Η γοητεία της αμαρτίας

Η γοητεία της αμαρτίας (Πρωτότυπος τίτλος: Gruppo di famiglia in un interno) είναι δραματική ταινία του 1974 σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή του Λουκίνο Βισκόντι. Πρωταγωνιστούν οι Μπαρτ Λάνκαστερ, Χέλμουτ Μπέργκερ, Σιλβάνα Μάνγκανο και Ρομόλο Βάλλι, με σύντομες εμφανίσεις από την Κλάουντια Καρντινάλε και την Ντομινίκ Σαντά. Η ταινία εξερευνά θέματα όπως η σύγκρουση παλιού και νέου, ο επικείμενος θάνατος, οι υπαρξιακές κρίσεις και το κοινωνικοπολιτικό χάσμα μεταξύ των γενεών.

 Πλοκή 
Ένας συνταξιούχος Αμερικανός καθηγητής ζει μια μοναχική ζωή σε ένα πολυτελές Παλάτι στη Ρώμη, περιτριγυρισμένο από έργα τέχνης και βιβλία. Μετά βίας διατηρεί επαφή με άλλα άτομα εκτός από την επί χρόνια οικονόμο του Ερμίνια, αλλά ακόμη και αυτή η επαφή χαρακτηρίζεται από αποστασιοποίηση. Μια μέρα, η πλούσια αλλά αθυρόστομη κόμισσα Μπρουμόντι (ο σύζυγός της είναι δεξιός βιομήχανος) χτυπά το κουδούνι της πόρτας του. Καταφέρνει να πει στον καθηγητή να νοικιάσει το άδειο διαμέρισμα στον επάνω όροφο του παλάτι σε εκείνη, τον πολύ νεότερο εραστή της Κόνραντ, την έφηβη κόρη της Λιέτα και τον αρραβωνιαστικό της Λιέτα, Στέφανο, έναν συντηρητικό επιχειρηματία.

Ο καθηγητής ενοχλείται ελαφρά από τους πιεστικούς νέους ενοικιαστές που ανακατασκευάζουν αμέσως το διαμέρισμά τους, εξετάζουν το διαμέρισμα του καθηγητή για στοιχεία για το παρελθόν του, διοργανώνουν πάρτι και έχουν ερωτικές εμπειρίες μεταξύ τους (συμπεριλαμβανομένου του Κόνραντ με την κόρη της Κοντέσας). Όμως, εκτός από την ενόχληση, ο καθηγητής νιώθει εμψυχωμένος από τους νέους. Τον ελκύει ιδιαίτερα ο προκλητικός, αδιαφανής Κόνραντ. Το παρελθόν του Κόνραντ ως ζιγκολό και ως αριστερός ριζοσπάστης στις διαδηλώσεις του 1968, ο οποίος στη συνέχεια έπεσε στα ναρκωτικά, αναφέρεται σε μια έντονη αντίθεση με την πρώην εντελώς διαφορετική ζωή του καθηγητή που είχε διαμορφωθεί από την ανατροφή της ανώτερης τάξης και τις εμπειρίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Περιστασιακά, ο καθηγητής βυθίζεται στις αναμνήσεις της πρώην γυναίκας και της μητέρας του. Ο καθηγητής και ο Κόνραντ δείχνουν κοινό ενδιαφέρον για την τέχνη και γίνονται πιο στενοί φίλοι όταν ο Κόνραντ ξυλοκοπείται ένα βράδυ λόγω χρεών τζόγου και ο καθηγητής τον βρίσκει και του παρέχει ιατρική περίθαλψη.

Ο καθηγητής προσκαλεί την Κοντέσα, τον Κόνραντ, τη Λιέτα και τον Στέφανο σε ένα δείπνο, στο οποίο τους αποκαλεί τη «νέα του οικογένεια» και ταυτόχρονα εκφράζει την ικανοποίησή του που έφεραν ζωντάνια στη μετρημένη ζωή του με τη μετακόμισή τους. Ωστόσο, δημιουργείται μια διαφωνία μεταξύ των καλεσμένων του για το αμφίβολο παρελθόν του Κόνραντ και τη σχέση του με την Κοντέσα. Αν και θέλει να χωρίσει από τον σύζυγό της, δεν θέλει να παντρευτεί τον Κόνραντ, ο οποίος είναι σημαντικά νεότερος και κοινωνικά κάτω της. Ο Κόνραντ στη συνέχεια αποκαλύπτει ότι κατασκόπευε τον σύζυγό της επειδή υποστήριζε ακροδεξιές ομάδες. Αυτό δεν ήταν για επαγγελματικούς λόγους, αλλά για τον φόβο της σύλληψης στην ισπανική δικτατορία Φράνκο. Η κόμισσα και ο Στέφανο αποστασιοποιούνται τότε από τον Κόνραντ. Ο καθηγητής απορρίπτει τις αντιδραστικές τους απόψεις αλλά δεν επεμβαίνει για να υποστηρίξει τον Κόνραντ.

Η τελευταία σκηνή τον δείχνει στο νεκροκρέβατό του όταν η κόμισσα τον επισκέπτεται με τη Λιέτα. Η Κοντέσα λέει στον καθηγητή ότι ο Κόνραντ αυτοκτόνησε —για να πληγώσει όλους όσοι τον αγαπούσαν—αλλά ότι ο Κόνραντ ήταν πολύ μικρός για να συνειδητοποιήσει ότι, με τον καιρό, όλοι θα τον ξεχνούσαν. Αφού η Κοντέσα βγαίνει από το δωμάτιο, η Λιέτα λέει στον καθηγητή «Μην την πιστεύεις, δεν αυτοκτόνησε, τον δολοφόνησαν». Η Λιέτα αποχωρεί και ο καθηγητής είναι τώρα μόνος. Κυριευόμενος από θλίψη ή απόγνωση, κοιτάζει προς τα πάνω και σφίγγει τα χέρια του σαν να προσεύχεται στον Θεό ή σε κάτι στο οποίο θα ήθελε να πιστέψει.
 Διανομή ρόλων 
Μπαρτ Λάνκαστερ ως Καθηγητής
Χέλμουτ Μπέργκερ ως Κόνραντ Χάμπελ
Σιλβάνα Μάνγκανο ως Κοντέσσα Μπιάνκα Μπρουμόντι
Κλαούντια Μαρσάνι ως Λιέτα Μπρουμόντι
Στέφανο Πατρίζι ως Στέφανο
Ρομόλο Βάλλι ως Μικέλι
Ελβίρα Κορτέζε ως Ερμίνια
Φιλίπ Χέρσεντ ως Ντομένικο
Γκάι Τρέγιαν ως Α' Έμπορος τέχνης
Ζαν-Πιέρ Ζολά ως Β' Έμπορος τέχνης
Ουμπέρτο Ράχο ως Α' Αστυνομικός επιθεωρητής
Ένζο Φιερμόντε ως Β' Αστυνομικός επιθεωρητής
Ντομινίκ Σαντά ως μητέρα του καθηγητή (χωρίς αναφορά του ονόματός της στους τίτλους)
Κλάουντια Καρντινάλε ως σύζυγος του καθηγητή (χωρίς αναφορά του ονόματός της στους τίτλους)

 Παραγωγή 
Στην ταινία συμμετέχουν ένα διεθνές καστ ηθοποιών, συμπεριλαμβανομένου του Αμερικανού ηθοποιού Μπαρτ Λάνκαστερ, του Αυστριακού Χέλμουτ Μπέργκερ, των Ιταλών Σιλβάνα Μάνγκανο και Κλάουντια Καρντινάλε (σε πολύ σύντομο ρόλο ως σύζυγος του καθηγητή) και της Γαλλίδας ηθοποιού Ντομινίκ Σαντά ως μητέρα του καθηγητή. Ο Βισκόντι πρόσφερε τον ρόλο της κοντέσας Μπρουμόντι στην Όντρεϊ Χέπμπορν, προτού η Μάνγκανο πάρει τον ρόλο. Η ταινία γυρίστηκε στην αγγλική γλώσσα. Ωστόσο, μια ιταλική μεταγλωττισμένη έκδοση παρήχθη επίσης εκείνη την εποχή, στην οποία οι διαλόγοι του Λάνκαστερ και του Μπέργκερ μεταγλωττίζονται στα ιταλικά από άλλους ηθοποιούς.

Πριν καν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, κυκλοφόρησαν οι φωτογραφίες της οντισιόν της δεκαπεντάχρονης Κλαούντια Μαρσάνι χωρίς μπλούζα και ρωτήθηκε σχετικά ο σκηνοθέτης. Ο Βισκόντι απάντησε: «Λοιπόν, έβαλα την κοπέλα να βγάλει την μπλούζα της γιατί πρέπει να κάνει μια γυμνή σκηνή στην ταινία και ήθελα να βεβαιωθώ ότι ήταν πολύ όμορφη και ξεντυμένη». Η Τερεζα Ανν Σαβόι πέρασε από οντισιόν για την πλευρά της, πριν η Μρσάνι πάρει τον ρόλο.

Ο κύριος χαρακτήρας βασίστηκε στον κριτικό τέχνης και μελετητή Μάριο Πραζ. Ο αγγλικός τίτλος της ταινίας είναι ένα νεύμα στο βιβλίο του Πραζ "Conversation Pieces: A Survey of the Informal Group Portrait in Europe and America". Σε μια συνέντευξη, ο Πραζ θυμάται πώς η κατάσταση που περιγράφεται στην ταινία (μια ομάδα νεαρών και θορυβωδών ενοικιαστών μετακομίζει στο παλιό παλάτι όπου ζούσε, διαταράσσοντας την ηρεμία του) συνέβη πραγματικά λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία της ταινίας.

 Υποδοχή 
 Κριτικές 
Στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία έγκρισης 78% με βάση εννέα κριτικές.

Ο Τζέιμι Χάβλιν του Louder Than War έδωσε στην ταινία οκτώ βαθμούς στους 10, σχολιάζοντας «Αυτή η προτελευταία ταινία του Βισκόντι είναι προφανώς επηρεασμένη από την κακή υγεία του σκηνοθέτη. Λόγω ενός εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστη μερικά χρόνια νωρίτερα, έγινε απαραίτητο τα γυρίσματα να είναι όσο το δυνατόν πιο απλά, πράγμα που σήμαινε ότι όλα ήταν ένα πλάνο σε ένα σκηνικό κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου στο στούντιο...Οι ερμηνείες είναι γενικά πολύ καλές, ειδικά η πρωταγωνιστική ερμηνεία του Λάνκαστερ, του οποίου την υγεία και την ζωτικότητα λαχταρούσε ο Βισκόντι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ενώ τα κοστούμια και τα σκηνικά είναι άψογα σχεδιασμένα και η κινηματογράφηση, παρά το εσωτερικό σκηνικό, είναι συχνά εξαιρετική. Λίγοι, αν υπάρχουν, θα το θεωρούσαν ως το αριστούργημά του, αλλά η ταινία εξακολουθεί να είναι ένα συναρπαστικό κομμάτι του κινηματογράφου από έναν κορυφαίο σκηνοθέτη, και αν και μικρό για τα πρότυπά του, θα προτιμούσα να το παρακολουθήσω παρά οτιδήποτε προβάλλεται αυτή τη στιγμή στο τοπικό μου πολυχώρο».

Ένας κριτικός του Time Out London δήλωσε: «Αν η παρείσφρηση σε στυλ dolce vita δίνεται ξεκάθαρα χροιά που μοιάζουν με την Ζακλίν Σούζαν από τον μάλλον αποκλίνοντα διάλογο στην αγγλική έκδοση, η ταινία εμφανίζεται ωστόσο ως ένα οπτικά πλούσιο και ηχηρό μυστήριο, πολύ πιο ρευστό και συμπαθητικό από τον θάνατο στη Βενετία ».

Ένας κριτικός του Variety έγραψε «Η ταινία αποφεύγει τη συνήθως οπερατική, μουσειακή pix του Βισκόντι για μια συγκινητική ιστορία για το χάσμα των γενεών και την απώλεια της επαφής ζωής ενός διανοούμενου».

Ο Τζέιμς Έβανς του Starburst έδωσε στην ταινία οκτώ πόντους στους 10, σημειώνοντας: «Καθώς πλησίαζε το λυκόφως της καριέρας του, ο Μπαρτ Λάνκαστερ είχε κάνει τη μετάβαση από το νεανικό αστέρι δράσης σε ανεπαίσθητους χαρακτήρες και αυτό είναι ξεκάθαρο εδώ με τα λυπημένα του μάτια. μελαγχολική απόδοση. Ο Βισκόντι δημιουργεί έναν κόσμο εκτός χρόνου στο σπίτι του καθηγητή που είναι ταυτόχρονα τεχνητά εξωπραγματικό και εμβληματικό για την εσωτερική του ζωή. Είναι μια πολυτελής και όμορφη ταινία, πολυτελώς φτιαγμένη, στοχαστική και πλούσια σε υποκείμενα που θα πρέπει να ανταμείψει περαιτέρω θεάσεις." 

Ο Αντριαν Τέρνερ των Radio Times έδωσε στην ταινία τρία αστέρια από τα πέντε, προσθέτοντας: «Όλα τα συνηθισμένα θέματα του Βισκόντι - η σύγκρουση πολιτισμών, η σύγκρουση παλιού και νέου, ο επικείμενος θάνατος - καλύπτονται με τον συνηθισμένο πολυτελή τρόπο του. Η ταινία ένωσε ξανά τον σκηνοθέτη με τον Μπαρτ Λάνκαστερ, ο οποίος πρωταγωνίστησε στο Γατόπαρδο.» 

Ο Βίνσεντ Κάνμπι των New York Times έδωσε αρνητική κριτική στην ταινία, γράφοντας «Ο κύριος Λάνκαστερ, ως καλός επαγγελματίας που είναι, είναι απαίσιος, υιοθετώντας αυτόν τον ταπεινό τρόπο που χρησιμοποιεί όταν απασχολείται με αυτό που προφανώς πιστεύει ότι είναι σοβαρή δημιουργία ταινιών. Η γοητεία της αμαρτίας είναι το είδος της γελοίας ταινίας που ο επαγγελματικά πραγματιστής Μπαρτ Λάνκαστερ, ο ήρωας των ταινιών δράσης, βούρκωσε και άφησε στη μέση. Μια καταστροφή» 

 Βραβεία και υποψηφιότητες 
 Βραβείο Blue Ribbon
 Νικητής: Καλύτερης Ξένης Ταινίας – Λουκίνο Βισκόντι
 Νταβίντ ντι Ντονατέλο
 Νικητής: Καλύτερη Ταινία
 Νικητής: Καλύτερος Ξένος Ηθοποιός – Μπαρτ Λάνκαστερ
 Νάστρο ντ' Αρτζέντο
 Νικητής: Καλύτερης Σκηνοθεσίας – Λουκίνο ΒισκόντιΤζίνο Μολιτέρνο.  (αγγλικά) 
 Νικητής: Καλύτερος Παραγωγός – Τζιοβάνι Μπερτολούτσι
 Νικητής: Καλύτερης Νέας ηθοποιού – Κλαούντια Μαρσάνι
 Νικητής: Καλύτερης Φωτογραφίας – Πασκουαλίνο Ντε Σάντις
 Νικητής: Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής – Mario Garbuglia
 Υποψήφια: Καλύτερη Ηθοποιός – Σιλβάνα Μάνγκανο
 Υποψηφιότητα: Καλύτερης πρωτότυπης ιστορίας – Ενρίκο Μεντιόλι
 Υποψηφιότητα: Καλύτερου Σεναρίου – Suso Cecchi d'Amico, Λουκίνο Βισκόντι, Ενρίκο Μεντιόλι
 Υποψηφιότητα: Καλύτερη Μουσική – Φράνκο Μανίνο
 Βραβείο Ιαπωνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου
 Νικητής: Εξαιρετική Ξενόγλωσση Ταινία
 Βραβείο Kinema Junpo
 Νικητής: Καλύτερης Ξενόγλωσσης Σκηνοθεσίας – Λουκίνο Βισκόντι
 Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βαγιαδολίδ
 Νικητής: Καλύτερη Ταινία

 Λογοκρισία 
Η ταινία λογοκρίθηκε στην Ισπανία για το γυμνό και πολιτικό περιεχόμενο και επειδή αναφέρεται η κόρη και ο γαμπρός του Φρανθίσκο Φράνκο. Παρόλα αυτά επανακυκλοφόρησε εκεί, άκοπη, το 1983. Η λέξη cunt αφαιρέθηκε από την αρχική της κυκλοφορία στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά αποκαταστάθηκε στη βρετανική έκδοση του DVD.

 Παραπομπές 

 Εξωτερικοί συνδεσμοι 

 https://web.archive.org/web/20070410102020/http://www.dvdbeaver.com/film/DVDReviews21/conversation_piece_dvd_review.htm

Κατηγορία:Ταινίες του 1974
Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρώμη
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι
Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες της δεκαετίας 1970
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες της δεκαετίας 1970
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Λουκίνο Βισκόντι