Υψάριο

Το  Υψάριο, επισήμως γνωστό ως Υψάριον, γνωστό σε τοπικό επίπεδο ως Ψαριό, είναι βουνό της Θάσου. Η φερώνυμη κορυφή «Ψαριό», στα 1.206 μ., είναι η υψηλότερη του νησιού.

 Τοποθεσία 
Το Υψάριο καταλαμβάνει κυρίως το βορειοκεντρικό τμήμα της Θάσου. Έχει σχήμα τόξου με την υψηλή κορυφή να βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της καμπύλης του, ενώ οι περισσότερες υπόλοιπες κορυφές εκτείνονται στα νότια.ΠΛΜ 27:290ΠΛΜ 59:100

 Μορφολογικά και γεωλογικά στοιχεία 
Οι κορυφές που βρίσκονται στα ανατολικά τμήματα του βουνού χαρακτηρίζονται από βραχώδεις, απόκρημνες πλαγιές, ενώ στα υπόλοιπα τμήματα το ανάγλυφο είναι ηπιότερο και με μεγαλύτερη δασοκάλυψη. Τα πετρώματά του είναι κυρίως γνεύσιοι, δολομίτες, σχιστόλιθοι και λευκό μάρμαρο.

 Κορυφές 
Εκτός από την υψηλή κορυφή «Ψαριό» (1.206 μ.), δύο ακόμη κορυφές υπερβαίνουν τα  1.100 μ., η «Τούμπα» (1.135 μ.) και ο «Προφήτης Ηλίας» (1.109 μ.), ενώ έξι κορυφές ξεπερνούν τα 1.000 μ. οι, «Ράχη Τσέτσιου» (1.079 μ.), «Καμένος Βράχος» (1.075 μ.), «Σπιτούδια» (1.048 μ.), «Τσουκνίδα» (1.040 μ.), «Δύο Κεφαλές» (1.031 μ.) και «Κρανίδι» (1.028 μ.).

Από τις χαμηλότερες κορυφές, κάτω από τα 1.000 μ., κυριότερες είναι οι: «Κεδρέλι» (920 μ.), «Καθαρές (Καθάρες)» (874 μ.) «Κέδροι» (860 μ.), «Τρίκορφο (Τσουτσούλα)» (857 μ.) και «Αη Μάτης» (809 μ.).

 Χλωρίδα και πανίδα 
Παρά τις πυρκαγιές της δεκαετίας 2011-20, η δασοκάλυψη, ιδιαίτερα στις υψηλές κορυφές είναι πυκνή, με κυρίαρχα είδη τα κωνοφόρα. Μάλιστα, το βουνό αποτελεί μία  από τις σημαντικές θέσεις του ελλαδικού χώρου για την παρουσία της τραχείας πεύκης (Pinus brutia) που, άλλωστε, έχει και την κοινή ονομασία θασίτικο πεύκο. Επίσης, υπάρχει και το μακεδονίτικο έλατο (Abies x borisii-regis), το οποίο θεωρείται ότι αποτελεί φυσικό υβρίδιο μεταξύ του κεφαλονίτικου έλατου και του χτενοέλατου.Flora Hellenica, 1:393-4Σφήκας, 48 Το Υψάριο και ο ευρύτερος βιότοπος του βουνού έχουν χαρακτηριστεί ως σημαντική περιοχή για τα πουλιά της Ελλάδας.

 Πεζοπορία 
Αναβάσεις προς την κορυφή «Ψαριό» μπορούν να γίνουν από τους οικισμούς της Ποταμιάς και του Θεολόγου. Στη θέση «Κούκλα» (910 μ.) λειτουργεί το καταφύγιο «Γιάννης Παναγιώτου» του Θάσιου Ορειβατικού Συλλόγου.«Διακοπές», σ. 1038 Επίσης, μπορεί να γίνει διάσχιση των νοτίων υπωρειών από τα ανατολικά προς τα δυτικά (Κοίνυρα-Καλλιράχη), μέσω της τεχνητής λίμνης των Μαριών.»Κορφές», 162:44-7

 Παραπομπές 

 Πηγές 
 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1994, 1996 (ΠΛΜ)

 Περιοδικό Διακοπές, εκδ. Δ.Ο.Λ.,  2010
 Flora Hellenica, εκδ. Koeltz 1997 
 Γιώργος Σφήκας: Δένδρα και θάμνοι της Ελλάδας, εκδ. Ευσταθιάδης & Υιοί, Αθήνα 1983
 Περιοδικό Κορφές, εκδ. ΕΟΣ Αχαρνών

Κατηγορία:Θάσος
Κατηγορία:Βουνά της Ελλάδας