη κατανόηση του πώς να χειρίζεται τα χρήματα αποτελεσματικά, κάτι που την βοήθησε να γίνει επιτυχημένη επιχειρηματίας αφού άνοιξε το δικό της γραφείο, και τη βοήθησε να επικεντρωθεί στο να διατηρεί τα έργα της εντός των προϋπολογισμών του πελάτη της.

Ένα από τα λίγα δημόσια βραβεία που δέχτηκε ήταν το τιμητικό βραβείο Διδάκτορα Νομικών, το υψηλότερο βραβείο του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϊ, που της απονεμήθηκε στις 15 Μαΐου 1929, με τον ακόλουθο προσωπικό φόρο τιμής: «διακεκριμένη απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, καλλιτέχνης και μηχανικός, σχεδιάστρια απλών κατοικιών και μεγαλοπρεπών σπιτιών, μεγάλων κτιρίων με στόχο την επέκταση των συγκεντρωτικών δραστηριοτήτων των συμπολιτών της, αρχιτέκτονας στα έργα της οποίας η αρμονία και οι αξιοθαύμαστες αναλογίες φέρνουν ευχαρίστηση στο μάτι και γαλήνη στο μυαλό».

Ενθουσιασμένη με τα κενά στην ιστορία ζωής της Τζούλια Μόργκαν, η Μπελίντα Τέιλορ έγραψε το Becoming Τζούλια Μόργκαν, ένα θεατρικό έργο του 2012 στο οποίο η Τέιλορ φαντάζεται μια εύλογη ιστορία ζωής για την Μόργκαν.

 Κληρονομιά 
Η Τζούλια Μόργκαν είναι θαμμένη στο νεκροταφείο Mountain View στους λόφους του Όουκλαντ της Καλιφόρνια.Mountain View Cemetery

Το 1995, η αίθουσα χορού Τζούλια Μόργκαν στο κτίριο Merchants Exchange στο Σαν Φρανσίσκο, όπου είχε το γραφείο της από το 1907 έως το 1950, ονομάστηκε προς τιμήν της.

Το 1999, μια κατοικία Mediterranean Revival που χτίστηκε αρχικά το 1918 για τον Charles Goethe του Σακραμέντο, μετονομάστηκε σε Τζούλια Μόργκαν House. Προστέθηκε νωρίτερα στο Εθνικό Μητρώο Ιστορικών Τόπων το 1982.

Το 2006 εκδόθηκε ένα παιδικό εικονογραφημένο βιβλίο με τίτλο Τζούλια Μόργκαν Built a Castle και είναι διαθέσιμο σε πολλές δημόσιες βιβλιοθήκες.

Στις 28 Μαΐου 2008, ο Κυβερνήτης της Καλιφόρνια Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ και η Πρώτη Κυρία Μαρία Σράιβερ ανακοίνωσαν ότι η Τζούλια Μόργκαν θα εισαχθεί στο Hall of Fame της Καλιφόρνια, που βρίσκεται στο Μουσείο Ιστορίας, Γυναικών και Τεχνών της Καλιφόρνια. Η τελετή εισαγωγής έγινε στις 15 Δεκεμβρίου και η ανιψιά της δέχτηκε την τιμή στη θέση της.

Η Τζούλια Μόργκαν ήταν η παραλήπτρια(μεταθανάτια) του 2014 του Χρυσού Μεταλλίου του ΔΑΑ, το υψηλότερο βραβείο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων(AIA). Είναι η πρώτη γυναίκα αρχιτέκτονας που έλαβε αυτή την τιμή. 

 Δείτε επίσης 
 Γυναίκες στην αρχιτεκτονική

 Παραπομπές 

 Περαιτέρω ανάγνωση 

 Βιβλία 

 Boutelle, Sara Holmes (1988). Τζούλια Μόργκαν, Αρχιτέκτονας Νέα Υόρκη: Abbeville Press. [ ISBN λείπει ]
 978-1609496753 
 978-1797205632 
 978-1-61374-511-3 
 Μόργκαν, J. (1976). Αρχιτεκτονικά σχέδια της Τζούλια Μόργκαν: εργασίες ομορφιάς και άλλα κτίρια . Όουκλαντ, Καλιφόρνια: Μουσείο Όουκλαντ, Τμήμα Τέχνης.
 Μόργκαν, J., Χερστ, WR, & Loe, ΝΕ (1987). Ο San Simeon επανεξέτασε: η αλληλογραφία μεταξύ της αρχιτέκτονας Τζούλια Μόργκαν και του William Randolph Χερστ . San Luis Obispo, Καλιφόρνια: Library Associates, California Polytechnic State University.
 Μόργκαν, J. (1987). Σπίτια στο Μπέρκλεϊ της Τζούλια Μόργκαν . Μπέρκλεϊ, Καλιφόρνια: Η Ένωση.
 Perry, Phillis J. (2018). Όλα για την Τζούλια Μόργκαν. Indianapolis, Indiana, Blue River Press.
 Wilson, Mark A. (2007). Τζούλια Μόργκαν: Αρχιτέκτονας ομορφιάς. Σολτ Λέικ Σίτι, Γιούτα: Γκιμπς Σμιθ.

 Κριτικές 

 Κάστνερ, Βικτώρια. (2003). "Μόργκαν and Associates: Τζούλια Μόργκαν's Office Practice as Design Metaphor."  20 στις 20/20 Όραμα. Boston: AIA Diversity Committee/Boston Society of Architects, σελ. 44–51.
 Longstreth, RW (1977). Τζούλια Μόργκαν, αρχιτέκτονας.  Σειρά εκδόσεων Berkeley Architectural Heritage, αρ. 1 . Μπέρκλεϊ, Καλιφόρνια: Οργάνωση Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς του Μπέρκλεϊ.
 McNeill, Karen (Μάιος 2007) "Τζούλια Μόργκαν: Gender, Architecture, and Professional Style." Pacific Historical Review, σελ. 229–67.
 McNeill, Karen (Καλοκαίρι 2012) "Women Who Build: Τζούλια Μόργκαν & Women's Institutions." California History, σελ. 41–74.
 Επιτροπή Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Πασαντίνα. (1988). Αναφορά σχετικά με την επαναχρησιμοποίηση του κτιρίου της Τζούλια Μόργκαν YWCA: YWCA & YMCA Pasadena, Καλιφόρνια . Νέα Υόρκη: Halsband.
 Quacchia, R.L. (2005). Τζούλια Μόργκαν, αρχιτέκτονας, και η δημιουργία του Asilomar Conference Grounds: συμπεριλαμβανομένης μιας σύγκρισης με το κάστρο Χερστ. Βιρτζίνια Μπιτς, Βιρτζίνια: Q Pub.
 Steilberg, W.T., & Μόργκαν, J. (1983). Μερικά παραδείγματα του έργου της Τζούλια Μόργκαν . Σαν Φρανσίσκο: Αρχιτέκτονας και Μηχανικός της Καλιφόρνια.
 Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϊ. (1986). Τζούλια Μόργκαν, αρχιτεκτονικά σχέδια: απογραφή εκμεταλλεύσεων, College of Environmental Design . Μπέρκλεϊ: Το Κολλέγιο.

 Άρθρο 

 Χόθορν, Κρίστοφερ. «Τζούλια Μόργκαν: Η Ήσυχη Επαναστατική της Αρχιτεκτονική -- ένας συνδυασμός καλών τεχνών και επιρροών της περιοχής του κόλπου -- Επιτέλους Κερδίζει τα Οφειλόμενα». Architect (Washington, DC) 103, αρ. 6(1 Ιουνίου 2014): 170–79.

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Overlooked No More: Τζούλια Μόργκαν, Πρωτοπόρος Γυναίκα Αρχιτέκτονας
 Πρωτοποριακές Γυναίκες Αμερικανικής Αρχιτεκτονικής, Τζούλια Μόργκαν
 Το Ίδρυμα Αρχιτεκτονικής της Μπέβερλι Γουίλις, Επεισόδιο 1: Βρίσκοντας τη Τζούλια Μόργκαν
 Η συλλογή Τζούλια Μόργκαν στο Cal Poly San Luis Obispo 
 Τζούλια ΜόργκανΜια διαδικτυακή έκθεση 
 Συλλογή Τζούλια Μόργκαν  στα Αρχεία Περιβαλλοντικού Σχεδιασμού
 Κρυφή μηχανικός: Τα Έργα της Τζούλια Μόργκαν
 Αρχιτεκτονικά Σχέδια της Τζούλια Μόργκαν, 1907–1929, The Bancroft Library
 Index of Buildings by Τζούλια Μόργκαν
 Τζούλια Μόργκαν, Εθνικό Αρχείο του Ιδρύματος Αρχιτεκτονικής της Μπέβερλι Γουίλις(αρχειοθετήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2013) 
 Συνεισφορά μίας γυναίκας στην Αρχιτεκτονική των Τεχνών και της Χειροτεχνίας
 Τζούλια Μόργκαν «Προσοχή στις γυναίκες στο σχέδιο»
 Τζούλια Μόργκαν 2012 
 Συλλογή Μόργκαν (Julia), 1893–1980

Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί
Κατηγορία:Πρωτοπόροι του σκυροδέματος
Κατηγορία:Ιστορικοί αρχιτέκτονες
Κατηγορία:Αμερικανίδες του 20ού αιώνα