Το μόνον της ζωής του ταξείδιον

Το μόνον της ζωής του ταξείδιον είναι ένα σύντομο μυθιστόρημα του Έλληνα συγγραφέα Γεωργίου Βιζυηνού, που κυκλοφόρησε το 1884. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε σε δύο μέρη στο περιοδικό Εστία τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 1884 Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί για τον κινηματογράφο ( ομώνυμη ταινία), από τον σκηνοθέτη Λάκη Παπαστάθη και πρόσφατα για το θέατρο από τον σκηνοθέτη Δήμο Αβδελιώδη.

 Πλοκή 
Η ιστορία έχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Αφηγητής της ιστορίας είναι ένα δεκάχρονο αγόρι από ένα χωριό της Ανατολικής Θράκης. Σε ηλικία δέκα ετών πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη ως μαθητευόμενος ράφτης. Εκεί περιμένει να συμβούν όλα όσα του είχε διηγηθεί ο παππούς του. Ωστόσο, τίποτα αξιοσημείωτο δεν συμβαίνει και το αγόρι χάνει την πίστη του στο αγαπημένο του πρόσωπο. Μια μέρα, το αγόρι ειδοποιείται να πάει στο χωριό του για να δει τον παππού του που είναι άρρωστος. Το αγόρι επισκέπτεται τον παππού του και του διηγείται το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη και τον ρωτά για τα δικά του ταξίδια. Τότε ανακαλύπτει ότι ο παππούς του δεν έχει πάει ποτέ ταξίδι και όλες οι ιστορίες που του έλεγε ήταν παραμύθια της γιαγιάς του. Στη συνέχεια, ο παππούς αποκαλύπτει στον εγγονό του τα παιδικά του χρόνια. Ως παιδί ήταν κλεισμένος στο σπίτι του μέχρι να παντρευτεί. Ο λόγος ήταν ότι εκείνα τα χρόνια οι Τούρκοι κατέτασσαν υποχρεωτικά στον στρατό των γενίτσαρων πολλά παιδιά χριστιανών. Τα αγόρια απέφευγαν τον στρατό αν είχαν παντρευτεί. Στη φωνή του διακρίνεται ένα παράπονο για το μοναδικό του ταξίδι που δεν ολοκλήρωσε ποτέ. Την επόμενη μέρα, ο παππούς πεθαίνει πραγματοποιώντας έτσι το μοναδικό ταξίδι της ζωής του.   Στο διήγημα ο παππούς αφηγείται στον εγγονό τα παραμύθια που άκουσε από την γιαγιά του και να τα πιστεύει για αληθινά. Ο εγγονός με την σειρά του φαντάζεται τη ζωή του με βάση τις περιπέτειες που τού αφηγείται ο παππούς του και που νομίζει για δικές του. Οι προσωπικότητες και των δύο χαρακτήρων έχουν καθοριστεί από τον ρόλο των μελών της οικογένειας. «Η εμπιστοσύνη του εγγονού προς τον παππού αποτελεί επανάληψη της εμπιστοσύνης που έδειξε ο παππούς προς την δική του γιαγιά».Μουλλάς, Π. 2001. «Το νεοελληνικό διήγημα και ο Γ.Μ. Βιζυηνός», Εισαγωγή στο Βιζυηνός Γ.Μ. Νεοελληνικά Διηγήματα, Αθήνα: Εστία, ρκβ΄
Παραπομπές

Κατηγορία:Ελληνικά μυθιστορήματα