Λούι Απία

Ο Λούι Απία (Louis Paul Amédée Appia) (13 Οκτωβρίου 1818 – 1 Μαΐου 1898) ήταν Ελβετός χειρουργός με μεγάλη συνεισφορά στον τομέα της στρατιωτικής ιατρικής. Το 1863 έγινε μέλος της «Επιτροπής των Πέντε» της Γενεύης, η οποία ήταν ο προπομπός της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού . Έξι χρόνια αργότερα συνάντησε την Κλάρα Μπάρτον, η οποία επηρέασε σημαντικά της μετέπειτα προσπάθειες της να ιδρύσει μια κοινωνία του Ερυθρού Σταυρού στις Ηνωμένες Πολιτείες και την εκστρατεία του για ένταξη των ΗΠΑ στη Σύμβαση της Γενεύης του 1864.

 Εκπαίδευση και σταδιοδρομία ως χειρουργός πεδίου 
Ο Απία γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη και βαφτίστηκε Λούι Πωλ Αμαντέους Απία . Germany, Select Births and Baptisms, 1558-1898  Οι γονείς του Απία, Πολ Τζόζεφ Απία και Κάρολαϊν Ντέβλεϊ, κατάγονταν από το Πεδεμόντιο . Ο πατέρας του, ο οποίος ήταν φοιτητής Πανεπιστημίου στη Γενεύη, έγινε ωστόσο ευαγγελικός πάστορας το 1811 στο Χάναου κοντά στη Φρανκφούρτη του Μάιν . Ο Λούι ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά. Πήγε στο Γυμνάσιο (λύκειο) στη Φρανκφούρτη και στα δεκαοκτώ του απέκτησε το δίπλωμα Χωτσσκαλρέιφ στη Γενεύη. Το 1838 ξεκινά σπουδές ιατρικής στη Χαϊδελβέργη και ολοκληρώνει το διδακτορικό του το 1843, μετά το οποίο επέστρεψε στη Φρανκφούρτη.

Το 1848 βοήθησε τους τραυματίες στο Παρίσι και τη Φρανκφούρτη κατά την επανάσταση του Φεβρουαρίου στη Γαλλία και την επανάσταση του Μαρτίου στα γερμανικά κρατίδια. Στη συνέχεια, ειδικότητα και εστίασή του έγινε η βελτίωση της εφαρμογής της ιατρικής στους τραυματίες πολέμου. Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1849, ταξίδεψε με τη μητέρα του στη Γενεύη και άρχισε να ασκεί το επάγγελμα του χειρουργού. Σε σχέση με το έργο του στη στρατιωτική ιατρική, ανέπτυξε ένα όργανο για να ακινητοποιεί ένα σπασμένο χέρι ή πόδι κατά τη μεταφορά ενός τραυματία. Έγραψε επίσης μια πραγματεία για τη χειρουργική θεραπεία για τους τραυματίες του πολέμου. Το 1853, παντρεύτηκε την Άννυ Κάρολαϊν Λάσερ και κατά τη διάρκεια του γάμου τους απέκτησε δύο γιους (Παύλος και Αδόλφος) και δύο κόρες (Έλενα και Μαρία). Ο Αδόλφος Άπια έγινε αρχιτέκτονας και ήταν πρωτοπόρος της σύγχρονης σκηνογραφίας.

Το 1859 ο αδερφός του Γεώργιος, ο οποίος ήταν πάστορας στο Πινερόλο, του έστειλε πολλές επιστολές σχετικά με την κατάσταση για τους τραυματίες και τα θύματα του πολέμου Αυστρο-Σαρδηνίας . Τον Ιούλιο, η Απία ταξίδεψε στην Ιταλία και κατέληξε να εργάζεται σε νοσοκομεία στο Τορίνο, το Μιλάνο, τη Μπρέσια και το Ντεσενζάνο ντελ Γκάρντα . Μοίρασε αντίγραφα της πραγματείας του στους Ιταλούς και Γάλλους γιατρούς, οργάνωσε τη συλλογή των απαραίτητων υλικών και έστειλε επιστολές στους φίλους του στη Γενεύη ζητώντας τη δωρεά κεφαλαίων για βοήθεια στους τραυματίες. Στο νοσοκομείο Άγιος Φίλιππος του Μιλάνου, η εφεύρεσή του για τη μεταφορά ασθενών με σπασμένα οστά δοκιμάστηκε με επιτυχία σε έναν τραυματισμένο υπολοχαγό.

Στις αρχές Αυγούστου γύρισε στη Γενεύη. Εδώ ολοκλήρωσε την πραγματεία του με τη βοήθεια του φίλου του Δρ. Θεόδωρος Πάγκαλος και τη δημοσίευσε ως βιβλίο με τον τίτλο "Ο Χειρουργός Νοσοκομειακός. Του απονεμήθηκε επίσης το «Μετάλλιο των Αγίων Μαυρίκιου και Λαζάρου», το δεύτερο υψηλότερο παράσημο του Βασιλείου της Ιταλίας, για το ιατρικό του έργο κατά τον πόλεμο της Αυστρο-Σαρδηνίας. Τον Νοέμβριο του 1860, απέκτησε το δικαίωμα υπηκοότητας της Γενεύης και έγινε μέλος της Ιατρικής Εταιρείας της Γενεύης ένα χρόνο αργότερα.

 Δραστηριότητα με τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού 
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c4/Armband_of_Louis_Appia-MICR_COL-1988-200-1-P5210063-black.jpg/220px-Armband_of_Louis_Appia-MICR_COL-1988-200-1-P5210063-black.jpg|μικρογραφία| Περιβραχιόνιο που φορούσε ο Λούι Απία σε πολλά πεδία μάχης, 1864, με ημερομηνίες και μέρη γραμμένα στο εσωτερικό. Εκτίθεται στο Διεθνές Μουσείο Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου .
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3d/Gedenkstein-rotes-kreuz-1864.jpg/220px-Gedenkstein-rotes-kreuz-1864.jpg|μικρογραφία| Μνημείο για την πρώτη χρήση του συμβόλου του Ερυθρού Σταυρού σε ένοπλη σύγκρουση από τον Λούι Απία και τον Τσάρλς Ουίλιαμ Μέρεντιθ βαν ντε Φέλντε
Το 1863, ο Απία κλήθηκε να συμμετάσχει στην «Επιτροπή των Πέντε» προκειμένου να εξετάσει τις ιδέες του Ερρίκου Ντυνάν και να εργαστεί για την πιθανή εφαρμογή τους. Έγινε λοιπόν ένα από τα πέντε ιδρυτικά μέλη της «Διεθνούς Επιτροπής Αρωγής σε Πληγωμένους Στρατιώτες» που το 1876 μετονομάστηκε σε «Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού» (ΔΕΕΣ).  Τον Οκτώβριο του 1863, ο Απία πρότεινε σε όλους τους εθελοντές να φορούν λευκά περιβραχιόνια στο πεδίο της μάχης για να προσδιορίσουν την κατάστασή τους. Ο στρατηγός Χένρι Ντιφούρ επέκτεινε αργότερα αυτή τη σύσταση τοποθετώντας έναν κόκκινο σταυρό στο συγκρότημα. Ένας κόκκινος σταυρός σε λευκό φόντο, το αντίστροφο της ελβετικής σημαίας, έγινε το σύμβολο της Επιτροπής. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου πολέμου του Σλέσβιγκ στη μάχη του Ντύμπολ (Μάχη στο Ντούπελερ Σχάζεν), ο Απία και ο Ολλανδός λοχαγός Κάρολος Ουίλιαμ Μέρεντιθ βαν ντε Φέλντε έγιναν οι πρώτοι εκπρόσωποι στην ιστορία που φόρεσαν αυτά τα περιβραχιόνια ως ουδέτεροι παρατηρητές μιας συνεχιζόμενης μάχη και η συνακόλουθη παροχή φροντίδας. Δύο χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 1866, ξανασυμμετείχε στον ιταλικό ενωτικό αγώνα μετά από αίτημα του αδελφού του. Μαζί με άλλους δύο εθελοντές, οι δύο περιέθαλψαν τραυματίες στο Storo, μια μικρή πόλη της Ιταλίας .

Το 1867, ο Απία ανέλαβε τη θέση του γραμματέα όταν ο Ερρίκος Ντυνάν αποχώρησε από τη Διεθνή Επιτροπή. Λόγω του ευρύτερου ρόλου του Προέδρου Γουστάβου Μουανιέ, η θέση αυτή δεν είχε ούτε σημαντική ισχύ ούτε ήταν σημαντικό βάρος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Επιτροπή συνεδρίαζε περίπου τρεις με τέσσερις φορές το μήνα στο σπίτι του. Τον Αύγουστο του 1869, συνάντησε την Κλάρα Μπάρτον, η οποία βρισκόταν στην Ελβετία για μια μακρά ιατρική ανάπαυση. Εντυπωσιασμένος από τις δραστηριότητές της κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, τη ρώτησε γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν αρνηθεί να υπογράψουν τη Σύμβαση της Γενεύης . Για τον Μπάρτον, ο οποίος δεν είχε ακούσει για τις ιδέες του Ερρίκου Ντυνάν, αυτή η συνομιλία έγινε καθοριστική για να ωθήσει τις προσπάθειές του μετά την επιστροφή της προς την ίδρυση του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού και την ένταξη των ΗΠΑ στη Σύμβαση της Γενεύης.

Κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσικού Πολέμου (1870–1871), ο Απία ήταν και πάλι ενεργή ως ανεπτυγμένος εκπρόσωπος. Επίσης, τον Οκτώβριο του 1872, έδωσε επί τόπου βοήθεια στην Αίγυπτο για να βοηθήσει στη δημιουργία του πρώτου μη Ευρωπαϊκού Ερυθρού Σταυρού. Υποστήριξε επίσης την ιδέα της Κλάρα Μπάρτον να επεκτείνει την αποστολή των εταιρειών του Ερυθρού Σταυρού για την αντιμετώπιση των θυμάτων των φυσικών καταστροφών και των επιδημιών. Τα επόμενα χρόνια συνέχισε τις σπουδές του για τραυματισμούς μάχης και παρέμεινε ενεργό μέλος της ΔΕΕΣ μέχρι το θάνατό του.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφικές αναφορές 

 Μεταφράστηκε αρχικά από τη γερμανική Wikipedia
 Pierre Boissier: Ιστορία της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού. Τόμος Ι: Από το Σολφερίνο στον Τσουσίμα. Ινστιτούτο Ερρίκος Ντυνάν, Γενεύη 1985,
 Caroline Moorehead: Το όνειρο του Ντυνάν: Πόλεμος, Ελβετία και η ιστορία του Ερυθρού Σταυρού. HarperCollins, Λονδίνο 1998, (Έκδοση με σκληρό εξώφυλλο); HarperCollins, Λονδίνο 1999, (Έκδοση Χαρτόδετο)
 Roger Boppe: L'homme et la guerre. Le Docteur Louis Appia και τα ντεμπούτα του Croix-Rouge. Muhlethaler, Γενεύη 1959

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Ιστορία του Κινήματος του Ερυθρού Σταυρού και της Ερυθράς Ημισελήνου - Dr. Louis Appia 

Κατηγορία:Ελβετοί ιατροί