Συνθήκη της Βόννης

Η Συνθήκη της Βόννης, το κείμενο της οποίας αυτοαποκαλείται «σύμφωνο φιλίας» (amicitia), υπογράφηκε στις 7 Νοεμβρίου του 921 μεταξύ του Καρόλου Γ΄ της Γαλλίας και του Ερρίκου Α΄ της Γερμανίας. Η υπογραφή έλαβε χώρα σε μία μινιμαλιστική τελετή πάνω σε ένα πλοίο που βρισκόταν στον ποταμό Ρήνο, κοντά στη Βόννη.Heinrich Fichtenau, Living in the Tenth Century: Mentalities and Social Orders, Patrick J. Geary, trans. (Chicago: University of Chicago Press, 1993), 26.Eberhard Müller-Mertens, "The Ottonians as kings and emperors", in The New Cambridge Medieval History: c. 900 – c. 1024, vol. 3, Rosamond McKitterick and Timothy Reuter, eds. (Cambridge: University of Cambridge, 2000), 241. Η χρήση του ποταμού, ο οποίος ήταν το σύνορο μεταξύ των δύο βασιλείων τους, ως ουδέτερο έδαφος είχε ένα καρολίγγειο προηγούμενο και χρησιμοποιήθηκε τόσο στην κλασική αρχαιότητα όσο και στην Αγγλοσαξονική Αγγλία.Julia Barrow, "Demonstrative behaviour and political communication in later Anglo-Saxon England", Anglo-Saxon England 36 (2007), 141.

Η συνθήκη, η οποία χαρακτηρίστηκε διμερής, αμοιβαία και ισότιμη, αναγνώρισε τα σύνορα των δύο βασιλείων και την εξουσία των αντίστοιχων βασιλέων τους.Geoffrey Koziol, "Charles the Simple, Robert of Neustria, and the vexilla of Saint-Denis", Early Medieval Europe 14:4 (2006), 385–86. 

Επιβεβαίωσε τη νομιμότητα της εκλογής του Ερρίκου από τους Γερμανούς άρχοντες και της κυριαρχίας του Καρόλου επί της Λοθαριγγίας. Στη συνθήκη, ο Ερρίκος τιτλοφορείται ως rex Francorum Orientalium («Βασιλιάς των Ανατολικών Φράγκων») και ο Κάρολος ως rex Francorum occidentalium (Βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων). Ο Κάρολος, οι επίσκοποι και οι κόμητές του υπέγραψαν πρώτοι την συνθήκη, επειδή ήταν βασιλιάς για μεγαλύτερο διάστημα και εξαιτίας του γεγονότος ότι ήταν μέλος της Δυναστείας των Καρολιδών.

Η συνθήκη, ωστόσο, ήταν αναποτελεσματική. Τον Ιανουάριο ή στις αρχές Φεβρουαρίου του 923, ο Ερρίκος έκανε μια συμφωνία φιλίας με τον σφετεριστή Ροβέρτο Α΄ εναντίον του Καρόλου. Ο Κάρολος έστειλε στη συνέχεια έναν λεγάτο στον Ερρίκο με το λείψανο του χεριού του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, συνοδευόμενο από χρυσό και πολύτιμους λίθους.Koziol (2006), 385 n80. Widukind's Res gestae Saxonicae, I.xxxiii, Ekkehart Rotter and Bernd Schneidmüller, eds. and trans. (Stuttgart: 1981), 76. reads: “Et hoc tibi signum fidei et veritatis transmisit”; protulitque de sinu manum preciosi martyris Dionisii auro gemmisque inclusam. “Hoc,” inquit, “habeto pignus foederis perpetui et amori vicarii.”. Ο Κάρολος πιθανότατα προσπαθούσε με αυτόν τον τρόπο να ανακαλέσει τον Ερρίκο στους όρους της συνθήκης της Βόννης και να τον απομακρύνει από τον Ροβέρτο.Koziol (2006), 386 n81, citing Karl Schmid, "Unerforschte Quellen aus quellenarmer Zeit: Zur amicitia zwischen Heinrich I. und dem westfränkischen König Robert im Jahre 923", Francia 12 (1984), 141–2, and Franz J. Felten, "Robert I. (922/923)", in Joachim Ehlers, Heribert Müller and Bernd Schneidmüller (eds), Die französischen Könige des Mittelalters von Odo bis Karl VIII. (888–1498) (Munich: 1996), 36–8. Τον Ιούνιο του 923, ο Κάρολος αιχμαλωτίστηκε στη Μάχη του Σουασόν και έχασε το βασίλειό του. Μέχρι το 925 ο Ερρίκος είχε προσαρτήσει τη Λοθαρίγγια.

Βιβλιογραφία
Ludwig Weiland, ed. Constitutiones et acta publica imperatorum et regum inde ab anno DCCCXI usque ad annum MCXCVII (911–1197), MGH LL. Constitutiones 1 (Αννόβερο: 1893), 1 – 2, no. 1.

Παραπομπές

Βό
Κατηγορία:Συνθήκες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας