Η Εστιάς

Το έργο Η Εστιάς ή Η Εστιάδα () είναι όπερα του Γκασπάρε Σποντίνι σε γαλλικό λιμπρέτο του Ετιέν ντε Ζουί. Συνιστά λυρική τραγωδία (tragédie lyrique) σε τρεις πράξεις. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 15 Δεκεμβρίου 1807 από την Όπερα του Παρισιού και έκτοτε θεωρείται ως το κορυφαίο έργο του Σποντίνι. Ως το 1830, είχαν δοθεί περισσότερες από 200 παραστάσεις της όπερας. 

Το έργο μεταφράστηκε στα ιταλικά από τον Τζοβάνι Σμιτ για μια παράσταση στο Τεάτρο Σαν Κάρλο της Νάπολης στις 8 Σεπτεμβρίου 1811. Οι δύο κορυφαίες αναβιώσεις της όπερας τον 20ο αιώνα έγιναν σε αυτήν την γλώσσα, από τη Ρόζα Πονσέλ το 1925 και το 1933 και από τη Μαρία Κάλλας το 1954, στη Σκάλα του Μιλάνου, σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι· η παραγωγή αυτή, μάλιστα, είχε συμβολικό χαρακτήρα, καθώς έγινε στο πλαίσιο της 180ης επετείου της γέννησης του συνθέτη.

 Ρόλοι 
ΡόλοςΤύπος φωνήςΛικίνιος, Ρωμαίος στρατηγόςτενόροςΚίννας, λεγεωνάριοςτενόροςΑρχιερέαςβαθύφωνοςΤζούλια, εστιάδα παρθέναυψίφωνοςΗ Μεγάλη ΕστιάςμεσόφωνοςΑρχηγός σπλαχνοσκόπων μάντεων (aruspice)βαθύφωνοςΈνας ύπατοςβαθύφωνος

 Σύνοψη 
μικρογραφία| Σκηνικά της όπερας σχεδιασμένα από τον Αντόνιο Μπασόλι

 Πράξη 1 
Επιστρέφοντας στη Ρώμη μετά από μια νικηφόρα εκστρατεία, ο Λικίνιος διαπιστώνει ότι η αγαπημένη του, Τζούλια, έχει γίνει Εστιάδα Παρθένα. Αν και η Τζούλια αρχικώς αποφεύγει να παρευρεθεί στην πομπή του θριάμβου του Λικίνιου, της ανατίθεται να του δώσει έναν τιμητικό στέφανο. Επί τη ευκαιρία, εκείνος της ανακοινώνει ότι σκοπεύει να την απαγάγει, διεκδικώντας την εκ νέου.

 Πράξη 2 
Στο ναό της Βέστα, η Τζούλια φυλάει την αιώνια φλόγα και προσεύχεται να ελευθερωθεί από τον πειρασμό του Λικίνιου. Εκέινος, φτάνει στο ναό και οι δυο τους σμίγουν. Ξαφνικά, η αιώνα φλόγα σβήνει. Ο Κίννας συμβουλεύει τον Λικίνιο να φύγει από τον ναό και η Τζούλια ανακρίνεται από τον Aρχιερέα αλλά αρνείται να κατονομάσει τον Λικίνιο. Τελικά, καταδικάζεται σε θάνατο για ασέβεια.

 Πράξη 3 
Παρά τις εκκλήσεις του Λικίνιου, αποφασίζεται να ταφεί η Τζούλια ζωντανή· ακόμα και όταν εκείνος παραδέχεται την εισβολή του στο Ναό, η Τζούλια ισχυρίζεται ότι δεν τον αναγνωρίζει. Ακολουθεί καταιγίδα, κατά την οποία αστραπές αναζωπυρώνουν την ιερή αιώνια φλόγα. Αναγνωρίζοντας το γεγονός αυτό ως σημάδι από τους θεούς, ο Αρχιερέας και η Μεγάλη Εστιάδα απελευθερώνουν την Τζούλια. Καταληκτικά, η Τζούλια παντρεύεται τον Λικίνιο.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Παρτιτούρες του έργου στο International Music Score Library Project

Κατηγορία:Όπερες
Κατηγορία:Όπερες στη γαλλική γλώσσα