Μανιστουσού

Ο Μανιστουσού ήταν ο τρίτος βασιλιάς στην Ακκαδική Αυτοκρατορία, σύμφωνα με την Μέση Χρονολόγηση κυβέρνησε 15 χρόνια μέχρι την δολοφονία του (2270 π.Χ. - 2255 π.Χ.).https://www.britishmuseum.org/collection/object/W_1882-0714-1011 Ο Μανιστουσού ήταν μικρότερος γιος του ιδρυτή της Ακκαδικής αυτοκρατορίας Σαργών του Μέγα και της συζύγου του βασίλισσας Τασλουλτούμ, διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ριμούς. Ο διάδοχος του Μανιστουσού ήταν ο γιος του Ναράμ-Σιν ο κορυφαίος Ακκάδιος αυτοκράτορας. Με την άνοδο του στον θρόνο συμφιλιώθηκε με τους επαναστάτες και ξεκίνησε χωρίς προβλήματα νέες εκστρατείες στην μακρινή ανατολή. Στον Περσικό κόλπο 32 βασιλείς συμμάχησαν εναντίον του, ο Μανιστουσού τους συνέτριψε, λεηλάτησε τις πόλεις τους και κατέλαβε όλα τα μεταλλεία από ασήμι κατά μήκος του Περσικού.Samuel Noah Kramer (2010-09-17). The Sumerians: Their History, Culture, and Character. University of Chicago Press. Αργότερα μετέβη στον ποταμό Τίγρη όπου ξεκίνησε το εμπόριο με 37 έθνη. Κατέκτησε πολλές πόλεις στο Ελάμ και οικοδόμησε ξανά τον κατεστραμμένο ναό της Ινάννα στην Νινευή (2260 π.Χ.). Τοποθέτησε στις κατακτημένες περιοχές του Ελάμ τοπικούς Ακκάδες κυβερνήτες.Potts, D. T. (1999). The Archaeology of Elam: Formation and Transformation of an Ancient Iranian State. Cambridge University Press. σ. 106Bryce, Trevor (2009). The Routledge Handbook of the Peoples and Places of Ancient Western Asia: From the Early Bronze Age to the Fall of the Persian Empire. Taylor & Francis. σ. 533Álvarez-Mon, Javier; Basello, Gian Pietro; Wicks, Yasmina (2018). The Elamite World. Routledge. σ. 711

Ο Μανιστουσού δολοφονήθηκε από ένα μέλος της αυλής του, τον διαδέχθηκε ο γιος του Ναράμ-Σιν, μια πυραμιδοειδή στήλη με μακρά σφηνοειδή επιγραφή αναφέρεται στο όνομα του, βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου. Σε πολλές επιγραφές καταγράφεται ως "βασιλεύς της Κις".https://cdli.ucla.edu/search/archival_view.php?ObjectID=P459161 Ένας πιθανός ανδριάντας του Μανιστουσού βρέθηκε στα Σούσα μαζί με ανδριάντες άλλων Ακκάδιων ηγεμόνων, μεταφέρθηκαν εκεί από τον Ελαμίτη βασιλιά τον 12ο αιώνα π.Χ.Thomas, Ariane. "The Akkadian Royal Image: On a Seated Statue of Manishtushu" Zeitschrift für Assyriologie und vorderasiatische Archäologie, Τομ. 105, no. 1-2, 2015, σσ. 86-117 Οι εχθροί του αναγνωρίστηκαν από τις επιγραφές στα σώματα τους.EPPIHIMER, MELISSA. “Assembling King and State: The Statues of Manishtushu and the Consolidation of Akkadian Kingship.” American Journal of Archaeology, Τομ. 114, no. 3, 2010, σσ. 365–80Amiet, P. (1972). "Les Statues de Manishtusu, Roi d'Agadé". Revue d'Assyriologie et d'archéologie orientale. 66 (2): 103–105 Ο ανδριάντας μεταφέρθηκε στο Λούβρο.https://collections.louvre.fr/ark:/53355/cl010121485

Παραπομπές

Πηγές

Álvarez-Mon, Javier; Basello, Gian Pietro; Wicks, Yasmina (2018). The Elamite World. Routledge. 
Samuel Noah Kramer (2010-09-17). The Sumerians: Their History, Culture, and Character. University of Chicago Press.
Potts, D. T. (1999). The Archaeology of Elam: Formation and Transformation of an Ancient Iranian State. Cambridge University Press.
Bryce, Trevor (2009). The Routledge Handbook of the Peoples and Places of Ancient Western Asia: From the Early Bronze Age to the Fall of the Persian Empire. Taylor & Francis. 
Thomas, Ariane. "The Akkadian Royal Image: On a Seated Statue of Manishtushu" Zeitschrift für Assyriologie und vorderasiatische Archäologie.
EPPIHIMER, MELISSA. “Assembling King and State: The Statues of Manishtushu and the Consolidation of Akkadian Kingship.” American Journal of Archaeology.

Κατηγορία:Βασιλείς των Σουμερίων
Κατηγορία:Ακκαδική Αυτοκρατορία