Τσούρο

Το τσούρο (ισπανικά: churro) είναι είδος τηγανητής ζύμης από την ισπανική και την πορτογαλική κουζίνα. Βρίσκονται επίσης στη λατινοαμερικανική κουζίνα και την φιλιππινέζικη κουζίνα, καθώς και σε άλλες περιοχές που έχουν δεχθεί μετανάστευση από ισπανόφωνες και πορτογαλόφωνες χώρες, ειδικά στις Νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία.

Στην Ισπανία, τα τσούρο μπορεί να είναι είτε λεπτά (και μερικές φορές με κόμπους) είτε μακριά και χοντρά, όπου είναι γνωστά ως porras (πόρας) ή jeringos (χερίνγκος) σε ορισμένες περιοχές. Συνήθως τρώγονται για πρωινό βουτηγμένα σε τσαμπουράντο, ζεστή σοκολάτα, σάλτσα καραμέλας ή καφέ. Συχνά πασπαλίζονται με ζάχαρη κανέλα.

Υπάρχουν επίσης δύο ελαφρώς διαφορετικά σνακ στην Πορτογαλία, που ονομάζονται porra και fartura, τα οποία είναι γεμιστά με ζελέ αντί για σάλτσα καραμέλας, παραδοσιακό στα βραζιλιάνικα τσούρο.

 Ιστορία 
Η προέλευση των τσούρο είναι ασαφής. Μια θεωρία προτείνει ότι η ιδέα μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από την Κίνα από τους Πορτογάλους. Οι Πορτογάλοι έπλευσαν για την Ανατολή και καθώς επέστρεφαν από την Κίνα της δυναστείας των Μινγκ στην Πορτογαλία, έφεραν μαζί τους νέες μαγειρικές τεχνικές, συμπεριλαμβανομένης της εναλλακτικής αλλαγής ζύμης για το γιόουτιαο, γνωστό και ως yóuzháguǐ στη νότια Κίνα, το οποίο μοιάζει με το τσούρο. Η νέα ζύμη εισήχθη σύντομα στην Ισπανία, όπου τροποποιήθηκε ώστε η ζύμη να εξωθείται μέσω ενός ακροφυσίου σε σχήμα αστεριού αντί να τραβιέται.

Μια άλλη θεωρία είναι ότι το τσούρο παρασκευάστηκε από Ισπανούς βοσκούς για να αντικαταστήσει τα φρέσκα αρτοσκευάσματα. Η ζύμη για τσούρο ήταν εύκολο να γίνει και να τηγανιστεί σε ανοιχτή φωτιά στα βουνά, όπου οι βοσκοί περνούν τον περισσότερο χρόνο τους.

Σύμφωνα με τον ιστορικό τροφίμων Μάικλ Κροντλ, «το σημερινό τσούρο δεν είναι τόσο διαφορετικό από μια συνταγή για τηγανητό αλεύρι και νερό που βρίσκεις στο De re coquinaria, ένα ρωμαϊκό βιβλίο μαγειρικής που χρονολογείται από τον 1ο αιώνα μ.Χ. Υπάρχουν συνταγές από τους αρχαίους Έλληνες, αλλά μάλλον είναι και πιο παλιό από αυτές. Στη λεκάνη της Μεσογείου υπάρχει βασικά για πάντα».

 Παρασκευή 
μικρογραφία|Εξώθηση ζύμης για τσούρο στο Στρασβούργο
αριστερά|μικρογραφία|Τσούρο στη Γουατεμάλα
Τα τσούρο τηγανίζονται μέχρι να γίνουν τραγανά και μπορούν πασπαλίζονται με ζάχαρη. Η επιφάνεια ενός τσούρο έχει ραβδώσεις λόγω του ότι έχει διοχετευτεί από churrera (τσουρέρα), ένα εργαλείο που μοιάζει με σύριγγα με ένα ακροφύσιο σε σχήμα αστεριού. Τα τσούρος είναι γενικά πρισματικά σε σχήμα και μπορεί να είναι ίσια, σγουρά ή σπειροειδώς στριμμένα.

Όπως τα πρέτσελ, έτσι και τα τσούρο πωλούνται από πλανόδιους πωλητές, οι οποίοι μπορούν να τα τηγανίσουν φρέσκα και να τα πουλήσουν ζεστά. Στην Ισπανία και σε μεγάλο μέρος της Λατινικής Αμερικής, τα τσούρο είναι διαθέσιμα σε καφετέριες για πρωινό, αν και μπορούν να καταναλωθούν όλη την ημέρα ως σνακ. Κατά την περίοδο των διακοπών μπορείτε να βρείτε εξειδικευμένα churerías, σε μορφή καταστήματος ή καντίνας. Επιπλέον, χώρες όπως η Κολομβία, το Περού, η Ισπανία και η Βενεζουέλα έχουν churrías στους δρόμους τους. Στην Πορτογαλία, τρώγονται συνήθως σε καρναβάλια, πανηγύρια και άλλες εορτές, όπου φτιάχνονται φρέσκα σε πάγκους στους δρόμους.

Η ζύμη είναι ένα μείγμα από αλεύρι, νερό και αλάτι. Ορισμένες παραλλαγές είναι φτιαγμένες από ζύμη πατάτας. Ανάλογα με τη συνταγή, μπορεί να μην είναι βίγκαν και μπορεί να περιέχουν βούτυρο, γάλα ή αυγά.

 Δείτε επίσης 
 Ανδαλουσιανή κουζίνα
 Κατάλογος τηγανητών τροφών από ζυμάρι
 Τουλούμπα

 Παραπομπές 

Κατηγορία:Ισπανική κουζίνα
Κατηγορία:Πορτογαλική κουζίνα
Κατηγορία:Αργεντίνικη κουζίνα
Κατηγορία:Κουζίνα του Νέου Μεξικού
Κατηγορία:Βολιβιανή κουζίνα
Κατηγορία:Βραζιλιάνικη κουζίνα
Κατηγορία:Κολομβιανή κουζίνα
Κατηγορία:Κουζίνα του Ισημερινού
Κατηγορία:Μεξικάνικα επιδόρπια
Κατηγορία:Κουζίνα της Παραγουάης
Κατηγορία:Περουβιανή κουζίνα
Κατηγορία:Κουζίνα της Βενεζουέλας
Κατηγορία:Φιλιππινέζικη κουζίνα
Κατηγορία:Γλυκά ψωμιά
Κατηγορία:Τηγανητή ζύμη
Κατηγορία:Άζυμα ψωμιά