Πρώτη προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ

Η πρώτη Προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ (αγγλικά: The First Presidency of Donald Trump), διήρκησε από τις 20 Ιανουαρίου 2017 έως τις 20 Ιανουαρίου 2021. Ο Ντόναλντ Τραμπ υπηρέτησε ως 45ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας Ντόναλντ Τραμπ, ήταν ο πρώτος πρόεδρος στην ιστορία, που δεν είχε υπηρετήσει προηγουμένως σε κάποια δημόσια αιρετή ή διορισμένη θέση. Ο Τραμπ ήταν ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2016 με πολιτεία καταγωγής τη Νέα Υόρκη, και κατάφερε να κερδίσει τη Δημοκρατική υποψήφια, πρώην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ και πρώην Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον, με 304 εκλεκτορικές ψήφους έναντι 227 εκλεκτορικών ψήφων της Κλίντον, χάνοντας όμως την πλειοψηφία της λαϊκής ψήφου σε ομοσπονδιακό επίπεδο.

Στις 19 Δεκεμβρίου 2016, η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρική εκλογή του 2016, επικυρώθηκε από το σώμα των εκλεκτόρων, και οριστικοποιήθηκε μετά την κοινή συνεδρίαση του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 6 Ιανουαρίου 2017.

Η προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ, έληξε την Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2021 στις 12:00 το μεσημέρι, αφού στις προεδρικές εκλογές του 2020, ο Δημοκρατικός υποψήφιος και πρώην Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, κατάφερε να κερδίσει τον πρόεδρο Τραμπ, με 306 εκλεκτορικές ψήφους έναντι 232. Παράλληλα, στις 20 Ιανουαρίου 2021, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, απώλεσε την πλειοψηφία του στην Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, και το Δημοκρατικό Κόμμα, απέκτησε τον έλεγχο του Κογκρέσου (Βουλή και Γερουσία), καθώς και την προεδρία. 

 Προεδρική εκλογή του 2016 

μικρογραφία|313x313εσ|Χάρτης των αποτελεσμάτων της προεδρικής εκλογής του 2016. 
Ο  Ντόναλντ Τραμπ κατάφερε να κερδίσει και να λάβει επισήμως το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 2016, στο Εθνικό Ρεπουμπλικανικό Συνέδριο (RNC) στις 19 Ιουλίου 2016. Στις 15 Ιουλίου 2016, ο Τραμπ, επέλεξε ως συνυποψήφιό του για την Αντιπροεδρία, τον Κυβερνήτη της Ιντιάνα Μάικ Πενς. Στις 20 Ιουλίου 2016, o Πενς αποδέχθηκε την υποψηφιότητά του. 

Στις γενικές εκλογές, στις 8 Νοεμβρίου 2016, ο Ντόναλντ Τραμπ, κατάφερε να κερδίσει 306 εκλεκτορικές ψήφους, έναντι 232 της Χίλαρι Κλίντον. Τις πρωινές ώρες της 9ης Νοεμβρίου 2016, τα ΜΜΕ επιβεβαίωσαν την νίκη του Τραμπ. Παράλληλα, ο Τραμπ έγινε ο 5ος προεδρικός υποψήφιος, που κέρδισε το σώμα των εκλεκτόρων και έχασε την λαϊκή ψήφο κατά 2,1% σε σχέση με την Κλίντον. Συνολικά, έλαβε 62,984,828 ψήφους (46,1%), έναντι 65,853,514 ψήφους (48,2%) της Χίλαρι Κλίντον.

Ο Τραμπ, κατάφερε να ανατρέψει πολιτείες που είχαν υπάρξει παραδοσιακά προπύργια των Δημοκρατικών κατά τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, όπως το Μίσιγκαν, την Πενσυλβάνια, το Ουισκόνσιν, τη Φλόριντα, την Άιοβα, καθώς και το Οχάιο. Όλες αυτές οι πολιτείες, το 2008 και το 2012, είχαν κερδηθεί από τον Μπαράκ Ομπάμα. 

Επίσης, οι Ρεπουμπλικανοί, συνέχισαν να κατέχουν την πλειοψηφία, στην Βουλή των Αντιπροσώπων (241 έδρες) και στη Γερουσία (52 έδρες), διατηρώντας έτσι τον έλεγχο του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Προεδρία 
μικρογραφία|Ο Τραμπ ορκιζόμενος ως 45ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, στο Καπιτώλιο, 20 Ιανουαρίου 2017.

Αναλαμβάνοντας ο Ντόναλντ Τραμπ, ως 45ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, είχε τον έλεγχο και των δύο σωμάτων (Βουλή και Γερουσία) του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών. Συνεπώς, αμφότερα ο Λευκός Οίκος και το Κογκρέσο, βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Ρεπουμπλικανών (trifecta), και ήταν η πρώτη φορά από το 2006. Όταν ο Τραμπ ορκίστηκε, στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, οι Ρεπουμπλικανοί κατείχαν 52 έδρες, ενώ οι Δημοκρατικοί 48. Στη Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, οι Ρεπουμπλικανοί κατείχαν 241 έδρες, και οι Δημοκρατικοί 194. 

Ως εκ τούτου οι προσδοκίες για την νομοπαραγωγή συντηρητικού έργου, ήταν μεγάλη, όμως αποδείχθηκε ότι πολλοί πολιτικοί των Ρεπουμπλικανών στο Κογκρέσο, ήταν αντίθετοι στον οικονομικό εθνικισμό και τον προστατευτισμό που επιδίωκε ο Τραμπ ενάντια στη παράδοση της προεδρίας του Ρόναλντ Ρήγκαν, και την πολιτική του ελεύθερου εμπορίου. Παρόλα αυτά, η Κυβέρνηση Τραμπ και οι Ρεπουμπλικανοί του Κογκρέσου, κατάφεραν ορισμένες σημαντικές επιτυχίες, όσον αφορά τη συντηρητική νομοπαραγωγική διαδικασία, όπως η αλλαγή της ιδεολογικής σύνθεσης των μελών του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών σε συντηρητικότερες κατευθύνσεις και εν γένει τους διορισμούς συντηρητικών ομοσπονδιακών δικαστών και εφετών ανά την επικράτεια των ΗΠΑ.

 Εσωτερική πολιτική 
Αρχικά, στόχος του προέδρου Τραμπ, ήταν να καταργήσει τον νόμο περί προσιτής φροντίδας (ευρέως γνωστό ως Obamacare) και να τον αντικαταστήσει με τον Αμερικανικό νόμο περί υγείας, καθώς ήταν αντίθετος με τις κρατικές παρεμβάσεις στην υγεία. Όμως, επειδή το Obamacare, κάλυπτε σημαντικό μέρος των αναγκών περίθαλψης τμημάτων της αμερικανικής κοινωνίας, ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί στο Κογκρέσο, το στήριζαν με αποτέλεσμα να αποτύχει εν τέλει να καταργηθεί. Όμως, παρότι δεν κατάφερε να καταργήσει το Obamacare, κατάφερε να το υπονομεύσει μειώνοντας τον προβλεπόμενο προϋπολογισμό. Επιπλέον, ο Τραμπ, επεδίωξε σημαντικές περικοπές σε μεγάλα προγράμματα πρόνοιας, συμπεριλαμβανομένων των Medicare και Medicaid. Ακόμα, απέσυρε πολλούς περιβαλλοντικούς περιορισμούς σε εταιρείες, και πραγματοποίησε αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από την Συμφωνία του Παρισιού. 

Κατά την πανδημία του COVID-19, ο Τραμπ ειδικά το πρώτο τρίμηνο είχε υποβαθμίσει σταθερά την απειλή που δημιουργούσε ο COVID-19, πραγματοποιώντας αισιόδοξες δημόσιες δηλώσεις. Αν και τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (CDC) συνιστούσε την εφαρμογή μάσκας προστασίας και την κοινωνική απόσταση, ο Τραμπ ήταν αντίθετος.  

 Οικονομική και εμπορική πολιτική 
Στην οικονομική πολιτική του, ήταν υπέρμαχος για την περικοπή φόρων, και υπέγραψε τον σχετικό νόμο του 2017 (Tax Cuts and Jobs Act of 2017). Επίσης, αποχώρησε από το Σύμφωνο Συνεργασίας των Δύο Πλευρών του Ειρηνικού, υπογράφοντας αντ' αυτού συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ ΗΠΑ, Μεξικού και Καναδά. Τέλος, επέβαλε δασμούς ιδιαίτερα στα πλυντήρια ρούχων και τους ηλιακούς συλλέκτες (από 30% έως 50%), στον χάλυβα (25%) και το αλουμίνιο (10%) στις περισσότερες χώρες. Οι πολιτικές του Τραμπ, οδήγησαν σε εμπορικό πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, αφού επέβαλε κυρώσεις και υψηλούς δασμούς στην Κίνα.  Συνολικά, οι πολιτικές του Τραμπ, επικεντρώθηκαν στη μείωση φόρων, την αποκανονιστικοποίηση της εμπλοκής του κρατικού τομέα, και στον οικονομικό προστατευτισμό. 

 Μεταναστευτική πολιτική 
Η μεταναστευτική πολιτική του Τραμπ ήταν αμφιλεγόμενη, αφού εφάρμοσε πολιτικές διαχωρισμού των οικογενειών στα πλαίσια της προσέγγισης της «μηδενικής ανοχής» και στην αποτροπή της παράνομης μετανάστευσης και την θέσπιση αυστηρότερης νομοθεσίας. Ο Τραμπ, είχε χαρακτηρίσει επανειλημμένα τους παράνομους μετανάστες, ως «εγκληματίες». Σύμφωνα με τον Ομοσπονδιακό Κώδικα των ΗΠΑ (8 U.S. Code § 1325) η παράνομη μετανάστευση στις Ηνωμένες Πολιτείες, θεωρείται ομοσπονδιακό αδίκημα, καθιστώντας το άτομο που το διαπράττει ως εγκληματία.
μικρογραφία|Ο Τραμπ το 2020 σε μέρος του συνοριακού τείχους στην Αριζόνα.
Ειδικά για χώρες της Μέσης Ανατολής, ο Τραμπ υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα, που ανέστειλε επ' αόριστον την είσοδο αιτούντων άσυλο από τον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο και επίσης απαγόρευσε την είσοδο στις ΗΠΑ σε πολίτες από το Ιράκ, τον Ιράν, την Υεμένη, τη Λιβύη, τη Σομαλία, το Σουδάν και τη Συρία, καθώς επίσης, καθιέρωσε την εφαρμογή ειδικού θρησκευτικού τεστ σε μουσουλμάνους πρόσφυγες. Αργότερα επέβαλε απαγόρευση εισόδου και για πολίτες από τη Βενεζουέλα, τη Βόρεια Κορέα και το Τσαντ. Στη λίστα απαγόρευσης, προστέθηκαν τον Ιανουάριο του 2020, και η Νιγηρία, το Μιανμάρ, η Ερυθραία, το Κιργιστάν και η Τανζανία. 

Επίσης, ο Τραμπ ήταν υπέρμαχος της κατασκευής συνοριακού τείχους μεταξύ ΗΠΑ και Μεξικού (βλ. Τείχος του Τραμπ), λέγοντας ήδη προεκλογικά ότι «θα έχτιζε το τείχος και θα έβαζε το Μεξικό να πληρώσει» κάτι το οποίο τελικά δεν ίσχυσε αφού η χρηματοδότηση για την κατασκευή προήλθε από χρήματα των ΗΠΑ. Οι πολιτικές αυτές, είχαν ως αποτέλεσμα την μεγαλύτερη αναστολή λειτουργίας των κρατικών υπηρεσιών (Shutdown) στην ιστορία, το οποίο διήρκησε 35 ημέρες (22 Δεκεμβρίου 2018 έως 25 Ιανουαρίου 2019).

 Εξωτερική πολιτική 
Κατά την προεκλογική εκστρατεία του για τις προεδρικές εκλογές του 2016, ο Τραμπ είχε αλλάξει πολλές φορές θέσεις όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, και ως συνέπεια αυτού ήταν δύσκολο να προσδιοριστούν οι κατευθύνσεις του. Κάτω από το σύνθημα  «Πρώτα η Αμερική» (America First), η Κυβέρνηση Τραμπ ξεχώριζε σημαντικά ως προς την διαχείριση της εξωτερικής πολιτικής συγκριτικά με προηγούμενες κυβερνήσεις, όπως ο θαυμασμός ξένων αυταρχικών κυβερνήσεων και η ρητορική απόρριψης ορισμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ως πρόεδρος, ο Ντόναλντ Τραμπ, αυτοπροσδιορίστηκε ως εθνικιστής, υποστηρίζοντας προστατευτικές, μη παρεμβατικές και απομονωτικές απόψεις. Παρόλα αυτά, οι διορισμοί που πραγματοποίησε έδειχναν περισσότερο ότι αποδεχόταν την υπάρχουσα εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (η οποία εξ ορισμού είναι αρκετά δύσκαμπτη) παρά ρήξη. 
μικρογραφία|Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Κιμ Γιονγκ Ουν τον Ιούνιο του 2019 στην Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη της Κορέας. 
Γενικότερα η εξωτερική πολιτική του, θεωρήθηκε απρόβλεπτη και ιδιόμορφη, με τον ίδιο και την Κυβέρνησή του, να εφαρμόζουν αντισυμβατικές πολιτικές, με αντιδράσεις πολλές φορές και από παραδοσιακούς συμμάχους των ΗΠΑ. Ο Τραμπ, ήδη από την ανάληψη των καθηκόντων του, είχε βασιστεί ιδιαίτερα στο στρατιωτικό προσωπικό των ΗΠΑ, περισσότερο από κάθε άλλη Κυβέρνηση από την εποχή του Ρήγκαν.

Ως μέρος του δόγματος «Πρώτα η Αμερικη», η Κυβέρνηση Τραμπ, αναθεώρησε και επανεκτίμησε πολλές από τις προηγούμενες πολυμερείς δεσμεύσεις των ΗΠΑ. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι ΗΠΑ επί προεδρίας Τραμπ, είχαν δύσκολη σχέση με το ΝΑΤΟ. Ορισμένες σημαντικές πολιτικές της Κυβέρνησης Τραμπ στην εξωτερική πολιτική, ήταν η απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ από ορισμένες μουσουλμανικές χώρες, η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ και οι προσπάθειες για την αποπυρηνικοποίηση της κορεατικής χερσονήσου (και οι προσεγγίσεις με τον Κιμ Γιονγκ Ουν). Ο Τραμπ ήταν ο πρώτος και ο μοναδικός πρόεδρος των ΗΠΑ, που συναντήθηκε με ηγέτη του καθεστώτος της Βόρειας Κορέας. 

Ακόμα επί προεδρίας Τραμπ, οι ΗΠΑ αποχώρησαν από την πυρηνική συμφωνία του Ιράν και αύξησε κατά πολύ τις κυρώσεις εναντίον του. Οι επιδρομές των ΗΠΑ σε Αφρική και Μέση Ανατολή συνεχίστηκαν (στα πλαίσια του πολέμου κατά της Τρομοκρατίας), συμπεριλαμβανομένης της επίβλεψης του θανάτου του χαλίφη του Ισλαμικού Κράτους, Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι και την απόφαση του Τραμπ για την δολοφονία του Ιρανού στρατηγού Κασέμ Σολεϊμανί. 

 Υπουργικό Συμβούλιο του Ντόναλντ Τραμπ 
μικρογραφία|243x243εσ|Συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου του Τραμπ στον Λευκό Οίκο (Μάρτιος 2017).
Υπουργικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Πολιτειών (2017–2021)Πολιτικό ΓραφείοΌνομαΘητείαΠροεδρίαΠρόεδροςΝτόναλντ Τραμπ 2017–2021ΑντιπρόεδροςΜάικ Πενς2017–2021ΥπουργοίΥπουργός ΕξωτερικώνΡεξ Τίλερσον2017–2018Μάικ Πομπέο2018–2021Υπουργός ΟικονομικώνΣτίβεν Μνούτσιν2017–2021Υπουργός ΆμυναςΤζιμ Μάτις2017–2019Μαρκ Έσπερ2019–2021Γενικός ΕισαγγελέαςΤζεφ Σέσιονς2017–2018Ουίλιαμ Μπαρ2018–2020Υπουργός ΕσωτερικώνΡάιαν Ζίνκε2017–2019Ντέιβιντ Μπέρνχαρτ2019–2021Υπουργός ΓεωργίαςΣόνι Περντού2017–2021Υπουργός ΕμπορίουΓουίλμπουρ Ρος2017–2021Υπουργός ΕργασίαςΑλεξάντερ Ακόστα2017–2019Γιουτζίν Σκαλία2019–2021Υπουργός ΥγείαςΤομ Πράις2017Άλεξ Αζάρ2018–2021Υπουργός ΠαιδείαςΜπέτσι Ντέβος2017–2021Υπουργός Στέγασης και Αστικής ΑνάπτυξηςΜπεν Κάρσον2017–2021Υπουργός ΜεταφορώνΕλέιν Τσάο2017–2021Υπουργός ΕνέργειαςΡικ Πέρι2017–2019Νταν Μπρουλέτ2019–2021Υπουργός Υποθέσεων ΒετεράνωνΝτέιβιντ Σούλκιν2017–2018Ρόμπερτ Γουίλκι2018–2021Υπουργός Εσωτερικής ΑσφάλειαςΤζον Φ. Κέλι 2017Κίρστιεν Νίλσεν2017–2019Τσαντ Γουλφ (υπηρεσιακός)2019–2021Ισόβαθμα υψηλά ιστάμενα στελέχηΠροϊστάμενος του Επιτελείου του Λευκού ΟίκουΡάινς Πρίμπους2017Τζον Φ. Κέλι 2017–2019Μαρκ Μέντοους2020–2021Διευθυντής της Υπηρεσίας για την Προστασία του ΠεριβάλλοντοςΣκοτ Προυτ2017–2018Άντριου Ρ. Γουίλερ2018–2021Διευθυντής του Γραφείου Διοίκησης και ΠροϋπολογισμούΜικ Μαλβέινι2017–2020Ράσελ Βόουτ2020–2021Πρέσβειρα των ΗΠΑ στον Οργανισμό Ηνωμένων ΕθνώνΝίκι Χέιλι 2017–2018Κέλι Κραφτ2019–2021Αντιπρόσωπος ΕμπορίουΡόμπερτ Λάιτχαϊζερ2017–2021Διευθύντρια της Υπηρεσίας Μικρών ΕπιχειρήσεωνΛίντα Μακμάν2017–2019Τζοβίτα Καράνσα2019–2021Διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας ΠληροφοριώνΝταν Κόατς2017–2019Τζον Ράτκλιφ2020–2021Διευθυντής/-τρια της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA)Μάικ Πομπέο 2017–2018Τζίνα Χάσπελ 2018–2021

 Δείτε επίσης 
 Δεύτερη προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ
 Πρόεδρος των ΗΠΑ
 Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ
 Υπουργικό Συμβούλιο των ΗΠΑ
 Γραφείο του Λευκού Οίκου
 Εκτελεστικό Γραφείο του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών
 Επικεφαλής του Επιτελείου του Λευκού Οίκου
 Εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
 Albrecht, Don E. "Donald Trump and changing rural/urban voting patterns." Journal of Rural Studies 91 (2022): 148–156.
 Alexandre, Ilo, Joseph Jai-sung Yoo, and Dhiraj Murthy. "Make Tweets Great Again: Who Are Opinion Leaders, and What Did They Tweet About Donald Trump?." Social Science Computer Review 40.6 (2022): 1456–1477. online
 Baker, Joseph O., and Christopher D. Bader. "Xenophobia, Partisanship, and Support for Donald Trump and the Republican Party." Race and Social Problems 14.1 (2022): 69–83.
 Baker, Peter, and Susan Glasser. The Divider: Trump in the White House, 2017–2021 (2022) excerpt
 Barrett-Fox, Rebecca. "A King Cyrus president: How Donald Trump's presidency reasserts conservative Christians' right to hegemony." Humanity & Society 42.4 (2018): 502–522.
 Dubinsky, Yoav. "Sports, Brand America and US public diplomacy during the presidency of Donald Trump." in Place Branding and Public Diplomacy (2021) pp: 1–14.
 Holzer, Harold. The Presidents vs. the Press: The Endless Battle Between the White House and the Media – from the Founding Fathers to Fake News (Dutton, 2020) pp. 402–443. online
 Jarvis, Sharon E., and Dakota Park-Ozee. "The Qualitative Power of a Crowd: Trump's Rallies, Public Opinion, Attention Economy." American Behavioral Scientist (2022): 00027642221091203.
 Kazin, Michael. What It Took to Win: A History of the Democratic Party (2022).
 Kennedy, Rodney Wallace. The Immaculate Mistake: How Evangelicals Gave Birth to Donald Trump (Wipf and Stock Publishers, 2021).
 Locatelli, Andrea, and Andrea Carati. "Trump's Legacy and the Liberal International Order: Why Trump Failed to Institutionalise an Anti-global Agenda."  International Spectator (2022): 1–17.
 Löfflmann, Georg. "'Enemies of the people': Donald Trump and the security imaginary of America First." British Journal of Politics and International Relations 24.3 (2022): 543–560. online
 Mercieca, Jennifer. Demagogue for president: The rhetorical genius of Donald Trump (Texas A&M University Press, 2020).
 Pfiffner, James P. "President Trump and the Shallow State: Disloyalty at the Highest Levels." Presidential Studies Quarterly 52.3 (2022): 573–595. online
 Pfiffner, James P. "Donald Trump and the Norms of the Presidency." Presidential Studies Quarterly 51.1 (2021): 96–124. online
 Phipps, E. Brooke, and Fielding Montgomery. "'Only YOU Can Prevent This Nightmare, America': Nancy Pelosi As the Monstrous-Feminine in Donald Trump's YouTube Attacks." Women's Studies in Communication 45.3 (2022): 316–337.
 Ruisch, Benjamin C., and Melissa J. Ferguson. "Changes in Americans' prejudices during the presidency of Donald Trump." Nature Human Behaviour 6.5 (2022): 656–665. online
 Rutledge, Paul, and Chapman Rackaway, eds. The Unorthodox Presidency of Donald J. Trump (UP of Kansas, 2021) online
 Zelizer, Julian E. ed. The Presidency of Donald J. Trump: A First Historical Assessment (2022) excerpt

 Ιστοριογραφία και διδασκαλία 
 Bauer, A. J. "The alternative historiography of the Alt-Right: Conservative historical subjectivity from the tea party to Trump." in Far-right revisionism and the end of history (Routledge, 2020) pp. 120–137.
 Benn, Jesse, and Jeff Tischauser. "Not Two Sides of the Same Coin: Avoiding False Equivalencies Teaching Political Journalism After Trump." in The Future of the Presidency, Journalism, and Democracy (Routledge, 2022) pp. 296–313.
 Brown, Robert E. "The American histories of president Trump: beyond the Jacksonian parallel." American behavioral scientist 66.1 (2022): 43–60. online
 Conway III, Lucian G., and Alivia Zubrod. "Are US Presidents becoming less rhetorically complex? Evaluating the integrative complexity of Joe Biden and Donald Trump in historical context." Journal of Language and Social Psychology  41.5 (2022): 613–625.
 Fischer, Fritz. "Teaching Trump in the History Classroom." Journal of American History 108.4 (2022): 772–778; in college courses online
 Karpman, Hannah E., and Rory Crath. "Teaching Note – Teaching Trumpism." Journal of Social Work Education (2022): 1–8. online
  Pulitzer Prize winning critic evaluates 150 recent books on Trump Administration.
 Lund, John G. " 'Everything is Political Now': Teaching Politics in the Age of Trump" (PhD  dissertation, DePaul University, 2022) online; teaching high school history and government
 Zelizer, Julian E. ed. The Presidency of Donald J. Trump: A First Historical Assessment (2022) excerpt


 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

  Donanld Trump's biography
 "The Trump Cabinet" (2017). Congressional Quarterly reports on Trump's cabinet activity.
 Trump White House ArchivesBriefings and Statements.
 Trump White House ArchivesRemarks.


 1