Νταστ Μπόουλ

μικρογραφία| Χάρτης των πολιτειών και των κομητειών που επλήγησαν από το Νταστ Μπόουλ μεταξύ του 1935 και του 1938, εκπονημένος αρχικά από την Υπηρεσία Προστασίας Εδάφους. Οι πιο σοβαρά πληγείσες κομητείες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είναι σε σκούρο κεραμιδί χρώμα .
Το Νταστ Μπόουλ ήταν μια περίοδος σφοδρών καταιγίδων σκόνης που κατέστρεψαν σε μεγάλο βαθμό το οικοσύστημα και τις καλλιέργιες των αμερικανικών και καναδικών καλλιεργήσιμων εκτάσεων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. 

Τα αίτια του φαινομένου ήταν η έντονη παρατεταμένη ξηρασία και η αδυναμία εφαρμογής μεθόδων ξηράς γεωργίας για την πρόληψη των αιολικών διεργασιών (αιολική διάβρωση).  Η ξηρασία ήρθε σε τρία κύματα: το 1934, το 1936 και το 1939–1940, αλλά ορισμένες περιοχές των Υψηλών Πεδιάδων εμφάνιζαν συνθήκες ξηρασίας για έως και οκτώ χρόνια./``/

Το Νταστ Μπόουλ έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών καλλιτεχνικών έργων ; χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το μυθιστόρημα Τα Σταφύλια της Οργής  (1939) του Τζον Στάινμπεκ, η κάντρυ μουσική του Woody Guthrie και φωτογραφίες της Ντοροθέα Λανγκ που απεικόνιζαν τη ζωή των εποχιακών εργατών, όπως η διάσημη φωτογραφία με τίτλο Εποχική Εργάτρια - Μητέρα .

 Γεωγραφικά χαρακτηριστικά και πρώιμη ιστορία 
Με ανεπαρκή κατανόηση της οικολογίας των πεδιάδων, οι αγρότες είχαν πραγματοποιήσει εκτεταμένο βαθύ όργωμα του παρθένου φυτικού εδάφους των Μεγάλων Πεδιάδων κατά την προηγούμενη δεκαετία. Αυτό είχε εκτοπίσει τα αυτοφυή, βαθιά ριζωμένα χόρτα που συνήθως παγίδευαν το έδαφος και την υγρασία ακόμη και σε περιόδους ξηρασίας και ισχυρών ανέμων. Η ταχεία εκμηχάνιση του αγροτικού εξοπλισμού, ιδιαίτερα των μικρών τρακτέρ βενζίνης, και η ευρεία χρήση της θεριζοαλωνιστικής μηχανής συνέβαλαν στις αποφάσεις των αγροτών να μετατρέψουν άνυδρες λιβάδια (μεγάλο μέρος των οποίων δεν έλαβε περισσότερα από 10 ίντσες (~ 250 mm) βροχοπτώσεων ανά έτος) σε καλλιεργούμενες εκτάσεις. Κατά τη διάρκεια της ξηρασίας της δεκαετίας του 1930, το μη αγκυροβολημένο χώμα μετατράπηκε σε σκόνη, την οποία οι άνεμοι που επικρατούσαν την εξαφάνισαν σε τεράστια σύννεφα που μερικές φορές μαύριζαν τον ουρανό. Αυτά τα πνιχτά φουσκώματα σκόνης – που ονομάστηκαν «μαύρες χιονοθύελλες» ή «μαύροι κύλινδροι» – ταξίδεψαν σε cross country, φτάνοντας μέχρι την ανατολική ακτή και χτυπώντας πόλεις όπως η Νέα Υόρκη και η Ουάσιγκτον, DC Στις πεδιάδες, συχνά μείωσαν την ορατότητα σε  ή λιγότερο. Ο ρεπόρτερ του Associated Press Robert E. Geiger έτυχε να βρίσκεται στο Boise City της Οκλαχόμα, για να παρακολουθήσει τις μαύρες χιονοθύελλες της «Μαύρης Κυριακής » της 14ης Απριλίου 1935. Ο Edward Stanley, ο συντάκτης ειδήσεων του Associated Press στο Κάνσας Σίτι, επινόησε τον όρο "Νταστ Μπόουλ" ενώ ξαναέγραφε την είδηση του Geiger.

Ενώ ο όρος "Νταστ Μπόουλ" ήταν αρχικά μία αναφορά στη γεωγραφική περιοχή που επηρεάστηκε από τη σκόνη, σήμερα αναφέρεται συνήθως σε αυτό καθεαύτο το γεγονός (ο όρος "Bρωμική Δεκαετία του Τριάντα  (Dirty Thirties)" χρησιμοποιείται επίσης μερικές φορές). Η ξηρασία και η διάβρωση εδάφους του Λεκανοπεδίου Σκόνης επηρέασαν μια περιοχή    με επίκεντρο  τις χερσαίες λωρίδες του Τέξας και της Οκλαχόμα και αγγίζοντας παρακείμενα τμήματα των πολιτειών του Νέου Μεξικού, του Κολοράντο και του Κάνσας.  Το Νταστ Μπόουλ ανάγκασε δεκάδες χιλιάδες φτωχές οικογένειες, που δεν μπορούσαν να πληρώσουν τις δόσεις των στεγαστικών δανείων τους ή να καλλιεργήσουν στην γή τους, να εγκαταλείψουν τις φάρμες τους. Έως το 1936, οι απώλειες έφτασαν τα 25 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα(ποσό που αντιστοιχεί σε $470,000,000 το 2020). Πολλές από αυτές τις οικογένειες, που ήταν συχνά γνωστές ως " Okies ", επειδή τόσοι πολλοί από αυτούς ήρθαν από την Οκλαχόμα, κατέληξαν να μεταναστεύσουν στην Καλιφόρνια και σε άλλες πολιτείες για να διαπιστώσουν ότι η Μεγάλη Ύφεση είχε καταστήσει τις οικονομικές συνθήκες εκεί ελάχιστα καλύτερες από αυτές που οι ίδιοι προσπαθούσαν να δραπετεύσουν.
μικρογραφία| Μια καταιγίδα σκόνης πλησιάζει το Στράτφορντ του Τέξας το 1935.
To Νταστ Μπόουλ βρίσκεται κυρίως δυτικά του 100ου μεσημβρινού στις Υψηλές Πεδιάδες, που χαρακτηρίζονται από πεδιάδες που ποικίλλουν από υψίπεδα στο βορρά έως κοιλάδες προς την περιοχή του Llano Estacado . Το υψόμετρο κυμαίνεται από  στα ανατολικά έως  στη βάση των Βραχωδών Ορέων . Η περιοχή είναι ημίξηρη, δέχεται λιγότερους από  πόντους βροχής ετησίως· Αυτή η βροχόπτωση τροφοδοτεί το βιόσωμα του λιβαδιού  που υπήρχε αρχικά στην περιοχή. Η περιοχή είναι επίσης επιρρεπής σε παρατεταμένη ξηρασία, που εναλλάσσεται με ασυνήθιστη υγρασία ισοδύναμης διάρκειας. Κατά τη διάρκεια των υγρών ετών, το πλούσιο έδαφος μπορεί να υποστηρίξει άφθονη γεωργική παραγωγή, αλλά οι καλλιέργειες αποτυγχάνουν κατά τη διάρκεια των ξηρών ετών. Η περιοχή υπόκειται επίσης σε ισχυρούς ανέμους. Κατά την πρώιμη ευρωπαϊκή και αμερικανική εξερεύνηση των Μεγάλων Πεδιάδων, αυτή η περιοχή θεωρήθηκε ακατάλληλη για γεωργία ευρωπαϊκού τύπου. οι εξερευνητές την ονόμασαν Μεγάλη Αμερικανική Έρημο . Η έλλειψη επιφανειακών υδάτων και ξυλείας έκανε την περιοχή λιγότερο ελκυστική από άλλες περιοχές για τους πρώτους οικισμούς και για εδραίωση γεωργικών υποδομών.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ενθάρρυνε τον εποικισμό και την ανάπτυξη των Πεδιάδων για αγροτικούς σκοπούς μέσω του νόμου Homestead του 1862, προσφέροντας στους αποίκους τον τίτλο οικοπέδων έκτασης  έκαστω. Με το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου το 1865 και την ολοκλήρωση του Πρώτου Διηπειρωτικού Σιδηροδρόμου το 1869, κύματα νέων μεταναστών και μεταναστών έφτασαν στις Μεγάλες Πεδιάδες και αύξησαν πολύ την καλλιεργήσιμη έκταση. Μια ασυνήθιστα υγρή περίοδος στις Μεγάλες Πεδιάδες οδήγησε κατά λάθος τους αποίκους και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να πιστέψουν ότι «η βροχή ακολουθεί το άροτρο » (μια δημοφιλής φράση που χρησιμοποιούσαν οι μεσίτες αγροτεμαχίων προς τους ενδιαφερόμενους) και ότι το μικροκλίμα της περιοχής είχε αλλάξει οριστικά. Ενώ οι αρχικές γεωργικές προσπάθειες αφορούσαν κυρίως την εκτροφή βοοειδών, η αρνητική επίδραση των σκληρών χειμώνων στα βοοειδή, που ξεκίνησε το 1886, μια σύντομη ξηρασία το 1890 και η γενική υπερβόσκηση, οδήγησαν πολλούς γαιοκτήμονες να αυξήσουν την έκταση της καλλιεργούμενης γης.

Αναγνωρίζοντας την πρόκληση της καλλιέργειας οριακά άγονης γης, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών αύξησε την έκταση των προσφερόμενων αγροτεμαχίων από τα   βάσει του νόμου Homestead - χορηγώντας  στους ενδιαφερόμενους στη δυτική Νεμπράσκα βάσει του νόμου Kinkaid (1904) και  αλλού στις Μεγάλες Πεδιάδες σύμφωνα με τον αναθεωρημένο Νόμο Homestead του 1909. Κύματα Ευρωπαίων εποίκων έφτασαν στις πεδιάδες στις αρχές του 20ού αιώνα. Η επιστροφή του ασυνήθιστα υγρού καιρού φαίνεται ότι επιβεβαίωσε μια παλαιότερη άποψη ότι η «τέως» ημίξηρη περιοχή θα μπορούσε να υποστηρίξει γεωργία μεγάλης κλίμακας. Ταυτόχρονα, οι τεχνολογικές βελτιώσεις όπως το μηχανικό όργωμα και η μηχανοποιημένη συγκομιδή κατέστησαν δυνατή τη λειτουργία μεγαλύτερων ακινήτων χωρίς αύξηση του κόστους εργασίας.

Οι συνδυασμένες επιπτώσεις της αναταραχής που προκάλεσε η Ρωσική Επανάσταση, η οποία μείωσε την προσφορά σιταριού και άλλων βασικών καλλιεργειών, και του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, είχαν ως συνέπεια την αύξηση των τιμών των γεωργικών αγαθών. Η αυξανόμενη ζήτηση ενθάρρυνε τους αγρότες να αυξήσουν δραματικά την καλλιέργεια. Για παράδειγμα, στο Llano Estacado του ανατολικού Νέου Μεξικού και του βορειοδυτικού Τέξας, η έκταση της γεωργικής γης διπλασιάστηκε μεταξύ 1900 και 1920 και στη συνέχεια τριπλασιάστηκε ξανά μεταξύ 1925 και 1930. Οι γεωργικές μέθοδοι που ευνοήθηκαν από τους αγρότες αυτή την περίοδο δημιούργησαν τις συνθήκες για μεγάλης κλίμακας διάβρωση υπό ορισμένες περιβαλλοντικές συνθήκες. Η ευρεία μετατροπή της γης με το βαθύ όργωμα και άλλες μεθόδους προετοιμασίας του εδάφους για να καταστεί δυνατή η γεωργία εξάλειψε τα γηγενή χόρτα που κρατούσαν το έδαφος στη θέση του και βοηθούσαν στη διατήρηση της υγρασίας κατά τις περιόδους ξηρασίας. Επιπλέον, οι βαμβακοκαλλιεργητές άφηναν τα χωράφια γυμνά κατά τους χειμερινούς μήνες, όταν οι άνεμοι στα υψίπεδα είναι πιο δυνατοί, και έκαιγαν τους νέους βλαστούς ως μέθοδο  ελέγχου των ζιζανίων πριν από τη φύτευση, στερώντας έτσι το έδαφος από οργανικά θρεπτικά συστατικά και επιφανειακή βλάστηση.

 Ξηρασία και καταιγίδες σκόνης 
μικρογραφία| Μια καταιγίδα σκόνης ; κομητεία Σπίρμαν, Τέξας, 14 Απριλίου 1935
μικρογραφία| Βαριά μαύρα σύννεφα σκόνης που υψώνονται πάνω από το Texas Panhandle, Τέξας, γ. 1936
Μετά από αρκετά ευνοϊκές κλιματικές συνθήκες τη δεκαετία του 1920 με καλή βροχόπτωση και σχετικά ήπιους χειμώνες, που προκάλεσαν αύξηση στον αριθμό αγροτικών μεταναστών και στις καλλιεργήσιμες εκτάσεις στις Μεγάλες Πεδιάδες, η περιοχή εισήλθε σε μια ασυνήθιστα άνυδρη περίοδο από το καλοκαίρι του 1930. Κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, οι βόρειες πεδιάδες υπέστησαν τέσσερα από τα επτά πιο άνυδρα χρόνια από το 1895, για την πολιτεία του Κάνσας ήταν τα τέσσερα από τα δώδεκα πιο άνυδρα έτη και όλη η περιοχή νοτίως του Δυτικού Τέξας δεν κατέγραψε περίοδο βροχοπτώσεων άνω του κανονικού μέχρι το 1941, όπου και κατεγράφη τοπικό ρεκόρ βροχόπτωσης. Όταν η έντονη ξηρασία έπληξε την περιοχή των Μεγάλων Πεδιάδων τη δεκαετία του 1930, είχε ως αποτέλεσμα τη διάβρωση και την απώλεια του επιφανειακού εδάφους,  λόγω και των γεωργικών πρακτικών εκείνης της εποχής. Η ξηρασία στέγνωσε το επιφανειακό έδαφος και με την πάροδο του χρόνου έγινε εύθρυπτο, σε ορισμένα σημεία να μετατρέπεται σε μορφή σκόνης. Χωρίς την παρουσία της αυτόχθονης τοπικής βλάστησης, οι ισχυροί άνεμοι που εμφανίζονται στις πεδιάδες παρέσυραν το επιφανειακό έδαφος και δημιούργησαν τις τεράστιες καταιγίδες σκόνης που σημάδεψαν την περίοδο του Λεκανοπεδίου Σκόνης. Ο επίμονος ξηρός καιρός προκάλεσε την αποτυχία των καλλιεργειών, αφήνοντας τα οργωμένα χωράφια εκτεθειμένα στην αιολική διάβρωση. Το λεπτό έδαφος των Μεγάλων Πεδιάδων διαβρώθηκε με σχετική ευκολία και μεταφέρθηκε ανατολικά από τους ισχυρούς ηπειρωτικούς ανέμους.

Στις 11 Νοεμβρίου 1933, μια πολύ ισχυρή καταιγίδα σκόνης απογύμνωσε το επιφανειακό στρώμα εδάφους από αποξηραμένα χωράφια της Νότιας Ντακότα σε μια από μια σειρά από σφοδρές καταιγίδες σκόνης εκείνο το έτος. Ξεκινώντας στις 9 Μαΐου 1934, μια ισχυρή, διήμερη καταιγίδα σκόνης αφαίρεσε τεράστιες ποσότητες  επιφανειακού  εδάφους σε μια από τις χειρότερες τέτοιες καταιγίδες του Νταστ Μπόουλ. Τα σύννεφα σκόνης φύσηξαν μέχρι το Σικάγο, όπου εναπόθεσαν 12 εκατομμύρια λίβρες σκόνης (~ 5500 τόνοι). Δύο ημέρες αργότερα, η ίδια καταιγίδα έφτασε σε πόλεις στα ανατολικά, όπως το Κλίβελαντ, το Μπάφαλο, τη Βοστώνη, τη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον, DC  Εκείνο τον χειμώνα (1934–1935), κόκκινο χιόνι έπεσε στη Νέα Αγγλία .

Στις 14 Απριλίου 1935, γνωστή ως « Μαύρη Κυριακή », 20 από τις χειρότερες «μαύρες θύελλες» εμφανίστηκαν σε ολόκληρη τη σάρωση των Μεγάλων Πεδιάδων, από τον Καναδά νότια μέχρι το Τέξας. Οι στρόβιλοι σκόνης προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές και έκαναν τη μέρα να μοιάζει με νύχτα. Μάρτυρες ανέφεραν ότι δεν μπορούσαν να δουν δύο μέτρα μπροστά τους σε ορισμένα σημεία. Ο δημοσιογράφος του Associated Press με έδρα το Ντένβερ, Robert E. Geiger, έτυχε να βρίσκεται στη πόλη Μπόϊζι της Οκλαχόμα, εκείνη την ημέρα. Η ιστορία του για τη Μαύρη Κυριακή σηματοδότησε την πρώτη εμφάνιση του όρου "Λεκάνης/λεκανοπεδίου Σκόνης" ( Νταστ Μπόουλ) . Ο όρος επινοήθηκε από τον Edward Stanley, συντάκτη ειδήσεων στο Κάνσας Σίτι του Associated Press, ενώ επιμελούνταν την γραπτή αναφορά του Geiger:

Οι κομητείες Σπίρμαν και Χάνσφορντ είναι κυριολεκτικά μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης όλη την περασμένη εβδομάδα. Από την προηγούμενη Παρασκευή, δεν έχει έχει υπάρξει ημερα που να μην μαστίζεται η περιοχή από δυνατές ριπές ανέμου και σκόνης. Στην σπάνιες στιγμές ανάπαυλας από τον άνεμο, η ατμόσφαιρα είναι έχει τόση σκόνη  που η πόλη φαίνεται να είναι μέσα σε μία πυκνή ομίχλη σκόνης. Εξαιτίας της παρατεταμένης πολιορκίας σκόνης, και καθώς κάθε κτήριο έχει γεμίσει σκόνη, ο αέρας είναι πνιγηρός και πολλοί κάτοικοι έχουν αναπτύξει ξηρολαιμία και βήχα.

- Ανταποκριτής από την πόλη Σπίρμαν, 21η Μαρτίου 1935   

Μεγάλο μέρος της καλλιεργήσιμης γης διαβρώθηκε μετά την επέλαση της Λεκάνης Σκόνης. Το 1941, ένας αγροτικός πειραματικός σταθμός του Κάνσας κυκλοφόρησε ένα δελτίο που πρότεινε την επανίδρυση των γηγενών χόρτων με τη «μέθοδο του σανού». Αναπτύχθηκε το 1937 για να επιταχύνει τη διαδικασία και να αυξήσει τις σοδειές από τα βοσκοτόπια, η «μέθοδος σανού» αρχικά υποτίθεται ότι θα επανέφερε το έδαφος σε καλλιεργίσιμη κατάσταση, που χώρις την παρέμβαση θα έπαιρνε  25-40 έτη να επιτευχθεί. Μετά από αναλύσεις δεδομένων, η φυσική διεργασία που προκαλεί τις ξηρασίες μπορεί να συσχετιστεί με ανωμαλίες της θερμοκρασίας των ωκεανών. Συγκεκριμένα, οι θερμοκρασίες της επιφάνειας της θάλασσας του Ατλαντικού Ωκεανού φαίνεται να είχαν έμμεση επίδραση στη γενική ατμοσφαιρική κυκλοφορία, ενώ οι θερμοκρασίες της επιφάνειας της θάλασσας του Ειρηνικού φαίνεται να είχαν την πιο άμεση επίδραση.

 Μετατόπιση πληθυσμού 
μικρογραφία| Θαμμένα μηχανήματα σε οικόπεδο αχυρώνα. Ντάλας, Νότια Ντακότα, Μάιος 1936
Αυτή η καταστροφή ενέτεινε τον οικονομικό αντίκτυπο της Μεγάλης Ύφεσης στην περιοχή.

Το 1935, πολλές οικογένειες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις φάρμες τους και να ταξιδέψουν σε άλλες περιοχές αναζητώντας εργασία λόγω της ξηρασίας (η οποία εκείνη την εποχή είχε ήδη διαρκέσει τέσσερα χρόνια).A Cultural History of the United States – The 1930s. San Diego, California: Lucent Books, Inc., 1999, p. 39. Η εγκατάλειψη των αγροκτημάτων και η οικονομική καταστροφή που προέκυψε από την καταστροφική απώλεια του επιφανειακού εδάφους οδήγησε σε εκτεταμένη πείνα και φτώχεια. Οι συνθήκες του Λεκανοπεδίου Σκόνης τροφοδότησαν μια έξοδο πληγέντων από το Τέξας, την Οκλαχόμα και τις γύρω Μεγάλες Πεδιάδες σε παρακείμενες περιοχές. Περισσότεροι από 500.000 Αμερικανοί έμειναν άστεγοι. Περισσότερα από 350 σπίτια χρειάστηκε να γκρεμιστούν μόνο μετά από μια καταιγίδα. Η έντονη ξηρασία και οι καταιγίδες σκόνης είχαν αφήσει πολλούς άστεγους. Σε άλλους κατασχέθηκαν τα σπίτια από τις τράπεζες για αδυναμία εξυπηρέτησης των στεγαστικών δάνείων τους ή ένιωσαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να εγκαταλείψουν τις φάρμες τους αναζητώντας δουλειά. Πολλοί Αμερικανοί μετανάστευσαν δυτικά αναζητώντας δουλειά. Γέμιζαν τα παλιά αγροτικά τους φορτηγά με τις οικογένειές τους και τα λίγα προσωπικά τους αντικείμενα  και κατευθύνονταν δυτικά αναζητώντας δουλειά.A Cultural History (1999), p. 19 Μερικοί κάτοικοι των Πεδινών Περιοχών, ειδικά στο Κάνσας και την Οκλαχόμα, αρρώστησαν και πέθαναν από πνευμονία σκόνης ή υποσιτισμό.
αριστερά|μικρογραφία| "Χωρίς λεφτά, με το μωρό άρρωστο, και το φορτηγό στην άκρη του δρόμου." – Η φωτογραφία της Dorothea Lange το 1937 με μια οικογένεια μεταναστών από το Μιζούρι κολλημένη κοντά στο Tracy της Καλιφόρνια.
Μεταξύ 1930 και 1940, περίπου 3,5 εκατομμύρια άνθρωποι μετακινήθηκαν από τις πολιτείες των Μεγάλων Πεδιάδων. Σε ένα χρόνο και κάτι, περισσότεροι από 86.000 άνθρωποι μετανάστευσαν στην Καλιφόρνια. Αυτός ο αριθμός είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των ανθρώπων που έσπευσαν στην Καλιφόρνια κατά τον Πυρετό του Χρυσού το 1849. Οι μετανάστες εγκατέλειψαν τις φάρμες τους στις πολιτείες των Οκλαχόμα, το Αρκάνσας, το Μιζούρι, την Αϊόβα, τη Νεμπράσκα, το Κάνσας, το Τέξας, το Κολοράντο και το Νέο Μεξικό, αλλά κατέλειξαν να αναφέρονται γενικά ως  Όουκις, Άρκις, Τέξις (Okies, Arkies,Texies). Όροι όπως "Okies" και "Arkies" έγιναν γνωστοί στη δεκαετία του 1930 ως τυπικα προσωνύμια για όσους είχαν χάσει τα πάντα και υπέφεραν τα μέγιστα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης.Worster (2004), Dust Bowl, p. 45,
μικρογραφία| Μια οικογένεια  μεταναστών από το Τέξας που ζει σε ένα τρέιλερ σε ένα χωράφι με βαμβάκι στην Αριζόνα
Ωστόσο, δεν ταξίδεψαν όλοι οι μετανάστες μεγάλες αποστάσεις. Οι περισσότεροι μετανάστες προσδόθηκαν σε εσωτερική ενδοπολιτειακή μετανάστευση από τις κομητείες που επηρεάστηκαν το περισσότερο από το Νταστ Μπόουλ, σε άλλες λιγότερο επηρεασμένες κομητείες. Πάρα πολλές οικογένειες εγκατέλειψαν τις φάρμες τους και μετανάστευσαν που η αναλογία μεταξύ μεταναστών και μόνιμων κατοίκων ήταν σχεδόν ίση στις πολιτείες των Μεγάλων Πεδιάδων.

Μια εξέταση των αρχείων Απογραφής της  Στατιστικής Υπηρεσίας και άλλων αρχείων, και μια μελέτη του 1939 σχετικά με την απασχόληση από το Γραφείο Αγροτικής Οικονομίας σε περίπου 116.000 οικογένειες που έφτασαν στην Καλιφόρνια τη δεκαετία του 1930, έδειξε ότι μόνο το 43 τοις εκατό αυτών που προέρχονταν από τις Νοτιοδυτικές Πολιτείες εκτελούσαν αγροτικές εργασίες αμέσως πριν μεταναστεύσουν. Σχεδόν το ένα τρίτο όλων των μεταναστών ήταν επαγγελματίες ή υπάλληλοι του γραφείου. Ειδικά για τους αγρότες, ενώ ορισμένοι από αυτούς χρειάστηκε να αναλάβουν ανειδίκευτη εργασία όταν μετακόμισαν, γενικά η αποχώρηση τους από τον αγροτικού κλάδο οδηγούσε συνήθως σε μεγαλύτερη κοινωνικοοικονομική κινητικότητα στο μέλλον, καθώς υπήρχε πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα οι μετανάστες αγρότες να μεταβούν αργότερα σε κλάδους ημιειδίκευσης ή υψηλής εξειδίκευσης που πλήρωναν καλύτερα. Οι μη αγρότες αντιμετώπισαν σε μεγαλύτερο βαθμό  επαγγελματικές υποβαθμίσεις, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις δεν ήταν αρκετά σημαντικές για να τους οδηγήσουν στη φτώχεια, επειδή οι μετανάστες υψηλής ειδίκευσης ήταν πιο πιθανό να βιώσουν μια πτώση σε θέσεις ημιειδίκευσης. Ενώ η ημιειδικευμένη εργασία δεν πλήρωνε τόσο καλά όσο η εργασία υψηλής ειδίκευσης, οι περισσότεροι από αυτούς τους εργάτες δεν ήταν φτωχοί. Ως επί το πλείστον, μέχρι το πέρας της περιόδου, οι μετανάστες ήταν γενικά σε καλύτερη κατάσταση από εκείνους που επέλεξαν να μείνουν πίσω, στο βαθμό που όριζαν οι επαγγελματικές μεταβολές τους.

Μετά το τέλος της Μεγάλης Ύφεσης, ορισμένοι μετανάστες επέστρεψαν στην αρχική τους κατάσταση. Πολλοί άλλοι παρέμειναν εκεί που είχαν εγκατασταθεί. Περίπου το ένα όγδοο του πληθυσμού της Καλιφόρνια είναι απόγονοι της γενιάς του λεκανοπεδίου Σκόνης.Babb, et al. (2007), On the Dirty Plate Trail, p. 13

 Κυβερνητική απάντηση 
Η ευρύτατα εκτεταμένη μεσολάβηση της κυβέρνησης στη διαχείριση της γης και τη περιβαντολογική διαχείριση του εδάφους ήταν ένα σημαντικό αποτέλεσμα της καταστροφής. Διαφορετικές υπηρεσίες ακολούθησαν  διάφορες προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση της καταστροφής. Για να εντοπίσουν περιοχές που έχριζαν προσοχής, υπηρεσίες όπως η Υπηρεσία Προστασίας Εδάφους δημιούργησαν λεπτομερείς χάρτες εδάφους και τράβηξαν αερόφωτογραφίες. Για τη δημιουργία προστατευτικών ζωνών για τη μείωση της διάβρωσης του εδάφους, υπηρεσίες όπως το τμήμα Δασών των Πεδινών Πολιτειών που υπαγόταν στην Δασική Υπηρεσία των Η.Π.Α. φύτεψαν δέντρα σε ιδιωτικές εκτάσεις. Τέλος, υπηρεσίες όπως η Υπηρεσία Εποίκησης η οποία μετονομάστηκε σε Υπηρεσία Πρόνοιας Αγροκτημάτων, ενθάρρυναν τους ιδιοκτήτες μικρών αγροκτημάτων σε άνυδρες πεδινές περιοχές να επανεγκατασταθούν σε άλλες καταλληλότερες εκτάσεις.

Κατά τη διάρκεια των 100 πρώτων ημερών της διακυβέρνησης του Προέδρου Franklin D. Roosevelt το 1933, η κυβέρνησή του έθεσε σε εφαρμογή προγράμματα για τη διαχείριση του εδάφους και την οικολογική αποκατάσταση της  των εθνικών εκτάσεων. Ο υπουργός Εσωτερικών Χάρολντ Λ. Άικς ίδρυσε την Υπηρεσία Διάβρωσης του Εδάφους τον Αύγουστο του 1933 υπό την διεύθυνση του Χιου Χάμοντ Μπένετ . Το 1935 μεταφέρθηκε και αναδιοργανώθηκε στο Υπουργείο Γεωργίας και μετονομάστηκε σε Υπηρεσία διαχείρισης Εδάφους. Είναι πλέον γνωστό ως Υπηρεσία διαχείρισης Φυσικών Πόρων (NRCS).

Ως μέρος του πακέτου κρατικών επενδύσεων γνωστό και ως  New Deal, το Κογκρέσο ψήφισε τον Νόμο για τη Διαχείριση και Κατανομή Εδαφών  το 1936, απαιτώντας από τους ιδιοκτήτες γης να μοιράζονται τις  κρατικές επιδοτήσεις με τους εργάτες που δούλευαν στις φάρμες τους. Σύμφωνα με το νόμο, «οι πληρωμές επιδομάτων συνεχίστηκαν ως μέτρα για τον έλεγχο της παραγωγής και τη στήριξη του εισοδήματος, αλλά τώρα χρηματοδοτούνταν απευθείας από κονδύλια του Κογκρέσου και δικαιολογούνταν ως μέτρα διαχείρισης του εδάφους. Ο νόμος είχε σαν στόχο  οι κρατικές παρεμβάσεις να απομακρυνθούν από την επιδίωξη  ισοσκελισμού των τιμών των γεωργικών προϊόντων με τα είδη πρώτης ανάγκης των αγροτών, και να εστιάσουν στην επιδίωξη ισοσκελισμού των εισοδημάτων του αστικού και αγροτικού πληθυσμού.Rau, Allan. Agricultural Policy and Trade Liberalization in the United States, 1934–1956; a Study of Conflicting Policies. Genève: E. Droz, 1957. p. 81. Έτσι, ο στόχος των κρατικών παρεμβάσεων ήταν να υπάρξει μια αναπροσαρμογή στην αναλογία μεταξύ της αγοραστικής δύναμης του ατομικού εισοδήματος των αγροτών  και του ατομικού εισοδήματος των μή αγροτών, και εκεί επικεντρώθηκαν οι κρατικλες προσπάθειες την περίοδο 1909-1914.

Για να σταθεροποιήσει τις τιμές, η κυβέρνηση πλήρωσε τους αγρότες και διέταξε τη σφαγή περισσότερων από έξι εκατομμυρίων γουρουνιών, ως μέρος του νόμου για την προσαρμογή της γεωργίας (AAA). Η κυβέρνηση ανάλαβε το κόστος για να συσκευαστεί το κρέας και να διανεμηθεί στους φτωχούς και πεινασμένους. Η κρατική εταιρία Federal Surplus Relief Corporation (FSRC) ιδρύθηκε για τη ρύθμιση των καλλιεργειών και άλλων πλεονασμάτων. Ο FDR σε μια ομιλία του στις 14 Μαΐου 1935 προς την AAA σχολίασε,Επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω ένα άλλο σημείο προς όφελος των εκατομμυρίων στις πόλεις που θα αγοράζουν  κρέας. Πέρυσι το Έθνος υπέστη μια ξηρασία απαράμιλλης σφοδρότητας. Αν δεν υπήρχε κυβερνητικό πρόγραμμα, αν είχε επικρατήσει η παλιά τάξη πραγμάτων το 1933 και το 1934, αυτή η ξηρασία στις εκτάσεις παραγωγής βοοειδών της Αμερικής και στη "ζώνη του καλαμποκιού" θα είχε ως αποτέλεσμα την εμπορία υποσιτισμένων βοοειδών,  γουρουνιών και τον άσκοπο θάνατο αυτών των ζώων, και αν η παλιά τάξη υπερίσχυε εκείνα τα χρόνια, θα είχαμε πολύ μεγαλύτερη έλλειψη από ό,τι αντιμετωπίζουμε σήμερα. Το πρόγραμμά μας -και μπορούμε να το αποδείξουμε– έσωσε τις ζωές εκατομμυρίων ζώων. Εξακολουθούν να βρίσκονται στην περιοχή, και άλλα εκατομμύρια κεφάλια είναι σήμερα συσκευασμένα και έτοιμα προς κατανάλωση."Public Papers of the Presidents of the United States: F.D. Roosevelt, 1935, Volume 4" page 178, Best Books, 1938Το FSRC διοχέτευσε κτηνοτροφικά και αγροτικά προϊόντα σε οργανώσεις κοινωνικής πρόνοιας. Μήλα, φασόλια, κονσέρβες βοείου κρέατος, αλεύρι και προϊόντα χοιρινού κρέατος διανεμήθηκαν μέσω τοπικών καναλιών ανακούφισης. Αργότερα συμπεριλήφθηκαν βαμβακερά είδη, για να ντύσουν τους άπορους.

Το 1935, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση σχημάτισε μια Υπηρεσία Ανακούφισης για την ξηρασία (DRS) για να συντονίσει τις ενέργειες ανακούφισης. Το DRS αγόρασε βοοειδή από κομητείες που είχαν χαρακτηριστεί περιοχές έκτακτης ανάγκης, έναντι 14 έως 20 $ το κεφάλι. Τα ζώα που κρίθηκαν ακατάλληλα για ανθρώπινη κατανάλωση θανατώθηκαν. Στην αρχή του προγράμματος, περισσότερο από το 50 τοις εκατό είχαν οριστεί σε περιοχές έκτακτης ανάγκης. Η DRS ανέθεσε τα υπόλοιπα βοοειδή στην Εταιρία Πλεονασμάτων Ομοσπονδιακής Αρωγής (Federal Surplus Relief Corporation - FSRC) για να διανεμηθούν σε οικογένειες σε εθνικό επίπεδο. Αν και ήταν δύσκολο για τους αγρότες να εγκαταλείψουν τα κοπάδια τους, το πρόγραμμα σφαγής βοοειδών βοήθησε πολλούς από αυτούς να αποφύγουν τη χρεοκοπία. "Το κυβερνητικό πρόγραμμα αγοράς βοοειδών ήταν μια ευλογία για πολλούς αγρότες, καθώς δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να κρατήσουν τα βοοειδή τους και η κυβέρνηση πλήρωσε καλύτερη τιμή από ό,τι μπορούσαν να αποκτήσουν στις τοπικές αγορές."Monthly Catalog, United States Public Documents, By United States Superintendent of Documents, United States Government Printing Office, Published by the G.P.O., 1938

Ο Πρόεδρος Ρούσβελτ διέταξε το Σώμα Εθελοντών Οικολόγων(Civilian Conservation Corps) να επαναδασώσει το Great Plains Shelterbelt, μια τεράστια ζώνη με περισσότερα από 200 εκατομμύρια δέντρα από τον Καναδά μέχρι το Abilene του Τέξας , έτσι ώστε η ζώνη να λειτουργήσει σαν ανεμοθραύστης, να συγκρατεί τα όμβρια ύδατα και τα εδάφη. Η διοίκηση άρχισε επίσης να εκπαιδεύει τους αγρότες σε τεχνικές προστασίας του εδάφους και αποφυγής της διάβρωσης, συμπεριλαμβανομένης της αμειψισποράς, της καλλιέργειας λωρίδων, του οργώματος περιγράμματος, των αναβαθμίδων και άλλων βελτιωμένων γεωργικών πρακτικών. Το 1937, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ξεκίνησε μια επιθετική εκστρατεία για να ενθαρρύνει τους αγρότες στις πληγείσες περιοχές να υιοθετήσουν μεθόδους φύτευσης και οργώματος που θα συντηρούσαν το έδαφος. Η κυβέρνηση πλήρωσε τους διστακτικούς αγρότες ένα δολάριο το στρέμμα για να εφαρμόσουν τις νέες μεθόδους. Μέχρι το 1938, η μαζική προσπάθεια διατήρησης είχε μειώσει την ποσότητα απωλειών εδάφους κατά 65%. Παρόλα αυτά, η γη δεν κατάφερε να αποφέρει αξιοπρεπή διαβίωση. Το φθινόπωρο του 1939, μετά από σχεδόν μια δεκαετία σκόνης, η ξηρασία τελείωσε όταν οι τακτικές βροχοπτώσεις επέστρεψαν τελικά στην περιοχή. Η κυβέρνηση εξακολούθησε να ενθαρρύνει τη συνέχιση της χρήσης μεθόδων διατήρησης για την προστασία του εδάφους και της οικολογίας των πεδιάδων.

Στο τέλος της ξηρασίας, τα προγράμματα που εφαρμόστηκαν σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς βοήθησαν στη ανάπτυξη και διατήρηση μιας σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ των αγροτών της Αμερικής και της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.A Cultural History (1999), p.45.

Η Επιτροπή Ξηρασίας του Προέδρου εξέδωσε μια έκθεση το 1935 που κάλυπτε τη βοήθεια της κυβέρνησης στη γεωργία από το 1934 έως τα μέσα του 1935: συζήτησε τις συνθήκες, τα μέτρα ανακούφισης, την οργάνωση, τα οικονομικά στοιχεία, τις λειτουργίες και τα αποτελέσματα της κυβερνητικής βοήθειας. Πολλά εκθέματα περιλαμβάνονται σε αυτή την έκθεση.

 Μακροπρόθεσμος οικονομικός αντίκτυπος 
Σε πολλές περιοχές, περισσότερο από το 75% του καλλιεργήσιμου εδάφους απομακρύνθηκε από τους ανέμους μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930. Ο βαθμός και η ποιότητα  υποβάθμισης της γης διέφερε ευρέως. Εκτός από τις βραχυπρόθεσμες οικονομικές συνέπειες που προκάλεσε η διάβρωση, υπήρξαν σοβαρές μακροπρόθεσμες οικονομικές συνέπειες που προκλήθηκαν από το Νταστ Μπόουλ.

Μέχρι το 1940, οι κομητείες που είχαν αντιμετωπίσει τα πιο σοβαρά επίπεδα διάβρωσης είχαν και την μεγαλύτερη πτώση στην αξία της γεωργικής γης τους. Η αξία ανά στρέμμα γεωργικής γης μειώθηκε κατά 28% στις κομητείες υψηλής διάβρωσης και κατά 17% στις κομητείες μεσαίας διάβρωσης, σε σχέση με τις μεταβολές της αξίας της γης σε κομητείες χαμηλής διάβρωσης.Ακόμη και μακροπρόθεσμα, η γεωργική αξία της γης συχνά απέτυχε να ανακάμψει στα πρότερα του Νταστ Μπόουλ επίπεδα. Σε περιοχές με μεγάλη διάβρωση, ανακτήθηκε λιγότερο από το 25% των αρχικών απωλειών, και σε μέγεθος παραγωγής και σε αξία. Η οικονομία προσαρμόστηκε κυρίως μέσω της μεγάλης σχετικής μείωσης του πληθυσμού στις πιο διαβρωμένες κομητείες, τόσο κατά τη δεκαετία του 1930 όσο και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950. 

Οι οικονομικές επιπτώσεις παρέμειναν, εν μέρει, και λόγω της αποτυχίας των αγροτών να στραφούν σε καταλληλότερες καλλιέργειες για περιοχές υψηλής διάβρωσης. Επειδή η ποσότητα του φυτικού εδάφους είχε μειωθεί, θα ήταν πιο παραγωγικό να μετατοπιστεί η γεωργική δραστηριότητα από τις καλλιέργειες και το σιτάρι στα ζώα και το σανό. Κατά τη διάρκεια της Ύφεσης και τουλάχιστον στη δεκαετία του 1950, υπήρξε περιορισμένη σχετική προσαρμογή της γεωργικής γης μακριά από δραστηριότητες που κατέστησαν λιγότερο παραγωγικές σε περισσότερο διαβρωμένες κομητείες.

Μέρος αυτής της αποτυχίας στροφής σε πιο παραγωγικά γεωργικά προϊόντα μπορεί να οφείλεται σε άγνοια για τα οφέλη από την αλλαγή της χρήσης γης. Μια δεύτερη εξήγηση είναι η έλλειψη εύκολης πίστωσης, που προκαλείται από το υψηλό ποσοστό πτώχευσης των τραπεζών στις πολιτείες που επηρέασε η ψηρασία. Επειδή οι τράπεζες απέτυχαν στην περιοχή του Νταστ Μπόουλ με υψηλότερο ρυθμό από ό,τι αλλού, οι αγρότες δεν είχαν τα πιστωτικά ιδρύματα να λάβουν την πίστωση που χρειάζονταν για να αποκτήσουν κεφάλαια για να μετατοπίσουν τη φυτική παραγωγή. Επιπλέον, τα περιθώρια κέρδους είτε στα ζώα είτε στο σανό ήταν ακόμα ελάχιστα και οι αγρότες είχαν ελάχιστα κίνητρα στην αρχή να αλλάξουν τις καλλιέργειές τους.

Ο Πάτρικ Άλιτ αφηγείται πώς απάντησε ο συνάδελφος ιστορικός Ντόναλντ Γουόρστερ στην επιστροφή του στο Νταστ Μπόουλ στα μέσα της δεκαετίας του 1970, όταν επισκέφτηκε ξανά μερικές από τις χειρότερα πληγείσες κομητείες:

 Οι αγροτικές επιχειρήσεις αυξημένες κεφαλαιακές ανάγκες είχαν μεταμορφώσει τον κλάδο. Βαθιά πηγάδια με πρόσβαση στον υδροφόρο ορίζοντα, εντατική άρδευση, χρήση τεχνητών φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων και γιγάντιες μηχανές συγκομιδής δημιουργούσαν τεράστιες καλλιέργειες με σταθερή ετήσια απόδοση, είτε έβρεχε είτε όχι. Σύμφωνα με τους αγρότες που πήρε συνέντευξη, η τεχνολογία είχε δώσει την τέλεια απάντηση στα παλιά προβλήματα, κάνοντας τις μέρες της λεκάνης σκόνης μια κακή ανάμνηση. Κατά την άποψη του Worster, αντίθετα, οι εξελίξεις στον κλάδο έδιναν την εντύπωση  ότι οι σύγχρονοι αγρότες της Αμερικής, εστιάζοντας στο σίγουρο κέρδος και με την τεχνολογία με το μέρος τους,  δεν είχαν μάθει τίποτα. Συνέχιζαν να εκμεταλλεύονται την γη με μη βιώσιμο τρόπο, δαπανώντας πολύ περισσότερη επιδοτούμενη, άρα και φθηνή ενέργεια στην καλλιέργεια τροφίμων από την θερμιδική ενέργεια που έφτανε στους τελικούς καταναλωτές των προϊόντων τους, δημιουργώντας και συντηρώντας μέσω επιχορηγήσεων ένα αρνητικό ισοζύγιο ενέργειας.Patrick Allitt, A Climate of Crisis: America in the Age of Environmentalism (2014) p 203

Σε αντίθεση με την απαισιοδοξία του Worster, ο ιστορικός Mathew Bonnifield υποστήριξε ότι η βαθύτερη σημασία του Λεκανοπεδίου Σκόνης ήταν «ο θρίαμβος του ανθρώπινου πνεύματος στην ικανότητά του να υπομένει και να ξεπερνά τις κακουχίες και τις αντιστροφές».Allitt p 211, paraphrasing William Cronin's evaluation of Mathew Paul Bonnifield, Dust Bowl: Men, Dirt and Depression(1979)

 Επιρροή στις τέχνες και τον πολιτισμό 
μικρογραφία| Η Florence Owens Thompson φαίνεται στη φωτογραφία Destitute Pea Pickers στην Καλιφόρνια. Μητέρα επτά παιδιών. Φωτογραφία της Dorothea Lange
μικρογραφία| "Αγρότες των περιοχών του Νταστ Μπόουλ του δυτικού Τέξαςσε επίσκεψη στην πόλη", φωτογραφία της Dorothea Lange, Ιούνιος 1937.
Η κρίση καταγράφηκε από φωτογράφους, μουσικούς και συγγραφείς, πολλοί από τους οποίους προσλήφθηκαν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Για παράδειγμα, η Διοίκηση Ασφάλειας Αγροκτημάτων προσέλαβε πολλούς φωτογράφους για να καταγράψουν την κρίση. Καλλιτέχνες όπως η Ντοροθέα Λανγκ  έβγαλαν προς το ζην με αυτό τον μισθό κατά τη διάρκεια της Ύφεσης. Η Λανγκ αποτύπωσε στις πλέον πασίγνωστες φωτογραφίες τις, εικόνες από τις καταιγίδες της σκόνης και τις οικογένειες μεταναστών. Μεταξύ των πιο γνωστών φωτογραφιών της είναι η " Άποροι Συλλέκτες Μπιζελιών στην Καλιφόρνια. Μητέρα Επτά Παιδιών" που απεικόνιζε μια αδύνατη γυναίκα, τη Φλόρενς Όουενς Τόμσον, να κρατά τρία από τα παιδιά της. Αυτή η εικόνα εξέφραζε τους αγώνες των ανθρώπων που επλήγησαν από το Νταστ Μπόουλ και αποτύπωσε στην συνείδηση των Αμερικάνων το εύρος της συμφοράς και το ανθρώπινο κόστος. Δεκαετίες αργότερα, η Τόμσον δυσανασχετούσε με την ευρεία κυκλοφορία της φωτογραφίας και αγανακτούσε με το γεγονός ότι δεν έλαβε χρήματα από τη αναπαραγωγή

της. Η Τόμσον ένιωθε ότι η φωτογραφία δημιουργούσε στο κοινό υποτιμητική εντύπωση για το άτομό της και την κοινωνική της θέση.

Τα έργα των ανεξάρτητων καλλιτεχνών επηρεάστηκε επίσης από τις κρίσεις του Νταστ Μπόουλ και της Μεγάλης Ύφεσης. Ο συγγραφέας Τζον Στάινμπεκ, δανειζόμενος προσεκτικά από σημειώσεις και αναφορές που συντάχθηκαν από την εργαζόμενη στη Διοίκηση Ασφάλειας Φάρμας και συγγραφέα Σανόρα Μπαμπ, έγραψε το βιβλίο Τα σταφύλια της οργής (1939) σχετικά με τους εποχικούς εργάτες και τις αγροτικές οικογένειες που εκτοπίστηκαν από το Νταστ Μπόουλ. Το μυθιστόρημα της ίδιας της Μπαμπ για τις ζωές των μεταναστών εργατών, με τίτλο "Αγρότες Αγνώστων Στοιχείων", γράφτηκε το 1939 αλλά επισκιάστηκε και παραμερίστηκε ως συνέπεια της επιτυχίας του βιβλίου του Στάινμπεκ ; τελικά δημοσιεύτηκε το 2004 Πολλά από τα τραγούδια του λαϊκού τραγουδιστή Γούντι Γκάθρι, όπως αυτά στο άλμπουμ του  Μπαλάντες του Νταστ Μπόουλs του 1940, αφορούν τις εμπειρίες του στην εποχή του Νταστ Μπόουλ κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, όταν ταξίδεψε με εκτοπισμένους αγρότες από την Οκλαχόμα στην Καλιφόρνια και έμαθε τα παραδοσιακά τραγούδια τους της κάντρι και των μπλουζ , χαρίζοντας του το παρατσούκλι «Τροβαδούρος του Νταστ Μπόουλ ». 

Οι εποχικοί αγρότες επηρέασαν επίσης τη μουσική κουλτούρα όπου κι αν πήγαιναν. Οι εποχικοί της Οκλαχόμα, ειδικότερα, ήταν από τις Νοτιοδυτικές επαρχείες και μετέφεραν την παραδοσιακή κάντρι μουσική τους στην Καλιφόρνια. Σήμερα, ο  " Ηχος του Μπέικερσφίλντ " περιγράφει αυτό το αμάλγαμα, το οποίο αναπτύχθηκε αφού οι εποχικοί έφεραν την κάντρι μουσική στην πόλη. Η νέα τους μουσική προκάλεσε τον την άνθηση των αιθουσών χορού της κάντρι μέχρι το Λος Άντζελες.

Η ταινία επιστημονικής φαντασίας Interstellar του 2014 παρουσιάζει μια κατεστραμμένη Αμερική του 21ου αιώνα που σαρώνεται ξανά από καταιγίδες σκόνης (που προκαλούνται από ένα παγκόσμιο παθογόνο που επηρεάζει όλες τις καλλιέργειες). Μαζί με την έμπνευση από την κρίση της δεκαετίας του 1930, ο σκηνοθέτης Christopher Nolan παρουσιάζει συνεντεύξεις από το ντοκιμαντέρ του 2012 Το Νταστ Μπόουλ για να κάνει περαιτέρω παραλληλισμούς.

Το 2017, ο  μουσικοκαλλιτέχνης  της Americana, Grant Maloy Smith, κυκλοφόρησε το άλμπουμ Νταστ Μπόουλ – Αμερικάνικες Ιστορίες, το οποίο εμπνεύστηκε από την ιστορία του Νταστ Μπόουλ. Σε μια κριτική, το μουσικό περιοδικό No Depression έγραψε ότι οι στίχοι και η μουσική του άλμπουμ είναι «τόσο δυνατοί όσο του Γούντι Γκάθρι, τόσο έντονοι όσο του John Trudell και είναι γεμάτοι από τον πόνο και τον κόπο του Tom Joad – του χαρακτήρα του Στάινμπεκ στα Σταφύλια της Οργής ».

 Αλλαγές στη γεωργία και τον πεδινό πληθυσμό 
Η γεωργική γη και τα έσοδα σημείωσαν άνθηση κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά μειώθηκαν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης και της δεκαετίας του 1930. Η γεωργική γη που επλήγη περισσότερο από το Νταστ Μπόουλ ήταν 16 εκατομμύρια εκτάρια γης από τα υψίπεδα του Τέξας και της Οκλαχόμα. Αυτές οι είκοσι κομητείες που η Υπηρεσία Προστασίας Εδάφους του Υπουργείου Γεωργίας των ΗΠΑ προσδιόρισε ως τη χειρότερη περιοχή που έχει διαβρωθεί από τον άνεμο ήταν το σπίτι της πλειονότητας των μεταναστών των Μεγάλων Πεδιάδων κατά τη διάρκεια του Νταστ Μπόουλ.

Ενώ η μετακίνηση από και μεταξύ των πολιτειών της Νότιας Μεγάλης Πεδιάδας ήταν μεγαλύτερη από τη μετακίνηση σε άλλες περιοχές τη δεκαετία του 1930, ο αριθμός των μεταναστών από αυτές τις περιοχές είχε αυξηθεί ελαφρά μόνο από τη δεκαετία του 1920. Έτσι, το Νταστ Μπόουλ και η Μεγάλη Ύφεση δεν προκάλεσαν μαζική έξοδο αγροτών από το νότο, απλώς ενθάρρυνε αυτούς τους εποχικούς αγρότες να συνεχίσουν να μετακινούνται εκεί όπου σε άλλες περιοχές η Μεγάλη Ύφεση είχε περιορίσει την κινητικότητα λόγω οικονομικών ζητημάτων, μειώνοντας τη μετανάστευση. Ενώ ο πληθυσμός των Μεγάλων Πεδιάδων μειώθηκε κατά τη διάρκεια του Νταστ Μπόουλ και της Μεγάλης Ύφεσης, η πτώση δεν προκλήθηκε από τον ακραίο αριθμό εποχικών εργατών που εγκατέλειπαν τις Μεγάλες Πεδιάδες, αλλά λόγω της έλλειψης εισροής εποχικών εργατών από τις Μεγάλες Πεδιάδες προς στην περιοχή. 

 Δείτε επίσης 
 1936 Κύμα καύσωνα της Βόρειας Αμερικής
 Ερημοποίηση
 Goyder's Line – ημιάνυδρη περιοχή της Αυστραλίας
 Παγκόσμια υπερθέρμανση
 Κατάλογος περιβαλλοντικών καταστροφών
 Μονοκαλλιέργεια
 Υδροφόρος Ογκαλάλα
 Palliser's Triangle – ημιάνυδρη περιοχή του Καναδά
 Ημίξηρο κλίμα
 Τραγωδία των κοινών
 US Route 66 – αξιοσημείωτη διαδρομή μετανάστευσης Νταστ Μπόουλ στην Καλιφόρνια
 Navajo Livestock Reduction – ταυτόχρονο πρόγραμμα για την πρόληψη της υπερβόσκησης και της διάβρωσης

 Παραπομπές 

 Ταινίες ντοκιμαντέρ 
 1936 – The Plough That Broke the Plains – 25 λεπτά, σκηνοθεσία Pare Lorentz
 1998 – Surviving the Dust Bowl – 52 λεπτά, σεζόν 10 επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς ντοκιμαντέρ American Experience
 2012 – The Dust Bowl – 240 λεπτά, 4 επεισόδια, σε σκηνοθεσία Ken Burns

 Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Η συλλογή φωτογραφιών Dust Bowl
 "The Dust Bowl" , μια τηλεοπτική σειρά του PBS από τον σκηνοθέτη Ken Burns
 The Dust Bowl (EH. Net Encyclopedia)
 Μαύρη Κυριακή, 14 Απριλίου 1935, Dodge City, KS

 Voices from the Dust Bowl: The Charles L. Todd and Robert Sonkin Migrant Worker Collection, 1940–1941 Library of Congress, American Folklife Center Online συλλογή αρχειακών ηχογραφήσεων, φωτογραφιών και χειρογράφων
 Farming in the 1930  (Wessels Living History Farm)
 Εγκυκλοπαίδεια Ιστορίας και Πολιτισμού της Οκλαχόμα – Μπολ σκόνης
 Dust, Dought, and Dreams Gone Dry: Oklahoma Women in the Dust Bowl Oral History Project, Ερευνητικό Πρόγραμμα Προφορικής Ιστορίας της Οκλαχόμα
 Συνέντευξη στο Voices of Oklahoma με τον Frosty Troy. Συνέντευξη πρώτου προσώπου που πραγματοποιήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2011 με τον Frosty Troy να μιλά για το Oklahoma Dust Bowl. Ο πρωτότυπος ήχος και η μεταγραφή αρχειοθετήθηκαν με το έργο προφορικής ιστορίας του Voices of Oklahoma.
 Dust Bowl –  Dust Bowl – Ken Burns στο 
 Dust Bowl –  Dust Bowl – Ken Burns στο 
Κατηγορία:Ιστορία της Αμερικανικής Δύσης
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις