Μπέρτα Πιπίνα

Η Μπέρτα Πιπίνα ( το γένος Μπέρτα Ζιέμελε, 28 Σεπτεμβρίου 1883 – 1942) ήταν Λετονή δασκάλα, δημοσιογράφος, πολιτικός και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Ήταν η πρώτη γυναίκα που εξελέγη, για να υπηρετήσει στη Σαϊμά, αν και υπήρχαν έξι γυναίκες μέλη στη Συνταγματική Συνέλευση της Λετονίας από την 1η Μαΐου 1920, έως τις 7 Νοεμβρίου 1922, όταν συνήλθε η 1η Σαϊμά. Δραστήρια στα δικαιώματα των γυναικών, κατά τη διάρκεια της θητείας της στο Δημοτικό Συμβούλιο της Ρίγας και στη Σαϊμά, προσπάθησε να θεσπίσει νόμους και πολιτικές για την προώθηση της ισότητας των γυναικών και την προστασία των οικογενειών. Όταν τα σοβιετικά στρατεύματα κατέλαβαν τη Λετονία, απελάθηκε στη Σιβηρία, η ζωή της αφαιρέθηκε από τις εγκυκλοπαίδειες και πέθανε σε ένα γκουλάγκ.

 Νεανικά χρόνια 
Η Μπέρτα Ζιέμελε γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1883 στην περιοχή Κόντε της Ρωσικής Αυτοκρατορίας   στη σημερινή βαλτική πολιτεία της Λετονίας, από τη Λίζα (το γένος Κούλα) και τον Γιέκαμπς Ζιέμελις. Οι γονείς της δούλευαν σε ένα αγρόκτημα και διατηρούσαν ένα πανδοχείο. Η Ζιέμελε παρακολούθησε το Γραμματικό Σχολείο, μια κρατική δημοτική εγκατάσταση στην περιοχή Μίσα, πριν φοιτήσει στο Προκαταρκτικό Γυμνάσιο Κοριτσιών Μπέκερις στην Μπάουσκα, το οποίο πρόσφερε στις γυναίκες τέσσερα χρόνια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.  

 Καριέρα 
Το 1901, η Ζιέμελε άρχισε να διδάσκει στο Χάρκοβο, τώρα στην Ουκρανία.  Μεταξύ 1904 και 1908, σπούδασε στο Βερολίνο υπό τον Δρ. Λίμπμαν, για να μάθει τεχνικές λογοθεραπείας, για να βοηθήσει παιδιά με ειδικές ανάγκες.   Την επόμενη χρονιά, ταξίδεψε στην Ελβετία και τη Ρωσία, για να διευρύνει τις γνώσεις της για τα εκπαιδευτικά συστήματα. Επιστρέφοντας στη Λετονία το 1910, η Ζιέμελε παντρεύτηκε τον Ερμάνις Πίπινς,  (1873–1927), ο οποίος ήταν κριτικός βιβλίων, δημοσιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας.  Το ζευγάρι στη συνέχεια απέκτησε τρία παιδιά: κόρες, την Μπιρούτα και τη Νόρα και τον γιο, τον Γιάνις. 

Όταν η Λετονία κέρδισε την ανεξαρτησία της το 1918, η Πιπίνα άρχισε να συμμετέχει ενεργά σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Κόμματος του Δημοκρατικού Κέντρου και εξελέγη, για να υπηρετήσει στην Κεντρική του Επιτροπή,  η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε, για να υπηρετήσει στο κεντρικό κυβερνητικό σώμα ενός κόμματος.  Το 1919, εξελέγη στο Δημοτικό Συμβούλιο της Ρίγας  και άρχισε να εργάζεται σε θέματα όπως το ποτό στο κοινό και τις ανησυχίες, που επικεντρώθηκαν γύρω από τις γυναίκες και τα παιδιά.  Διορίστηκε στην Επιτροπή Εφοδιασμού και μίλησε σε πολυάριθμες εκδηλώσεις για γυναικεία θέματα.  Γύρω στο 1922, εντάχθηκε στην Εθνική Ένωση Γυναικών της Λετονίας και την ίδια χρονιά, η Λέγκα εντάχθηκε στο Διεθνές Συμβούλιο Γυναικών (ICW). Το 1925, η Πιπίνα έγινε πρόεδρος της Λέγκας, η οποία οργάνωσε φιλανθρωπικό έργο, όπως η ίδρυση νηπιαγωγείου, η λειτουργία βιβλιοθήκης, η ίδρυση κυριακάτικων σχολείων και η φιλοξενία μαθημάτων εκπαίδευσης και κεντήματος για γυναίκες.  Ο οργανισμός παρείχε επίσης δωρεάν νομικές συμβουλές σε γυναίκες,  που η Πιπίνα πίστευε ότι ήταν μέρος του οργανωτικού στόχου της ένωσης των γυναικών, της εκπαίδευσής τους να αναθρέψουν τις επόμενες γενιές και θα τις βοηθούσε να αναπτύξουν ένα εθνικό πνεύμα. 

Μεταξύ 1925 και 1928, η Πιπίνα ήταν επικεφαλής του Τμήματος για τους Άπορους της Ρίγας και στη συνέχεια μέχρι το 1931 υπηρέτησε στην Επιτροπή Ελέγχου της Ρίγας, η οποία παρακολουθούσε τα δημοτικά γραφεία.  Άρχισε να δημοσιεύει το 1928, με ένα κομμάτι, Kā es runāju ar saviem bērniem par dzimumdzīvi (Πώς να μιλήσω στα παιδιά μου για τη σεξουαλικότητα), το οποίο είχε σκοπό να βοηθήσει τις γυναίκες να εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους.  Το 1930, συμμετείχε στην ίδρυση του Συμβουλίου των Οργανώσεων Γυναικών της Λετονίας, μια οργάνωση-ομπρέλα για την προώθηση της κοινωνικής και πολιτικής ισότητας των γυναικών. Υπηρέτησε στο διοικητικό συμβούλιο και διορίστηκε ως επικεφαλής της οργάνωσης. Το 1931, η Πιπίνα έγινε η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε στη Σαϊμά και ήταν η μόνη γυναίκα βουλευτής του 100μελούς σώματος κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου.    Εκλέχτηκε ως βουλευτής που εκπροσωπούσε το Δημοκρατικό Κέντρο  και υπηρέτησε ως βοηθός του προέδρου της Επιτροπής για την Αυτοδιοίκηση και ως γραμματέας της Επιτροπής Αναφορών. Η Πιπίνα προσπάθησε να αναζητήσει νομική προστασία για τις γυναίκες και τις οικογένειες. Όταν προτάθηκε ένας νόμος για να εξαναγκάσει τις παντρεμένες γυναίκες να εγκαταλείψουν την εργασία τους, η Πιπίνα δημιούργησε σάλο δηλώνοντας την αντίθεσή της, προκαλώντας την περιφρόνηση του Κάρλις Ούλμανις. Εργάστηκε επίσης σε νόμους για την παροχή κρατικής υποστήριξης σε οικογένειες και φτωχούς  και συχνά γελοιοποιήθηκε από τους άνδρες συναδέλφους της και τον Τύπο για τις θέσεις της. 

Την ίδια περίοδο, η Πιπίνα συμμετείχε σε διεθνή γυναικεία συνέδρια, παρακολουθώντας «Συνέδρια ICW στη Βιέννη (1930), στη Στοκχόλμη (1933), στο Παρίσι (1934) και στο Ντουμπρόβνικ (1936)», και σε γυναικείες συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Αυστρία, την Ουγγαρία και τη Ρωσία μεταξύ άλλων.  Το 1934, ίδρυσε ένα μηνιαίο περιοδικό, Latviete (Λετονέζα). Σκοπός του περιοδικού ήταν να εκπαιδεύσει τις γυναίκες σε θέματα, που αφορούσαν το έθνος και να καταπολεμήσουν τα «πατριαρχικά στερεότυπα» που απαγόρευαν στις γυναίκες να αντιμετωπίζονται ως ίσες στην κοινωνία.  Την ίδια χρονιά, η Πιπίνα τερμάτισε τη δουλειά της με το Δημοτικό Συμβούλιο της Ρίγας   και το 1935, παραιτήθηκε από την ηγεσία της στο συμβούλιο ομπρέλα.  Δημοσίευσε ένα μυθιστόρημα, Lejaskrodzinieka meita (η κόρη του πανδοχέα, 1935)   και το 1936, έγινε αντιπρόεδρος του ICW. 

Όταν το αυταρχικό καθεστώς ήρθε στην εξουσία το 1934, η Πιπίνα παρέμεινε ενεργή ως δημοσιογράφος, αλλά αποχώρησε από την πολιτική.  Το 1940, όταν τα σοβιετικά στρατεύματα κατέλαβαν τη Λετονία, έγινε στόχος και απελάθηκε στη Σιβηρία το 1941.  

 Θάνατος και κληρονομιά 
Η Πιπίνα πέθανε σε ένα στρατόπεδο εργασίας στον ποταμό Ομπ το 1942. Κατά τη σοβιετική περίοδο, θεωρούνταν εχθρός του κράτους, έχοντας υπηρετήσει στο ανεξάρτητο κοινοβούλιο της Λετονίας και η βιογραφία της είχε διαγραφεί από εγκυκλοπαίδειες. Η σημασία της στην πολιτική ιστορία και στο γυναικείο κίνημα επανεμφανίστηκε μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Λετονίας.  

 Βιβλιογραφικές αναφορές 

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 









Κατηγορία:Λετονοί πολιτικοί