Μάγνος Μεδιολάνων

Ο Μάγνος (ιταλικά : Magno) (... - Μιλάνο, 530) ήταν ελληνικής καταγωγής, αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 518 μέχρι το θάνατό του. Τιμάται ως άγιος της Καθολικής Εκκλησίας η οποία τιμά την μνήμη του στο Ρωμαϊκό μαρτυρολόγιο την 1η Νοεμβρίου με τα εξής λόγια: : «A Milano, san Magno, vescovo» («Εν Μιλάνο, άγιος Μάγνος, επίσκοπος»)Dal sito Santi e Beati..

Υπάρχουν πολύ λίγες ιστορικές πληροφορίες σχετικά με τον Επίσκοπο Μάγνο. Υπήρχε ένας επιτάφιος, που τώρα έχει εξαφανιστεί, αλλά είναι γνωστός χάρη σε μια μιλανέζικη συλλογή που συντάχθηκε μεταξύ του ενδέκατου και του δέκατου τρίτου αιώνα, που εγκωμιάζει την αξιοπρέπεια με την οποία ο επίσκοπος άσκησε το επισκοπικό αξίωμα και τη γενναιοδωρία προς τους φτωχούς και την λύτρωση των κρατουμένωνPietri, Prosopographie de l'Italie chrétienne, II, p. 1350..

Η αναφορά στους λυτρωμένους αιχμαλώτους οδήγησε τον Ζακ Σιρμόν (1559-1651) να συνδέσει τον Μάγνο με έναν ανώνυμο Ιταλό επίσκοπο στον οποίο ο Αβίτος της Βιέννης έστειλε επιστολή επαινώντας τον για την προσοχή του στους αιχμαλώτους πολέμου Oltrocchi, Archiepiscoporum Mediolanensium series…, p. 165... Στην πραγματικότητα, ο αποδέκτης της επιστολής του Αβίτος δεν ήταν ο Μάγνος, αλλά ο Μάξιμος της ΠαβίαςLanzoni, p. 1023. De Nisco, p. 90..

Σύμφωνα με το Catalogus archiepiscoporum MediolanensiumCatalogus Archiepiscoporum Mediolanensium , Monumenta Germaniae Historica, Scriptores, vol. VIII, Hannover 1848, p. 103., ο Μάγνος  κυβέρνησε την Εκκλησία του Μιλάνου για 30 χρόνια μετά τον Ευστόργιο Β΄, που μαρτυρήθηκε το 510/511]Pietri, Prosopographie de l'Italie chrétienne, I, p. 719., και πριν από τον Δάκιο, ο οποίος ήταν ήδη επίσκοπος το 535-536Pietri, Prosopographie de l'Italie chrétienne, I, p. 532.. Ο ίδιος κατάλογος αναφέρει ότι τάφηκε την 1η Νοεμβρίου στη βασιλική του Αγίου Ευστοργίου, κάτι που επίσης τεκμηριώνεται από Itinerarium Mediolani του VIII αιώναDe Nisco, «Post busta superstes». Epigrafi cristiane a Milano nell'alto Medioevo, p. 90.. Τα έτη που ορίζονται από τον κατάλογο είναι προφανώς λάθος, στην πραγματικότητα παραδοσιακά, η επισκοπική του θητεία είναι μεταξύ 518 και 530 Pius Bonifacius Gams, Series episcoporum Ecclesiae Catholicae, Leipzig 1931, p. 795..

Εορταζόμενος ως «επίσκοπος και ομολογητής» παλαιότερα  στις 5 Νοεμβρίου, με τη μεταρρύθμιση της ρωμαϊκής μαρτυρολογίας η εορτή του μεταφέρθηκε και πάλι για την 1η Νοεμβρίου.

 Παραπομπές 

 Βιβλιογραφία 
 Giuseppe Antonio Sassi, Baldassarre Oltrocchi, Archiepiscoporum Mediolanensium series historico-chronologica, vol. I, Milano 1755, pp. 164-168
 Francesco Lanzoni, Le diocesi d'Italia dalle origini al principio del secolo VII (an. 604), vol. II, Faenza 1927, p. 1023
 Charles Pietri, Luce Pietri (ed.), Prosopographie chrétienne du Bas-Empire. 2. Prosopographie de l'Italie chrétienne (313-604), École française de Rome, vol. II, Roma 2000, pp. 1350-1351
 Antonio Rimoldi, Magno, vescovo di Milano, santo, in Bibliotheca Sanctorum, vol. VIII, col. 546
 Nicola De Nisco, «Post busta superstes». Epigrafi cristiane a Milano nell'alto Medioevo, Diss. (rel. M. Petoletti), Milano 2012

Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας