Μονή Αμάρας

Η Μονή Αμάρας (αρμενικά: Ամարաս վանք) είναι ένα αρμενικό μοναστήρι, που βρίσκεται κοντά στο χωριό Ούνου της Δημοκρατίας του Αρτσάχ, στην διαφιλονικούμενη περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Αποτελούσε ένα πολύ σημαντικό θρησκευτικό και εκπαιδευτικό κέντρο της μεσαιωνικής Αρμενίας. Το Αζερμπαϊτζάν δεν αναγνωρίζει το μοναστήρι ως αρμενικό, χαρακτηρίζοντάς το ως μνημείο της Αλβανίας του Καυκάσου.Thomas De Waal/ The Caucasus: An Introduction/ Oxford University Press -2018, p.103- pp.312Khatcherian, Hrair. Artsakh: A Photographic Journey. Eastern Prelacy of the Armenian Apostolic Church of America, 1997, p. 6. 

Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με τους μεσαιωνικούς χρονικογράφους Φαύστος ο Βυζάντιος και Μωυσής Καγκανκατβάτσι, ο Άγιος Γρηγόριος ο Φωτιστής, προστάτης άγιος και ευαγγελιστής της Αρμενίας, ίδρυσε τη Μονή Αμάρας στις αρχές του 4ου αιώνα.Pavstos Byuzand. Armenian History. Yerevan. 1987. page 17Movses Kaghankatvatsi. History of Aluank. Book I. Chapter XIV. Εκεί ενταφιάστηκε ο εγγονός του Γρηγορίου, ο Καθολικός Γρηγόριος (πέθανε το 338). Ο τάφος του βρίσκεται εντός της εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου που χτίστηκε τον 19ο αιώνα.

Στις αρχές του πέμπτου αιώνα ο Άγιος Μεσρώπ Μαστότς, ο εφευρέτης του αρμενικού αλφαβήτου, ίδρυσε στη Μονή Αμαράς το πρώτο σχολείο που χρησιμοποίησε τη γραφή του.Viviano, Frank. "The Rebirth of Armenia", National Geographic Magazine, March 2004John Noble, Michael Kohn, Danielle Systermans. Georgia, Armenia and Azerbaijan. Lonely Planet; 3 edition (May 1, 2008), p. 307

Το μοναστήρι λεηλατήθηκε τον 13ο αιώνα από τους Μογγόλους, καταστράφηκε το 1387 κατά την εισβολή του Ταμερλάνου και κατεδαφίστηκε και πάλι τον 16ο αιώνα. Υπέστη ριζική αναδιάρθρωση κατά το δεύτερο τέταρτο του 17ου αιώνα, όταν κατασκευάστηκαν τα σωζόμενα αμυντικά τείχη. Η Μονή αργότερα εγκαταλείφθηκε, όμως στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα χρησίμευσε ως συνοριακό φρούριο για τα ρωσικά αυτοκρατορικά στρατεύματα.

Η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία διεκδίκησε το Μοναστήρι το 1848. Ο ναός του Μοναστηριού είχε υποστεί σοβαρές ζημιές, σε βαθμό που χρειάστηκε να χτιστεί ένας νέος στη θέση του παλιού. Αυτή η νέα εκκλησία, αφιερωμένη στον Άγιο Γρηγόριο, χτίστηκε το 1858 με έξοδα των Αρμενίων της πόλης Σουσί.

Τάφος του Αγίου Γρηγορίου
Ο Άγιος Γρηγόριος ενταφιάστηκε αρχικά στο ανατολικό άκρο της παλιάς κατεστραμμένης εκκλησίας της Μονής. Το 489 ο Βαχαγάνος Γ΄, Βασιλιάς της Αλβανίας του Καυκάσου, ανακαίνισε την Μονή, αναστηλώνοντας την εκκλησία και κατασκευάζοντας ένα νέο παρεκκλήσι για τα λείψανα του Αγίου Γρηγορίου. Σε μεταγενέστερους αιώνες χτίστηκε μια εκκλησία πάνω από αυτό το παρεκκλήσι.

Κάτω από την Αγία Τράπεζα της εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου βρίσκεται ένας επιτύμβιος θάλαμος που φτάνει στο δυτικό άκρο της. Ένα φραγμένο πέρασμα στο ανατολικό άκρο της δείχνει ότι αρχικά υπήρχε είσοδος και από αυτή την κατεύθυνση. Ο θολωτός θάλαμος του τάφου έχει πλάτος 1,9 μέτρα, μήκος 3,75 μέτρα και ύψος 3,5 μέτρα. Σκαλιστές λεπτομέρειες χρονολογούν το μνημείο στον 5ο αιώνα.M. Hasratyan, "Amaras", Yerevan 1990.

 Εικόνες

Παραπομπές

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Επίσημος ιστότοπος
 Σχετικά με τη Μονή Αμάρας 

Κατηγορία:Πολιτισμός της Αρμενίας
Κατηγορία:Αρμενική αρχιτεκτονική
Κατηγορία:Αρμενικά Αποστολικά μοναστήρια