Μάχη της Μαρδίας

Η μάχη της Mardia, επίσης γνωστή ως μάχη τού Campus Mardiensis Anon. Valesianus, 17 : "Quibus frustra remissis, iterum reparato bello, in campo Mardiense ab utroque concurritur et post dubium ac diuturnum proelium Licini partibus inclinatis profuit noctis auxilium." ή μάχη τού Campus Ardiensis, πιθανότατα διεξήχθη στο σύγχρονο Χάρμανλι Βουλγαρίας στη Θράκη, N.E. Lenski 2006, p.74 στα τέλη του 316/αρχές του 317 μεταξύ των δυνάμεων των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου Α΄ και Λικινίου.

 Ιστορικό 
Ο ανοιχτός εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Κωνσταντίνου Α΄ και Λικινίου ξεκίνησε το 316, όταν ο πρώτος εισέβαλε στις βαλκανικές επαρχίες του Λικινίου. Μετά τη συντριπτική ήττα του στη μάχη των Cibalae στις 8 Οκτωβρίου 316, For the consensus on the new dating of the battle of Cibalae in 316, see D.S. Potter 2004, p.378, C. Odahl 2004, p.164, W. Treadgold 1997, p.34, A. Cameron, S.G. Hall 1999, p.41. Also see A.S. Christensen, L. Baerentzen, Lactantius the Historian, Museum Tusculanum Press, 1980, p.23 (ορισμένοι ιστορικοί τη χρονολογούν το 314), See, for instance, Ramsay MacMullen, Constantine, Routledge, 1987, p.67 and A.H.M. Jones, Constantine and the Conversion of Europe, The English University Press, 1948, p.127 ο Λικίνιος κατέφυγε στο Σίρμιο και στη συνέχεια νοτιότερα στην Αδριανούπολη. Εκεί συγκέντρωσε έναν δεύτερο στρατό, υπό τη διοίκηση ενός αξιωματικού ονόματι Βαλερίου Βάλη, τον οποίο ανέβασε στον βαθμό του Αυγούστου. Ταυτόχρονα, προσπάθησε να διαπραγματευτεί με τον Κωνσταντίνο Α΄, αλλά ο τελευταίος, προσβεβλημένος από την ανύψωση του Βάλη και σίγουρος για την πρόσφατη νίκη του, απέρριψε την πρόταση ειρήνης. D.S. Potter 2004, p.378 and C. Odahl 2004, p.164

 Η μάχη 
Στο μεταξύ, ο Κωνσταντίνος Α΄ είχε μετακινηθεί στα Βαλκανικά βουνά και ίδρυσε τη βάση του στους Φιλίππους ή τη Φιλιππούπολη. Anonymous Valesianus, Origo Constantini, 17. See C. Odahl 2004, 164, for the interpretation of "Philippos" as "Philippi". On the other hand, N.C. Lieu, D. Montserrat 1996, 46, interpret it as "Philippopolis" Στη συνέχεια οδήγησε το μεγαλύτερο μέρος τού στρατού του εναντίον του Λικινίου. Στη σφοδρή μάχη που ακολούθησε, και οι δύο πλευρές προκάλεσαν βαριά τραύματα η μία στην άλλη, μέχρι που το σκοτάδι διέκοψε τον αναποφάσιστο αγώνα. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Κωνσταντίνος Α΄ αποφάσισε για το ζήτημα στέλνοντας μία δύναμη να επιτεθεί στον Λικίνιο στα μετόπισθεν, αναγκάζοντάς τον να υποχωρήσει. Ωστόσο, τα καλά πειθαρχημένα στρατεύματά του κράτησαν τις τάξεις, αποχωρώντας με καλή τάξη, και οι δύο πλευρές υπέστησαν μεγάλες απώλειες, καθώς ο Κωνσταντίνος Α΄ έφερε τις δυνάμεις του να αντέξουν, ελπίζοντας να συντρίψει τον εχθρό. Edward Gibbon, The History Of The Decline And Fall Of The Roman Empire, (The Modern Library, 1932), ch. XIV., p. 373 Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο Λικίνιος κατάφερε να κρατήσει τον στρατό του από τη διάλυση και υποχώρησε βορειοδυτικά προς την Beroe/Augusta Traiana (Στάρα Ζαγόρα). C. Odahl 2004, p.164 Έτσι, ο Κωνσταντίνος Α΄ ήταν και πάλι νικητής, αλλά όχι αποφασιστικά D.S. Potter 2004, p. 378.

Μία άλλη πιθανή τοποθεσία για το μέρος της μάχης είναι λίγα χιλιόμετρα δυτικά-νοτιοδυτικά της Αδριανούπολης, στη λεκάνη του ποταμού Άρδα C. Odahl 2004, p.164 (αρχαία Αρπησσός Barrington Atlas of the Greek and Roman World, Princeton University Press, 2000, , map 51, G1), παραπόταμου του ποταμού Μαρίτσα (Έβρου).

 Συνέπειες 
μικρογραφία|150εσ|Προτομή του Κωνσταντίνου Α'.
Ο Κωνσταντίνος Α΄, νομίζοντας ότι ο Λικίνιος καταφεύγει στο Βυζάντιο για να υποχωρήσει στην ασιατική του βάση, κατευθύνθηκε προς αυτή την κατεύθυνση, θέτοντας άθελά του τον Λικίνιο μεταξύ του ίδιου και των γραμμών επικοινωνίας του με τη Δύση. Φαινόταν ότι η επιθετικότητά του είχε στραφεί εναντίον του αυτή τη φορά. Ωστόσο, και οι δύο εμπόλεμοι είχαν λόγους να συνεννοηθούν, καθώς ο Λικίνιος βρισκόταν ακόμη σε επισφαλή θέση. Έτσι έστειλε κάποιον Μεστριανό να διαπραγματευτεί με τον Κωνσταντίνο Α΄. C. Odahl 2004, 165 Ακόμη και τότε, ο Κωνσταντίνος Α΄ καθυστέρησε τις συζητήσεις μέχρι να βεβαιωθεί, ότι η έκβαση τού πολέμου ήταν όντως αβέβαιη. Ένα κρίσιμο σημείο μπορεί να είναι, όταν έλαβε την είδηση μίας ξαφνικής επιδρομής τού εχθρού, που αιχμαλώτισε τις αποσκευές του και το βασιλικό περιβάλλον. Petrus Patricius, Excerpta de legationibus ad gentes at N.C. Lieu, D. Montserrat, pp.57-58

Σύμφωνα με την ειρήνη που οριστικοποιήθηκε στη Σέρδικα  (Σόφια) την 1η Μαρτίου 317 (ημερομηνία που επέλεξε σκόπιμα ο Κωνσταντίνος Α΄, επειδή ήταν η επέτειος της ανάρρησης τού πατέρα του N.E. Lenski 2006, p.74 ), ο Λικίνιος αναγνώρισε τον Κωνσταντίνο Α΄ ως ανώτερό του στην κυβέρνηση, C. Odahl 2004, 165 του παραχώρησε όλα τα Ευρωπαϊκά εδάφη εκτός από τη Θράκη και καθαίρεσε και εκτέλεσε τον Β. Βάλη. Ο Κωνσταντίνος Α΄ ονόμασε τον εαυτό του και τον Λικίνιο ύπατο, ενώ οι δύο γιοι του Κρίσπος και Κωνσταντίνος Β΄ και ο γιος του Λικίνιου, Λικινιανός, διορίστηκαν όλοι Καίσαρες. D.S. Potter 2004, p. 378 Η ειρήνη κράτησε περίπου επτά χρόνια.

 Αναφορές 

 Βιβλιογραφικές αναφορές 
 Ανώνυμος Βαλεσιανός. Origo Constantini Imperatoris στη Λατινική Βιβλιοθήκη
 Ευσέβιος . Βίος Κωνσταντίνου, μτφρ. και σχολιασμός από τον Averil Cameron, Stuart George Hall, Oxford University Press, 1999.ISBN 0-19-814917-4 .
 Lieu, Samuel NC, Montserrat, Dominic . From Constantine to Julian: A Source History, Routledge, 1996.ISBN 0-415-09335-Χ
 Lenski, NE The Cambridge Companion to the Age of Constantine, Cambridge University Press, 2006.ISBN 0-521-52157-2
 Odahl, Charles M. Constantine and the Christian Empire, Routledge, 2004.ISBN 0-415-17485-6
 Potter, David S. The Roman Empire at Bay AD 180–395, Routledge, 2004.ISBN 0-415-10058-5
 Τρέντγκολντ, Γουόρεν. A history of the Byzantine State and Society, Stanford University Press 1997.ISBN 0-8047-2630-2
 Zosimus, Historia Nova ( Ελληνικά: Νέα Ιστορία ), βιβλίο 1, στο Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae, ed. Bekker, Weber, Βόννη, 1837

Μαρδιας